พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ พ.ศ. 2517
พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติ
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
พ.ศ. ๒๕๑๗
 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๑
มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๑๗
เป็นปีที่ ๒๙
ในรัชกาลปัจจุบัน

 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการ
โปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศว่า

 โดยที่เป็นการสมควรยกฐานะวิทยาลัยวิชาการศึกษาขึ้นเป็นมหาวิทยาลัย

 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า
ฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำ
และยินยอมของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ดังต่อไปนี้

 มาตรา
๑ พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัย
ศรีนครินทรวิโรฒ พ.ศ. ๒๕๑๗ 

 มาตรา
๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศใน
ราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

 มาตรา
๓
ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติวิทยาลัยวิชาการศึกษา พ.ศ. ๒๔๙๗

 มาตรา
๔ ให้วิทยาลัยวิชาการศึกษา
ซึ่งจัดตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติ
วิทยาลัยวิชาการศึกษา พ.ศ. ๒๔๙๗ เป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ตามพระราชบัญญัตินี้ และคงมีสภาพเป็นนิติบุคคล
มีฐานะเป็นกรมในทบวงมหาวิทยาลัยของรัฐ

 มาตรา
๕ ในพระราชบัญญัตินี้
 มหาวิทยาลัย
หมายความว่า
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
 สภามหาวิทยาลัย
หมายความว่า
สภามหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

 มาตรา
๖
ให้รัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัยของรัฐรักษาการตาม
พระราชบัญญัตินี้

หมวด ๑
บททั่วไป
 

 มาตรา
๗
ให้มหาวิทยาลัยเป็นสถาบันการศึกษาและการวิจัย มีวัตถุประสงค์
ให้การศึกษาวิชาการและวิชาชีพชั้นสูง ทำการวิจัย
ส่งเสริมวิชาการและวิชาชีพชั้นสูง ให้บริการ
ทางวิชาการแก่สังคม และทะนุบำรุงวัฒนธรรม

 มาตรา
๘
มหาวิทยาลัยอาจแบ่งส่วนราชการดังนี้
 (๑)
สำนักงานอธิการบดี
 (๒)
คณะ
 (๓)
บัณฑิตวิทยาลัย
 และอาจให้มีสถาบันเพื่อการวิจัย
และสำนักเพื่อส่งเสริมวิชาการเป็นส่วนราชการในมหาวิทยาลัยอีกได้
 สำนักงานอธิการบดีอาจแบ่งส่วนราชการเป็นกองและแผนก
 คณะอาจแบ่งส่วนราชการเป็นสำนักงานเลขานุการ
และภาควิชา
 บัณฑิตวิทยาลัย
สถาบันและสำนักอาจมีสำนักงานเลขานุการได้
 สำนักงานเลขานุการอาจแบ่งส่วนราชการเป็นแผนก

 มาตรา
๙
การจัดให้มีและแบ่งส่วนราชการตามมาตรา ๘ ให้ทำเป็นประกาศทบวงมหาวิทยาลัยของรัฐ
และประกาศในราชกิจจานุเบกษา

 มาตรา
๑๐ ภายใต้วัตถุประสงค์ตามมาตรา ๗
มหาวิทยาลัยจะรับบัณฑิต
วิทยาลัย วิทยาลัย หรือสถาบันวิชาการชั้นสูงอื่น
เข้าสมทบในมหาวิทยาลัยก็ได้ และมีอำนาจ
ให้ปริญญา อนุปริญญา
หรือประกาศนียบัตรชั้นใดชั้นหนึ่งแก่ผู้สำเร็จการศึกษาจากบัณฑิต
วิทยาลัย วิทยาลัย หรือสถาบันวิชาการชั้นสูงนั้น ๆ ได้
 การรับบัณฑิตวิทยาลัย
วิทยาลัย หรือสถาบันวิชาการชั้นสูง เข้าสมทบ
ในมหาวิทยาลัย หรือการเลิกบัณฑิตวิทยาลัย วิทยาลัย
หรือสถาบันวิชาการชั้นสูงที่สมทบ
ในมหาวิทยาลัย ให้ทำเป็นประกาศทบวงมหาวิทยาลัยของรัฐและประกาศในราชกิจจานุเบกษา
 การควบคุมบัณฑิตวิทยาลัย
วิทยาลัย หรือสถาบันวิชาการชั้นสูง ที่เข้า
สมทบในมหาวิทยาลัยนั้น
ให้เป็นไปตามข้อบังคับที่สภามหาวิทยาลัยกำหนด

 มาตรา
๑๑
นอกจากเงินที่กำหนดไว้ในงบประมาณแผ่นดินมหาวิทยาลัย
อาจมีรายได้ดังนี้
 (๑)
เงินผลประโยชน์และค่าธรรมเนียมต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัย
 (๒)
ทรัพย์สินซึ่งมีผู้ให้แก่มหาวิทยาลัย
 รายได้ตาม
(๑) และ (๒) ไม่เป็นรายได้ที่ต้องนำส่งกระทรวงการคลังตามกฎหมายว่าด้วยวิธีการงบประมาณ

 มาตรา
๑๒ บรรดาทรัพย์สินของมหาวิทยาลัย
จะต้องจัดการเพื่อประโยชน์และตามวัตถุประสงค์ของมหาวิทยาลัย
 ทรัพย์สินซึ่งมีผู้ให้แก่มหาวิทยาลัย
จะต้องจัดการตามเงื่อนไข ข้อบังคับ
และวัตถุประสงค์ซึ่งผู้ให้กำหนดไว้

หมวด ๒
การดำเนินงาน
 

 มาตรา
๑๓ ให้มีสภามหาวิทยาลัย
ประกอบด้วยนายกสภามหาวิทยาลัย
ซึ่งจะได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งอธิการบดี
รองอธิการบดี คณบดี ผู้อำนวยการสถาบัน 
และผู้อำนวยการสำนัก ถ้ามี
เป็นกรรมการสภามหาวิทยาลัยโดยตำแหน่ง กับกรรมการสภา
มหาวิทยาลัย ผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งจะได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ
แต่งตั้ง มีจำนวนไม่น้อยกว่าสี่คน
และไม่เกินเก้าคน
 ให้รองอธิการบดีเป็นเลขานุการสภามหาวิทยาลัย
ในกรณีที่มีรองอธิการบดี
หลายคน ให้สภามหาวิทยาลัยแต่งตั้งรองอธิการบดีหลายคน
ให้สภามหาวิทยาลัยแต่งตั้ง
รองอธิการบดีคนหนึ่งเป็นเลขานุการสภามหาวิทยาลัย

 มาตรา
๑๔
ให้นายกสภามหาวิทยาลัยและกรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิดำรงตำแหน่งสองปี
แต่จะทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งใหม่อีกก็ได้
 ในกรณีที่นายกสภามหาวิทยาลัยหรือกรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิ
พ้นจากตำแหน่งก่อนวาระ และได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งผู้ดำรงตำแหน่งแทนแล้ว
หรือในกรณีที่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งกรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิเพิ่มขึ้นในระหว่างที่กรรมการซึ่งแต่งตั้งไว้แล้วยังมีวาระอยู่ในตำแหน่ง
ให้ผู้ได้รับแต่งตั้งนั้นอยู่ในตำแหน่งเท่ากับวาระที่เหลืออยู่ของกรรมการสภามหาวิทยาลัยซึ่งได้แต่งตั้งไว้แล้ว

 มาตรา
๑๕ สภามหาวิทยาลัยมีอำนาจและหน้าที่ควบคุมดูแลกิจการทั่วไปของมหาวิทยาลัยและมีอำนาจและหน้าที่ดังนี้
 (๑)
ออกข้อบังคับและวางระเบียบของมหาวิทยาลัย
 (๒)
พิจารณาหลักสูตรวิชาให้สอดคล้องกับมาตรฐานเกี่ยวกับหลักสูตรการศึกษาที่ทบวงมหาวิทยาลัยของรัฐกำหนด
 (๓)
จัดหาวิธีการให้กิจการของมหาวิทยาลัยเจริญยิ่งขึ้น
 (๔)
อนุมัติให้ปริญญา ประกาศนียบัตรชั้นสูง อนุปริญญาและประกาศนียบัตร
 (๕)
เสนอการจัดตั้ง ยุบรวม และเลิก คณะ บัณฑิต วิทยาลัย สถาบัน สำนัก 
และภาควิชา
 (๖)
พิจารณาการรับบัณฑิตวิทยาลัย วิทยาลัย และสถาบันวิชาการชั้นสูง
เข้าสมทบในมหาวิทยาลัยหรือเลิกบัณฑิตวิทยาลัย วิทยาลัย
และสถาบันวิชาการชั้นสูงที่สมทบ
ในมหาวิทยาลัย
 (๗)
พิจารณาการแต่งตั้งและถอดถอนอธิการบดี รองอธิการบดี คณบดี
รองคณบดี ผู้อำนวยการสถาบัน ผู้อำนวยการสำนัก
หัวหน้าภาควิชา ศาสตราจารย์ 
รองศาสตราจารย์ และผู้ช่วยศาสตราจารย์
 (๘)
จัดวางระเบียบเกี่ยวกับการเงินและทรัพย์สินของมหาวิทยาลัย
 (๙)
แต่งตั้งคณะกรรมการเพื่อให้คำแนะนำหรือดำเนินการในกิจการ
อย่างใดอย่างหนึ่งของมหาวิทยาลัย

 มาตรา
๑๖
ให้นายกสภามหาวิทยาลัยเป็นผู้เรียกประชุมสภามหาวิทยาลัย
 ถ้ากรรมการสภามหาวิทยาลัยแต่งตั้งห้าคนขึ้นไปร้องขอให้สภามหาวิทยาลัย
ประชุมเพื่อกิจการอย่างหนึ่ง
ให้นายกสภามหาวิทยาลัยเรียกประชุมสภามหาวิทยาลัย
 ในการประชุม
ต้องมีกรรมการสภามหาวิทยาลัยมาประชุมอย่างน้อยกึ่งหนึ่ง
ของจำนวนกรรมการทั้งหมด จึงจะเป็นองค์ประชุม
 ให้นายกสภามหาวิทยาลัยเป็นประธานในที่ประชุม
ในกรณีที่นายกสภา
มหาวิทยาลัยไม่อาจมาประชุมได้
ถ้าได้มอบหมายให้กรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ใดเป็นประธาน
ในที่ประชุม
ให้บุคคลนั้นมีอำนาจและหน้าที่เช่นเดียวกับนายกสภามหาวิทยาลัยในการประชุมนั้น 
แต่ถ้าไม่ได้มอบหมาย หรือบุคคลที่ได้รับมอบหมายไม่มาประชุม
ให้ที่ประชุมเลือกกรรมการสภา
มหาวิทยาลัยคนหนึ่งเป็นประธานในที่ประชุม

 มาตรา
๑๗ การลงมติให้ถือคะแนนเสียงข้างมาก
ถ้ามีคะแนนเสียงเท่ากัน
ให้ประธานในที่ประชุมออกเสียงเพิ่มขึ้นอีกเสียงหนึ่งเป็นเสียงชี้ขาด

 มาตรา
๑๘
ให้มีอธิการบดีคนหนึ่งเป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบในการ
บริหารงานของมหาวิทยาลัย
และจะมีรองอธิการบดีคนหนึ่งหรือหลายคนก็ได้ เพื่อทำหน้าที่และ
รับผิดชอบตามที่อธิการบดีจะมอบหมาย
 อธิการบดีนั้น
จะได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งโดยคำแนะนำ
ของสภามหาวิทยาลัย
และให้ดำรงตำแหน่งสองปีแต่จะทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งใหม่
อีกก็ได้ การถอดถอนอธิการบดีก่อนครบวาระ
ต้องนำความกราบบังคมทูลเพื่อทรงถอดถอน

 รองอธิการบดีนั้น
ให้สภามหาวิทยาลัยแต่งตั้ง และให้ดำรงตำแหน่ง
สองปี แต่จะแต่งตั้งใหม่อีกก็ได้
การถอดถอนรองอธิการบดีก่อนครบวาระ ให้เป็นอำนาจของ
สภามหาวิทยาลัย

 มาตรา
๑๙ อธิการบดีและรองอธิการบดีต้องมีคุณวุฒิดังนี้
 (๑)
ได้ปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาเอกหรือเทียบเท่าจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
หรือ
 (๒)
ได้ปริญญาและได้ทำการสอนในมหาวิทยาลัย หรือในมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
รวมเป็นเวลาไม่น้อยกว่าห้าปี หรือเคย
ดำรงตำแหน่งกรรมการสภามหาวิทยาลัยมาแล้ว
รวมเป็นเวลาไม่น้อยกว่าสี่ปี

 มาตรา
๒๐ ในกรณีที่ตำแหน่งอธิการบดีว่างลง
หรืออธิการบดีไม่อาจ
ปฏิบัติหน้าที่ได้ ให้รองอธิการบดีเป็นผู้รักษาราชการแทน
ถ้ามีรองอธิการบดีหลายคน ให้
รองอธิการบดีเป็นผู้รักษาการแทน ถ้ามีรองอธิการบดีหลายคน
ให้รองอธิการบดีที่อธิการบดี
มอบหมายเป็นผู้รักษาราชการแทน ถ้าอธิการบดีไม่ได้มอบหมาย
ให้รองอธิการบดีที่มีอาวุโส
เป็นผู้รักษาการแทน
 ในกรณีที่ไม่มีรองอธิการบดี
หรือรองอธิการบดีไม่อาจปฏิบัติหน้าที่ได้
ให้สภามหาวิทยาลัยกำหนดกรรมการสภามหาวิทยาลัยโดยตำแหน่งคนใดคนหนึ่งเป็นผู้รักษาการแทนอธิการบดี

 มาตรา
๒๑ เพื่อประโยชน์ในการบังคับบัญชา
ให้ถือว่าอธิการบดี
เป็นอธิบดี และรองอธิการบดีเป็นรองอธิบดี ทั้งนี้ ตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการ
พลเรือนและกฎหมายอื่น

 มาตรา
๒๒
ในคณะหนึ่งให้มีคณบดีคนหนึ่งเป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
ในงานของคณะ และจะมีรองคณบดีคนหนึ่งหรือหลายคนก็ได้
เพื่อทำหน้าที่และรับผิดชอบ
ตามที่คณบดีจะมอบหมาย
 ถ้ามีการแบ่งภาควิชา
ให้มีหัวหน้าภาควิชาเป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
ในงานของภาควิชา
 คณบดี
รองคณบดี และหัวหน้าภาควิชา ให้แต่งตั้งจากคณาจารย์ของ
มหาวิทยาลัย และให้ดำรงตำแหน่งสี่ปี
แต่อาจได้รับแต่งตั้งใหม่อีกได้ แต่จะดำรงตำแหน่ง
ติดต่อกันเกินแปดปีมิได้




 มาตรา
๒๓ ในบัณฑิตวิทยาลัย
ให้มีคณบดีเป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
และจะมีรองคณบดีคนหนึ่งหรือหลายคนก็ได้
เพื่อทำหน้าที่และรับผิดชอบตามที่คณบดี
จะมอบหมาย
 คณบดี
และรองคณบดี ให้แต่งตั้งจากคณาจารย์ของมหาวิทยาลัย และ
ให้ดำรงตำแหน่งสี่ปี แต่อาจได้รับแต่งตั้งใหม่อีกได้
แต่จะดำรงตำแหน่งติดต่อกันเกินแปดปี
มิได้

 มาตรา
๒๔ ในสถาบันและสำนัก
ให้มีผู้อำนวยการเป็นผู้บังคับบัญชา
รับผิดชอบ และจะมีรองผู้อำนวยการคนหนึ่งหรือหลายคนก็ได้
เพื่อทำหน้าที่และรับผิดชอบ
ตามที่ผู้อำนวยการจะมอบหมาย
 ผู้อำนวยการและรองผู้อำนวยการ
ให้แต่งตั้งจากคณาจารย์ของ
มหาวิทยาลัย และให้ดำรงตำแหน่งสี่ปี แต่อาจได้รับแต่งตั้งใหม่อีกได้
แต่จะดำรงตำแหน่ง
ติดต่อกันเกินแปดปีมิได้

 มาตรา
๒๕ ในแต่ละคณะ บัณฑิตวิทยาลัย สถาบัน
และสำนัก ให้มี
คณะกรรมการประจำขึ้นคณะหนึ่ง ประกอบด้วยคณบดี
หรือผู้อำนวยการเป็นประธาน
กรรมการ รองคณบดี หรือรองผู้อำนวยการ และหัวหน้าภาควิชา
ถ้ามี เป็นกรรมการ ถ้าไม่มี
การแบ่งภาควิชา หรือมีไม่ถึงสี่ภาควิชา
ให้สภามหาวิทยาลัยแต่งตั้งคณาจารย์ในคณะหรือ
ส่วนราชการนั้น ๆ
แล้วแต่กรณีเป็นกรรมการเพิ่มเติมให้ได้จำนวนสี่คน
 ให้คณะกรรมการตามวรรคหนึ่งแต่งตั้งผู้ใดผู้หนึ่งเป็นเลขานุการ
 กรรมการซึ่งสภามหาวิทยาลัยแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสี่ปี
แต่อาจได้รับแต่งตั้งใหม่อีกได้

 มาตรา
๒๖ คณะกรรมการประจำตามมาตรา ๒๕
มีอำนาจและหน้าที่ดังนี้
 (๑)
วางระเบียบของคณะหรือส่วนราชการนั้น ๆ ด้วยความเห็นชอบของสภามหาวิทยาลัย
 (๒)
พิจารณากำหนดหลักสูตรและรายละเอียดเกี่ยวกับหลักสูตร เพื่อเสนอต่อสภามหาวิทยาลัย
 (๓)
จัดการสอบไล่
 (๔)
รับปรึกษาและให้ความเห็นแก่คณบดีหรือผู้อำนวยการ

 มาตรา
๒๗
ในการประชุมคณะกรรมการประจำตามมาตรา ๒๕ ให้นำมาตรา ๑๖ และมาตรา ๑๗
มาใช้บังคับโดยอนุโลม


 มาตรา
๒๘ คณาจารย์ในมหาวิทยาลัยมีดังนี้
 (๑)
ศาสตราจารย์ ซึ่งอาจเป็นศาสตราจารย์ประจำหรือศาสตราจารย์พิเศษ
 (๒)
รองศาสตราจารย์
 (๓)
ผู้ช่วยศาสตราจารย์
 (๔)
อาจารย์ซึ่งอาจเป็นอาจารย์ประจำหรืออาจารย์พิเศษ

 มาตรา
๒๙ ศาสตราจารย์พิเศษนั้น
จะได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งจากผู้ซึ่งมิได้เป็นข้าราชการพลเรือนสามัญของมหาวิทยาลัย

 มาตรา
๓๐
ศาสตราจารย์ประจำซึ่งพ้นตำแหน่งไปโดยไม่มีความผิดให้เป็นศาสตราจารย์เกียรติคุณ

 มาตรา
๓๑ ศาสตราจารย์ต้องมีคุณวุฒิดังนี้
 (๑)
ได้รับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาเอกหรือเทียบเท่าในสาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่น
ซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าห้าปีในมหาวิทยาลัย
หรือใน
มหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการวิจัยถึงขั้นที่
สภามหาวิทยาลัยเห็นว่าได้ผลดี
 (๒)
ได้ปริญญาโทจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาโทหรือเทียบเท่าในสาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่น
ซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าสิบปีในมหาวิทยาลัย
หรือในมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการวิจัยถึงขั้นที่สภามหาวิทยาลัยเห็นว่าได้ผลดี
 (๓)
ได้ปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาตรีหรือเทียบเท่าใน
สาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่น
ซึ่งสภา
มหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าสิบห้าปีในมหาวิทยาลัยหรือสถาบัน
อุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการวิจัยถึงขั้นที่สภามหาวิทยาลัยเห็นว่า
ได้ผลดี หรือ
 (๔)
ได้ปริญญาจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาหรือเทียบเท่าในสาขาวิชา
ที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัย
รับรอง
และได้ทำการวิจัยถึงขั้นที่สภามหาวิทยาลัยเห็นว่าได้ผลดีเป็นพิเศษในสาขาวิชาที่มีการ
สอนในมหาวิทยาลัย

 มาตรา
๓๒
รองศาสตราจารย์ต้องมีคุณวุฒิดังนี้
 (๑)
ได้ปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาเอกหรือเทียบเท่า
ในสาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่น
ซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าสามปีในมหาวิทยาลัย หรือ
ในมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการวิจัยถึง
ขั้นที่สภามหาวิทยาลัยเห็นว่าได้ผลดี
 (๒)
ได้ปริญญาโทจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาโทหรือเทียบเท่าใน
สาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่น
ซึ่งสภามหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
และได้
ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าเจ็ดปีในมหาวิทยาลัย หรือในมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการวิจัยถึงขั้นที่สภามหาวิทยาลัยเห็นว่าได้ผลดี หรือ
 (๓)
ได้ปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาตรีหรือเทียบเท่าใน
สาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่น
ซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าสิบปีในมหาวิทยาลัย หรือในมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการวิจัย
ถึงขั้นที่สภามหาวิทยาลัยเห็นว่าได้ผลดี

 มาตรา
๓๓
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ต้องมีคุณวุฒิดังนี้
 (๑)
ได้ปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาเอกหรือเทียบเท่า
ในสาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่น
ซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าสองปีในมหาวิทยาลัย หรือ
ในมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
 (๒)
ได้ปริญญาโทจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาโทหรือเทียบเท่าใน
สาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่น
ซึ่งสภา
มหาวิทยาลัยรับรอง และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าสี่ปีในมหาวิทยาลัย
หรือในมหา
วิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
หรือ
 (๓)
ได้ปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาตรีหรือเทียบเท่าใน
สาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่น
ซึ่งสภา
มหาวิทยาลัยรับรอง และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าเจ็ดปีในมหาวิทยาลัย
หรือใน
มหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง

 มาตรา
๓๔
อาจารย์ประจำต้องมีคุณวุฒิได้ปริญญาจากมหาวิทยาลัย
หรือได้ปริญญาหรือเทียบเท่าจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัย
รับรอง
หรือเป็นผู้มีความชำนาญในสาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัย
 อาจารย์พิเศษนั้น
อธิการบดีจะได้แต่งตั้งขึ้นแต่ละปีการศึกษา ตามคำแนะนำของคณบดีหรือผู้อำนวยการ
แล้วแต่กรณี จากบุคคลซึ่งมีคุณวุฒิเช่นเดียวกับอาจารย์ประจำ

หมวด ๓
ปริญญาหรือเครื่องหมายวิทยฐานะ
 

 มาตรา
๓๕ ปริญญามีสามชั้น คือ
 เอก เรียกว่า ดุษฎีบัณฑิต ใช้อักษรย่อ ด.
 โท เรียกว่า มหาบัณฑิต ใช้อักษรย่อ ม.
 ตรี เรียกว่า บัณฑิต ใช้อักษรย่อ บ.

 มาตรา
๓๖
มหาวิทยาลัยมีอำนาจให้ปริญญาในสาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัย
 การกำหนดให้สาขาวิชาใดมีปริญญาชั้นใด
และจะใช้อักษรย่อสำหรับสาขาวิชานั้นอย่างไร ให้ตราเป็นพระราชกฤษฎีกา

 มาตรา
๓๗
สภามหาวิทยาลัยอาจออกข้อบังคับให้ผู้สำเร็จการศึกษาชั้นปริญญาตรี
ได้รับปริญญาตรีเกียรตินิยมอันดับหนึ่งหรือปริญญาตรีเกียรตินิยมอันดับสองก็ได้

 มาตรา
๓๘ สภามหาวิทยาลัยอาจออกข้อบังคับกำหนดให้มีประกาศนียบัตร
ชั้นสูง อนุปริญญา หรือประกาศนียบัตรได้ดังนี้
 (๑)
ประกาศนียบัตรชั้นสูง ออกให้แก่ผู้สำเร็จการศึกษาในสาขาวิชาใดภายหลังที่ได้ปริญญาแล้ว
 (๒)
อนุปริญญาหรือประกาศนียบัตร ออกให้แก่ผู้สำเร็จการศึกษาตามหลักสูตรในสาขาวิชาใดที่ยังไม่ถึงขั้นปริญญา
 (๓)
ประกาศนียบัตร ออกให้แก่ผู้สำเร็จการศึกษาเฉพาะสาขาวิชา

 มาตรา
๓๙
มหาวิทยาลัยมีอำนาจให้ปริญญากิตติมศักดิ์แก่บุคคลซึ่งมหาวิทยาลัยเห็นว่าทรงคุณวุฒิสมควรแก่ปริญญานั้น
ๆ

 มาตรา
๔๐
มหาวิทยาลัยจะจัดให้มีครุยวิทยฐานะและเข็มวิทยฐานะเป็นเครื่องหมายแสดงวิทยฐานะของผู้ได้ปริญญาประกาศนียบัตรชั้นสูง
อนุปริญญาและประกาศนียบัตรก็ได้
 การกำหนดลักษณะ
ชนิด ประเภท และส่วนประกอบของครุยวิทยฐานะ
และเข็มวิทยฐานะ ให้ตราเป็นพระราชกฤษฎีกา
 ครุยวิทยฐานะและเข็มวิทยฐานะ
จะใช้ในโอกาสใด โดยมีเงื่อนไขอย่างใด ให้เป็นไปตามที่สภามหาวิทยาลัยกำหนด

 มาตรา
๔๑
สภามหาวิทยาลัยอาจออกข้อบังคับกำหนดให้มีเครื่องแบบเครื่องหมายหรือเครื่องแต่งกายนิสิตได้
โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา

หมวด ๔
บทกำหนดโทษ
 

 มาตรา
๔๒ ผู้ใดใช้ครุยวิทยฐานะ
เข็มวิทยฐานะ เครื่องแบบ เครื่องหมาย
หรือเครื่องแต่งกายนิสิตของมหาวิทยาลัยโดยไม่มีสิทธิที่จะใช้
หรือแสดงด้วยประการใด ๆ ว่าตน
มีปริญญาประกาศนียบัตรชั้นสูง อนุปริญญา
หรือประกาศนียบัตรของมหาวิทยาลัยโดยที่ตน
ไม่มี
ถ้าได้กระทำให้บุคคลอื่นเชื่อว่าตนมีสิทธิที่จะใช้หรือมีวิทยาฐานะเช่นนั้น ต้องระวางโทษ
ปรับไม่เกินหนึ่งพันบาท หรือจำคุกไม่เกินหกเดือน
หรือทั้งปรับทั้งจำ

บทเฉพาะกาล
 

 มาตรา
๔๓ สำนักงานอธิการวิทยาลัย คณะวิชา
และส่วนราชการอื่น ซึ่งได้จัดตั้งขึ้นแล้วตามพระราชบัญญัติวิทยาลัยวิชาการศึกษา
พ.ศ. ๒๔๙๗ อยู่ในวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ
ให้คงอยู่ต่อไปจนกว่าจะมีประกาศทบวงมหาวิทยาลัยของรัฐแบ่งส่วนราชการใหม่ตามพระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ

 มาตรา
๔๔
ในระหว่างที่ยังมิได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งนายกสภามหาวิทยาลัย
และกรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิ ให้สภามหาวิทยาลัยประกอบด้วยรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัยของรัฐเป็นนายกสภามหาวิทยาลัย
อธิการ รองอธิการ หัวหน้าคณะวิชา
และหัวหน้าสำนักงานอธิการเป็นกรรมการสภามหาวิทยาลัยให้หัวหน้าสำนักงานอธิการเป็นเลขานุการสภามหาวิทยาลัย

 มาตรา
๔๕
ให้ผู้ซึ่งดำรงตำแหน่งอธิการตามพระราชบัญญัติวิทยาลัยวิชาการศึกษา พ.ศ.
๒๔๙๗ อยู่ในวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ ปฏิบัติหน้าที่อธิการบดีตามพระราชบัญญัตินี้ต่อไปจนกว่าจะได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า
ฯ แต่งตั้งอธิการบดีตาม
พระราชบัญญัตินี้

 มาตรา
๔๖
ผู้ใดดำรงตำแหน่งในวิทยาลัยอยู่แล้วในวันที่พระราชบัญญัตินี้
ใช้บังคับ ให้ผู้นั้นดำรงตำแหน่งนั้นต่อไปจนกว่าจะได้มีการเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่น


 มาตรา
๔๗
ให้บรรดาระเบียบและข้อบังคับที่ออกตามพระราชบัญญัติวิทยาลัยวิชาการศึกษา
พ.ศ. ๒๔๙๗ ที่เกี่ยวกับราชการของวิทยาลัยวิชาการศึกษา ซึ่งใช้อยู่ในวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับยังมีผลใช้บังคับต่อไปจนกว่าจะได้มีการวางระเบียบและออกข้อบังคับในเรื่องนั้น
ๆ ตามพระราชบัญญัตินี้

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
 สัญญา
ธรรมศักดิ์
 นายกรัฐมนตรี

หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัตินี้ คือ เนื่องจากวิทยาลัยวิชาการศึกษา
ได้ทำการสอนและวิจัยในระดับอุดมศึกษามาตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๙๗
ได้ผลิตบัณฑิตชั้นปริญญาตรี
และปริญญาโทมาแล้วเป็นจำนวนมาก
และยังมีโครงการที่จะผลิตบัณฑิตชั้นปริญญาเอกตาม
แผนการพัฒนาการการศึกษาระยะที่ ๓ (พ.ศ. ๒๕๑๕-๒๕๑๙) อีกต่อไป
ประกอบกับกิจการ
ของวิทยาลัยวิชาการศึกษาได้เจริญก้าวหน้าและขยายตัวมากขึ้นทั้งในกรุงเทพมหานครและ
ต่างจังหวัด สมควรที่จะยกฐานะขึ้นเป็นมหาวิทยาลัย จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้ขึ้น
 [รก.
๒๕๑๗/๑๑๒/๑พ/๒๘ มิถุนายน ๒๕๑๗]


 สุรินทร์
/ พิมพ์ /๔/๐๒/๒๕๔๕