พระราชบัญญัติรถยนตร์ (ฉบับที่ 16) พ.ศ. 2512
พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติ
รถยนต์
(ฉบับที่ ๑๖)
พ.ศ.
๒๕๑๒
-----------
 
ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
  ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๑
กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๑๒
  เป็นปีที่ ๒๔ ในรัชกาลปัจจุบัน
 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการ
โปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศว่า
 โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยรถยนตร์
 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า
ฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและ
ยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้
 มาตรา
๑ พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า
"พระราชบัญญัติรถยนตร์ (ฉบับที่ ๑๖) 
พ.ศ. ๒๕๑๒"
 มาตรา
๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจา
นุเบกษาเป็นต้นไป
 มาตรา
๓ ให้ยกเลิกความใน (๓) ของมาตรา ๔ แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ 
พุทธศักราช ๒๔๗๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนตร์
(ฉบับที่ ๑๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ 
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
 "(๓)
"รถยนตร์สาธารณะ" หมายความว่า รถยนตร์รับจ้างบรรทุกโดยสารหรือ
ของตามประเภทดังนี้
 (ก)
รถยนตร์ประจำทาง คือ รถยนตร์บรรทุกคนโดยสารเดินตามทางที่กำหนด
ไว้
เรียกค่าโดยสารเป็นรายคนตามอัตราที่วางไว้เป็นระยะทางหรือตลอดทางเที่ยวเดียวหรือหลาย
เที่ยวเพื่อไปถึงที่แห่งใดแห่งหนึ่งอันเป็นปลายระยะซึ่งแจ้งกันอยู่แล้ว
 (ข)
รถยนตร์รับจ้าง คือ รถยนตร์สาธารณะอื่นนอกจากรถยนตร์ประจำทาง 
รถยนต์รับจ้างพิเศษและรถยนตร์รับจ้างระหว่างจังหวัด
 (ค)
รถยนตร์รับจ้างพิเศษ คือ รถยนตร์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารได้เกินเจ็ดคน
ที่ใช้รับจ้างเป็นครั้งคราว
 (ง)
รถยนตร์รับจ้างระหว่างจังหวัด คือ รถยนตร์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารได้ไม่
เกินเจ็ดคนที่ใช้รับจ้างระหว่างจังหวัดโดยรับส่งคนโดยสารได้เฉพาะส่วนที่ที่นายทะเบียนกำหนด"
 มาตรา
๔ ให้เพิ่มความต่อไปนี้แทน (๓) ทวิ
ของมาตรา ๔ แห่งพระราชบัญญัติ
รถยนต์ พุทธศักราช ๒๔๗๓
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนตร์ (ฉบับที่ ๑๔) พ.ศ. 
๒๕๐๓
 "(๓)
ทวิ "รถยนตร์บริการธุรกิจ" หมายความว่า รถยนตร์ที่ใช้บรรทุกคน
โดยสารระหว่างท่าอากาศยาน
ท่าเรือเดินทะเลหรือสถานีรถไฟกับโรงแรม หรือที่พักอาศัย หรือ
ที่ทำการของผู้โดยสารหรือที่ทำการของผู้บริการธุรกิจนั้น
 (ข)
รถยนตร์บริการทัศนาจร คือ รถยนตร์ที่ผู้ประกอบธุรกิจเกี่ยวกับการ
ท่องเที่ยวใช้รับส่งคนโดยสารเพื่อการท่องเที่ยว
 (ค)
รถยนตร์บริการให้เช่า คือ รถยนต์ที่จัดไว้ให้เช่าซึ่งมิใช่เป็นการเช่าเพื่อนำไป
รับจ้างบรรทุกคนโดยสารหรือของ"
 มาตรา
๕ ให้ยกเลิกความใน (๔) ของมาตรา ๔
แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ 
พุทธศักราช ๒๔๗๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนตร์
(ฉบับที่ ๑๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ 
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
 "(๔)
"รถยนตร์ส่วนบุคคล" หมายความว่า รถยนตร์ประเภทอื่นนอกจาก
รถยนตร์สาธารณะและรถยนตร์บริการ
 มาตรา
๖ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๗
แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ 
พุทธศักราช ๒๔๗๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนตร์
(ฉบับที่ ๑๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ 
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
 "มาตรา
๗
ห้ามมิให้ผู้ใดใช้รถยนต์ไม่ตรงตามประเภทที่ระบุไว้ในใบคู่มือ
จดทะเบียน เว้นแต่ในกรณีต่อไปนี้
 (๑)
การใช้ในกิจการส่วนตัว แต่ถ้าเป็นการใช้รถยนตร์สาธารณะในกิจการส่วนตัว
ต้องมีข้อความแสดงไว้ที่รถยนตร์ให้เห็นได้ง่ายจากภายนอกว่าใช้ในกิจการส่วนตัว
 (๒)
การใช้รถยนตร์รับจ้างบรรทุกของเป็นรถยนตร์รับจ้างบรรทุกคนโดยสาร 
โดยปฏิบัติตามเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง
 (๓)
การใช้รถยนตร์รับจ้างบรรทุกคนโดยสาร บรรทุกของที่ติดตัวไปกับ
คนโดยสาร
 (๔)
ได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนเป็นพิเศษตามหลักเกณฑ์ วิธีการและเงื่อนไข
ทีกำหนดในกฎกระทรวง"
 มาตรา
๗ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๗ ทวิ
แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ 
พุทธศักราช ๒๔๗๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนตร์
(ฉบับที่ ๑๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ 
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
 "มาตรา
๗ ทวิ การหยุด การจอด และที่เก็บรถยนตร์รับจ้างพิเศษ รถยนต์
รับจ้างระหว่างจังหวัดหรือรถยนตร์บริการให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์
วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนด
ในกฎกระทรวง"
 มาตรา
๘ ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นมาตรา ๗
ตรี มาตรา ๗ จัตวา มาตรา ๗ 
เบญจ และมาตรา ๗ ฉ แห่งพระราชบัญญัติรถยนต์ พุทธศักราช ๒๔๗๓
 "มาตรา
๗ ตรี
เมื่อรัฐมนตรีเห็นว่าในท้องที่ใดการประกอบการรับจ้างบรรทุก
คนโดยสารโดยใช้รถยนตร์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารได้ไม่เกินเจ็ดคน
หรือรถยนตร์รับจ้างระหว่าง
จังหวัดสมควรให้ดำเนินการโดยบริษัทจำกัด
หรือสหกรณ์และต้องได้รับอนุญาตจากนายทะเบียน 
ให้รัฐมนตรีประกาศในราชกิจจานุเบกษาระบุท้องที่เพื่อดำเนินการดังกล่าว
 ประกาศตามวรรคหนึ่งไม่ใช้บังคับแก่การประกอบการรับจ้างบรรทุกคนโดยสาร
โดยใช้รถยนตร์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารได้ไม่เกินเจ็ดคนหรือรถยนตร์รับจ้างระหว่างจังหวัด
ซึ่ง
ได้จดทะเบียนอยู่ก่อนวันประกาศ
จนกว่าจะพ้นกำหนดเวลาสามปีนับแต่วันประกาศ
 การขอรับใบอนุญาตและการออกใบอนุญาต
ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ
และเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง
 มาตรา
๗ จัตวา ใบอนุญาตประกอบการรับจ้างบรรทุกคนโดยสาร โดยใช้
รถยนตร์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารได้ไม่เกินเจ็ดคนหรือรถยนตร์รับจ้างระหว่างจังหวัด
ตามมาตรา 
๗ ตรี ให้มีอายุหนึ่งปีนับแต่วันออกใบอนุญาต
ถ้าผู้รับอนุญาตประสงค์จะขอต่ออายุใบอนุญาต 
จะต้องยื่นคำขอเสียก่อนใบอนุญาตสิ้นอายุ
เมื่อได้ยื่นคำขอดังกล่าวแล้ว จะประกอบการต่อไปก็ได้
จนกว่านายทะเบียนจะสั่งไม่อนุญาตให้ต่ออายุใบอนุญาตนั้น
 การขอต่ออายุใบอนุญาตและการอนุญาต
ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการและ
เงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง
 มาตรา
๗ เบญจ ในกรณีนายทะเบียนมีคำสั่งไม่ออกใบอนุญาตแก่ผู้ขอรับ
ใบอนุญาตตามมาตรา ๗ ตรี
หรือมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ต่ออายุใบอนุญาตแก่ผู้ขอต่ออายุ
ใบอนุญาตตามมาตรา ๗ จัตวา
ผู้ขอรับใบอนุญาตหรือผู้ขอต่ออายุใบอนุญาตแล้วแต่กรณีมีสิทธิ
อุทธรณ์เป็นหนังสือต่อรัฐมนตรีภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ทราบคำสั่งของนายทะเบียน
 คำวินิจฉัยของรัฐมนตรีให้เป็นที่สุด
 ในกรณีอุทธรณ์คำสั่งของนายทะเบียนที่ไม่อนุญาตให้ต่ออายุใบอนุญาต
ก่อนที่
รัฐมนตรีจะมีคำวินิจฉัยอุทธรณ์รัฐมนตรีอาจอนุญาตให้ประกอบการไปพลางก่อนได้
เมื่อมีคำขอ
ของผู้อุทธรณ์
 มาตรา
๗ ฉ บริษัทจำกัดหรือสหกรณ์ใดได้รับใบอนุญาตตามมาตรา ๗ ตรีแล้ว 
ไม่ปฏิบัติตามบทแห่งพระราชบัญญัตินี้หรือกฎกระทรวงที่ออกตามพระราชบัญญัตินี้
นายทะเบียน
มีอำนาจสั่งเพิกถอนใบอนุญาตได้
 บริษัทจำกัดหรือสหกรณ์ที่ถูกเพิกถอนใบอนุญาตตามวรรคก่อน
มีสิทธิอุทธรณ์
เป็นหนังสือต่อรัฐมนตรีภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ทราบคำสั่งของนายทะเบียน
และให้นำมาตรา 
๗ เบญจ วรรคสองและวรรคสาม มาใช้บังคับโดยอนุโลม"
 มาตรา
๙ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๑๗
แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ 
พุทธศักราช ๒๔๗๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนตร์
(ฉบับที่ ๑๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ 
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
 "มาตรา
๑๗ ใบอนุญาตขับรถยนตร์มี ๖ ชนิด คือ
 (๑)
ใบอนุญาตขับรถยนตร์ส่วนบุคคล
 (๒)
ใบอนุญาตขับรถยนตร์สามล้อส่วนบุคคล
 (๓)
ใบอนุญาตขับรถยนตร์สาธารณะ
 (๔)
ใบอนุญาตขับรถยนตร์สามล้อสาธารณะ
 (๕)
ใบอนุญาตขับรถยนตร์จักรยานยนตร์
 (๖)
ใบอนุญาตขับรถบดถนน
 ใบอนุญาตแต่ละชนิดใช้สับเปลี่ยนกันไม่ได้
เว้นแต่ใบอนุญาตชนิด (๓) ให้เป็น
ใบอนุญาตชนิด (๑) ได้ และใบอนุญาตชนิด (๔)
ใช้เป็นใบอนุญาตชนิด (๒) ได้
 ผู้ขับรถยนตร์บริการธุรกิจ
หรือผู้ขับรถยนตร์บริการทัศนาจรต้องเป็นผู้ได้รับใบ
อนุญาตชนิด (๓) และผู้ขับรถยนตร์บริการให้เช่าต้องเป็นผู้ได้รับใบอนุญาตชนิด
(๑) หรือ (๓)
 ใบอนุญาตขับรถยนตร์ทุกชนิด
ให้ใช้ตลอดเวลาสิบสองเดือนนับแต่วันออก
ใบอนุญาต เว้นแต่ใบอนุญาตชนิด (๑) (๒) และ (๕)
ที่เสียค่าธรรมเนียมในอัตราตลอดชีพ 
ให้ใช้ตลอดชีพของผู้ได้รับใบอนุญาต"
 มาตรา
๑๐ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๒๓
แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ 
พุทธศักราช ๒๔๗๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนตร์
(ฉบับที่ ๑๒) พ.ศ. ๒๕๐๒ 
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
 "มาตรา
๒๓ ภาษีรถยนตร์มีอัตราประจำปี ดังนี้
 (๑)
รถยนตร์ส่วนบุคคล รถยนตร์สาธารณะ รถยนตร์สำหรับลากจูง และ
รถยนตร์บริการ
ให้เก็บภาษีตามน้ำหนักของรถยนตร์ตามอัตราในบัญชีท้ายพระราชบัญญัตินี้
 ในการคำนวณน้ำหนัก
ให้รวมน้ำหนักของรถยนตร์และเครื่องอุปกรณ์ที่ติดอยู่กับ
ตัวรถยนตร์ตามปกติ แต่ไม่รวมน้ำหนักน้ำมันเชื้อเพลิง
น้ำมันเครื่อง น้ำและเครื่องมือประจำรถ 
เศษของหนึ่งกิโลกรัมให้ปัดทิ้ง
 (๒)
รถพ่วงนอกจากที่บัญญัติ
  ไว้ใน (๕)
และ (๖)  คันละห้าสิบบาท
 (๓)
รถแทรกเตอร์รับจ้างสำหรับ
  ใช้ในการเกษตร คันละห้าสิบบาท
 (๔)
รถจักรยานยนตร์ คันละห้าสิบบาท
 (๕)
รถพ่วงของรถจักรยานยนตร์ คันละห้าสิบบาท
 (๖)
รถยนตร์หรือรถพ่วงซึ่งใช้ล้ออย่างอื่นนอกจากล้อยางกลวง ให้เก็บภาษีเพิ่ม
ขึ้นจากอัตรากำหนดไว้อีกกึ่งหนึ่ง"
 มาตรา
๑๑ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๒๕
แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ 
พุทธศักราช ๒๔๗๓ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
 "มาตรา
๒๕ ภาษีรถยนตร์ให้เสียล่วงหน้าต่อนายทะเบียนจะเสียคราวละงวด
สามเดือนของปีหรือคราวละหลายงวดของปีก็ได้
แต่ถ้าเสียเป็นงวดต้องเสียค่าธรรมเนียมเพิ่มตาม
ที่กำหนดในกฎกระทรวงสำหรับการที่มาเสียคราวหลัง ๆ
ต่อมาในปีเดียวกัน
 รถยนตร์ที่เปลี่ยนประเภทหรือเปลี่ยนการใช้ประโยชน์ระหว่างงวดหรือระหว่างปี
อันเป็นเหตุให้ต้องเสียภาษีเพิ่มขึ้นให้เสียภาษีเฉพาะจำนวนภาษีที่เพิ่มขึ้น"
 มาตรา
๑๒ ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นมาตรา
๒๕ ทวิ แห่งพระราชบัญญัติ
รถยนตร์ พุทธศักราช ๒๔๗๓
 "มาตรา
๒๕ ทวิ รถยนตร์ที่จดทะเบียนแล้ว ถ้าไม่ได้เสียภาษีตามกำหนดให้
เจ้าของรถยนตร์นั้นแจ้งต่อนายทะเบียนและนำป้ายเลขทะเบียนสำหรับรถยนตร์นั้นมอบให้
นายทะเบียนภายในกำหนดสามสิบวันนับแต่วันถึงกำหนดเสียภาษีครั้งถัดไป
 เจ้าของรถยนตร์ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามวรรคหนึ่ง
เพื่อประโยชน์แก่การเก็บภาษี
ตามพระราชบัญญัตินี้ให้ถือว่าเจ้าของรถยนตร์ผู้นั้นได้ใช้รถยนตร์นั้นอยู่ภายหลังวันถึงกำหนด
เสียภาษี"
 มาตรา
๑๓ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๓๒
แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ 
พุทธศักราช ๒๔๗๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนตร์
(ฉบับที่ ๑๐) พุทธศักราช 
๒๔๘๔ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
 "มาตรา
๓๒ ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๕ มาตรา ๗ มาตรา ๘ มาตรา ๙ มาตรา ๑๐ 
มาตรา ๑๓ วรรคหนึ่ง มาตรา ๑๔ มาตรา ๑๕ มาตรา ๑๗ มาตรา ๑๗
มาตรา ๒๐ หรือมาตรา 
๒๑ วรรคหนึ่งหรือวรรคสาม
ต้องระวางโทษปรับไม่เกินหนึ่งพันบาท"
 มาตรา
๑๔ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๓๒ ทวิ
แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ 
พุทธศักราช ๒๔๗๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนตร์
(ฉบับที่ ๑๐) พุทธศักราช 
๒๔๘๔ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
 "มาตรา
๓๒ ทวิ ผู้ใดรับจ้างบรรทุกคนโดยสารโดยใช้รถยนตร์รับจ้างบรรทุก
คนโดยสารได้ไม่เกินเจ็ดคน หรือรถยนตร์รับจ้างระหว่างจังหวัด
ในท้องที่ที่รัฐมนตรีประกาศตาม
มาตรา ๗ ตรี วรรคหนึ่ง โดยไม่ได้รับอนุญาตหรือไม่ได้รับยกเว้นตามมาตรา
๗ ตรี ต้องระวาง
โทษปรับไม่เกินหนึ่งหมื่นบาท"
 มาตรา
๑๕ ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นมาตรา
๓๒ ตรี และมาตรา ๓๒ จัตวา 
แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ พุทธศักราช ๒๔๗๓
 "มาตรา
๓๕ ตรี ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๑๓ วรรคสอง หรือเงื่อนไขใบอนุญาตที่ออก
ตามมาตรา ๑๓ ต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองพันบาท
 มาตรา
๓๒ จัตวา ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๒๒ ต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองร้อย
บาท"
 มาตรา
๑๖ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๓๓
แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ 
พุทธศักราช ๒๔๗๓ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
 "มาตรา
๓๓ ผู้ใดขับรถยนตร์โดยไม่ได้รับอนุญาต หรือเมื่อใบอนุญาตสิ้นอายุ
แล้ว หรือระหว่างใบอนุญาตถูกนายทะเบียนยึดไว้
หรือกระทำการฝ่าฝืนมาตรา ๒๔ วรรคสองหรือ
วรรคสาม ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งเดือน
หรือปรับไม่เกินหนึ่งพันบาทหรือทั้งจำทั้งปรับ"
 มาตรา
๑๗ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๓๔
แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ 
พุทธศักราช ๒๔๗๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนตร์
(ฉบับที่ ๗) พุทธศักราช 
๒๔๗๙ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
 "มาตรา
๓๔ ผู้ใดกระทำการดังต่อไปนี้
 (๑)
ให้ผู้อื่นใช้ใบอนุญาตหรือเครื่องหมายอย่างใดอย่างหนึ่งที่เจ้าพนักงานออก
ให้แก่ตน
 (๒)
ใช้เครื่องหมายอย่างใดอย่างหนึ่งที่เจ้าพนักงานออกให้สำหรับรถยนตร์
คันหนึ่งกับรถยนตร์อีกคันหนึ่ง
 (๓)
ใช้เครื่องหมายอย่างใดอย่างหนึ่งที่เจ้าพนักงานออกให้แก่ผู้อื่น
 (๔)
เปลี่ยนแปลงโดยวิธีใด ๆ หรือปิดบังทั้งหมดหรือแต่บางส่วนซึ่งเครื่องหมาย
ทะเบียนที่เจ้าพนักงานออกให้ประจำรถยนตร์
 (๕)
ใช้รถยนตร์ที่ได้รับการยกเว้นค่าธรรมเนียมและภาษีตามมาตรา ๒๖ (๑) 
ให้ผิดไปจากวัตถุประสงค์ที่ได้รับการยกเว้นต้องระวางโทษปรับไม่เกินหนึ่งพันบาท"
 มาตรา
๑๘ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๓๕
แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ 
พุทธศักราช ๒๔๗๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนตร์
แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช 
๒๔๗๗ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
 "มาตรา
๓๕ ผู้ใดฝ่าฝืนกฎกระทรวงที่ออกตามพระราชบัญญัตินี้ ต้องระวางโทษ
ปรับไม่เกินหนึ่งพันบาท
 โทษปรับตามวรรคหนึ่งให้เจ้าพนักงานซึ่งกำหนดในกฎกระทรวงมีอำนาจ
เปรียบเทียบได้ด้วย"
 มาตรา
๑๙ ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็น (๑๔) ฉ
(๑๔) สัตต (๑๔) อัฎฐ และ 
(๑๔) นว ของมาตรา ๓๘ แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ พุทธศักราช
๒๔๗๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติม
โดยพระราชบัญญัติ (ฉบับที่ ๑๔) พ.ศ. ๒๕๐๓
 "(๑๔)
ฉ จำนวนรถยนตร์รับจ้างระหว่างจังหวัดและกำหนดเขตท้องที่สำหรับ
รถยนตร์ดังกล่าว
 (๑๔)
สัตต เครื่องแต่งกายและเครื่องหมายของคนขับรถยนตร์บริการธุรกิจ
และรถยนตร์บริการทัศนาจร
 (๑๔)
อัฏฐ ลักษณะและขนาดหรือกำลังของเครื่องยนตร์และของรถยนตร์ที่ใช้
เป็นรถยนตร์สาธารณะ รถยนตร์บริการธุรกิจหรือรถยนตร์บริการทัศนาจร
 (๑๔)
นว การมีและกางใช้เครื่องสื่อสารระหว่างรถยนตร์กับศูนย์บริการหรือ
สถานที่อื่น"
 มาตรา
๒๐
ให้เพิ่มบัญชีอัตราภาษีรถยนตร์ท้ายพระราชบัญญัตินี้เป็นบัญชีอัตรา
ภาษีรถยนตร์ท้ายพระราชบัญญัติรถยนตร์ พุทธศักราช ๒๔๗๓


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ

จอมพล ถนอม กิตติขจร
 นายกรัฐมนตรี


[ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย]


+------------------------------------------------------------------------------------------------+

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่

(๑) ขณะนี้จำนวนรถยนตร์บริการนักท่องเที่ยวและรถยนตร์ให้ประชาชนเช่า (Rent
Car) 
ซึ่งมิใช่เป็นการเช่าเพื่อนำไปรับจ้างบรรทุกคนโดยสารหรือของได้เพิ่มมากขึ้น
แต่วิธีการควบคุม
รถยนตร์สองประเภทนี้ยังไม่เหมาะสม

(๒) อัตราโทษและการชำระภาษีเป็นงวด ๆ ตามกฎหมายซึ่งใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๗๓ 
บางมาตราไม่เหมาะสมแก่กาลสมัย

และเพื่อส่งเสริมให้การประกอบการรับจ้างบรรทุกคนโดยสารได้ไม่เกินเจ็ด
โดยรถยนตร์
รับจ้างหรือรถยนตร์รับจ้างระหว่างจังหวัด
ได้กระทำในรูปบริษัทจำกัดหรือสหกรณ์ เพื่อสะดวก
แก่การควบคุมตามกฎหมายว่าด้วยการจราจร

จึงสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกำหมายว่าด้วยรถยนตร์ให้เหมาะสมยิ่งขึ้น


[รก.๒๕๑๒/๑๙/๙๙พ/๖ มีนาคม ๒๕๑๒]


 ชไมพร/พิมพ์
 ๑
สิงหาคม ๒๕๔๔