ข้อกำหนด ก.อ. ออกตามความในพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการฝ่ายอัยการ พ.ศ. 2503 ว่าด้วยความผิดที่ปรากฏชัดแจ้ง
ข้อกำหนด ก
ข้อกำหนด ก.อ.
ออกตามความในพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการฝ่ายอัยการ
พ.ศ. ๒๕๐๓
ว่าด้วยความผิดที่ปรากฏชัดแจ้ง[๑]
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๖๐
แห่งพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการฝ่ายอัยการ พ.ศ. ๒๕๐๓ ก.อ.
กำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรง อันเป็นความผิดที่ปรากฏชัดแจ้ง
ไว้ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑
ข้าราชการอัยการผู้ใดกระทำความผิดดังต่อไปนี้ ให้ถือว่ากระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรง
อันเป็นความผิดที่ปรากฏชัดแจ้ง คือ
(๑)
ทำความผิดต้องรับโทษจำคุกหรือโทษที่หนักกว่าจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุด
ให้จำคุกหรือให้รับโทษที่หนักกว่าจำคุก เว้นแต่ความผิดลหุโทษ หรือความผิดอันได้กระทำโดยประมาทที่ไม่เสียหายแก่ราชการ
เกี่ยวกับหน้าที่ของตน
(๒)
ต้องคำพิพากษาให้เป็นคนล้มละลายเพราะทำหนี้สินขึ้นด้วยความทุจริต
(๓) ทุจริตต่อหน้าที่ราชการ
และให้ถ้อยคำรับสารภาพต่อผู้บังคับบัญชาหรือต่อคณะกรรมการสอบสวน
ซึ่งผู้บังคับบัญชาแต่งตั้งตามมาตรา ๕๘
(๔)
ละทิ้งหน้าที่ราชการติดต่อในคราวเดียวกันเป็นเวลาเกินกว่าสิบห้าวันและผู้บังคับบัญชาได้ดำเนินการสืบสวนแล้วเห็นว่าไม่มีเหตุผลอันสมควร

ข้อ ๒
เมื่อผู้บังคับบัญชาได้ดำเนินการสืบสวนหรือสอบสวนชั้นต้นแล้ว ให้รีบรายงานเสนอตามลำดับจนถึงอธิบดี
ถ้าผู้บังคับบัญชาหรืออธิบดีเห็นว่า ข้าราชการอัยการผู้ใดกระทำความผิดวินัยอย่างร้ายแรง
อันเป็นความผิดที่ปรากฏชัดแจ้ง ก็ให้เสนอรัฐมนตรีหรือผู้บังคับบัญชาที่ได้รับมอบหมายจากรัฐมนตรีพิจารณาสั่งไล่ออก
หรือปลดออกจากราชการโดยความเห็นชอบของ ก.อ.


ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๐๔
พลเอก ป. จารุเสถียร
ประธาน ก.อ.
































ดลธี/ผู้จัดทำ
๑๐ กันยายน ๒๕๕๓

เอกฤทธิ์/ผู้ตรวจ
๑๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๓

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๗๘/ตอนที่ ๓๕/หน้า ๔๒๑/๑๘ เมษายน ๒๕๐๔