กฎกระทรวง ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2504) ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. 2503 ว่าด้วยผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า (Update ณ วันที่ 09/04/2519)

กฎกระทรวง
กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๐๔)
ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก
พ.ศ. ๒๕๐๓
ว่าด้วยผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า[๑]
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ และมาตรา ๒๑ แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ
๑[๒]
ผู้ขอรับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า
ได้แก่สภาหอการค้าแห่งประเทศไทย หรือบุคคลซึ่งมีคุณสมบัติและต้องด้วยหลักเกณฑ์
ดังต่อไปนี้
(๑)
เป็นสมาชิกของหอการค้าแห่งประเทศไทย
บุคคลซึ่งมิได้เป็นสมาชิกของสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย
จะขอรับอนุญาตได้เฉพาะผู้ซึ่งสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย ไม่ยอมรับเป็นสมาชิก
หรือคัดชื่อออกจากการเป็นสมาชิกโดยไม่มีเหตุผลอันสมควร
ซึ่งผู้นั้นได้ทำหนังสือร้องเรียนต่อรัฐมนตรีและรัฐมนตรีสั่งอนุญาตให้เป็นผู้ขอรับอนุญาตได้
(๒)
มีเงินทุนที่ชำระแล้วตามที่จดทะเบียนเป็นห้างหุ้นส่วนหรือบริษัทไม่ต่ำกว่าหนึ่งล้านบาท
หรือในกรณีที่เป็นห้างหุ้นส่วนหรือบริษัทที่ต้องจดทะเบียนพาณิชย์
มีเงินซึ่งนำมาใช้ในการประกอบพาณิชยกิจเป็นประจำไม่ต่ำกว่าหนึ่งล้านบาท
(๓)
มีสำนักงานที่แน่นอนและเหมาะสมสำหรับใช้เป็นสำนักงานประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า
(๔)
มีห้องปฏิบัติการทางวิทยาศาสตร์เป็นสัดส่วนตามประเภทหรือชนิดของสินค้าซึ่งต้องตรวจสอบทางวิทยาศาสตร์และมีมาตรการที่สามารถป้องกันอันตรายจากสารเคมีที่อาจเกิดแก่บุคคลหรือทรัพย์สินได้
(๕)
มีเครื่องมือและอุปกรณ์ที่จำเป็นแก่การประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าของสินค้ามาตรฐานที่ขอรับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบ
(๖)
มีผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าทางวิชาการที่ต้องอาศัยหลักวิชา เครื่องมือ
และอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์ ประเภทรับเงินเดือนประจำ
และอยู่ประจำรับผิดชอบการวิเคราะห์ตัวอย่างสินค้ามาตรฐานตลอดเวลาที่มีการปฏิบัติงานไม่น้อยกว่า
๑ คน
(๗)
มีผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้านอกจาก (๖) ประเภทรับเงินเดือนประจำ
สำหรับตรวจสอบมาตรฐานสินค้าแต่ละชนิดที่ขอรับอนุญาตเป็นผู้ประกอบการธุรกิจตรวจสอบมีจำนวนรวมเมื่อเฉลี่ยแล้วไม่น้อยกว่าชนิดละ
๖ คน
(๘)
นอกจากบุคคลดังกล่าวตาม (๖) และ (๗) แล้ว
จะต้องมีพนักงานประเภทรับเงินเดือนประจำทำงานอยู่ที่สำนักงานในเวลาทำงานปกติเป็นประจำไม่น้อยกว่า
๓ คน
(๙)
ไม่เคยเป็นผู้ถูกสั่งพักใช้ใบอนุญาตให้เป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้ามาแล้วรวมกันตั้งแต่สามครั้งขึ้นไป
(๑๐)
ไม่เคยเป็นผู้ถูกสั่งเพิกถอนใบอนุญาตให้เป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า

ข้อ ๒
ให้ผู้ขอรับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าแนบเอกสารประกอบคำร้องขอ
ดังต่อไปนี้
(๑)
หลักฐานการจดทะเบียนพาณิชย์ หรือการจดทะเบียนเป็นบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล
รายชื่อกรรมการผู้มีอำนาจลงชื่อแทนบริษัทหรือชื่อหุ้นส่วนผู้จัดการที่ตั้งสำนักงานแห่งใหญ่และสำนักงานสาขา
(๒)
หนังสือบริคณห์สนธิและข้อบังคับของบริษัท
(๓)
สำเนางบดุลและบัญชีกำไรขาดทุนของรอบระยะเวลาบัญชีครั้งหลังสุด
(๔)
บัญชีรายชื่อผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าประเภทรับเงินเดือนประจำ และประเภทจ้างเป็นครั้งคราว
(๕)
หลักฐานการครอบครองสำนักงาน
(๖)
หลักฐานการมีเงินทุนตามข้อ ๑ (๒)
ในกรณีที่ผู้ขอรับอนุญาตมีสำนักงานแห่งใหญ่ตั้งอยู่ในต่างประเทศ
และมาเปิดสำนักงานสาขาในประเทศไทย
ต้องแสดงหลักฐานการนำเงินตราต่างประเทศเข้ามาในประเทศไทยเพื่อประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าไม่ต่ำกว่าจำนวนเงินทุนที่กำหนดตามข้อ
๑ (๒)
ความใน
(๑) (๒) และ (๕) มิให้ใช้บังคับในกรณีที่สภาการค้าเป็นผู้ขอรับอนุญาต

ข้อ ๓
การขอรับอนุญาตและการขอต่ออายุใบอนุญาต
ให้ยื่นคำร้องขอต่อสำนักงานมาตรฐานสินค้า ตามแบบที่สำนักงานมาตรฐานสินค้ากำหนด

ข้อ ๔
ให้ผู้ประกอบการธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าปฏิบัติตามเงื่อนไข ดังต่อไปนี้
(๑) มีเครื่องหมายตรวจสอบ โดยจะมีตัวอักษร ตัวเลข
ภาพหรือเครื่องหมายใด ๆ อย่างใดอย่างหนึ่งหรือหลายอย่างก็ได้
(๒)
ส่งมอบตัวอย่างเครื่องหมายตรวจสอบตาม (๑) ให้แก่สำนักงานมาตรฐานสินค้าอย่างละสามชุด
การยกเลิก
แก้ไข เปลี่ยนแปลง หรือเพิ่มเติม
เครื่องหมายตรวจสอบที่ส่งมอบตัวอย่างตามวรรคก่อนต้องได้รับความเห็นชอบเป็นหนังสือจากสำนักงานมาตรฐานสินค้า
(๓)
ประทับ ปิด หรือผูกติด เครื่องหมายตรวจสอบตาม (๑) หรือ (๒)
ที่สินค้ามาตรฐานหรือวัตถุที่ใช้ในการบรรจุ หุ้มห่อ
หรือผูกมัดตามที่สำนักงานมาตรฐานสินค้ากำหนดเพื่อแสดงว่าสินค้ามาตรฐานนั้นตนได้ตรวจสอบแล้ว
(๔)
การจ้างหรือเลิกจ้างผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าภายหลังที่ได้แจ้งไว้ตามข้อ ๒ (๔)
ให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าแจ้งรายชื่อผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าซึ่งจ้างหรือเลิกจ้างต่อสำนักงานมาตรฐานสินค้าภายในกำหนดสิบห้าวัน
นับแต่วันจ้างหรือเลิกจ้าง
(๕)
มีสมุดทะเบียนรับคำขอให้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าและสมุดทะเบียนการตรวจสอบมาตรฐานสินค้าตามแบบที่สำนักงานมาตรฐานสินค้ากำหนดและนำไปประทับตราของสำนักงานมาตรฐานสินค้า
(๖)
กรอกรายการต่าง ๆ ตามที่กำหนดไว้ในสมุดทะเบียนตาม (๕)
ทุกคราวที่ได้รับคำขอให้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าและทำการตรวจสอบมาตรฐานสินค้า

ข้อ ๕
ในกรณีที่ต้องชักตัวอย่างสินค้าเพื่อทำการตรวจสอบมาตรฐาน
ให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าแบ่งตัวอย่างสินค้านั้นเป็นสามส่วน
แต่ละส่วนต้องมีปริมาณพอเพียงแต่การตรวจสอบมาตรฐาน และแยกบรรจุ หุ้มห่อ
หรือผูกมัดในลักษณะที่จะไม่ทำให้คุณภาพเปลี่ยนแปลง และสามารถป้องกันการถ่ายเท
สับเปลี่ยนตัวอย่างสินค้านั้นได้ ทั้งต้องมีตราหรือแผ่นป้ายแสดงวัน เดือน ปี
ที่ชักตัวอย่าง และให้ผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้ากับเจ้าของสินค้าหรือผู้แทนซึ่งอยู่ในขณะที่มีการชักตัวอย่างลงลายมือชื่อกำกับไว้ด้วย

ข้อ ๖
ให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าส่งมอบตัวอย่างสินค้าตามข้อ ๕
ให้แก่สำนักงานมาตรฐานสินค้าหรือสำนักงานสาขา แล้วแต่กรณี
สองส่วนภายในกำหนดเจ็ดวันนับแต่วันที่ชักตัวอย่าง
และรักษาไว้เองหนึ่งส่วนมีกำหนดไม่น้อยกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันที่ชักตัวอย่าง
เว้นแต่สำนักงานมาตรฐานสินค้าจะกำหนดเป็นอย่างอื่น
แต่ในกรณีที่มีการพิจารณาวินิจฉัยข้อโต้แย้งหรือปัญหาข้อพิพาทเกี่ยวกับมาตรฐานสินค้า
ให้รักษาตัวอย่างสินค้านั้นไว้จนกว่าการพิจารณาวินิจฉัยจะสิ้นสุด
ข้อ
๗[๓]
ให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าส่งสำเนาใบรับรองผลการตรวจสอบมาตรฐานสินค้า
การตรวจสอบปริมาณหรือน้ำหนัก และการตรวจสอบอื่น ๆ
ที่ออกให้แก่ผู้ที่เกี่ยวข้องให้แก่สำนักงานมาตรฐานสินค้าภายในกำหนดสิบห้าวันนับแต่วันที่ออกใบรับรอง
ในกรณีที่ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าได้รับแจ้งข้อโต้แย้งหรือปัญหาพิพาทใด
ๆ เกี่ยวกับสินค้ามาตรฐานจากผู้ที่เกี่ยวข้อง
ให้ผู้ประกอบการธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้านั้นแจ้งรายละเอียดข้อโต้แย้งหรือปัญหาข้อพิพาทนั้นเป็นหนังสือต่อสำนักงานมาตรฐานสินค้าหรือสำนักงานสาขา
แล้วแต่กรณี ภายในกำหนดสิบห้าวัน นับแต่วันที่ได้รับแจ้งจากผู้ที่เกี่ยวข้อง


ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๔
กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๐๔
เกษม ศรีพยัคฆ์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ
หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้คือ เพื่อกำหนดคุณสมบัติของผู้ขออนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า
กำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการในการขออนุญาต
และกำหนดเงื่อนไขในการปฏิบัติการประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า ทั้งนี้ เพื่อประโยชน์แห่งการดำเนินการจัดและควบคุมมาตรฐานสินค้าขาออกตามอำนาจที่บัญญัติไว้ในมาตรา
๖ และมาตรา ๒๑ แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓

กฎกระทรวง ฉบับที่
๖ (พ.ศ. ๒๕๑๐) ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓
ว่าด้วยผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า[๔]

หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
เพื่อแก้ไขคุณสมบัติของผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าให้สอดคล้องกับกฎหมายว่าด้วยหอการค้า

กฎกระทรวง ฉบับที่ ๙
(พ.ศ. ๒๕๑๙) ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓[๕]

ข้อ
๓ ให้ผู้ได้รับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าก่อนวันที่กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับได้รับการยกเว้นไม่ต้องปฏิบัติตามข้อ
๑ (๒) แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๐๔)
ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓
ว่าด้วยผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงนี้
แต่ยังคงต้องมีเงินทุนตามที่จดทะเบียนเป็นบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลหรือจดทะเบียนพาณิชย์ไม่ต่ำกว่าสองแสนบาท

ข้อ
๔
ให้ผู้ได้รับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าก่อนวันที่กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับปฏิบัติตามข้อ
๑ (๓) (๔) (๖) (๗) และ (๘) แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๐๔)
ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓
ว่าด้วยผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงนี้
ให้เสร็จสิ้นภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันที่กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับ

หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒ (พ.ศ.
๒๕๐๔) ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓
ว่าด้วยผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า
มีข้อกำหนดเกี่ยวกับคุณสมบัติของผู้ขอรับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า
และเงื่อนไขที่ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าจะต้องปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่การควบคุมมาตรฐานสินค้า
ยังไม่เหมาะสม สมควรแก้ไขเพิ่มเติมให้เหมาะสมยิ่งขึ้น จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้




















อุษมล/ผู้จัดทำ
๒๐ มิถุนายน ๒๕๕๔

















































[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๗๘/ตอนที่ ๒๑/หน้า ๓๓๔/๗ มีนาคม ๒๕๐๔
[๒] ข้อ ๑
แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๙ (พ.ศ. ๒๕๑๙) ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก
พ.ศ. ๒๕๐๓
[๓] ข้อ ๗
แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๙ (พ.ศ. ๒๕๑๙) ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก
พ.ศ. ๒๕๐๓
[๔] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๘๔/ตอนที่ ๑๙/ฉบับพิเศษ หน้า ๕/๒๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๐
[๕] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๙๓/ตอนที่ ๕๗/ฉบับพิเศษ หน้า ๑/๙ เมษายน
๒๕๑๙