ข้อบังคับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยว่าด้วยการจำหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้ พ.ศ. 2549

ข้อบังคับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
ข้อบังคับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
ว่าด้วยการจำหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้
พ.ศ. ๒๕๔๙
 

โดยที่เป็นการสมควรให้มีข้อบังคับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
ว่าด้วยการจำหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๒๒ (๔) แห่งพระราชบัญญัติการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย พ.ศ. ๒๕๒๒
คณะกรรมการการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย จึงออกข้อบังคับไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ
๑ ข้อบังคับนี้เรียกว่า ข้อบังคับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
ว่าด้วยการจำหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้ พ.ศ. ๒๕๔๙

ข้อ
๒[๑]
ข้อบังคับนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ
๓ ในข้อบังคับนี้
ททท. หมายความว่า การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
คณะกรรมการ หมายความว่า
คณะกรรมการการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
ประธานกรรมการ หมายความว่า
ประธานกรรมการการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
ผู้ว่าการ หมายความว่า
ผู้ว่าการการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย

ข้อ
๔ การจำหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้ของ ททท.
ให้กระทำการได้ตามหลักเกณฑ์ วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในข้อบังคับนี้

ข้อ
๕ การจำหน่ายหนี้สูญ
ต้องเป็นหนี้ที่มีลักษณะดังต่อไปนี้
(๑) เป็นหนี้ที่เกิดจากการประกอบกิจการหรือเนื่องจากการดำเนินงานหรือหนี้ที่ได้รวมเป็นเงินได้ในการคำนวณกำไรสุทธิที่ไม่อาจเรียกร้องให้ชำระได้
(๒)
เป็นหนี้ที่ยังไม่ขาดอายุความซึ่งมีหลักฐานโดยชัดแจ้งที่สามารถฟ้องลูกหนี้ได้ทั้งนี้ตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขที่กำหนดไว้ใน
ข้อ ๖ ข้อ ๗ หรือข้อ ๘
(๓) เป็นหนี้ที่ยังไม่ขาดอายุความแต่ไม่มีหลักฐานหรือมีหลักฐานไม่เพียงพอที่จะฟ้องลูกหนี้ได้
หรือ
(๔) เป็นหนี้ที่ขาดอายุความ

ข้อ
๖ ในกรณีหนี้ของลูกหนี้แต่ละราย
มีจำนวนเกินห้าแสนบาท
และเป็นหนี้ที่ยังไม่ขาดอายุความซึ่งมีหลักฐานโดยชัดแจ้งที่สามารถฟ้องลูกหนี้ได้
หากได้ดำเนินการดังต่อไปนี้แล้ว ให้จำหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้ได้
(๑) ได้ติดตามทวงถามให้ชำระหนี้ตามสมควรแก่กรณี
โดยมีหลักฐานการติดตามทวงถามชัดแจ้งแต่ไม่ได้รับชำระหนี้ เพราะ
(๑.๑) ลูกหนี้ถึงแก่ความตาย เป็นคนสาบสูญ
หรือมีหลักฐานว่าหายสาบสูญไปและไม่มีทรัพย์สินใด ๆ จะชำระหนี้ได้
(๑.๒) ลูกหนี้เลิกกิจการ
และมีหนี้ของเจ้าหนี้รายอื่นมีบุริมสิทธิเหนือทรัพย์สินทั้งหมดของลูกหนี้อยู่ในลำดับก่อนเป็นจำนวนมากกว่าทรัพย์สินของลูกหนี้
(๒)
ได้ดำเนินการฟ้องลูกหนี้ในคดีแพ่งหรือได้ยื่นคำขอเฉลี่ยทรัพย์ของลูกหนี้ในคดีที่ลูกหนี้ถูกเจ้าหนี้รายอื่นฟ้องในคดีแพ่ง
และได้มีคำบังคับหรือคำสั่งของศาลแล้ว แต่ลูกหนี้ไม่มีทรัพย์สินใด ๆ จะชำระหนี้ได้
หรือ
(๓)
ได้ดำเนินการฟ้องลูกหนี้ในคดีล้มละลายหรือได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ในคดีที่ลูกหนี้ถูกเจ้าหนี้รายอื่นฟ้องในคดีล้มละลาย
และได้มีการประนอมหนี้กับลูกหนี้โดยศาลมีคำสั่งเห็นชอบด้วยกับการประนอมหนี้นั้น
หรือลูกหนี้ถูกศาลพิพากษาให้เป็นบุคคลล้มละลาย
และได้มีการแบ่งทรัพย์สินของลูกหนี้ครั้งแรกแล้ว

ข้อ
๗ ในกรณีหนี้ของลูกหนี้แต่ละราย
มีจำนวนเกินหนึ่งแสนบาท แต่ไม่เกินห้าแสนบาทและเป็นหนี้ที่ยังไม่ขาดอายุความ
ซึ่งมีหลักฐานโดยชัดแจ้งที่สามารถฟ้องลูกหนี้ได้ หากได้ดำเนินการดังต่อไปนี้แล้ว
ให้จำหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้ได้
(๑) ได้ดำเนินการตามข้อ ๖ (๑) แล้ว
(๒)
ได้ดำเนินการฟ้องลูกหนี้ในคดีแพ่งและศาลได้มีคำสั่งรับคำฟ้องนั้นแล้วหรือได้ยื่นคำขอเฉลี่ยทรัพย์ของลูกหนี้ในคดีที่ลูกหนี้ถูกเจ้าหนี้รายอื่นฟ้องในคดีแพ่งและศาลได้มีคำสั่งรับคำขอนั้นแล้ว
หรือ
(๓)
ได้ดำเนินการฟ้องลูกหนี้ในคดีล้มละลายและศาลได้มีคำสั่งรับคำฟ้องนั้นแล้วหรือได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ในคดีที่ลูกหนี้ถูกเจ้าหนี้รายอื่นฟ้องในคดีล้มละลาย
และศาลได้มีคำสั่งรับคำขอรับชำระหนี้ นั้นแล้ว

ข้อ
๘ ในกรณีหนี้ของลูกหนี้แต่ละรายมีจำนวนไม่เกินหนึ่งแสนบาท
และเป็นหนี้ที่ยังไม่ขาดอายุความ
ถ้าปรากฏว่าได้มีหลักฐานการติดตามทวงถามให้ชำระหนี้ตามสมควรแก่กรณีแล้ว แต่ยังไม่ได้รับชำระหนี้และหากจะฟ้องลูกหนี้
จะต้องเสียค่าใช้จ่ายไม่คุ้มกับหนี้ที่จะได้รับชำระ ให้จำหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้ได้โดยไม่ต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์
ข้อ ๖ หรือ ข้อ ๗

ข้อ
๙ ในกรณีที่เป็นหนี้ที่ขาดอายุความหรือเป็นหนี้ที่ยังไม่ขาดอายุความ
แต่ไม่มีหลักฐานหรือมีหลักฐานไม่เพียงพอที่จะฟ้องลูกหนี้ได้
ถ้าผู้มีอำนาจพิจารณาอนุมัติเห็นว่า การที่หนี้ขาดอายุความ
หรือการที่ไม่มีหลักฐานหรือมีหลักฐานไม่เพียงพอที่จะฟ้องลูกหนี้นั้น
เกิดจากความบกพร่อง จงใจ หรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของเจ้าหน้าที่
ให้ดำเนินการหาตัวผู้ต้องรับผิดชดใช้
หรือผู้ร่วมรับผิดชดใช้ตามกฎหมายว่าด้วยความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่
และเมื่อได้ดำเนินการครบถ้วนตามกฎหมายว่าด้วยความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่แล้ว
หากปรากฏว่ามีหนี้คงเหลือ ให้จำหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้ได้
แต่หากผู้มีอำนาจพิจารณาอนุมัติเห็นว่าการกระทำดังกล่าวมิได้เกิดจากความบกพร่อง
จงใจ หรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของเจ้าหน้าที่
ให้จำหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้ได้

ข้อ
๑๐ อำนาจในการพิจารณาอนุมัติจำหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้แต่ละรายให้เป็นไปดังนี้
(๑) ผู้ว่าการ หรือผู้ที่ผู้ว่าการมอบหมาย ไม่เกินหนึ่งล้านบาท
(๒) ประธานกรรมการ เกินหนึ่งล้านบาท แต่ไม่เกินห้าล้านบาท
(๓) คณะกรรมการ เกินห้าล้านบาท

ข้อ
๑๑ หนี้ของลูกหนี้รายใดที่ได้ดำเนินการตาม
ข้อ ๖ ข้อ ๗ ข้อ ๘ หรือ ข้อ ๙ครบถ้วนแล้วในรอบระยะเวลาบัญชีใด
ให้จำหน่ายเป็นหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้ และถือเป็นรายจ่ายในรอบระยะเวลาบัญชีนั้น

ข้อ
๑๒ ในกรณีที่มีปัญหาเกี่ยวกับการปฏิบัติตามข้อบังคับนี้
ให้ผู้ว่าการเป็นผู้มีอำนาจวินิจฉัยชี้ขาด


ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๙
สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๙
ประชา มาลีนนท์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
ประธานกรรมการการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย







มณฑิตา/ผู้จัดทำ
๑ มิถุนายน ๒๕๕๕

วิชพงษ์/ผู้ตรวจ
๑๘
มิถุนายน ๒๕๕๕


















































[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๓/ตอนพิเศษ ๑๑๔ ง/หน้า ๔๒/๓๐ ตุลาคม ๒๕๔๙