พระราชกฤษฎีกาเงินช่วยค่าครองชีพผู้รับเบี้ยหวัดบำนาญ (ฉบับที่ 8) พ.ศ.2538
พระราชกฤษฎีกา
พระราชกฤษฎีกา
เงินช่วยค่าครองชีพผู้รับเบี้ยหวัดบำนาญ
(ฉบับที่ ๘)
พ.ศ.
๒๕๓๘
----------------

  ภูมิพลอดุลยเดช
ป.ร.
  ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๘ มกราคม พ.ศ. ๒๕๓๘
 เป็นปีที่
๕๐ ในรัชกาลปัจจุบัน

 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการ
โปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศว่า
 โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมเงินช่วยค่าครองชีพผู้รับเบี้ยหวัดบำนาญ
 อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๑๗๕ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย 
และมาตรา ๓
แห่งพระราชบัญญัติการกำหนดหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการจ่ายเงินบางประเภทตาม
งบประมาณรายจ่าย พ.ศ. ๒๕๑๘ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ
ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ 
ดังต่อไปนี้
 มาตรา
๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า
"พระราชกฤษฎีกาเงินช่วยค่าครองชีพผู้รับ
เบี้ยหวัดบำนาญ (ฉบับที่ ๘) พ.ศ. ๒๕๓๘"
 มาตรา
๒
พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๓๗ 
เป็นต้นไป
 มาตรา
๓ ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นมาตรา ๔
สัตต แห่งพระราชกฤษฎีกาเงินช่วย
ค่าครองชีพผู้รับเบี้ยหวัดบำนาญ พ.ศ. ๒๕๒๑
 "มาตรา
๔ สัตต
ผู้ได้รับหรือมีสิทธิได้รับเบี้ยหวัดตามข้อบังคับกระทรวง
กลาโหม ผู้ได้รับหรือมีสิทธิได้รับบำนาญปกติ
บำนาญพิเศษเพราะเหตุทุพพลภาพ บำนาญพิเศษ
หรือบำนาญตกทอด
ในฐานะทายาทหรือผู้อุปการะหรือผู้อยู่ในอุปการะตามกฎหมายว่าด้วย
บำเหน็จบำนาญข้าราชการอยู่แล้ว ในวันที่ ๑ ตุลาคม ๒๕๓๗
ให้ได้รับ ช.ค.บ. ในอัตราดังนี้
 (๑)
ผู้ได้รับหรือมีสิทธิได้รับเบี้ยหวัดหรือบำนาญและ ช.ค.บ. อยู่แล้วให้ได้รับ 
ช.ค.บ.
เพิ่มอีกในอัตราเดือนละร้อยละสิบเอ็ดของจำนวนเบี้ยหวัดหรือบำนาญและ ช.ค.บ. ที่ได้
รับหรือมีสิทธิได้รับ
 (๒)
ผู้ได้รับหรือมีสิทธิได้รับเฉพาะเบี้ยหวัดหรือบำนาญ ให้ได้รับ ช.ค.บ.
ในอัตราเดือนละร้อยละสิบเอ็ดของจำนวนเบี้ยหวัดหรือบำนาญที่ได้รับหรือมีสิทธิได้รับ
 การคำนวณ
ช.ค.บ. ถ้ามีเศษของบาทให้ปัดทิ้ง"

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
 ชวน หลีกภัย
 นายกรัฐมนตรี

+------------------------------------------------------------------------------------------------------+
หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ
เนื่องจากมีการปรับปรุงอัตรา
เงินเดือนข้าราชการประเภทต่าง ๆ
ให้เหมาะสมกับสถานภาพของตำแหน่งและภาวะการครองชีพ
ในปัจจุบัน
สมควรแก้ไขเพิ่มเติมเงินช่วยค่าครองชีพผู้รับเบี้ยหวัดบำนาญให้สูงขึ้นจากที่ได้รับ
อยู่เดิมเพื่อให้เหมาะสมยิ่งขึ้น
จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้

[รก. ๒๕๓๘/๕ก./๓๗/๓๐ มกราคม ๒๕๓๘]