กฎกระทรวงกำหนดให้ทางน้ำชลประทานในเขตโครงการชลประทานแม่ฮ่องสอน เป็นทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทาน พ.ศ. 2549

กฎกระทรวง
กฎกระทรวง
กำหนดให้ทางน้ำชลประทานในเขตโครงการชลประทานแม่ฮ่องสอน
เป็นทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทาน
พ.ศ.
๒๕๔๙[๑]
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๘ (๑)
แห่งพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๕
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๑๘ และมาตรา
๔๒ แห่งพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๕
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ให้ทางน้ำชลประทานแม่น้ำยวม
จากศูนย์กลางฝายน้ำยวม กิโลเมตรที่ ๐.๐๐๐ ในท้องที่ตำบลบ้านกาศ อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน
ไปทางเหนือน้ำถึงกิโลเมตรที่ ๒.๐๐๐ ในท้องที่ตำบลบ้านกาศ อำเภอแม่สะเรียง
จังหวัดแม่ฮ่องสอน ไปทางท้ายน้ำถึงกิโลเมตรที่ ๐.๕๐๐ ในท้องที่ตำบลบ้านกาศ
อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ตามแนวเขตแผนที่ท้ายกฎกระทรวงนี้ เป็นทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทาน

ข้อ ๒ ให้ทางน้ำชลประทานคลองส่งน้ำสายใหญ่ฝั่งขวาของฝายน้ำยวม
จากกิโลเมตรที่ ๐.๐๐๐ ในท้องที่ตำบลบ้านกาศ อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน
ถึงกิโลเมตรที่ ๒๒.๕๘๐ ในท้องที่ตำบลแม่ยวม อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน
ตามแนวเขตแผนที่ท้ายกฎกระทรวงนี้ เป็นทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทาน


ให้ไว้
ณ วันที่ ๒๘ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๙
ธีระ
สูตะบุตร
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
[เอกสารแนบท้าย]

๑.
แผนที่ท้ายกฎกระทรวงกำหนดให้ทางน้ำชลประทานในเขตโครงการชลประทานแม่ฮ่องสอนเป็นทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทาน
พ.ศ. ๒๕๔๙

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)
หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
โดยที่เป็นการสมควรกำหนดให้ทางน้ำชลประทานแม่น้ำยวม จากศูนย์กลางฝายน้ำยวม
กิโลเมตรที่ ๐.๐๐๐ ในท้องที่ตำบลบ้านกาศ อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ไปทางเหนือน้ำถึงกิโลเมตรที่
๒.๐๐๐ ในท้องที่ตำบลบ้านกาศ อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน
ไปทางท้ายน้ำถึงกิโลเมตรที่ ๐.๕๐๐ ในท้องที่ตำบลบ้านกาศ อำเภอแม่สะเรียง
จังหวัดแม่ฮ่องสอน
และทางน้ำชลประทานคลองส่งน้ำสายใหญ่ฝั่งขวาของฝายน้ำยวมจากกิโลเมตรที่ ๐.๐๐๐
ในท้องที่ตำบลบ้านกาศ อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ถึงกิโลเมตรที่ ๒๒.๕๘๐
ในท้องที่ตำบลแม่ยวม อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน
เป็นทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทานเพื่อให้เกิดประโยชน์จากการใช้น้ำอย่างเต็มที่
และเนื่องจากมาตรา ๘ (๑) แห่งพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๕
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง (ฉบับที่ ๔) พ.ศ.
๒๕๑๘ บัญญัติให้ทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทานต้องกำหนดโดยกฎกระทรวง
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้



















โสรศ/ผู้จัดทำ
๓๐
มกราคม ๒๕๕๐

วิมล/ปรับปรุง
๙
ตุลาคม ๒๕๕๗





[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๔/ตอนที่ ๖ ก/หน้า
๑๐/๑๙ มกราคม ๒๕๕๐