Onim kojih se tiče
<s><poem>
Zabludjeli ste, k'o da ste bez glave,
Razum vam ne zna kud vam noga hodi,
Vi izdajice djedovske ste slave -
Za nos vas dušman krivom stazom vodi;
Zabludjeli ste, k'o da ste bez glave.</s>

<s>Kamo vam oči, ne vidjeli njima?</s><s>I gdje vam savjest, ljudski ponos gdje je?</s><s>Vašeg se srca svaka rđa prima
I vi ste sluge tuđinske ideje -
Kamo vam oči, ne vidjeli njima?...</s>

<s>Čujte, gdje kune vas rođena vam mati,
Što vam je život, što vam hljeb je dala;
Svuda vas njena teška kletva prati...</s><s>O, zatornici njenih ideala,
Čujte, gdje kune rođena vas mati.</s>

<s>Svaki joj atom uzdiše i jeca,
Kud vaša noga po tlu njenu stupa;
Ta vi joj niste sinovi i djeca,
Jer s vas se ona u suzama kupa
I pod nogom vam njena zemlja jeca.</s>

<s>I njeno sunce blagorodno ono,
Svoj blagoslov joj što sipa vrh čela,
Vas gleda tako zlovoljno i bono.</s><s>Ah, vaše snove, vaša blatna djela
S prezirom motri njeno sunce ono!...</s>

<s>Vi ruku dižete na vlastitog brata,
Stajete na put narodnoj nam sreći -
Pa kakva vam je, kakva za to plata
I šta li ćete - recite mi - steći,
Kad ruku dižete na vlastitog brata.</s>

<s>Vi Efialte i Radaci svi ste:
U srce majci handžar ste zaboli;
Pov'jesti svoje zgazili ste liste -
A u duši vas to ništa ne boli,
Jer Efialte i Radaci vi ste.</s>

<s>O, stidite se, skrijte mrske glave
Pod mračnu zemlju, o, sinovi tmine!</s><s>Kad kod vas nema ljudske svijesti prave,
Neka vam sjena sa svijeta zgine -
Ah, stidite se, skrijte mrske glave!</s>

<s>Čujte, gdje kune vas domovina mati...</s><s>Što vam je život, što vam je hljeb dala;
Svuda vas njena teška kletva prati...</s><s>O, zatornici njenih ideala,
Čujte, gdje kune vas domovina mati!... </poem></s>

<s>Musa Ćazim Ćatić</s>

