	Ай, ти, Митре, ай ти, синко мили! Ай земай си малу-многу азно, та пойди си во града Прилепа, прекупи си свила и коприна, прекупи си свилени кошули, прекупи си медени елени, прекупи си чо’а парангора, напълни си нована гемия…