Шоай къамаьл эздела доазонел тӀехдаьнна а дацар, из ловзара цхьаккха тӀехье йолаш а хургдац, яхаш ше тешае гӀертарах хӀама хилацар, цун кхетамал тӀехдувлар цунна эхь хеташ хилар.
Напрасно возражала она самой себе, что беседа их не выходила из границ благопристойности, что эта шалость не могла иметь никакого последствия, совесть ее роптала громче ее разума.