Юххьанца Зурина раьза а волаш соца къамаьл дора, бакъда тӀехь-тӀехьагӀа цун дешаш кӀезигагӀа а хулар, бувзам боацашагӀа а хулар, эггара тӀехьа а аз даьча цхьан хаттара жоп далара меттел цо «хар» аьнна, мерех шок йолайир.
Зурин сначала со мною разговаривал охотно; но мало-помалу слова его стали реже и бессвязнее; наконец, вместо ответа на какой-то запрос, он захрапел и присвистнул.