ХӀаьта кхы а — аьлар урядника, юха а увзалуш, — цо хьона лу… ах сом ахча… бакъда, наькъа тӀа из дайнад са: къинтӀера валалахь сона.
Да еще, — примолвил, запинаясь, урядник, — жалует он вам… полтину денег… да я растерял ее дорогою; простите великодушно».