Alesandro Skarlati
Alesandro Skarlati (; 1660 — 1725) bio je italijanski kompozitor i značajna ličnost na prelazu između dva veka. On je bio predstavnik napuljske muzike, iako se najveći deo njegove muzičke karijere vezuje za Rim. Njegova dominacija, kako u oblasti komične opere: -{„titto il mal non per nuocere“}-, 1681. godine, tako i u sferi ozbiljne opere: -{„olimpia venedicata“}-, 1685, bila je potpuna. Skarlati je utemeljivač nove putanje razvoja arije, koja će definitivno imati trodelnu strukturu, a čiji će treći deo predstavljati ponavljanje drugog (-{„de capo“}-); zatim veću pažnju posvećuje komponovanju instrumentalne uvertire - tada nazivanom „sinfonija“, a uveo je i brojne paralelne deonice za četiri pevača, što se nazivalo: -{„arie a quatro“}-, kao što je slučaj u delu -{„Telemaco“}- (1718).

U znatnom delu zahvaljujući Skarlatijevom stvaralaštvu, može se govoriti o potpunom trijumfu italijanske opere: najpoznatiji kompozitori izvan Italije u prvoj polovoni 18. veka, sa izuzetkom Johana Sebastijana Baha, koji nije pisao opere, ili Žana-Filipa Ramoa, zastupnika tradicionalne francuske muzike, imali su u svom opusu i ovu muzičku formu, a potpuno su bili pod italijanskim operskim uticajem, kao što je slučaj sa Georgom Filipom Telemanom (1681-1767) i njegovim delom -{„Pimpione“}- (1725), a posebno sa Georgom Fridrihom Hendlom, verovatno najznačajnijim operskim kompozitorom toga vremena, koji je komponovao izuzetna dela kao što su -{„Rinaldo“}- (1711), -{„Julije Cezar“}- (1724), -{„Tamerlano“}- (1724), „Orlando“ (1733) i „Kserks“ (1738). Sve su prikazane u Londonu u kojem je nemački kompozitor živeo od 1712. godine, a gde je vodio borbu sa italijanskim kompozitorima koji su tamo živeli, a posebno sa Đovanijem Bononcinijem (1670-1747), autorom veoma popularnih opera tog vermena, kao što su „Muzio Scevola“ (1721) i Griselda (1722).

Budući da je tokom baroknog perioda potreba za operom bila ogromna, upravnici pozorišta i kompozitori su zbog velike potražnje osmislili su niz dela koje su zajedno napisali različiti muzičari, a koja se zovu -{„pasticio“}-. Jedno od tih dela je i „Đonio Bruto“, koje je komponovao Alesandro Skarlati.

Reference

Spoljašnje veze 

 -{Istituto Internazionale per lo studio del '700 musicale napoletano}-
 -{BBC Radio 3 Early Music Show}-

Рођени 1660.
Умрли 1725.
Италијански композитори
Alesandro Skarlati ( ;—bio je italijanski kompozitor i značajna ličnost na prelazu između dva veka . On je bio predstavnik napuljske muzike , iako se najveći deo njegove muzičke karijere vezuje za Rim . Njegova dominacija , kako u oblasti komične opere : -{ „ titto il mal non per nuocere “ }- , godine , tako i u sferi ozbiljne opere : -{ „ olimpia venedicata “ }- , bila je potpuna . Skarlati je utemeljivač nove putanje razvoja arije , koja će definitivno imati trodelnu strukturu , a čiji će treći deo predstavljati ponavljanje drugog ( -{ „ de capo “ }- ) ; zatim veću pažnju posvećuje komponovanju instrumentalne uvertire - tada nazivanom „ sinfonija “ , a uveo je i brojne paralelne deonice za četiri pevača , što se nazivalo : -{ „ arie a quatro “ }- , kao što je slučaj u delu -{ „ Telemaco “ } - U znatnom delu zahvaljujući Skarlatijevom stvaralaštvu , može se govoriti o potpunom trijumfu italijanske opere : najpoznatiji kompozitori izvan Italije u prvoj polovoni veka , sa izuzetkom Johana Sebastijana Baha , koji nije pisao opere , ili Žana-Filipa Ramoa , zastupnika tradicionalne francuske muzike , imali su u svom opusu i ovu muzičku formu , a potpuno su bili pod italijanskim operskim uticajem , kao što je slučaj sa Georgom Filipom Telemanomi njegovim delom -{ „ Pimpione “ }- a posebno sa Georgom Fridrihom Hendlom , verovatno najznačajnijim operskim kompozitorom toga vremena , koji je komponovao izuzetna dela kao što su -{ „ Rinaldo “ }- -{ „ Julije Cezar “ }- -{ „ Tamerlano “ }- „ Orlando“ i „ Kserks “ Sve su prikazane u Londonu u kojem je nemački kompozitor živeo od godine , a gde je vodio borbu sa italijanskim kompozitorima koji su tamo živeli , a posebno sa Đovanijem Bononcinijem autorom veoma popularnih opera tog vermena , kao što su „ Muzio Scevola“ i Griselda Budući da je tokom baroknog perioda potreba za operom bila ogromna , upravnici pozorišta i kompozitori su zbog velike potražnje osmislili su niz dela koje su zajedno napisali različiti muzičari , a koja se zovu -{ „ pasticio “ } - . Jedno od tih dela je i „ Đonio Bruto “ , koje je komponovao Alesandro Skarlati . Reference Spoljašnje veze -{ Istituto Internazionale per lo studio del ' 700 musicale napoletano }- -{ BBC RadioEarly Music Show }- Рођени Умрли Италијански композитори