René Lagrou
René Lagrou (Uitkerke, 15 april 1904 - Barcelona, 1 april 1969) was een Belgisch advocaat en leider van de Algemeene SS-Vlaanderen.

Levensloop
Lagrou liep school in het college van Oostende (1916-1922) en het klein seminarie in Roeselare (1922-1924) en alvorens aan de studies theologie te beginnen, vervulde hij zijn legerdienst in het opleidingscenter brancardiers in Leopoldsburg. Na afloop trad hij niet in het Brugse grootseminarie, maar werd novice bij de dominicanen. Hij hield het daar slechts zeven maanden uit. Hij begon toen aan rechtenstudies, in Brussel (1927), Leuven (1927-1930) en Gent (1930-1931). Hij studeerde ook (kunst)geschiedenis en archeologie, politieke en sociale wetenschappen.

Vervolgens vestigde hij zich als advocaat in Antwerpen. Hij sloot zich in deze stad aan bij de 'Kristene Vlaamsche Volkspartij', die mede onder zijn impuls evolueerde naar een extreem-rechtse en nationalistische partij. In 1932 nam hij stelling tegen de Frontpartij van Herman Vos en sloot met de KVV aan bij het VNV van Ward Hermans. In het tijdschrift Roeland van de KVV publiceerde hij vanaf 1933 nationaalsocialistische en antisemitische artikels. Hij trok regelmatig naar Duitsland waar hij goede contacten onderhield in nazikringen. Hij had ook contacten met het Verdinaso.

Ook al was hij in 1933 niet betrokken bij de oprichting van het VNV door Staf Declercq, stond hij in 1936 op de tweede plaats, achter Ward Hermans, op de lijst van het 'Vlaamsch Nationaal Blok'.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog
In mei 1940 behoorde Lagrou tot diegenen die, verdacht van staatsgevaarlijke activiteiten, naar Frankrijk werden overgebracht door de Belgische Staatsveiligheid. Op 10 juli 1940 was hij weer in Antwerpen.

Hij bleef nog een korte tijd aan de Antwerpse Balie, meer bepaald als ondervoorzitter van de Vlaamse Conferentie van de Balie. Hij stichtte ook een vereniging van de weggevoerden van mei 1940, werd secretaris van de Bormscommissie en ontplooide activiteiten in de 'Volksbeweging' van het VNV. Weldra trad hij volop in de actieve en militaire collaboratie.

In september 1940 werd hij de eerste leider van de Algemene-SS Vlaanderen. Hij startte onmiddellijk een werfcampagne voor de Waffen-SS en voerde ook acties tegen de Joodse gemeenschap in Antwerpen. In februari 1941 meldde hij zich zelf voor de Waffen-SS aan en werd er 'Kriegsberichter' of oorlogscorrespondent. In de Vlaamse Waffen-SS Divisie Langemarck verwierf hij de graad van Sturmbannführer en behoorde tot de divisiestaf.

In september 1944 vluchtte hij naar Duitsland en trad er toe tot de Vlaamsche Landsleiding een marionettenregering onder leiding van Jef Van de Wiele. Hij werd er belast met 'binnenlandse zaken'. Op het einde van de oorlog moest hij zorgen voor de evacuering van Cyriel Verschaeve.

Na de oorlog
Lagrou werd in mei 1945 opgepakt en in een Frans gevangenenkamp opgesloten. Hij kon er ontsnappen en trok naar Spanje, waar hij twee jaar gevangen zat in het kamp van Miranda. Zonder zich verder om vrouw en kinderen te bekommeren, die hij in België had achtergelaten, week hij met zijn vriendin uit naar Argentinië. Hij was er actief in de kringen van uitgeweken Vlamingen die gecollaboreerd hadden. In 1969 kwam hij naar Spanje terug. Hij had er een stormachtige ontmoeting met zijn ondertussen volwassen geworden zonen. Hij stierf nog datzelfde jaar aan kanker.

Gezin 
Lagrou was getrouwd met Paula Smits.
Ze hadden als kinderen:
 Jan Lagrou, vroeg overleden
 professor aan de KU Leuven Leo Lagrou (1935-2021) 
 professor aan de ULB Pieter Lagrou is een zoon van Leo Lagrou
 stedenbouwkundige Evert Lagrou 
 Aleide Lagrou (5 december 1933 - 7 juli 2014), mede-oprichtster van Agalev, is zijn dochter. 

Uit zijn huwelijk in Argentinië had Lagrou een dochter, Carmen Lagrou (1956-1991), die na zijn dood door Aleide werd opgevangen.

Publicatie
 Wij, verdachten, Brussel, Steenlandt, 1941.

Literatuur
 W.C.M. MEYERS, De Vlaamse landsleiding. Een emigrantenregering in Duitsland na september 1944, in: Bijdragen tot de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog, 1972.
 Fernand BONNEURE, René Lagrou, in: Lexicon van West-Vlaamse schrijvers, Deel 2, Torhout, 1985.
 Luc VANDEWEYER, René Lagrou en het katholieke Vlaams-nationalisme in Antwerpen, in: Wetenschappelijke Tijdingen, 1993.
 Bart CROMBEZ, De Algemeene SS-Vlaanderen, Bijdragen. Navorsings- en Studiecentrum voor de Geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog, No. 17, 1995, 165 - 202.
 Bruno DE WEVER, René Lagrou, in: Nieuwe encyclopedie van de Vlaamse Beweging, Tielt, 1998. 
 Pieter LAGROU, Mémoires patriotiques et Occupation nazie, Paris-Bruxelles, 2003. 
 Lieven SAERENS, De Jodenjagers van de Vlaamse SS. Gewone Vlamingen?, Tielt, 2006.
 Frank SEBERECHTS, De weggevoerden van mei 1940, Antwerpen, De Bezige Bij, 2014.

Belgisch advocaat
Belgisch collaborateur in de Tweede Wereldoorlog
SS-lid
Vereniging West-Vlaamse schrijvers
René Lagrou ( Uitkerke,april- Barcelona,aprilwas een Belgisch advocaat en leider van de Algemeene SS-Vlaanderen . Levensloop Lagrou liep school in het college van Oostendeen het klein seminarie in Roeselareen alvorens aan de studies theologie te beginnen , vervulde hij zijn legerdienst in het opleidingscenter brancardiers in Leopoldsburg . Na afloop trad hij niet in het Brugse grootseminarie , maar werd novice bij de dominicanen . Hij hield het daar slechts zeven maanden uit . Hij begon toen aan rechtenstudies , in Brussel Leuvenen Gent Hij studeerde ook (kunst)geschiedenis en archeologie , politieke en sociale wetenschappen . Vervolgens vestigde hij zich als advocaat in Antwerpen . Hij sloot zich in deze stad aan bij de ' Kristene Vlaamsche Volkspartij ' , die mede onder zijn impuls evolueerde naar een extreem-rechtse en nationalistische partij . Innam hij stelling tegen de Frontpartij van Herman Vos en sloot met de KVV aan bij het VNV van Ward Hermans . In het tijdschrift Roeland van de KVV publiceerde hij vanafnationaalsocialistische en antisemitische artikels . Hij trok regelmatig naar Duitsland waar hij goede contacten onderhield in nazikringen . Hij had ook contacten met het Verdinaso . Ook al was hij inniet betrokken bij de oprichting van het VNV door Staf Declercq , stond hij inop de tweede plaats , achter Ward Hermans , op de lijst van het ' Vlaamsch Nationaal Blok ' . Tijdens de Tweede Wereldoorlog In meibehoorde Lagrou tot diegenen die , verdacht van staatsgevaarlijke activiteiten , naar Frankrijk werden overgebracht door de Belgische Staatsveiligheid . Opjuliwas hij weer in Antwerpen . Hij bleef nog een korte tijd aan de Antwerpse Balie , meer bepaald als ondervoorzitter van de Vlaamse Conferentie van de Balie . Hij stichtte ook een vereniging van de weggevoerden van mei werd secretaris van de Bormscommissie en ontplooide activiteiten in de ' Volksbeweging ' van het VNV . Weldra trad hij volop in de actieve en militaire collaboratie . In septemberwerd hij de eerste leider van de Algemene-SS Vlaanderen . Hij startte onmiddellijk een werfcampagne voor de Waffen-SS en voerde ook acties tegen de Joodse gemeenschap in Antwerpen . In februarimeldde hij zich zelf voor de Waffen-SS aan en werd er ' Kriegsberichter ' of oorlogscorrespondent . In de Vlaamse Waffen-SS Divisie Langemarck verwierf hij de graad van Sturmbannführer en behoorde tot de divisiestaf . In septembervluchtte hij naar Duitsland en trad er toe tot de Vlaamsche Landsleiding een marionettenregering onder leiding van Jef Van de Wiele . Hij werd er belast met ' binnenlandse zaken ' . Op het einde van de oorlog moest hij zorgen voor de evacuering van Cyriel Verschaeve . Na de oorlog Lagrou werd in meiopgepakt en in een Frans gevangenenkamp opgesloten . Hij kon er ontsnappen en trok naar Spanje , waar hij twee jaar gevangen zat in het kamp van Miranda . Zonder zich verder om vrouw en kinderen te bekommeren , die hij in België had achtergelaten , week hij met zijn vriendin uit naar Argentinië . Hij was er actief in de kringen van uitgeweken Vlamingen die gecollaboreerd hadden . Inkwam hij naar Spanje terug . Hij had er een stormachtige ontmoeting met zijn ondertussen volwassen geworden zonen . Hij stierf nog datzelfde jaar aan kanker . Gezin Lagrou was getrouwd met Paula Smits . Ze hadden als kinderen : Jan Lagrou , vroeg overleden professor aan de KU Leuven Leo Lagrou professor aan de ULB Pieter Lagrou is een zoon van Leo Lagrou stedenbouwkundige Evert Lagrou Aleide Lagroudecember-juli mede-oprichtster van Agalev , is zijn dochter . Uit zijn huwelijk in Argentinië had Lagrou een dochter , Carmen Lagrou die na zijn dood door Aleide werd opgevangen . Publicatie Wij , verdachten , Brussel , Steenlandt , Literatuur W.C.M. MEYERS , De Vlaamse landsleiding . Een emigrantenregering in Duitsland na september in : Bijdragen tot de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog , Fernand BONNEURE , René Lagrou , in : Lexicon van West-Vlaamse schrijvers , Deel Torhout , Luc VANDEWEYER , René Lagrou en het katholieke Vlaams-nationalisme in Antwerpen , in : Wetenschappelijke Tijdingen , Bart CROMBEZ , De Algemeene SS-Vlaanderen , Bijdragen . Navorsings- en Studiecentrum voor de Geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog , No.- Bruno DE WEVER , René Lagrou , in : Nieuwe encyclopedie van de Vlaamse Beweging , Tielt , Pieter LAGROU , Mémoires patriotiques et Occupation nazie , Paris-Bruxelles , Lieven SAERENS , De Jodenjagers van de Vlaamse SS. Gewone Vlamingen ? , Tielt , Frank SEBERECHTS , De weggevoerden van mei Antwerpen , De Bezige Bij , Belgisch advocaat Belgisch collaborateur in de Tweede Wereldoorlog SS-lid Vereniging West-Vlaamse schrijvers