Կարմրիք
Կարմրիք, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Կիսկիմի գավառակում։ Գտնվում էր Ճորոխ գետի աջ կողմում, Կարմրիք գետի ափին, լայնատարած լեռնադաշտի արևմտյան եզերքին։

Անվան ստուգաբանություն 
Գյուղի անվանումն առաջացել է շրջակայքում եղած կարմրավուն հողի պատճառով։

Պատմություն 
Գյուղը հիմնադրվել է Անիից եկած գաղթականներով, որոնք սկզբում հաստատվել էին Կարմրիքի մոտ գտնվող Գեղ բնակավայրում, սակայն վերջինիս հողը բերրի չի եղել և նրանք տեղափոխվել և հիմնել են Կարմրիքը։

1897 թվականին գյուղն ամբողջովին այրվել, իսկ հետո վերաշինվել է։

1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ բնակիչները սրի քաշվեցին, իսկ գյուղն ավերվեց։ Փրկվել են ընդամենը 20 կին և երեխա, որոնք 1919 թվականին «Տայք» միության շանքերով փոխադրվել են Կովկաս և Ուկրաինա։ Գյուղն այժմ ավերակ է։

Բնակչություն 
XX դարի սկզբին ուներ 1190 բնակիչ՝ մեծ մասը հայեր։ 1914 թվականին ուներ 1140 (170 տուն) բնակիչ։Այստեղ ապրում էին նաև մի քանի տուն լազեր և թուրքեր։

Տնտեսություն 
Զբաղվում էին հողագործությամբ, անասնապահությամբ, այգեգործությամբ։ Գյուղն հայտնի էր իր ընտիր խաղողով։

Պատմամշակութային կառույցներ 
Կարմրիքն ուներ Ս. Հայր Հովսեփ անունով եկեղեցի։ Գյուղից հարավ-արևելք՝ Ծերկանց գյուղի մոտակայքում կա Ս. Գրիգոր Լուսավորիչ անունով մատուռ։

Կրթություն 
Գյուղում գործում էր հայկական երկսեռ ուսումնարան՝ երկհարկանի քարակերտ շենքով։

Անվանի մարդիկ 
Կարմրիքում է ծնվել քիմիկոս դոկտոր Ս. Եղիկյանը։

Աղբյուրներ 
 «Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
 Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն

Ծանոթագրություններ 

Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Կարմրիք , գյուղ Արևմտյան Հայաստանում , Էրզրումի վիլայեթի Կիսկիմի գավառակում ։ Գտնվում էր Ճորոխ գետի աջ կողմում , Կարմրիք գետի ափին , լայնատարած լեռնադաշտի արևմտյան եզերքին ։ Անվան ստուգաբանություն Գյուղի անվանումն առաջացել է շրջակայքում եղած կարմրավուն հողի պատճառով ։ Պատմություն Գյուղը հիմնադրվել է Անիից եկած գաղթականներով , որոնք սկզբում հաստատվել էին Կարմրիքի մոտ գտնվող Գեղ բնակավայրում , սակայն վերջինիս հողը բերրի չի եղել և նրանք տեղափոխվել և հիմնել են Կարմրիքը ։ 1897 թվականին գյուղն ամբողջովին այրվել , իսկ հետո վերաշինվել է ։ 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ բնակիչները սրի քաշվեցին , իսկ գյուղն ավերվեց ։ Փրկվել են ընդամենըկին և երեխա , որոնքթվականին « Տայք » միության շանքերով փոխադրվել են Կովկաս և Ուկրաինա ։ Գյուղն այժմ ավերակ է ։ Բնակչություն XX դարի սկզբին ուներբնակիչ ՝ մեծ մասը հայեր ։թվականին ուներ ( 170 տուն ) բնակիչ ։ Այստեղ ապրում էին նաև մի քանի տուն լազեր և թուրքեր ։ Տնտեսություն Զբաղվում էին հողագործությամբ , անասնապահությամբ , այգեգործությամբ ։ Գյուղն հայտնի էր իր ընտիր խաղողով ։ Պատմամշակութային կառույցներ Կարմրիքն ուներ Ս . Հայր Հովսեփ անունով եկեղեցի ։ Գյուղից հարավ - արևելք ՝ Ծերկանց գյուղի մոտակայքում կա Ս . Գրիգոր Լուսավորիչ անունով մատուռ ։ Կրթություն Գյուղում գործում էր հայկական երկսեռ ուսումնարան ՝ երկհարկանի քարակերտ շենքով ։ Անվանի մարդիկ Կարմրիքում է ծնվել քիմիկոս դոկտոր Ս . Եղիկյանը ։ Աղբյուրներ « Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան » հատորով ) , թթ . , Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն Ծանոթագրություններ Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր