Ազատություն
Ազատություն, գաղափար է, որը արտացոլում է սուբյեկտի վերաբերմունքը իր իսկ ակտերին, որի ներքո նա հանդիսանում է դրանց որոշիչ պատճառը, և դրանք անմիջականորեն պայմանավորված չեն բնական, սոցիալական, միջանձնյա-շփումային, ներքին-անհատական կամ տոհմա-անհատական գործոններով։ Որոշ մարդիկ սահմանում են ազատությունը, որպես հանգամանքների հանդեպ գերակայությունը՝ գործից տեղյակ լինելով, մյուսները, Շելլինգի պես, պնդում են, որ ազատությունը բարու և չարի տարբերակել կարողանալու հիման վրա ընտրություն կատարելու կարողությունն է։

Էթիկայում ազատությունը կապված է մարդու մոտ կամքի ազատության առկայության հետ։

Իրավունքի ասպարեզում ազատությունը Սահմանադրության մեջ կամ այլ իրավաբանական ակտում հաստատված մարդու հնարավոր որոշակի պահվածքն է (խոսքի ազատություն, դավանանքի ազատություն և այլն)։ Ազատության կատեգորիան մոտ է իրավունքի հասկացությանը սուբյեկտիվ իմաստով, սակայն վերջինս ենթադրում է իրավաբանական իրականացման մեխանիզմի առկայություն՝ ազատությունը խախտող որոշակի արարքներից զերծ մնալու համար։ Այդպես, «Մարդու և քաղաքացու իրավունքների մասին հռչակագրում» (1789, Ֆրանսիա) մարդու ազատությունը մեկնաբանվում է որպես իրավունք «անել այն ամենը, ինչը չի վնասում ուրիշներին։ Այդպիսով, յուրաքանչյուր մարդու բնական իրավունքների իրականացումը սահմանափակվում է միայն այն սահմաններով, որոնք ապահովում են հասարակության այլ անդամների հնարավորությունը օգտվելու նույնպիսի իրավունքներից։ Այդ սահմանները կարող են որոշվել միայն օրենքով»։

Ազատության մասին պատկերացումները տարբեր փիլիսոփայական համակարգերում 

Ազատություն գաղափարի զարգացման պատմության մեջ ստեղծագործական ազատության մասին պատկերացումը հետզհետե մի կողմ է մղում արգելքներից ազատ լինելու գաղափարը (հարկադրանք, պատճառականություն, ճակատագիր)։ Անտիկ փիլիսոփայության մեջ (Սոկրատես, Պլատոն) խոսքն առաջին հերթին ճակատագրից, այնուհետև՝ քաղաքական բռնապետությունից (Արիստոտել, Էպիկուր) և մարդկային գոյության չարիքից (Էպիկուր, ստոիկներ, նեոպլատոնիզմ) ազատ լինելու մասին է։ Միջնադարում ենթադրվում էր ազատություն մեղքերից ու եկեղեցու անեծքից, ընդ որում, հակասություն էր առաջանում բարոյականության և ամենակարող աստծո կողմից պահանջվող ազատությունների միջև։

Վերածննդի դարաշրջանում և հետագա դարերում ազատություն ասելիս հասկանում էին մարդու անհատականության անարգել, բազմակողմանի ուսումնասիրությունն ու բացահայտումը։

Լուսավորության դարաշրջանում առաջ է գալիս ազատության նոր ընկալում, որը փոխառված էր լիբերալիզմից ու բնական իրավունքի փիլիսոփայությունից (Ալտուզիուս, Հոբս, Գրոտիոս, Պուֆենդորֆ. 1689 թ. Անգլիայում՝ Օրինագիծ իրավունքների մասին) և զսպվում՝ ամենակարող բնական պատճառականության ու օրինաչափության գերակայությունը ընդունող և անընդհատ խորացող գիտական հայացքով։

Գերմանական կրոնի ու փիլիսոփայության մեջ, սկսած Մայստեր Էքհարթից, ներառյալ Լայբնիցը, Կանտը, Գյոթեն, Շիլլերը, ինչպես նաև գերմանական իդեալիզմը՝ Շոպենհաուերից Նիցշե, ազատության հարցը դիտարկվում է որպես մարդու բարոյաստեղծագործական բնույթի և զարգացման համապատասխանության պոստուլատ։

Ըստ մարքսիզմի՝ մարդը մտածում և գործում է ելնելով դրդապատճառներից ու միջավայրից, ընդ որում՝ միջավայրում հիմնական դերը պատկանում է տնտեսական հարաբերություններին ու դասային պայքարին։ Մարդու՝ վերլուծության, ինքնավերլուծության, մոդելավորման, իր գործողությունների արդյունքներն ու հետևանքները պատկերացնելու ունակությունը, ըստ մարքսիստների, մարդուն ազատ չի դարձնում։

Սպինոզան սահմանում է ազատությունը որպես սեր Աստծո հանդեպ և Աստծո սեր՝ մարդու հանդեպ. «Դրանից մենք պարզ հասկանում են ենք, թե որն է մեր փրկությունը կամ երանությունը կամ ազատությունը, այն Աստծո հանդեպ մշտական և հավերժական սիրո կամ մարդու նկատմամբ Աստծո ունեցած սիրո մեջ է»։

Հայդեգերի էքզիստենցիալիզմի համաձայն՝ գոյության հիմնական վիճակը վախն է, վախ չգոյության հնարավորության հանդեպ, վախ, որն ազատում է մարդուն իրականության բոլոր պայմանականություններից, թույլ է տալով նրան հասնել ազատության որոշակի աստիճանի, որը հիմնված չէ որևէ բանի վրա, ընտրել ինքն իր պատասխանատվությունները իր վրա անխուսափելիորեն բարդելու համար, այսինքն՝ ընտրել ինքն իրեն որպես սեփական, արժեք ունեցող գոյություն։

Յասպերսի էքզիստենցիալիզմի համաձայն՝ մարդն ազատ է հաղթահարել աշխարհի լինելիությունը սեփական անձի ընտրության ճանապարհին և հասնել Համապարփակի տրանսցենդենցիային։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 

Մարդու իրավունքներ
Հասարակություն
Բարոյագիտություն
Սոցիալական փիլիսոփայության հասկացություններ
Բարոյականության հասկացություններ
Մետաֆիզիկայի հասկացություններ
Ազատություն , գաղափար է , որը արտացոլում է սուբյեկտի վերաբերմունքը իր իսկ ակտերին , որի ներքո նա հանդիսանում է դրանց որոշիչ պատճառը , և դրանք անմիջականորեն պայմանավորված չեն բնական , սոցիալական , միջանձնյա - շփումային , ներքին - անհատական կամ տոհմա - անհատական գործոններով ։ Որոշ մարդիկ սահմանում են ազատությունը , որպես հանգամանքների հանդեպ գերակայությունը ՝ գործից տեղյակ լինելով , մյուսները , Շելլինգի պես , պնդում են , որ ազատությունը բարու և չարի տարբերակել կարողանալու հիման վրա ընտրություն կատարելու կարողությունն է ։ Էթիկայում ազատությունը կապված է մարդու մոտ կամքի ազատության առկայության հետ ։ Իրավունքի ասպարեզում ազատությունը Սահմանադրության մեջ կամ այլ իրավաբանական ակտում հաստատված մարդու հնարավոր որոշակի պահվածքն է ( խոսքի ազատություն , դավանանքի ազատություն և այլն ) ։ Ազատության կատեգորիան մոտ է իրավունքի հասկացությանը սուբյեկտիվ իմաստով , սակայն վերջինս ենթադրում է իրավաբանական իրականացման մեխանիզմի առկայություն ՝ ազատությունը խախտող որոշակի արարքներից զերծ մնալու համար ։ Այդպես , « Մարդու և քաղաքացու իրավունքների մասին հռչակագրում » Ֆրանսիա ) մարդու ազատությունը մեկնաբանվում է որպես իրավունք « անել այն ամենը , ինչը չի վնասում ուրիշներին ։ Այդպիսով , յուրաքանչյուր մարդու բնական իրավունքների իրականացումը սահմանափակվում է միայն այն սահմաններով , որոնք ապահովում են հասարակության այլ անդամների հնարավորությունը օգտվելու նույնպիսի իրավունքներից ։ Այդ սահմանները կարող են որոշվել միայն օրենքով » ։ Ազատության մասին պատկերացումները տարբեր փիլիսոփայական համակարգերում Ազատություն գաղափարի զարգացման պատմության մեջ ստեղծագործական ազատության մասին պատկերացումը հետզհետե մի կողմ է մղում արգելքներից ազատ լինելու գաղափարը ( հարկադրանք , պատճառականություն , ճակատագիր ) ։ Անտիկ փիլիսոփայության մեջ ( Սոկրատես , Պլատոն ) խոսքն առաջին հերթին ճակատագրից , այնուհետև ՝ քաղաքական բռնապետությունից ( Արիստոտել , Էպիկուր ) և մարդկային գոյության չարիքից ( Էպիկուր , ստոիկներ , նեոպլատոնիզմ ) ազատ լինելու մասին է ։ Միջնադարում ենթադրվում էր ազատություն մեղքերից ու եկեղեցու անեծքից , ընդ որում , հակասություն էր առաջանում բարոյականության և ամենակարող աստծո կողմից պահանջվող ազատությունների միջև ։ Վերածննդի դարաշրջանում և հետագա դարերում ազատություն ասելիս հասկանում էին մարդու անհատականության անարգել , բազմակողմանի ուսումնասիրությունն ու բացահայտումը ։ Լուսավորության դարաշրջանում առաջ է գալիս ազատության նոր ընկալում , որը փոխառված էր լիբերալիզմից ու բնական իրավունքի փիլիսոփայությունից ( Ալտուզիուս , Հոբս , Գրոտիոս , Պուֆենդորֆ.թ . Անգլիայում ՝ Օրինագիծ իրավունքների մասին ) և զսպվում ՝ ամենակարող բնական պատճառականության ու օրինաչափության գերակայությունը ընդունող և անընդհատ խորացող գիտական հայացքով ։ Գերմանական կրոնի ու փիլիսոփայության մեջ , սկսած Մայստեր Էքհարթից , ներառյալ Լայբնիցը , Կանտը , Գյոթեն , Շիլլերը , ինչպես նաև գերմանական իդեալիզմը ՝ Շոպենհաուերից Նիցշե , ազատության հարցը դիտարկվում է որպես մարդու բարոյաստեղծագործական բնույթի և զարգացման համապատասխանության պոստուլատ ։ Ըստ մարքսիզմի ՝ մարդը մտածում և գործում է ելնելով դրդապատճառներից ու միջավայրից , ընդ որում ՝ միջավայրում հիմնական դերը պատկանում է տնտեսական հարաբերություններին ու դասային պայքարին ։ Մարդու ՝ վերլուծության , ինքնավերլուծության , մոդելավորման , իր գործողությունների արդյունքներն ու հետևանքները պատկերացնելու ունակությունը , ըստ մարքսիստների , մարդուն ազատ չի դարձնում ։ Սպինոզան սահմանում է ազատությունը որպես սեր Աստծո հանդեպ և Աստծո սեր ՝ մարդու հանդեպ . « Դրանից մենք պարզ հասկանում են ենք , թե որն է մեր փրկությունը կամ երանությունը կամ ազատությունը , այն Աստծո հանդեպ մշտական և հավերժական սիրո կամ մարդու նկատմամբ Աստծո ունեցած սիրո մեջ է » ։ Հայդեգերի էքզիստենցիալիզմի համաձայն ՝ գոյության հիմնական վիճակը վախն է , վախ չգոյության հնարավորության հանդեպ , վախ , որն ազատում է մարդուն իրականության բոլոր պայմանականություններից , թույլ է տալով նրան հասնել ազատության որոշակի աստիճանի , որը հիմնված չէ որևէ բանի վրա , ընտրել ինքն իր պատասխանատվությունները իր վրա անխուսափելիորեն բարդելու համար , այսինքն ՝ ընտրել ինքն իրեն որպես սեփական , արժեք ունեցող գոյություն ։ Յասպերսի էքզիստենցիալիզմի համաձայն ՝ մարդն ազատ է հաղթահարել աշխարհի լինելիությունը սեփական անձի ընտրության ճանապարհին և հասնել Համապարփակի տրանսցենդենցիային ։ Ծանոթագրություններ Արտաքին հղումներ Մարդու իրավունքներ Հասարակություն Բարոյագիտություն Սոցիալական փիլիսոփայության հասկացություններ Բարոյականության հասկացություններ Մետաֆիզիկայի հասկացություններ