Լորուտ
Լորուտ, գյուղ  Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի Թումանյան համայնքում։

Աշխարհագրություն 
Գյուղը գտնվում է Մարց գետի աջափնյա լանջին, Ալավերդի քաղաքից մոտ 20 կմ հարավ-արևելք, բլուրների վրա անտառապատ գեղատեսիլ վայրում։ Բարձրությունը ծովի մակերևույթից՝ 1500 մ։ Հեռավորությունը մարզկենտրոնից 57 կմ, մայրաքաղաքից 177 կմ է, Ալավերդի քաղաքից՝ 38 կմ, համայնքի կենտրոնից՝ 21 կմ։ Գյուղի բարձրությունը ծովի մակերևույթից 1500 մետր է։

Գյուղի մոտ կան միջնադարյան պատմա-ճարտարապետական հուշարձաններ՝ խաչքարեր, գյուղատեղի «Մոտկոր», Մարց գետի վրա կան միջնադարյան երկու կամուրջներ։ Գյուղում է գտնվում 1898 թվականին կառուցված  «Սուրբ Սարգիս» եկեղեցին։ Լորուտի մոտ է գտնվում 13-րդ դարի գիտնական վանական Վարդապետի քարայր ապաստարանը, որտեղ նա ուսուցանում էր իր սաներին։

Պատմություն 
Լորուտ գյուղը հիմնադրվել է 1843 թվականին, առաջնաբնակները եկել են նախկին Նոյեմբերյանի շրջանի ներկայիս Բերդավան, այն ժամանակվա Ղալաչա գյուղից, մի քանի ընտանիքներ եկել են նախկին Ալավերդու շրջանի գյուղերից։ 

1225 թվականին Խորեզմի սուլթան Ջալալէդդինը ասպատակում է նաև Տավուշը, որտեղ էլ որ գտնվում էր Խորնաշատ վանքը։ Դրանից հետո կրթական գործունեությունն արդե կասեցվում է։ Հովհաննես Վանականը իր աշակերտների հետ տեղափոխվում է Լորուտ գյուղի մոտ  փորել  տված քարայրը  և շարունակում է ուսուցանել։ Սակայն 1236 թվականին  մոնղոլ Մոլար Նուինի հրոսակաները հասնում են մինչև Տավուշ, գրավում այն և կողոպտում  քարայր-դպրոցն ու այնտեղ  ապաստանած  ժողովրդին։ Նրանք գերեվարում են ուսուցչապետ  Հովհաննես Վանականին և նրա աշակերտներից  մի քանիսին, այդ թվում և Կիրակոս Գանձակեցուն։ Մի քանի ամիս անց Հովհաննեսը Վանականը  փրկագնով ազատվում է, իսկ Գանձակեցին անմիջապես  դիմում է փախուստի։

Բնակչություն 
1897 թվականին գյուղն ուներ 621, 1926 թվականին՝ 1330, 1959 թվականներին՝ 1367, 1970 թվականին՝ 1333, 1979 թվականին՝ 1076, 2001 թվականին՝ 1126, 2011 թվականին՝ 843 բնակիչ, որոնց  մի  մասին նախնիները 1850 թվականին եկել են Նոյեմբերանի  շրջանի Բերդավան  գյուղից։ Ունի միջնակարգ  դպրոց, ակումբ, գրադարան, հիվանդանոց,  մանկապարտեզ  կենցաղսպասարկման   տաղավար։ Կլիման համեմատաբարբ մեղմ է, տները բարեկարգ ու գեղեցիկ են։ Ունի արգավանդ հողեր և մրգատու այգիներ։ Տնտեսությունը կաթնաանասնաբանական է։ 

Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է  անասնապահությամբ, այգեգործությամբ, կարտոֆիլի և պտուղ-բանջարեղենի մշակությամբ, նաև  կարտոֆիլի, ծխախոտի  և  պտուղ-բանջարեղինի  մշակությամբ։

Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Լորուտի մշտական բնակչությունը կազմել է 843, առկա բնակչությունը` 782 մարդ, բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.

Տես նաև 
 Լոռու մարզ
 Լորուտի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Լոռու մարզ)

Ծանոթագրություններ 

Լոռու մարզի բնակավայրեր
Լորուտ , գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի Թումանյան համայնքում ։ Աշխարհագրություն Գյուղը գտնվում է Մարց գետի աջափնյա լանջին , Ալավերդի քաղաքից մոտկմ հարավ - արևելք , բլուրների վրա անտառապատ գեղատեսիլ վայրում ։ Բարձրությունը ծովի մակերևույթից ՝մ ։ Հեռավորությունը մարզկենտրոնիցկմ , մայրաքաղաքիցկմ է , Ալավերդի քաղաքից ՝կմ , համայնքի կենտրոնից ՝կմ ։ Գյուղի բարձրությունը ծովի մակերևույթիցմետր է ։ Գյուղի մոտ կան միջնադարյան պատմա - ճարտարապետական հուշարձաններ ՝ խաչքարեր , գյուղատեղի « Մոտկոր » , Մարց գետի վրա կան միջնադարյան երկու կամուրջներ ։ Գյուղում է գտնվումթվականին կառուցված « Սուրբ Սարգիս » եկեղեցին ։ Լորուտի մոտ է գտնվումրդ դարի գիտնական վանական Վարդապետի քարայր ապաստարանը , որտեղ նա ուսուցանում էր իր սաներին ։ Պատմություն Լորուտ գյուղը հիմնադրվել էթվականին , առաջնաբնակները եկել են նախկին Նոյեմբերյանի շրջանի ներկայիս Բերդավան , այն ժամանակվա Ղալաչա գյուղից , մի քանի ընտանիքներ եկել են նախկին Ալավերդու շրջանի գյուղերից ։ 1225 թվականին Խորեզմի սուլթան Ջալալէդդինը ասպատակում է նաև Տավուշը , որտեղ էլ որ գտնվում էր Խորնաշատ վանքը ։ Դրանից հետո կրթական գործունեությունն արդե կասեցվում է ։ Հովհաննես Վանականը իր աշակերտների հետ տեղափոխվում է Լորուտ գյուղի մոտ փորել տված քարայրը և շարունակում է ուսուցանել ։ Սակայնթվականին մոնղոլ Մոլար Նուինի հրոսակաները հասնում են մինչև Տավուշ , գրավում այն և կողոպտում քարայր - դպրոցն ու այնտեղ ապաստանած ժողովրդին ։ Նրանք գերեվարում են ուսուցչապետ Հովհաննես Վանականին և նրա աշակերտներից մի քանիսին , այդ թվում և Կիրակոս Գանձակեցուն ։ Մի քանի ամիս անց Հովհաննեսը Վանականը փրկագնով ազատվում է , իսկ Գանձակեցին անմիջապես դիմում է փախուստի ։ Բնակչություն 1897 թվականին գյուղն ուներթվականին ՝ թվականներին ՝ թվականին ՝ թվականին ՝ թվականին ՝ թվականին ՝ բնակիչ , որոնց մի մասին նախնիներըթվականին եկել են Նոյեմբերանի շրջանի Բերդավան գյուղից ։ Ունի միջնակարգ դպրոց , ակումբ , գրադարան , հիվանդանոց , մանկապարտեզ կենցաղսպասարկման տաղավար ։ Կլիման համեմատաբարբ մեղմ է , տները բարեկարգ ու գեղեցիկ են ։ Ունի արգավանդ հողեր և մրգատու այգիներ ։ Տնտեսությունը կաթնաանասնաբանական է ։ Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է անասնապահությամբ , այգեգործությամբ , կարտոֆիլի և պտուղ - բանջարեղենի մշակությամբ , նաև կարտոֆիլի , ծխախոտի և պտուղ - բանջարեղինի մշակությամբ ։ Ըստ ՀՀ թ . մարդահամարի արդյունքների ` Լորուտի մշտական բնակչությունը կազմել է առկա բնակչությունը ` մարդ , բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում ` ստորև . Տես նաև Լոռու մարզ Լորուտի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ ( Լոռու մարզ ) Ծանոթագրություններ Լոռու մարզի բնակավայրեր