Իշխանիգոմ
Իշխանիգոմ, (նաև՝ Իշխանի Գոմ, թուրքական պաշտոնական անվանումը՝ , Բաքըմլը), նախկին հայկական, ներկայում քրդաբնակ բնակավայր պատմական Վասպուրական նահանգի Հայոց ձոր գավառում՝ Վանա լճից 2.5 կմ արևելք, ներկայիս Թուրքիայի Հանրապետության Վանի նահանգի Էդրեմիտ (նախկին Արտամետ) շրջանում։ Գտնվում է ծովի մակերևույթից 1670 մ բարձրության վրա։

Պատմություն
Իշխանիգոմ գյուղը ունի հազարամյակների պատմություն, ինչի մասին վկայում է դեռևս 1879 թվականին հիշատակված սեպագիր արձանագրությունը։ Հետագա տարիներին բնակավայրում հայտնաբերվել են ևս երկու սեպագիր արձանագրություններ, որոնք, ինչպես և հիշատակված առաջին արձանագրությունը, վերաբերում էին Մենուայի ջրանցքի կառուցմանը։ Արձանագրության մեջ գրված էր․ 

1894-1896 թվականներին Օսմանյան կայսրության հայ ազգաբնակչության (Համիդյան կոտորածների) ժամանակ Իշխանիգոմում սպանվում են 39 հայեր։

Հայոց ցեղասպանություն 
Հայոց ցեղասպանության ժամանակ Իշխանիգոմ գյուղը նույնպես ենթարկվեց Օսմանյան Թուրքիայի պետական ցեղասպանական քաղաքականությանը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցելու պատրվակով ինչպես կայսրության այլ բնակավայրերից, այնպես էլ Իշխանիգոմից զորակոչվում էին արական սեռի հայերը։ Իշխանիգոմի 20-ից 45 տարեկան շուրջ 150 բնակիչ զորակոչվեց, որոնք հետագայում սպանվեցին։

Հայերի կոտորածների սկսվելուն պես 1915 թվականի ապրիլի 6-ն Իշխանիգոմում ապաստանում հարակից հայկական բնակավայրերի, այդ թվում՝ Կեմ, Աթանանց, Թրքաշեն, Խարականց, Մարգս, Ղզլդաշ, Մյուլք, Սուրբ Վարդան, Սպիտակ վանք գյուղերի ջարդերից փրկված բնակչությունը, ինչպես նաև Անգեղ գյուղի 15 տղամարդ, որոնք չեն ցանկացել զորակոչվել բանակ։

Իշխանիգոմը ցեղասպանության ենթարկելու նպատակով ապրիլի 7-ի կեսօրին Գավաշի Խալըդ բեյը 1000 ձիավորի ու հետևակի զինվորներով պաշարում է գյուղն ու կրակ բացում թնդանոթներից։ Գյուղում գտնվող շուրջ 100 զինված երիտասարդներ դիմադրություն են ցույց տալիս թուրքական ուժերին։ Հայկական ինքնապաշտպանական խումբը ղեկավարում էին Տեր-Հակոբ Մատոյանը, Համբարձումը, Նշանը, Խորգոմցի Օհանը, Արմենակը, Պետրոսը, Քեոշկցի Պոլկոն, Իսրոն։ Ինքնապաշտպանական կռիվը տևում է մինչև երեկոյան ժամը 7-ը։ Մութնելուն պես շուրջ 3000-ից 4000 մարդ Իշխանագոմից դուրս է գալիս և զինված հայ կամավորականների ուղեցությամբ մեկնում դեպի Սուրբ Վարդան գյուղի հարևանությամբ գտնվող ձորը, որտեղից մոտ 500 տղամարդ զինվելու նպատակով մեկնում են Վան քաղաք, իսկ կանայք, երեխաներն ու ծերերը՝ դեպի Արտամետի կառավարչատուն։ Սակայն Արտամետում կանայք ու երեխաներ ենթարկվում են բռնությունների (բռնաբարություններ, ծեծ, սպանություններ)։ Վանից վերադառնալուց հետո զինված տղամարդիկ դեպի հարակից գյուղերը փախած շուրջ 2500 մարդու հավաքելով տեղափոխվում են Վարագավանք՝ ճանապարհին զինված դիմադրություն ցույց տալով թուրքերի և քրդերի զինված խմբերին։ Հայտնի է, որ Վարագավանքում ապաստան գտած մարդկանց մի մասը տեղափոխվում է Վան, իսկ մյուս մասը՝ Վարագավանքի անկումից հետո է նոր միայն փոխադրվում Վան։

Ծանոթագրություններ
Իշխանիգոմ , ( նաև ՝ Իշխանի Գոմ , թուրքական պաշտոնական անվանումը ՝ , Բաքըմլը ) , նախկին հայկական , ներկայում քրդաբնակ բնակավայր պատմական Վասպուրական նահանգի Հայոց ձոր գավառում ՝ Վանա լճից5 կմ արևելք , ներկայիս Թուրքիայի Հանրապետության Վանի նահանգի Էդրեմիտ ( նախկին Արտամետ ) շրջանում ։ Գտնվում է ծովի մակերևույթիցմ բարձրության վրա ։ Պատմություն Իշխանիգոմ գյուղը ունի հազարամյակների պատմություն , ինչի մասին վկայում է դեռևսթվականին հիշատակված սեպագիր արձանագրությունը ։ Հետագա տարիներին բնակավայրում հայտնաբերվել են ևս երկու սեպագիր արձանագրություններ , որոնք , ինչպես և հիշատակված առաջին արձանագրությունը , վերաբերում էին Մենուայի ջրանցքի կառուցմանը ։ Արձանագրության մեջ գրված էր ․ 1894 - 1896 թվականներին Օսմանյան կայսրության հայ ազգաբնակչության ( Համիդյան կոտորածների ) ժամանակ Իշխանիգոմում սպանվում ենհայեր ։ Հայոց ցեղասպանություն Հայոց ցեղասպանության ժամանակ Իշխանիգոմ գյուղը նույնպես ենթարկվեց Օսմանյան Թուրքիայի պետական ցեղասպանական քաղաքականությանը ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցելու պատրվակով ինչպես կայսրության այլ բնակավայրերից , այնպես էլ Իշխանիգոմից զորակոչվում էին արական սեռի հայերը ։ Իշխանիգոմիիցտարեկան շուրջբնակիչ զորակոչվեց , որոնք հետագայում սպանվեցին ։ Հայերի կոտորածների սկսվելուն պեսթվականի ապրիլին Իշխանիգոմում ապաստանում հարակից հայկական բնակավայրերի , այդ թվում ՝ Կեմ , Աթանանց , Թրքաշեն , Խարականց , Մարգս , Ղզլդաշ , Մյուլք , Սուրբ Վարդան , Սպիտակ վանք գյուղերի ջարդերից փրկված բնակչությունը , ինչպես նաև Անգեղ գյուղիտղամարդ , որոնք չեն ցանկացել զորակոչվել բանակ ։ Իշխանիգոմը ցեղասպանության ենթարկելու նպատակով ապրիլիի կեսօրին Գավաշի Խալըդ բեյըձիավորի ու հետևակի զինվորներով պաշարում է գյուղն ու կրակ բացում թնդանոթներից ։ Գյուղում գտնվող շուրջզինված երիտասարդներ դիմադրություն են ցույց տալիս թուրքական ուժերին ։ Հայկական ինքնապաշտպանական խումբը ղեկավարում էին Տեր - Հակոբ Մատոյանը , Համբարձումը , Նշանը , Խորգոմցի Օհանը , Արմենակը , Պետրոսը , Քեոշկցի Պոլկոն , Իսրոն ։ Ինքնապաշտպանական կռիվը տևում է մինչև երեկոյան ժամըը ։ Մութնելուն պես շուրջիցմարդ Իշխանագոմից դուրս է գալիս և զինված հայ կամավորականների ուղեցությամբ մեկնում դեպի Սուրբ Վարդան գյուղի հարևանությամբ գտնվող ձորը , որտեղից մոտտղամարդ զինվելու նպատակով մեկնում են Վան քաղաք , իսկ կանայք , երեխաներն ու ծերերը ՝ դեպի Արտամետի կառավարչատուն ։ Սակայն Արտամետում կանայք ու երեխաներ ենթարկվում են բռնությունների ( բռնաբարություններ , ծեծ , սպանություններ ) ։ Վանից վերադառնալուց հետո զինված տղամարդիկ դեպի հարակից գյուղերը փախած շուրջմարդու հավաքելով տեղափոխվում են Վարագավանք ՝ ճանապարհին զինված դիմադրություն ցույց տալով թուրքերի և քրդերի զինված խմբերին ։ Հայտնի է , որ Վարագավանքում ապաստան գտած մարդկանց մի մասը տեղափոխվում է Վան , իսկ մյուս մասը ՝ Վարագավանքի անկումից հետո է նոր միայն փոխադրվում Վան ։ Ծանոթագրություններ