Leloren kantua
Leloren kantua edo Kantabriarren kantua Ibarguen-Cachopin kronikaren (1558-1610) 71. koadernoan bildutako kantu apokrifoa da. Faltsifikazio bat da, Erromatarren garaiko kantabriar (hots, euskaldun) eta erromatarren arteko guduen berri ematen duen kantu epikoa, ustezko euskara arkaiko baten gordea. Baina zantzu guztien arabera, XVI. mendeko sorkuntza da, ez 1.500 urte lehenagokoa.

Ustezko kantuaren zatiak 
Gehienetan bat balira bezala aipatzen badira ere, egiazki bi zatiz osatuta dago. Alde batetik, Leloren kantua, zentzurik edo esanahirik gabeko lelo edo errepika zahar bat, benetan ahozko tradiziotik jasoa, kronikagileak interpretazio historiko fantastiko bat eman ziona, nonbait Agamemnonen mito greziarrean oinarritua, Lelo edo Lelori izeneko ustezko antzinako euskal kapitain eta ahaide nagusiaren heriotza dohakabearen oroigarria zelakoan. Bestetik, Kantabriarren kantua, Lekobide delako buruzagi kantabriarraren (hots, euskaldunaren) eta Augusto Erromako enperadorearen arteko lehiaren lekukotasun gisa faltsututakoa.

Kantuaren harrera 
Juan Antonio Mogelek erakutsita, Humboldtek argitaratu zuen lehendabizikoz, 1812an Königsberger aldizkarian, eta gero ezagunago den Berichtigungen und Zusätze liburuan (1817:83-93) iruzkindu zuen. Humboldtek berak hasieran zalantzak adierazi zituen, Bizkaiaren izena agertzen baita kantuan anakronikoki, baina gero iritziz aldatu zen. Hala bada, harrezkero hainbat euskalarik faltsutzea salatu arren (haien artean Julio de Urquijok), luzaro ezagutu dira egiazkotzat jo dutenak edo gutxienez zalantza adierazi dutenak. Mitxelenaren hizkuntz azterketak behin betiko ezarri du kantuaren apokrifotasuna.

Historiaren aldetik faltsutze bat izan arren, XVI. mendeko hizkuntzaren (eta, jakina, sinesteen) lekukotasun baliotsua da, antzinako erak eta hizkuntza asmatu beharrez tarteka ulergaitza bada ere. Kronikaren originalaren egoera eskasagatik pasarte batzuk irakurtezinak ere badira.

Faltsutzearen egilea 
Tradizionalki, Juan Carlos Guerraz geroztik Anton Bedia arratiar kronikagileari egotzi zaio, baina Julen Arriolabengoaren iritziz, García Fernández de Cachopín (kronikaren egile nagusiaren aita) izan liteke egilea.

Edukia

Leloren kantuaren lehen bertsioa 

Lelori lelo

Lelori lelo

leloa sara

yl leloa

Leloren kantuaren bigarren bertsioa 

Lelori

Lelori

Sara

yl Lelori

Kantabriarren kantua 

(Julen Arriolabengoaren transkripzioa)

"Lelori lelo" benetako abestietan 
Kantu faltsutuaren hasiera, "lelori lelo" delakoa, bada, ordea, bere garaiko euskal lirikako formula bat, zenbait kanturen lelo gisa agertzen dena.

Hain zuzen ere, Ibarguen-Cachopin kronikan bertan agertzen den Salinasko kondearen kantuan aurki daiteke, eta baita ere Bernat Etxepareren Sautrelan, Linguae Vasconum Primitiae liburuko kanta ezagunean. Bilbotik Garazira, mendebaldetik ekialdera hedatzen dira beraz lekukotasun horiek.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Eskuizkribuak
XVI. mendeko liburuak
Euskal abestiak
Mendebaleko euskara
Leloren kantua edo Kantabriarren kantua Ibarguen-Cachopin kronikaren71. koadernoan bildutako kantu apokrifoa da . Faltsifikazio bat da , Erromatarren garaiko kantabriar ( hots , euskaldun ) eta erromatarren arteko guduen berri ematen duen kantu epikoa , ustezko euskara arkaiko baten gordea . Baina zantzu guztien arabera , XVI. mendeko sorkuntza da , ez500 urte lehenagokoa . Ustezko kantuaren zatiak Gehienetan bat balira bezala aipatzen badira ere , egiazki bi zatiz osatuta dago . Alde batetik , Leloren kantua , zentzurik edo esanahirik gabeko lelo edo errepika zahar bat , benetan ahozko tradiziotik jasoa , kronikagileak interpretazio historiko fantastiko bat eman ziona , nonbait Agamemnonen mito greziarrean oinarritua , Lelo edo Lelori izeneko ustezko antzinako euskal kapitain eta ahaide nagusiaren heriotza dohakabearen oroigarria zelakoan . Bestetik , Kantabriarren kantua , Lekobide delako buruzagi kantabriarraren ( hots , euskaldunaren ) eta Augusto Erromako enperadorearen arteko lehiaren lekukotasun gisa faltsututakoa . Kantuaren harrera Juan Antonio Mogelek erakutsita , Humboldtek argitaratu zuen lehendabizikoz,n Königsberger aldizkarian , eta gero ezagunago den Berichtigungen und Zusätze liburuan83-93 ) iruzkindu zuen . Humboldtek berak hasieran zalantzak adierazi zituen , Bizkaiaren izena agertzen baita kantuan anakronikoki , baina gero iritziz aldatu zen . Hala bada , harrezkero hainbat euskalarik faltsutzea salatu arren ( haien artean Julio de Urquijok ) , luzaro ezagutu dira egiazkotzat jo dutenak edo gutxienez zalantza adierazi dutenak . Mitxelenaren hizkuntz azterketak behin betiko ezarri du kantuaren apokrifotasuna . Historiaren aldetik faltsutze bat izan arren , XVI. mendeko hizkuntzaren ( eta , jakina , sinesteen ) lekukotasun baliotsua da , antzinako erak eta hizkuntza asmatu beharrez tarteka ulergaitza bada ere . Kronikaren originalaren egoera eskasagatik pasarte batzuk irakurtezinak ere badira . Faltsutzearen egilea Tradizionalki , Juan Carlos Guerraz geroztik Anton Bedia arratiar kronikagileari egotzi zaio , baina Julen Arriolabengoaren iritziz , García Fernández de Cachopín ( kronikaren egile nagusiaren aita ) izan liteke egilea . Edukia Leloren kantuaren lehen bertsioa Lelori lelo Lelori lelo leloa sara yl leloa Leloren kantuaren bigarren bertsioa Lelori Lelori Sara yl Lelori Kantabriarren kantua ( Julen Arriolabengoaren transkripzioa ) " Lelori lelo " benetako abestietan Kantu faltsutuaren hasiera , " lelori lelo " delakoa , bada , ordea , bere garaiko euskal lirikako formula bat , zenbait kanturen lelo gisa agertzen dena . Hain zuzen ere , Ibarguen-Cachopin kronikan bertan agertzen den Salinasko kondearen kantuan aurki daiteke , eta baita ere Bernat Etxepareren Sautrelan , Linguae Vasconum Primitiae liburuko kanta ezagunean . Bilbotik Garazira , mendebaldetik ekialdera hedatzen dira beraz lekukotasun horiek . Erreferentziak Kanpo estekak Eskuizkribuak XVI. mendeko liburuak Euskal abestiak Mendebaleko euskara