สกู๊ป : รับมือภัยเงียบ'โรคซึมเศร้า'
กระทรวงสาธารณสุขประเมินว่าอีก 10 ปีจากนี้ โรคซึมเศร้ากำลังจะกลายเป็นภัยเงียบที่สังคมไทยในอนาคต จะมีคนป่วยมากกว่า 1 ล้านคน การมุ่งให้ความรู้ความเข้าใจพร้อมจัดทำยุทธศาสตร์สุขภาพจิตแห่งชาติ จึงเป็นอีกหนึ่งเครื่องมือสำคัญที่จะเข้ามาแก้ไขปัญหาและรับมือในอนาคต 

ความอันตรายของโรคซึมเศร้า นับวันจะมีผู้ป่วยทั่วโลกเพิ่มมากขึ้น ไม่ว่าชนชั้น หรือฐานะใด มีสิทธิที่จะเสี่ยงเป็นโรคนี้ได้แทบทั้งสิ้น ซึ่งปัจจุบันพบว่า ประเทศไทยมีประชากรป่วยเป็นโรคซึมเศร้า โดยไม่รู้ตัวแฝงอยู่ทั่วทุกสังคม ทำให้มีการคาดการณ์จากกรมสุขภาพจิต ว่าอาจจะมีคนไทยป่วยเป็นโรคซึมเศร้าในอีก  10  ปีต่อจากนี้ ไม่ต่ำกว่า 1 ล้านคน จนอาจกลายเป็นปัญหาของสังคมตามมา

ด้วยสภาพสังคมที่เปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลา ทำให้กระทรวงสาธารณสุขต้องเตรียมการรับมือ กับภัยเงียบอย่างโรคซึมเศร้า ภายใต้การประชุมวิชาการสุขภาพจิตและจิตเวชเด็ก ในหัวข้อซึมเศร้า เราคุยกันได้ ถอดบทเรียนเพื่อป้องกันไม่ให้โรคซึมเศร้ากลายเป็นภัยเงียบทำลายสุขภาพคนไทย  ซึ่งพบว่าอุปสรรคและปัจจัยที่เป็นสาเหตุของโรคซึมเศร้านั้นคือการขาดความรู้ความเข้าใจที่จะรักษาอย่างจริงจัง

ที่ผ่านมาพบว่า มีผู้ป่วยหลายรายรักษาที่ไม่ถูกวิธี จึงทำให้อาการของคนที่เป็นโรคนี้ มีแนวโน้มรุนแรงมากขึ้น จนไม่สามารถหาทางออกชีวิตได้ และเสี่ยงที่จะฆ่าตัวตาย โดยเฉพาะกลุ่มวัยรุ่นและกลุ่มผู้สูงอายุ 

อธิบดีกรมสุขภาพจิต จึงมีคำแนะนำต่อการรับมือกับโรคซึมเศร้า ว่า โรคนี้ไม่ใช่โรคติดต่อทางพันธุกรรม และรักษาให้หายขาดได้ หากอาการที่พบยังอยู่ในขั้นที่ไม่รุนแรง ซึ่งสาเหตุของโรคมาจากความผิดปกติของสารในประสาท ที่เกิดจากความเครียดในชีวิต ที่พบกับความผิดหวังและสูญเสียอย่างหนัก   การสังเกตอาการของคนใกล้ชิดจึงเป็นส่วนสำคัญ เพื่อให้ผู้ป่วยเข้ารับการรักษาได้ทัน อาทิ การมีพฤติกรรมที่ผิดไปจากเดิม เช่น ทุกข์ใจ เศร้า ท้อแท้ ซึม เบื่อ ไม่อยากพูดหรือทำกิจกรรมเหมือนเดิม ต้องรีบพบแพทย์ทันที

ปัจจุบัน กระทรวงสาธารณสุขกำลังดำเนินการร่างยุทธศาสตร์ด้านสุขภาพจิต เป็นแนวทางปฏิบัติในอีก 10 ปีข้างหน้า ซึ่งเป็นแผนที่เกี่ยวข้องกับโรคจิตเวชและโรคซึมเศร้า เพราะผู้ป่วยหลายรายยังเข้าไม่ถึงการบริการด้านการรักษา  ซึ่งแผนยุทธศาสตร์จะทำให้ประชาชนได้รับการดูแลอย่างครอบคลุมทุกเพศและทุกวัย เพื่อให้รู้สึกว่าผู้ป่วยไม่ถูกทอดทิ้ง  เนื่องจากโรคนี้ต้องการความเข้าใจจากสังคมเป็นหลัก พร้อมกับมุ่งเป้าหมายให้คนในสังคมเข้าใจบุคคลที่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามากขึ้น ไม่ให้เกิดการเข้าใจแบบผิดซึ่งอาจจะนำมาซึ่งความสูญเสียโดยไม่ตั้งใจได้