شبنم و آه
ای گلهای فراموشی باغ 
 مرگ از باغچه خلوت ما می گذرد داس به دست 
و گلی چون لبخند 
 می برد از بر ما 
 سبب این بود آری 
راه را گر گره افتاده به پای 
باد را گر نفس خوشبو در سینه شکست 
 آب را اشک اگر آمد در چشم زلال 
گل یخ را پرها ریخت اگر 
در تک روزی آری 
 روشنایی می مرد 
شبنمی با همه جان می شد آه 
اختران را با هم 
 پچ پچی بود شب پیش که می دیدم من
  ابرها با تشویش
هودجی را در تاریکی ها می بردند 
و دعاهایی چون شعله و دود 
 از نهانگاه زمین بر می شد 
شاعری دست نوازشگر از پشت جهان بر می داشت 
زشتی از بند رها می گردید 
دختر عاصی و زیبای گناه 
 ماند با سنگ صبورش تنها 
او نخواهد آمد 
 او نخواهد آمد اینک آن آوازی است 
که بیابان را در بر دارد 
 او نخواهد آمد 
 عطر تنهایی دارد با خویش
همره قافله شاد بهار 
 که به دروازه رسیده است کنون 
 او نخواهد آمد 
 و در این بزم که چتری زده یادش بر ما 
باده ای نیست که بتواند شستن از یاد 
داغ این سرخ ترینن گل فریاد 
کودکی را که در این مه سوی صحرا رفته است 
تا که تاجی بنشاند از گل بر زلفان 
یا که بر گیرد پروانه رنگینی از بیشه غم 
با چه نقل سخنی 
بفریبیمش ایا 
بکشانیمش تا آبادی ؟
پای گهواره خالی چه عبث خواهد بود 
 پس از این لالایی 
 خواب او سنگین است 
 و شما ای همه مرغان جهان در غوغا آزادید 
 شعر در پنجه مهتابی 
گریه سر داد و غریبانه نشست 
  