کوهبید
در آغوش این دره ی دیر سال 
 بر این صخره ی خامش کور و کر 
درخت تک افتاده ی کوهبید 
 برآورده مغرور بر ابر سر 

فروبرده در سینه ی تنگ سنگ 
 پی جستن زندگی ریشه ها 
نه از تیشه ی تیز برقش هراس
نه از خشم طوفانش اندیشه ها

 در آنجا که ابری نباریده است
  در آنجا که نگذشته یک رهگذار
  درخت تک افتاده ی کوهبید 
سرود حیات است سبز و بلند 
شکفته چنین بر لب کوه سار 