شب و شهر
امشب ، گرسنگان زمین ، قرص ماه را 
 از سفره ی سخاوت دریا ربوده اند 
 اما ، نسیم مست 
 در لحظه ی تکاندن این سفره ی فراخ 
تصویر تابناک هزاران ستاره را 
چون خرده های نان 
 بر ماهیان خرد و کلان هدیه کرده است
  وینان نسیم را به کرامت ستوده اند 
 امشب ، در امتداد افق ها و موج ها
 شهر ایستاده است و شب از روی دوش او
  لغزیده بر زمین 
وینک که پلک پنجره ها باز می شود 
 گویی که گربه های سیاه از درون چاه 
چشمان کهربایی خود را گشوده اند 
امشب ، خدای خاک به تقلید کهکشان
 شهری پر از ستاره پدیدار کرده است 
وز معجزات اوست که صد آسمان خراش 
 در تیرگی ، به سرعت فریاد رسته اند
 تا مژده آورند به شهر از طلوع ماه 
 این یک ، بسان لانه ی زنبور انگبین 
 آن یک به شکل جعبه ی شطرنج آبنوس
وان دیگری به گونه ی یخچال خانگی 
در باز کرده اند بر آفاق شامگاه 
وز خانه های روشن و تاریک هر کدام 
 چون دزد تازه کار
  با حیرت و هراس گذر می کند نگاه 
 بیننده از دریچه ی این قلعه های شوم 
گر بنگرد به اوج 
 احساس می کند که همان لحظه ، آسمان 
 در می رباید از سر حیران او ، کلاه 
گر بنگرد به زیر 
 پی می برد که پیکر ناچیز آدمی 
 میخی است نیمه کوفته در پرتو چراغ
 بر سینه ی صلیب درخشان چار راه
  ور بنگرد به دور 
نخل بلند ساحل دریا ، به چشموی
 طفل برهنه ایست که در بستر حریر 
کابوس دیده است و به شب می برد پناه 
 اینجا : غرور آدمی و قامت درخت 
در پیشگاه منزلت آسمان خراش
رو می نهد از سر خجلت به کوتهی 
 اینجا : صدای پای طلا می رود به عرش 
 تا آفتاب را برهاند ز گمرهی 
اینجا در سرای دل از پشت بسته است 
 وز رمز قفل او نتوان یافت آگهی 
 اینجا : به جای نعره ی مستان کوچه گرد 
شیون توان شنید ز باد شبانگهی
اینجا به رغم خلوت دریا و آسمان 
 شهر از صدا : پر است ولی از سخن : تهی
 من ، در غیاب ماه ، برین ساحل غریب 
 مستانه پا نهاده و هشیار مانده ام 
شادم که چون مناره ی دریا ، تمام شب 
فانوس سرخ (‌ یا : دل خون خویش ) را 
 در چنگ خود فشرده و بیدار مانده ام 
