حکایت شمارهٔ ۱۷
پیاده‌ای سر و پا برهنه با کاروان حجاز از کوفه به در آمد و همراه ما شد و معلومی نداشت.
خرامان همی‌رفت و می‌گفت:
« نه به استر بر سوارم نه چو اشتر زیر بارم 
نه خداوند رعیت نه غلام شهریارم
غم موجود و پریشانی معدوم ندارم
نفسی می‌زنم آسوده و عمری می‌گذارم »
اشتر سواری گفتش: ای درویش کجا می‌روی؟! برگرد که به سختی بمیری. نشنید و قدم در بیابان نهاد و برفت.
چون به نخله محمود در رسیدیم توانگر را اجل فرا رسید. درویش به بالینش فراز آمد و گفت: ما به سختی بنمردیم و تو بر بختی بمردی.
شخصی همه شب بر سر بیمار گریست 
چون روز آمد بمرد و بیمار بزیست
ای بسا اسب تیزرو که بماند 
که خر لنگ جان به منزل برد
بس که در خاک تندرستان را 
دفن کردیم و زخم خورده نمرد