غزل شمارهٔ ۹۰
کعبهٔ وصل تو پناه منست 
طاق ابروت قبله گاه منست 
چشم فتان مست خونریزت 
خود زبیداد خود پناه منست 
خود ره لشگر غمت دادم 
غارت خان و مان گناه منست 
بنگاهی اگر خراب شدم 
چشم مست تو عذرخواه منست 
شد دلم خون زروی گلگونت 
اشک خونین من گواه من است 
روی و راه دگر نمیدانم 
لطف و قهر روی و راه منست 
فیض روز تو هم تیره از آنست 
بخت من هم سیه ز آه منست 