هجرانی
تلخ
   چون قرابه‌ی زهری
خورشید از خراشِ خونینِ گلو می‌گذرد.
 
سپیدار
دلقکِ دیلاقی‌ست
                     بی‌مایه
با شلوارِ ابلق و شولای سبزش،
که سپیدیِ خسته‌ْخانه را
مضمونی دریده کوک می‌کند.
 
□
 
مرمرِ خشکِ آبدانِ بی‌ثمر
آیینه‌ی عریانیِ‌ شیرین نمی‌شود،
و تیشه‌ی کوه‌کن
                   بی‌امان‌ْتَرَک اکنون
پایانِ جهان را
در نبضی بی‌رؤیا تبیره می‌کوبد.
 
□
 
کُند
   همچون دشنه‌یی زنگاربسته
فرصت
      از بریدگی‌های خونبارِ عصب می‌گذرد.
 
۱۳ تیرِ ۱۳۵۷
لندن

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو