غزل شمارهٔ ۳۰۲
ای آب آتش رنگ تو، بر باد داده خاک من 
در آب و آتش هر دم از خاک درت باد ختن 
آب است و آتش جام می خاک است تن با دست جان 
بنشان به آب آتشین، این گرد و خاک و باد من 
گردم زند باد از گلت کابست و آتش خاک او 
باد آتش و خاک افکند، در آْب نسرین و سمن 