آیینه بخت
تو می روی و دیده من مانده به راهت 
ای ماه سفر کرده خدا پشت و پناهت
ای روشنی دیده سفر کردی و دارم 
 از اشک روان آینه ای بر سر راهت 
باز ای که بخشودم اگر چند فزون بود 
در بارگه سلطنت عشق گناهت 
ایینه بخت سیه من شد و دیدم 
 اینده ی خود در نگه چشم سیاهت 
 آن شبنم افتاده به خاکم که ندارم 
 بال و پر پرواز به خورشید نگاهت
 بر خرمن این سوخته ی دشت محبت 
ای برق ! کجا شد نگه گاه به گاهت ؟