کینه ها
 ای که با مردن من زنده شدی
چه ازین زنده شدن حاصل تست ؟
کینه ی تلخ مرا کم مشمار 
 که به خونخواهی من قاتل تست 

تا به دندان بکند ریشه ی تو 
می تپد در رگ من ، کینه ی من 
 گور عشق من اگر سینه ی تست 
گور عشق تو شود سینه ی من 

تب تندی که مرا تشنه گداخت 
عشق من بود و مرا دشمن بود 
 در تو بیمایه اگر درنگرفت 
چه کنم ، قلب تو از آهن بود

 کاش از سینه ی خود می کندم 
این نهالی که به خون پروردم 
کاش چون مکر ترا می دیدم 
از تو و عشق تو بس می کردم 

دل تو مرده صفت خاموش است 
دل من پر تپش از سوداهاست 
 چه توان کرد که خشکی ، خشکی است 
 چه توان گفت که دریا ، دریاست 

هان مپندار ، مپندار ای زن 
 که چنین زود دل از من کندی
تو به هر کجا که روی ، تنهایی
 تو به هر جا که روی ، پابندی

من ترا باز به خود خواهم خواند
  من ترا از تو رها خواهم کرد
تا کنارم بنشینی همه عمر 
بندت از بند جدا خواهم کرد 