آب بقا
انــدر اقلیـــم فـــنا آب بقـــا می جویم
روزنـــی بر جهـــش از دار فنـــا می جویم   
دلـم آشفت از این شهره ی بازاری  من
چون ندانست از این شهره چه ها می جویم   
آسمان لایتناهی است در آیینه ی عشق
مــن چــرا بر در بیغـــوله خفـــا می جویم   
خــام ابلیس شـــدم تا لبه ی چاه سقوط
جــان خود از لب این ورطــه رها می جویم   
خستــه از توسنــی نفسم و تزویر و ریا
از فضـــای دم جـــانـــانـه هـــوا می جویم   
این جهان عشوه در آورد وکلاهم بربود
ای عجب! اینکـــــه ز مکّـــار وفا می جویم   
تا دل از هرزگی آرم به ره عشق وکمال
روشنــــایی ز تفــــاسیــر صفـــا می جویم   
تا بیـــارایمش این دل ببرم خانه دوست
خوشـــه چینـــم در خوبان و حنا می جویم 
این جهان فانی و عقبی به بقای ابدیست
من خلـــود از در رضــوان خـدا می جویم
آرزویــی ز دل خسته ی الیـــار بخاست
بعــد از ایــن از در میخــانـه نوا می جویم