در آبهای سبز  ِ تابستان
تنها تر از یک برگ 
با بار شادیهای مهجورم 
در آبهای سبز تابستان 
آرام می رانم 
تا سرزمین مرگ 
تا ساحل غمهای پاییزی 

در سایه ای خود را رها کردم
در سایهٔ بی اعتبار عشق 
در سایه فرّار خوشبختی
در سایهٔ ناپایداری ها 

شبها که می چرخد نسیمی گیج 
در آسمان کوته دلتنگ 
شبها که می پیچد مِهی خونین 
در کوچه های آبی رگها 
شبها که تنهاییم 
با رعشه های روحمان ، تنها - 
در ضربه های نبض می جوشد 
احساس هستی ، هستی بیمار 

( در انتظار دره ها رازیست )
این را به روی قله های کوه 
بر سنگهای سهمگین کندند
آنها که در خط سقوط خویش 
یک شب سکوت کوهساران را 
از التماسی تلخ آکندند

( در اضطراب دستهای پر، 
آرامش دستان خالی نیست
خاموشی ویرانه ها زیباست ) 
این را زنی در آبها می خواند 
در آبهای سبز تابستان 
گویی که در ویرانه ها می زیست 

ما یکدگر را با نفسهامان 
آلوده می سازیم 
آلودهٔ تقوای خوشبختی 
ما از صدای باد می ترسیم 
ما از نفوذ سایه های شک 
در باغهای بوسه هامان رنگ می بازیم 
ما در تمام میهمانی های قصر نور 
از وحشت آواز می لرزیم 

اکنون تو اینجایی 
گسترده چون عطر اقاقی ها 
در کوچه های صبح 
بر سینه ام سنگین 
در دستهایم داغ 
در گیسوانم رفته ، از خود سوخته ، مدهوش 
اکنون تو اینجایی 

چیزی وسیع و تیره و انبوه 
چیزی مشوّش چون صدای دوردست روز
بر مردمکهای پریشانم
می چرخد و می گسترد خود را 
شاید مرا از چشمه می گیرند 
شاید مرا از شاخه می چینند
شاید مرا مثل دری بر لحظه های بعد می بندند
شاید ...
دیگر نمی بینم .

ما بر زمینی هرزه روییدیم
ما بر زمینی هرزه می باریم 
ما (هیچ)  را در راه ها دیدیم
بر اسب زرد بالدار خویش 
چون پادشاهی راه می پیمود

افسوس ، ما خوشبخت و آرامیم 
افسوس ، ما دلتنگ و خاموشیم
خوشبخت ، زیرا دوست می داریم 
دلتنگ ، زیرا عشق نفرینیست