دشت
در نوازش های باد ،
در گل لبخند دهقانان شاد ،
درسرود نرم رود ،
              خون گرم زندگی جوشیده بود .
       
نوشخند مهر آب ،
آبشار آفتاب ،
در صفای دشت من کوشیده بود .
             
شبنم آن دشت ، ازپاکیزگی ،
گوییا خورشید را نوشیده بود !
        
روزگاران گشت و... گشت؛
           
داغ بر دل دارم از این سرگذشت ،
داغ بر دل دارم از مردان دشت .
          
یاد باد آن خوش نوا آواز دهقانان شاد
یاد باد آن دلنشین آهنگ رود
یاد باد آن مهربانی های باد
            « یاد باد آن روزگاران یاد باد»
        
دشت با اندوه تلخ خویش تنها مانده است 
زان همه سرسبزی و شور و نشاط
سنگلاخی سرد بر جا مانده است !
             
آسمان از ابر غم پوشیده است ،
چشمه سار لاله ها خوشیده است ،
                   
جای گندم های سبز ،
جای دهقانان شاد ،
                خارهای جانگزا جوشیده است !
بانگ بر می دارم از دل :
           « خون چکید از شاخ گل ، باغ و بهاران را چه شد ؟
            دوستی کی آخر آمد ، دوستداران را چه شد؟ »
سرد و سنگین ، کوه می گوید جواب :
         ــ  خاک ، خون نوشیده است!