دامون ۲
۱
دشنه نشست میان کلامم ،
در چشم آن کلام سبز مقدس
که راهی جنگل بود 
و انتظار ِ پرنده ،
در وعده گاه پیام پریشان شد 
اینک دوسوی شانهٔ من 
رگبار ِ بال تیر خورده 
                     بر مِه ِ جنگل 
رنگین کمان بلندی ست 
سرخ گونه ، سیّال در رودهای خون 
دشنه نشست میان کلامی
تا در میان جنگل ،
رنگین کمان سرخ برافرازد ...
۲
بالام ،
بالام پاتاوانی ،
آنام ،
آنام آبکِناری
گمنام  ِ خفته به جنگل 
در آن ستیز ِ سرخ "ماکلوان" بر شما چگونه گذشت 
که پوزخند ِحریفان
            نشست 
                  در میان ِ رود سیاه ِ اشک !
و دست های ویرانگر
به جای ِ خفتن بر ماشه 
                   به سمتِ شما استغاثه گر آمد
بالام
    بالام پاتاوانی
آنام 
    آنام آبکناری
بر تپه های "گسکره" ،
میان سنگر ها 
چه انتظار ِ دور و شیرینی احاطه کرد شما را 
که دلیر ِ بی دلبَر 
شادمانه درو کردید بی وقفه
                گرگان هرزه دَرا را ... ؟
درچشم هایتان 
           آیا خفته بود آینه ی صبح 
           که دستِ حریفان در آن 
                      رنگِ خویش باخت 
و انگشت ها تفنگ رها کرد ؟
جنگل به یاد ِ فتح شما 
                همیشه سرسبز است ...
۳
بالام ،
         بالام پاتاوانی
آنام ،
        آنام آبکناری
بی خود ،
بی سلاح ،
در آن ستیز ِ سرخ ماکلوان 
                      بر شما چگونه گذشت ...؟
۴
"گَلوندِه رود" ،
صدای ِ گام ِ شما را 
             هنوز 
                        در تداوم ِ جاری اش زمزمه دارد ...