تاسف
دوش به ایام رفته در نگرستم
                          در نگرستم به مرگ عمر و گرستم
همچو زنی شوی مرده بر تلف عمر
                          تلخ گرستم،چو تلخ در نگرستم
بیهده تا کی ز مرگ عمر کنم یاد
                          گرنه چو ابناء دهر مرده پرستم
پای توان بر بساط غم زد و خوش بود
                          ساخته گر نیست هیچ کار ز دستم
آمده گر یاوه شد،نیامده برجاست
                          غم چه خورم بهر نیست گشته،چو هستم