بزغاله و میمون
شنیدم باز هم گوهر فشاندی 
 که روشنفکر را بزغاله خواندی
ولی ایشان ز خویشانت نبودند 
 در این خط جمله را بیجا نشاندی
سخن گفتی ز عدل و داد و آن را 
 به نان و آب مجانی کشاندی
از این نقَلت که همچون نُقل تر بود 
 هیاهو شد عجب توتی تکاندی
سخن هایت ز حکمت دفتری بود 
 چه کفترها از این دفتر پراندی
ولیکن پول نفت و سفره خلق 
 زیادت رفت و زان پس لال ماندی
سخن از آسمان و ریسمان بود 
 دریغا حرفی از جنگل نراندی
چو از بزغاله کردی یاد ای کاش 
 سلامی هم به میمون میرساندی