با کولهٔ هفتاد و هشتاد
تا زنده هستم زنده هستم، تا زنده بر انصار بیداد 
 با اسبی از توفان و تندر ،  با نیزه یی از شعر و فریاد 
هر چند در میدان نبودم ،  با دیو و دد جنگ آزمودم 
 بس قصه کز میدان سرودم ،  زانجا که باروت است و پولاد 
پیرم ولی از دل جوانم ،  خوش می رود با کودکانم 
 من مامک پر مهرشانم ، گیرم که دیگر مامشان زاد 
 ای عمر احمدزاده پربار ،  ای بخت روشن با جهاندار 
 وان خیل دلبندان هشیار ،  پیروز مندی یارشان باد 
 جمعی که این سان مهربان بود ،  یک روزه ما را میزبان بود 
 فصل نشاط اصفهان بود ،  در اعتدال ماه خرداد 
رفتیم و مأمن بی امان شد ،  پر شور و شر نیم جهان شد 
 از فتنهٔ انصار بیداد ، ای اصفهان ، ای اصفهان ، داد 
 در گیر و دار ترکتازی ،  آموخت ما را سرفرازی
سروی که در آشوب توفان ،  سر خم نکرد از پا نیفتاد 
 من کاج پیر استوارم ،  از روزگاران یادگارم 
حیران نظر دارد به کارم ،  بیدی که می لرزد ز هر باد 
 بنیان کن اکوان دیوم ،  در شعر می توفد غریوم 
از هفتخوان خواهم گذشتن ،  با کولهٔ هفتاد و هشتاد 