گل یخ
گل و بوته های آتش ، همه رنگ خون گرفته
  شب پر ستاره ی من ، عطش جنون گرفته
  بگذار تا ببرم رگ دردمند خود را 
که در او بهار مرده ست و ، خزان سکوت گرفته

 تن من درخت تر بود و پر از شکوفه ی خون
 تب تند عشق سوزاند و تکاند برگ و بارش
  عطشی شکفت در او که مکید سبزی اش را
 ز شرار بادها سوخت شکوفه ی بهارش

چه کنم ، بهار مرده ست و دمیده سوز سرما
  گل یخ ، چو شبنم صبح ، چکیده بر تن من
 تو بیا تو ، ای که چون جام شراب می درخشی
 تو بسوز ، ‌ای تب ظهر بهار !‌ خرمن من