اول و آخر این کهنه کتاب
مرد نقال آن شب از رستم سخن آغاز کرد 
 وز نخستین جنگ او با دشمنش ، افراسیاب 
وصف رستم گفت و وصف قامت رعنای او 
 کز بلندی بوسه می زد بر جبین آفتاب 

گفت : چون این پهلوان بر سنگ ره پا می نهاد
  سنگ ، در هم می شکست از گام پولادین او 
 چون شباهنگام ،‌ خواب راحتش در می ربود 
ناله می کرد از سر سنگین او ، بالین او 

گفت : چون یک روز ، خشم آورد تیپا زد به کوه
  کوه از جا کنده شد ، لغزید و در صحرا نشست
  گردی از لغزیدنش برخاست چون دود از حریق 
 پهلوان خندید و خوفش در دل خارا نشست 

 گفت : چندان عرصه را بر شاه ترکان تنگ کرد 
تا سرانجام از فراز مرکبش پایین کشید 
پنجه در بند کمر زد تا ز جا برگیردش
بند نتوانست بار آن تن سنگین کشید 

 شاه درغلتید و ، ترکان بر سرش گرد آمدند 
 تاج او در دست رستم ماند و ، خود بیرون شتافت 
عرصه ی کین را ز بیم جان شیرین ترک گفت 
اسب را زین کرد و سوی ساحل جیحون شتافت 

 رو به دربار پشنگ آورد و نالیدن گرفت 
کای پدر !‌ این کیست ، این مردی که رستم نام اوست
 من جوانش خوانده بودم ، دیگرا جویای نام 
بی خبر بودم که از پولاد و سنگ اندام اوست 

ای پدر ! هر چند در جنگاوری شیر نرم 
در کف او پشه ام ، این آفت از جان تو دور
  سام اگر مانند رستم قوت سرپنجه داشت 
 هیچ کاری برنمی آند ز فرزندان تور 

چون مرا افکند و گرز آهنین را برگرفت 
سر فرو بردند در پشت سپر ، تورانیان 
 سر فرو بردند تا از روی آنان نگذرد 
 نعل اسب رستم و فر درفش کاویان 

ناگهان نقال از داستانسرایی بازماند 
 غرش خمیازه ای را از لبانش دور کرد 
گفت : رستم آن قدر کوتاه شد تا بنده شد 
 گرز او را هم خدا در دست من وافور کرد 