غزل شماره ۹
مرا که بخت ندارد مگر نشانِ سیاه
زِ نای حنجره خیزد به شب فغانِ سیاه
حریق سُرخ تو سوزد کفن به قامتِ من
مگر که رحم ندارد بر استخوانِ سیاه
مرا بهانه دیدن جمالِ مهرِ تو بود
به دیده بی تو چه حاجت در این جهانِ سیاه
دریغ و حسرت ما شد که رعیت از بَرِ شاه
به سالِ قحط ندارد مگر خزانِ سیاه
زِ دودِ آتشِ غم بود و هیزمِ تَرِ چشم
که رَختِ حُزن به تن دارد آسمان سیاه
مرا چه جای شکایت که بر مدارِ فلک
ز طاقِ چرخ سیاه است تا کرانِ سیاه
حدیث و نالهِ درد است بر لبانِ شکیب
دهان تلخ چه دارد مگر زبان سیاه