که چی؟
 که چی ؟ که بمانم دویست سال،   به ظلم و تباهی نظر کنم 
 که هی همه روزم به شب رسد،   که هی همه شب را سحر کنم 
که هی سحر از پشت شیشه ها،   دهن کجی ی آفتاب را 
 ببینم و با نفرتی غلیظ ، نگاه به روزی دگر کنم 
 نبرده به لب چای تلخ را ،  دوباره کلنجار پیچ و موج 
که قصهٔ دیوان بلخ را ، دوباره مرور از خبر کنم 
قفس ، همه دنیا قفس ، قفس ،  هوای گریزم به سر زند 
 دوباره قبا را به تن کشم ،  دوباره لچک را به سر کنم 
کجا ؟ به خیابان؟ نه؟ کجا؟ میان فساد و جمود و دود 
 که در غم هر بود یا نبود ،  ز دست ستم شکوه سر کنم 
 اگر چه مرا خوانده اید باز ،  ولی همه یاران به محنتند 
 گذارمشان در بلای سخت ،  که چی ؟ که نشاطی دگر کنم 
که چی ؟ که پزشکان خوبتان،   دوباره مرا چاره یی کنند 
خطر کنم و جامه دان به دست ،  دوباره هوای سفر کنم 
بیایم و این قلب نو شود،   بیایم و این چشم بی غبار 
بیایم و در جمعتان ز شعر ،  دوباره به پا شور و شرکنم 
 ولی نه چنان در غبار برف ،  فرو شده ام تا برون شوم 
گمان نکنم زین بلای ژرف ،  سری به سلامت به در کنم 
رفیق قدیمم ، عزیز من ، به خواب زمستان رهام کن 
مگر به مدارای غفلتی ،  روان و تن آسوده تر کنم 
 اگر به عصب های خشک من ،  نسیم بهاری گذر کند 
 به رویش سبز جوانه ها ،  بود که تنی بارور کنم 