غزل شمارهٔ ۱۲۴
چنین رخسار زیبائی که دیده است 
چنین قد دل آرائی که دیده است 
چنین زلف دلاویز و کمندی 
فتاده بر سراپائی که دیده است 
کمانی را که تیرانداز باشد 
نگاه چشم شهلائی که دیده است 
چنین چشمی که خلقی بیخود و مست 
فکنده هر یکی جائی که دیده است 
بدشنامی برد چندین دل از کار 
چنین لعل شکر خائی که دیده است 
لبش مرجان دهان پر درّ و گوهر 
بغایت تنگ دریائی که دیده است 
قیامت میشود چون میخرامد 
چنین رفتار و بالائی که دیده است 
دو عالم میشود روشن ز رویش
چنین خورشید سیمائی که دیده است
 بغیر از فیض در پروانه دل 
چنین آشوب و غوغائی که دیده است