ز بالِ سرخ قناری…
هجوم ِ غارت ِ شب بود و خون ِ گرم ِ شفق
 هنوز می جوشید
 هنوز پیکر ِ گلگون ِ آفتاب ِ شهید
 بر آن کرانه ی دشت ِ کبود می جنبید
 هنوز برکه ی غمگین به یاد می آورد
 پریده رنگی ِ روزی که دم به دم می کاست ...
تو با چراغ ِ دل ِ خویش آمدی بر بام
ستاره ها به سلام ِ تو آمدند :
 سلام !
 سلام برتو که از نور داشتی پیغام !
 سلام بر تو که چشم ِ تو گاهواره ی روز
 سلام بر تو که دست ِ تو آشیانه ی مهر
 سلام بر تو که روی تو روشنای ماست !
تو چون شهاب گذشتی بر آن سکوت ِ سیاه
تو چون شهاب نوشتی به خون ِ روشن ِ خویش
 که صبح ِ تازه ز خون ِ شهید خواهد خاست
 ز بال ِ سرخ ِ تو خواندم در آن غروب ِ قفس
که آفتاب رها گشتن ِ قناری هاست 