گوماتای آسمان
یک شب ز تخت عرش فرو می کشم ترا 
ابلیس ، ای کشنده ی پنهانی خدا 
گر در گمان خلق ، تو ابلیس نیستی 
 من دانم ای خدای پلیدان ، تو کیستی
از دودمان پاک خدایان پیشتر 
 یک تن هنوز در حرم عرش زنده بود 
 یک تن که چشم در پی آزار ما نداشت 
میلی به سوی فتنه و مرگ و بلا نداشت 
 پاکیزه تر ز اشک زلال ستاره بود 
 بخشنده تر ز ابر سپید بهاره بود 
 بر بندگان خویش ، ستم ها روا نداشت
 یک شب تو ، ای کس که جز ابلیس نیستی
دزدانه سوی خوابگه او شتافتی
او را درون بستر خود خفته یافتی
با تیغ تیز ، سینه ی گرمش شکافتی
آنگاه خود به تخت نشستی ، خدا شدی
وز راه و رسم مردمی او جدا شدی
هشدار ، ای کسی که جز ابلیس نیستی 
خلق جهان هنوز نداند که کیستی
 هر چند تکیه بر سر جای خدا زدی
در گوش خلق ، بانگ خوش آشنا زدی
یک شب ز تخت عرش فرو کشم ترا 
ابلیس ، ای کشنده ی پنهانی خدا