اعتراف
بی اعتماد زیستن
 این سان به آفتاب 
 بی اعتماد زیستن 
 این سان به خاک و آب
 بی اعتماد زیستن 
 این سان به هر چه هست 
 از آن همه شقایق بالند در سحر 
تا این همه درخت گل کاغذین 
 که رنگ 
 بر گونه شان دویده و 
 بگرفته جای شرم 
 بی اعتماد زیستن 
 این سان به چشم و دست 
در کوچه ای که پاکی یاران راه را 
 تنها 
 در لحظه ی گلوله ی سربی 
در اوج خشم 
تصدیق می توان کرد 
 آن هم 
 با قطره های اشکی در گوشه های چشم 
