آواز بیگانه
اینجا دگر بیگانه ای 
 آواز می خواند 
گاهی که گاهی نیست 
 خاموش می ماند 
 و باز می خواند 
 او می سراید
 در حضور شب 
به رنگ جویبار باغ 
خونبرگ گل ها را
 که می بالند فردا 
 از شهادتگاه عاشق ها 
او می سراید
  در تمام روز چون من
 غربت یک قدس مهجور الاهی را
  در روشنا برگ شقایق ها 
او می ستاید عشق را 
 در روزگار قلب مصنوعی
 او می ستاید صبح را 
 در قعر شب با لهجه ی خورشید 
در قرن بی ایمان 
او می ستاید کلبه های ساده ی ده را 
 در روزگار آهن وسیمان 
او می ستاید لاله عباسی و 
 شبدر را شقایق را 
با گونه شان پر شرم 
در ازدحام کاغذین گل های بی شرمی 
که می میرند 
 اگر ابری ببارد نرم 
اینجا چنین بیگانه ای 
 آواز می خواند 
 گاهی 
 خاموش می ماند 
و باز می خواند 
 و باز می خواند
 