پله ی شصتم
شب شد و اشک خزان ، مردمک پنجره ها را شست 
 وز پس پرده ی پنهان فراموشی
 مشعل یا تو در خانه ی تاریک ، چراغ افروخت 
ناگهان ، خاطر من چون افق آینه روشن شد 
 ناگهان ، سینه ی من در تب دیدار بهاران سوخت 
یاد تو ، بوی چمن های پر از برف و شقایق را 
 با مناجات خروسان سخرحیز ، نثارم کرد 
 از نهانگاه دلم ، چشمه ی غم های جهان جوشید 
لقمه ی بغض فرو خورده ی من راه گلو بر بست 
گریه ی سرشارتر از ابر بهارم کرد 
یاد تو ، عکس در آیینه ی تنهایی من انداخت 
یاد تو ، پنجره ای را به شب غربت من بگشود 
 نظر از پنجره بر بام شب افکندم 
قرص ماه از پس ابری که روان بود ، نمایان بود 
 با خود اندیشه کنان گفتم 
آسمان ماه درخشان خزانی را 
همچو آیینه به دیوار افق کوبید 
قله ای کو ؟ که من از اوجش
دست بگشایم و آن آینه برگیرم 
 تا در او ،‌ لحظه ی پایان جوانی را 
 چون شفق در گذر آب توانم دید 
 این گمان بود که چون روزنه ای در دل تاریکی 
رهنمونم شد و از خانه برونم راند 
نردبانی که مرا تا به لب فلک می برد 
 از بن کوچه ی خاموش به خویشم خواند 
 تیره ی پشت برافراخته ی او را 
 با قدم های عمودی ، همه پیمودم 
پای بر پله پنجاه و نهم سودم 
 ناگهان ، کاه بر آن پله فروغ افشاند
  پله روشن شد و پیرامون او ، تاریک 
زیر لب ،‌ با دل خود گفتم 
 آه !‌ من یک قدم دیگر 
 از زمین دور شدم یک نفس دیگر 
 به زمان نزدیک 
 من ازین پله که پا بر کمرش دارم 
 صورت کودکی و سیرت پیری را 
هر دو ، در آینه ی ماه توانم دید 
 سهم جمشید اگر جام جهان بین بود 
 من ، جهان را به از آن شاه توانم دید 
ناگهان معجزه ای شوم ، حقیقت یافت 
ماه ، پیش آمد و من چهره ی پیرم را 
در دل آینه اش دیدم 
 وز دگرگونی آن چهره هراسیدم 
خواستم تا نظر از آینه بردارم 
 دیدم افسوس که آن لحظه ی هول انگیز 
 در پی خواب فریبنده ی سوداها 
 لحظه ی باز رسیدن به حقایق بود 
 بار دیگر به دلم گفتم 
تو ،‌ اگر ماه درخشان خزانی را
  به خطا آینه غیب نما خواند ی
معنی غیب ندانستی 
ورنه این ماه که تصویر کهنسالی من در اوست 
 بی گمان آینه ی دق بود 
ماه ، بر پله شصتم تافت 
 پله روشن شد و پیرامون او تاریک 
 باز من یک قدم دیگر 
 از زمین دور شدم یک نفس دیگر 
به زمان نزدیک 
 وز بلندای سحرگاهان 
 شاید از روزنه ای پنهان 
 در دل خانه ی متروک نظر کردم
صبح آمد و یاد تو ، دگر باره 
در فراموشی ایام ، نهان می شد 
 در غیاب من و تو ، ساعت دیواری
  با دو انگشت فسونکارش
زخمه بر تار زمان می زد 
 نغمه پرداز حیات گذران می شد
 عکس من ، در دل قاب غبار آلود 
به چراغی که تو افروخته بودی ، نگران می شد 
 آری آن چهره که یک روز ، جوان می زیست 
 پیر می گشت و جهان ، باز ، جوان می شد 
