طوفان
آن روز که تمام پنجره‌هایم را بستم 
خودم ماندم و دنیایی از تو؛
تو که تمام قصه‌هایت
 گریه‌های شهر بود و دود و رفتن...
تو که پای تمام ثانیه‌هایم 
از رفتن نوشتی...
از دور شدن...
از پرواز...!
از من عبور کردی و شیشه‌ها را شکستی...
طوفان گرفت 
و من دست در دست عروسکم،
بادها را رقصیدم...! 
و من غرق در صدای باد 
چقدر گریه کردم...!
حالا 
فقط منتظرم
پشت لالایی قصه‌ها
زیر باران دود...