غزل شمارهٔ ۱۷۵
دل گرفتار ماه سیما ئیست 
جان هوادار سرو بالائیست 
گه جنون گاه عقل و گه مستی 
در دل تنگ ما تماشائیست 
در غم عشق هر پری روئی 
سرشوریده سر بصحرا ئیست 
بر سرراه هر هلال ابروی 
از هجوم نظاره غوغائیست 
بر سرکوی هر بتی مه روی 
هر طرف زآب چشم دریائیست 
از لب لعل هر شکر دهنی 
در دل هر کسی تمنائیست 
نه همین فیض مست و شیدا شد 
که بهر گوشه مست و شیدائیست 