لمعه
خون دل و گلوله و باروت ، با آن سه رادمرد چه کردند 
آن هر سه ایستاده آزاد ، اینک اسیر تربت سردند
مرد خدا و مصلح و استاد ، هریک زبان مردم خاموش
رفتند و چون تعرض فریاد ، دیگر به سینه باز نگردند 
ای زادگاه پاک من ای خاک ، ناگاه تخت سینه گشودی 
در خون خود تپیده درونت ، بسیار کودک و زن و مردند
این جاهلان که دست به کارند ، گوش سخن نیوش ندارند 
رنج است این ! به سود چه راحت،  باصلح پیشگان به نبودند 
خودرو سوار و لوله افکن ، با تندباد مرگ بتازد 
چون باره گسیخته افسار ، برمردمی که راهنوردند 
برگرد آبگیر پر از اشک، با قامت خمیده و لرزان 
تمثیل لاله های سیاهند،  این مادران که دختر دردند 
شاید بهار سبز ببارند ، شاید گیاه سبز بکارند 
دلزندگان سبز که بیزار ، از این خزان مرده زردند