بخش ۱۸ - غزل
مطول قصه‌ای دارم که گر خواهم بیان کردن 
به صد طومار و صد دفتر نشاید شرح آن کردن 
به معنی صورتی امشب نمودی روی و این صورت 
نمی‌یارم عیان گفتن نمی‌شاید نهان کردن 
من این صورت کجا گویم من این معنی کرا گویم؟ 
کز اینها نیست این صورت که پیدا می‌توان کردن 
دل من رفت و من دست از غم دل می‌زنم بر سر 
چرا تن می‌زنم؟ باید مرا تدبیر جان کردن 
مرا یاری درونی نیست غیر از اشک و، من او را 
به جست و جوی این حالت نمی‌یارم روان کردن 
به مهر روی او با صبح خواهم همنفس بودن 
به بوی زلف او بر باد خواهم جان فشان کردن 