۱۸ - فاخته


فاخته ،
صدای ترنم باران را
قطره قطره می‌نوشید.
تو دست‌هایت را در نهر فرو کردی ،
صدای زمزمه‌ خوابید ،
پرندگانِ باغ ،
گوش سپردند
         تا بشنوند
            صدای خنده‌های تو را.
          
جز آن گلی که تو چیدی
و در میان بستر ِ دستت
                    به خواب رفت ،
گل‌های باغ ،
همه پژمردند.
      
حضور تو در باغ
یعنی بهار.

***
باید که برگردی.
برای خاطر گل‌های رازقی برگرد.
پروانه‌ها
       ز دوری تو
بی‌تاب گشته‌اند.
               
                         بهار ۱۳۹۲
                         