آه آینه
او راز گیسوان ِ بلندش شناختند
 ای خاک این همان تن ِ پاک است ؟
 انسان همین خلاصه ی خاک است ؟
 وقتی که شانه می زد
 انبوه ِ گیسوان ِ بلندش را
تا دوردست ِ آینه می راند
 اندیشه ی خیال پسندش را
 او با سلام صبح
خندان ، گلی ز آینه می چید
 دستی به گیسوانش می برد
 شب را کنار می زد
 خورشید را در آینه می دید
 اندیشه ی برآمدن ِ روز
 بارانی از ستاره فرو می ریخت
 در آسمان ِ چشم ِ جوانش
آنگاه آن تبسم ِ شیرین
 در می گشود بر رخ ِ آیینه
 از باغ ِ آفتابی ِ جانش
 دزدان ِ کور ِ آینه ، افسوس
آن چشم ِ مهربان را
 از آستان ِ صبح ربودند !
آه ای بهار ِ سوخته
 خاکستر ِ جوانی
تصویر ِ پر کشیده ی آیینه ی تهی
 با یاد ِ گیسوان بلندت
 آیینه در غبار ِ سحر آه می کشد
 مرغان باغ بیهده خواندند
هنگام ِ گل نبود 