صدای تو
 صدای تو گرم است و مهربان،   چه سحر غریبی درین صداست 
 صدای دل مرد عاشق است ،  که این همه با گوشم آشناست 
صدای تو همچون شراب سرخ ، به گونهٔ زردم دوانده خون 
 چنین که مرا مست می کنی ،  نشانی ی میخانه ات کجاست ؟
به قطرهٔ شبنم نگاه کن ،  نشسته به گلبرگ مخملی 
به مخمل آن نیمتخت سرخ ، اگر بنشانی مرا به جاست 
 صدای تپش های قلب من ،  به گوش تو می گوید این سخن 
 که عاشقم و درد عاشقی ،  چگونه ندانی که بی دواست ؟
 ز جک جک گنجشک های باغ ،  تداعی صد بوسه می کنم 
 بیا و ببین در خیال من ،  چه شور و چه هنگامه یی به پاست 
چه بی دل و بی دست و پا منم ، چنین که شد از دست دامنم 
چرا به کناری نیفکنم ،  ز چهره حجابی که از حیاست 
دلم همه شد آب، آب آب،  که سر بگذارم به شانه ات 
مگر بنوازی و دل دهی ،  که فاش کنم آنچه ماجراست 
 به زمزمه گوید زمان عمر ،  که پای منه در زمین عشق 
 به غیر هوای تو در سرم ،  زمین و زمان پای در هواست 