بلای شادی
بازم شراب جهل کشد سوی خرمی
                                    بی‌غم مباد دل که بلایی است بی‌غمی
بوی غرور می‌وزد از باغ خاطرم
                                    یارب مباد قسمت این باغ خرمی
بیش و کم زمانه خیالی است،می بیار
                                    تا پشت پا زنیم بر این بیشی و کمی
جد من آدمی شد و آگه نبود از آنکه
                                    حیوان شود به سایهٔ فرهنگ آدمی
نامحرمان کوی حقیقت چه راحتند
                                    سودی نبرد جان من آوخ ز محرمی
عمری به راه عزلت و بیگانگی شدم
                                    کآگه نبود خاطرم از لطف همدمی
محنت سراست هستی و خوش گفت آنکه گفت
                                    <<کس را نداده‌اند برات مسلمی>>