غزل شمارهٔ ۶۷
بیمار زارم انت الطبیب 
درد تو دارم انت الحبیب 
از تست دردم گرد تو گردم 
درمان من کن انت الطبیب 
بر تو عیانست سوز نهانم 
بر سر و اعلان انت الرقیب 
هر سو کنم رو باشی تو آن سو 
با هر من و او انت القریب 
آمد رهی شیء للهی 
بهر بهی انت المجیب 
آمد بر تو خاک در تو 
باجرم بی حد انت الحسیب 
هم چشم گریان هم دل پشیمان
ترسان و لرزان انت المهیب
فیضست و عجزی بر درگه تو 
 یا قابل التوب یا استثیب 
اغفر ذنوبی و استر عیوبی 
انی انیب یا مستجیب 