بهار باقی
ای خـدا مـا را به جمع خیــل مستـانت  ببر
مـا مریـدان جمــالت را به بستـانت ببر 
از کویــر پسـت دنیــا وز دل گــرداب آن
جان ما را برکــش و سوی گلستانت ببر
جان ما آزرده شد از دست همراهان پست
سوی کوی حیدر و آن زاد دستـانت ببر 
در  بهــاری باقی اندر جرگه ی گلچهرگان
از جهــان فـانــی و سوز زمستــانت ببر 
گو به مام عشقت ار هر طفل عاشق را بدید
بر دهانش شیر عشق از راه پستانت ببر 
در گذر از جرم الیــــار و دلش را شاد کن
باده ای ده دست او، با می پرستانت ببر