غزل شمارهٔ ۲۸۸
تو می‌روی و بر آنم که در پی تو برانم 
ولیک گردش گردون گرفته است عنانم 
مگو که اشک مران در پیم، بگو: من مسکین 
به غیر اشک چه دارم که در پی تو برانم؟
تو رفتی و من گریان بمانده‌ام، عجب از من 
بدین طریق که می‌رانم آب دیده بمانم 
برید ما به جز از آب دیده نیست گر از تو 
اجازه هست بدیده همین دمش بدوانم 
ز جان خویش جدا ماندم، ای فلک مددی ده 
مرا به خدمت جانان رسان به جان مرسانم 
مرا ز پای در آورد دستبرد فراقت 
به سر به خدمتت آیم به پای اگر نتوانم 
مرا اگر بخوانی همین بس است که باری 
ز نامه تو سلامی به نام خویش بخوانم 
به مهر روی تو هر دم منورست ضمیرم 
به وصف لعل تو هر دم مرصع است زبانم 
تو گفته‌ای که ز سلمان، فتاده‌ایست، چه آید؟
من اوفتاده‌ام اما چو سایه با تو روانم 