نیمه ای از نامه
وقتی که شب با عطر پیچک ها 
از آسمان روشن اردیبهشتی در اتاق تیره ام لغزید 
من ، نامه ای را در جواب نامه ای آغاز می کردم 
 نور از چراغ سقف می تابید 
 من، با پر و بال قلم ، از خطه ی کاغذ 
 تا قله ی اندیشه ها پرواز می کردم
ناگاه ، مغز لامپ در بطن فراخش ریخت 
 کار قلم ، دشوار 
 کار شب آسان شد 
 آوای پایی از فراز پلکان برخاست 
 بیگانه ای بر آستان من ، نمایان شد 
 دستش کلید برق را چرخاند 
اما از آن کوشیدن باطل ،‌ پشیمان شد 
 با خود ، به نجوا گفت : در اینجا چراغی نیست 
 رندانه گفتم : روشنی در توست 
 پاسخ ، در آن سوی لبانش ماند 
 وز پشت ظلمت ، مردمک های درشتش را 
 دیدم که در قعر سفیدی های چشمانش
 حیران ،‌ به دنبال چراغ مرده می گردند
  آنگاه دست او هماهنگ نگاه او 
در تیرگی ها آن قدر کاوید 
تا نعش سرد لامپ را در زیر آوار حبابش یافت 
وز دور ، در نوری که از روزن فرو می تافت 
درپیش چشمانم نگاهش داشت 
لحن درشت سرزنشبارش مرا لرزاند 
 ایا تو می خواهی که این روشندل بیدار 
 از ریسمان دار ،‌ خود را در شب آویزد؟
آن سان که مغزش نگاهان دراندرون ریزد ؟
در چشم تو ، ایا قبای مرگ 
تنها و تنها بر تن همسایگان نیکوست ؟
 تا کی به مرگ دوست ، آسان می خوری سوگند 
 اما نمی میری به جای دوست ؟
 گفتار او ،‌ حق بود 
از خویش پرسیدم که ایا دیدگان او 
 یک شب ، مرا هم چون چراغ مرده ای 
 از سقف ، آویزان تواند دید ؟
هرگز ندانستم که این اندیشه را دریافت
 یا ، بی سبب خندید 
 آنگاه ، بانگ پای او از آستان برخاست 
اندام او ، از دیده ، پنهان شد 
 هر چند امشب ،‌ آن شب اردیبهشتی نیست 
 ای میهمان ناشناس من 
بار دگر ، بر آستان من نمایان شو 
 خندان ،‌ سلامم کن 
 من ، نیمه ای از نامه را مانم 
این نیمه ی ننوشته را بنویس
بنویس و با شادی تمامم کن 
