غزل شمارهٔ ۷۴
بدل و بجان زد آتش سبحات حسن و زیبت 
بجهان فکند شوری حرکات دلفریبت 
دل عالمی زجا شد زتجلی جمالت 
دو جهان بهم برآمد زکرشمهٔ غریبت
تو گل کدام باغی چه شود دهی سراغی 
که برم بدیده و سر نه بدامن بجیبت 
گل گلشن وفائی همه مهری و وفائی 
چه شود که گوش داری بفغان عندلیبت 
بنشین دمی به پیشم برهان دمی زخویشم 
بحلاوت خطانت بملاحت عتیبت 
بنشین دمی و بنشان غمی از دل پریشان 
بنوید لطف و احسان که بمردم از تهیبت 
بنشین دمی و برخیز بزن آتشی و بکریز 
بکجا روی که من دست ندارم از رکیبت 
دل من نمی شکیبد زجمال دوست زاهد 
تو که طالب بهشتی تو و وعده و شکیبت 
من و رو برو و نقدا تو و انتظار فردا 
من و صحبت حبیبم تو و نسیه و نصیبت
بدر تو فیض آمد بامید آنکه یابد 
زعطای بیشمارت زنوال بی حسیبت 