شمارهٔ ۲۰۰ - در مدح شمس الدین محمد بن علی
مراست عشقی افتاده با تو ، لم یزلی 
غزل تو گویم ، که لایق غزلی 
ز حکم لم یزلی عشق تو رسید بمن 
چگونه دفع توان کرد حکم لم یزلی ؟
منم که در همه عالم بعاشقی مثلم 
تویی که در همه گیتی بدلبری مثلی
بچهره چون قمری ، بلکه حسرت قمری
ببوسه چون عسلی ، بلکه بهتر از عسلی
اگر شکوفه نماند برخ ازو عوضی 
و گر بنفشه نپاید بزلف ازو بدلی 
گهی بطرهٔ طرار صبر من ببری 
گهی بغمزهٔ غماز جان من بخلی 
بتو بنازد خوبی ، چنانکه مجد و علو 
بشمس دین پیمبر محمدبن علی 
اجل نظام معالی ، جمال ملت و دین 
که اوست خسرو آفاق را صفی و ولی
کریم طبع بزرگی ، که فرع خدمت اوست 
کرامت ابدی و سعادت ازلی 
بنای دین هدی را دلش عماد و اساس 
قضای دین کرم را کفش وفی و ملی 
بزرگوارا ، دریا دلا ، بعلم و بحکم 
ستودهٔ اممی و گزیدهٔ مللی 
شعار شرع ز تو گشت ظاهر و در دهر 
ز هیبت تو نه زنار ماند و نه عسلی 
ز روی فضل و کرامت خزانهٔ حکمی 
بوقت جود و سخاوت نشانهٔ املی
چو نکته گویی در بزم ناشر درری 
چو خامه گیری در دست ناشر حللی 
نه آفتابی و مر اعتدال عالم را 
چو آفتاب فروزان بنقطهٔ حملی 
ضمیر پاک تو داند چگونه می یابد 
همه علوم جهان سربسر خفی و جلی
بقای مدت تو باد در حریم دول
که تو بدولت شایسته زینت دولی