غزل شمارهٔ ۲۶۴
از نام اگر نگذری از ننگ برون آ 
ای نکهت‌گل اندکی از رنگ برون آ
عالم همه از بال پری آینه دارد
 گو شیشه نمودارشو و سنگ برون آ
 زین عرصة اضداد مکش ننگ فسردن 
 گیرم‌همه‌تن‌صلح شوی جنگ برون‌آ
تا شهرت واماندگی‌ات هرزه نباشد 
 یک‌آبله‌وار از قدم لنگ برون آ
آب رخ گلزار وفا وقف‌گدازی‌ست÷ 
 خونی به جگرجمع‌کن ورنگ برون آ
تا شیشه نه‌ای سنگ نشسته‌ست به راهت 
 از خویش‌تهی شوز دل تنگ برون آ
بک لعزش پا جادة توفیق طلب‌کن
 از زحمت چندین ره و فرسنگ برون آ
 وحشتکدة ما و منت‌گرد خرامی است
 زین پرده چه‌گویم به چه آهنگ برون آ
 افسردگیی نیست به اوهام تعلق
 هرچند شررنیستی ازسنگ برون آ
 در نالهٔ خا‌مش نفسان مصلحتی هست 
 ای صافی مطلب نفسی زنگ برون آ 
زندانی اندوه تعلق نتوان بود
 بیدل دلت از هرچه شود تنگ برون آ 