آواره یمگان
بیداری ملولش را 
در قهوه خانه های 
پر دود بندری دور
از سرزمین قومی 
بیگانه با خدا 
تقسیم می کند 
و خوابهای دایره وارش را 
در کوچه های کودکی صبح 
هر روز صبح و عصر 
بر بوی بازگشت 
 چشمش به روی صفحه پرکنده می شود 
 در روزنامه هم خبری نیست 
 گویا زمان ز جنبش باز ایستاده است 
 آنجا شکنج زندان 
 شاید اعدام 
وینجا بلای کژدم غربت 
پیری و انتظار
 آن سبزه زار مخمل روحش را 
 فرسوده نخ نما کرده ست 
در کوچه های کودکی صبح 
 آن شهسوار رندان 
 می اید 
 از نورتاب رشته ی ابریشم شفق 
 بر قامت بلندش
افکنده سرخ گونه ردایی
می اید از جنوب
می پوید از شمال 
 او معنی تمام جهت هاست 
او نبض هر سکون و صدایی
 اما 
 بیداری ملولش خالی ست 
 چشمش 
به روی صفحه 
 پرکنده میشود 
در روزنامه هم خبری نیست
