غمباد هزار ساله
باد آمد و برد واژه ها را از دفتر آبدیده ی ما 
دیگر به سکوت شب نپیچد بوی غزل از جریده ی ما 
فریاد سکوتمان بلندست در پچ پچ دیر ساله ی دشت 
اسطوره ی ضجه های تلخست تاریخ ستمکشیده ی ما 
آنسوی تبسّم صبوری پژواک شکستن دل ماست 
خشمی که هنوز پا فشرده است در مشت زبان بریده ی ما 
آشفتگی درون ما را دریا نکند به قصه باور 
آشوب جزیره های خونست جاری به خلیج دیده ی ما 
پای آبله آمد از ره دور چاووش نسیم گل دریغا 
پرورده ی سیمِ خار دارست آزادی نو رسیده ی ما 
اشکی به مزار ما نیفشاند با آنکه هوای گریه اش بود 
در حیرتم آسمان چه خواهد از جان به لب رسیده ی ما 
آنگونه بخواب بویناکیم کآلوده ی ماست جامه ی خاک 
ترسم تن لحظه ها بپوسد در سایه ی آرمیده ی ما 
تا قمری سوگوار جنگل در حسرت نوحه ای بموید 
غمباد هزار ساله گل کرد در حنجره ی سپیده ی ما 
مهتاب هنوز غصه میخورد از خواب دریچه که یک شب 
باد آمد و برد واژه ها را از دفتر آبدیده ی ما ... 