برکه
 ملال خاطرم از عقده ی جبین پیداست 
شرار سینه ام از آه آتشین پیداست 
صفای عشق درین برکه خزانی بین 
اگرچه بر رخش از غم هزار چین پیداست 
 فروغ عشق ز من جو که همچو چشمه ی صبح 
صفای خاطرم از پاکی جبین پیداست 
من آن شکوفه از بوستان جدا شده ام
شب خزان من از صبح فروردین پیداست 
مرا چو جام شکستی به بزم غیر و هنوز
ز چشم مست تو آثار قهر و کین پیداست 