شعری برای زخم ...
این سرخ گونه 
هرگز سخن از درد 
            نرانده ست ...
درون ِ آتش می زیَد 
و هراس را با او 
یارای ِ برابری نیست ...
خاموش نشسته به انتظار ،
زخم را 
و گلوله را پاس می دارد 
                تا آن روز
                کز جراحت سهمگین خویش
                پرچمی برافرازد ...
*
این سرخ گونه 
خاموش نشسته به انتظار 
تمامی ِ تن من ،
سرزمین ِ من است ...