شبانه
کلیدِ بزرگِ نقره
در آبگیرِ سرد
              شکسته‌ست.
دروازه‌ی تاریک
بسته‌ست.
 
«ــ مسافرِ تنها !
    با آتشِ حقیرت
                    در سایه‌سارِ بید
    چشم‌انتظارِ کدام
                        سپیده‌دمی؟»
 
هلالِ روشن
در آبگیرِ سرد
              شکسته‌ست
و دروازه‌ی نقره‌کوب
با هفت قفلِ جادو
بسته‌ست.
 
۱۳۴۹

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو