سراب
عمری به سر دویدم در جست و جوی یار :
جز دسترس به وصل ِ وی ام آرزو نبود
 دادم درین هوس دل ِ دیوانه را به باد
 این جست و جو نبود
 هر سو شتافتم پی ِ آن یار ِ ناشناس
 گاهی ز شوق خنده زدم گه گریستم
 بی آن که خود بدانم ازین گونه بی قرار
 مشتاق ِ کیستم !
رویی شکفت چون گل ِ رؤیا و دیده گفت :
" این است آن پری که ز من می نهفت رو
خوش یافتم ، که خوش تر از ین چهره ای نتافت
 در خواب ِ آرزو ... "
هر سو مرا کشید پی ِ خویش در به در
 این خوش پسند دیده ی زیباپرست ِ من
شد رهنمای این دل ِ مشتاق ِ بی قرار
بگرفت دست ِ من
 وان آرزوی گم شده بی نام و بی نشان
 در دورگاهِ دیده ی من جلوه می نمود
 در وادی ِ خیال مرا مست می دواند
 وز خویش می ربود
از دور می فریفت دل ِ تشنه ی مرا
 چون بحر موج می زد و لرزان چو آب بود
 وانگه که پیش رفتم ، با شور و التهاب
 دیدم سراب بود !
 بیچاره من ، که از پس ِ این جست و جو ، هنوز
 می نالد از من این دل ِ شیدا که " یار کو ؟
کو آن که جاودانه مرا می دهد فریب ؟
 بنما ، کجاست او ! ... " 