شمارهٔ ۲۰۱ - در مدح اتسز
نگارینا ، بهر معنی تمامی 
دل از وصل تو یابد شاد کامی 
بقامت حسرت سرو بلندی 
بطلعت غیرت ماه تمامی 
ثغوزک مثل عقدالدر حسنا 
 و عقدالدر متشق النظامی 
و مجهک کالهلال اذاتبدی 
یشق سناه اودیةالظلامی
خور تابان ، که سلطان نجومست 
کند پیش جمال تو غلامی 
پریروی و پری خویی و با ما 
نه جفت جامه و نه یار جامی 
جبینک ساطع کالبرق ، منه 
جفونی هاطلات کالغمامی
و جفنک لیس یدعی الجفن الا
و فی الحاظه عمل الحسامی
ببوس و غمزه همچون نوش و نیشی 
بجعد و طره همچون صبح و شامی 
اگر رویم چو زر پخته کردی 
سزد ، زیرا ببر چون سیم خامی 
یمللنی فراقک کل میل 
علی لهب شدید الاضطرامی
ابیت و فی جفونی ماء حزن 
و ما بینالضلوع نطی غرامی
تو ، ای موی نگار ، از روی معنی 
همه مشکی ، اگر چه زلف نامی 
معطر کرده عالم را نسیمت 
مگر خلق شهنشاه انامی
کریم فی السخا کفیه بحر
خضیم زاخر الامواج طامی
شعارنهاه للایام زین 
و حصن علاء للاسلام حامی
برای او جهان ملک روشن 
بسعی او درخت عدل نامی 
جناب فرخ او زایران را 
شده چون خطهٔ کعبه گرامی 
صفاءالبشر من لعناه بادا 
و غیثالبر من غیاه حامی 
و منه الملک محمل النواحی 
و منه الشرع مرعی الذمامی 
خداوندا ، تویی کزداد و دانش 
امور دولت و دین را قوامی 
جهان را آسمان افتخاری 
هدی را آفتاب احترامی 
ولیک فی سعود و ابتهاج 
و خصمک فی عناء و اغتمامی
فهذا ساحب ذیل الامانی
و هذا شارب الکاس الحمامی 
نه همچون عزم تو شمشیر هندی 
نه همچون رای تو شعر ای شامی 
ظفر با تو خرامد ، هر کجا تو 
ز بهر نصرة ملت خرامی 
فدیتک قد عمرت برغم دهر 
بناء مفاخر بعد انهدامی 
فمنک ملکت ناصیة المباعی 
ومنک بلغت قاصیةالمرامی
مرا پیرایهٔ امنی و یمنی 
مرا سرمایهٔ نامی و کامی 
جهان پر بند و دام حادثانست 
مرا اصل امان زان بند و دامی
بقیت منعما و حماک کهف
یلوذ به جماهیر الانامی 
و قدرک راسخ البیان راس 
و مجدک شامخ الار کان سامی