شمارهٔ ۳۹
ای قمر تابی از بنا گوشت
شکّر آبی ز چشمه ی نوشت
جاودان مست چشم میگونت
واهوان صید خواب خرگوشت
خسرو آسمان حلقه نمای
حلقه در گوش حلقه در گوشت
آن خط سبز هیچ دانی چیست
که دمید از عقیق دُر پوست
از زمرّد ز دست خازن حسن
قفل بر درج لعل خاموشت
ایکه هرگز نمی کنی یادم
نکنم یکنفس فراموشت
کاش کامشب بدید می در خواب
مست از انسان که دیده ام دوشت
گرچه ما بی تو زهر می نوشیم
باد هرمی که می خوری نوشت
تو از آن برتری به زیبائی
که رسد دست ما در آغوشت
چهره ی خویش را در آینه بین
تا ببینم مست و مدهوشت
باده امشب چنان مخور خواجو
که چو دیشب برند بر دوشت