غزل شمارهٔ ۳۲۷
به هر جبین‌که بود سطری ازکتاب حیا
ز نقطهٔ عرقم دارد انتخاب حیا
 شبی به روی عرقناک او نظرکردم
 گذشت عمر وشنا می‌کنم درآب حیا
 ز لعل او به خیالم سؤال بوسه‌گذشت
 هزار لب به عرق دادم از جواب حیا
 دمی‌که ناز به شوخی زند چه خواهدکرد
 پری رخی‌که عرق می‌کند زتاب حیا
 ز روی یارکسی پردة عرق نشکافت
 گشاده چون شد ازین تکمه‌ها نقاب حیا
 عرق ز پیکر من شست نقش پیدایی
 هنوز پاک نمی‌گردم از حساب حیا
 دگر مخواه ز من ثاب هرزه‌جولانی
 دویده‌ام عرقی چند در رکاب حیا
 ز خوب جستم و چشمی به خویش نگشودم
 به روی من‌که فشاند اینقدرگلاب حیا
 به چشم بسثن از انصاف‌، نگذری زنهار 
 به پل نمی‌گذرد هیچکس زآب حیا 
ز قطرگی بدر خجلت‌گهر زده‌ایم 
جبین بی‌نم ما ساخت با سراب حیا 
عرق زطینت ما هیچ کم نشد بیدل
 نشسته‌ایم چو شبنم در آفتاب حیا 