فال حافظ
در بستر اوفتادم و دیوان خواجه را
                                    برداشتم که هست مرا وجد و حال ازو
با خاطری ملول گشودم کتاب را
                                    وز لوح دل زدودم رنگ ملال ازو
با شعر او به منظر افلاکیان شدم
                                    پرواز ازو،هدایت ازو بود و بال ازو
گفتم به شوق دیدن آن ماه دیرتاب
                                    گیرم چنانکه رسم جهان‌ست فال ازو
در برزخی که داشتم از بیم و از امید
                                    دل می‌تپید در بر و کردم سوال ازو
شد صفحه باز و مردم امیدوار چشم
                                    خواند آنچه شرمگین شد سحر حلال ازو
«دیدار شد میسر و بوس و کنار هم
                                    از بخت شکر دارم و از روزگار هم»