در راه
آسمان مزرعه باران است 
 و نشانی از آبادی در جاده نیست 
 روی یابوها مردان نمد پوش خموش 
 از میان ابروهاشان انبوه و سیاه 
 و بخاری که ز گرد سر یابوها بر می خیزد 
تندی گردنه را می پایند 
 و زنان 
کودکان را همچون کوژی اندر پس پشت 
 بسته در چادر شب 
به کف خوابی سنگین و غمین می سپرند
گاه آوازی از چوب به دستی همپا 
 می برد خواب از سر 
می کند قافله را همراهی 
 ‌ای لیلی لیلی 
 عاشقت بیم خیلی 
دررهت بوم شو و روز 
ته نداری میلی 
و سگ پیشاهنگ پارس بر میدارد 
از بلندیها بهتر پیداست 
 قامت در غضب افتاده توفان در دشت 
 پرتگاه است و در هر قدمی 
 برق بر می جهد از سم ستوران بر سنگ 
شب اگر در برسد 
 ما و این بار و بنه گر به سرایی نرسیم 
مه تشویش زهر دره به ره می لغزد
پا فرود می رود اندر گل و بر می اید 
و سراشیبی هول 
با تلاش مردان در پس سر می ماند 
 اینک آرام روانیم به دشت 
 دشت خالی است به سان کف دست 
 شیون طفلی ناخفته می پیچد با گردش باد 
و آسمان مزرعه باروز باران است 
  