بخش۱۷
زمین به ولوله بنشست
 زمان به هلهله برخاست
 پرند سبز درختان باغ را آراست
 شکوفه ها بشکفت
شکوفه های شکوفان
و با صدای رسا آسمان پهناور
 رساترین طنین را
 به چرخ چارم خواند
 و این شگون مظفر را
از این من آلوده این من خاکی
به آن فرشته
 سرشته ز خوی افلاکی
به آن نشانه خوبی
به آن یگانه ترین کسان درودی گفت
به وسعت همه آبهای دریاها
به وسعت پاکی
