غزل شمارهٔ ۳۲۳
ای درد عشق دل شکنت، آرزوی من 
عشق است عادت تو و در دست خوی من 
جز درد عشق نیست مرا آرزو، مباد!
آن روز را که کم شود این آرزوی من 
برخاستم ز کوی تو چون گرد، عشق گفت:
بنشین که نیست راه برون شد ز کوی من 
خون می‌خورم به جای می و ذوق مستیم 
داند کسی که خورد دمی از سبوی من 
از چشم من برفت چو آب و در آتشم 
کان رفته نیز باز کی آید به جوی من؟
آن سرو سرکش متمایل که میل او 
باشد به جانب همه الا به سوی من 
سلمان ز جمله خلق گرفتار برد گوی 
فی‌الجمله تا کجا رسد این گفت و گوی من؟