قطعه شمارهٔ ۱۱۲
قوی و بزرگ و سرافراز و سرخ رو ناگه 
به آرزوی تو برخاستم ز مسکن خویش 
چو در جناب تو آمد شدم دراز کشید 
برفت آب و هوس کم شد و ندامت پیش
روا مدار کنون باز پس روم ز درت 
به خود فرو شده گریان و سر فکنده به پیش 