شبانه
به محمود کیانوش
شب تار
شب بیدار
شب سرشار است.
زیباتر شبی برای مردن.
 
آسمان را بگو از الماسِ ستارگانش خنجری به من دهد.
 
□
 
شب
سراسرِ شب
                یکسر
از حماسه‌ی دریای بهانه‌جو بی‌خواب مانده است.
 
دریای خالی
دریای بی‌نوا...
 
□
 
جنگلِ سالخورده به‌سنگینی نفسی کشید و جنبشی کرد
و مرغی که از کرانه‌ی ماسه‌پوشیده پَرکشیده‌بود
غریوکشان
به تالابِ تیره‌گون
                   درنشست.
 
تالابِ تاریک
سبک از خواب برآمد
و با لالای بی‌سکونِ دریای بیهوده
                                        باز
به خوابی بی‌رؤیا
فروشد...
 
□
 
جنگل با ناله و حماسه بیگانه است
و زخمِ تبر را با لعابِ سبزِ خزه
                                   فرومی‌پوشد.
 
حماسه‌ی دریا
از وحشتِ سکون و سکوت است.
 
□
 
شب تار است
شب بیمار است
از غریوِ دریای وحشت‌زده بیدار است
شب از سایه‌ها و غریوِ دریا سرشار است
 
زیباتر شبی برای دوست‌داشتن.
 
با چشمانِ تو مرا به الماسِ ستاره‌ها نیازی نیست.
با آسمان
بگو.
۱۳۳۷/۴/۱۷

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو