در پایان
با ماهی سرخ رنگ لب هایش
 در آب پریده رنگ سیمایش
 آهسته و بی صدا شنا کردم
 از طارمی سیاه و مژگانش
ره سوی در دو چشم او بردم 
آن را به هزار حیله وا کردم
 در نقب گلوی تشنه اش جستم 
سرداب سیاه سینه ی او را
 دل را ، دل خفته را ، صدا کردم
 دل ماهی آبهای گلگون بود 
سرداب سیاه سینه ، پرخون بود 
وان نقب که ره به سینه ی او داشت
 چون راه نهان گنج قارون بود 
 پس ، سیل سرشک را رها کردم