غزل شمارهٔ ۲۹۹
از سر کوی تو ما بی سر و سامان رفتیم 
تشنه و مرده ز سرچشمه حیوان رفتیم 
ما چو یعقوب به مصر، از پی دیدار عزیز 
آمدیم اینک و با کلبه احزان رفتیم 
چند گویند رقیبان به غریبان فقیر 
که گدایان بروید از در ما، هان رفتیم 
سالها ما به امید نظری سرگردان 
بر سر کوی تو گشتیم و به پایان رفتیم 
چون مگس گر ز سر خوان تو ما را راندند 
تو مپندار که ما از سر این خوان رفتیم 
ما چو آب گذران در قدم سرو سهی 
سر نهادیم خروشنده و گریان رفتیم 
بلبلانیم چو ما را ز بهار تو نبود 
هیچ برگی و نوایی ز گلستان رفتیم
ما نکردیم گناهی حرجی بر ما نیست 
جان سپردیم به عشق تو و بی‌جان رفتیم 
سر من رفت و نرفتم ز سر پیمانت 
لله‌الحمد که ما با سر و پیمان رفتیم 
عشق چون بی‌سر و پایی مرا پیش تو دید 
گفت حیف است که ما بر سر سلمان رفتیم 