غزل شمارهٔ ۳۸۷
هزارت دیده می‌بینم که می‌بینند هر سویی 
دریغ آید مرا باری به هر چشمی چنان رویی 
چو کار افتاد با بختم نهفتی روی و موی از من 
به بخت من ز مستوری فرو نگذاشتی مویی 
نمی‌ارزد بدان خونم که ساعد را بیازاری 
تو بنشین و اشارت کن به چشمی یا به ابرویی 
من آن باشم که بر تابم عنان از دست تو حاشا!
همه خلق جهان سویی اگر باشند و من سویی 
خطا می‌دانم و آهو به آهو نسبت چشمت 
که چشم شیر گیر تو ندارد هیچ آهویی 
سگان کوی تو دایم به جستجوی خون من 
همی پویند و می‌بویند خاک هر سر کویی 
ازان می در قدح خندد که می را هست از ورنگی 
ازان گل بی‌وفا باشد که در گل هست ازو بویی 
ز سر می‌خواهم از بهر تو گویی بر تراشیدن 
ولی چوگان تو سر در نمی‌آرد به هر گویی 
دعا گوی تو بسیارند و سلمان از همه کمتر 
ولی چون این دعا گویت بود کمتر دعاگویی 