شبگیر
دیگر این پنجره بگشای که من
 به ستوه آمدم از این شب ِ تنگ
دیرگاهی ست که در خانه ی همسایه ی من خوانده خروس
وین شب ِ تلخ ِ عبوس
 می فشارد به دلم پای درنگ
دیرگاهی ست که من در دل ِ این شام ِ سیاه
 پشت ِ این پنجره بیدار و خموش
مانده ام چشم به راه
 همه چشم و همه گوش
 مست ِ آن بانگ ِ دلاویز که می آید نرم
 محو ِ آن اختر ِ شب تاب که می سوزد گرم
مات ِ این پرده ی شبگیر که می بازد رنگ
آری ، این پنجرخ بگشای که صبح
می درخشد پس ِ این پرده ی تار
می رسد از دل ِ خونین ِ سحر بانگ ِ خروس
وز رخ ِ آینه ام می سترد زنگ ِ فسوس
 بوسه ی مهر که در چشم ِ من افشانده شرار
خنده ی روز که با اشک ِ من آمیخته رنگ ...