خطاب
اینک بهار بر در قلب تو می زند 
 اما تو آن طرف 
بیرون قلب خویشتن 
استاده ای هنوز
 صبحی که روی شانه ی زیتون 
در حالت هبوط است 
 فردا 
از نخل های سوخته 
 بالا خواهد رفت 
اما 
یک شاخه گل برای تو کافی ست
  تا فاصله شود 
بین تو و هزار ستاره 
بین تو و حضور سپیده 
بین تو هیاهوی شهری که هر سحر
در سربی صفیری بیدار می شود 
