شهرهٔ آسمانی
شهـره ی آسمـانی گــم شده درزمین منم
در صف عاشقان او چـهره ی بـرترین منم 
برده فرشتگان همه سجده به امر حق براو
وآنکه بدو خلافتش داده در این زمین منم 
آنکـه در آفـرینشش، گفتــه خدای لامـکان
بر خود وآفریده اش، به به و آفرین منم 
نیکــم اگــر بـه بنــد او سـربنهـم زبنــدگی
ورنه سری هوائی ام، آفت داد و دین منم 
آنکه رجیم درگهش کرده بر او کمین و هم
تا بـه قیامتش براو برده کمان کیـن منم 
داده خـدای حـق مرا، گوهر عشق و معرفت
گـرنه دلی بیاورم، گمره دل حـزین منم 
شربـت وصـل اخـروی، لـذت هجــر دنیوی
معرفتـی بیابـم ار، صاحب آن و این منم 
کل جماد و جان وگل، مومن ودر ستایـشش
جملـه زخیل حامدان، افسـر مؤمنین منم 
از در اختیــار اگــر،  ره نبــرم  بـه کـوی او
در ستمـی بزرگـم و اسفـل سافـلین منم 
سر زملــک بر آورم، گــر شـوم از مقـربون
می شوم از بهشتیان، خالد آن برین منم 
او شده خالق جهان صاحب کون و هر مـکان
حاصـل جبر و اختیار آمده بر جبین منم 
گر بود الیــار! تو را دست عنــایتــی به ســر
ره بود ادعـا کنـی، بـر گهرش امین منم