از تو می گویند
در زمینِ بی زمانی ناکجا آبادی ام 
شهروند روستای هرچه بادابادی ام 
سوی بی سویی دوخلسه مانده تا ژرفای خواب 
پشت خلوت هاست آری پرسه ی اجدادی ام 
گندمی تو کشتزاران از تو سرشار طلاست 
جز به بوی تو نگردد آسیاب بادی ام 
حس نزدیکی آهو بوده ام با خون دشت 
در میان حلقه ی آب و علف بنهادی ام 
چشمهای مهربانی از نظر دورم نداشت 
ای بغل آیینه تن آغوش ها بگشادی ام 
چیست در رویای بادآوازِ شب هنگامِ عشق 
آبشار زلف تو بر شانه ی شمشادی ام 
سنگ بودم مُردگی می رفت تا خاکم کند 
با دمِ گُلسنگی ات دنیای دیگر دادی ام 
از پری زادانِ شعرآغاز روزِ خلقتی 
با خیالت دیوبندِ قلعه ی آزادی ام 
گوش دار اینک زمان از من نمکگیر صداست 
در صدف های تهی از شورِ دریا زادی ام 
بیستون مضمون شیرینی ندارد شوخ من 
موشکافِ حیرت آمد تیشه ی فرهادی ام 
تاب خوار جمعه ی جنجالی ام چون کوچه باغ 
روح تعطیلی است در رفتار کودکشادی ام 
پیش آتش بازی چشمت، زمستان قصه ایست 
از تو می گویند پیرانِ شبِ آبادی ام ... 