سروده های خفته ...
۱
در رودهای جدایی ،
ایمان ِ سبز ِ ماست که جاری است 
او می رود در دل مرداب های شهر 
 	          در راه آفتاب ،
خم می کند بلندی هر سرو سرفراز ...
۲
از خون من بیا بپوش رَدایی
من غرق می شوم 
 	در برودت دعوت 
ای سرزمین من ،
ای خوب جاودانه ی برهنه 
قلبت کجای زمین است 
که بادهای همهمه را 
اینک صدا زنم 
            در حجره های ساکت تپیدن آن ؟
۳
در من همیشه تو بیداری
ای که نشسته ای به تکاپوی خفتن من !
در من 
همیشه تو می خوانی هر ناسروده را 
ای چشم های گیاهان مانده 
 		        در تن خاک 
کجای ریزش باران ِ شرق را 
 	     خواهید دید ؟
اینک 
میان قطره های خون شهیدم 
فوج پرندگان سپید 
با خویش می برند 
غمنامه ی شگفت اسارت را 
تا برج خون ملتهب بابک خرّم 
آن برج ِ بی دفاع ... 
۴
این سرزمین من است که می گرید 
این سرزمین من است 
 	  که عریان است 
باران دگر نیامده چندی است ،
آن گریه های ابر کجا رفته است ؟
عریانی ِ کشت زار را
با خون خویش بپوشان ...
۵
این کاج های بلندست 
             که در میانهٔ جنگل
           عاشقانه می خواند -
ترانه ی سیّال سبز ِ پیوستن 
 	    برای مردم شهر 
نه چشم های تو ای خوبتر ز جنگل کاج 
اینک برهنه ی تَبرست 
با سبزی ِ درخت هیاهویت ... 
۶
ای سوگوار سبز بهار ،
این جامه ی سیاه معلّق را 
چگونه پیوندی است 
 	          با سرزمین من ؟
آن کس که سوگوار کرد خاک مرا 
آیا شکست 
در رفت و آمد حمل ِ این همه تاراج ؟
۷
این سرزمین من چه بی دریغ بود 
که سایه ی مطبوع خویش را 
بر شانه های ذوالاکتاف پهن کرد 
و باغ ها میان عطش سوخت 
و از شانه ها طناب گذر کرد 
این سرزمین من چه بی دریغ بود ...
۸
ثقل ِ زمین کجاست ؟
من در کجای جهان ایستاده ام ؟
با باری ز فریادهای خفته و خونین 
ای سرزمین من !
من در کجای جهان ایستاده ام ... ؟