غزل شمارهٔ ۱۱۰
ای جهان را چو مه عید، مبارک رویت 
عید صاحب نظران، طاق خم ابرویت 
گیسوی تو، شب قدرست و درو، منزل روح 
خود که داند به جهان، قدر شب گیسویت 
گوشه ماه ز برقع بنما، تا چو هلال
شود انگشت نمای همه عالم، رویت 