تهران و من
هر صبح ، چون زبان تر و خشک برگ ها 
 از نیش ناگهانی زنبور آفتاب 
آماس می کند 
 تهران چو کرم پیر 
 در پیله ای تنیده ز ابریشم غبار 
دار می شود 
دردی نهفته در دلش احساس می کند 
هر ظهر ، چون زبان تب آلود برگ ها 
طعم شراب تلخ و گس آفتاب را 
احساس می کند 
 من همچو کرم پیر 
در پیله ای تنیده ز ابریشم خیال 
 از هوش می روم 
 شعری نگفته در دلم آماس می کند 
