بعد از تو
ای هفت سالگی 
ای لحظهٔ شگفت عزیمت 
بعد از تو هر چه رفت ، در انبوهی از جنون و جهالت رفت 

بعد از تو پنجره که رابطه ای بود سخت زنده و روشن 
میان ما و پرنده 
میان ما و نسیم 
 	شکست 
 		شکست
 			شکست
بعد از تو آن عروسک خاکی 
که هیچ چیز نمی گفت ، هیچ چیز به جز آب ، آب ، آب 
در آب غرق شد . 

بعد از تو ما صدای زنجره ها را کشتیم 
و به صدای زنگ ، که از روی حرف های الفبا بر می خاست 
و به صدای سوت کارخانه های اسلحه سازی دل بستیم 

بعد از تو که جای بازیمان میز بود 
از زیر میزها به پشت میزها 
و از پشت میزها 
به روی میزها رسیدیم 
و روی میزها بازی کردیم 
و باختیم ، رنگ تو را باختیم ، ای هفت سالگی .

بعد از تو ما به هم خیانت کردیم 
بعد از تو تمام یادگاری ها را 
با تکه های سرب ، و با قطره های منفجر شدهٔ خون 
از گیجگاه های گچ گرفتهٔ دیوارهای کوچه زدودیم .
بعد از تو ما به میدان ها رفتیم 
و داد کشیدیم :
( زنده باد
مرده باد )

و در هیاهوی میدان ، برای سکه های کوچک آوازه خوان
که زیرکانه به دیدار شهر آمده بودند ، دست زدیم .
بعد از تو ما که قاتل یکدیگر بودیم
برای عشق قضاوت کردیم 
و همچنان که قلبهامان 
در جیب هایمان نگران بودند 
برای سهم عشق قضاوت کردیم .

بعد از تو ما به قبرستانها رو آوردیم 
و مرگ ، زیر چادر مادربزرگ نفس می کشید 
و مرگ ، آن درخت تناور بود 
که زنده های این سوی آغاز 
به شاخه های ملولش دخیل می بستند 
و مرده های آن سوی پایان 
به ریشه های فسفریش چنگ می زدند 
و مرگ روی آن ضریح مقدس نشسته بود 
که در چهار زاویه اش ، ناگهان چهار لالهٔ آبی روشن شدند .

صدای باد می آید 
صدای باد می آید ، ای هفت سالگی 

بر خاستم و آب نوشیدم 
و ناگهان به خاطر آوردم
که کشتزارهای جوان تو از هجوم ملخها چگونه ترسیدند .
چه قدر باید پرداخت 
چه قدر باید 
برای رشد این مکعب سیمانی پرداخت ؟

ما هر چه را که باید 
از دست داده باشیم ، از دست داده ایم 
ما بی چراغ به راه افتادیم
و ماه ، ماه ، ماه ِ مادهٔ مهربان ، همیشه در آنجا بود 
در خاطرات کودکانهٔ یک پشت بام کاهگلی
و بر فراز کشتزارهای جوانی که از هجوم ملخ ها می ترسیدند 

چه قدر باید پرداخت ؟ ...