مرثیه
دران سپیده ی ناپایدار
 تو مثل کرگدن 
از بیشه پا برون هشتی
و آسمانه ی شب را 
 چو آسمان سحر 
شکافتی و 
 شکفتی به سوی بی سویی
دران سپیده ی ناپایدار مرغی را 
 به همسرایی خود خواندی
 و مرغ هیچ نگفت
و خون ز شاخه فرو ریخت 
 و مرغ پر زد و از ریسمان باد آویخت 
دران سپیده ی ناپایدار مردانی
 ز دور می خواندند 
 هنوز نعش صداشان بر آبها جاری ست 
