شبانه
به فریادی خراشنده
بر بامِ ظلمتِ بیمار
کودکی
        تکبیر می‌گوید
 
گرسنه‌روسبی‌یی
                     می‌گرید
 
آلوده‌دامنی
از پیروزیِ بردگانِ دلیر
                         سخن می‌گوید.
 
□
 
لُجِّه‌ی قطران و قیر
بی‌کرانه نیست
                  سنگین‌گذر است.
روز اما پایدار نمانَد نیز
که خورشید
              چراغِ گذرگاهِ ظلماتی دیگر است:
بر بامِ ظلمتِ بیمار
آن که کسوف را تکبیر می‌کشد
نوزادی بی‌سر است.
 
و زمزمه‌ی ما
هرگز آخرین سرود نیست
هر چند بارها
دعای پیش از مرگ بوده است.
 
۸ مهرِ ۱۳۶۳

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو