ای پریشانی ...
مردی که آمد از فَلق ِ سرخ
در این دم آرام خواب رفته ، 
 	       پریشان شد 
 		ویران . 
و باد پراکند 
بوی تنش را 
           میان خزر ،
ای سبز گونه ردای شمالی ام 
 	            جنگل !
اینک کدام باد 
بوی تنش را 
می آرد از میانه ی انبوه گیسوان پریشانت 
که شهر به گونه ی ما 
 	   در خون سرخ نشسته است .... ؟
آه ای دو چشم فروزان !
در رود مهربان کلامت 
جاری ست هزاران هزار پرنده ،
بی تو کبوتریَم بی پر ِ پرواز ...