رهایی
حـذر کن ای دل از پَســـتی
تـو  اِی  دُردانـــه ی هستــی
در آ  در حلقــه ی  مستــان
به شـور و شـوق سـرمستــی
بگیــرد تیـرگــی ، جــان را
چـو در  بر روی خود بستــی
مشـو نومیــد و  سرگــردان
اگــر  روی از  جـفا  خَستــی
خـدا  هر چــاره ای ســـازد
رسـد دامــانــش  ار دستــی
بـرای صیــد خـوشبــختــی
بساز از عشق خود ، شَستــی
سمـائی می شوی ؛ اِلیــــار !
اگــر از  دام تـــن  جَـستــی