رهگذر
یکی مهمان ناخوانده ،
ز هر درگاه رانده ، سخت وامانده ،
رسیده نیمه شب از راه ، تن خسته ، غبار آلود 
نهاده سر به روی سینهٔ رنگین کوسَن هایی
که من در سالهای پیش 
همه شب تا سحر می دوختم با تارهای نرم ابریشم 
هزاران نقش رویایی بر آنها در خیال خویش 
و چون خاموش می افتاد بر هم پلکهای داغ و سنگینم 
گیاهی سبز می رویید در مرداب رویاهای شیرینم 
ز دشت آسمان گویی غبار نور بر می خاست
گل خورشید می آویخت بر گیسوی مشکینم 
نسیم گرم دستی ، حلقه ای را نرم می لغزاند 
در انگشت سیمینم 

لبی سوزنده لبهای مرا با شوق می بوسید 
و مردی می نهاد آرام ، با من سر به روی سینهٔ خاموش ِ 
کوسنهای رنگینم 

کنون مهمان ناخوانده ، 
ز هر درگاه رانده ، سخت وامانده 
بر آنها می فشارد دیدگان گرم خوابش را 
آه ، من باید به خود هموار سازم تلخی زهر عتابش را 
و مست از جامهای باده می خواند : که آیا هیچ 
باز در میخانهٔ لبهای شیرینت شرابی هست 
یا برای رهروی خسته 
در دل این کلبهٔ خاموش عطر آگین ِ زیبا 
جای خوابی هست ؟