نه شکوفه ، نه پرنده
 ای بینوا درخت 
 کز یاد آسمان و زمین هر دو رفته ای
 ایا در انتظار بهاری مگر هنوز ؟
مرغان برگ های تو ،‌ یک یک پریده اند
  ایا خبر ز خویش نداری مگر هنوز ؟
این عنکبوت زرد که خورشید نام اوست
 دیگر میان زاویه ی برگ های تو 
 تاری ز روزهای طلایی نمی تند 
 دیگر نگین ماه بر انگشت شاخه هات 
سوسو نمی کند 
 چشمک نمی زند 
دیگر درون جامه ی سبزی که داشتی
آن آشیان کوچک گنجشک های باغ
چون دل نمی تپد 
 آن روز ، آشیانه ی آنان دل تو بود 
ایا بر او چه رفت که دیگر نمی تپد ؟
 این دل ، نشان هستی بی حاصل تو بود
  مرغان برگ های تو در آتش خزان 
یکباره سوختند و به پای تو ریختند 
 گنجشک های در به در از آشیان خویش
همراه باد و برگ ، به صحرا گریختند 
اما تو ایدرخت ، تو ای بینوا درخت 
 چون مرده ی برهنه ی پوسیده استنخوان 
 بر گور بی نشانه ی خویش ایستاده ای 
بنگر که هر چه داشتی از دست داده ای
بنشین که بعد ازین
دیگر به خنده لب نگشاید شکوفه ای
زیرا به روی هیچ لبی ، جای خنده نیست 
 بنشین که بعد ازین
دیگر ز لانه پر نگشاید پرنده ای
زیرا که در حباب فلزین آسمان 
 دیگر هوا نمانده و دیگر پرنده نیست 
 ای بینوا درخت 
 ایا خبر ز خویش نداری هنوز هم ؟
 از یاد آسمان و زمین هر دو رفته ا ی
ایا در انتظار بهاری هنوز هم ؟
