با تخلصِ خونينِ بامداد
مرگ آنگاه پاتابه همی‌گشود که خروسِ سحرگهی
بانگی همه از بلور سرمی‌داد ــ
 
                    گوش به بانگِ خروسان درسپردم
                    هم از لحظه‌ی تُردِ میلادِ خویش.
 
□
 
مرگ آنگاه پاتابه همی‌گشود که پوپکِ زردخال
بی‌شانه‌ی نقره به صحرا سرمی‌نهاد ــ
 
                    به چشم، تاجی به‌خاک‌افگنده جُستم
                    هم از لحظه‌ی نگرانِ میلادِ خویش.
 
□
 
مرگ آنگاه پاتابه همی‌گشود که کبکِ خرامان
خنده‌ی غفلت به دامنه سرمی‌داد ــ
 
                    به درکشیدنِ جامِ قهقهه همت نهادم
                    هم از لحظه‌ی گریانِ میلادِ خویش.
 
□
 
مرگ آنگاه پاتابه همی‌گشود که درختِ بهارپوش
رختِ غبارآلوده به قامت می‌آراست ــ
 
                    چشم‌براهِ خزانِ تلخ نشستم
                    هم از لحظه‌ی نومیدِ میلادِ خویش.
 
□
 
مرگ آنگاه پاتابه همی‌گشود که هَزارِ سیاه‌پوش
بر شاخسارِ خزانی ترانه‌ی بدرود ساز می‌کرد ــ
 
                    با تخلصِ سُرخِ بامداد به پایان بردم
                    لحظه‌لحظه‌ی تلخِ انتظارِ خویش.
 
۲۷ آذر ۱۳۷۶

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو