شمارهٔ ۴ - غزل
روی ماهت‌ ر ببین تا عشقمر باور کنی
رنگ زردم ر ببین تا جورتر کمتر کنی
نیصب شو وخت که بوی زلفهاتر مشنوم
کرببینی روز مور خاک سیا ور سر کنی
زلف کرنیلیر ازی بیشتر مزن قیچی که واز
مثل پیشتر نِمْتَنی چرخ مُو رَ چِنْبَرْ کِنِی
ای بهار اُ‌قذر به پیش مو مخن والنازعات
گر بحال مو بیفتی الذیر  از برکنی