تیشه ی برق
برقی دمید و تیشه ی خونین خویش را 
 بر فرق شب نواخت 
طاق بلند شیشه ای آسمان شکست 
 وز آن شکاف ، کوکب تنهای بخت من 
چون شبنمی چکید و به خاک سیه نشست 
 آن مرد بی ستاره شدم کز گناه بخت 
دل در هر آنچه بست ، امدیش ثمر نداشت 
آن مرد بی ستاره شدم کز غم غروب 
رو در شبی نهاد که هرگز سحر نداشت 
ماندم به انتظار که معمار آسمان 
شاید ز نو مرمت طاق کهن کند 
چون اختران سوخته را بشمرد شبی 
یادی هم از ستاره ی خاموش من کند
  اما زمان پیری او در رسیده بود 
 دیگر توان ساختن آسمان نداشت 
 بازوی زورمند وی از کار مانده بود 
 در چشم پیر خویش ، فروغ جوان نداشت 
 نومید از آنچه عاقبتم حاصلی نداد 
اکنون بر آستان شما رو نهاده ام
 ای مرمرین ستون ها ، ای گردبادها 
شمع بلند قامت پیچان خویش را 
در زیر طاق پر ترک آسمان زنید
 زیرا هنوز چشم بلادیدگان خاک 
در جستجوی بخت ، به سوی ستاره هاست 
بر این گروه ، چشم حقارت میفکنید 
گر خاک شد ستاره ی اقبال من ، چه باک
 در آسمان پاک ، هزاران ستاره اند 
وانان که بر ستاره ی خود دل نهاده اند 
 در زیر آسمان خدا ، بی شماره اند 
