پرده افتاده
پرده افتاد
 صحنه خاموش
 آسمان و زمین مانده مدهوش
نقش ها ، رنگ ها چون مه و دود
 رفته بر باد
مانده در پرده ی گوش
 رقص ِ خاموش ِ فریاد
 پرده افتاد
 صحنه خاموش
وز شگفتی ِ این رنگ و نیرنگ
خنده یخ بسته بر لب
 گریه خشکیده در چشم
پرده افتاد
صحنه خاموش
 وان نمایش
که همچون فریبنده خوابی شگفت
 دل از من همکی برد ، پایان گرفت
 و من
 که بازیگر ِ مات ِ این صحنه بودمن
- چو مرد ِ فسون گشته ی خواب بند
 که چشم از شکست ِ فسون بر گشاید -
به جای تماشاگران یافتم خویشتن را
 شگفتا ! که را بخت ِ آن داده اند
 که چون من
 تماشاگر ِ بازی ِ خویش باشد ؟
 وز این گونه چون من
 تراشد
 فریب ِ دل ِ خویشتن را
که آخر رگ ِ جان خراشد ؟ ...
بلی پرده افتاد و پایان گرفت
 فسونکاری ِ این شب ِ بی درنگ
و من در شگفت :
 که چون کودکان
 بخندم بر این خواب ِ افسانه رنگ ؟
 و یا در نهفت ِ دل ِ تنگ ِ خویش
 بگریم بر اندوه ِ این سرگذشت ؟ 