طغیان
به جز پهنه هایی پر از دود و آتش
 به جز سیل کشتار و بیماری و خون 
به جز ناله هایی پر از خشم و نفرت 
به جز دوزخی واژگون و دگرگون
 به جز تندبادی که آهسته خواند 
 سرود غم خویش در گوش هامون 
به جز انتقامی چنین تلخ و نارس
 بگو با من ای دل ، چه ماندست با کس ؟
شما ای امیران ، شما ای بزرگان
 شما ای همه سرنشینان والا 
شما ای همه کاخداران بی غم 
شما ای همه جنگجویان دانا 
چه نازید بر داستانهای تاریخ ؟
چه بالید بر زورمندان فردا ؟
بمیرید ، زیرا به مردن سزایید
  بمیرید ، زیرا که آفت شمایید 
از آن بیم دارم که آتش فشان ها 
گشایند روزی دهان های خونین 
از آن بیم دارم که دریای وحشی
 دگرگونه سازد یکباره ایین 
همه خانه ها ، شهرها ، کوهساران 
 فرو ریزد و سوزد از شعله ی کین 
ز هم بگسلد آسمان های آبی
فرود اید این گنبد ماهتابی
شگفتا !‌ درین شامگاهان وحشت 
خدایان گشودند بر من دری را 
از آن در ، نگه کردم آهسته در شب
 به هر گوشه دیدم تن بی سری را 
شما ای همه سرزمین های گیتی
رهایی چه بخشید بد گوهری را ؟
ببندید ، چونان که دانید ، راهش
 جهان را مبرا کنید از گناهش
زمین می گدازد ز خشمی نهایی
ز خشمی چو تاریکی شامگاهان 
خوش آن لحظه ی تلخ و ‌آن روز شیرین 
که کیفر دهد خشم او بر گناهان 
به تنگ ‌آمدم زین همه کینه توزی
خوشا زیستن در میان سیاهان 
 که در خاک و خون غوطه ور شد طبیعت 
تمدن گر اینست ، کو بربریت ؟
