تحمل خار
آمد بهار و برگی و باری نداشتم
 چون شاخه بریده بهاری نداشتم 
 در این چمن چو آتش سردی که لاله داشت 
 می سوختم نهان و شراری نداشتم 
 گل خنده زد به شاخ و من از خویش شرمسار 
 کاندر بهار برگی و باری نداشتم
دادم ز دست دامنت ای گل به طعنه ای 
 از باغ تو تحمل خاری نداشتم 
 یک دم به آستان تو بختم نبرد راه 
 در کویت اعتبار غباری نداشتم 