قطعه شمارهٔ ۱۳۸
شاعری سحر آفرینم، ساحری معجز نما 
خازن گنج ممالک، مالک ملک سخن 
در دریای کاندرو ز اهل کرم دیار نیست 
ناگهان افتاده و درمانده‌ام پا بست تن 
یک به یک را کرده غارت بی سر و پایان شهر 
تا به دستار سر و ایزار پای و پیرهن 
هر یکی زینها به نوعی زحمت ما می‌دهند 
تا به کی باشد تحمل خیر سعدالدین حسن 
منعمان شهر را گو طاقت من طاق شد 
هان ببخشایید هم بر ما و هم بر خویشتن 