غزل شمارهٔ ۲۰۷
ای همه آیات قدرت ظاهر از شان شما
کارهای مشکل آفاق آسان شما
 هرسری راکز رعونت‌گردن افرازد به چرخ
 مو‌کشان آرد قضا در راه جولان شما
 سینهٔ حاسدکه درهم‌می‌فشارد تنگی‌اش
 جای دل خالی نماید بهر پیکان شما
 ساقی تقدیر مشتاق است‌کز خون هدر
 پرکند پیمانهٔ اعدا به د‌وران شما
 غیرت‌حق برنتابد جزشکست ازگردنش
 هرکه برتابد سر از تسلیم فرمان شما
 شوق‌وصلت بعدمرگ از دل‌برون کی می‌رود
 گرد می‌گردیم و می‌گیریم دامان شما
 چون سحر واکرد‌ه بر آفاق بال اقتدار
 شور عالمگیری از فتح نمایان شما
 هرگلی‌کز نوبهارکام دل آید به عرض
 باغبانش خرمن آراید به دوران شما
 خاطر از هرگونه مطلب جمع باید داشتن 
 نیست‌غافل فضل حق ازشغل سامان‌شما 
چون نباشد فضل‌یزدان مایل امداد غیب
 بیدل است آخر دعاگوی و ثناخو‌ان شما