غزل شمارهٔ ۱۳۱
به عجزی‌که داری قوی‌کن میان را 
به حکمت نگردانده‌اند آسمان را
روان باش همدوش بی‌اختیاری 
 بلدگیر رفتار ریگ روان را
نفس‌گر همه موج‌گوهر برآید
 ز دست‌گسستن نگیرد عنان را
 درین انجمن ناکسی قدر دارد 
 زکسب ادب صدرکن آستان را
به عرض هنر لب‌گشودن نشاید 
 ز چیدن میاشوب جنس دکان را
چه دام است دنیا، چه نام است عقبا
 تو معماری این خانه‌های گمان را
 کسی بار دنیا نبرده‌ست بر سر
 ز تسلیم بوسی‌ست سنگ‌گران را
به وهم تعین رمید ازتو راحت 
 ز پرواز پر داده‌ای آشیان را
به معرج دولت مکش رنج باطل 
 کجیهاست در هر قدم نردبان را
تنک مایهٔ فقر دارد سعادت 
 هماگیر بی‌مغزی استخوان را
ز لفظ آشنا شو به مضمون نازک 
 کمر حلقه‌کرده‌ست موی میان را
حسابیست در اتفاق دو همدم 
 عددهاست واحد زبان و دهان را
ز خودداری ماست محرومی ما
 برون رانده خشکی ز دریا کران را
 تمیزی نشد محو این نرگسستان 
 ندیدن گشوده‌ست چشم جهان را 
سر وکار دنیا عیان است بیدل
 مکرر مکن منفعل‌، امتحان را