نغمهٔ روسپی
بده آن قوطی سرخاب مرا 
 تا زنم رنگ به بی رنگی ِ خویش
بده آن روغن ، تا تازه کنم 
چهره پژمرده ز دلتنگی خویش
بده آن عطر که مشکین سازم 
گیسوان را و بریزم بر دوش
بده آن جامهٔ تنگم که کسان 
تنگ گیرند مرا در آغوش
بده آن تور که عریانی را 
در خَمَش جلوه دو چندان بخشم 
هوس انگیزی و آشوبگری 
به سر و سینه و پستان بخشم 
بده آن جام که سرمست شوم 
به سیه بختی خود خنده زنم :
 روی این چهرهٔ ناشاد غمین 
چهره یی شاد و فریبنده زنم 
وای از آن همنفس دیشب من- 
چه روانکاه و توانفرسا بود 
لیک پرسید چو از من ،‌ گفتم :
کس ندیدم که چنین زیبا بود !
وان دگر همسر چندین شب پیش
او همان بود که بیمارم کرد :
آنچه پرداخت ، اگر صد می شد 
درد ، زان بیشتر آزارم کرد .
پُر کس بی کسم و زین یاران 
غمگساری و هواخواهی نیست 
لاف دلجویی بسیار زنند 
لیک جز لحظهٔ کوتاهی نیست 
نه مرا همسر و هم بالینی 
که کشد دست وفا بر سر من 
نه مرا کودکی و دلبندی
که برد زنگ غم از خاطر من 
آه ، این کیست که در می کوبد ؟
همسر امشب من می آید !
وای، ای غم، ز دلم دست بکش
کاین زمان شادی او می باید !
لب من -  ای لب نیرنگ فروش - 
بر غمم پرده یی از راز بکش !
تا مرا چند درم بیش دهند 
خنده کن ، بوسه بزن ، ناز بکش !