شیهه
حیات من علفزاری است 
که من چون اسب کولی مست و بی سامان 
به باد افکنده یال و سم به سنگ و صخره ها کوبان
 چرا یک سو نهاده می دوم بر آن 
شتابان می گریزم می گریزم روز و شب از آن 
مرا پ اسخ 
 بگویید ای کمنداندازهای چابک گستاخ 
دگر این گردن سرکش کسی را بر سر شوقی نمی آرد ؟
و یا آن ریسمان مهر پوسیده است و تابی بر نمی دارد ؟
