غزل شمارهٔ ۲۶۳
چه‌کدخدایی‌ست ای ستمکش جنون‌کن از دردسر برون‌آ 
تو شوق آزاد بی‌غباری زکلفت بام و در برون آ 
به‌کیش آزادگی نشایدکه فکر لذات عقده زاید 
ره نفس‌پیچ وخم ندارد چونی زبند شکربرون آ 
اگر محیط‌گهر برآیی قبول بزم وفا نشایی 
دلی به‌ذوق حضور خونین سرشکی از چشم تر برون آ 
دماغ عشاق ننگ دارد علم شدن بی‌جنون داغی 
چو شمع‌گر خودنما برآبی ز سوختن‌گل به سربرون آ 
ز شعله خاکستر آشیانی ربود تشویش پرفشانی 
به ذوق پرواز، بی‌نشانی تو نیز سر زیر پر برون آ 
کسی درین دشت برنیامد حریف یک لحظه استقامت
توتا نچینی غبار خفت ز عرصهٔ بی‌جگر برون آ
 ندارد اقبال جوهر مرد در شکنج لباس بودن
چوتیغ‌، و‌هم نیام بگذار و با شکوه ظفر برون آ
 به صد تب وتاب خلق غافل‌گذشت زین‌تنگنای غربت
چو موج خون ازگلوی بسمل تو نیز باکر و فربرون آ
 به بارگاه نیاز دارد فروتنی ناز سربلندی
به خاک روزی دوریشگی‌کن دگر ببال و شجربرون آ
 جهان‌گران خیز نارسایی‌ست اگرنه در عرصه‌گاه عبرت
نفس همین تازیانه داردکزین مکان چون سحر برون آ 
درین بساط خیال بیدل ز سعی بی‌حاصل انفعائی
 حیا بس است آبروی همت زعالم خشک تر برون آ 