افسانهٔ زندگی
همنفس ، همنفس ، مشو نزدیک 
 خنجرم ،‌ آبداده از زهرم 
اندکی دورتر !‌ که سر تا پا 
کینه ام ، خشم سرکشم ، قهرم 
لب منه بر لبم !‌ که همچون مار 
 نیش در کام خود نهان دارم 
گره بغض و کینه یی خاموش
پشت این خنده در دهان دارم 
سینه بر سینه ام منه !‌ که در آن 
 آتشی هست زیر خاکستر 
 ترسم آتش به جانت اندازم 
 سوزمت پای تا به سر یکسر 
مهربانی امید داری و ، من 
 سرد و بی رحم همچو شمشیرم 
 مار زخمین به ضربت سنگم 
ببر خونین ز ناوک تیرم 
یادها دارم از گذشتهٔ خویش
 یادهایی که قلب سرد مرا 
 کرده ویرانه یی ز کینه و خشم 
که نهان کرده داغ و درد مرا 
یاد دارم ز راه و رسم کهن 
 که دو ناساز را به هم پیوست 
 من شدم یادگار این پیوند 
 لیک چون رشته سست بود ، گسست 
خیرگی های مادر و پدرم 
 آن دو را فتنه در سرا افکند 
 کودکی بودم و مرا ناچار 
گاه از این ،‌گاه از آن ، جدا افکند 
 کینه ها خفته گونه گونه بسی
در دل رنجدیدهٔ سردم 
گاه از بهر نامرادی ی خویش
گه پی دوستان همدردم 
کودکی هر چه بود زود گذشت 
 دیده ام باز شد به محنت خلق 
دست شستم ز خویش و خاطر من 
 شد نهانخانهٔ محبت خلق 
دیدم آن رنج ها که ملت من 
می کشد روز و شب ز دشمن خویش
 دیدم آن نخوت و غرور عجیب 
که نیارد فرود ، گردن خویش
 دیدم آن قهرمان که چندین بار 
 زیر بار شکنجه رفت از هوش
لیک آرام و شادمان ، جان داد 
 مهر نگشوده از لب خاموش
دیدم آن چهرهٔ مصمم سخت 
از پس میله های سرد و سیاه 
 آه از آن آخرین ز لبخند 
وای از آن واپسین ز دیده نگاه 
 دیدیم آن دوستان که جان دادند 
 زیر زنجیر ، با هزار امید 
 دیدم آن دشمنان که رقصیدند 
 در عزای دلاوران شهید 
همنفس ، همنفس ،‌ مشو نزدیک 
 خنجرم ، آبداده زهرم 
اندکی دورتر !‌ که سر تا پا 
 کینه ام ،‌ خشم سرکشم ، قهرم 
خنجرم ، خنجرم که تیزی خویش
 بر دل خصم خیره بنشانم 
 آتشم ، آتشم که آخر کار 
 خرمن جور را بسوزانم 