نقاب و نماز
ز لابلای ستون ها ، سپیده بر می خاست 
و من در آینه ، خود را نگاه می کردم 
 بسان تکه مقوای آبدیده ی زرد 
نقاب صورتم از رنگ و خط تهی شده بود 
 سرم چو حبه ی انگور زیر پا مانده 
 به سطح صاف بدل گشته بود و حجم نداشت 
و در دو گوشه ی ان صورت مقوایی
دو چشم بود که از پشت مردمک هایش
 زلال منجمد آسمان هویدا بود 
ز پشت شیشه ، افق را نگاه می کردم 
سپیده از رحم تنگ تیرگی می زاد 
 و آسمان سحرگاهان 
 بسان مخمل فرسوده ، نخ نما شده بود 
 ستاره ها ، همه در خواب می درخشیدند
 و من ، به بانگ خروسان ، نماز می خواندم 
حضور قلب من از من رمیده بود و ، نماز 
به بازی عبث لفظ ها بدل شده بود
  و لفظ ها همگی از خلوص ، خالی بود 
نماز ، پایان یافت
 و من در آینه ، تصویر خویش را دیدم 
حصار هستی ام از هول نیستی پر بود 
 هوار حسرت ایام ، بر سرم می ریخت
و من ، چو برج خراب از هراس ریزش خویش
 به زیر سایه ی نسیان پناه می بردم
  وزان دریچه که از عالم غریبی من 
 رهی به سوی افق های آشنایی داشت 
بدان دیار مه آلوده راه می بردم
  بدان دیار مه آلوده 
 که آفتاب در آن نور لاجوردی داشت 
 و برگ و ساقه ی گل ها به رنگ باران بود 
پناه می بردم 
در آن دیار مه آلوده ، روز جان می داد 
 و من ، نگاه به سیمای ماه می کردم 
 و بازگشت هزاران غم گریخته را 
 چو گله های گریزان سارهای سیاه
  ز لابلای ستون ها نگاه می کردم 
در آن دیار مه الوده روز جان می داد
 و شب چو کودکی از بطن روشنی می زاد 
من از سپیده به سوی غروب می راندم 
و با صدای مؤذن ، نماز می خواندم 
حضور قلب من از من رمیده بود و ، نماز 
به بازی عبث لفظ ها بدل شده بود 
 و لفظ ها همگی از خلوص خالی بود
 نماز ، دیر نپایید 
 و نیمه کاره رها شد 
و من در آینه ، تصویر خویش را دیدم 
 بسان تکه مقوای آبدیده ی زرد 
 نقاب صورتم از رنگ و خط تهی شده بود 
 و برق ناخوش چشمم ز تب خبر می داد 
 سکوت آینه ، سنگین بود 
 و من ، به خواب فرورفتم 
 وقاب آینه از عکس من تهی گردید 
 نسیم ، پنجره را بست 
و بانگی از دل آیینه تهی برخاست 
که ای به خواب فرورفته 
 نقاب مندرس خویش را ز چهره برانداز 
 و آن نماز رها کرده را دوباره بیاغاز
 دهان پنجره ، از مژده ی سحر پر بود 
 سپیده از رحم تنگ تیرگی می زاد 
 من از غروب به سوی سپیده می راندم 
 و با صدای خروسان ، نماز می خواندم 
