غزل شمارهٔ ۹۸
چند گویم، در فراقت کابم از سر گذشت؟
شد بپایان عمر و پایانی ندارد سرگذشت 
چون نویسم، کز فراقت، بر سر کلکم چه رفت 
باز سودایت چه بر طومار و بر دفتر گذشت 
جانم آمد، بر لب و کشتیش بر خشک اوفتاد 
آه من تا بحر نیلی رفت و زان برتر گذشت 
هر خدنگی کامد، از مشکین کمان ابروت 
در دل مسکین من، پیکان بماند و سرگذشت 
ناوکی کز دست شستت جست، آمد بر دلم 
از نسیم نوبهاری، بر دلم خوشتر گذشت 
در دو عالم، مقصد و مقصود جان عاشقان 
نیست جز خاک درت، چون می‌توان زان در گذشت 
خاک بر سر می‌کنم، چون باد و می‌گریم چو ابر 
گرچه ابرت از فراز بام و باد از در گذشت 
شمع را در گیر، امشب تا بگوید روشنت 
کز خیالت، دوش سلمان را چها بر سر گذشت 