قطعه شمارهٔ ۱۵۹
چو بر طلول دیار حبیب بگذشتم 
که کرده بود خرابش جهان ز بی باکی 
مجاوران دیار خراب را دیدم 
در آن خرابه خراب و شکسته و باکی 
به خاک رهگذار حبیب می‌گفتم 
که ای غلام تو آب حیات در پاکی 
کجا شدت گل این باغ و شمع این مجلس 
کجا شد آن طرب و عیش و آن طربناکی 
بسی ازین کلمات و حدیث رفت و نبود 
در آن منازل خاکی به جز صدا حاکی 
زمان زمان به دل و چشم خویش می‌گفتم 
ایا منازل سلمان این سلماکی 