مرثیه
در خاموشیِ فروغ فرخ‌زاد
به جُستجوی تو
بر درگاهِ کوه می‌گریم،
در آستانه‌ی دریا و علف.
 
به جُستجوی تو
در معبرِ بادها می‌گریم
در چارراهِ فصول،
در چارچوبِ شکسته‌ی پنجره‌یی
که آسمانِ ابرآلوده را
                        قابی کهنه می‌گیرد.
. . . . . . . . . .
 
به انتظارِ تصویرِ تو
این دفترِ خالی
                 تا چند
تا چند
       ورق خواهد خورد؟
 
□
 
جریانِ باد را پذیرفتن
و عشق را
که خواهرِ مرگ است. ــ
 
و جاودانگی
             رازش را
                      با تو در میان نهاد.
 
پس به هیأتِ گنجی درآمدی:
بایسته و آزانگیز
                   گنجی از آن‌دست
که تملکِ خاک را و دیاران را
                                 از اینسان
                                            دلپذیر کرده است!
 
□
 
نامت سپیده‌دمی‌ست که بر پیشانی‌ِ آسمان می‌گذرد
ــ متبرک باد نامِ تو! ــ
 
و ما همچنان
دوره می‌کنیم
شب را و روز را
هنوز را...
 
۲۹ بهمنِ ۱۳۴۵

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو