گل خفته
 در باغچه نبود 
 در باغ و دشت نیز نشانش نیافتم 
 در دره ها دویدم و در کوهپایه ها 
بر سینه های صخره و در سایه کمر 
بالای چشمه سار 
 بر طرف جویبار 
جستم به هر سپیده دمانش نیافتم
 آخر به شکوه نعره برآوردم ای بهار 
کو آن گلی که خاک تو را آب و رنگ ازوست
  بر من وزید خسته نسیمی غریب وار 
 کای عاشق پریش 
 گل رفته خفته هیس
بیدار باش و عطر نیازش نگاه دار
 