یار دل
خــواهــم سفــر بکنـم بر دیار دل
تاگوشـــه ای بنشینــم به کـار دل
عمری زفرقت یار از ســـرای جان
گوشــی شـــدم به در آه و زار دل 
طــرحی بریزم از ایمان و مهـر یار
بسپـــارمش ز دلـــم اختیـــار دل 
عمـری نشسته به رویش غبار کین
می روبمش به عطوفت غبـــار دل 
مـاری خزیـده بـه دل از در هـوس
رامش کنـــم به دم گلعــــذار دل 
بــاد ار بیــاورد از دلبـــرم نشــان
عمـری مرا بشـود غمگســــار دل 
پرگـل شود دل و جان از گـلاب او
بـر شــاخ جـان بنشیند هَــزار دل
جاری شود به رگـم مـایه ی حیات
از خـون بستـه، درون انــــــار دل 
شهــدی ستــانم از آن جام مهر او
جــاری شود ز وجودم خمـــار دل 
گیــرم چراغ معـارف زدست عشق
روشـن کنم به ضمیـرم وقـــار دل 
با نـوک سوزن عـرفـــان و اشتیاق
بیرون کنم ز دل از ریشه خـار دل 
گــر نغمــه آورد از دل هَزار جـان
انگشت زخمه در آرم به تـــار دل 
تا ریـزم از گــل شوقم به پـای یار
پر می کنم من از آن، کوله بار دل 
محصـور اگـر شدم از بند عشـق او
آزاده من! که شکستـم حصـار دل
 صیقل نگردد اگر دل به آب عشق
دلبــر نیــاوردش در شمــــار دل 
آراید این دل الیـــار، اشــک شوق
سازد چو تخت مرصع به یـــار دل