خاطره
شب
      سراسر
                زنجيرِ زنجره بود
                                   تا سحر،
سحرگه
به‌ناگاه با قُشَعْريره‌ی درد
در لطمه‌ی جانِ ما
جنگل
       از خواب واگشود
مژگانِ حيرانِ برگش را
پلکِ آشفته‌ی مرگش را،
و نعره‌ی اُزگَلِ ارّه‌ زنجيری
سُرخ
      بر سبزیِ‌ نگرانِ دره
                              فروريخت.
 
□
 
تا به کسالتِ زردِ تابستان پناه آريم
دلشکسته
             به‌ترکِ کوه گفتيم.
 
۱۲ شهريورِ ۱۳۷۲

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو