نگاهی در شامگاه
باران بامداد کهنسالی 
از موی من ، سیاهی شب را زدوده است 
اما به طعنه ، دست نمی شوید ازس رم 
یرا هنوز یاد سحرگاه کودکی 
همچون غبار می گذرد از برابرم 
 چشمی که دوربین درونم بود 
 آماده ی گرفتن تصویر تازه نیست
 را نوار خام خیالم به ناگهان
 ز آفتاب پیری من ،‌ نور دیده است 
وان نور بر نوار 
دزدانه ، سایه های سیاه آفریده است 
ایا شنیده ای که به یکباره ، روشنی 
 ذاتی دگر پذیرد و تاریکی آورد ؟
آری ، نگاه کن 
 روز جهان ، شبی است که در ظلمتش هنوز
 این چرخ راهزن
 دندان تابناک مرا از دهان من 
 چونان که از دهان سخنساز رودکی 
چالاک و ماهرانه به تاراج می برد
 وانگه لبان من 
خونین و تلخ ، چون لثه ی خالی انار
  در آرزوی جستن در دانه های خویش
لبخند می فروشد و اندوه می خورد 
 کنون ، درین اتاق که ایوان کوچکش
راهی به باغ خاطره می جوید 
دور از غبار سبز درختان نشسته ام 
اینجا ، سپهر تیره ی غربت را 
چون سایه ی غروب به سر دارم 
زاغی که بر فراز سرم بال می زند 
اندیشه ی سیاه کهنسالی است 
بادی که از کرانه ی اقیانوس
 بر گونه های این شب نمناک می وزد 
گویی که سر گذشت جهان است 
دانم که قصد باد ، رسیدن نیست 
 زیرا به سوی هیچ روان است 
ما درین سکوت شبانگاهی
من ، همچنان به زمزمه ای گوش می کنم 
 کز ژرفنای آینه ، هشدار می دهد 
ما سالخوردگان سفر کرده 
در رهگذار باد ، کم از برگیم 
ما : زنده نیستیم ، خداوندا 
ما : زنده ماندگان پس از مرگیم 
