به کاسهٔ خالی
به کاسهٔ این خالی،  چه بوده ، که دیگر نیست؟
 تفکر و هشیاری،  که نیست ، سرم سر نیست 
 تفکر و هشیاری ؟ چه بیهوده می گویی
 که دشمن آسایش،  ازین دو فراتر نیست 
خوشا که چنین مستم ،  ز خویش برون هستم 
به کو به مفرسا در ، که کس پس این در نیست 
 که خفته چنین با من ،  تو پیرهنی یا تن 
که با تو مرا خفتن ، پذیرهٔ باور نیست 
ز باور وناباور ،  به یاوه سخن گفتم 
مراد من از معنا ،  به لفظ میسر نیست 
تمامی ی تن حسم،  و در تب آغوشت 
به منطقم از عصیان ،  خلاص مقدر نیست 
به کاسهٔ این خالی ، کنون ز جنون سرشار 
 تجاسر کودک هست ،  تعقل مادر نیست 
سزد که تو از یاری، حریم نگه داری
 نیاز عطشناک ،  به خون کبوتر نیست 