حتی به روزگاران
ای مهربان تر از برگ در بوسه های باران
 بیداری ستاره در چشم جویباران 
 آیینه ی نگاهت پیوند صبح و ساحل 
 لبخند گاه گاهت صبح ستاره باران 
 بازا که در هوایت خاموشی جنونم 
فریاد ها برانگیخت از سنگ کوه ساران 
ای جویبار جاری ! زین سایه برگ مگریز 
کاین گونه فرصت از کف دادند بی شماران 
گفتی : به روزگاران مهری نشسته گفتم 
بیرون نمی توان کرد حتی به روزگاران 
بیگانگی ز حد رفت ای آشنا مپرهیز 
زین عاشق پشیمان سرخیل شرمساران 
پیش از من و تو بسیار بودند و نقش بستند 
 دیوار زندگی را زین گونه یادگاران 
 وین نغمه ی محبت بعد از من و تو ماند 
 تا در زمانه باقی ست آواز باد و باران