محبوس
ساعتی از نیمه شب گذشت و سیاهی
 چهره بر آن میله های پنجره مالید
باد شب از زیر طاق سبز درختان 
سینه کشان در رسید و غمزده نالید

سایه ی کمرنگی از سپیدی مهتاب 
روشنی افکند بر قیافه ی محبوس
چین و شکن های چهره اش همه جان یافت 
چون رگه ی سنگ زیر پرتو فانوس

در پی هم ضربه های ساعت زندان 
زنجرگان را ز خواب ناز برانگیخت 
چشمه ی آوازشان ز حنجره جوشید 
نغمه ی آنها به بانگ باد درآمیخت

در دل زندان سرد ، وحشت و سرما 
چرخ زنان در سکوت و واهمه می گشت 
ظلمت شب با درنگ دوزخی خویش
همهمه می کشت و بین همهمه می گشت 

در دل دیوار نم کشیده ی زندان 
جانوران را هزار گونه صدا بود 
وز بن سوراخ های گمشده ی سقف 
غلغله ای پخش در سکوت فضا بود 

رشته طنابی ز نور غمزده ی ماه 
روزنه را می گشود و سر زده می تافت 
در بن سرداب می گرفت به میخی
ماه ، بدیناسان کلاف واشده می بافت 

چهره ی محبوس زیر پرتو مهتاب 
آبله گون و پریده رنگ و کسل بود
 عرصه ی پیشانی اش فشرده و کوتاه
 چین جبینش نشان عقده ی دل بود

 در گره ی ابروان پهن و سیاهش 
 راز نهانش نهفته بود و هویدا 
اشک فرو می چکیدش از بن مژگان 
آه برون می دویدش از دل شیدا 

قطره ی اشکی چو خشک و یخ زده می شد 
بر رخش آهسته می گشود نواری
بر مس سیمای او که رنگ شفق داشت 
زنگ غم کنون فشانده بود غباری

شانه ی یخ کرده و کرخ شده ی او 
 خم شده بود از فشار پنجه ی سرما
 از تن او رفته بود طاقت فریاد 
در دل او مانده بود حسرت گرما 

همچو درختی که از نسیم بلرزد 
خسته و خاموش بود و در هیجان بود 
پیکر بیمار او ، نحیف و خمیده 
از پس پیراهنی دریده عیان بود

 موی پریشان او ز شیطنت باد 
یک نفس آرامش و قرار نمی دید 
از وزش باد شب که قهقهه می زد
 پیکر زارش به جز فشار نمی دید 

با همه اندیشه ها و با همه غم ها 
خواب به چشمان او چکید و فرورفت
ز هر جگر سوز یأس در دل او ماند 
مرغ سبک بال هوش از سر او رفت 

باد ، دگرباره ناله کرد و سرانجام 
از تب و تاب اوفتاد و همهمه کم شد 
دیده ی محبوس ناگهان به هم آمد 
بی حرکت در کنار پنجره خم شد 