شمارهٔ ۴۹ - در مدح شمس الدین وزیر
کریمی ، که رسم معلی نهاد 
بزرگی ، که راه ایادی گشاد 
اجل شمس دین پیمبر ، کزوست
رخ فضل تازه ، دل عقل شاد
ز آبا و از امهات جهان 
چنو هیچ فرزند صالح نزاد 
تبار و نژادش بزرگند و اوست 
چراغ تبار و جمال نژاد 
ز آثار او زینت جود و علم 
بایام او رونق دین و داد 
ز مجد و معالیست او را سرشت
ز جود و ایادیست او را نهاد
چه ماند از دقایق که طبعش ندید؟
چه مانداز دفاین که دستش نداد؟
ز حزمش گرفتست آرام خاک 
ز عزمش ربودست تعجیل باد
شده فتح را داد او راهبر 
شده بحر را جود او اوستاد
بیفراخت اعلام فضل و کرم 
بدان طبع پاک و بدان دست راد 
بیک صدمت کین او بدسگال 
ز پای اندر آمد ، ز دست او فتاد 
همی تا بخوانند اهل خرد 
تواریخ کیخسرو و کیقباد
ز دور سپهر وز شیر نجوم 
نصیبش همه عز و اقبال باد 