هجرانی
چه هنگام می‌زیسته‌ام؟
کدام مجموعه‌ی پیوسته‌ی روزها و شبان را
                                                   من ــ
اگر این آفتاب
               هم آن مشعلِ کال است
                                            بی‌شبنم و بی‌شفق
که نخستین سحرگاهِ جهان را آزموده است.
 
چه هنگام می‌زیسته‌ام،
کدام بالیدن و کاستن را
                            من
که آسمانِ خودم
چترِ سرم نیست؟ ــ
 
آسمانی از فیروزه نیشابور
با رگه‌های سبزِ شاخساران،
همچون فریادِ واژگونِ جنگلی
                                 در دریاچه‌یی،
آزاد و رَها
همچون آینه‌یی
                 که تکثیرت می‌کند.
 
□
 
بگذار
     آفتابِ من
               پیرهنم باشد
و آسمانِ من
               آن کهنه‌کرباسِ بی‌رنگ.
 
بگذار
بر زمینِ خود بایستم
بر خاکی از بُراده‌ی‌ الماس و رعشه‌ی‌ درد.
 
بگذار سرزمینم را
                   زیرِ پای خود احساس کنم
و صدای رویشِ خود را بشنوم:
رُپ‌رُپه‌ی طبل‌های خون را
                             در چیتگر
و نعره‌ی ببرهای عاشق را
                               در دیلمان.
 
وگرنه چه هنگام می‌زیسته‌ام؟
کدام مجموعه‌ی پیوسته‌ی روزها و شبان را من؟
 
۱۵ اسفندِ ۱۳۵۶
پرینستون

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو