بر آستان بهار
من آن درخت زمستانی ، بر آستان بهارانم 
که جز به طعنه نمی خندد ،‌ شکوفه بر تن عریانم 
ز نوشخند سحرگاهان ،‌ خبر چگونه توانم داشت 
 منی که در شب بی پایان ، گواه گریه ی بارانم 
شکوه سبز بهاران را ،‌ برین کرانه نخواهم دید
 که رنگ زرد خزان دارد ، همیشه خاطر ویرانم
چنان ز خشم خداوندی ،‌ سرای کودکی ام لرزید 
که خاک خفته مبدل شد ، به گاهواره ی جنبانم 
درین دیار غریب ای دل ،‌ نشان ره ز چه کس پرسم ؟
 که همچو برگ زمین خورده ، اسیر پنجه ی طوفانم 
 میان نیک و بد ایام ، تفاوتی نتوانم یافت 
که روز من به شبم ماند ،‌بهار من به زمستانم 
نه آرزوی سفر دارد ، نه اشتیاق خطر کردن ،‌
 دلی که می تپد از وحشت ، در اندرون پریشانم 
 غلام همت خورشیدم ، که چون دریچه فرو بندد 
 نه از هراس من اندیشد ، نه از سیاهی زندانم 
کجاست باد سحرگاهان ،‌ که در صفای پس از باران 
 کند به یاد تو ، ای ایران !‌ به بوی خاک تو مهمانم 