۱۰ - هبوط
       

سحرگاه بود.
به آسمان نگاه کردیم.
آفتاب ،
از فراخنای آبی بی‌مرز ،
گم شده بود.
و ما 
با فانوسی در دست ،
پا در سیاهچاله شب گذاشتیم
به دنبال آفتاب.
    
نسیم ،
لنگان لنگان به روی جاده خفته می‌دوید
و نفس‌های تند می‌کشید.
        
به همسفرم گفتم:
به یاد بیاور
آن روز که آفتاب می‌رفت
                         پرسه‌زنان
پیچیده در عبای زرد تب‌آلودش...
آیا در رسالت خود شک داشت؟ 
و او 
غمگنانه سرود:
آفتاب پیش کیست؟
کجا هست ، نیست
                        نیست ،
شاید ، غروب آن روز که می‌رفت پشت کوه
در برکه‌ای که کمین کرده در فلق
                                     افتاد و غرق شد؟
و با تردید،
در چشمهای من نگریست.
انگار
در من غروب کرده بود!
               
                      ***
عجیب بود
رفیق راهم گفت:
در شهر ،
        موی تمامی سالخوردگان
یکشبه سیاه شده است
و تمام واژه‌های سفید ، تباه
آه دیگر ،
سیاهی چشمانِ دلبران
مضمونِ شعر شاعران نبود.
رنگ ، یعنی سیاه.
  
***
شب بود و خستگی ،
پاهای ما را به جاده می‌دوخت ،
و خواب، 
چشمهایمان را می‌مکید.
من گفتم:
شاید آفتاب آب شده است!
و بر لبان تشنهٔ یک ابر ،
                      چکیده است؟
و همسفرم زمزمه کرد
شاید،
حباب آفتاب را
سنگ کودکی احمق
                        شکسته است!
       
آری ،
جنون بر کوله‌بار ما
                    سایه افکنده بود.
 
***
جاده
زیر پای ما می‌رفت ،
                        با شتاب
و صدای تپش قلبش
            به گوش می‌رسید.
و بادِ حریص
        ناخن خود را
بر شیارهای تن او می‌کشید.
         
ناگهان رفیق راهم گفت:
افسوس ،
            آفتاب!
آب در گلوی جاده خشکید.
آفتابِ سیاه ،
در کنار سنگی سرد ،
به شاخهٔ خشکی
                    آویخته بود ،
و بر پلکهایش
عنکبوتِ شب
تاری ضخیم تنیده بود.
آفتاب مُرده بود.
                      
***
آفتاب ، مُرده بود
و جاده ،
خستهٔ راه
در انتظار سپیده ،
به دوردست می‌نگریست.
و ما هنوز
در انتهای افق بودیم
چون ابتدا.
    
                     سال ۱۳۶۱ - تهران
                     