نیلوفر
ای کدامین شب !
 یک نفس بگشای
 جنگل ِ انبوه ِ مژگان ِ سیاهت را
 تا بلغزد بر بلور ِ برکه ی چشم ِ کبود ِ تو
 پیکر ِ مهتابگون ِ دختری کز دور
 با نگاه ِ خویش می جوید
 بوسه ی شیرین ِ روزی آفتابی را
 از نوازش های گرم ِ دست های من
 دختری نیلوفرین ، شبرنگ ، مهتابی
 می تپد بی تاب در خواب ِ هوسناک ِ امید ِ خویش
 پای تا سر یک هوس : آغوش
و تنش لغزان و خواهش بار می جوید
 چون مِهِ پیچان به روی دره های خواب آلود ِ سپیده دم
 بسترم را
 تا بلغزد از طلب سرشار
 همچو موج ِ بوسه ی مهتاب
 روی گندمزار
 تا بنوشد در نوازش های گرم ِ دست های من
شبنم ِ یک عشق ِ وحشی را
 ای کدامین شب !
 یک نفس بگشای مژگان ِ سیاهت را 