غزل شماره ۱۸
ما کارِ درس و مساله را ساده می کنــیم
گر خون بهای زهدِ خود از باده می کنیم
شوخ است یار و باده چو ریزَد به فرشِ گُل
در لحظه نذرِ صاحبِ سجّاده می کنـیم
ما آن هنر که در رَهِ دلدار کرده ایم
در کارگاهِ وسوسه آماده می کنیم
وین رازِ سر به مُهر که عِطر از وصالِ اوست
پنهان به زیرِ جامه و لَبّاده می کنـیم
دل را غرورِ عشقِ تو بر چرخ می رِسَد
تقلید اگر زِ مردمِ افتاده می کنـیم
خَلقی صلاة بسته و در دینِ خود اسیر
ما اقتدا بر آن بُتِ آزاده می کـنیم
او را شکیب کارِ جدا گشت در نظر
صد شُکرِ اعتبارِ خداداده می کنیم