دهقان
ای دســت تـاول بستــه! ای دهــقانـــم	
پیش آ  به رویـت بوسـه ای بنشانــم
بـا کـارت این خــاک سیــه خـــرّم شد	
ای ضــامـن  آبــــــادی کیــهانــــم
گفتــی که زحمــت می کشم تــا  روزی	
بــر قـلّــه ی عــزّت رسـد ایـرانـــم
دامـــانــی ا نبـــوه  از  مــحبّـــت داری	
گویی که زان بر شخم جـان افشانــم
عمری به جنگ خار و خس بردی دست	
دنبــال روزی بــوده ای؛ مـی دانـــم
از رقـص داس  و  خـرمــنِ  سنبـــل ها	
غوغــای شــادی افتــد انـدر جـانــم
نـانــی حـــلال  آورده ای  از  خـرمـــن	
پیـچیـده بویـش دایـم انـدر خوانــم
با دســت کـوشــان  و دل جـوشــانــت	
هم درس همّـت داده ای  هم نـانــم
آرامشـی   بـخشیـــده ای  بــر الیـــــار
گویـد بـر این اکــرام تو، حیــرانــم