۹ - پایان انسان
       

این سروده ، اشاره‌ای‌ست به مرگِ وجدان آدمی و مانعی که این خصلت ، برای 
درنده‌خویی‌های انسان ایجاد می‌کند.
                    
             
او را فریفتیم!  
یک شب
       که ماه ، در مُحاق بود (۱)
او را به نام عشق ،
به شوق ِ دیدنِ یک گل ،
به باغ کشاندیم.
آنگاه
      شادمانه ، 
چنگال‌هایمان را
          در خون او فرو کردیم.
                  ..........
              ***
اندرزهایش ،
              آزارمان می‌داد.
از عشق می‌گفت
                و از شکوه حُرمت انسان. 
        
بیزار بود از چکاچک شمشیرها
و در گوشمان می‌خواند:
دست‌هایتان ،
      برای دریدن نیست!
به گندم زارها بنگرید
گاهی به جای این همه نان ،
گل باید کاشت!
           
افسوس!
هرگز نخواست بداند
نیازهای کرکس چیست! 
و باور نکرد 
تقدّس ابلیس را
       
او پرنده را  
در آغوش آسمان می‌خواست.
و انکار می‌کرد          
             که پرواز ،
گریز هست ،
             نه رهایی.
              
                  ***
پندهایش عبث
و حضورش ، 
سنگ راهی بود.
و مرگش ،      
نوید شادمانی ما!
             
اینک ،
آسوده از شماتت او 
نشسته‌ایم به انتظار کبوتر.
در دست‌های ما 
                   قفسی‌ست...
            
                                        تابستان ۱۳۹۰
                     
۱ - محاق: پوشیده ، سه شب آخر ماه قمری که در آن ماه از چشم ناظر زمینی دیده نمی شود.
                