۱۷ - انتظار
          

صداقتِ من ،
ابزاریست ،
         برای فریب دادن تو 
و شرافت و پیمان ،
جامه‌ایست ناساز ،
              بر قامت ما.
      
شرف را باید دوباره نوشت.
عشق را باید ،
              از نو سرود.
انسان را باید زدود.
انسان ،
تاولی‌ست چرکین ،
          بر چهرهٔ زمین.
کابوسی‌ست در نماد یک رویا
و تهمتی‌ست بر آفرینش.
          
یک روز ،
بی‌وحشت از حضور بی‌ترحّم تزویر ،
دل هایمان را به یکدگر خواهیم سپرد
سفرهٔ عاشقی را 
رنگی دیگر خواهیم بخشید 
و شادمانه خواهیم گریست.
در انتظار بمان.
آن روز ، دور نیست.
        
                            تابستان ۱۳۹۱
                          