زورق بی سرنشین
در نخستین نیمه ی تاریک شب 
در شبی مانند من : اندوهگین 
آتشی از خانه ی زیرین دمید 
با هزاران شعله ی مرگ آفرین 
 شعله ها از پله بالا آمدند 
 گامشان چون گام دزدان : بی طنین 
در زدند و در گشودم ، وز هراس
قطره های سردم آمد بر جبین 
 دودم از یک سوی در چشمان نشست
آتشم از سوی دیگر در کمین 
شعله ها با پرده رقصیدند و من 
در شگفتی ماندم از رقصی چنین 
ناگهان ، خود را ز قاب پنجره
  همچو عکسی درفکندم بر زمین 
 از بلندا رو نهادم در نشیب 
وز حرارت ، با عرق گشتم عجین 
چو نظر کردم به سوی آسمان
 دوزخی دیدم در آن عرش برین 
آسمانی همچو بحر واژگون 
موج هایی جمله با آتش : قرین 
  خانه ام را از پس دود و شرار 
زورقی پنداشتم : خاکسترین 
عمر من بود آنچه در زورق ،‌ هنوز
شعله می زد چون امید واپسین 
ناگهان بغضی گلویم را فشرد 
پاک کردم اشک خود با آستین
 شعله ها مردند و در شب غرق شد 
خانه ی من : زورق بی سرنشین 