ترجمانِ فاجعه
گفتارِ فیلمی در بابِ نقاشی‌های سال‌های دهه‌ی ۶۰ علی‌رضا اسپهبد

صحنه چه می‌تواند گفت
به هنگامی که از بازیگر و بازی
                                   تهی است؟
 
این‌جا مطلقِ زیبایی به کار نیست
که کاغذِ دیوارپوش نیز
                          می‌باید
                                   زیبا باشد.
 
در غیابِ انسان
جهان را هویتی نیست،
 
در غیابِ تاریخ
هنر
    عشوه‌ی بی‌عار و دردی‌ست،
 
دهانِ بسته
وحشتِ فریبکار از لُو رفتن است،
دستِ بسته
بازداشتنِ آدمی‌ست از اعجازش،
 
خونِ ریخته
حُرمتی به مزبله افکنده است
مابه‌اِزای سیرخواری شکمباره‌یی.
 
هنر شهادتی‌ست از سرِ صدق:
نوری که فاجعه را ترجمه می‌کند
تا آدمی
حشمتِ موهونش را بازشناسد.
 
نور
شب‌کور...
نور
شب‌کور...
نور
شب‌کور...
نور
شب‌کور...

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو