برگ و باد
چراغ شب تار من بودی ای زن 
 دریغا که دیگر چراغی ندارم 
مرا یاد تو تندباد بلا شد 
 که جز وحشت از او ، سراغی ندارم 

مرا سوختی ، سوختی با نگاهی
 نگاهت چو خون شعله زد در تن من 
چنان آتش افروختی در نهادم 
 که خاکستری ماند از خرمن من 

 ز چشم تو ام سر کشید آفتابی
کزان پاک تر ، آفتابی ندیدم 
 رخ از من بپوشید و بر او نگیرم
  که جز بخت خویشش حجابی ندیدم 

 مرا سایه ی شوم نفرینی از پی
  روان است چون گربه ای در غروبی
نه از او توانم گذشتن به گامی
 نه او را ز خود دور کردن به چوبی

جهالن با تو آغاز شد ، نازنینا
به هجر تو دانم که فرجام گیرد
  مرا زیستن بی تو نامی ندارد 
 مگر مرگ من ، زندگی نام گیرد

 عزیزا !‌ من آن استخوانی درختم
  که با آخرین برگ خود شاد بودم
 مرا آخرین برگ هستی تو بودی
دریغا که من غافل از باد بودم 