حلقهٔ می
دوش انــدرون جـانم سودای دیگر آمد
بر کوی می فروشان دل رفت و لب تر آمد
گفتم که از چه رویی، غوغا به جانم افتاد	
گفتــا که با گل و مُل آســـودگــی سر آمد
در حلقــه ی گنــاه عصیــان آدمــم من
از آن درخــت ممنـوع  هر غصه و شر آمد 
« لا تقــربا » نبشنید آدم به بــاغ و جنت
نشنیـــدنی  فــراوان  از روزن  و در آمـــد
دردیر غــم نهــادم پـا در سرای محنت
بس غصه ها سراغــم، در کیسـه ی زر آمد 
درهالــه ای ز جبــر و در دام اختیـــارم
زآن سو گناه  طغیـان بر جان و بر سر آمد
جانم به حلقه ی می دست تمتع انداخت
تا جـــان رسد به جانان، اینگونه سرور آمد
عشـــق است آب پاکی بر دامن گناهان
هر کــاو بخــورد جـامی، با کـرّ و با فر آمد
جــان بر به کـوی جانان، الیـار اگرتوانی
آنجــا که هر شهیــدی بی بال و بی پر آمد