شب آمریکایی
تبعیدگاه من 
شهریست بر کرانه ی دریای باختر 
با کاج های کهنه و با کاخ های نو 
کز قامت خیالی غولان رساترند 
این شهر در نگاه حریص زمینیان 
جای فرشته هاست 
اما جهنمی است به زیبایی بهشت 
کز ابتدای خلقت موهوم کائنات 
ابلیس را به خلوت خود راه داده است 
وین آدمی وشان که در آن خانه کرده اند 
غافل ز سرنوشت نیکان خویشتن 
در آرزوی میوه ی ممنوع دیگرند 
امروز شامگاه 
خورشید پیر در تب سوزنده ی جنون 
از قله ی عظیم ترین آسمان خراش
خود را به روی صخره ی دریا فکند و کشت 
اما هنوز ، پنجره های بلند شهر 
مرگ سیاه او را باور نمی کنند
 گویی که همچنان 
در انتظار معجزه از سوی خاورند 
بعد از هلاک او 
در آسمان این شب غربت : ستاره نیست 
زیرا ستاره ها همه در دود گرم ابر 
گم گشته اند و برق لطیف نگاهشان 
در قطره های کوچک باران نهفته است 
وین قطره ها به پاکی چشم کبوترند 
من در شبی برهنه تر از مرمر سیاه 
 بر فرش برگ های خزان راه ی روم
اما نگاه من به عبور پرنده هاست 
وین اشک بی دریغ که از طاق آسمان 
در دیدگان خیره ی من چکه می کند 
مانند شیشه ایست که از ماورای آن
  سنگ و گیاه و جانور و آدمی : ترند
 من ، از نسیم سرد خزان ، بوی خاک را 
همچون شراب تلخ 
هر دم به یاد خانه ی ویران مادری
می نوشم و گریستن آغاز می کنم 
وین بار چشم من 
از پشت اشک خویش نه از پشت اشک ابر 
می بیند آشکار که در هر دو سوی راه 
تصویرهای رنگی صد ها چراغ شهر 
بر آب های رکد باران : شناورند 
من در میان همهمه ی شاخه های خیس
از کوچه های خالی این شهر پر درخت 
راهی به سوی خانه ی خود باز می کنم 
 وز بانگ پای رهگذری ناشناخته 
آشفته می شوم 
 زیرا کسی که در دل شب ، همره من است
 با من یگانه نیست 
 هر چند گام های من و او : برابرند
 ناگاه ،‌ بر فراز درختان دوردست 
دود غلیظ ابر 
از حمله های باد ، پرکنده می شود 
شب نیز ناگهان 
سیمای ماه عشوه گر بی نقاب را
 با چهره ی مهاجم دزدی نقابدار 
رندانه در مقابل من جای می دهد 
من ، خیره بر طپانچه ی این مرد راهزن 
پی می برم که در دل شهر فرشتگان 
اهریمن و اهورا با هم برابرند 
