۱۲ - گورستان
            

به دنیا نگاه کن ،
گورستانی‌ست در جنبش.
و هر که لاشهٔ خود را
بر دوش می‌کشد.
محکومین منتظر!
مصلوبین محتضر.
شرممان بادا
          ما مردمان بی‌تردید.
ابلهان یقینیم!
بازوهایمان ،
شمشیریست ،
           برآمده از کتف ،
                  برای دریدن! 
چشم‌هایمان ، دندان
دست‌هایمان ، دندان!
لبریز چرا نشد ،
                  نیام‌مان از عشق؟
شرممان بادا!
چه عطش‌هایی‌ست در انسان ،
که سیراب نمی‌شود ،
                          مگر با خون.
          
                                    زمستان ۱۳۹۰
           