بر ستون بسته
در آن شهر تاریک از یاد رفته 
 که ویران شد از فتنه ی روزگاران 
 شبی بر ستون بسته ای دید سعدی 
که نامش نپرسید از رهگذاران 

چو ماری که بر دوش ضحک خفته 
گره خورده زنجیر بر بازوانش
عطش ، آتش افشانده در تار و پودش
غضب ، لرزه افکنده در زانوانش

گذر کرد و از او نپرسید سعدی
که ای مرد برگشته ایام چونی ؟
 ندانست کاین بر ستون بسته هر شب 
 چو فرهاد نالیده در بیستونی

ندانست سعدی که این مرد تنها 
 ز روز ازل بر ستون بسته بوده
  ندانست کز روزگاران پیشین 
 همه شب پریشان و دلخسته بوده

 بسا کس که از گردش آسمان 
 درین خاکدان زاده و درگذشته 
 ولی این نگون بخت ، بر جای مانده 
 چو سنگی که سیلابش از سر گذشته 

شگفتا !‌ که این مرد شوریده خاطر
ز فریاد خود بافت ، زنجیر خود را 
 نه تقدیر او بند بر پای او زد 
 که در دست خود داشت تقدیر خود را 

من آن بر ستون بسته ی شوربختم 
که بازیچه ی دست بیداد خویشم 
 مگر شعر ،‌ زنجیر فریاد من شد
  که خودش بر ستون بست فریاد خویشم 