ابریشم سیاه دو چشمت
                ۱      
بر تپه ها بایست 
          پریشان کن 
اینک هجوم ِ فاصله ها را 
ای آمده ز عمق ِ فراموشی ...
 	۲
در من عقابِ منقلبی هست 
هرگز ز خستگی نرانده سخن 
هرگز نگفته آری
از من مخواه فرود آیم 
بگذار 
روی زردیِ بابک را
هرگز به یاد نیارند ...
 	۳
در انزوا چه کسی خوابِ آفتاب دید 
تا من به انتظار بمانم 
                   کنار دریچه 
و در خیال پاک کبوتر 
سقوط کنم میان سیاهی ...
 	۴
تنهایی عظیم نشسته برابرم 
اینک 
  کجای جهان حرف می زنی 
آیا همین آفتاب خسته ی شَهرم 
اجاق تو را 
              گرم می کند ؟
و با هر اشاره ی دستت 
دریا میان رگم خواب می رود 
ای مخملی که سرو 
گلبوته های حرفِ تو را سبز می کند ...
 	۵
از پله ها بیا 
میان نیزه های نور و سپیده 
دریاوار 
نگاه منقلب را 
              ویران میانه ی دشت 
دشتی که گونه های سوخته اش 
                           چهره ی من است 
که گیسوان به دستِ باد سپرده 
دنیا ،
میان چشم تو خفته ست ... 
 	۶
ابریشم سیاه دو چشمت 
یاد آور شبی زمستانی است 
من بی رَدا ،
بدون وحشتِ دشنه ،
شادمانه خواب می رفتم 
ابریشم سیاه دو چشمت 
خانه ی من است .
آن خانه ای 
که در آن خواب می روم 
               و می میرم ...