با این غرور بلندت ...
در بقعه های ساکتِ بودن ،
همراه خوب من 
آن شال ِ سبز کِبر را 
 	       به دور بیفکن 
و با تمامی وسعت انسانیت بگو 
 	      که ما باغی ایم 
باغی چنان بزرگ و سبز 
 	 که دنیا 
 	 در زیر سایه اش -
خواب هزار ساله ی خود را 
 	         خمیازه می کشد .
در بقعه های خامُش ِ بودن 
از جوار ضریح 
چندی است 
طنین ضربه ی برخاستن بزرگ تو را نمی شنوم 
همراه خوب من 
از پله های بلند غرورت 
 	       بگیر دست مرا 
تا قلب شب بشکافیم
و با ردای ِ سپیده 
 	    به رقص برخیزیم ... 
*
همراه خوب من 
با این غرور بلندت 
در سرزمین یائسه ها 
تو تمامی خود نرفته ای بر باد ...
اینک 
به ریزش رگبار سرخگونه ی خنجر ، 
دست مرا بگیر 
تا از پل نگاه صادقانه ی مردم 
به آفتاب 
          سفر کنیم ...