شمارهٔ ۲۵ - در حق ملک اتسز
شها ، دست رادت بکردار نیک 
ز آفاق بیخ بدیها بکند 
بداندیش را از سریر سرور 
نهیبت بچاه نوایب فگند 
بروز وفا دست اقبال تو 
در آورد پای بدان را ببند
خورد آب در ظل عدلت کنون 
ز یک آبخور گرگ با گوسپند
چو گیتی تویی فارغ از هر نهیب 
چو گردون تویی ایمن از هر گزند
بگیری ، اگر رأی افتد ترا 
خمیده فلک را بخم کمند 
خلاف تو کاریست بس بازیان 
وفاق تو شغلیست بس سودمند
بسا قلعه ها را که کردی خراب 
بنوک سنان و بسم سمند 
بسابی خرد باغیان را ، که داد 
بهیجا زبان حسام تو پند 
تو، ای مرد دانا ، نگویی مرا 
کزین قصهٔ طوس و کاوس چند ؟
ندیدی مگر زخم تیغ ملک 
بدشت سمرقند و صحرای جند ؟
یکی برگذر ، پس بچشم خرد 
نگه کن بدین قلعه های بخند 
در مکرمات و عطا باز کن 
در حادثات و دواهی ببند 
مبادا دلت از نوایب حزین 
مبادا رخت از مصایب نژند