طرحِ بارانی
به جمشید لطفی

منطقِ لطیفِ شادی
چیزی به دُمبِ سکوتِ سیاسنگینِ فضا آویخت
تا لحظه‌ی‌ انفجارِ کبریتِ خفه در صندوقِ افق
                                                     خاموشی شود
و عبورِ فصیحِ موکبِ رگبار
بیاغازد.
 
برق و
ناوکِ پُرانکسارِ پولادِ سپید و
طبله‌طبله
           غَلتِ بی‌کوکِ طبلِ رعد
                                       بر بسترِ تشنه‌ی خاک.
 
خاک و
پای‌کوبانِ فصیحِ نوباوگانِ شادِ باران
در بارانی‌های خیسِ خویش.
آنگاه
جهان به‌تمامی:
زمین و زمان به‌تمامی و
                             آسمان به‌تمامی.
 
و آنگاه
سکوتِ مقدسِ خورشیدِ بشسته‌روی
بر سجاده‌ی خاک،
و درنگِ سنگینِ ساتورِ خونین
در قربانگاهِ بی‌داعیه‌ی فلق.
درنگِ سنگینِ ساتورِ خونین و
نزولِ لَختالَختِ تاریکی
چون خواب،
چونان لغزشِ خاکستری‌ خوابی بی‌گاه
بر خاک.
 
۲۸ فروردینِ ۱۳۷۶

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو