میزبان خدا
من گل زرد آفتابگردانم
رو به خورشید توست چشمانم
دستهایم قنوت می خواند
بت پرستم ولی مسلمانم
میزبان خدا شوم وقتی
که به میقات دوست مهمانم
می روی تا دوباره برگردی
سر به تشویش در گریبانم
پرتو مهر آفتاب حضور  
راز عمر منست می دانم
پرتو عشق می زنی بر من   
مثل آیینه باز گردانم
دوست دارم ترا که زیبایی 
دوست داری مرا که نادانم