بت تراش
پیکر تراش پیرم و با تیشه ی خیال 
 یک شب ترا ز مرمر شعر آفریده ام
 تا در نگین چشم تو نقش هوس نهم 
 ناز هزار چشم سیه را خریده ام 

 بر قامتت که وسوسه ی شستشو در اوست 
 پاشیده ام شراب کف آلود ماه را
  تا از گزند چشم بدت ایمنی دهم
 دزدیده ام ز چشم حسودان ، نگاه را 

تا پیچ و تاب قد ترا دلنشین کنم 
 دست از سر نیاز بهر سو گشوده ام 
از هر زنی ، تراش تنی وام کرده ام 
 از هر قدی ‚ کرشمه ی رقصی ربوده ام

 اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد
 در پیش پای خویش به خاکم فکنده ای 
 مست از می غروری و دور از غم منی
گویی دل از کسی که ترا ساخت ، کنده ای 

هشدار !‌ زانکه در پس این پرده ی نیاز 
 آن بت تراش بلهوس چشم بسته ام 
یک شب که خشم عشق تو دیوانه ام کند 
 ببینند سایه ها که ترا هم شکسته ام 