غزل شمارهٔ ۳۲۰
ای وصالت آرزوی جان غم فرسود من 
خود چه باشد جز تو و دیدار تو مقصود من 
مایه عمرم شد و سود من از عشقت فراق 
این بد از بازارسودایت زیان و سود من 
تو طبیب و من چنین بیمار و شربت خون دل 
با چنین تیمارگی ممکن بود بهبود من؟
آه دود آلود من، روزی خرابیها کند 
هان هذر کن زینهار از آه دود آلود من! 