میراث
پدر جان در دل ِ تنگت چه ابری بود
 که من چندان که می گریم
 هنوزش هیچ پایان نیست
 چه صبری داشتی ، اما
 از آن دندان که بر هم می فشردی
 همچنان خون ِ دلم جاری ست
غمت با من
درین شب های ابری
 زنده ماند ، اما
 نمی دانم امیدم در دل ِ تنگ ِ که خواهد زیست ؟