غزل شمارهٔ ۳۹
غمزه بیمار یار، از ناتوانی خوشترست 
قامتش را در طبیعت، اعتدالی دیگر است 
چشم بیمار تو در خواب است و ابرو بر سرش 
ای خوشا، بیمار، کش پیوسته باری بر سر است 
زیر لب با ما حدیثی گو، که این بیمار را
مدتی شد کارزوی شربتی زان شکرست 
آفتاب ما « بحمد الله» مبارک طالع است 
پادشاه ما به نام ایزد، همایون اختر است 
چون هلالش، هر زمان جاه و جلالی از نواست 
چون صباحش، هر نفس نور و صفایی در خورست 
ناله شبگیر سلمان، عاقبت شد کارگر 
بخت، بیدارست و دولت یار و همت یاورست 