غزل شمارهٔ ۱۱۹
هر دمم، چهره به خون مژه، تر می‌گردد 
حالم از عشق تو، هر روز، بتر می‌گردد 
بر مگرد از من و گر زانکه تو بر می‌گردی 
دین و دنیا و سعادت، همه، بر می‌گردد
روی، پنهان مکن از من، که پری رویان را 
کار حسن، از نظر اهل نظر، می‌گردد 
فکر، در راه هوای تو، ز پا می‌افتد 
عقل، در کوی خیال تو، به سر می‌گردد 
رحم کن بر دلم ای ماه، که از آه دلم 
خانه ماه فلک، زیر و زبر می‌گردد 
آب و سنگم همه بردی و کنون دیده من 
آسیایی است که بر خون جگر می‌گردد 
تا کجا باد صبا، بوی تو در یوزه کند 
روز و شب بی سروپا بر همه در می‌گردد 
تیغ از دست تو عمر ابدی، می‌بخشد 
زهر بر یاد تو، جلاب و شکر می‌گردد 
رفت بر بوک و مگر عمر تو سلمان چه کنم 
کار دنیا همه، بر بوک و مگر می‌گردد 