شادیِ خویش
من، که شب صدای بال ماهتاب را،
بانگ پر گشودن شهاب را،
           
من که شب، صدای پای خواب را؛
روشن و روان،
                   ــ به گوش جان ــ
                                       شنیده ام؛
روزها و روزها
با همه گرسنگی و تشنگی
نشنوم چرا
این همه شکایت، این همه ملال
این همه فغان برای نان و آب را؟
             
شادیِ تو،
             ای سرشت و سرنوشت!
ای روانِ ره شناس!
شادیِ تو،
                 با سپاس!