تنهایی ارغوان
در خلوت بامدادی باران
 بیداری روشن خروس صبح
  خواب خوش قریه را سلامی داد
  در جنگل بی کرانه مرغی خواند 
 با نغمه ی خرد روشنی 
 پرشور 
 تنهایی ارغوان چه شیرین است 
بر یال گریوه های دشت دور
