سرود ستاره
ستاره می گوید
  دلم نمی خواهد غریبه ای باشم
میان آبی ها 
ستاره می گوید 
دلم نمی خواهد صدا کنم اما هجای آوازم 
به شب درآمیزد کنار تنهایی
 و بی خطابی ها 
ستاره می گوید 
تنم درین آبی
دگر نمی گنجد کجاست آلاله
 که لحظه ای امشب ردای سرخش را به عاریت گیرم 
رها کنم خود را 
 ازین سحابی ها 
 ستاره می گوید 
دلم ازین بالا گرفته می خواهم بیایم آن پایین 
 کزین کبودینه ملول و دلگیرم خوشا سرودن ها و آفتابی ها 
