شمارهٔ ۵
نفحات وصلک اوقدت جمرات شوقک فی الحشا
ز غمت به سینه کم آتشی که نزد زبانه کما تشا
تو چه مظهری که ز جلوه تو صدای صیحه صوفیان
گذرد ز ذروه لامکان که خوشا جمال ازل خوشا
همه اهل مسجد و صومعه پی ورد صبح و دعای شب
من و ذکر طلعت و طره تو من الغداة الی العشا
ز کمند زلف توهر شکن گره‌ای فکنده به کار من
به گره‌گشایی لعل خود که ز کار من گره‌ای گشا
دل من به عشق تو می‌نهد قدم وفا به ره طلب
فلئن سعی فبه سعی ولئن مشی فبه مشی
به تو داشت خو دل گشته خون ز تو بود جان مرا سکون
فهجرتنی و جعلتنی متحیرا متوحشا
چه جفا که جامی خسته دل ز جدایی تو نمی‌کشد
قدم از طریق جفا بکش سوی عاشقان جفاکش آ