منطق الطیر
به هیچ خنجر 
 این ریسمان نمی گسلد 
 صدا می اید 
 یک ریز 
 روز و شب از باغ 
 چیو چیو 
 چ چ 
 چه چه 
 چیو چیو 
 چه چه 
زلال زمزمه 
 جاری است زان سوی دیوار 
جلال می پرسد 
 این مرغ را گلو هرگز
ز کار خواندن و خواندن نمی شود خسته
  که با نوایش در هرم روز و سایه ی شب 
نگاه می دارد این باغ و بیشه را بیدار ؟
ببین که 
 می گویم 
 این سحر عاشق است و سحر
یکی نرفته هنوز 
 آن دگر کند آغاز 
 صدا یکی ستولیکن پرندگان بسیار 
