لعنت
خواب و خیالی پوچ و خالی ، این زندگانی بود و بگذشت 
 دوران به ترتیب و توالی،  سالی به سال افزود و بگذشت 
هر اتفاقی چشمه یی بود ،  از هر کناری چشم بگشود 
 راهی شد و صد جوی و جر شد ، صد جوی و جر ، شد رود و بگذشت 
در انتظار عشق بودم ، اوهام رنگینم شتابان 
گردونه شد بر گل گذر کرد،  دامان من آلود و بگذشت 
عمری سرودم یا نوشتم ،  این ظلم و این ظلمت نفرسود 
 بر هر ورق راندم قلم را ،  گامی عبث فرسود و بگذشت 
اندیشه ام افروخت شمعی، در معبر بادی غضبناک 
 وان شعلهٔ رقصان چالاک،  زد حلقه یی در دود و بگذشت  
 کردم به راهش گلفشانی، وان شهسوار آرمانی
چین بر جبین ، خشمی ، عتابی ، بر بندگان فرمود و بگذشت 
با عمر خود گفتم که دیری ،  جان کنده ای ، کنون چه داری 
پیش نگاهم مشت خالی ، چون لعنتی بگشود و بگذشت 