کاروان علم و ایمان
کاروان علم و ایمان شد ز پاکستان به ایران‏ 
خیر مقدم، مرحبا بر کاروان علم و ایمان
‏ وحدت ایران و پاکستان چو بینی بازبینی‏
 کاروان گر بازآمد، آمد از ایران به ایران‏
 نیستند ایران و پاکستان جدا از هم که با هم‏ 
عمرها کردند طی در گردش اعصار و زمان‏
 گر به تاریخ کهن بینی، کهن بینی روابط 
همچنان از عهد کوروش، همچنان از عهد ساسان
‏ فترتی گر رفت، بازآمد به جوی آن آب رفته‏ 
و آن روابط تازه شد چون روی سال از نوبهاران‏ 
چون ز ایران رو به هند آورد آئین محمد
 فیض آئین محمد شد شفیع کار پاکان‏
چون شد اندر قلب پاکان بذر ایمان ریشه‏ افگن‏
 بر دمید از خاک مرده، باغ رضوان آب حیوان‏
 چون هلال پرچم اقبال پاکستان برآمد
 در صلیب افتاد لرزه، یا ز ترسا گشت ترسان‏
 تهنیت بر خاک پاکستان و پیک کاروانش‏ 
مرحبا بر کاروانی،آفرین بر کاروان‏بان‏
 از ره صد سالۀ بنگاله بازآمد به یک شب‏
 طفل شعر فارسی، لیکن جوانمرد و غزلخوان‏
 گل تبسم زد به روی عندلیب پارسی گو
 عندلیب آری ز روی گل شود خندان و شادان‏
 تازه شد عهد مؤدت دوستداران کهن را
 با همه، بعد دیاران، بی‏نیاز از عهد و پیمان‏ 
گر ملل را وحدت اوطان فزاید بر اخوت‏
 وحدت اوطان کجا تا وحدت آمال اخوان‏ 
ور بشر را ز اختلاف رنگ و شکل است اختلافی‏
 وحدت دلها زداید اختلاف شکل و الوان
 همدلی و همزبانی چون به هم آماده گردد 
متحد گردند ملت ها، به حکم طبع و وجدان‏
 گرچه ممتازند ملت ها ز ملت ها به سنت‏
 ترک سنت ترک ملیت بود، وین نیست آسان‏
 لیک اگر سنت شود واحد به حکم وحدت دین‏
 وحدت ملت برآید رهنمائیِ نوع انسان‏
 اتحاد نوع انسانی چو بازآمد فراهم‏
 جنگ خیزد از میانه، صلح بازآید به میدان‏ 
وحدت ایران و پاکستان بحکم دین و سنت‏ 
وحدت عالم تواند شد ز روی عقل و میزان‏
 وین که گفتم کافر خودبین مپندارد که چون او
 دین ما مصنوع اوهام است و محصولات شیطان‏
 تا بداند دشمن بیدین که ما را دین چه باشد
 دین علم و دین عدل و دین عقل و دین برهان‏
 تا بداند جاهل بدبین که دین او چه باشد
 دین جهل و دین ظلم و دین وهم و دین هذیان
او خدا را منکر و برعکس او ما جز خدا را
 او به شیطان معتقد، ما معتقد بر پاک یزدان‏
 او خدا را منکر اما سر فروبرده به طاعت‏
 پیش خشم و پیش شهوت، پیش میر و پیش سلطان‏
 ما خدا را معتقد و از دولت یزدان‏شناسی‏
 سربرآورده به عصیان، پیش غصب و پیش عدوان‏ 
مرحبا بر خاک پاکستان که از لوث مطامع‏ 
پاک شد چون کشور ایران به تعلیمات قرآن‏ 
« الذین جاهدوا فینا»، گواهی صادق آمد
 هرکه بر حق زد قدم، شد راه حق بر وی نمایان‏ 
برتر از دین مسلمانی نبینی هیچ دینی‏
 کاندرو حریت و عدل و اخوت هست بنیان‏
 آفرین بر خلق پاکستان ز مشرق تا به مغرب‏
 آفتاب دولتش تابان چو خورشید درخشان
‏ هرکه در پنجاب تو مهمان لاهور تو گردد
 باغ‏ «شالیمار» می آید به چشمش باغ رضوان‏ 
یاد ایامی که من مهمان لاهور تو بودم‏ 
شعرها خواندم به تحسین و به تحلیل فراوان
‏ گرچه پیش میزبانان ناله از مهمان نزیبد
 ناله‏ها کردم به یاد نالۀ مسعود سلمان‏
 یاد آن ایام شیرین، میزبان مهمان ما شد
 میهمان شد میزبان، یا میزبان گردید مهمان‏ 
میزبان از مهمان بشناختن آسان نباشد 
چون مسلمانی نشیند بر سر خوان مسلمان‏
 سرمد از مهمان مگو وز میزبانی معذرت جو
 کاروانرا گو سفر خوش، مهمان را حق نگهبان