پوزش
گفته بود پیش از این‌ها:
                                دوستی ماند به گل 
دوستان را هر سخن، هرکار، بذر افشاندن است
در ضمیر یکدگر
                      باغ گل رویاندن است
                                
گفته بودم: آب و خورشید و نسیمش مهر هست
باغبانش، رنج تا گل بردمد
گفته بودم گر به بار آید درست
زندگی را چون بهشت
                    تازه، عطرافشان و گل‌ باران کند
                                
گفته بودم، لیک، با من کس نگفت
خاک را از یاد بردی!
                                 خاک را
لاجرم یک عمر سوزاندی دریغ
                                  بذرهای آرزویی پاک را
                     
آب و خورشید و نسیم و مهر را
زانچه می‌بایست افزون داشتم
شوربختی بین که با آن شوق و رنج
                            « در زمین شوره سنبل» کاشتم!
- گل؟
چه جای گل، گیاهی برنخاست
در پی صد بار بذرافشانی‌ام
باغ من، اینک بیابان است و بس
وندر آن من مانده با حیرانی‌ام!
                   
پوزشم را می‌پذیری،
بی گمان
عشق با این اشک‌ها
                   بیگانه نیست
دوستی بذری‌ست، اما هر دلی
درخور پروردن این دانه نیست. 