شب
آتش در آب های روان بر فروخت ماه
 برخاست باد و آتش تندش فرونشست
  اما ، در آب ساکن زیر درخت ها 
 عکسی فکنده بود که پیوسته می گسست 
 باران ، به گریه بار سفر بسته بود و ، شب 
در بستر گشوده ی او خفته بود مست 
 تا برتن برهنه ی او خیره ننگرد 
 دست درخت راه نظر بر ستاره بست 
دست درخت را 
 در دست خود فشردم ، رگ های او شکست 
مهتاب ، عمر شب را در شیشه کرده بود 
 چون شیشه بر زمین زده شد ، آفتاب رست 
