آه، باران
ریشه در اعماقِ اقیانوس دارد ــ شاید ــ
                      این گیسو پریشان کرده 
                                            بید وحشی باران .
یا ، نه ، دریایی است گویی ، واژگونه ، بر فراز شهر ،
                                                شهر سوگواران .
* 
                 
هر زمانی که فرو می بارد از حد بیش 
ریشه در من می دواند پرسشی پیگیر ، با تشویش :
رنگ این شب های وحشت را 
                                     تواند شست آیا از دل یاران ؟ 
*
                  
چشم ها و چشمه ها خشک اند .
روشنی ها محو در تاریکی دلتنگ ،
همچنان که نام ها در ننگ !
                      
هرچه پیرامون ما غرق تباهی شد .
آه، باران، ای امید جان بیداران !
بر پلیدی ها - که ما عمری ست در گرداب آن غرقیم -
                                آیا‌، چیره خواهی شد ؟