یاد دوست
بر گور روزهای سیه ، بوته های عشق 
پژمرد و غنچه های امید گذشته مرد 
در حیرتم هنوز که ایا چگونه بود 
 آن روزها که مرد و ترا جاودانه برد 

خوابی گذر نکرد ، دریغا ، گذر نکرد
در چشم من ، شبان سیه ، بی خیال تو 
ای آنکه دل به رنج غریبی سپرده ای 
گریم به حال خویش و نگریم به حال تو 

یاد آرمت هنوز ، هنوز ای امید دور 
ای آنکه در زوال تو بینم زوال خویش
 چون بنگرم هنوز در انبوه روزها 
 یادآورم ورود ترا در خیال خویش

 گویی در آن غروب بهاری گشوده شد 
 درهای تنگ معبد تاریک خاطرات 
همراه با بخور خوش و زخمه های چنگ 
در دل طنین فکند مرا ضربه های پات 

 با من چنان به مهر درآمیختی که بخت
چون در تو بنگریست ، لب از شکوه ها بدوخت 
وان قطره ی نگاه تو چون در دلم چکید 
چون اشک گرم شمع ، مرا زندگی بسوخت 

اینک ، تو نیز رفتی و بر گور روزها 
 شمعی ز یاد روشن خود برفروختی
ای آفتاب عمر ! درین وادی غروب 
 هر سو مرا کشاندی و لب تشنه سوختی

بازآ که بی فروغ تو ، این روزهای تار 
 بر من چنان گذشت که بگذشت شام من 
ای دیو شب ! فرشته ی خورشید را بکش
تا صبحدم دوباره نیاید به بام من 