در برابر درخت
صبح زود بود 
 باغ پر صنوبر و 
سرود بود 
 سینه سرخ ها در اوج ها و اوج ها 
پر گشوده فوج ها و فوج ها 
 می زد از کران شرق 
در نگاه شان 
 شعاع شیری سحر 
موج ها و موج ها و موج ها 
هر گیاه وبرگچه در آستانه ی سحر 
 آن صدای سبز را 
زان سوی جدار حرف و صوت 
می چشید 
 آن صدا که موسی از درخت می شنید
 گر چه خویش را ز خویشتن 
 تکانده بودم و رها شده  باز هم در آن میان غریبه بودم و کسی
از حضور من خبر نداشت 
هرچه واژه داشتم نثار کردم و درخت 
لحظه ای مرا به کنه خویش ره نداد
 