مغلق و معوج
دلیل قدرت طبع و فصاحت ان نبود
 که لب گشاید شاعر به مغلق و معوج‏ 
کلام نامتناسب به ذوق مردم روز
 فصیح نیست، چه بحر رمل چه بحر هزج‏
 کنونکه مرکب ماشین برق و طیاره است‏ 
سفر چگونه کند کس با اشتر و هودج‏
 زمانه مقتضی سیر و گشت غرب بود
 اگرچه آرزوی تو است مکه رفتن و حج‏ 
چو رسم ریش تراشیست در جهان معمول‏ 
دگر چه طعنه زند ریش پهن بر کوسج‏
 ترا که نقد سخن غیر رایح است،  چرا؟ 
بدون منطق و حق گیردت ز سامع لج‏
 چرا توقع دارد که شاعرش دانند
 کسیکه باز ندانسته است خر ز خلج‏
 زهی فصاحت سعدی و ساده‏گوئی او
 خوشا کسیکه از او پیرو است چون ایرج
‏ خلاف سبک فلان شاعر تهی ز شعور
 که با لغات غریب و عجیب و عسر و حرج‏
 سخن سراید نه طرز نو نه شکل قدیم‏ 
خهی فصاحت معوج زهی سلیقهء کج‏
 چگونه شاهد بزم ادب شود این زشت‏ 
به چشم کور و به سر کل، ز دست و پا اعرج