سودای محال
شب گذشت و سحر فراز آمد 
دیدهٔ من هنوز بیدار است 
 در دلم چنگ می زند  اندوه 
جانم از فرط رنج  بیمار است 
 شب گذشت و کسی نمی داند 
 که گذشتش چه کرد با دل من 
 آن سر انگشت ها که عقل گشود 
نگشود ، ای دریغ ،‌ مشکل من 
چیست این آرزوی سر در گم 
که به پای خیال می بندم ؟
 ز چه پیرایه های گوناگون 
به عروس محال می بندم ؟
همچو خاکسترم به باد دهد 
 آخر این آتشی که جان سوزد 
دامن اما نمی کشم کاتش
سوزدم ، لیک مهربان سوزد 