سقوط
گردنی می افراشت
 سرش از چرخ فراتر می رفت
 آسمان با همه اخترهاش
بوسه می زد بر سرانگشتش
 سکه ی خورشید
بود در مشتش ...
یک سر و گردن
 گاه
نه کم از فاصله ی کیهانی ست
 وز سرافرازی تا خواری
 جز یک سر ِ مو فاصله نیست
 او سری خم کرد
 و آسمان ، با همه اخترهاش
 دور شد از سر ِ او 