برده
بوته ی خشکیده ام ز بوسه ی خورشید
 غنچه ی مرگم که عطر زندگیم نیست 
بنده ی پیرم که از نهیب حوادث
راه رهایی ز دام بندگیم نیست 

 تار پر از ناله ام، به زخمه مکوبم
رنجه مدارم ازین شکنجه ، خدا را
  برده ی پیرم که برده ام همه بر دوش 
ناله کنان ، تخته سنگ های بلا را

 ناله ی من رخنه کند به دل سنگ 
ناخن من لطمه کی زند به تن کوه
 چنگ تهی مانده ام که زخمه ی تقدیر
  پر کندم از هزار نغمه ی اندوه 

اشک فریبم ، نه اشک شادی و ماتم 
اشک گناهم ، نه اشکی پاکی و پرهیز
 ای غم شیرین ! مرا به خویش میالای
ای دل غمگین !‌ مرا به خویش میاویز 

قطب زمینم که آفتاب نبینم 
شام خزانم که جز ملال ندانم 
باد سیاهم که چون ز راه درایم
 غیر غبارت به دیدگان نشانم 

 بار خدایا !‌ نشاط زندگیم نیست 
 گرچه دلم بارها ز مرگ هراسید 
 ای همه مردم !‌ مرا چنانکه منستم 
باز ببینید و باز هم نشناسید 