بر سرزمین سوختگی
پنداشتند خام 
 کز سرگشتگان که پی ببرند و سوختند 
 من آخرین درختم از سلاله جنگل 
 آنان که بر بهار تبر انداختند تند 
 پنداشتند خام که با هر شکستنی 
قانون رشد و رویش را از ریشه کنده اند 
خون از شقیقه های کوچه روان است 
در پنجه های باز خیابان 
گل گل شکوفه شکوفه 
 قلب است انفجار آتشی قلب 
بر گور ناشناخته اما 
 کس گل نمی نهد 
 لیکن 
 هر روزه دختران
با جامه ساده به بازار می روند 
و شهر هر غروب 
 در دکه های همهمه گر مست میکند 
 و مست ها به کوچه ی مبهوت می زنند 
و شعرهای مبتذل آواز می دهند 
 در زیر سقف ننگ 
 در پشت میز نو
سرخوردگی سلاحش را 
تسلیم می کند 
 سرخوردگی نجابت قلبش را 
که تیر می کشد و می تراشدش 
تخدیر می کند 
سرخوردگی به فلسفه ای تازه می رسد 
 آن گاه من به صورت من چنگ می زتند 
 در کوچه همچنان 
 جنگ عبور از زره واقعیت است 
و عاشقان تیزتک ترس ناشناس 
بنهاده کوله بار تن جست می زنند 
پرواز می کنند 
 آری 
 این شبروان ستاره روزند 
 که مرگهایشان 
 در این ظلام روزنی به رهایی است 
و خون پاکشان 
 در این کنام کحل بصرهای کورزا است
 اینان تبارشان 
 سر می کشد به قلعه ی دور فداییان 
 آری عقاب های سیاهکل 
 کوچیدگان قله الموتند و بی گمان 
فردا قلاعشان 
 قلب و روان مردم از بند رسته است 
 پیوند جویبار نازک الماسهای سرخ 
 شطی است سیل ساز
کز آن تمام پست و بلند حیات ما 
سیراب می شوند 
 و ریشه ای سرکش در خاک خفته باز 
 بیدار می شوند 
اینک که تیغههای تبرهای مست را 
 دارم به جان و تن 
می بینم از فراز 
بر سرزمین سوختگی یورش بهار 
