پرنده فقط یک پرنده بود
پرنده گفت : ( چه بویی ، چه آفتابی ، آه 
بهار آمده است
و من به جستجوی جفت خویش خواهم رفت. ) 

پرنده از لب ایوان
پرید ، مثل پیامی پرید و رفت 
پرنده کوچک بود
پرنده فکر نمی کرد
پرنده روزنامه نمی خواند 
پرنده قرض نداشت 
پرنده آدم ها را نمی شناخت 
پرنده روی هوا 
و بر فراز چراغ های خطر 
در ارتفاع بی خبری می پرید 
و لحظه های آبی را 
دیوانه وار تجربه می کرد

پرنده ، آه ، فقط یک پرنده بود 