قطعه شمارهٔ ۱۳۱
خسرو شمس و غرب شمس الدین 
بر همه سروران تویی مخدوم 
در دولت ز تو شده مفتوح 
مکرمت بر وجود تو مختوم
صاحب سیف و صاحب ملکی 
بر صحف نام نیک تو مرقوم 
طبعت آموخته قواعد ملک
ملکان از تو می‌برند رسوم 
سیرت تو فضایل و افضال 
عادت اهتمام اهل علوم 
رایت دولت تو چون رایت 
بر گذشته ز منتهای نجوم 
از تو اصحاب علم را ادرار 
و ز تو ارباب فضل را مرسوم 
در حریم حمایت کرمت 
من چرایم ز لطف تو محروم 
رای عالیت را مگر نشدست 
صدق و اخلاص من رهی معلوم 
همتت چون روا همی دارد 
که مرا می‌دهد به دست هموم 
کرم تو گرفته جمله جهان 
مال و زر بر هنروران مقسوم 
من ز نیکی تو چو تو ز بدی 
چند باشم منزه و معصوم 
بنده مهمان خوان همت توست 
دادخواهان به تو ز چرخ ظلوم
میهمان را سزد که داری نیک 
خاصه مهمان مدح خوان و خدوم 
تا بنازد به تخت شاهان بخت
تا بتاج است هر شهی موسوم 
باش بر فرق جمله شاهان تاج 
که تو شهباز و دیگران چون بوم 
صبح اقبال تو دمیده ز شام 
صیت رایت زری رسیده به روم 