در زنجیر
بال ِ فرشتگان ِ سحر را شکسته اند
 خورشید را گرفته به زنجیر بسته اند
 اما تو هیچ گاه نپرسیده ای که :
 - مرد !
 خورشید را چگونه به زنجیر می کشند ؟
گاهی چنان درین شب ِ تب کرده ی عبوس
 پای زمان به قیر فرو می رود که مرد
 اندیشه می کند :
 - شب را گذار نیست !
 اما به چشم های تو ای چشمه ی امید
 شب پایدار نیست !