ژاله
شب همه شب به بزم باغ ، گلی
به صبا بوسه داد و کام گرفت
هوسی راند و باده ای پیمود
 حاصل از عمر ِ بی دوام گرفت
دامن از دست داد و مست افتاد
 تا شرابی ز جام ِ وصل چشید
 بلبل ِ بی نوا ز حسرت و سوز
 تا سحر ناله کرد و آه کشید
 روی دامان ِ چاک ِ گل ، ژاله
یادگاری ز قصه ی دوش است
گل سرافگنده ، صبح می خندد
بلبل ِ دل شکسته خاموش است 