واسطه
ابرو به هم کشید و مرا گفت 
 دیگر شکار تازه نداری ؟
اینان ،‌ تمام ، نقش و نگارند 
جز رنگ و بوی غازه نداری ؟
دوشیزه یی بیار که او را 
 حاجت به رنگ و بوی نباشد 
وان آب و رنگ ساختگی را 
 با رنگش آبروی نباشد 
دوشیزه یی بیار دل انگیز 
زیبا و شوخ کام نداده 
بر لعل آبدار هوس ریز 
از شوق کس نشان ننهاده 
افسون به کار بستم و نیرنگ
تا دختری به چنگ من افتاد 
یک باغ ، لطف و گرمی و خوبی 
ز انگشت پای تا به سرش بود 
 دیگر چه گویمت که چه آفت 
پستان و سینه و کمرش بود 
 بزمی تمام چیدم و آنگاه 
آن مرد را به معرکه خواندم 
 مشکین غزال چشم سیه را 
 نزدیک خرس پیر نشاندم 
گفتم ببین !‌ که در همهٔ عمر 
 هرگز چنین شکار ندیدی 
 از هیچ باغ و هیچ گلستان 
 اینسان گل شمفته نچیدی 
زان پس به او سپردم و رفتم 
مرغ شکسته بال و پری را 
 پشت دری نشستم و دیدم 
رنج تلاش بی ثمری را 
پاسی ز شب گذشت و برون شد 
 شادان که وه !‌ چه پرهنری تو
این زر بگیر کز پی پاداش 
 شایان مزد بیشتری تو 
این گفت و گو نرفته به پایان 
 بر دخترک مرا نظر افتاد 
زان شکوه ها که در نگهش بود 
 گفتی به جان من شرر افتاد 
آن گونه گشت حال که گفتم 
کوبم به فرق مرد ، زرش را 
 کای اژدها !‌ بیا و زر خویش
 بستان و باز ده گهرش را 
دیو درون نهیب به من زد 
کاین زر تو را وسیلهٔ نان است 
 بنهفتمش به کیسه و بستم 
 زیرا زر است و بسته به جان است 