۴ - هجرت
             

آری،
تاریخ ،
این گونه آغاز شد ،
     
یک روز که آفتاب ،
آرام می‌چکید
           بر شاخسار بید.
و پروانه‌ها
بر گِرد کرمکی شبتاب
                             طواف می‌کردند.
و چلچله‌ای غریب ،
واژهٔ سفید زمستان را
از بال‌های سیاه خود می‌شست.
و قناری ز روی برگِ شب بوها ،
سرودهٔ غزلی تازه را ز بَر می‌کرد.
و جویبار خستهٔ راه ،
حکایت سفرش را 
                    به گوش گل می‌گفت ،
تو آمدی ،
و واقعهٔ عشق ،
در رگ های معجزه جاری شد .
        
آن سال ،
سالِ شروع کبوتر بود .
سالِ عروج پیچک ها .
سالِ شکفتن فواره‌های چشمهٔ یاس .
سالِ طلوع اقاقی .
سال جوانه زدن لادن پیر .
فصل شکستِ بغض غرور .
روز بلوغ مبهم اشک .
     
***
اینک می‌دانم
که آغاز تاریخ ،
میلادْ روز  ِحادثهٔ دیدن تو بود.
      
آری ، 
اینک می‌دانم.
              
                              تابستان ۱۳۹۰
            