آن عاشقان شرزه
 آن عاشقان شرزه که با شب نزیستند 
رفتند و شهر خفته ندانست کیستند 
 فریادشان تموج شط حیات بود 
 چون آذرخش در سخن خویش زیستند 
مرغان پر گشوده ی طوفان که روز مرگ
دریا و موج و صخره بر ایشان گریستند 
 می گفتی ای عزیز ! سترون شده ست خاک 
اینک ببین برابر چشم تو چیستند 
 هر صبح و شب به غارت طوفان روند و باز 
باز آخرین شقایق این باغ نیستند 