شمارهٔ ۵ - هم در مدح اتسز گوید
جانا اگر لب تو رهی فرد نیستی 
جفت سرشک لعل و رخ زرد نیستی 
ور گرم نیستی سر و کار تو با حسود
از درد دل مرا نفس سرد نیستی 
ور یابدی نسیم رخ و زلف تو دلم 
در عشق تو ندیم غم و درد نیستی 
ور جان من امید وصال تو داردی 
در هجر اگر جزع کندی مرد نیستی
باران نصرة دین گر بخواهدی
بر فرق عمر من ز عنا گرد نیستی
شاهی ، که روزگار بطبعش مسخرست
فخر ملوک ، نصرة دین ، بو المظفرست
جانا ، ز من بقصد کرانه گرفته ای 
در کوی بی وفایی خانه گرفته ای 
عشق مرا فسون مجازی گرفته ای 
کار مرا فریب و فسانه گرفته ای 
اندر میانهٔ دل و جانم نشسته ای 
گر چه ز دست و دیده کرانه گرفته ای 
دایم زمانه با تن من خود جفا کند 
و اکنون تو نیز رسم زمانه گرفته ای 
خستی هزار دل بد و چشم و از آن هیب 
درگاه شهریار یگانه گرفته ای 
شاهی ، که روزگار بطبعش مسخرست
فخر ملوک ، نصرة دین ، بو المظفرست
جانا ، دلم ز عشق تو پالوده شد همه 
پالوده وز رخم آلوده شد همه
شخصی که دی بوصل تو آسوده داشتم 
امروز از فراق تو فرسوده شد همه 
غمها بدل ز مهر تو سنجیده شد تمام 
عالم بسر ز مهر تو پیموده شد همه 
در بوتهٔ هوای تو ، ای به ز سیم و زر 
رخهای همچو سیم زر اندوه شد همه
ما را چو خصم نصرة دین و چو دولتش
صبر و غم از تو کاسته . افزوده شد همه 
شاهی ، که روزگار بطبعش مسخرست
فخر ملوک ، نصرة دین ، بو المظفرست
امروز روی عالم و پشت سپاه اوست 
اصحاب دین و اهل هدی را پناه اوست 
فرمانده نواحی عالم ببیش و کم 
از مستقر ماهی تا جرم ماه اوست
گرد حسام و معرکه و کارزار اوست 
مرد سریر و مملکت و پیشگاه اوست 
در اصل و انتساب بشمشیر و اکتساب 
خوارزمشاه زاده و خوارزمشاه اوست 
و آن کس که هست منتظر دولتی جزو 
با دیدهٔ سپید و گلیم سیاه اوست 
شاهی ، که روزگار بطبعش مسخرست
فخر ملوک ، نصرة دین ، بو المظفرست
شاها ، نهیب تو ره دشمن همی زند
عزم تو گام در دل آهن همی زند
رمح و حسام تو چو قلم بدسگال را 
سینه همی شکافد و گردن همی زند
بر جرم مهر جاه تو دامن همی کشد 
در گرد ماه قدر تو خرمن همی زند
هر کو نظر کند بخلاف تو ، تازد
مژگانش در دو دیده چو سوزن همی زند 
شمشیر آبدار تو هنگام کار زار 
آتش بقهر در دل دشمن همی زند
شاهی ، که روزگار بطبعش مسخرست
فخر ملوک ، نصرة دین ، بو المظفرست
ای شاه ، کان فضل و مکان شرف تویی 
اهل سریر و تاج و لوای سلف تویی 
از دو نژاد طاهر و از دودهٔ خطر 
بر رغم یک جهان متخلف خلف تویی
بر قمع کفر و نصرة اسلام در مصاف 
چون صف زند سپاه هدی پشت صف تویی
ترسندگان نکبت ایام سفله را 
اندر جهان بحسن عنایت کنف تویی
صد بحر در وغا ، چو بکوشی ، بدل تویی
صدابر در سخا ، چو بخششی ، بکف تویی
شاهی ، که روزگار بطبعش مسخرست
فخر ملوک ، نصرة دین ، بو المظفرست
شاها ، جلالت تو بر انجم قدم نهاد 
در بادیه امان تو بیت الحرام نهاد 
اکرام بی ریای تو بر غم روزگار 
داد کرام داد و نهاد کرم نهاد 
هر کو بجان نکرد وجود ترا سجود
از منزل بقا قدم اندر عدم نهاد 
تیغ تو روز معرکه در دست دین و کفر 
منشور شادمانی و تو قیع غم نهاد
در کلک مار شکل تو هنگام مهر و کین 
زنبور وار دست قضا نوش و سم نهاد 
شاهی ، که روزگار بطبعش مسخرست
فخر ملوک ، نصرة دین ، بو المظفرست
شاها، چو چرخ قاهر و چون دهر قادری 
در معرکه یگانه و در فضل نادری 
اندر جلال قدر چو چرخ ثوابتی 
وندر کمال فضل چو کان جواهری 
در جود و در هنر همه محض مناقبی
چون جد و چون پدر همه عین مفاخری
با تو عدو چگونه کند همبری ؟ که او 
از تخمهٔ خبیث و تو اصل طاهری 
خصم تو از نژادهٔ منحوس فاجرست 
تو باز از نژادهٔ مسعود فاخری
شاهی ، که روزگار بطبعش مسخرست
فخر ملوک ، نصرة دین ، بو المظفرست
امروز قدوهٔ فضلای جهان منم 
در نظم و نثر والی این دو زبان منم 
سرمایهٔ عجم بدها و ذکا منم 
پیرایهٔعرب ببیان و بنان منم
بر ملک نظم و نثر بلاغت بواجبی 
والی منم ، وزیر منم ، قهرمان منم 
در دیدهٔ فصاحت همچون بصر منم 
در قالب بلاغت همچون روان منم 
بر آستین مفخر بنویسم این تراز 
کز جان و دل ملازم این آستان منم 
شاهی ، که روزگار بطبعش مسخرست
فخر ملوک ، نصرة دین ، بو المظفرست
شاها ، دلت همیشه قرین سرور باد 
چشم بد زمانه ز جاه تو دور باد 
آن کس که با مخالفت تو الوف گشت 
اقبال از موافقت او نفور باد 
حساد را ز سهم تو هر لحظه ماتمست 
احباب را ز جاه تو هر لحظه سور باد 
در زیر پای قدر تو اوج نجوم باد 
در شرم جود دست تو موج بحور باد 
در مدح تو عبارت و معنی شعر من 
بگذشته از مطالع شعری العبور باد