گو آفتاب برآید
آیات مصحف عشقم،  کس خواندنم نتواند 
 وان کس که مدعیم شد ،  غیر از دروغ نخواند 
چونان سیاوش پاکم ، از دود و شعله چه باکم 
آتش به رخت سفیدم ،  خاکستری نفشاند 
 دل را برابر یاران،   چون گل به هدیه نهادم 
 دیوانه آن که به تهمت ،  خون از گلم بچکاند 
 آن شبنمم که سراپا ، در انتظار طلوعم 
گو آفتاب براید ،  وز من نشانه نماند 
 جان را به هیچ شمردم ،  این است رمز حضورم 
 دشمن بداند و دردا،  کاین نکته دوست نداند 
رویای باغ بهشتم ،  در نقش پردهٔ خوابت 
شیطان به کینه مبادا ، این پرده را بدراند 
 چون صبح آیت حقم،  تصویر طلعت حقم 
عاقل طلیعهٔ حق را ،  در گل چگونه کشاند ؟
 جز آفتاب و به جز من ،  ظلمت زدا و صلا زن 
پیغام نور و صدا را ،  سوی شما که رساند ؟
گفتی چرا نکشندم ،  زیرا هر آن که به کشتن 
 جسم مرا بتواند ،  شعر مرا نتواند 