اندوه
خسته و غمزده با زمزمه ای حزن آلود
شب فرو می خزد از بام ِ کبود
 تازه بند آمده باران و نسیمی نمناک
می تراود ز دل ِ سرد ِ شبانگاه ِ خموش
شمع ِ افسرده ی ماه از پس ِ آن ابر ِ سیاه
 گاه می خندد و می تابد از اندوهی سرد
 خنده ای غمزده چون خنده ی درد
 تابشی خسته و بی رنگ و تباه
 چون نگاهی که در آن موج زند سایه ی مرگ
سوزناک از دل ِ ویران ِ درختان ِ خموش
می رسد گاه یکی نغمه ی آشفته به گوش
نغمه ای گم شده از سینه ی نایی موهوم
 بانگی آواره و شوم
 می کشد مرغ ِ شباهنگ خروش
می رود ابر و یکی سایه ی انبوه و سیاه
نرم و خاموش فرو می خزد از گوشه ی بام
 آه ، دردی ست در آن اختر ِ لرزنده که گاه
 کورسو می زند و می شود از دیده نهان
 وز نهیب ِ نفس ِ تیره ی شام
 می کشد مرغ ِ شباهنگ فغان
آه ای مرغ ِ شباهنگ خموش!
بس کن این بانگ و خروش
 بشکن این ناله ی پرسوز و گداز
 بشکن این ناله که آن مایه ی ناز
 تازه رفته ست به خواب
 آری ای مرغک ِ اندوه پرست
 بس کن این شور و شتاب
 بس کن این زمزمه ... او بیمارست .