وجود حاضر و غایب
چشمم به روی بیشه و 
دریاچه بود و ابر 
 و خوشه های خیس اقاقی ها 
 و روشنای آب که قلبم را 
در هرم آفتاب نشابور 
طفلان منتظر 
در کوچه ای محکمه کردند 
قلبم برهنه شد 
 آنجا به روی خاره و خارا 
 در تیز تاب دشنه ی خورشید 
 با واژه واژه پرسش آنان 
قلبم برهنه شد 
 از خویش رفته بودم 
باران نرم و ریز فرو می ریخت 
بر بازوان سبز علف ها 
 و گیسوان خیس خزه ها 
بر سطح پر تبسم امواج آب و 
 من
در هرم آفتاب نشابور
  آتش گرفته بودم 
