از پشت این دیوار
بگذار بال خسته ی مرغان 
 بر عرشه ی کشتی فرود اید
  در برگ زیتونی
 که با منقار خونین کبوترهاست 
آرامش نزدیک واری را نمی بینم 
آب از کنار کاج ها 
تنها 
نخواهد رفت 
این منطق آب ست 
 قانون سرشاری و لبریزی ست 
سیلاب 
 در بالاترین پرواز 
 هر گنبد و گلدسته و
 هر برج و باروی مقدس را
تسخیر کرده از لجن 
از لوش کنده 
این آخرین قله ست 
بیچاره آن مردی که آن شب 
 زیر سقف شب 
 با خویشتن می گفت 
 من پشت تصویر شقایق ها 
 و در پناه روح گندم زار خواهم ماند
  من تاب این آلودگی ها را ندارم 
 آه 
 بیچاره آن مردی که این می گفت 
پیمانه ی لبریز تاریکی
 درین بی گاه 
 لبریز تر شده 
 آه 
 می بینی 
مستان امروزینه 
 هشیاران دیروزند 
ای دوست 
 ای تصویر 
ای خاموش
از پشت این دیوار 
 در رگبار 
آخر بپرس از رهگذاری
  مست یا هشیار 
زان ها که می گریند
  زان ها که می خندند 
 کامشب 
درخیمه ی مجنون دلتنگ کدامین دشت 
بر توسنی دیگر 
 برای مرگ شیرین گوارایی
زین و یراق و برگ می بندند ؟
منخواب تاتاران وحشی دیده ام امشب 
 در مرزهای خونی مهتاب 
 بر بام این سیلاب
خوابم نمی اید 
خوابم نمی اید 
تو گر تمام شمع های آشنایی را کنی خاموش
 و بر در و دیوار این شهر تماشایی
صد ها چراغ خواب آویزی
با صد هزاران رنگ 
 خوابم نخواهد برد 
 وقتی افق با تیرگی ها آشتی می کرد
 خون هزاران اطلسی 
تبخیر می شد 
در غروب روز 
 که نام دیوی روی دیوار خیابان را 
آلوده تر می کرد 
 باران سکوت کاج را می شست 
در آخرین دیدارشان 
 پیمانه های روشنی لبریز 
شب خویش را 
در شط خاموشی رها می کرد 
خواب بلند باغ را مرغی
 با چهچهه کوتاه خود تعبیر ها می کرد 
آن سیره ی تنها که سر بر نرده ی سرد قفس می زد 
آگاه بود ایا که بالش را 
در خیمه ی شبگیر کوته کرده بود آن مرد ؟
شاید بهانه می گرفت این سان 
شاید 
اما چه پروازی 
چه آوازی 
در برگ زیتونی
 که با منقار خونین کبوترهاست 
آرامش نزدیک واری را نمی بینم 
بگذار بال خسته ی مرغان 
 بر عرشه ی کشتی فرود اید 
