شمارهٔ ۳۹ - نیز در حق ادیب صابر بن اسمعیل ترمذی
علمت ، ای صابر بن اسمعیل 
روی عالم همی بیاراید 
رفعت قدر تو بپای شرف 
تارک آسمان همی ساید 
تویی آنکس ، که در بدایع نظم 
مثل تو روزگار ننماید 
همه دانش ز طبع تو خیزد 
همه معنی ز لفظ تو زاید
چرخ ذکر ترا نپوشاند 
دهر عز ترا نفرساید 
هر که پیش تو یاد نظم آرد 
بیقین دان که : باد پیماید 
تو ستودی مرا و مثل مرا 
زیبد ، از روزگار بستاید 
منم آنکس که صیقل نظمم 
زنگ از تیغ فضل بزداید
خامهٔ من ، که هست بسته میان 
بستهٔ مشکلات بگشاید 
علهاییست بس شریف ، کزان 
یک زمان فکرتم نیاساید 
جز برای ریاضت خاطر 
همتم سوی نظم نگراید 
می ندانی کمال علم مرا 
دیر عهدی ندیدم ، شاید 
متهم کرده ای مرا بحسد 
از چو من کاملی حسد ناید 
تا جمال کمال من بیند 
تیز بین دیده ای همی باید 
طیبتی کردم ، این معاذ الله !
تا ازین وحشتی نیفزاید 