غزل شمارهٔ ۱۷۷
بمرد رستم زال و زتن غبار گذاشت 
ببرد حسرت و عبرت بیادگار گذاشت 
خوشا کسی که چو رو کرد سوی او دنیا 
باختیار گذشت و باختیار گذاشت 
بدا کسی که طلب کرد و دل بدنیا بست 
باختیار گرفت و باضطرار گذاشت 
گذاشت هر که به جز کرد گار حسرت بود 
خوشا کسی که دلش را بکردگار گذاشت 
فلک نگردد الا بمدعای کسی 
که کار خویش بخلاق کار و بار گذاشت 
چو اختیار ندادند بنده را در کار 
خنک کسی که بمختار اختیار گذاشت
چو فیض هر که بدنیا نبست دل جان برد 
دعای خیر زنیکان بیادگار گذاشت 