خار و روزگار
چو خاری به دل داری از روزگار،
چو نتوانی از دل برون کرد خار،
چو درمان و دارو نیاید به دست،
                زر و زور بازو نیرزد به هیچ،
چو تدبیر و نیرو،
              نیاید به کار،
در آن تنگنایی که اندوه و رنج
دلت را فراگیرد از هر کنار...

به گُل فکر کن!
به پهنای یک آسمان گل
به دریای تا بیکران گل …
رها کن تنِ خسته ات را
در آن باغ تا بی نهایت بهار
شنا کن!
             سبکبال
                         پروانه وار…
مگر ساعتی دور از آن کارزار
بیاسایی از گردش روزگار