قطعه شمارهٔ ۱۲۴
شاها از میان جان و دل بیگاه و گاه 
من دعایت با دعای قدسیان پیوسته‌ام 
با وجود ابر احسانت که بر من فایض است 
راستی از منت دور فلک وارسته‌ام 
ای خداوندی که رنگ و بوی بزمت چون بدید 
گفت گل بر خود چه می‌خندی که اینجا دسته‌ام 
درد چشمی ناگهانم خاست و اندر خانه‌ای 
تنگ و تاری همچو چشم خویشتن بنشسته‌ام 
کرده‌ام عادت به چشم و سر به درگاه آمدن 
زان نمی‌آیم که چشمم بسته و من خسته‌ام 
چشم‌های بنده از نادیدنت دیوانه‌ام 
هر دو را زان روی چون دیوانگان بر بسته‌ام 
دولتت بادا ابد پیوند و خود باشد چنین 
بارها عقل این سخن در گوش گفت آهسته‌ام 