آیینهٔ دل
مگر هنوز، به خاطر،‌ تو را خیال من است 
که هر کجا به زبان تو شرح حال من است ؟
عجب ز اینهٔ قلب تو که در آن نقش 
 ز بعد رفتن من ، باز هم، خیال من است 
 رضا و مهر تو نازم که جام زهر فراق 
برابر تو به از شربت وصال من است 
 رسید شعر تو و گوشم آشنایی داشت 
به نغمه یی که ز مرغ شکسته بال من است 
 اگرچه سوخت چو پروانه بال تو ای دوست 
چو شمع سوخته تا صبح نیز حال من است 
 شنیده ام که ز دوری ، هنوز، رنجوری
اگر چه رنج و غمت مایهٔ ملال من است 
ولی نهفته نماند که ضمن دلتنگی
خوشم که باز، به خاطر‌، تو را خیال من است 