ونیز .... ونیز
ز چشم تنگ هواپیما 
در آن غروب هراس آور زمستانی
ونیز را دیدم که همچو نقش نگونسار آسمان بر آب 
جهان تازه ی دیگر بود 
ونیز چون خزه ای سبز در مسیر نسیم 
به رقص دایره مانن موج می پیوست 
و از نسیم رهاتر بود 
نه ریشه داشت که پیوند با زمین گیرد 
نه پایه داشت که از موج در امان باشد
 ولی به شکل هزاران حباب نورانی
میان همهمه ی موج ها شناور بود 
و من که از در پنهانی تخیل خویش
در آن غروب هراس آور زمستانی
به سوی غربت امروز خود شتافته ام 
ونیز را همه جا در خیال می بینم 
و نیز در شب پیری به خویش می نگرم 
اگر ز نیش نگاه ستارگان ، شبها 
ونیز را سر خفتن نیست 
منم که چشم به چشم ستاره می دوزم 
و تا سپیده براید : ستاره می دوزم
 و تا سپیده براید : ستاره می شمردم
 منم که در دل دریای بی کران چون او 
جزیره های پرکنده ی پریشانم 
وزین قلمرو تاریک در نمی گذرم
 منم که تیره تر از آسمان طوفانی
به یاد خاک دل افروز آفتابی خویش
در آستان سحر : دل به گریه می سپردم 
