شمارهٔ ۸۴
این است، سرود من و بلبل به چمن‌ها
فریاد ز بی‌مهری این عهدشکن‌ها
نشنیده کس، از غنچهٔ مستور تو حرفی
امّا به زبان‌ها ز تو افتاده سخن‌ها
روزی که دهد زلف تو، بر باد، غبارم
در خاک شود غالیه‌بو، جیب کفن‌ها
چون خاک سر کوی تو گیرند در آغوش
در حشر نیارند ز جان یاد، بدن‌ها