شالیکار
 آسمان ریخته در آبی رود
  طرح اندوه غروب 
دختری بر لب آب 
 روی یک سنگ سپید 
 زیر یک ابرکبود 
 پای می شوید پاهای گل و لای اندود 
 پای می شوید و می اندیشد 
 کار کار در شالی زار 
در دل رود کبود 
 می دود سو سوی تک اختر شام 
و از آن پیکر تار 
که نشسته است بر آن سنگ سپید 
گیسوانی شده افشان بر آب 
نگهی گم شده در شالی زار 
