تصویر
خانه ی خالی ِ تنهایی
 مثل ِ آیینه ی بی تصویر
 در شب ِ تنگ ِ شکیبایی
عکسی آویخته بر دیوار
 مثل ِ یادی سبز
 مانده در ذهن ِ شب ِ پاییز
دختری
 گردن افراشته ، با بارش ِ گیسوی بلند
 پسری
در نگاهش غم خاموش ِ پدر
 و زنی رعنا ، اما دور ...
در شب ِ تنگ ِ شکیبایی ، مردی تنها
 مثل ِ آیینه ی بی تصویر
 خالی ِ خانه ی تنهایی
 سایه ای خاموش
 در شب ِ آینه می گرید
 آه ، هرگز صد عکس
 پر نخواهد کرد
 جای یک زمزمه ی ساکت ِ پارا بر فرش
 این که همراه ِ تو می گرید آیینه ست
 تو همین چهره ی تنهایی