شمارهٔ ۱۸ - دربارۀ ملک اتسز
شاها ، خدایگانا ، آنی که لحظه ای 
از بیم خنجر تو نیارد غنود چرخ 
در روزگار دولت تو همچو ماتمی 
پوشد ز هیبت تو لباس کبود چرخ
تا رفت جز براه وفاقت نرفت ماه 
تا بود جز بحکم مرادت نبود چرخ 
از روی فخر گوهر اکلیل خویش ساخت 
هر نکته کان ز لفظ شریفت شنود چرخ 
شاها چو دست حشمت تو برسرم ببرد دهر
در زیر پای قهر تنم را بسود چرخ
هر چان طراوتست ز حالم ببرد دهر
هر چان حلاوتست ز عیشم ربود چرخ
بی حسن اصطناع تو و لطف جود تو 
عیشم بکاست عالم و رنجم فزرود چرخ 
به زین بمن نگر ، که اگر حالتی بود 
والله ! که مثل من بخواهد نمود چرخ 