نمایش ناتمام ...
برای فریدون فرشیان
*
در میدان های سکوت ،
آدم های بی دفاعی را 
               دار می زدند 
و دارها و آدم های آویخته شان 
در گاهواره ی مرگ 
چون درختی را می نمودند 
که در انبوهی از سیاهی ِ مات فرو رفته ،
و در بهاری جاویدان زندگانی می کنند 
و سکوهای افتخار 
خالی از هر نفر 
در لحظه های کور ،
نگاهی سرگردان بود 
و عابری که پیامی داشت 
و به سوی میدان سکوت می شتافت 
خود نیز 
        درختی خزان زده شد 
و شاخه هایش را 
میوه های سیاه غربت پوشانید 
و چندین لاشخوار 
از چوبه های خشکِ دور دست 
                                پرواز کردند 
و بر کرسی ِ رنگین نگهبانان نشستند ...
و این نیز خود نمایش را پایان نداد .