چراغی از پس نیزار
تو آن پرنده ی رنگین آسمان بودی
 که از دیار غریب آمدی به لانه ی من 
 چو موج باد که در پرده ی حریر افتد 
طنین بال تو پیچید در ترانه ی من 

پرت ز نور گریزان صبح ،‌گلگون بود
تنت حرارت خورشید و بوی باران داشت 
 نسیم بال تو عطر گل ارمغانم کرد
  که ره چو باد به گنجینه ی بهاران داشت 

چو از تو مژده ی دیدار آفتاب شنید 
 دلم تپید و به خود وعده ی رهایی داد 
چراغی از پس نیزار آسمان تابید 
 که آشیان مرا رنگ روشنایی داد 

ترا شناختم ای مرغ بیشه های غریب 
 ولی چه سود ، که چون پرتوی گذر کردی
چه شد که دیر درین اشیان نپاییدی 
 چه شد که زود ازین آسمان سفر کردی

به گاه رفتنت ، ای میهمان بی غم من 
 خموش ماندم و منقار زیر پر بودم 
چو تاج کاج ، طلایی شد از طلایه ی صبح
 پناه سوی درختان دورتر بردم 

غم گریز تو نازم ، که همچو شعله ی پاک 
 مرا در آتش سوزنده ، زیستن آموخت 
 ملال دوریت ای پر کشیده از دل من 
 به من طریقه ی تنها گریستن آموخت 