میراث
 آرام بگیر طفل من ، آرام 
وین شادی ی کودکانه را بس کن 
بنگر که ز درد ، پیکرم فرسود 
بیدردی بیکرانه را بس کن 
آرام بگیر ،‌طفل من ،‌آرام 
 آِشفته و بی قرار و دلتنگم 
دیوانه و گیج و مات و سرگردان 
 در ماتم دوستان یکرنگم 
امروز دمی کنار من بنشین 
 بر سینهٔ من بنه سر خود را 
بازوی ظریف و خرد رابگشای 
در بر بفشار مادر خود را 
اشکش بزدا به نرمی انگشت 
 با دست ظریف خویش بنوازش 
با دیدهٔ کنجکاو خود ، بنگر 
بر دیدهٔ او ،‌ که دانی از رازش
ای کودک نازنین ، چنین روزی
 اوراق کتاب عشق را کندند 
 اوراق کتاب عشق را آن روز
در آتش خشم وکینه افکندند 
ای کودک نازنین ، چنین روزی 
بس غنچهٔ عشق و آرزو ، پژمرد 
 بس غنچهٔ عشق و آرزو را باد 
با خود به مزار ناشناسی برد 
امروز هزار حیف !‌ حتی باد 
یک لحظه شمیمشان نمی آرد 
۰۰۰
۰۰۰
 ای کودک نازنین ، نمی دانی
کاین درد به جان من ،چه سنگین است 
 می میرم و ناله بر نمی آرم 
 لب دوخته ام چه چاره جز این است ؟
 این کینه که خوانده یی ز چشمانم 
بر گیر و به قلب خویش بسپارش
از بود و نبود دهر این میراث
از من به تو می رسد .... نگهدارش