شمارهٔ ۶ - در حق شمس الدین وزیر
ای شمی دین جمال تو اصل سعادتست
درگاه فرخ تو سپهر سیادتست 
هم عفو احتمال ترا رسم سیرتست 
دور سپهر هست چنان کت ارادتست 
من عاجزم ز گفتن مدحت ، که مدح تو 
از هر چه از ضمیر من آید زیادتست 
بوسند اهل شرع جناب ترا ، از آنک 
بوسیدن جناب تو عین عبادتست 