بیرون شد از گُمار
ره در جنگل ِ اوهام گم است
 سینه بگشای چو دشت
 اگرت پرتو ِ خورشید ِ حقیقت یابد
 وقتی از جنگل ِ گم
پا نهادی بیرون
و رها گشتی
 از آن گره ِ کور ِ گمار
ناگهان آبشاری از نور
 بر سرت می ریزد
و آسمان
 با همه پهناوری ِ بی مرزش
 در تو می آمیزد
 ای فراز آمده از جنگل ِ کور !
 هستی ِ روشن ِ دشت
 آشکارا بادت !
 بر لب ِ چشمه ی خورشید ِ زلال
جرعه ی نور گوارا بادت !