تشییع جنازه
آرام و پرشکوه و به ایین
محموله می رود
بر دوش عابران
 صف تنگ و تابدار 
همچون نوار تیره به بازوی شهر سرد
  خاموش و دردخوان 
 ارباب عصر خویش
 فرتوت سالخورده به تابوت خفته است 
 یک دیده هم به واقعه تر نیست 
 اندوه این جسد 
 در هیچ هیچ سینه و سر نیست 
 محموله می رود 
 در پیش روی گور 
 در پشت سر برآمدن آفتاب و نور 
