بخش ۴۶ - در صفت کبر و عجب
خوبرویی تو زشتخوی مباش
راست بشنو دروغ گوی مباش 
بامن پیوسته تازه روی و لطیف
تا شوی در میان جمع حریف
 چون زنخوت کنی دماغ تهی
 پای بر تارک سپهر نهی
 وگر از کبر برتری‌طلبی
 سرفرازی و سروری‌طلبی‌،
 کبرت از چرخ برزمین فکند
 در دل مردم از تو کین فکند
 کبر را عقل و شرع نستایند
 عاقلان سوی کبر نگرایند
 صورت کبر را سگی دانش
 که بدست آشکار و پنهانش
 هر که دروی زکبر اثر باشد
 دان که از سگ پلیدتر باشد
 از تواضع بزرگوار شوی
 وز تکبر ذلیل و خوارشوی
 چون تو کبر و بی پا باشی 
 خا ص درگا ه کبریا باشی 