مزامیر گل داوودی
هیچ کس هست که با قطره ی باران امشب 
 همسرایی کند و روشنی گل ها را 
 بستاید تا صبح 
 که براید خورشید ؟
هیچ کس هست که در نشئه ی صبح 
 ساغر خود را بر ساغر آلاله زند 
 به لب جوباران 
و بنوشد همه جامش را 
 شادی کام گیاهی که ننوشیده از ابر کویر 
 ساغر روشنی باران ؟
 هیچ کس هست که با باد بگوید 
 در باغ 
 آشیان ها را ویرانه مکن 
جوی 
 آبشخور پروانه ی صحرا را 
 آشفته مدار 
 و زلالش را 
کایینه ی صد رنگ گل است
 با سحرگاهان بیگانه مکن
هیچ کس هست که از خط افق 
 گرد صحرا را 
 دریا را 
 مرزی بکشد 
 نگذارد که عبور شیطان 
 از پل نقره ی موج 
 عصمت سبز علقزاران را
 تیره و نحس و شب آلود کند ؟
هیچ کس هست در اینجا که بگوید 
 من 
 روحی هستی را 
در روشنی سوسن ها 
و مزامیر گل داوودی 
بهتر از مسجد یا صومعه می بینم ؟
هیچ کس هست که احساس کند
 لطف تک بیتی زیبایی را 
 که خروس شبگیر 
 می سراید گه گاه ؟
 هیچ کس هست 
 که اندیشه ی گل ها را 
از سرخ و کبود 
بنگرد صبح در آیینه ی رود 
یا یکی هست 
 درین خانه 
 که همسایه شود
 با سرودی که شفق می خواند 
بر لب ساحل بدرود و درود ؟
