شمارهٔ ۲۴ - در حق صابر بن اسمعیل ترمذی
پیش انواع فضلت ، ای صابر 
کثرت اختران قلیل آمد 
نظم تو خطهٔ خراسان را 
همچو در خلد سلسبیل آمد
نکتهٔ خاطر چو آتش تو 
روح را آتش خلیل آمد 
بر سر طالبان دانش و فضل 
ظل آداب تو ظلیل آمد 
خامهٔ تو قصیر و ز سعیش 
عمر فضل و هنر طویل آمد 
ساکن خانهٔ علوم تویی 
غیر تو عابر سبیل آمد 
با زبان چو خنجرت ، گه نطق 
خنجر صبح دم کلیل آمد 
تو اجلی بقدر و دیدن تو 
خلق را نعمتی جلیل آمد 
اشک چشم من ، ای عزیز المثل
در فراق تو بس ذلیل آمد 
مر الم را تنم ملایم گشت 
مرعنا را دلم عدیل آمد 
صبر کردن ز طلعت چو تویی 
عقل را سخت مستحیل آمد 
هذیانی ، که در مرض گویند 
قطعهٔ من از آن قبیل آمد 
در فراق تو سخت معلولم 
شاید ار شعر من علیل آمد