شمارهٔ ۲۰ - در مدح خاقان کما الدین ابو القاسم محمود ارسلان خسرو توران
ای از رخت فگنده سپر ماه و آفتاب 
طعنه زده جمال تو بر ماه و آفتاب 
زان جا که راستیست ندارند در جهان 
پیش رخ تو هیچ خطر ماه و آفتاب
بندند، گردهی تو اجازت ، چو بندگان 
در خدمت رخ تو کمر ماه و آفتاب
از زلف تو ربوده نشان مشک و غالیه 
وز روی تو گرفته اثر ماه و آفتاب 
از ماه و آفتاب بهی تو ، که نیستند 
با دو عقیق همچو شکر ماه و آفتاب
در صف نیکوان بمقام مفاخرت 
خواهند از رخ تو نظر ماه وآفتاب 
باشند با جمال تو حاضر بوقت لهو
در بزم شهریار بشر ماه و آفتاب 
محمود ، صفدری ، که ز لطف و ز عنف او 
گیرند بار نفع و ضرر ماه و آفتاب 
خاقان کمال دولت و دین ، آن که بر فلک 
از سهم او کنند حذر ماه و آفتاب
بر خصم او کشیده سنان چرخ و روزگار 
در پیش او گرفته سپر ماه و آفتاب 
بفزود ملک و دولت او عز و جاه شرع 
چنان که لون و طعم و ثمر و ماه وآفتاب
از شخص او نبوده جدا جاه و مفخرت 
وز حکم او نکرده گذر ماه و آفتاب
بنموده بر ولی و عدو ذاتش آن اثر 
کندر قصب نمود و گهر ماه و آفتاب
آفاق را فروغ ز جاه و جلال اوست 
جاه و جلال اوست مگر ماه و آفتاب 
شاها ، نهند ، گر تو اشارت کنی ، بفخر 
بر خاک بارگاه تو سر ماه و آفتاب 
بر آتش عزیمت تو ، وقت التهاب 
باشند کمترینه شرر ماه و آفتاب 
تو ماه و فتابی و زان در جبال شد 
محض سخا و عین هنر ماه و آفتاب 
با شور صولت تو هبا سیل و صاعقه 
با نور طلعت تو هدر ماه و آفتاب 
در راه تو با قطار شرق و غرب 
دارند شغل و پیشه سفر ماه و آفتاب 
با عزم و با بقای تو در سرعت و ضیا 
ننهاده گام و نازده پر ماه و آفتاب 
بر قمع دشمنان تو هر لحظه می کشند 
منزل بجایگاه دگر ماه و آفتاب 
از گنج سعد هر شب و هر روز پیش تو 
آرند تحفه فتح و ظفر ماه و آفتاب 
تا مانده اند سخرهٔ فرمان ایزدی 
در قبضه قضا و قدر ماه و آفتاب 
بادا نگون لوای بقای عدوی تو 
چنان که در میان شمر ماه و آفتاب 
آثار اصطناع تو برخورد و بزرگ 
و اعلام انتفاع تو بر ماه و آفتاب 
از روی ورای تو به شب و روز در سپهر 
دیده ضیا و یافته فر ماه و آفتاب 
از تارم سپهر بچشم مناصحت 
در دولت تو کرده نظر ماه و آفتاب 