فانوس
فانوس زرد صبح 
در زیر طاق مرمری آسمان شکفت 
کلیل نور او چو به شاخ برهنه ریخت 
مرغی که خفته بود پرید از کنار جفت 
تسبیح شب که مهره ی صد ها ستاره داشت 
در زیر پنجه های تر صبحدم گسست 
 هر مهره اش پرنده شد و بال بر کشید 
دنیا پر از ترانه شد و خاموشی شکست 
اما چه شد که پرتو فانوس شعر من 
دیگر به طاق مرمری خاطرم نتافت ؟
اما چه شد که شاخه ی زرد خیال من 
 از نور ارغوانی او ، بهره ای نیافت ؟
 اما چه شد که صبح برآمد ولی هنوز 
بر بال مرغ من ندرخشیده نور روز ؟
فانوس زرد صبح 
در زیر طاق مرمری آسمان شکفت 
 اما چه روی داد که فانوس شعر من 
چون مرغ نیمه جان ، نفسی بر کشید و خفت 
