شمارهٔ ۱۷۹
من بار هجر می کشم و ناقه محملم
برگیر ساربان نفسی باری از دلم
طوفان آب دیده گر ازین صفت رود
زین پس مگر سفینه رساند بمنزلم
با درد خود مرا بگذارید و بگذرید
کایندم نماند طاقت قطع منازلم
گفتم قدم برون نهم از آستان دوست
از آب دیده پای فرو رفت در گلم
هر جا که می نشینم و هر جا که می روم
نقشش نمی رود نفسی از مقابلم
گر دیگری بضربت خنجر شود قتیل
من کشته ی دو ساعد سیمین قاتلم
آندم که خاک گردم و خاکم شود غبار
از بجر عشق باد نیارد بساحلم
هر چند عمر در سر تحصیل کرده ام
بیحاصلیست در غم عشق تو حاصلم
خواجو برو که قافله کوس رحیل زد
ای دوستان چه چاره چو من در سلاسلم