قطعه شمارهٔ ۱۲
جهان جود و مروت سپهر فضل و کرم 
که خاک پای تو را چاکرست آب حیات 
ز حزم و عزم تو آن لاف می‌زنیم دایم 
که چون فلک به مسیری و چون زمین به ثبات 
به هر زمین که گذشتی ز ابر احسانت 
برآمدست سخا و کرم به جای نبات 
بزرگوارا از طلعت همایونت 
بر ارغنون نشاطم بلند گشت اصوات 
ز قول طایف بغداد و مصر می‌خواهم 
از آنکه دست تو چون دجله است و نیل و فرات 
چو می‌زند دل من لاف یکتایی 
سزد گرم به تو باشد توقع سوغات 
فرس همی ران در عرصه امید به کام 
که گشت در عری عرصه دشمنت شهمات 