غزل شمارهٔ ۱۰۳
دل، در برم گرفت و پی یار من برفت 
لب بوسه داد و جان و روان از بدن برفت 
چون دید دل، که قافله اشک می‌رود 
با کاروان روان شد و از چشم من برفت 
بلبل شنید ناله من، در فراق یار 
مستانه، نعره‌ای زد و از خویشتن برفت 
آن کس که باز ماند ز جانان برای جان 
یوسف گذاشت، در طلب پیرهن برفت 
آن سرو ناز، تا ز چمن سایه برگرفت 
بنشست آتش گل و آب سمن برفت 
از زلف جمع کرد، پراکنده لشگری 
آمد، به قصد خونم و در آمدن برفت 
بشکست، قلب لشکر دلها و درپیش 
لشکر برفت و آن بت لشکر شکن برفت 
ناگفتنی است، راز دهانش ولی، چه سود 
خوردن، دریغ بر سخنی کز دهن برفت 
بازا، که عمر جز نفسی نیست و آن نفس 
یکبارگی، درآمدن و در شدن برفت 
سلمان ز شوق او اگرت جان بشد چه شد 
سودای او نرفت ز جان و ز تن برفت 