شعر شمارۀ ۲۸
پل‌های تمام جهان
بنا شده 
بر امواج تو
و یلدایی چشمهات
عمیق‌ترین فصل‌ خواب‌های من؛
که غرق می‌شود 
افسون زنانه‌ام
در دست‌هایت که 
گرگ
گرگ 
می‌شود
زوزه می‌کشد انگشتانت
می‌رقصد
روی کلاویه‌های سیاه 
ـ فقط ـ
پشت به خورشید
سایه می‌شوی
روی پلی که در آغوش کشیده امواجت را
سخت
سخت
یادت باشد 
پلان آخر
روی سن
اتاق فکر
اتاق شعر
و پنجره‌ای 
که رو به دریا
باز نمی‌شود!