شمارهٔ ۳۴۳
ای که بر دیده ی صاحب نظران می گذری
پرده بردار که تا خلق ببینند پری
می روی فارغ و خلقی نگران از پس و پیش
تا تو یک ره ز سر لطف درایشان نگری
همه شب منتظر موکب صبحم که مرا
بوی زلف تو دهد نکهت باد سحری
بامدادان که صبا حلّه خضرا پوشد
نوعروسان چمن را بگه جلوه گری
این طراوت که تو داری چو بگلزار آئی
گل رویت ببرد رونق گلبرگ طری
در کمالیت حسنت نرسد درک عقول
هرچه در خاطرم آید تو از آن خوبتری
وه که گر پرده براندازی وزین پرده زنی
پرده ی راز معمّای جهان را بدری
ور بدین شکل و شمایل بدر آئی روزی
نه دل من که دل خلق جهانی ببری
خون خواجوست بتاریخته بر خاک درت
تا بدانی که دگر باره بعزّت گذری