بر خاک و خار و خارا
سر گرم جلوه دیدم آن شهسوار خود را 
 دادم عنان به طوفان صبر و قرار خود را 
 آن شهسوار تمکین مست از برم چو بگذشت 
 کردم نثار راهش مشت غبار خود را 
 فرهاد پاکبازم کز برق تیشه ی عشق 
 افروختم به حسرت شمع مزار خود را 
من بودم آن گل زرد کز جلوه ی نخستین 
ایینه خزان دید صبح بهار خود را 
 آن رهرو جنونم کز خون خود نوشتم 
 بر خاک و خار و خارا هر یادگار خود را 
 خوش باد وقت آن کو ز آغاز جاده ی عشق 
چون شمع کرد روشن پایان کار خود را 
 کو دشت بی کرانی تا سر دهم چو مجنون 
 این های های زار دیوانه وار خود را 