جیب بر
هیچ دانی ز چه در زندانم ؟
دست در جیب جوانی بردم 
 ناز شستی نه به چنگ آورده 
 ناگهان سیلی ی سختی خوردم 
من ندانم که پدر کیست مرا 
یا کجا دیده گشودم به جهان 
 که مرا زاد و که پرورد چنین 
سر پستان که بردم به دهان 
 هرگز این گونهٔ زردی که مراست 
 لذت بوسهٔ مادر نچشید 
پدری ، در همهٔ عمر ، مرا 
 دستی از عاطفه بر سر نکشید 
 کس ، به غمخواری ، بیدار نماند 
 بر سر بستر بیماری من 
بی تمنایی و بی پاداشی
کس نکوشید پی یاری ی من 
گاه لرزیده ام از سردی ی دی 
گاه نالیده ام از گرمی ی  تیز 
خفته ام گرسنه با حسرت نان 
گوشهٔ مسجد و بر کهنه حصیر 
گاهگاهی که کسی دستی برد 
 بر بناگوش من و چانهٔ من 
 داشتم چشم ، که آماده شود 
نوبتی شام شبی خانهٔ من 
 لیک آن پست ،‌ که با جام تنم 
می رهید از عطش سوزانی 
 نه چنان همت والایی داشت 
 که مرا سیر کند با نانی
با همه بی سر و سامانی خویش
 باز چندین هنر آموخته ام 
 نرم و آرام ز جیب دگران 
بردن سیم و زر آموخته ام 
نیک آموخته ام کز سر راه 
 ته سیگار چسان بردارم 
 تلخی ی دود چشیدم چو از او 
 نرم ، در جیب کسان بگذارم 
 یا به تیغی که به دستم افتد 
جامهٔ تازهٔ طفلان بدرم 
یا کمین کرده و از بار فروش
سیب سرخی به غنیمت ببرم 
با همه چابکی اینک ، افسوس 
 دیرگاهی است که در زندانم 
بی خبر از غم ناکامی ی خویش
روز و شب همنفس رندانم 
 شادم از اینکه مرا ارزش آن 
 هست در مکتب یاران دگر 
که بدان طرفه هنرها که مراست 
بفزایند هزاران دگر 