شبخوانی
هر شاخه به جای گل برآورده ست
 از ساقه ی سبز برگهای خون 
 هر خار زبان کفر صحرایی ست 
کز خشم سوی تو آمده بیرن 
هان ای مزدا ! در اینشب دیرند 
تنها منم آن که مانده ام بیدار 
وین خیل اسیر بندگان تو 
چون گله ی خوش چرای بی چوپان 
دردره ی خواب ها رها گشتند 
 زین گونه غریب رهرو شبخوان 
 در برج ملول شهر می خواند 
کنون که باغ هیچ پنداری 
 گلهای سپید و روش ایمان 
با شرم و شمیم خود نمی روید 
 پیغمبرک سپیده ی کاذب 
از ایه ی نور خود چه می گوید ؟
 دامان حریر آسمان شب 
 سوراخ شده ست و می فتد گه گاه 
زان روزنه سکه ی شهابی خرد 
شبخوان غریب برج می خواند 
دیری ست که دست انتظار من 
بر شانه ی این سکوت خشکیده ست
آزاد کن از دریچه ی فردا 
 این خسته ی شهر بند غربت را 
 هان ای مزدا ! در این شب دیرند 
بگشای دریچه ی اجابت را 
 از رقص و سماع سبز شاخ بید 
شوری افتاد در سکوت باغ 
باد سحری گشت و با عشوه 
زد جامه سبز اشن را یکسو 
وان آستر سپید زیباش
 در دیده ی رهروان نمایان شد 
 صبح است گشوده چهره بر آفاق 
 دیگر ز سکوت برج پیر شهر 
آواز غریب رهرو شبخوان
  با باد سحرگهان نمی اید 
