بیابان طلب
 ساغرم ایینگی کرد و جهانی یافتم 
 وان جهان را بی کران در بی کرانی یافتم 
جسته ام آفاق را در جام جمشید جنون 
هر چه جز عشق تو باقی را گمانی یافتم 
 شبنم صبحم که در لبخند خورشید سحر 
خویش را گم کردم و از او نشانی یافتم 
ساحل آسایشی نبود که من مانند موج 
 رفتم از خود تا در این دریا کرانی یافتم 
در بیابان طلب سرگشته ماندم سال ها 
تا دراین ره نقش پای کاروانی یافتم 
روشنی بخش گلستانم چو ابر نو بهار 
وین صفای خاطر از اشک روانی یافتم 
چشم بستم از جهان کز فرط استغنای طبع 
 در دل بی آرزوی خود جهانی یافتم