غزل شمارهٔ ۲۶۶
ای مردهٔ تکلف از کیف و کم برون آ
گاهی به رغم دانش‌، دیوانه هم برون آ
 تا ازگلت جز ایثار رنگی دگر نخندد
 سرتا قدم چو خورشید دست‌کرم برون آ
 تنزیه بی‌نیاز است از انقلاب تشبیه 
 گو برهمن دو روزی محو صنم برون آ 
صدشمع‌ازین شبستان‌درخود زدآتش ورفت
ای خار پای همت زینسان تو هم برون‌آ
 در عرصهٔ تعین بی‌راستی ظفر نیست
 هرجا به جلوه آیی با این علم برون آ
 شمع بساط غیرت مپسند داغ خفت
 سربازی آنقدر نیست ثابت‌قدم برون آ
 چون‌اشک‌چشم حیران بشکن‌قدم به‌دامان
 تا آبرو نریزی از خانه‌کم برون آ
 شرم غروراعمال آبی نزد به رویت
 ای انفعال‌کوثر یک جبهه نم برون آ
 بار خیال اسباب برگردن حیا بند
 تا دوش خم نبینی مژگان به خم برون آ
 اثبات‌شخص‌فطرت بی‌نفی‌وهم‌سهل‌است 
 چون خامه چیزی ازخود باهر رقم‌برون آ 
بیدل زقید هستی سهل است بازجستن
 گر مردی اختیاری رو از عدم برون آ 