غزل شمارهٔ ۳۸۱
گلرخا برخیز و بنشان سرو را بر طرف جوی 
روی بنمای و رخ گل را به خون دل بشوی 
سایه را گو: با رخ من در قفای خود مرو 
سرو را گو: با قد من بر کنار جو مروی 
بلبل ار گل را تقاضا می‌کند عیبش مکن 
این چنین وجهی کجا حاصل شود بی گفت و گوی؟
دامن افشان خیز و یک ساعت چمان شو در چمن 
تا بر افشاند چو گل دامن بهار از رنگ و بوی 
ظاهرا گردیده بودی گوی سیمین غبغت 
نیستم آیینه آئین کو کند خدمت به روی 