این کیمیای هستی
با واژه های تو 
من مرگ را محاصره کردم 
 در لحظه ای که از شش سو می آمد 
آه این چه بود این نفس تازه باز 
 در ریه ی صبح 
با من بگو چراغ حروفت را 
 تو از کدام صاعقه روشن کردی ؟
 بردی مرا بدان سوی ملکوت زمین
 وین زادن دوباره 
بهاری بود 
امروز 
 احساس می کنم 
 که واژه های شعرم را 
از روی سبزه های سحرگاهی
 برداشته ام 
