قصیدهٔ شمارهٔ ۶۵ - در مدح امیر شیخ حسن 
عید است بر خیز ای صنم ، پیش آر پیش از صبحدم 
در بزم جمشید زمان ، خام خم اندر جام جم 
هان پختگان را خام ده ، دردی کشان را جام ده 
اسلامیان را نام ده ، وز کفر بر ما کش رقم 
کنج مساجد عام را ، میخانه ی در د آشام را 
این پخته را آن خام را ، کاندر ازل رفت این قلم 
هیچ از ورع نگشایدت ، کاری از آن بر نایدت 
می خورد که می بزدایدت ، ز آیینه جام زنگ غم 
ملک سلیمانی برو ، سلمان ! به جامی کن گرو 
ور چنگ داودی شنو ، هر دم به رغم غم نغم 
آن پیر بین بر ناشده ، در پرده ها رسوا شده 
بر پوست رگ پیدا شده ، از لاغری سر تا قدم 
عود آتشی انگیخته ، عودی شکر ها ریخته 
عود وشکر آمیخته ، بهر دماغ وجان به هم 
تلخ است بی نی عیش می ، با باده شود دمساز وی 
کا حوال عالم را چونی ، بنیاد بر باد است ودم 
ساقی وگردون جام زر ، بردار در دور قمر 
کامروز می گیرد ز سر دور قمر او نیز هم 
چون در افق بنهفت سر ، عنقای زرین بال وپر 
بالای قافش زال وزر ، پیدا شد از عین عدم 
دیدم فلک پیراسته ، وز خلد زیور خواسته 
وز بهر عید آراسته ، مه دوشش از سیمین علم 
خورشید آنچه از خرمنش مه برد چون شد روشنش 
بستاند وغل بر گردنش ، بنهاد وکردش متهم 
دیشب در اثنای عمل ، بر یاد خورشید دول 
می ساخت ناهید این غزل ، خوش بر نوای زیر وبم 
کای در هوای بوی تو جان داده با صبحدم 
پیش جمال روی تو ، بست از خجالت ، صبح دم 
آنچه از رخت باید مرا ، از ماه بر ناید مرا 
ماه تو افزاید مرا ، مهری دگر هر صبحدم 
خواهی جمال خود عیان ، آیینه ای نه در میان 
وز دور الحمدی بخوان ، بر روی همچون صبح دم 
هر دم دلم پر خون کنی وز خون رخم گلگون کنی 
در دامن گردون کنی ، از دیده ام هر صبحدم 
چند آهنی جان مرا ، مهر تو تابد در جفا 
هر بامدادم گو ییا ، مهر آتش است وصبحدم 
در چشمت این اشک روان ، قطعا نمی آید وزان 
طوفان اگر گیرد جهان ، در خود نخواهی دادنم 
چون زلف مشک افشان ، تو خلقی ست سر گردان تو 
قد من از هجران تو ، پیوسته چون ابروت خم 
زلف تو دارد قصد دین ، در عهد دارای زمین 
آن را که در سر باشد این ، از سر بر آید لاجرم 
دارای افریدون نسب ، جمشید اسکندر حسب 
دارنده ی دین عرب ، فر مانده ی ملک عجم 
تاج سلاطین زمین ، نویین اعظم ، شیخ حسن 
حیدر دل احمد سنن ، عیسی دم یوسف شیم 
خورشید دولت رای او صبح ظفر سیمای او 
دایم به خاک وپای او ، روح ملایک را قسم 
در عهد احسانش گدا ، گرفی المثل خواهد عطا 
از کوه برلفظ صدا ، پاسخ نیاید جز نعم 
ابراز سخایش گر سخن راند به دریای عد ن 
از بیم چون کان یمن پیدا کند خون شکم 
گوید عطارد مد حتش ، این است دایم حرفتش 
آری زمغز حکمتش ، پر شد عطارد را قلم 
ای خیل بیدار ملک ، هر شب سپاهت رایزک ! 
وز هیبتت شیر فلک ، لرزان تر از شیر علم 
دستت زر کان با ختم وز زر زمین پرداخته 
بر آسمان افروخته ، رای تو رایات همم
هر جا که عدلت بگذرد ، بوم آن زمین را بسپرد 
وز پهلوی آهو خرد ، خون جگر شیرا جم 
طبع تو در روز وفا ، ابریست سر تا سر حیا 
دشت تو درگاه سخا بحریست سر تا سر کرم 
بودی زر خورنا روا ، در چار سوی آسمان 
گر نیستی نامت نشان بر چهره ی او چون درم ؟
هستم به مدحت در سخن ، من قبله ی اهل زمن 
وز دولتت هر بیت من ، با حرمت ((بیت الحرام ))
گر کم شد ستم یا گران ، عیبی نباشد اندر ان 
باشد به پیش همگنان ، گوهر گران یاقوت کم 
گرگ است در عهد شما ، از بز گریزان گوییا 
عدل تو شحم گرگ را ، مالید در لحم غنم 
دارم امید از دولتت ، کاندر ازای مدحتت 
حالم به یمن همتت ، گردد چو نظمم منتظم 
تا فتح وکسرت در میان باشند بادت در جهان 
با دوستان ودشمنان ، پیوسته فتح وکسر وضم 