آری بلند آسمانا
تو بر بلندای خاکم اسطوره ای از جنونی 
شریان شط شفق را ما قبلِ تاریخِ خونی 
نقشت به دیوار تکرار بر شانه ات سنگ بسیار 
آنک پس پشت پندار سقف صدا را ستونی 
ای زنده همچون طبیعت پنهان به نُه توی تصویر 
در پرده نامت نماند اینسان که از خود برونی 
از تو نسیمی غزل گفت در سوره های اناالحق 
بردارِ این هولِ نزدیک فریاد دورِ قرونی 
باریکه ی صبر صبحی جاری تر از جوی پرواز 
تا از تو نوشد کبوتر همچون شفق لاله گونی 
ما را که با درد و داغیم عریان تر از کوچه باغیم 
گلمژده ای از ستاره در این شب بد شگونی 
از تو زمان در ترنّم از تو زمین پر تبسّم 
صورتگر ارغوانی خنیاگر ارغنونی 
شایسته ی تو نه مرگست مرگی زبان بسته خاموش 
آری به فتوای تاریخ زآنگونه مردن مصونی 
مرگ تو آئینه وارست تکرار تو بی شمارست 
تکرار خورشید شیرین در بیشه ی بیستونی 
مرگ تو میلاد مرد است در شیهه ی سرخ میدان 
چونانکه چون ریشه در برف برگاوری در سکونی 
بی توشه در فصل تردید روئیده ی خشم خویشی 
بالا بلندی مقاوم در ورطه ی چند و چونی 
بی مرز و خط ناپذیری چون روح پاک پرنده 
ما را ببال سحر آه تا ناکجا رهنمونی؟ 
ستواریت را ستودم با لهجه ی کوهی خویش 
زان پیشت از سینه آهی برخیزد از سرنگونی 
آتشفشانگونه فریاد تا کی خود از دل برآری 
اینک که با خشم خاموش سرمای سخت درونی 
بومی تر از مهر و ماهی بر گستراکی که ابریست 
آری بلند آسمانا ناید ز تو این زبونی 