رمیده
خسته و بیماروش به گردنم آویخت
 آن هوس انگیز دلبر ِ گنه آموز
 دیده اش آشفته از خمار ِ هوس بار
 گونه اش از آتش ِ گناه گل افروز
 چنگ فرو برد و گیسوان ِ سیه را
 نرم ز پیشانی ِ بر آمده پس ریخت
 ناز ِ سرانگشت ِ وی که گم شده ای داشت
 روی بنا گوش ِ من خزید و هوس ریخت
 سینه اش افشرده روی سینه ی من تنگ
در تپش از مستی ِ گناه ِ دل آویز
نرم و نوازشگر آرمیده به دوشم
گرمی ِ آن بازوان ِ لخت ِ هوس خیز
شعله ی سرد ِ شکیب و سایه ی پرهیز
رفته در آن چشم های می زده در خواب
 در نگهش آرزوی تشنه ی لبریز
در نفسش التهاب ِ بوسه ی بی تاب
گرم در آغوش ِ من خزید و هوسناک
 بر لبم افشرد آن لبان ِ تب آلود
 من ز خیالی رمیده سرد و سبک مهر
بوسه ی من سردتر ز بوسه ی بدرود
لب ز لبم برگرفت و از سر ِ افسوس
 غمزده در چشم ِ من دوید نگاهش
 وز نگه ِ خسته اش به چشم ِ من آویخت
سرزنش ِ بی زبان ِ چشم سیاهش
دید که باز اندرین دو دیده ی نمناک
 عشق ِ کسی شمع ِ یادگار فروزد
دید که باز این دل ِ رمیده ی بی تاب
 در غم آن آرزوی گم شده سوزد
 از پس ِ اشکی که همچو هاله ی اندوه
 پرده در آن چشم های می زده آویخت
 باز تمنای کام و حسرت ِ آغوش
 زان نگه تشنه ی هوس زده می ریخت