نبوغ
برای میهنِ بی‌آب و خاک
                             خلقِ پروس
به خون کشیده شدند
ز خشم ناپلئون،
و ماند بر سرِ هر راه‌کوره‌ی غمناک
گوری چند
           بر خاک
بی‌سنگ و بی‌کتیبه و بی‌نام و بی‌نشان
از موکبِ قشونِ بوناپارت
بر معبرِ پروس...
 
آنگه فردریکِ وطن‌دوست
آراست چون عروس
در جامه‌ی زفاف
                  زنش را،
تا بازپس ستاند از این رهگذر
                                   مگر
                                       وطنش را
 
[وین زوجه
            راست خواهی
                             در روزگار خویش
زیباترینِ محصنگان بود
                         در
                           اروپ!]
 
□
 
هنگامِ شب ــ که رقصِ غم آغاز می‌نهاد
مهتاب
      در سکوتش
بر لاشه‌های بی‌کفنِ مردمِ پروس ــ
خاموش شد به حجله‌ی سلطان فردریک
شمعی و شهوتی.
 
و آن دَم که آفتاب درخشید
بر گورهای گم‌شده‌ی راه و نیمراه
[یعنی به گورها که نشانی به جای ماند
از موکبِ قشونِ بوناپارت
در رزمِ ماگده‌بورگ]ــ
خاک پروس را
                 شَهِ فاتحِ
                            گشاده‌دست
بخشید همچو پیرهنی کهنه‌مرده‌ریگ
به سلطان فردریک،
زیرا که مامِ میهنِ خلقِ پروس
                                   بود
سر خیلِ خوشگلانِ اروپای عصرِ خویش!
 
□
 
بله...
آن‌وقت
       شاهِ فاتحِ بخشنده بازگشت
از کشور پروس،
                  که سیراب کرده بود
خاکِ آن را
            از خونِ شورِ زُبده‌سوارانش،
کامِ خود را
از طعمِ دبشِ بوسه‌ی بانوی او، لوئیز.
 
و از کنارِ آن همه برخاک‌ماندگان
بگذشت شاد و مست
بگذشت سرفراز
                   بوناپارت.
 
می‌رفت و یک ستاره‌ی تابنده‌ی بزرگ
بر هیأتِ رسالت و با کُنیه‌ی نبوغ
می‌تافت بر سرش
پُرشعله، پُرفروغ.
 
۱۳۳۸

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو