آشتی
ای آشنای من 
 برخیز و با بهار سفر کرده بازگرد 
تا پر کنیم جام تهی از شراب را 
 وز خوشه های روشن انگورهای سبز 
 در خم بیفشریم می آفتاب را 
برخیز و با بهار سفر کرده بازگرد 
تا چون شکوفه های پرافشان سیب ها 
گلبرگ لب به بوسه ی خورشید وا کنیم
 وانگه چو باد صبح 
 در عطر پونه های بهاری شنا کنیم 
 برخیز و بازگرد 
 با عطر صبحگاهی نارنج های سرخ 
از دور ، از دهانه ی دهلیز تک ها 
 چون باد خوش ، غبار برانگیز و بازگرد
 یک صبح خنده رو 
 وقتی که با بهار گل افشان فرارسی
 در بازکن ، به کلبه ی خاموش من بیا 
بگذار تا نسیم که در جستجوی تست 
 از هر که در ره است ، بپرسد نشانه هات 
آنگاه ، با هزار هوس با هزار ناز 
برچین دو زلف خویش 
 آغاز رقص کن 
 بگذار تا بخنده فرود اید آفتاب 
 بر صبح شانه هات
 ای آشنای من 
 برخیز و با بهار سفر کرده بازگرد
تا چون به شوق دیدن من بال و پر زنند
 بر شاخه ی لبان تو ، مرغان بوسه ها
  لب بر لبم نهی
تا با نشاط خویش مرا آشنا کنی
 تا با امید خویش مرا آشتی دهی
