انسان باشیم
دانه می چید کبوتر،
                                به سرافشانی بید
لانه می ساخت پرستو،
                               به تماشا خورشید
       
صبح، از برجِ سپیداران ، می آمد باز
روز ، با شادی گنجشکان ، می شد آغاز.
                     
نغمه سازانِ سراپردء دستان و نوا
روی این سبزء گسترده سراپرده رها.
                     
دشت، همچون پر پروانه پرُ از نقش و نگار
پَرزنان هر سو پروانهء رنگین بهار.
                           
هست و من یافته ام در همه ذرات ، بسی
روح شیدای کسی ، نور و نسیم نفسی!
                  
می دمد در همه، این روح نوازشگرِ پاک
می وزد بر همه، این نور و نسیم از دل ِ خاک!
                        
چشم اگر هست به پیدا و به ناپیدا باز
نیک بیند که چه غوغاست در این چشم انداز:
 
مهر، چون مادر، می تابد، سرشاز از مهر
نور می بارد از آینه پاک سپهر
                        
می تپد گرم، هم آوازِ زمانِ ، قلب زمین
موج موسیقی رویش! چه خوش افکنده طنین ،
                  
ابر، می آید سر تا پا ایثار و نثار
سینه ریزش را می بخشد بر شالیزار
                    
رود، می گرید تا سبزه بخندد شاداب
آب، می خواهد جاری کند از چوب، گلاب!
                    
خاک، می کوشد، تا دانه نماید پرواز!
باد، می رقصد تا غنچه بخواند آواز !
                    
مرغ، می خواند تا سنگ نباشد دلتنگ
مهر می خواهد تا لعل بسازد از سنگ !
                    
تاک، صد بوسه ز خورشید رباید از دور
تا که صد خوشه چو خورشید برآرد انگور !
                
سرو ، نیلوفرِ نشکفته نوخاسته را
می دهد یاری کز شاخه بیاید بالا !
                  
سرخوشانند ، ستایشگر خورشید و زمین
همه مهر است و محبت نه جدال است و نه کین .
                    
اشک می جوشد در چشمه چشمم ناگاه
بغض می پیچد در سینه سوزانم، آه !
                   
پس چرا ما نتوانیم که این سان باشیم؟
به خود آییم و بخواهیم که :
                                                   انسان باشیم !
.
http://afasoft.ir/post/۳۷