مرگ روز
می رفت آفتاب و به دنبال می کشید
 دامن ز دست ِ کشته ی خود ، روز ِ نیمه جان
 خونین فتاده روز از آن تیغه خون فشان
 در خاک می تپید و پی ِ یار می خزید
خندید آفتاب که " این اشک و آه چیست
خوش باش روز ِ غمزده ! هنگام رفتن است
چون من بخند خرم و خوش ، این چه شیون است
 ما هر دو می رویم دگر جای شکوه نیست ! "
نالید روز ِ خسته که " ای پادشاه ِ نور !
 شادی از آن ِ توست نه از آن ِ من ، بلی
 ما هر دو می رویم ازین رهگذر، ولی
تو می روی به حجله و من می روم به گور ! "