حکایت شمارهٔ ۱۲
شبی در بیابان مکه از بی‌خوابی پای رفتنم نماند. سر بنهادم و شتربان را گفتم دست از من بدار.
پای مسکین پیاده چند رود 
کز تحمل ستوه شد بُختی
تا شود جسم فربهی لاغر 
لاغری مرده باشد از سختی
گفت: ای برادر! حرم در پیش است و حرامی در پس. اگر رفتی بردی وگر خفتی مردی.
خوش است زیر مغیلان به راه بادیه خفت 
شب رحیل ولی ترک جان بباید گفت