شبی در کارگاه تندیسگر
 اندیشه و تیشه ام مهیا بود 
 چون لوح و قلم ، کنار یکدیگر 
وان سنگ سپید ، روبروی من 
 تا پیکری از دلش برآرد سر 
آن لحظه ی پاک آفریدن بود 
 آن لحظه ی تالی خدا بودن 
 با هستی کائنات پیوستن 
 از عالم خاکیان جدا بودن
چون تیشه ی من به فرق سنگ آمد
  از دست کسی دو ضربه بر در خورد 
بلیس نباشد این که می اید ؟
 این گفتم و خنده بر لبم پژمرد 
اندیشه کنان به سوی در رفتم 
گفتم : تو که ای ، فرشته ای یا شیطان ؟
من خالق آدمی دگر هستم 
 سرخم کن و مزد طاعتت بستان 
در چون دهنم گشوده ماند از بهت 
او آمده بود و شمع در دستش
 دل گفت : فرشته است و شیطان نیست 
در از پی او دوید و ،‌ او بستش
بر توده ی سنگ تکیه زد خندان
  گفتا چه درین جماد می جویی ؟
 گفتم : آدم به خنده گفت : اینک 
 حواست برابرت ، چه می گویی ؟
فریاد زدم که : پس ، بهشت اینجاست 
 نالیدکه : از بهشت بیزارم 
برگیر مرا و بر زمین افکن 
تا دل به گناه عشق بسپارم 
آنگاه ، تن از حریر ،‌ عریان کرد 
گفتا که : مرا بیافرین از تو 
آن حرمت زاهدانه را بشکن 
وین خواهش عاشقانه را بشنو 
شمعی که به کف گرفته بود افسرد
 من تیشه ز دست خود رها کردم
 آنگاه تن برهنه ی او را 
با خون و خیالم آشنا کردم 
از کالبدش ، گلی فراهم شد 
آغشته به مهر ، چون دل آدم 
از حد جمال محض ، لختی بیش
وز حد کمال عشق ، چیزی کم 
چون پیکر تازه اش پدید آمد 
 دیدم که به هر چه هست می ارزد 
 چون دست به گوی سینه اش بردم 
دیدم که ز فرط لطف می لرزد 
سر در بر او به سجده خم کردم 
هنگام نماز صبحگاهی بود 
او شمع به شام تیره ام آورد 
بخشایش روشن الهی بود 
  