غزل شمارهٔ ۲۸۶
ای بهار جلوه بس‌کن کز خجالت یارها
در عرق شستند خوبان رنگ از رخسارها
 می‌شود محو از فروغ آفتاب جلوه‌ات 
 عکس در آبینه همچون سایه بر دیوارها 
ناله بسیار است اما بی‌دماغ شکوه‌ایم
بستن منفار ما مهری‌ست بر طومارها
 شوق‌دل ومانده پست و بلند دهر نیست
 نالهٔ فرهاد بیرون است ازین کهسارها
 اهل مشرب از زبان طعن مردم فارع است
 دامن صحرا چه غم دارد ز زخم خارها
 دیدهٔ ما را غبار دهر عبرت سرمه شد
 مردمک اندوخت این آیینه از زنگارها
 لازم افتاده‌ست واعظ را به اظهارکمال
 کرّناواری غریوش مایهٔ گفتارها
 زاهدان‌کوسه را ساز بزرگی ناقص است
 ریش هم می‌باید اینجا در خور دستارها
 لطفی‌، امدادی‌، مدارایی‌، نیازی‌، خدمتی
 ای ز معنی غافل آدم شو به این مقدارها
 ما زمینگیران ز جولان هوسها فارغیم
 نقش پا و یک وداع آغوشی رفتارها
 هرکجا رفتیم داغی بر دل ما تازه شد 
 سوخت آخر جنس ما ازگرمی بازارها 
درگلستانی‌که بیدل نوبر تسلیم‌کرد
 سایه هم یک پایه برتر بود ز دیوارها