له له و تنفس
خوابم نمی برد 
 گوشم فرودگاه صداهای بی صداست 
باور نمی کنی 
 اما 
 من پچ پچ غمین تصاویر عشق را
  محبوس و چارمیخ به دیوار سال ها 
 پیوسته باز می شنوم در درون شب 
 من رویش گیاه و رشد نهالان 
 پرواز ابرها تولد باران 
 تخمیرهای ساکت و جادویی زمین 
 من نبض خلق را 
از راه گوش می شنوم آری
همواره من تنفس دریای زنده را 
 تشخیص می دهم 
 باور نمی کنی 
 اما 
در زیر پاشنه هر در 
 در پشت هر مغز 
من له له سگان مفتش را 
 پی جوی و هرزه پوی 
 احساس می کنم 
حتی 
 از هر بلور واژه که جان می دهد به خلق 
 نان و گل و سلامت و آزادی 
می بینم آشکار 
 این پوزه های وحشت را 
 له له زنان و هار 
 آن گیاه از میان صداهای گونه گون 
 این له له آن تنفس 
هر دم بلند 
بنهفته هر صدایی دیگر 
تا آستان قلبم بی تاب 
نردیک می شوند 
نزدیک می شوند و خوابم نمی برد 
 اینک منم مهاجم و محبوس 
 لبریز آبهای طاغی دریای سهمگین 
 قربانی سگان تکاپو 
می گردم و به بازوانم مواج 
هر چیز را به گردم می گردانم 
می ترسم 
 اما می ترسانم 
 دندان من از خشم به هر سو ده می شود 
آشوب می شود دل من درد می کشم 
با صد هزار زخم که در پیکرم مراست 
 دریا درون سینه من جوش می زند 
فریاد می زنم 
ای قحبگان نان به پلیدی خور دروغ 
 دشنام می دهم به شما با تمام جان 
قی می کنم به روی شما از صمیم فلب 
 جان سفره سگان گرسنه 
 تن وصله پوش زخم 
چون ساحلی جدا شده دریایش از کنار 
در گرگ و میش صبح 
 تابم تب آوریده و خوابم نمی برد 
