شمارهٔ ۱۴
جانا تو را که گفت که احوال ما مپرس
بیگانه گرد و قصهٔ هیچ آشنا مپرس 
ز آنجا که لطف شامل و خلق کریم توست
جرم نکرده عفو کن و ماجرا مپرس 
خواهی که روشنت شود احوال سوز ما
از شمع پرس قصه ز باد هوا مپرس 
من ذوق سوز عشق تو دانم نه مدعی
از شمع پرس قصه ز باد هوا مپرس 
هیچ آگهی ز عالم درویشیش نبود
آن کس که با تو گفت که درویش را مپرس 
از دلق‌پوش صومعه نقد طلب مجوی
یعنی ز مفلسان سخن کیمیا مپرس 
در دفتر طبیب خرد باب عشق نیست
ای دل به درد خو کن و نام دوا مپرس 
ما قصهٔ سکندر و دارا نخوانده‌ایم
از ما به جز حکایت مهر و وفا مپرس 
حافظ رسید موسم گل معرفت مگوی
دریاب نقد وقت و ز چون و چرا مپرس