دیباچه
مثل درخت در شب باران به اعتراف 
 با من بگو بگوی صمیمانه هیچ گاه 
تنهایی برهنه و انبوه خویش را 
 یک نیم شب 
 صریح 
 سرودی به گوش باد ؟
در زیر آسمان 
 هرگز لبت تپیدن دل را 
چون برگ در محاوره ی باد 
 بوده ست ترجمان ؟
 ای آن که غمگنی و سزاوار 
در انزوای پرده و پندار 
 جوبار را ببین که چه موزون 
با نغمه و تغنی شادش
از هستی و جوانی
 وز بودن و سرودن 
 تصویر می دهد  بنگر به نسترن ها 
بر شانه های کوته دیوار 
زان سوی بید ها و چناران 
 آنک شمیم صبح بهاران
بهتر همان که با من 
خود را به ابر و باد سپاری
مثل درخت در شب باران
