غزل شمارهٔ ۲۷۳
بر زلف تو من بار دگر توبه شکستم 
بس عهد که چون زلف تو بشکستم و بستم 
دریاب که زد کار جهانی همه بر هم 
چشم تو و عذرش همه این است که مستم 
در نامه چو من شرح فراق تو نویسم 
خون گرید و فریاد کند خامه ز دستم 
خورشید بلندی تو و من پست چو سایه 
آنجا که تو باشی نتوان گفت که هستم 
چشم تو به دل گفت که مست منی ای دل 
دل گفت: بلی مست تو از روز الستم 
گنجی است روان جام می و توبه طلسمش 
برداشتم آن گنج و طلسمش بشکستم 
بر سوختن و مردن من شمع شب افروز 
خندید بسی امشب و من می‌نگریستم 
روزش به سر آمد سحری گفت که سلمان 
برخیز که من نیز به روز تو نشستم 