قطعه شمارهٔ ۴۰
مشیر ملک و صلاح زمانه عزالدین 
که هر چه هست به جز خدمت تو نیست صلاح 
هرآنچه بر دل خصمت گذشته کج بوده 
مگر به روز نبرد تو در سهام و رماح 
به هر زمین که گذر کرده باد آبادی 
نسیم معدلتت جسته از مهب ریاح 
بزگوارا یک شمه بشنو از حالم 
که چیست بر دلم از گردش صباح و رواح 
جماعتی چه جماعت سه چار بی سر و بن 
همه به خصمی من بر کشیده قلب و جناح
بر آن امید نشسته که خون من ریزند 
که هر چه بود به جز خونشان نبود مباح 
بجز هنر همه جرمم دعای دولت توست 
که عقد منتظمش کرد روزگار و شاح 
به دولت تو بر آرم دمارشان از سر 
مرا زبان چو خنجر کفایت است صلاح 
تو دیرمان به جهان و جهانیان که تو را 
بدین به خلق فرستاد رازق فتاح 