غزل شمارهٔ ۱۰۱
به گلشن گر برافشاند ز روی ناز کاکل را
هجوم ناله‌ام آشفته سازد زلف سنبل را
 چرا عاشق نگیرد ازخطش درس ز خود رفتن 
 که‌بلبل موج جام‌باده می‌خواند رگ‌گل‌را
نفس دزدیدنم توفان خون در آستین دارد 
 گلوی شیشه‌ام بامی فروبرده‌ست قلقل را
ز جیب‌ریشه اسرار چمن‌گل می‌کند آخر 
 کمال جزو دارد دستگاه معنی‌کل را
چراغ پیری‌ام آخربه‌اشک یأس شد روشن
 زگردسیل دادم سرمه‌چشم حلقهٔ پل را
 درین‌گلشن اگر از ساز یکرنگی خبر داری 
 ز بوی‌گل توانی درکشید آوز بلبل را
فنا مشکل‌کند منع تپش از طینت عاشق 
 به‌ساحل نیز درد موج‌این دریا تسلسل‌را
ز فرق قرب و بعد نازمشتاقان چه‌می‌پرسی
 توان ازگردش چشمی نگه‌کردن تغافل‌را
 به‌فکر خودگره‌گشتیم‌وبیرون ریخت‌اسرارش 
 فشار طرفه‌ای بوده‌ست آغوش تأمل را 
ز دل در هر تپیدن عالم دیگر تماشا کن
مکررنیست گرصدبار گویدشیشه‌قلقل‌را
 تمنا حسرت الفت خمارچشم میگونت
 سراغ‌کوچهٔ ناسور داند شیشهٔ مل را
علاج زخم‌دل ازگریه‌کی ممکن‌بود بیدل
 به شبنم بخیه نتوان‌کرد چاک‌دامن‌گل را