شعر خدا
ابلیس ، ای خدای بدی ها !‌ تو شاعری
 من بارها به شاعریت رشک برده ام 
شاعر تویی که این همه شعر آفریده ای 
غافل منم که این همه افسوس خورده ام 

عشق و قمار شعر خدا نیست ، شعر تست 
هرگز کسی به شعر تو بی اعتنا نماند 
 غیر از خدا که هیچ یک از این دو را نخواست 
در عشق و در قمار کسی پارسا نماند 

زن شعر تست با همه مردم فریبی اش
 زن شعر تست با همه شور آفریدنش
 آواز و می که زاده ی طبع خدا نبود 
این خوردنش حرام شد ، آن یک شنیدنش

 در بوسه و نگاه تو شادی نهفته ای
  در مستی و گناه تو لذت نهاده ا ی
 بر هر که در بهشت خدایی طمع نبست 
دروازه ی بهشت زمین را گشاده ا ی

اما اگر تو شعر فراوان سروده ای 
شعر خدا یکی است ، ولی شاهکار اوست 
شعر خدا غم است ، غم دلنشین و بس
 آری ، غمی که معجزه ی آشکار اوست 

دانم چه شعرها که تو گفتی و او نگفت 
یا از تو بیش گفت و نهان کردم نام را 
 اما اگر خدا و ترا پیش هم نهند 
 ایا تو خود کدام پسندی ، کدام را ؟