سربدار یار
دلـــم به تیــر ناوک جــانان دچـارآمد	
به یک کرشمه گل انــدر دلم بهارآمد 
صبا زطرّه ی دلبر کمند جان بگشـــود	
زتار زلف وی انــدر دلــم سه تار آمد 
ز سوز نغمه ی جانسوز گیسوان اکنون	
دل رمیده ی سنگیـن دلان به زار آمد  
نشاط بزم مِی آورد و شـور جان افزود	
به ساغری دل  خشکیده ام به بار آمد
دهیــد مژده به یــاران که دل بیارایند	
که بوی مقـــدم آن ماه گلعـــذار آمد 
ز تیغ صحبت دلبر چو لب گشود انگار	
به گردنم دو لــب تیغ ذوالفقـــار آمد 
رهد ز تابــش دوزخ به دور چـرخ قضا 	
هر آنکه بر سر او سایه ی نگــار آمد 
گلی ز روی کرم هر که داد مـزرع دل	
به فیض آب عنایت یکی هــــزار آمد 
سرت ز حلقه ی گیسو نمی رهد الیـار!	
به چوب قامت یار اینچنین به دار آمد 