رقص ایرانی
چو گل های سپید صبحگاهی
 در آغوش سیاهی
شکوفا شو 
به پا برخیز و پیراهن رها کن 
گره از گیسوان خفته وا کن 
 فریبا شو 
 گریزا شو 
چو عطر نغمه کز چنگم تراود
 بتاب آرام و در ابر هوا شو 
به انگشتان سر گیسو نگه دار 
نگه در چشم من بگذار و بردار
 فروکش کن 
 نیایش کن 
بلور بازوان بربند و وا کن
 دو پا بر هم بزن پایی رها کن
  بپر پرواز کن دیوانگی کن 
ز جمع آشنا بیگانگی کن 
 چو دود شمع شب از شعله برخیز 
 گریز گیسوان بر بادها ریز 
بپرداز 
 بپرهیز
  چو رقص سایه ها درروشنی شو
  چو پای روشنی در سایه ها رو
  گهی زنگی بر انگشتی بیاویز 
نوا و نغمه ای با هم بیامیز 
 دل آرام 
 میارام 
 گهی بردار چنگی
به هر دروازه رو کن 
سر هر رهگذاری جست و جو کن 
به هر راهی نگاهی 
 به هر سنگی درنگی
برقص و شهر را پر های و هوی کن 
به بر دامن بگیر ویک سبد کن 
ستاره دانه چین کن نیک و بد کن 
 نظر بر آسمان سوی خدا کن 
دعا کن 
ندیدی گر خدا را 
بیا آهنگ ما کن 
منت می پویم از پای اوفتاده
  منت می پایم اندر جام باده
تو برخیز 
تو بگریز 
 برقص آشفته برسیم ربابم 
شدی چون مست و بی تاب 
 چو گل هایی که می لغزند بر آب 
 پریشان شو بر امواج شرابم 
