موج
شناور سوی ساحل های ناپیدا 
دو موج رهگذر بودیم 
دو موج همسفر بودیم 
گریز ما 
 نیاز ما 
نشیب ما 
فراز ما 
شتاب شاد ما با هم 
تلاش پاک ما توام 
 چه جنبش ها که ما را بود روی پرده دریا 
شبی در گردبادی تند روی قله خیزاب 
رها شد او ز آغوشم 
جدا ماندم ز دامانش 
گسست و ریخت مروارید بی پیوند مان بر آب 
از آن پس در پی همزاد ناپیدا 
 بر این دریای بی خورشید 
 که روزی شب چراغش بود و می تابید 
 به هر ره می دوم نالان به هر سو می دوم تنها 
