شامگاهی
ــ نظر در تو می‌کنم ای بامداد
  که با همه‌ی جمع چه تنها نشسته‌ای!
 
ــ تنها نشسته‌ام؟
                     نه
  که تنها فارغ از من و از ما نشسته‌ام.
 
□
 
ــ نظر در تو می‌کنم ای بامداد
  که چه ویران نشسته‌ای!
 
ــ ویران؟
        ویران نشسته‌ام؟
                            آری،
و به چشم‌اندازِ امیدآبادِ خویش می‌نگرم.
 
□
 
ــ نظر در تو می‌کنم ای بامداد، که تنها نشسته‌ای
  کنارِ دریچه‌ی خُردت.
 
ــ آسمانِ من
               آری
  سخت تنگ‌چشمانه به قالب آمد.
 
□
 
ــ نظر در تو می‌کنم ای بامداد، که اندُه‌گنانه نشسته‌ای
  کنارِ دریچه‌ی خُردی که بر آفاقِ مغربی می‌گشاید.
 
ــ من و خورشید را هنوز
  امیدِ دیداری هست،
  هر چند روزِ من
                    آری
                       به پایانِ خویش نزدیک می‌شود.
 
□
 
ــ نظر در تو می‌کنم ای بامداد...
 
۱۳۴۸

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو