دامون ۴
این شعر با توجه به متن آن ، یکی از آخرین سروده های شاعر و خطاب به فرزندش "دامون" است که در دی ماه ۱۳۵۲ و به هنگام حبس در سلول شماره ۱ زندان اوین ، رقم خورده است . از کتاب "خسته تر از همیشه" به کوشش کاوه گوهرین
برفِ کوهستان 
         گرما داشت 
خون ِ ما 
در رگ هامان می جوشید ،
زندگی معنا داشت ...
دامونم !
         جنگلی ِ کوچک من 
دستِ ما 
با دستِ مردم 
        گل می داد 
دستِ ما 
بی دستِ مردم 
             ویران می شد 
قلبِ ما 
از رنج ِ مردم 
           غمگین می شد 
عشق ما ،
با مردم معنی داشت ...
صف به صف سرنیزه ،
صف به صف دشمن 
امّا 
با عموهای تو ، ما یک فدایی بودیم ...
*
تا که ایران تو آزاد شود :
بهترین هدیه ی ما 
                 جان ِ ما 
بهترین هدیه برای تو دامون !
                         آزادی ...