غزل شمارهٔ ۲۶۲
چو شمع یک مژه واکن زپرده مست برون آ
بگیرپنبه ز مینا قدح بدست برون‌آ
 نه مرده چند شوی خشت خاکدان تعلق
 دمی جنون‌کن وزین دخمه‌های پست برون آ
 جهان رنگ چه دارد به جز غبار فسردن
 نیاز سنگ کن این شیشه از شکست برون آ
 ثمرکجاست درین باغ‌گو چو سرو و چنارت
 ز آستین طلب صدهزار دست برون آ
 منزه است خرابات بی‌نیاز حقیقت
 تو خواه سبحه‌شمر خواهی می‌پرست برون آ
 قدت خمیده ز پیری دگر خطاست اقامت
 ز خانه‌ای‌که بنایش‌کند نشست برون آ
 غبار آن‌همه محمل به‌دوش سعی ندارد
 به پای هرکه ازین دامگاه جست برون آ
 امید و یاس وجود و عدم غبار خیال است 
 ازآنچه‌نیست مخور غم از آنچه هست‌برون آ 
مباش محوکمان‌خانهٔ فریب چو بیدل
 خدنگ نازشکاری زقید شست برون آ 