تحفهٔ عشق
عشق، مرا جان دهد ای خـدا
سوی تو فرمان دهـد ای خدا
در شب تاریک دل، بر منش
اختـــر تـابـان دهــد ای خدا
روز مــرا نــو کنـــد تا ابـــد
مهــر زرافشـان دهد ای خدا
بهر مـن آب آورد، هـر زمان
تـوی بیــابان دهــد ای خــدا
بر سر درد آورد، جـان اگــر
شربـت درمــان دهد ای خدا
هــم بـرد آرام جان، از دلــم
هم سر و سامان دهد ای خدا
هر چه بخواهد از او، این دلم
عشـق، مـرا آن دهـد ای خدا
گــو مه دلــدار من، بــا دمی
گـوهــر ایمان دهــد ای خدا
بوی تو آرد به من این بهار
چون گل ریحـان دهد ای خـدا
از بــرت آرد خبر یا نشان
چون زر و مرجان دهد ای خـدا
تا رود انــدر دلم، بهر جان
تحفــه ی جـانـان دهد ای خدا
او سر الیـــار را، یک زمان
بهــر تــو قربان دهــد ای خدا