نقابدار عریان
این که نقاب مرا نهاده به صورت 
 کیست ؟ که نتوان شناخت سیرت او را 
 بر تن من حاکم است و خلق نداند
 راز حضور مرا و غیبت او را 
 جان و تن من ، طعام روز و شب اوست 
ضعف من است این که زاده قوت او را
  جسم مرا چون جذام کهنه جویده ست
  چاره نجویده کسی جراحت او را 
باده ی خون منش کشانده به مستی 
ذلت من آفریده لذت او را 
 دشمن من ، جاگزیده در بدن من 
نفرت من ،‌ بیش کرده نخوت او را 
 بر سر آن است کز تنم بکند پوست
 تا بستایم همیشه ، قدرت او را 
 وای که چون از درون من بدر اید 
 آینه حس می کند کراهت او را 
جمجمه ای با دو چشمخانه ی خالی است 
 وین همه زشتی ، قزوده هیبت او را 
 اسکلتی پیر ، زاده می شود از من 
 منتظرم ساعت ولادت او را 