گل های زندان
گیرم که ابر بامدادان بهشت اینجا 
 بارید و خوش بارید 
 وان روشنی آسمانی را 
 نثار این حصار بی طراوت کرد 
از ساحل دریاچه ی اسفند 
با بی کرانی آیینه اش تابید و خوش تابید
 اما 
 مرغان صحرا خوب می دانند 
گلهای زندان را صفایی نیست 
 اینجا قناری ها ی محبوس قفس پیوند 
 این بستگان آهن و خو کرده با دیوار
بر چوب بست حس معصوم سعادت های مصنوعی
 با دانه ای فنجان آبی چهچهی آوازشان خرسند 
هرگز نمی دانند 
کاین تنگناشان پرده ی شور و نوایی نیست 
