۱ - بازخوانی یک اندوه
              

مرگ ،
ناگاه
پاشید ،
      یک کاسه خون
                     به سفرهٔ من.
              
او 
مُرده بود.
و در آستانهٔ روایت گلهای اطلسی ،
و در آغاز ترنم آفتاب
جوانه زد ،
سبز شد ،
و قامت کشید.
                
سایهٔ رنگ پریدهٔ سرو ،
بر سنگفرش حیاط ،
خمید.
              
در باغچه ،
نسترن پیر
بر دیوار تکیه زد.
              
کلاغ خستهٔ بیمار
کِز کرد برسر چینه.
قار قار
او ، مرده بود.
                  
قُمری نشست بر لب پاشویه
با اضطراب روشن تردید.
یک تکه نان و چند دانهٔ گندم
در کوزهٔ شکستهٔ پر آب
                          چاق می‌شدند.
               
آهنگ مبهم باران ،
با چکاچکی آرام 
                   ترجیع وار
بر هُرم رخوت خاک
                     می‌چکید.
                      
در حوض ، 
ماهی قرمز تنبل
در زلال آبی خود
آرام می‌گریست.
                
تشتِ مسین
چند رختِ کهنهٔ چرک را
در خاطرات کف‌آلودش ،
خمیازه می‌کشید.
          
                       ***
با من بگوی که ابر
چگونه تاب خواهد آورد
بر شیون لهیدهٔ ناودان؟
         
                       ***
در را مبند
         که مرگ ،
در بشارت خوف‌آورش ،
بیهودگی انسان را
به انتظار نشسته است.
و در شیارهای تبسم ،
اندوه را
حریصانه می‌کاود!
و انجماد بودن را
در رگمرگ‌های سربی خود
و در شطِ یقین ِ حیات
                  فریاد می‌کند.
و در انتظار احتضار یک نبض ،
بی‌تاب می‌شود.
                   
                       ***
اینک ،
زمزمه کن.
خاموش منشین!
که شادیِ لبخند ،
             خواهد ماسید
                بر لبهای تکیدهٔ یک رؤیا.
                
وقتِ بلوغ رهایی‌ست
پرواز باید کرد
          با بال‌های خیس ،
و در هق‌هق سکوت.
       
خاموش مباش!
شعری بگوی ،
مادر مُرده است.
            
                              بهار ۱۳۸۸
                   