پایتختِ عطش
آب کم‌جو. تشنگی آور به دست!
                          مولای روم
       ۱
 
آفتاب، آتشِ بی‌دریغ است
و رؤیای آبشاران
در مرزِ هر نگاه.
 
بر درگاهِ هر ثُقبه
سایه‌ها
        روسبیانِ آرامش‌اند.
پی‌جوی آن سایه‌ی بزرگم من که عطشِ خشک‌ْدشت را باطل می‌کند.
 
□
 
چه پگاه و چه پسین،
اینجا
    نیمروز
           مظهرِ «هست» است:
آتشِ سوزنده را رنگی و اعتباری نیست
دروازه‌ی امکان بر باران بسته است
شن از حُرمتِ رود و بسترِ شن‌پوشِ خشک‌ْرود از وحشتِ «هرگز» سخن می‌گوید.
بوته‌ی گز به عبث سایه‌یی در خلوتِ خویش می‌جوید.
 
□
 
ای شبِ تشنه! خدا کجاست؟
تو
  روزِ دیگرگونه‌ای
                   به رنگی دیگر
که با تو
         در آفرینشِ تو
                        بیدادی رفته است:
تو زنگیِ زمانی.
 
 
       ۲
 
کنارِ تو را ترک گفته‌ام
و زیرِ این آسمانِ نگونسار که از جنبشِ هر پرنده تهی‌ست و هلالی
کدر چونان مُرده‌ماهیِ سیم‌گونه‌فلسی بر سطحِ بی‌موج‌اش می‌گذرد
به بازجُستِ تو برخاسته‌ام
تا در پایتختِ عطش
در جلوه‌یی دیگر
                   بازت یابم.
 
ای آبِ روشن!
تو را با معیارِ عطش می‌سنجم.
 
□
 
در این سرابچه
                  آیا
زورقِ تشنگی‌ست
                      آنچه مرا به‌سوی شما می‌راند
یا خود
      زمزمه‌ی شماست
و من نه به‌خود می‌روم
که زمزمه‌ی شما
                    به جانبِ خویشم می‌خواند؟
 
نخلِ من ای واحه‌ی من!
در پناهِ شما چشمه‌سارِ خنکی هست
که خاطره‌اش
عُریانم می‌کند.
 
۱۸ خردادِ ۱۳۳۹
چابهار

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو