خطبه ی زمستانی
 ای آتشی که شعله کشان از درون شب
  برخاستی به رقص 
 اما بدل به سنگ شدی در سحرگهان 
ی یادگار خشم فروخورده ی زمین
در روزگار گسترش ظلم آسمان
 ای معنی غرور 
نقطه ی طلوع و غروب حماسه ها 
ای کوه پر شکوه اساطیر باستان 
ای خانه ی قباد 
 ای آشیان سنگی سیمرغ سرنوشت 
ای سرزمین کودکی زال پهلوان 
 ای قله ی شگرف 
گور بی نشانه ی جمشید تیره روز
ای صخره ی عقوبت ضحک تیره جان 
ای کوه ، ای تهمتن ، ای جنگجوی پیر 
ای آنکه خود به چاه برادر فرو شدی 
 اما کلاه سروری خسروانه را 
 در لحظه ی سقوط 
از تنگنای چاه رساندی به کهکشان
  ای قله ی سپید در آفاق کودکی 
چون کله قند سیمین در کاغذ کبود
  ای کوه نوظهور در اوهام شاعری 
 چون میخ غول پیکر بر خیمه ی زمان
 من در شبی که زنجره ها نیز خفته اند
 تنهاترین صدای جهانم که هیچ گاه 
از هیچ سو ، به هیچ صدایی نمی رسم 
من در سکوت یخ زده ی این شب سیاه 
تنهاترین صدایم و تنهاترین کسم 
تنهاتر از خدا 
در کار آفرینش مستانه ی جهان 
تنهاتر از صدای دعای ستاره ها 
در امتداد دست درختان بی زبان 
تنهاتر از سرود سحرگاهی نسیم
  در شهر خفتگان 
 هان ، ای ستیغ دور
 ایا بر آستان بهاری که می رسد 
 تنهاترین صدای جهان را سکوت تو 
کان انعکاس تواند داد ؟
 ایا صدای گمشده ی من نفس زنان 
راهی به ارتفاع تو خواهد برد ؟
 ایا دهان سرد تو را ، لحن گرم من
 آتشفشان تازه تواند کرد ؟
آه ای خموش پاک 
ای چهره ی عبوس زمستانی
 ای شیر خشمگین 
ایا من از دریچه ی این غربت شگفت 
بار دگر برآمدن آفتاب را 
از گرده ی فراخ تو خواهم دید ؟
ایا تو را دوباره توانم دید ؟
