دیدار
من او را دیده بودم 
 نگاهی مهربان داشت 
 غمی در دیدگانش موج می زد 
 که از بخت پریشانش نشان داشت 
 نمی دانم چرا هر صبح ، هر صبح 
 که چشمانم به بیرون خیره می شد 
 میان مردمش می دیدم و باز 
 غمی تاریک بر من چیره می شد 
شبی در کوچه ای دور 
 از آن شب ها که نور آبی ماه
 زمین و آسمان را رنگ می کرد 
از آن مهتاب شب های بهاری
که عطر گل فضا را تنگ می کرد 
در آنجا ، در خم آن کوچه ی دور 
 نگاهم با نگاهش آشنا شد 
 به یک دم آنچه در دل بود ، گفتیم 
سپس چشمان ما از هم جدا شد 
از آن شب ، دیگرش هرگز ندیدم 
 تو پنداری که خوابی دلنشین بود
 به من گفتند او رفت 
نپرسیدم چرا رفت 
ولی در آن شب بدرود ، دیدم 
که چشمانش هنوز اندوهگین بود 
