غزل شمارهٔ ۹۱۲
دل چو بستم بخدا حسبی الله و کفی 
نروم سوی سوی حسبی الله و کفی 
تن من خاک رهش دل من جلوه گهش 
سرو جانم بفدا حسبی الله و کفی 
او چو دردی دهدم یا که داغی نهدم 
نبرم نام دوا حسبی الله و کفی 
همه نورست و ضیا همه رویست و صفا
همه مهرست و وفاحسبی الله و کفی 
او کند مهر و وفا من کنم جور و جفا 
من مرض اوست شفا حسبی الله و کفی 
گر بخواند بدوم ور براند نروم
چون توان رفت کجا حسبی الله و کفی 
 فیض ازین گونه بگوی در غم دوست بموی 
ورد جان ساز دلا حسبی الله و کفی 