غزل
چون سنگها صدای مرا گوش می کنی 
سنگی و ناشنیده فراموش می کنی 
رگبار نو بهاری و خواب دریچه را 
از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی
دست مرا که ساقهٔ سبز نوازش است 
با بر گ های مرده هم آغوش می کنی 
گمراه تر از روح شرابی و دیده را 
در شعله می نشانی و مدهوش می کنی 
ای ماهی طلایی مرداب خون من 
خوش باد مستیَت ، که مرا نوش می کنی 
تو درهٔ بنفش غروبی که روز را 
بر سینه می فشاری و خاموش می کنی 
در سایه ها ، فروغ تو بنشست و رنگ باخت 
او را به سایه از چه سیه پوش می کنی ؟