درلبخند او
دیدم و می آمد از مقابل ِ من دوش
 خنده ی تلخی نهاده بر لب ِ پر نوش
 غمزده چون ماهتاب ِ آخر ِ پاییز
 دوخته بر روی من نگاه ِ غم انگیز
 من به خیال ِ گذشته بسته دل و هوش :
... ماه درخشنده بود و دریا آرام
 ساحل ِ مرداب درخموشی و ابهام
 شب ز طرب می شکفت چون گل ِ رؤیا
 عکس ِ رخ ِ مه در آبگینه ی دریا
 چون رخ ِ ساقی که واژگون شده در جام
او به بر ِ من نشسته : عابد و معبود
 دوخته بر چشم ِ من دو چشم ِ غم آلود
 زورق ِ ما می گذشت بر سر ِ مرداب
 چهره ی او زیر ِ سایه روشن ِ مهتاب
 لذت ِ اندوه بود و مستی ِ غم بود
 سر به سر ِ دوش ِ من نهاده و دلشاد
 زمزمه می کرد و زلفش از نفس ِ باد
 بر لب ِ من می گذشت نرم و هوس خیز
 چون می ِ شیرین به بوسه های دل انگیز
 هوش ِ مرا می ربود و مستی می داد
 مست ِ طرب بود و چون شکوفه ی سیراب
بر رخ ِ من خنده می زد آن گل ِ شاداب
 خنده ی او جلوه ی امید و صفا بود
 راحت ِ جان بود ، عشق بود ، وفا بود
 لذت ِ غم می نشست در دل ِ بی تاب
دیدم و می آمد از مقابل ِ من دوش
خنده ی تلحی نهاده بر لب ِ پر نوش
آه کزان خنده آشکار شنفتم :
" بنگر رفتم دگر ز دست ِ تو رفتم ! ... "
ناله فروماند در پس ِ لب ِ خاموش
غمزده ، چون ماهتاب ِ آخر پاییز
دوخته بر روی من نگاه ِ غم انگیز
دیگر در خنده اش امید و صفا نیست
 راحت ِ جان نیست ، عشق نیست ، وفا نیست
دیگر این خنده نیست نغز و دلاویز !
 می نگرم در خیال و می شنوم باز
 می رود و می دهد به گوش ِ من آواز :
" بنگر رفتم دگر ز دست ِ تو رفتم ! ... " 