غزل شماره ۱۲
ترمه قبا دَهَن دَهن بوسۀ ناب می دهد
لعلِ لَبش کُهَن کُهَن بوی شراب می دهد
کار رسیده بر ثمر، میوۀ او شِکَر شِکَر
خوشه به خوشه حاصل از تاکِ شباب می دهد
کوی به کوی می بَرَد باد سلامِ لاله را
غنچه به غنچه بشکفد او که جواب می دهد
مُشک به مُشک بوی تَن، اطلسِ لطف بر بدن
خشت به خشت کوی او عِطرِ گلاب می دهد
چنگ به چنگ می زند مُطرب و طُرفه یار من
سرو قدش کَمَر کَمَر چرخش و تاب می دهد
می دهدم صَلا که من لب به لب از جوانی ام
گوش مرا هَوَس هَوَس پندِ شتاب می دهد
پردۀ شرم می دَرَد زُهدِ شکیب می بَرَد
وَه که گُنَه عسل عسل طعمِ ثَواب می دهد