هستی ...
چشمه ی پیری است 
در انتهای ِ راه ِ کویر ِ  کور
    باید گذشت از این راه ؟
این مرد ِ راه ، 
صبوری و تسلیم 
           جاری ست 
             در رگش ...
بََرَهوتیان ِ کَلافه ی تنهایی !
باید ز راه ِ مانده ، گذشتن 
باید که سرافراز به چشمه رسیدن .
*
این چشمه در انتظار ِ عبث نیست ...