بر بالِ باور ...
دانسته های ما و
بر بال باورهایمان بسته ست.
              
وقتی که چیزی را می آموزیم؛
چندین چراغ تازه، در دهلیز باورها می افروزیم
*
بالاترین ناباوری مرگ است!
در عرصه پیکارمان با مرگ،
                                    تدبیری نمی دانیم
وقتی شبیخون می زند، ناچار
در بهت، در ناباوری، خاموش می مانیم!
*
                 
او را که تا دیروز می دیدیم،
او را که با هر ذره جان می پرستیدیم،
در باغ باورها،
                          در آن آفاقِ عطرافشان،
از دانش، از گفتار، از لبخندِ شیرینش،
گل هایِ نور و مهر می چیدیم؛
ناگاه!
باور کرد باید؟!
                           آه،
این درّه تاریک،
                   این خاموشیِ مطلق
این بهت، این بغض،
این فاصله، این ظلمت، این سرما و این سرسام؟
                                               این آوار؟
این سنگِ سرد؟! این گور؟
این تا همیشه؟
                           تا ابد؟
                                   تا بی نهایت؟
                                                   دور...!
آنگاه، بی او،
باز این مصیبت گاه،
                            و این راه!
*
                    
ناباوری تیری است!
تیری گران، جانسوز.
آنگونه جانسوز است،
کز بال باورهای مان،
                      خون می چکد امروز!