بی خبر
یادش به خیر،
                        عهدِ جوان،
                                             که تا سحر،
با ماه می نشستم،
                             از خواب، بی خبر!
اکنون که می دمد سحر، از سوی خاوران
بینم شبم گذشته،
                                    ز مهتاب بی خبر!

این سان، که خواب غفلتم، از راه مبرد
ترسم که بگذرد ز سرم آب، بی خبر!