گل ماه
این ترک نیست به رخساره ی ما 
اینه گفت 
 چین پیری است 
 تو گفتی
که به سیمای شماست 
بغض او پر شد و در چشم زلالش ترکید 
از غم توست شیاری که به پیشانی ماست 
روز گرداندی و ، اندوه تو بر گونه چکید 
چشم گریان تو بر چهره ی دیوار افتاد 
پاره سنگی چو دل از سینه ی او بیرون جست 
پیش پای تو فرود آمد و از کار افتاد 
آه دیوار 
 تو گفتی
چه شد آن سایه ی من 
 که شبی ماه به رخسار تو رقصانیدش ؟
نیست افسوس
سر از شرم به پایین انداخت 
خنده ی بی سبب ماه نخنداندیش
روز گرداندی و تصویر تو در آب نشست 
 بر که جان !‌ کیست ؟،
 تو پرسیدی و او هیچ نگفت 
می شناسی تو مرا ؟
باز تو پرسیدی و ماه 
رفت و ابر آمد و تصویر تو را پاک نهفت 
 اشک گرم تو فرود آمد و بر گونه چکید 
اشک گرمی که درو شادی و غم پنهان بود 
 آب و آینه و دیوار تو را می جستند 
 دل من نیز به سودای تو سرگردان بود 
 همه را دیدی و نام منت از خاطر رفت 
همه را خواندی و تصویر من از دل راندی
پاریا بودم و چون سوختم از آتش قهر 
مشت خاکسترم از خشم بر آب افشاندی ؟
چون گل ماه که پرپر کندش پنجه ی موج 
غنچه ی یاد تو پرپر شد و بر خاک نشست 
دل من ، آینه ای بود و پاز نقش تو بود 
 دیگر آن آینه کز نقش تو پر بود ، شکست 
