خون بها
مرکبی از توانگری مغرور 
 آفتی شد به جان طفلی خرد 
 طفل در زیر چرخ سنگینش
جان به جان آفرین خویش سپرد 
 پدر و مادر فقیرش را 
خلق از این ماجرا خبر دادند 
 آن دو بدبخت روزگار سیاه 
شیون و آه و ناله سر دادند 
مادر از جانگدازی آن داغ 
 بر سر نعش طفل رفت از هوش
خشک شد اشک دیدگان پدر 
 خیره در طفل ماند ،‌ لال و خموش
وان توانگر پیام داد چنین 
که : به درد شما دوا بخشم 
غرق خون شد اگر چه طفل شما 
غم چه دارید ؟ خون بها بخشم 
وای از این سفلگان که اندیشند 
 زر به هر درد بی دواست ،‌ دوا
زر به همراه داغ می بخشند 
داغ را زر ، دوا کجاست ، کجا ؟
بار اول ،‌ جواب آن پیغام 
 بود پیدا که غیر عصیان نیست 
لیک معلوم شد ضعیفان را 
 پنجه با زورمند ، آسان نیست 
عاقبت خون بها قبول افتاد 
 زانکه جز آن چه رفت ، چاره نبود 
که به رد عطیه و انعام 
طفل را هستی ی دوباره نبود 
 روزی آن داغدیده مادر را 
دوستی بی خبر ز یار و دیار 
 فارغ از ماجرای محنت دوست 
آمد از بهر پرسش و دیدار 
 نگهی خیره ، هر طرف ،‌ افکند 
 خانه را با گذشته کرد قیاس
با گلیمی اتاق زینت داشت 
 روی در بود پرده یی کرباس
در زوایای فقر ، این ثروت 
سخت در چشم زن بعید آمد 
 نگهش زیرکانه می پرسید 
کاین تجمل چسان پدید آمد ؟
مادر داغدیده گفتی خواند 
که چه پرسش به دیدگان زن است 
 کرد دیوانه وار ناله و گفت 
 وای !‌این خون بهای طفل من است 