عالم دگر
سر طرّه‌ای به هوا فشان، ختنی ز مشک تر آفرین
نگهی به آینه باز کن، گل عالم دگر آفرین
«بیدل»
ز طراز کهنه برون برآ
به خرام نو هنر آفرین 
به ادای تازه سخن سرا 
ز نوای دل اثر آفرین. 
بِشِِکن سکوت گذشته را 
چو صدا برون قفس برآ 
ز شرار نالهٔ شعله‌زا- 
به چکامه بال و پر آفرین. 
غم خلق و تودهٔ ناتوان
ز جفا و جور توانگران 
به سرشک دیدهٔ خون‌چکان 
بنویس و شعر تر آفرین.
بگُذر ز دعوی کفر و دین 
ز تضاد منطق آن و این 
به اصالت بشری ببین 
به طبیعت بشر آفرین. 
بگذر ز صحبت ما و من 
ز حدیث تیرهٔ اهرمن 
تو به فکر روشن خویشتن 
ز شب سیه سحر آفرین. 
همه مست لذت جست‌و‌جو 
پی ارج گوهرِ آرزو 
بگذر ز شاهد شمع‌رو 
به زمین خود «قمر» آفرین. 
تو به عصر زندگی جوان 
چه زیی به طرز گذشتگان؟ 
به فراز تربت مردگان 
ز نو عالم دگر آفرین. 
نزنم دگر سخنی مگر 
ز شرار سینهٔ رنجبر 
به صریر خامهٔ پُر هنر 
به ترانه‌ای شرر آفرین!
کابل، دی ١۳۴۳