۳ - عجز
            

همراه من بیا!
فرصت کمست برای زیستن
                      و عشق ورزیدن.
تعجیل کن ، که مرگ
در تهاجم سرشارش ،  
تقسیم می‌کند ،
« ما » را
         به غمواژهٔ « من و تو ».
آنگاه
عاجزانه می‌شکنیم
          در رعشهٔ سکوت نگاهش.
بی آنکه
        دستی
برای نجات و رهایی
                   به سویمان یازد.
آری ،
انسان ،
چه بیکس و تنهاست در محاربه با مرگ!
           
                                           بهار ۱۳۹۰
                  