شمارهٔ ۱۵۴
حسنی چو دعا بسر فرازی
زلفی چو قضا بدست یازی
طبع رخ اوست دل ربودن
رسم لب اوست دلنوازی
زنگی دو زلف کافر او
دل می ببرد بترکتازی
وان ناوک چشم نیم مستش
جان می بخلد به تیر غازی
ایزلف و رخت چو صبح و چونمشک
در پرده دریدن و غمازی
خورشید ننازد از خجالت
شاید تو بحسن خود بنازی
عشق تو بجان همیکند قصد
جان بازی باشد این نه بازی
چون با تو حدیث بوسه گویم
خود را عجمی همی چه سازی
دل باز ده ارنه بوسه بفرست
نه ترکیست اینسخن نه تازی