غزل شمارهٔ ۳۴۳
ماییم به کوی یار دلجوی 
دیوانه زلف آن پری روی 
مار است بتی که تنگ خوی است 
ماییم و دلی گرفته آن خوی 
چون دردل و چشم ماست جایت 
غیر از تو که دید سرو دلجوی 
بیمار فتاده‌ام به کویت 
راز دل من، فتاده بر کوی 
باد آمد و بوی زلفش آورد 
آویخته جان ما به یک موی 
ای خال تو گوی و زلف چوگان 
در دور قمر فکنده گویی 
من ترک نگار و می نگویم 
ای واعظ عاشقان تو می‌گوی 
سلمان چه نهی بر آب و گل دل 
دست از دل و دل ز گل فرو شوی 