نگاه آشنا
ز چشمی که چون چشمه ی آرزو
 ر آشوب و افسونگر و دلرباست
 به سوی من آید نگاهی ز دور
 نگاهی که با جان ِ من آشناست
 تو گویی که بر پشت ِ برق ِ نگاه
 نشانیده امواج ِ شوق و امید :
 که باز این دل ِ مرده جانی گرفت
 سراسیمه گردید و در خون تپید
نگاهی سبکبال تر از نسیم
 روان بخش و جان پرور و دل فروز
 بر آرد ز خاکستر ِ عشق ِ من
 شراری که گرم است و روشن هنوز
یکی نغمه جوشد هماغوش ِ ناز
 در آن پر فسون چشم ِ راز آشیان
تو گویی نهفته ست در آن دو چشم
 نواهای خاموش ِ سرگشتگان
ز چشمی که نتوانم آن را شناخت
 به سویم فرستاده آید نگاه
 تو گویی که آن نغمه ی موسقی ست
 که خاموش مانده ست از دیرگاه
از آن دور این یار ِ بیگانه کیست
 که دزدیده در روی من بنگرد ؟
 چو مهتاب ِ پاییز غمنگین و سرد
 که بر روی زرد ِ چمن بنگرد
 به سوی من آید نگاهی ز دور
 ز چشمی که چون چشمه ی آرزوست
قدم می نهم پیش ، اندیشناک :
 خدایا چه می بینم ؟ ... این چشم ِ اوست !