باغ برهنه
زاغی سیاه و خسته به مقراض بالهاش 
پیراهن حریر شفق رابرید و رفت
من در حضور باغ برهنه 
در لحظه ی عبور شبانگاه 
پلک جوانه ها را 
 آهسته می گشایم و می گویم
  آیا 
 اینان 
 رویای زندگی را 
 در آفتاب و باران 
بر آستان فردا احساس می کنند ؟
در دوردست باغ برهنه چکاوکی
بر شاخه می سراید 
 این چند برگ پیر 
 وقتی گسست از شاخ 
آن دم جوانه های جوان
 باز می شود 
 بیداری بهار 
 آغاز می شود 
