شب‌های آشنا
این‌جا که باد زندگی‌انگیز نوبهار، 
بر سنگ لاله کارد و گل پرورد ز خار،
این‌جا که هر بهار، 
مشّاطگیش را- 
در حُسن نوعروس طبیعت برد به کار،
وینوس عشق در دل تابوت روزگار، 
بی‌جان فتاده‌است.
این‌جا که آفتاب بهاری نظررباست، 
دریا و کوه و درّه پُر از گوهر و طلاست، 
این‌جا که گنج‌هاست، 
در بی‌کران سرد، 
در جسم این مجسمه‌های پری‌نگار- 
بسته‌ست پای فکر و شکسته‌ست دست کار.
 
این‌جا که در بهار جنون‌خیز گل به باغ، 
از آشیان مرغ چمن بر‌پریده زاغ، 
سرسام و بی‌دماغ. 
کس را مجال نیست- 
تا لحظه‌ای به سایهٔ گلبن کند سراغ، 
آن‌راحتی که دارد از اندوه و غم فراغ. 
این‌جا که در بهار نسیم طرب‌فزا، 
یکسان وزد به کاخ شه و کلبهٔ گدا.
شب‌های آشنا-
می‌آیدم به گوش: 
زآن‌جا، صدای غلغل و فریادِ نوش‌نوش
زین‌جا، صدای نالهٔ طفلان بی‌نوا.
کابل، فروردین ١۳۴۳