شمارهٔ ۱۲۴۸
اگرچه ماه عبادت تو ای مه رجبی
بیا بیا که مرا اصل مایه طربی
بیار بوسه از آن لب بروزه دار وصال
خوش است روزه گشودن بشرع از رطبی
کنند با همه آلایش ار کرامتها
عجب مدار زعشاق کار بوالعجبی
مرا حیات میسر نمیشود بی تو
که همچو روح روانم تو درگ عصبی
مسبب است خدا لیک لازم است اسباب
حیات مرده دلان را تو ساقیا سببی
اگر ززرنگ بود اصل دوده ات ای خال
بچشم دیده ور از زنگیان مه نسبی
گهی بعقده راس و ذنب فتد گر خور
تو آفتاب بهر مه بعقده ذنبی
مرا ززلف و بناگوش تست صبح و مسا
جز این بکشور عشاق نیست روز و شبی
طبیب حسن علاجش کند بعنابی
مریض عشق که دارد زهجر تاب و تبی
حکیم بود بوهم گمان که یار زلطف
بحل مسئله جزء برگشود لبی
بگیر طره ساقی که تار خوشدلی است
زشیخ دیده ای آشفته گر غم و تعبی
توئی که ساقی مستان و دست یزدانی
امام هر عجم و پیشوای هر عربی