غزل شماره ۲۸
ما را شتابِ فتنه دلدار کج کلاه
هیهات از ملامت پیران توبه خواه
در کار بخت ما به غزل های چشم او
فالی نشسته در یک و در دیگری گواه
او خشم می فروشد و ما را بر او درود
او چشم می ستاند و ابصارنا فِداه
او را نشاط از مِی و ما را نشاط از او
او را گناه در مِی و ما را در او گناه
هرچند مکر کهنه خود بر ملا کند
ما قصد کرده ایم به تکرار اشتباه
صیدی که او ز حیلت صیّاد با خبر
سوداگری که رهزن خود را دهد پناه
عذر است با شکیب اگر آزادگی کند
هرگز ندیده فایده در کار شیخ و شاه