سخنی نیست...
به اِولین و ثمین باغچه‌بان
چه بگویم؟ سخنی نیست.
 
می‌وزد از سرِ امید، نسیمی،
لیک، تا زمزمه‌یی ساز کند
در همه خلوتِ صحرا
                        به ره‌اش
                                  نارونی نیست.
 
چه بگویم؟ سخنی نیست.
 
□
 
پُشتِ درهای فروبسته
شب از دشنه و دشمن پُر
به کج‌اندیشی
                خاموش
                         نشسته‌ست.
 
بام‌ها
     زیرِ فشارِ شب
                      کج،
کوچه
      از آمدورفتِ شبِ بدچشمِ سمج
                                             خسته‌ست.
 
□
 
چه بگویم؟ ــ سخنی نیست.
 
در همه خلوتِ این شهر، آوا
جز ز موشی که دَرانَد کفنی، نیست.
 
وندر این ظلمت‌جا
جز سیانوحه‌ی شومُرده زنی، نیست.
 
ور نسیمی جُنبد
به ره‌اش
          نجوا را
                 نارونی نیست.
 
چه بگویم؟
سخنی نیست...
 
۲۷ آذرِ ۱۳۳۹

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو