در بسته
 باز کن ! این در به رویم باز کن
 باز کن ! کان دیگران را بسته اند 
 خستگی بر خاطرم کمتر فزای
زانکه بیش از حد کسانش خسته اند 
 باز کن !‌ این در به رویم باز کن 
تا بیاسایم دمی از رنج خویش
در همی در کیسه ام شایان توست 
 باز کن تا عرضه دارم گنج خویش  
 ...
 ریزم امشب یک به یک بر بسترت
و آن چه با من پنجه های جور کرد 
 من به پاداش آن کنم با پیکرت 
امشب از آزار کژدم سیرتان 
سوی تو ، ای زن ! پناه آورده ام 
 گفتمت زن لیک تو زن نیستی
 رو سوی ماه سیاه آورده ام 
دخمه یی در پشت این دهلیز هست 
از تو ، وان بیچاره همکاران تو 
 بر در و دیوار آن بنوشته اند 
یادگاری بی وفا یاران تو
باز کن تا این شب تاریک را 
با تو ای نادیده دلبر !‌ سر کنم 
 دامن ننگین تو آرم به دست 
 تا به کام خویش ننگین تر کنم 
 باز کن کان غنچهٔ پژمرده را 
 پایمال عشق کوتاهم کنی
وز فراوان درد و بیماری سحر 
یادبودی نیز همراهم کنی
 باز کن ... اما غلط گفتم ، مکن 
 کاین در محنت به رویم بسته به  
 درد خود بر رنج من افزون مساز 
 کاین دل رنجیده ، تنها خسته به 