شاعر
وقتی که چتر ترس گشوده ست روی شهر
 و دلهره است آنکه به در می زند مدام 
نازک تراش خورده ترین طبع آدمی 
شاعر آیینه وجود چه تصویر افکند ؟
از خیل زندگان 
وقتی گرسنگی است که فریاد می کشد
 مادر! من نان می خواهم 
شاعر 
 گرسنه روح ترین گرسنگان
در کوچه های فقر چه بانگی برآورد ؟
 وقتی که بوسه مزه باروت می دهد 
و جنگ جنگ جنگ 
سیراب می کند مزارع بی ماهتاب را 
از جویبار خون 
 شاعر که جنگجوی ترین فردی آدمی است 
 چه جنگی به پا کند ؟
 وقتی که دست خسته آزادی 
 روز نجات را 
خط می کشد هماره به دیوار حبس خویش
شاعر 
 آزادتر خلایق 
 باید چه حک کند
بر گرده زمان
 ای دوست داشتن 
پنهان ترین بهار 
آتش بکش زبانه بکش گل کن عاقبت 
باشد به بوی تو 
بار دگر صبورترین مرغ این جهان 
آواز برکند 
  