آغوش رنج ها
وه !‌ که یک اهل دل نمی یابم 
 که به او شرح حال خود گویم 
محرمی کو که یک نفس با او 
قصهٔ پر ملال خود گویم ؟
هر چه سوی گذشته می نگرم 
جز غم و رنج حاصلم نبود 
چون به اینده چشم می دوزم 
جز سیاهی مقابلم نبود 
غمگساران محبتی  که دگر 
غم ز تن طاقت و توانم برد 
 طاقت و تاب و صبر و آرامش
 همگی هیچ نیمه جانم برد 
 گاه گویم که  سر به کوه نهم 
سیل آسا خروش بردارم 
رشتهٔ عمر و زندگی ببرم
بار محنت ز دوش بردارم 
 کودکانم میان خاطره ها 
 پیش ایند و در برم گیرند 
 دست القت به گردنم بندند 
 بوسهٔ مهر از سرم گیرند 
 پسرانم شکسته دل ،‌پرسند 
کیست آخر ، پس از تو ، مادر ما ؟
که ز پستان مهر ، شیر نهد 
 بر لب شیرخوار خواهر ما ؟
 کودکان عزیز و دلبندم 
 زندگانی مراست بار گران 
 لیک با منتش به دوش کشم 
 که نیفتد به شانهٔ دگران 