افسونگر
گردونهء بهار،
                    که با صد هزار گل،
                                در صد هزار رنگ
با نور مهر، زینت و زیور گرفته بود
از درّه های ساکتِ پر برف می گذشت
*
در درّه های سرد و برهنه
در باغ های زرد و خزان دیده
می گشت.
            
*
                
زیبا، ظریف، دختر افسونگر بهار
یک شاخه گل به دست،
هر برگ آن هزار ستاره،
بر هرچه می نواخت،
تنها به یک اشاره،
باغی پر از ستاره و گل می ساخت!
                  
*
            
افسونگری است آیا ؟
یا معجزه ست این که ازین شاخه های  خشک
سرما چشیده، یخ زده،
                           پژمرده و کبود
این شاخه های پر گل
این برگ های رنگین
این باغ های غرق شکوفه
این روح، این نشاط
این ازدحام جاری گنجشک های مست
این بوی عشق،
                     بوی امید و نوید و مهر 
این چهره های روشن
                            این خنده های شاد؛
افسونگری است آیا؟
                                   یا معجزه ست؟
             
*
                
                    
بر این ظریف زیبا
                        ز ما درود باد!