غزل شمارهٔ ۵۲
مستی و عشق از ازل، پیشه و آیین ماست
دین من این است و بس، کیست که در دین ماست 
خاک ره مصطبه، ز آب خضر بهتر است 
چشمه نوشین او، جرعه دوشین ماست 
رندی و میخوارگی، قسم من امروز نیست 
عادت دیرین دل، پیشه پیشین ماست
بستر و بالین من، تا نشود خاک و گل 
خاک و گل مصطبه، بستر و بالین ماست 
کنج خرابات اگر مسکن ما شد، چه شد؟
گنج دو عالم به نقد، در دل مسکین ماست 
نقش و نگار چهان، هیچ مبین در جهان
کانچه نظر می‌کنی، نقش نگارین ماست 