فالگیر
 کندوی آفتاب به پهلو فتاده بود 
زنبورهای نور ز گردش گریخته 
در پشت سبزه های لگدکوب آسمان 
 گلبرگ های سرخ شفق ، تازه ریخته 

 کف بین پیر باد درآمد ز راه دور 
 پیچیده شال زرد خزان را به گردنش
آن روز ، میهمان درختان کوچه بود 
تا بشنود راز خود از فال روشنش

در هر قدم که رفت ، درختی سلام گفت 
هر شاخه ، دست خویش به سویش دراز کرد
 او دست های یک یکشان را کنار زد 
چون کولیان نوای غریبانه ساز کرد 

آنقدر خواند و خواند که زاغان شامگاه 
 شب را ز لابلای درختان صدا زدند 
از بیم آن صدا ، به زمین ریخت برگ ها
 گویی هزار چلچله را در هوا زدند 

شب همچو آبی از سر این برگ ها گذشت 
هر برگ ، همچو پنجه ی دستی بریده بود 
 هر چند نقشی از کف این دست ها نخواند 
کف بین باد ، طالع هر برگ ، دیده بود