شکار
پیکان سرخ ماهی کوچک
می دوخت ابر پاره را با وصله آبی 
وز کاسه ای تا جاودان بی ته 
 روح مرا چون سنگ سنگینی به گود آسمان می برد 
 آن جا زمین گم بود 
آن جا زمان چون حبه قندی آب میگردید 
جان بود و بی مرگی 
پر بود و آزادی 
 و پنجه های تیز خواهش های من در کار 
انگشت سرد ماهی کوچک 
انگشت خون آلود 
با یک برش نقش خیالم را درید از هم 
از سینه مجروح آب نیلگون می رفت 
دود کلاغان یک سره در چشم آتش مرده خورشید 
شب بود و من چون گربه ای نومید 
آرام در پاشویه های حوض می گشتم 
