غزل شمارهٔ ۳۲۴
ای بهارستان اقبال، ای چمن سیما بیا
فصل سیر دل‌گذشت اکنون به‌چشم مابیا
 می‌کشد خمیازهٔ صبح‌، انتظار آفتاب
 در خمار آباد مخموران قدح‌پیما بیا
 بحر هرسو رو نهد امواج‌گرد راه اوست
 هردو عالم در رکابت می‌دود تنها بیا
 خلوت اندیشه حیرت‌خانهٔ دیدار تست
 ای‌کلید دل در امید ما بگشا بیا
 عرض‌تخصیص ازفضولیهای آداب‌وفاست
 چون نگه در دیده یا چون روح دراعضا بیا
 بیش ازاین نتوان حریف دا‌غ حرمان زیستن
 یا مرا از خود ببر آنجا که هستی یا بیا
 فرصت هستی ندارد دستگاه انتظار
 مفت امروزیم پس ای وعدة فردا بیا
 رنگ‌و بوجمع است در هرجا چمن دارد بهار
 ما همه پیش توایم ای جمله ما با ما بیا
 وصل مشتاقان زاسباب دگر مستغنی است 
 احتیاج این است‌کای سامان استغنا بیا 
کو مقامی کز شکوه معنی‌ات لبریز نیست
 غفلت است اینهاکه بیدل‌گویدت اینجا بیا