غزل شماره ۲۲
هر شاهکارِ حُسن که در کارگاهِ اوست
ناب است زان سلیقه که اندر نگاهِ اوست
دیریست آدمیم و عَدَن ترک کرده ایم
ما را تمامِ عُمر رضا در گناهِ اوست
شیرین نویدِ قند به کسری اگر دِهَد
بر مدعّای قند دهانش گواهِ اوست
بنیانِ صبر و چشم به راهی بَر اَفکنیم
بر مصرِ حُسن مژده که کنعان به راهِ اوست
جمشید را نَظَر همه بر جامِ چشمِ مست
بِلقیس بر جمال و سلیمان به جاهِ اوست
دکّانِ مِی اگر چه بِبَستَند بختِ ما
صدها دگر گُشود چو مِی در پناهِ اوست
وقت است روزه را که به پایان بَرَد شکیب
بر گوش اذانِ عید و به هر چشم ماهِ اوست