بخش ۴ - التمثیل
نفس و عقل چون زجاجه و مشکوة
دل چو مصباح ونور او ز صفات
خانه​ای کاندر اوست این قندیل
تن انسان بود بدین تأویل
چشم و گوش و مشام و ذوق و مسام
روزن است و دریچه​های به جام
ماورای دریچه و روزن
کیست بنشسته بازگو با من
دست تو آستین دستی دان
زیر هر موی از آن نشستی دان
لیک از آنجا حلول فهم مکن
تا نیفتی به شبهه​های کهن
دافع شک و شبهۀ منکر
نص «بی یسمع» است و «بی یبصر»