باغ گلدوزی
پرنده در قفس تار و پود می خواند 
به شاخه ی نخی گل سرود می خواند 
سرود دست نجیبی که در مه تصویر 
دو بال خسته اش از هم گشود می خواند 
شکاف سینه سپارد به بخیه ی سوزن 
بنفش و آبی و سرخ و کبود می خواند 
به درّه واره ی شب می زند پل آواز 
مرا به خلوت آنسوی رود می خواند 
کنون که در رگ من خون کوتوالی نیست 
مرا به شوق کدامین صعود می خواند؟ 
خروس بی محلست این سپیده ی کاذب 
پرنده آه ... چرا دیر و زود می خواند 
نه بال پرزدنی نی هوای پروازی 
همین کنار من از این حدود می خواند 
پرنده خسته تر از من بباغ گلدوزی 
دریچه را به فراز و فرود می خواند 
شراع زمزمه اش تیره چون پر زاغ است 
میان آتش سیگار و دود می خواند 
بهار پرده نشین خانه زاد پائیز است 
پرنده در قفس تار و پود می خواند 