برمزار علامه اقبال
یکه مردی و سخن شد زنده از اقوال تو
 نقد پاکان شد رواج از سکۀ اقبال تو
 تو اگر مردی به صورت، خود به سیرت زنده‏ای‏
 کز فنا ایمن بود جان تو و امثال تو
 تو به سیرت زنده‏ای کاندر حیات اجتماع‏
 ملتی را زنده کرد اندیشه و آمال تو
 گر نماندی تا ببینی کاروان در منزل است‏
 شد درای کاروان آوای سوز و حال تو
 گر نماندی تا نصیب از کِشتۀ خود بِدروی
‏ شد نصیب ملت تو حاصل اعمال تو
 گرچه ذوق نغمه کم دیدی، نوا شیرین زدی
‏ لاجرم شیرین نوا شد نغمۀ قوال تو
 نقش فطرت خواند فکرت از ضمیر کائنات‏
 مرحبا بر فطرت و بر فکرت جوال تو
 شاعران را گاه ساحر خوانده‏اند و گه نبی‏
 تو هم اینی و هم آنی، چیست قیل و قال تو
 شاعران را گه مفکر گاه ملمهم خوانده‏اند
 تو چنینی و چنانی، ای خوشا بر حال تو
 شاعر است آن کس که امیالش برآید از سخن
 ‏ تو همانی کز سخن پیدا بود امیال تو
 خاک پاکستان به شعرت پاک شد از لوث شرک
‏ آفرین بر شعر نغز و معجز اقوال تو
تو سخن را تازه کردی بر مذاق روزگار
 تا نگردد صید ماضی حال و استقبال تو
 چون به تبلیغ حقائق رهبر  شدی‏ 
تو به پیش امت و امت شد از دنبال تو 
تو به میزان حقیقت شعر خود سنجیده‏ای
‏ حق توان سنجید بر میزان و بر مکیال تو
 شاعران خاک پاکان را سزد در کار شعر
 شاعری ورزند بر معیار و بر منوال تو
 مرغ فکرت چون عقاب تیز پر بالا گرفت‏
 آفرین بر اوج فکر و موج پر و بال تو
 دولت پیشوایان زندگی امت است‏
 آفرین ها بر تو و بر امت فعال تو 
عمر ابناء بشر در سال و ماه آید ولیک‏ 
سال و ماه دیگران نبود چو ماه و سال تو
 گر همه عمر تو از این سال و مه یک روز بود
 خود همین بس بود با کیفیت احوال تو
 ای خجسته خاک پاکستان درود از خاک سند
 تا به پیشاور،  و بر پنجاب و بر بنگال تو
 نام تو اقبال شد زان بخت و اقبال بلند
 شد نصیب کشورت از نام فرخ فال تو
 این بود چارم قصیده کز پی ات سرمد سرود
 همچنان باقی است تفصیل تو و اجمال تو