وقتی زمانه جوان است
وقتی زمانه جوان است،   حس می کنم که جوانم 
 آبم که روشن و لغزان ، در رودخانه روانم 
 حس می کنم که سرا پا ،  شور و شتاب و تلاشم 
موجم که در دل دریا ، جانی پر از هیجانم 
فواره ام که به صورت ،  همتای بید بلورم 
رقصان و شاد و غزلخوان ،  پیوسته در فورانم 
 دارم هوای دویدن ،  همپای باد سبک پو 
بر آن سرم که برایم ، از آزمون توانم 
صد بوسه دارم و یک لب ،  کو آن غنچه بچیند 
مات از بلوغ بهاری،  در برگ ریز خزانم 
سیاره یی که زمین است ، خواهم که سعد بچرخد 
وز نحس دور بماند ،  این جرم و آن دگرانم 
چشمم به راه که پیکی ،  با صلحنامه دراید 
جنگ یهود و مسلمان ،  آتش فکنده به جانم 
 من جز یگانه ندیدم ،  پروردگار جهان را 
هم جز یگانه نیامد ،  در دیده خلق جهانم 
 ای هر که نام و به هر جا ،  پیشانی از تو لب از من 
 بگذار از دل تنگت،  شیطان و کینه برانم