تولد
گیل آوا 
 ای کودک کرانه و جنگل 
ای دختر ترانه و ابریشم و بلوط
 ازکوره راه دامنه و ده 
 با ما بگو که بوی چه عطری
 یا بال رنگ رنگ چه مرغی تو را کشاند 
 تا پایتخت مرگ ؟
 چشم که خفته بود که چشمانت 
 راه از ستاره جست 
 دست که بسته بود که دستانت 
از میخ های کلبه ربود آن تفنگ پر ؟
گیل آوا 
 ای روشنای چشم همه خانوار رنج 
بی شمع و شب چراغ 
در پیش چون گرفتی این راه پر هراس
و آن گاه با کدام نشانی
 بر خلق در زدی که جوابت نداد خلق ؟
 وقتی گلوله تو به بن بست کوچه ها 
 بر حثه جنایت
دندان ببر بود که در گوشن می چرید
وقتی فشنگ آنان
 در قامتت بهاری در خاک می کشید 
بی راه و بی گناه 
سر در گم هزار غم خرد عابران 
آنان که بایدت به کمک می شتافتند 
 آرامی سوی خانه و کاشانه می شدند 
 ای وای از آن جدایی و این جرئت 
فریاد از این جنون شجاعت 
گیل آوا 
 ای خوشه شکسته سرخ انگور 
 آه ای درخت خون 
گیل آوا 
اینک بگو به ما 
تا با کدام اشک رشادت را 
ما شستشو کنیم ؟
 چونان تو را کجا 
 ما جستجو کنیم ؟
ای بر توام نماز
 ای بر تو ام نیاز هزاران هزارها 
تکرار شو 
 بسیار شو 
ای مرگ تو تولد زن در دیار من 
 یکتای من خجسته گیل آوا 
  