نغمهٔ درد
این منم ، ای غمگساران این منم 
 این شرار سرد خاکستر شده ؟
 این منم ای مهربانان این منم 
این گل پژمردهٔ پرپر شده ؟
این منم یا نغمه یی کز تار عشق 
جست و غوغا کرد و خاموشی گرفت ؟
این منم یا نقش صدها آرزو 
 کاین چنین گرد فراموشی گرفت ؟
خنده بودم بر لبان زندگی
 ناگهان در وحشتی پنهان شدم 
 ناز بودم در نگاه ‌آرزو 
اشک خونین درد بی درمان شدم 
در کف بد مست بودم جام و او 
بر سر سنگی شکست این جام را 
 چهره شد تاریخ غم، تقویم درد 
 بس که بردم محنت ایام را 
این منم ؟ نه !‌ من کجا و غم کجا ؟
خنده های جانفزای من چه شد ؟
از چه رو این گونه افسردم، چرا ؟
جان شادی آشنای من چه شد ؟
از چه چون لعلش به دستم بوسه داد 
 جان دگر شیدا نشد، رسوا نشد ؟
از چه چون اشکش به پایم اوفتاد 
شور عشقی در دلم پیدا نشد ؟
از چه چشمم از نگاه او گریخت 
 اشتیاق دیده را نادیده کرد ؟
 از چه دل در پاسخ سرمستیش
سر گرانی کرد و ناسنجیده کرد 
هیچ باور می کنید ای دوستان 
کاین منم ، این شاخهٔ بی بر منم ؟
این منم این باغ بی روح خزان 
این منم این شام بی اختر منم ؟