مزمور اول
 مرا نیز چون دیگران خنده ای هست 
و اشکی و شکی جنونی و خونی
رها کن مرا 
رها کن مرادر حضور گل و
  زمره ی نور
نور سیه فام ابلیس 
مرا دست و پیراهن آغشته گردید
 به خون خدایان 
 مرا زیر این مطلق لاژوردی
 نفس گشت فواره ی درد و دشنام 
نه چونان شمایان 
مرا آتشی باید و بوریایی
که این کفر در زیر هفت آسمان هم نگنجد 
 برابلیس جا تنگ گشته ست آنجا 
رها کن مرا 
 رها کن مرا 
