۸ - شرم
       

به اکرم سالکی
-----------------
       

در خاطرات کوچهٔ بن بست ،
جایی که آفتابِ تنبل ِ پاییز
                          در هر غروب ،
با چشم‌های پُف‌آلودش
از لابلای برگهای چنار
دزدانه 
       شرم  ِسرخ ِ گونه‌های تو را
و تردیدهای مرا
می‌نگریست...
            
آن جا که جویبار عجولی ،
قایق ِ سفیدِ کاغذی‌ام را
از من ربود و برد...
               
جایی که نبض ِ ساعتِ تقدیر
در لحظهٔ دیدار
تند می‌تپید ،
                
من ،
 کودکی‌ام را
در لانهٔ کلاغی لجوج
بر شاخهٔ کشیدهٔ سرو
جا گذاشتم.
            
آن روزها
آسمانِ کوچک ما
چه قدر وسعت داشت ،
              برای بال‌های قناعت. 
و قامت دیوارهای باغ
برای هجرت پیچک
               چه قدر کافی بود!
                    
آن روزها هنوز
هیچ شاپرکی
            عاشق نبود
                  به لامپ‌های مهتابی.
                
هر صبحدم که باد
هوهوکنان ، چکامهٔ خود را
با وجد می‌سرود ،
شاخ ِ درختِ بید ،
رقص و سماع عارفانه‌ای آغاز می‌نمود.
                    
آن روزها که فصل بهار
با یک شاخه گل 
که تو از باغچه می‌چیدی
از راه می‌رسید.
                
وقتِ حضور تو در باغ
یاس ، این مژده را
                     به نسترن می‌داد.
                          
گنجشک‌ها
             همه می‌دانستند ،
کِی از خواب بیدار می‌شوی.
                
***
سالها گذشت ،
اما هنوز ،
پروانه‌های باغ ِ اقاقی
بوی زلال دستِ تو را
                     از یاد نبرده‌اند.
                
آن روزها می‌شد
از شاخه‌های درخت سپیدار
                             سیب چید!
و آیاتِ روشن ِ تطهیر را 
            در خون نوشته‌های شقایق دید.
و انشا نوشت 
بر گلبرگ‌های خشکِ لای کتاب.
                             
آن روزها
پوستِ تن ِ دیوارهای کاه گلی ،
آزرده می‌شدند
              از تهاجم میخ!
                   
و مردمان کوچه و برزن
زادروز صنوبر را
              چه خوب می‌دانستند.
                       
آن روزها کجا رفتند ،
که شوق ِ دویدن ،
با زنگِ مدرسه ،
از خواب می‌پرید؟
و جیب‌های گرسنهٔ ما
به طعم کشمش و بادام ،
                         عادت داشت.
                      
آن روزها هنوز
تبعیدِ ماهی قرمز ،
از چشمه‌ها به تنگ بلور
بی‌حرمتی به سفرهٔ عید و بهار بود.
                    
***
شبهای خلسهٔ تابستان
خوابهای بی‌تشویش
فصل ِ شکفتن رؤیا
سقفِ آسمان کوتاه
ستاره‌ها همه نزدیک.
یک شب ،
ستاره‌ای دیدم 
جوانه زد از شاخهٔ درختِ بلوط !
                  
آن روزها که آفتاب ، 
تا تمام شدنِ مشق‌های مدرسه‌ام ،
به خواب نمی‌رفت.
و ماه ، 
با چراغی در دست
تا پایانِ شبچره‌مان ،
گاه ، حتی 
          تا سپیده‌دمان ،  
بیدار می‌نشست.
            
***
سال‌ها گذشت.
اکنون ،
آسمان ابریست.
چراغ‌ها همه خاموش.
صدای همهمه خوابید ، در انجمادِ سکوت.
و باغ ِ خستهٔ بیمار ،
نشسته بر دریغ بهاران. 
و سارها ، همه بی‌حوصله ،
                                برای پریدن.
            
روزهای خاطره گم شد
در اضطراب مبهم فردا
در ازدحام  رسیدن.
                
دیگر ،
بر دیوارهای باغ
              روزنه‌ای نیست ،
                      برای تابش خورشید.
                   
اینک ،
شکسته‌ام به نیمهٔ راه
فسرده‌ام به زمستان
نشسته‌ام به تَوهُم
در انتظار بهار...
               
                          تیرماه ۱۳۹۰
       