سرسام
 آب درپوسته حوض عرق می ریزد 
زرد و بشکسته و بی جان خورشید 
عنکبوتی است که افتاده در آب 
 هر کسی در طرفی 
سایبانی طلبیده است و به چشمان دیده است 
هفتمین پادشهش را در خواب 
نگهم مورچه وار 
 می رود از بن دیوار به اوج 
نردبان سوخته انگشتانش 
که نهادست ز حیرت زدگی بر لب بام 
نفسم و انفسم 
دارم از این همه خاموشی و گرما سرسام 
