شمارهٔ ۲۹
خوشنویسی چو عارض خوبان
سخنم را به خط خوب آراست
لیک در هر غزل به سهو قلم
گاه چیزی فزود و گاهی کاست
کردم اصلاح آن من از خط خویش
گر چه نامد چنانچه دل می خواست
هر چه او کرده بود با سخنم
با خط او قصور کردم راست