در سبزهای سبز ...
در زیر پلکِ خیس ِ جنگل ،
در سبزهای سبز ِ جنگل ،
"کوچک" ، 
چوپان ِ تنهایی ست 
که هر غروب در نِی ،
              فریاد ِ جنگلی ها را 
                        سر ریز می کند ...
جنگل صدای گمشدگی ست ،
جنگل ،
صمیم ِ وحدتِ ماست 
و چشم های کوچک
              باور نمی کند ... 
اینک صدای او 
در پیچ و تاب سرد سیاهکل 
                   گل می دهد .
در زیر پلک های خیس جنگل ،
در سبزهای سبز شمالی ام 
کوچک ،
یک نام یا صداست ...
آواره ی غم نشین 
هر عصر می نوازد
         آهنگِ کهنه را 
و با صدای نی لبکش
آنها 
برادرانم 
گل های هرزه را 
          با خون ِ پاک خود 
                      تطهیر می کنند ... 