چشمه
از آسمان ، ستاره ی اشکی نمی چکد 
 زین غم ، نهال های جوان پای در گلند 
بار غم بزرگ جهان بر دل من است 
 اما کبوتران مسافر سبکدلند 

 هر شاخه ،‌ پنجه ای است که از آستین خاک 
 سر بر زده ست و حاصل او میوه ی غمی است 
 هر برگ ، چون زبان عطش کرده ی درخت
 در آرزوی قطره ی نایاب شبنمی است

ین چشمه ای که در دل من جوش می زند 
گم باد و نیست باد که خون است و آب نیست 
 گر آب بود ، خود رگ خود می گسیختم 
تا تشنه را نوید دهد کاین سراب نیست 

افسوس !‌ خون گرم ، عطش رانمی کشد 
 افسوس !‌ چشمه نیز نمی جوشد از سراب 
من تشنه ام ، زمین و زمان نیز تشنه اند 
 اما درین کویر ، چه بینی جز آفتاب ؟