فتح  ِ باغ
آن کلاغی که پرید 
از فراز سَر ِ ما 
و فرو رفت در اندیشهٔ آشفتهٔ ابری ولگرد
و صدایش همچون نیزهٔ کوتاهی ، پهنای افق را پیمود 
خبر ما را با خود خواهد برد به شهر 

همه می دانند
همه می دانند 
که من و تو از آن روزنهٔ سرد عبوس 
باغ را دیدیم 
و از آن شاخهٔ بازیگر دور از دست 
سیب را چیدیم 
همه می ترسند 
همه می ترسند ، اما من و تو 
به چراغ و آب و آینه پیوستیم 
و نترسیدیم 

سخن از پیوند سست دو نام 
و هم آغوشی در اوراق کهنهٔ یک دفتر نیست 
سخن از گیسوی خوشبخت منست 
با شقایق های سوختهٔ بوسهٔ تو 
و صمیمیت تن هامان ، در طرّاری 
و درخشیدن عریانیمان 
مثل فلس ماهی ها در آب 
سخن از زندگی نقره ای آوازیست 
که سحرگاهان فوّارهٔ کوچک می خواند 

ما در آن جنگل سبز سیّال 
شبی از خرگوشان وحشی 
و در آن دریای مضطرب خونسرد 
از صدف های پر از مروارید 
و در آن کوه غریب فاتح 
از عقابان جوان پرسیدیم 
که چه باید کرد

همه می دانند 
همه می دانند
ما به خواب سرد و ساکت سیمرغان ، ره یافته ایم 
ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم 
در نگاه شرم آگین گلی گمنام 
و بقا را در یک لحظهٔ نا محدود 
که دو خورشید به هم خیره شدند 

سخن از پچ پچ ترسانی در ظلمت نیست 
سخن از روزست و پنجره های باز 
و هوای تازه 
و اجاقی که در آن اشیا بیهده می سوزند
و زمینی که ز کِشتی دیگر بارور است 
و تولد و تکامل و غرور 
سخن از دستان عاشق ماست 
که پلی از پیغام عطر و نور و نسیم 
بر فراز شب ها ساخته اند 

به چمنزار بیا 
به چمنزار بزرگ 
و صدایم کن ، از پشت نفس های گل ابریشم 
همچنان آهو که جفتش را 

پرده ها از بغضی پنهانی سرشارند 
و کبوترهای معصوم 
از بلندی های برج سپید خود 
به زمین می نگرند