نخستين از غلظه‌ی پنيرک...
نخستین
از غلظه‌ی پنیرک و مامازی سر برآورد.
 
(نخستین خورشید...
 بی‌خبر...)
 
و دومین
از جیفه‌زارِ مداهنت سر برکرد.
 
(دیگر روز...
 از جیفه‌زارِ مداهنت...
 خورشیدِ روزِ دیگر...)
 
سومین
اندوهِ انتظار را بود از اندوهِ انتظار بی‌خبر.
 
و چارمین
حیرتِ بی‌حاصلی را بود
از حیرتِ بی‌حاصلی
بهره سوته‌تر.
 
پنجمین
آهِ سیاهی را مانستی
یکی آهِ سیاه را.
 
آنگاه
     خورشیدِ ششم
                        ملالِ مکرر شد:
آونگِ یکی ماهِ ناتمام
به بدل چینیِ کاسه‌ی آسمانی شکسته درآویخته.
 
و آنگاه
خورشیدِ هفتمین در اشکی بی‌قرار غوطه خورد:
اشکی بی‌قرار،
بدری سیاقلم
جویده‌جویده ریخته‌واریخته.
 
□
 
و بیهوده
           ما
              هنوز
انتظاری بی‌تاب می‌بردیم:
 
ما
   هنوز
هشتمین خورشید را چشم همی‌داشتیم:
                                                   (شاید را و مگر را
                                                    بر دروازه‌ی طلوع) ــ
که خورشیدِ نخستین
هم به تکرار سر برآورد
تا عرصه کند
               آسمانِ پیرزاد را
                                  به بازی‌بازی
در غلظه‌ی بوناکِ پنیرک و مامازی.
 
۲۴ فروردینِ ۱۳۷۸

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو