غزل شمارهٔ ۳۷
ترکم، عرب مثال، چنگ بر عذار بست 
مردانه، روی بست و دل عاشقان، شکست 
ای صبر، چون رکاب زمانی بدار پای 
کان شهسوار ترک، عنان می‌برد ز دست 
آنکس که گشت کشته، ز سودای چشم تو
خیزد صباح روز قیامت، ز خاک مست 
هر کس که در کشاکش عشق توام بدید 
از صحبت کمان قد من چو تیر جست 
رحمت بر آب دیده که چند آنچه راندمش 
دستم ز آستین و ز دامن، نمی‌گسست 
با آنک در میان تو دل بست عالمی 
کس زان میان به غیر کمر، طرف بر نبست 
دارم سری و از تو مرا، سر دریغ نیست 
پیش تو می‌نهم، من درویش هر چه هست 
ما بی‌خودیم و مدعیانند بی‌خبر 
زان می که داده است به ما ساقی الست 
در طیره‌ام ز طره که گستاخ در رخت 
بنشست و راستی، به همه روی کج نشست 
صوفی، رفیق زمره اصحاب رهروست 
سلمان، ندیم مجلس رندان می‌پرست 