در تماشاگه پاییز
برگ ریزان همه خوبی هاست 
 می بریم از هم پیوند قدیم 
می گریزیم از هم 
سبک و سوخته برگی شده ایم 
در کف باد هوا چرخنده 
از کران تا به کران 
سبزی و سرکشی سروری نیست 
 وز گل یخ حتی 
 اثری در بغل سنگی نیست 
این همه بی برگی ؟
این همه عریانی ؟
چه کسی باور داشت 
 دل غافل اینک 
 تویی و یک بغل اندیشه که نشخوار کنی 
 در تماشا گه پاییز که می ریزد برگ 
  