غزل شمارهٔ ۲۰۱
اگر از عشق حق بر سرنهی تاج 
ستانی زین جهان و زانجهان باج
وگر سردر ره عشقش ببازی 
سوی بر تارک هر سروری تاج 
خدا از عشق کرد آغاز عالم 
نبی از عشق جست انجام معراج 
سکون از عشق دارد کوه و صحرا 
خرد از عشق دارد بحر مواج 
گهی کم گه زیاد از عشق شد مه 
زعشق افروخت رخ خورشید و هاج 
زنور عشق دارد روشنی روز 
سیه از دود عشق است این شب داج 
زنور عشق شد معروف عارف 
زشور عشق شد منصور حلاج 
زعشق کعبه ریحانست و سنبل 
مغیلان گرزند بر دامن حاج 
چو فیض از عشق شد فیاض معنی 
سزد گر گیرد از اهل سخن باج 