آرزو
 آه ، ای تیر ای تیر دلدوز 
 باز در زخم جانی نشستی
 آه ، ای خار ای خار جانسوز
 باز در دیدگانم شکستی
 ای ، ای گرگ ای گرگ وحشی
 چنگ و دندان به جانم فشردی
این جگرگاه بود ،‌ آن جگر بود 
 این که بشکافتی ، آن که خوردی
آتش ای آتش ای شعلهٔ مرگ 
سوختی ، سوختی پیکرم را 
مشت خاکستری ماند از من 
سوختی باز خاکسترم را 
ای توانسوز درد روانکاه 
 رفت جانم ، ز جانم چه خواهی ؟
 ناله ام مرد در ناتوانی
 از تن ناتوانم چه خواهی ؟
غیرت و رشک او آتشم زد 
جان پر مهر من کینه جو شد 
آرزویش به دل مرد و زین پس 
 مرگ او در دلم آرزو شد
دیدهٔ دیده بر دیگرانش
سرد و خاموش و بی نور ، خوشتر 
لعل خندیده بر دشمنانش
 بسته در تنگی ی گور ، خوشتر 