صدای پا
در بیابان فراخی که از آن می گذرم
 پای سنگین کسی در دل شب 
 با من و سایه ی من همسفر است 
 چون هراسان به عقب می نگرم 
هیچ کس نیست به جز باد و درخت 
 که یکی مست ویکی بی خبر است 
خاطر آشفته ز خود می پرسم 
که اگر همره من شیطان نیست 
 کیست پس این که نهان از نظر است ؟
 پاسخی نیست ، بیابان خالی است 
 کوه در پشت درختان ، تنهاست 
 و آنچه من می شنوم 
 بانگ سنگین قدم های کسی است 
 که به من از همه نزدیکتر است 
چشم من دیگر بار 
 در تکاپوی شناسای او 
نگهی سوی قفا می فکند 
 ماه در قعر افق 
چون نقابی است که خورشید به صورت زده است 
 تا مگر در دل شب ،‌ رهزنی آغاز کند 
من به خود می گویم
این همان است که شب ها با من </
br> سوی پایان جهان ، رهسپر است آه ای سایه ی افتاده به خاک 
گر به هنگام درخشیدن صبح 
همچنان همقدم من باشی 
 جای پاهای هزاران شب را 
 با نقوش قدم صدها روز 
 بر زمین خواهی دید 
 وین اشارات تو را خواهد گفت 
کاین وجودی که ز بانگ قدمش می ترسی 
مرگ در قالب روزی دگر است 
