غزل شمارهٔ ۲۶۵
ازین هوسکده با آرزوبه جنگ برون آ
چو بوی‌گل نفسی پای زن به‌رنگ برون آ
فشار یأس و امید از شرار جسته نشاید 
 به روی یکدگرافکن سر دو سنگ برون آ
قدح شکسته به زندان هوش چند نشینی 
 گلوی شیشه دودوری بگیرتنگ برون آ
سپند مجمر هستی.ندارد آن همه طاقت 
 نیاز حوصله کن یک تپش درنگ برو‌ن آ
کسی به غفلت و آگاهی توکار ندارد
 هزاربار فرو رو به زیر سنگ برون آ
 سبکروان زکمانخانهٔ سپهر‌گذشتند 
 تو نیز وام‌کن اکنون پر و خدنگ برون آ
چو شیشه چندکشد قلقلت عنان تأمل
 ازبن بساط‌گلوگیر یک ترنگ برون آ
 بهار خرمی دهر غیر وهم ندرد 
 دو روز سیرکن این سبزه‌زار بنگ برون آ 
مباش بیدل ازین ورطه ناامید رهایی
 تک درستت اگر نیست پای لنگ برون آ 