غزل شمارهٔ ۸۳
بیمار غمت را به جز از صبر دوا نیست 
صبرست دوای من و دردا که مرا نیست 
از هیچ طرف راه ندارم که ز زلفت 
بر هیچ طرف نیست که دامی ز بلا نیست 
عشق است میان دل و جان من و بی‌عشق 
حقا که میان دل و جان هیچ صفا نیست 
زاهد دهدم توبه ز روی تو زهی روی 
هیچش ز خدا شرم و ز روی تو حیا نیست 
مهری و وفایی که تو را نیست مرا هست 
صبری و قراری که تو را هست مرا نیست 