پدر
عاقبت روزی ترا ، ای کودک شیرین 
تنگ در آغوش می گیرم 
اشک شوق از دیده می بارم 
 با نگاه و خنده و بوسه 
در بهار چشم هایت دانه می کارم 
نیمه شب گهواره جنبان تو می گردم 
 لای لایی گوی بالین تو می مانم 
دست را بر گونه ی گرم تو می سایم 
اشک را از گوشه ی چشم تو می رانم 
 گاه در چشمان گریان تو می بینم 
 آسمان را ، ابر را ، شب را و باران را
  گاه در لبخند جان بخش تو می یابم 
گرمی خورشید خندان بهاران را 
چون هوا را بازی دست تو بشکافد 
خیره در رگ های آبی رنگ بازوی تو می گردم 
از تنت چون بوی شیر تازه برخیزد 
مست از بوی تو می گردم 
ماه در آیینه ی چشم تو می سوزد 
همچو شمعی شعله ور در شیشه ی فانوس 
 رنگ ها در گوی چشمت نقش می بندد 
صبحگاهان ، چون پر طاووس
قلب گرم و کوچکت چون سینه ی گنجشک 
 می تپد در زیر دست مهربان من 
چون نوازش می کنم ، می جوشد از شادی
 در سرانگشتان من ، خون جوان من 
زین نوازش ها تنت سیراب می گردد
چشم هشیار تو مست خواب می گردد
سایه ی مژگان تو بر گونه می ریزد 
مادرت بی تاب می گردد
زلف انبوهش ترا بر سینه می ریزد 
مادرت چون من بسی بیدار خواهد ماند 
بارها در گوش تو افسانه خواهد خواند 
گاه در آغوش او بی تاب خواهی شد 
گاه از لای لای او در خواب خواهی شد
 روزها و هفته ها و سال ها چون او 
بر کنار از درد خواهی ماند
تا ز دردش با خبر گردی
روزها وهفته ها و سالها چون من 
بی غم فرزند خواهی بود 
تا تو هم روزی پدر گردی
