حکایت
مطرب درآمد
با چکاوکِ سرزنده‌یی بر دسته‌ی سازش.
مهمانانِ سرخوشی
به پایکوبی برخاستند.
از چشمِ ینگه‌ی مغموم
                            آنگاه
یادِ سوزانِ عشقی ممنوع را
قطره‌یی
به زیر غلتید.
 
□
 
عروس را
بازوی آز با خود برد.
سرخوشانِ خسته پراکندند.
مطرب بازگشت
با ساز و
          آخرین زخمه‌ها در سرش
          شاباشِ کلان در کلاهش.
 
تالارِ آشوب تهی ماند
با سفره‌ی چیل و
                     کرسی‌ باژگون و
                                         سکّوبِ خاموشِ نوازندگان
و چکاوکی مُرده
بر فرشِ سردِ آجُرش.
 
۶ فروردینِ ۱۳۶۴

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو