ای فردا
می خوانم و می ستایمت پرشور
 ای پرده ی دل فریب ِ رؤیا رنگ
می بوسمت ای سپیده ی گلگون
ای فردا ای امید ِ بی نیرنگ
 دیری ست که من پی ِ تو می پویم
هر سو که نگاه می کنم ، آوخ !
 غرق است در اشک و خون نگاه ِ من
 هر گام که پیش می روم برپاست
سر نیزه ی خون فشان به راه ِ من
 وین راه ِ یگانه ، راه ِ بی برگشت
 ره می سپریک همره ِ امید
 آگاه ز رنج و آشنا با درد
 یک مرد اگر به خاک می افتد
 بر می خیزد به جای او صد مرد
 این است که کاروان نمی ماند
 آری ز درون ِ این شب ِ تاریک
 ای فردا من سوی تو می رانم
 رنج است و درنگ نیست می تازم
 مرگ است و شکست نیست می دانم
 آبستن ِ فتح ِ ماست این پیکار
 می دانمت ای سپیده ی نزدیک
 ای چشمه ی تابناک ِ جان افروز
کز این شب ِ شوم بخت ِ بدفرجام
برمی آیی شکفته و پیروز
 وز آمدن ِ تو زندگی خندان
 می آیی و بر لب ِ تو صد لبخند
می آیی و در دل ِ تو صد امید
 می آیی و از فروغ ِ شادی ها
 تابنده به دامن ِ تو صد خورشید
 وز بهر ِ تو بازگشته صد آغوش
در سینه ی گرم توست ای فردا
 درمان ِ امید های غم فرسود
در دامن ِ پاک ِ توست ای فردا
 پایان ِ شکنجه های خون آلود
ای فردا ای امید ِ بی نیرنگ 