دختر خورشید
در نهفت ِ پرده ی شب
 دختر ِ خورشید
 نرم می بافد
 دامن ِ رقاصه ی صبح ِ طلایی را
 وز نهانگاه ِ سیاه ِ خویش
 می سراید مرغ ِ مرگ اندیش :
- " چهره پرداز ِ سحر مرده ست !
چشمه ی خورشید افسرده ست ! "
می دواند در رگ ِ شب
 خون ِ سرد ِ این فریب ِ شوم
 وز نهفت ِ پرده ی شب
 دختر ِ خورشید
 همچنان آهسته می بافد
 دامن ِ رقاصه ی صبح ِ طلایی را 