مرجان
سنگی ست زیر ِ آب
 در گود ِ شب گرفته ی دریای ِ نیلگون
تنها نشسته در تک ِ آن گور ِ سهمناک
 خاموش مانده در دل ِ آن سردی و سکون
 او با سکوت ِ خویش
 از یاد رفته ای ست در آن دخمه ی سیاه
هرگز بر او نتافته خورشید ِ نیم روز
هرگز بر او نتافته مهتاب ِ شامگاه
 بسیار شب که ناله برآورد و کس نبود
 کان ناله بشنود
 بسیار شب که اشک بر افشاند و یاوه گشت
 در گود ِ آن کبود
 سنگی ست زیر ِ آب ولی آن شکسته سنگ
زنده ست ، می تپد به امیدی در آن نهفت
 دل بود اگر به سینه ی دلدار می نشست
 گل بود اگر به سایه ی خورشید می شکفت 