فتوای من
لبت را دیگری بوسد، منت وصف دهن گویم؟ 
 تنت با غیر میخوابد، منت سیمین بدن گویم؟ 
کسی مدح عسل گوید کز آن شیرین بود کامش
‏ تو بر کام رقیبانی منت شکر دهن گویم‏
 بیا در باغ من گل شو، ببر دیوان شعرم را 
تو عشق غیر میورزی، من از حسنت سخن گویم؟ 
تو شمع محفل من شو، که من پروانه‏ات باشم‏
 چو بزم افروز اغیاری، چه از سوز تو من گویم؟
 مگر دیوانه هستم من، که در کوی شناسائی‏ 
تو با بیگانه بنشینی، من از عشق وطن گویم‏
 همان بهتر که بعد از این، به حکم عقل واقع‏بین
‏ تو حرف از خویشتن گوئی و من از خویشتن گویم‏
 خطا گفتم خطا گفتم، که بی‏زن عاشقی نتوان‏
 من این فتوای خود واضح،  میان انجمن گویم