گرمی افسانه
خلوت نشین خاطر دیوانه ی منی
 افسونگری و گرمی افسانه ی منی
بودیم با تو همسفر عشق سالها
 ای آشنا نگاه که بیگانه منی
 هر چند شمع بزم کسانی ولی هنوز
آتش فروز خرمن پروانه منی
چون موج سر به صخره ی غم کوفتم ز درد 
 دور از تو ای که گوهر یک دانه منی
خالی مباد ساغر نازت که جاودان 
 شورافکنی و ساقی میخانه منی
آنجا که سرگذشت غم شاعران بود 
 نازم تو را که گرمی افسانه منی