تصویر بندگی
این‌شعله‌های شعر،
این‌حرف‌های داغ،
غیر از شرار آتش پنهان خلق چیست؟
خلقی که چشم روشن خورشید تابناک،
خلقی که چشم اختر شبگرد آسمان،
			در هیچ‌جا ندید- 
چون او اسیر پنجهٔ بی‌رحمی و ستم،
تمثال رنج و غم، 
چون او ستم‌کشیده وعریان و دردمند،
چون او اسیر درد و پریشان و مستمند 
این‌خلق نیمه‌جان،
این‌خلق بی‌پناه،
محکوم بی‌گناه، توانای ناتوان،
کز دیدگاه شاعر واقع‌گرای عصر-
	عریان‌ترین نشانهٔ اندوه زندگی است  
		        محصول اشک و آه،
                                      تصویر بندگی است 
دیگر به جان رسیده ز بیداد بیگ و خان 
تیغ ستم نشسته چنانش در استخوان، 
کاَکنون دگر به لطف کس امّیدوار نیست – 
			جز بازوان کارگر و پُرتوان خویش 
			جز دوستان پیشرو و قهرمان خویش 
ای خلق رنجبر! 
دهقان و کارگر!
از کوه و دشت و درّهٔ این مرز باستان،
چون موج‌های سرکش توفان به پا شوید،
			پُر شور و بی‌امان. 
				ما با شماستیم 
				ما از شماستیم 
				ما و شما جهان خود آباد می‌کنیم
				خود را ز ننگ بندگی آزاد می‌کنیم. 
کابل، مرداد ١۳۴٧