در آستانه
 برخاست از برابرم و ایستاد
  دلگیر و ملتهب 
لختی چو دود و شعله به آیینه تکیه داد
  دیگر بر او فضای تنی خسته تنگ بود 
من سنگ سخت بودم و او آب و رنگ بود
 بگذشت از میان اتاقم شتابناک 
بی سایه ای به خاک 
در آستان در 
 یک لحظه ایستاد و نگاه نوازشش 
روی کتابهای من و شعرهای من 
 بر روی میز و قالی و گلدان و پرده ها 
 افسرده پرسه زد 
آنگاه بی صدا 
از پله ها گذشت و ز دالان عبور کرد 
صد شمع صد چراغ از این خانه دور کرد 
 سر کردم از دریچه و در کوچه دیدمش
 انبان یادهای من افکنده روی دمش 
می رفت چون نسیمی و بر رهگذار او
در شام سرخ پوش
 پاییزم برگ سوخته می ریخت در هوا 
 بستم دریچه را دل آزرده تر ز پیش 
 تار سپید موی نهفتم ز اینه
