زمزمه ها
 ای نگاهت خنده مهتاب ها 
 بر پرند رنگ رنگ خواب ها 
ای صفای جاودان هر چه هست 
باغ ها گل ها سحر ها آب ها 
 ای نگاهت جاودان افروخته 
شمع ها خورشید ها مهتاب ها 
ای طلوع بی زوال آرزو
در صفای روشن محراب ها 
ناز نوشین تو و دیدار توست 
خنده مهتاب در مرداب ها 
در خرام نازنینت جلوه کرد 
رقص ماهی ها و پیچ و تاب ها 

خنده ات آیینه ی خورشید هاست 
در نگاهت صد هزار آهو رهاست 
میوه ای شیرین تر از تو کی دهد
  باغ سبز عشق کو بی منتهاست
 برگی از باغ سخن هات ار بود 
 هستی صد باغ و بارانش بهاست 
 پ یش اشراق تو در لاهوت عشق
 شمس و صد منظومه شمسی سهاست
در سکوتم اژدهایی خفته است 
که دهانش دوزخ این لحظه هاست 
کن خموش این دوزخ از گفتار سبز 
کان زمرد دافع این اژدهاست 

در نگاه من بهارانی هنوز 
روشنایی بخش چشم آرزو
پاک تر از چشمه سارانی هنوز 
خنده صبح بهارانی هنوز 
در مشام جان به دشت یاد ها 
یاد صبح و بوی بارانی هنوز
در تموز تشنه کامی های من 
برف پاک کوه سارانی هنوز
 در طلوع روشن صبح بهار 
عطر پاک جوکنارانی هنوز
کشت زار آرزوهای مرا 
برق سوزانی و بارانی هنوز

 نای عشقم تشنه ی لبهای تو 
خامشم دور از تو و آوای تو
  همچو باران از نشیب دره ها
  می گریزم خسته در صحرای تو 
 موجکی خردم به امیدی بزرگ
می روم تا ساحل دریای تو 
هو کشان همچون گوزن کوه سار
می دوم هر سوی ره پیمای تو 
مست همچون بره ها و گله ها 
 می چرم با نغمه ی هی های تو 
مستم از یک لحظه دیدارت هنوز
وه چه مستی هاست در صهبای تو 
زندگانی چیست ؟ لفظ مهملی 
گر بماند خالی از معنای تو 

 عمر از کف رایگانی می رود 
 کودکی رفت و جوانی می رود 
این فروغ نازنین بامداد 
 در شبانی جاودانی می رود 
 این سحرگاه بلورین بهار 
روی در شامی خزانی می رود 
چوم زلال چشمه سار کوه ها 
 از بر چشمت نهانی می رود 
 ما درون هودج شامیم و صبح 
 کاروان زندگانی می رود 

در شب من خنده ی خورشید باش
 ‌آفتاب ظلمت تردید باش
ای همای پرفشان در اوج ها 
سایه ی عشق منی جاوید باش
 ای صبوحی بخش می خواران عشق 
 در شبان غم صباح عید باش
آسمان آرزوهای مرا 
وشنای خنده ی ناهید باش
با خیالت خلوتی آراستم 
 خود بیا و ساغر امید باش