غزل شمارهٔ ۱۵۰
سرشته اند در گلم الا هوای دوست 
سرتا بپای من همه هست از برای دوست 
تن از برای آنکه کشم بار او بجان 
جان از برای آنکه فشانم بپای دوست 
دل از برای آنکه به بندم بعشق او 
سر از برای آنکه دهم در هوای دوست 
چشم از برای آنکه به بینم جمال او 
لب از برای آنکه بگویم ثنای دوست 
دست از برای آنکه بدامان او زنم 
پای از برای آنکه روم در رضای دوست 
گوش از برای حلقه و گردن برای طوف 
یعنی اسیر و بنده ام و مبتلای دوست 
در سر خیال و مهر بدل سینه بهر راز 
در لب دعا، ثنا بزبان، دیده جای دوست 
خوش آنکه مدعای من از وی شود روا 
لیکن بشرط آنکه بود مدعای دوست 
گر دوست را بجای من مبتلا بسی است 
بی او شوم اگر بودم کس بجای دوست
ای فیض نوش باد ترا هر چه میکشی 
از جام عشق و باده مهر و وفای دوست 