فریاد
چرا ز کوزه ی ماه امشب
  نمی برون نتراویدست ؟
چرا نگاه خدا ، دیگر 
 درین خرابه نکاویدست ؟

 ستارگان طلایی خشم 
 چرا به باد فنا رفتند ؟
پرندگان طلایی بال 
چرا به کام بلا رفتند ؟

چرا درین شب بی فرجام 
ز هیچ سو نوزد بادی ؟
 چرا به گوش نیاویزد 
 طنین وحشی فریادی ؟

 چرا به خاک نریزد نرم 
غبار سربی بارانی ؟
 چرا ز خواب نخیزد باز 
زمین به نعره ی طوفانی ؟

زمین و من ، دو تب آلودیم 
پر از تشنج هذیان ها 
نهفته در دل ما خاموش
لهیب آتش عصیان خا 

زمین و من ، دو غضبناکیم 
لب از خروش فروبسته 
 ز گیر و دار عبث ، رنجور 
 ز پیچ و تاب عبث ، خسته 

تو ای شب ، ای شب بی فریاد
  تویی که از من و او دوری
تو از فشار غضب لالی
 تو از هجوم حسد کوری

 تو ای شب ، ای شب بی فریاد 
تویی که تیره چو کابوسی
 برو که در تو نمی بینم 
 فروغ شعله ی فانوسی

من از تو پیرترم ، ای شب 
 من از تو کورترم ، ای ماه 
چرا چراغ نمی گیرید 
مرا به پیچ و خم این راه ؟