دو گانه ...
پشتِ دستانت ،
کویری خفته جان در آب 
لب ،
ترک خورده ز گرمای هجوم ظهر 
جان ،
ز سردی چون زمستانی میان برف 
لب ز جانش نَشأتی هرگز نمی گیرد . 
جان کِرخ ،
لب ،‌ دشمن ِ خاموش ...
حرف هایش
          جنگل و روییدن رودست 
خواب هایش
        آفتابی مانده در یک صبح 
لایه های خشک و تب دارش
مارسان ،
          اِستاده بر پاهای بارانی که باریده 
چشم در چشمان هر بادی که می آید ،
خیره گشته 
خفته در نخوت 
خود هراسان است 
اما در کمین شب 
مشت ها آکنده از ضربت 
قدرتش جوبار و دریا نیست 
حسرتش سیلابِ در شهر است 
انتظارش پیر گشته 
              انتظار افتاده بر پلکش
خوابِ فردا را نمی بیند 
او به این گرما و تب معتاد 
جان او از ریشه در 
                       مرداب ...