چراغی فرا راه توفان
به فصلی
که عریانی درختان را 
 هزار برگ سیاه مشق قیام
می پوشاند و 
 دیوارها حتی 
 آرزونامه های رایگان مردمند
 به روزگاری 
 که هر عابر آرام 
کز کنار تو می گذرد
  حرفی است که حادثه ای را اعلام می کند
  و در هنکامه ای 
 که قلم پا 
 با دوات قلب 
 در صفحه وطن 
واقعه می نگارد 
خاموشی ات 
 در بزم گزمگان و 
 سوگ عزیزان 
هزار سعدی فصاحت است 
 هزار فرخی شجاعت
  بگذار 
تا مردمش بگشایند 
 زرادخانه ای را 
 که نامردمی
بر آن مهر و موم می نهد و در بستگی اش 
 گشایشی است در کار خلق 
بنگر 
 چه گذار گلگونی دارند و
  چه هول همایونی 
واژه ها در خیابان 
 کلمات 
صف در صف 
و جمله ها در ستونی واحد
  دوشادوش 
 می روند
  تا نه تنگنای روزنامه ها 
که گسترده فتحنامه ها را 
تسخیر کنند 
 آفرین بر تو 
 که جویبار نازک آوازت را 
به سرود این رود 
 می افکنی 
تا به دریا رسی 
هان تلاطم موج و آب
 دریا دریای مشوش
  توفانت 
از کدام سو بر می خیزد 
تا چراغم را فراراهش برآورم
  