خم بر جنازه ای دیگر
نه بایسته شعرست و نه 
شایسته من 
 که همواره خون بسراییم و 
 خون 
 و از عطر نیاز 
 و ترکش بلندآواز
سخن نگوییم 
از عشق سخن نگوییم و 
 از غزل 
اما در آن گذر 
که 
 قلم و قدم 
بر خون همی رود و 
 باز 
 این منم که بر جنازه ای دیگر 
خم می شوم 
باری بشنویدم بانگ 
که در برابر چشمانم شهید می شوند 
فرزندان امیدم 
 آری بشنوید 
افراسیابت 
 به تیغ 
از شاهنامه می راند 
 ای ستیزنده باستم 
ای جزمت زیبایی جوانی و جرئت راستی 
 اما نامت 
 در کارنامه او 
 می ماند 
عقیق سرخ 
اینک مهربانی همه بازوان برادری
 سهرابانت 
و خشم بی آتشی کین 
 رستمانت 
گرم است 
 هنوز خون تو گرم است 
دیرگاه 
 بردندت 
 و هم به شبانگاه 
 از تو دست بداشتند 
از پیکر بی جان تو 
از خوشه خون 
و هنوز 
خون تو گرم است 
 در قتلگاه تو چه گذشته است ؟
 ای شبنم سرخ 
از آخرین برگه لرزان شب 
 چگونه چکیدی 
 تا سپیده دم چشم باز کرد ؟
جنایت 
 بی حوصلگی می کند و 
 قساوت عجول است 
 و شرف 
درد شکیبایی را 
تا دیار آرام مرگی زودرس 
پیش می برد 
 و همچنان
 آزادگی با خون 
راهش را خط کشی می کند 
 و جوانی بر آن 
گلهای آفتابگردان 
 می نشاند 
 تا شیار آفتابی این مرز را 
 در دود و دمه 
 چراغان دارد 
 ای گوهرهای ناشناس 
حجله های گلرنگ بی عروس
 در بگشایید و دهان
 تا مردمان 
دامادان سر بلند را تعظیم کنند 
و 
 ای تو 
 رفیق رزم آور بی خستگی
 آرام 
که تا خاک 
تن به بوسه آفتاب می سپارد 
 خشم دانه ها بر زمین 
مزرع رستاخیز 
 می رویاند 
و دست بازوان رنج 
 گهواره اندیشه ات را 
 می جنباند 
و در شاهنامه شهیدان 
 خون سیاوش 
می جوشاند 
