غزل شمارهٔ ۳۰۳
سرو من سنبل تر بر زده بر گل پرچین 
بستده لشکر رومش ز حبش لشکر چین 
رسته و بسته به دست بت من سنبل‌تر 
وز سرش رسته فرو هشته دو صد سنبل چین 
حلقه در حلقه گره در گره و بند به بند 
پیچ در پیچ و زره در زره و چین در چین 
در خطا و ختن ای خسرو خوبان خطا 
چون تو ترکی نبود در همه چین و ماچین 
خواستم تا که بچینم ز لبش شفتالود 
ابرویش گفت: «بچین!» غمزهٔ او گفت: «مچین!» 
در چنین چین و مچین مانده، اسیرم، چه کنم؟
سر زلف بت من مرهم چین بود و مچین 
حال سلمان به قلم شرح همی دادم و گفت:
خار هجرم خور و از باغ وصالم برچین 