به سوی شهر
دهقان کنار کلبهٔ خود بنشست 
 در آفتاب و گرمی بی رنگش 
در دیده اش تلاطم رنجی بود 
 در سینه می فشرد دل تنگش
 چرخید در فضا و فرود آمد 
پژمرده و خزان زده برگی زرد 
 بر آب برکه چین و شکن افتاد 
دامن بر او کشید نسیمی سرد 
 از پاره پاره جامهٔ فرزندش
سرما به گرد پیکر او پیچید 
 بازو کنار سینه فشرد آرام 
لرزید و هر دو شانهٔ خود برچید 
 دهقان نگاه خویش به صحرا دوخت 
صحرای خفته در غم و خاموشی
 بر جنب و جوش زندهٔ تابستان 
 پاییز داده رنگ فراموشی
یک روز گاو آهن و خرمن کوب 
 در کشتزار ، شور به پا می کرد 
با جیر جیر دانهٔ گندم را 
 از ساقه های کاه جدا می کرد 
 یک سال انتظار پر از امید 
پایان گرفت و کشته ثمر آورد 
خون خورد و رنج برد ، ولی ، هیهات 
شایان نبود آن چه به بر آورد 
 آفت افتاده بود به حاصل ، سخت 
شاید گناه و معصیت افزون شد 
 گر این چنین نبود چه بود آخر ؟
آن سال های پر برکت چون شد ؟
 مالک رسید و برد از او سهمی 
وز بهر او چه ماند ؟ نمی داند 
اما یقین به موسم یخبندان 
 اهل و عیال ، گرسنه می ماند 
گویند شهر چارهٔ او دارد 
در شهر کار هست و فراوان هست 
 آنجا کسی گرسنه و عریان نیست 
 غم نیست، رنج نیست ولی نان هست 
دهقان کنار کلبهٔ خود بنشست 
 در آفتاب و گرمی بی رنگش 
در دیده اش تلاطم رنجی بود 
 در سینه می فشرد دل تنگش
 چرخید در فضا و فرود آمد 
پژمرده و خزان زده برگی زرد 
 بر آب برکه چین و شکن افتاد 
دامن بر او کشید نسیمی سرد 
 از پاره پاره جامهٔ فرزندش
سرما به گرد پیکر او پیچید 
 بازو کنار سینه فشرد آرام 
لرزید و هر دو شانهٔ خود برچید 
 دهقان نگاه خویش به صحرا دوخت 
صحرای خفته در غم و خاموشی
 بر جنب و جوش زندهٔ تابستان 
 پاییز داده رنگ فراموشی
یک روز گاو آهن و خرمن کوب 
 در کشتزار ، شور به پا می کرد 
با جی جیر دانهٔ گندم را 
 از ساقه های کاه جدا می کرد 
 یک سال انتظار پر از امید 
پایان گرفت و کشته ثمر آورد 
خون خورد و رنج برد ، ولی ، هیهات 
شایان نبود آن چه به بر آورد 
 آفت افتاده بود به حاصل ، سخت 
شاید گناه و معصیت افزون شد 
 گر این چنین نبود چه بود آخر ؟
آن سال های پر برکت چون شد ؟
 مالک رسید و برد از او سهمی 
وز بهر او چه ماند ؟ نمی داند 
اما یقین بهموسم یخبندان 
 اهل و عیال ، گرسنه می ماند 
گویند شهر چارهٔ او دارد 
در شهر کار هست و فراوان هست 
 آنجا کسی گرسنه و عریان نیست 
 غم نیست رنج نیست ولی نان هست 
فردا سه رهنورد ، ره خود را 
 سوی امید گمشده پیمودند 
این هر سه رهنورد اگر پرسی
دهقان و همسر و پسرش بودند 
 در پیش سر نوشت پر از ابهام 
در پی ، غم گذشتهٔ محنت بار 
 شش پای پینه بستهٔ بی پاپوش
می کوفت روی جادهٔ ناهموار 
فردا سه رهنورد ، ره خود را 
 سوی امید گمشده پیمودند 
این هر سه رهنورد اگر پرسی
دهقان و همسر و پسرش بودند 
 در پیش سر نوشت پر از ابهام 
در پی ، غم گذشتهٔ محنت بار 
 شش پای پینه بستهٔ بی پاپوش
می کوفت روی جادهٔ ناهموار 