چاره
 او بود ، او که زندگیم را تباه کرد 
او بود کانچه بود به باد فنا سپرد 
 او بود کانچه در دل من خانه کرده بود
از من ربود و برد و ندانم کجا سپرد 

 او بود ، او که زندگیم را به خون کشید
  وانگه بر آنچه کرد ، نگه کرد و خنده کرد 
چون ‌آفتاب صبح که بر مرگ تیرگی
 خندید و شمع سوخته را سرفکنده کرد 

گفتم که شور عشق وی از سر بدر کنم 
 اما خدا نخواست ، دریغا !‌ خدا نخواست 
 وان شیوه های نغز که عقلم به کار بست
 بر عشق من فزود و ز اندوه من نکاست

دیدم که سرنوشت سیاهم جز این نبود 
آری ، جز این نبود که پابند او شوم 
چونناله ای که بفشردش پنجه ی سکوت
از لب برون نیامده در دل فروشوم 

کنون من و خیال من و انتظار من 
وین شام تیره دل که در او یک ستاره نیست 
 گر بایدم گریختن از چنگ این خیال 
 جز مرگ چاره سوز مرا راه چاره نیست 