غزل شمارهٔ ۱۸۴
بر سر راهش فتاده غرق اشگم دید و رفت 
زیرلب بر گریهٔ خونین من خندید و رفت 
از دو عالم بود در دستم همین دین و دلی 
یکنظر دردیده کردآن هر دون را دزدید و رفت
گرچه دل از پا درآمد در ره عشقش ولی 
اندرین ره میتوان در خاک و خون غلطید و رفت
بر سربالینم آمد گفتمش یکدم بایست 
تا که جان بر پایت افشانم ز من نشنید و رفت 
جان به لب آمد ز یاد آن لبم لیکن گرفت 
از خیالش بوسهٔ دل جان نو بخشید و رفت
این جهان جای اقامت نیست جای عبرتست 
زینتش را دل نباید بست، باید دید و رفت 
فیض آمد تا ز وصل دوست یابد کام جان 
یک نظر نادیده رویش جان و دل بخشید و رفت