غزل شمارهٔ ۳
ای خیال قامتت آه ضعیفان را عصا
بر رخت نظاره‌ها را لغزش از جوش صفا
 نشئهٔ صدخم شراب‌از چشم‌مستت‌غمزه‌ای
 خونبهای صد چمن از جلوه‌هایت یک ادا
 همچوآیینه هزارت چشم حیران رو به‌رو
 همچوکاکل یک‌جهان جمع‌پریشان درقفا
 تیغ مژگانت به آب ناز دامن می‌کشد
 چشم مخمورت به‌خون تاک می‌بندد حنا
 ابروی مشکینت از بار تغافل‌گشته خم
 مانده‌زلف سرکشت ز اندیشهٔ دلها دوتا
 رنگ خالت‌سرمه در چشم تماشا می‌کند
 گرد خطت می‌دهد آیینهٔ دل را جلا
 بسته بر بال اسیرت نامهٔ پرواز ناز
 خفته در خون شهیدت جوش‌گلزار بقا
 ازصفای عارضت جان می‌چکدگاه عرق
 وز شکست‌طره‌ات دل‌می‌دمد جای‌صدا
 لعل خاموشت‌گر از موج تبسم دم زند
 غنچه‌سازد در چمن پیراهن ازخجلت قبا
 از نگاهت نشئه‌ها بالیده هر مژگان زدن 
 وز خرامت فتنه‌ها جوشیده از هر نقش پا 
هرکجا ذوق تماشایت براندازد نقاب
 گر جمالت عام سازد رخصت نظاره را
 آخر از خود رفتنم راهی به فهم ناز برد 
کیست گردد یک مژه برهم زدن صبرآزما
 مردمک از دیده‌ها پیش از نگه‌گیرد هوا
 سوختم چندانکه با خوی توگشتم آشنا 
عمرها شد درهوایت بال عجزی می‌زند
 ناکجا پروازگیرد بیدل از دست دعا