شمارهٔ ۲۸۶
باز هر چند که در دست شهان دارد جای
نیست در سایه اش آن یمن که در پر همای
هر که زین گنبد گردنده کناری نگرفت
چون مه نو بهمه شهر شد انگشت نمای
ایکه امروز ممالک بتو آراسته است
ملک را چون تو بیادست بسی ملک آرای
هر کفی خاک که بر عرصه ی دشتی بینی
رخ ماهی بود و فرق شهی عالی رای
بشد و ملکت باقی بخدا باز گذاشت
آنکه می گفت منم بر ملکان بار خدای
گر تو خواهی که شهان تاج سرت گردانند
کار درویش چو خلخال میفکن در پای
تا مقیمان فلک شادی روی تو خورند
ای می مهر جهان همچو قمر سیر برآی
پنچه ی نفس ببازوی ریاضت بشکن
گوی مقصود بچوگان قناعت بربای
چنگ از آنروی نوازندش و در بر گیرند
که بهر باد هوائی نخروشد چون نای
بوی عود از دم جان پرور خواجو بشنو
زانک باشد نفس سوختگان روح افزای