پنجره
تو تنها دری هستی،ای همزبان قدیمی
که در زندگی بر رخم باز بوده ست.
تو بودیّ و لبخند مهر تو، گر روشنایی
به رویم نگاهی گشوده ست.
            
مرا با درخت و پرنده،
                            نسیم و ستاره،
تو پیوند دادی.
تو شوق رهایی،
به این جانِ افتاده در بند، دادی.
*
                    
تو آ غوشِ همواره بازی
بر این دستِ همواره بسته
تو نیروی پرواز و آواز من، بر فرازی 
ز من نا گسسته.
*
                  
تو دروازه ی مهر و ماهی!
تو مانند چشمی،
                         که دارد به راهی نگاهی
تو همچون دهانی، که گاهی
رساند به من مژده ی دلبخواهی.
*
                    
تو افسانه گو، با دل تنگ من، از جهانی
من از بادهء صبح و شام تو مستم
وگرچند، پیمانه ای کوچک، از آسمانی
*
                        
تو با قلب کوچه،
                      تو با شهر، مردم،
تو با زندگی همنفس، همنوایی
تو با رنج آن ها
                        که این سوی درهای بسته،
              به سر می برند آشنایی.
*
                        
من اینک، کنار تو، در انتظارم
چراغِ امیدی فرا راه دارم.
گر آن مژده ای همزبان قدیمی 
                      به من در رسانی
به جان تو،
جان می دهم، مژدگانی.