غزل شمارهٔ ۲۳
یکنفس بی یاد جانان بر نمی آید مرا 
ساعتی بی شور و مستی سرنمی آید مرا 
سربسر گشتم جهانرا خشک وتر دیدم بسی 
جز جمال او بچشم تر نمی آید مرا 
هم محبت جان ستاندهم محبت جان دهد 
بی محبت هیچ کاری بر نمی آید مرا 
شربت شهد شهادت کی بکام دل رسد 
ضربتی از عشق تا برسر نمی آید مرا 
جان بخواهم دادآخر در ره عشق کسی 
هیچ کار از عاشقی خوشتر نمی آید مرا 
تانفس دارم نخواهم داشت دست ازعاشقی 
یکنفس بی عیش و عشرت سرنمی آید مرا
غیروصف عاشق و معشوق و حرف عشق فیض 
درّی از دریای فکرت بر نمی آید مرا 
گر سخن گویم دگر از عشق خواهم گفت و بس 
جز حدیث عشق در دفتر نمی آید مرا 