برای انسان این قرن
 برای انسان این قرن،  چه آرزو می توان کرد 
 که در نخستین فراگشت ، خراب و خون ارمغان کرد 
 ببین که در مغز پوکش ،  چه فتنه یی شعله انگیخت 
 ببین که در دست شومش ،  چه کوهی آتشفشان کرد 
ببین که با خون و وحشت ، عجین به چرک و عفونت 
به هر کلان شهر عالم ، چگونه سیلی روان کرد 
تنورهٔ آتشینش ،  شراره ها بر زمین ریخت 
 خراش در عرش افکند ،  خروش در آسمان کرد 
گرسنهٔ نیمه جان را ،  گلوله ها در شکم ریخت 
گروه لب تشنگان را ، گدازه ها در دهان کرد 
 نه ساقی و جام عدلی ،  نه غیرتی با گدایی
یکی ستم از جهان برد ، یکی ستم بر جهان کرد 
هجوم رایانه ها را ،  به فال فرخ نگیرم 
که در پساپشت هر یک ،  نحوستی آشیان کرد 
 به فتح نیروی ذرات ،  چگونه خرسند باشم 
بسا که معموره ها را ، خرابه و خاکدان کرد 
خدای من ! این چه قرنی ست ،  که بخش دیباچه اش را 
 به خون و زرداب زد مهر ،  به ننگ و نفرت نشان کرد 
 به عرصهٔ جنگ و وحشت ، فکنده سجاده بر خون 
برای انسان این قرن ،  چه آرزو می توان کرد ؟