بخت گریان
به بزم خود گرچه راهی ندادی
                             ز باغ وصالم گیاهی ندادی
سلامی ز رافت پیامی ز زحمت
                             به سالی نگفتی به ماهی ندادی
هنوزت ز جان و ز دل دوست دارم
                             گرم ارزش پرّ کاهی ندادی
تو ای عشق،ای چشمهٔ آرزوها
                             به من غیر اشکی و آهی ندادی
مرا یک نفس بهره ای بخت گریان
                             ز لبخند وحشی‌نگاهی ندادی
جهانا نه بر من که بر مقبلان هم
                             درین عرصه آرام‌گاهی ندادی