باد ما را خواهد برد
در شب کوچک من ، افسوس 
باد با برگ درختان میعادی دارد 
در شب کوچک من دلهرهٔ ویرانیست

گوش کن 
وزش ظلمت را می شنوی ؟
من غریبانه به این خوشبختی می نگرم 
من به نومیدی خود معتادم 

گوش کن 
وزش ظلمت را می شنوی ؟
در شب اکنون چیزی می گذرد
ماه سرخست و مشوش 
و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است 
ابرها ، همچون انبوه عزاداران
لحظهٔ باریدن را گویی منتظرند

لحظه ای 
و پس از آن ، هیچ .
پشت این پنجره شب دارد می لرزد 
و زمین دارد 
باز می ماند از چرخش 
پشت این پنجره یک نامعلوم 
نگران من و توست
ای سراپایت سبز 
دستهایت را چون خاطره ای سوزان ، در دستان عاشق من بگذار 
و لبانت را چون حسی گرم از هستی 
به نوازش های لبهای عاشق من بسپار 
باد ما را با خود خواهد برد 
باد ما را با خود خواهد برد 