شبانه
نه
تو را برنتراشیده‌ام از حسرت‌های خویش:
پارینه‌تر از سنگ
تُردتر از ساقه‌ی تازه‌روی یکی علف.
 
تو را برنکشیده‌ام از خشمِ خویش:
ناتوانیِ‌ خِرَد
             از برآمدن،
گُر کشیدن
            در مجمرِ بی‌تابی.
 
تو را بر نَسَخته‌ام به وزنه‌ی اندوهِ خویش:
پَرِّ کاهی
          در کفّه‌ی حرمان،
کوه
    در سنجشِ بیهودگی.
 
□
 
تو را برگزیده‌ام
رَغمارَغمِ بیداد.
گفتی دوستت می‌دارم
و قاعده
         دیگر شد.
 
کفایت مکن ای فرمانِ «شدن»،
مکرّر شو
مکرّر شو!
 
۱۷ مردادِ ۱۳۵۹

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو