چشمه
 در پناه بنه ای روی کمرگاهی دور 
چشمه ای زمزمه می کرد مدام 
چشمه ای زنده سراینده دل شادی ها 
 چشمه ای روشن و روشنگر تاریکی ها
روی شیب تپه و دره دوید 
رخ آشفته علف ها را شست 
شانه زد زلف گل وحشی را 
دل خاموش چمن را کاوید 
هیچ کس چشمه جوشنده به بازی نگرفت 
صورت هیچ کسی در دل او سایه نریخت 
راه ها رفت و کس کاه نشد 
نغمه ها زد که کس آن را نشنید 
گرچه پیوند نهان با دل کوهستان داشت 
 آرزو داشت ببیند رخ دریاها را 
آرزو داشت بریزد به دل اقیانوس 
تا نیابد خود را 
 در نور دد همه صحراها را 
 آه اگر دشت عطش کرده لبانم نمکد 
وای اگر تیزی آن سنگ نکوبد بالم 
یا اگر تندی آن کوه توانم نبرد 
ماسه ساحل امید به تن خواهم شست 
روی دریای پر از موج گران خواهم دید
 گرچه کس قصه آن چشمه بنشنوده هنوز 
باز در روی کمرگاه و فراز دره 
چشمه ای می جوشد 
چشمه ای هست که می خواند باز 
چشمه ای هست به راه 
