غزل شمارهٔ ۴۲
ای دوای درد بیدرمان ما 
وی شفای علت نقصان ما 
آتشی از عشق خود در ما زدی 
تا بسوزی هم دل و هم جان ما 
آتشی خوشتر زآب زندگی 
کان بود هم جان و هم ایمان ما 
صدهزار احسنت ای آتش فروز 
خوش بسوزان منتت برجان ما 
خوش بسوزان ما در این آتش خوشیم 
تیزتر کن آتش سوزان ما 
آتشست این عشق یا آب حیات 
یا بهشت و کوثر و رضوان ما 
یاکه باغ و بوستان و گلشنست 
یاگلست و لاله و ریحان ما 
سوخت خارستان ما یکبارگی 
شد گلستان کلبهٔ احزان ما 
صد هزاران آفرین از جان و دل 
باد هر دم فیض بر جانان ما 