می‌خواهم از تو شنوم
می خواهمت سرود بت ِ بذله گوی من
 روی لبش شکفت گل ِ آرزوی من
 خندید آسمان و فرو ریخت آفتاب
 در دیده ی امیدم باران ِ روشنی
جوشید اشک ِ شادی ازین پرتوافکنی
بخشید تازگی به گل ِ گلشن ِ شباب
 می خواهمت شنفتم و پنداشتم که اوست
 پنداشتم که مژده ی آن صبح ِ روشن است
 پنداشتم که نغمه ی گم گشته ی من است
 پنداشتم که شاهد ِ گمنام آرزوست !
 خواب ِ فریب باز ز لالایی امید
 در چشم ِ آزمایش ِ من آشیانه ساخت
 نای امید باز نوای هوس نواخت
 باز از برای بوسه دل ِ خواهشم تپید
 می خواهمت شنفتم و دنبال ی این سرود
 رفتم به آسمان ِ فروزنده ی خیال
دیدم چو بازگشتم ازین ره شکسته بال
 این نغمه ، آه ! نغمه ی ساز ِ فریب بود
می خواهمت بگو و دگرباره ام بسوز
 در شعله ی فریب ِ دم دلنشین خویش
 تا نو کنم امید ِ شکیب آفرین ِ خویش
 آری تو هم بگو که درین حسرتم هنوز
پایان این فسانه ی ناگفته ی تو را
 نیرنگ این شکوفه ی نشکفته ی تو را
 می دانم و هنوز ز افسون ِ آرزو
 در دامن ِ سراب ِ فریبنده ی امید
 در جست و جوی مستی ِ این جام ناپدید
 می خواهم از تو بشنوم ، ای دلربا ، بگو !