پاییز
زمین به ناخن باران ها 
تن پر آبله می خارید
 به آسمان نظر افکندم 
هنوز یکسره می بارید 
شب از سپیده نهان می داشت 
تلاش لحظه ی آخر را 
 ز پشت شاخه ی مو دیدم 
کبوتران مسافر را
  هنوز از نم پرهاشان 
حریر نرم هوا تر بود 
هزار قطره به خاک افتاد 
 هزار چشم کبوتر بود 
نسیم ظهر خزان ، آرام 
چو بال مرغ صدا می کرد
 هوا ، سرود کلاغان را 
به بام شهر ، رها می کرد
  به زیر ابر مسین ، خورشید 
سر از ملال ، به بالین داشت 
ز نور مفرغی اش ، آفاق 
لعاب ظرف سفالین داشت 
چو قارچ های سفید از جوی
 حباب ها همه پیدا شد 
 چو قارچ های س یه در کوی
 هزار چتر سیه وا شد 
غروب ، گرد بلا پاشید 
به شاخه ها تب مرگ افتاد 
به زیر هر قدم باران 
 هزار لاشه ی برگ افتاد 
افق در آن شب ابر آلود 
به رنگ تفته ی آهن بود 
 ستاره ها همگی خاموش
دریچه ها همه روشن بود 
به کوچه ها نظر افکندم 
هنوز کفش کسی جز من
 به خاک ، سینه نمی مالید
 نسیم کولی سرگردان 
کنار کالبد هر برگ 
غریب و غمزده می نالید 
