غزل شمارهٔ ۱۲۵
در سرم فتنه ای و سودائیست 
در سرم شورشی و غوغائی است 
هر دم از ترک چشم غمازی 
در دلم غارتی و یغمائیست 
پس این پرده دلربائی هست 
دل زجا رفتن من از جائیست 
ساقئی هست زیر پردهٔ غیب 
که بهر گوشه مست و شیدائیست 
در درون هست خمر و خماری 
کز برون مستئی و هیهائیست 
از تو ای آرزوی دل شدگان
در دل هر کسی تمنائیست 
 عالمی پر زدر و گوهر شد 
مگر این طبع فیض دریائیست 