غزل شمارهٔ ۳۵۰
خنک صبا که ز زلفش، خلاص یافت نفسی 
صبا فدای تو بادم، برو که نیک بجستی 
غلام قامت آن لعبتم که سرو سهی را 
شکست قد بلندش، به راستی و درستی 
بیا و عهد ز سر گیر، ای نگار اگر چه 
هزار عهد ببستی، چو زلف و باز شکستی 
ز زلف و چشم تو من دوش داشتم گله‌ای چند 
نگفتم و چه بگویم حکایت شب مستی 
تو تا حدیث نکردی، مرا نگشت محقق 
که چون پدید شد از نیستی لطیفه هستی؟
مرا تو عین زلالی، ولی گذشته ز فرقی 
مرا تو تازه نگاری، ولی برفته ز دستی 
به نور دیده سزاوار آنکه روی تو بیند 
تو لطف کردی و دردی به مردمان ننشستی 
ز عهد سست و دل سخت توست ناله سلمان 
تو نیز خوی فرا کن، دلا به سستی و سختی 