هوس ها
چو باز اید شبانگاهان آبی
 من و این بام سبز آسمان ها 
 من و این کوهساران مه آلود 
 من و این ابرها ، این سایبان ها 

 دوم در بیشه زاران چون مه سبز
وزم در کوهساران چون دم باد 
 بلغزم در نشیب دره ی ژرف 
به بوی صبح چون خورشید مرداد

 به رقص آرم چو موجی خرمن زرد
 چو بادی خوشه ها گیرم در آغوش
روم پای تهی در کشتزاران 
بنوشم عطر جنگل های خاموش

سرایم با غریو آبشاران 
 شبانگاهان ، سرودی آسمانی
نهم دل بر طنین نغمه ی خویش
 چو لغزد در سکوت جاودانی

شوم مهتاب و پر گیرم شبانگاه 
بر آن دریای ژرف آسمان رنگ
 بر آن امواج خشم آلود ساحل 
 که سر کوبند چون دیوانه بر سنگ 

شوم عطری گریزان و سبکروح
 در آمیزم به باد شامگاهی
بپیچم در مشام اختر و ماه 
بگنجم در جهان مرغ و ماهی

 شوم در جام ظلمت ، باده ی صبح 
بتابم گونه ی شب زنده داران 
 چو برگ مرده ای ، افتان و خیزان 
به رقص ایم کنار جویباران 

 جهان ماندست و این زیبا هوسها 
که هر دم می کشانندم به دنبال 
 چنانم در دل انگیزند غوغا
که با مهتاب ها گیرم پر و بال 

ازین پس ، این من و این شادی عمر 
من و این دشت ها ، این بوستان ها 
 چو بازاید شبانگاهان‌ آبی 
 من و این بام سبز آسمان ها 