غزلی در مایه ی شور و شکستن
 نفسم گرفت ازین شب در این حصار بشکن 
 در این حصار جادویی روزگار بشکن 
چو شقایق از دل سنگ برآر رایت خون 
به جنون صلابت صخره ی کوهسار بشکن 
تو که ترجمان صبحی به ترنم و ترانه 
 لب زخم دیده بگشا صف انتظار بشکن 
«سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی»؟
تو خود آفتاب خود باش و طلسم کار بشکن 
بسرای تا که هستی که سرودن است بودن 
 به ترنمی دژ وحشت این دیار بشکن 
شب غارت تتاران همه سو فکنده سایه 
تو به آذرخشی این سایه ی دیوسار بشکن 
ز برون کسی نیاید چو به یاری تو اینجا 
تو ز خویشتن برون آ سپه تتار بشکن 