قطعه شمارهٔ ۱۵۶
ز دور دایره این محیط پرگاری
نصیب من همه سرگشتگی است پنداری 
نشسته‌ام به کناری چو چنگ سر در پیش 
فتاده در پس زانو و می‌کنم زاری 
در آتشم چو زر از دوستان قلب دو رو 
ز بی زری همه از من نموده بیزاری 
ز بی زری است اگر چون چراغ بی روغن 
زمان زمان نفسی می‌زنم به دشواری 
برای تلخی عیش حسود و شادی دوست 
کنم به خون چو قدح رنگ چهره گلناری 
عزیز مصر وجودم، نیم اسیر کسی 
درین دیار از اخوان چرا کشم خواری 