نگاه تو
این نگاهی که آفتاب صفت 
گرم و هستی ده و دل افروزست 
باز -در عین حال- چون مهتاب 
دلفریب و عمیق و مرموزست 
لیک با این همه دل انگیزی 
همچو تیر از چه روی دلدوزست ؟
با چنان دلکشی که می دانم 
 از نگاهت چرا گریزانم ؟
چشم های سیاه چون شب تو 
بی خبر از همه جهانم کرد 
 حال گمگشتگان به شب دانی ؟
 چشم های تو آن چنانم کرد 
محو و سرگشتهٔ نگاه تو ام 
 این نگاهی که ناتوانم کرد 
ناچشیده شراب مست شدم 
 بی خبر از هر آنچه هست شدم 
چون زبان عاجز آیدت ز کلام 
نگه از دیدهٔ سیاه کنی
رازهای نهان مستی و عشق 
 آشکارا به یک نگاه کنی
لب ببند از سخن که می ترسم 
وقتِ گفتار اشتباه کنی!
 کی زبان تو این توان دارد ؟
چشم مست تو صد زبان دارد 