مادر، مرا ببخش!
مادر، مرا ببخش!
می‌خواستم به باغ تو، نخل امید من
سبز و بلند و شنگ و شکوفا شود، نشد!
هر شاخه،
            هر ستاخ – 
پُر برگ‌و‌بار و خرّم و زیبا شود، نشد! 
هر برگ گل به شاخ: 
تصویر جلوه‌پرور فردا شود، نشد!
مادر، مرا ببخش! 
می‌خواستم به گاهِ بهارِ شکوفه‌ها 
ذرّات جان من
چون نور عشق 
                    گرم و شتابان و پُر فروغ:
در رگ رگِ شکفتن گل‌ها شود، نشد! 
مادر، مرا ببخش!
می‌خواستم ز چاکِ گریبانِ دره‌ها 
این‌پاره‌های پیکر خونین کوهسار 
- وادیِّ خامشان - 
تا شعله‌زار دامن تفتان دشت‌ها 
با شبنم بهار چمن شست‌و‌شو دهم 
تا هر که بنگرد به تو، شیدا شود، نشد!
مادر، مرا ببخش!
می‌خواستم که هر چه ز خاک تو سر زند
با رنگ و بوی زینت روی زمین شود، 
می‌خواستم که هر که به نام تو می‌زید:
نیروی آفرینش عصر نوین شود،
- جهان آفرین شود- 
طراح نظم تازهٔ دنیا شود، نشد!
مادر، مرا ببخش! 
می‌خواستم به دامن صحرا، چکادِ کوه، 
بر اوج سبز شاخ ِ سپیدار دیرسال:
هر زندخوان زندهٔ باغ و بهار تو 
بهتر ز هر عقاب فضا گردِ کاینات
سیمرغ ره‌گشای ثریا شود، نشد! 
مادر، مرا ببخش! 
                     که در روزگار من:
«آیین طالبانه»ی بگذشته‌های دور،
پرغوی جنگلیّ ِ ستمبارگان زور
دست ستم ز دامن پاکت رها نکرد. 
مادر، مرا ببخش! 
می‌خواستم برون و برون‌تر ز خویشتن
هر همزمان من 
از دانگی برون جهد و خرمنی شود
یعنی به رغم «من» همه‌جا «ما» شود، نشد! 
مادر، مرا ببخش! 
زین واپسین «گناه»
می‌خواستم تمامت این‌ناتمام‌ها،
این‌ایده‌آل‌ها، 
از من جدا شود
وین جان ناتوانِ ز «آینده» ناامید، 
بی‌انتظار و بی‌خود و تنها شود، نشد!
بهمن ۱٣۸۱ خورشیدی ( جنوری ٢٠٠٣ میلادی
روتنبورگ هوم – آلمان