طلوعی در غروب
 باران شامگاه ، چو دیواری از بلور 
 گلخانه ی شفق را در برگرفته بود 
 خورشید ، همچو نرگس بیمار آسمان 
در پشت آن حصار بلورین شکفته بود 
خاکستر غروب خزان ، می نهفت گرم 
در دل ، جرقه های هزاران ستاره را
 س بر سینه ی برهنه ی خود می فشرد ماه 
 پنهان ز چشم روز ، شب شیرخواره را 
باران اشک من
گلخانه ی خیال خزان ، دیده ی مرا 
در بر گرفته بود چو دیواری از بلور 
خورشید چشم های تو در اشک من شکفت 
 چون نرگس طلایی گلخانه های دور 
