شمارهٔ ۵۱ - در مدح ملک اتسز
خسروا ، چون تو آسمان نارد
خدمت و زمانه بگزارد
باد را هیبت تو بر بندد
کوه را حملهٔ تو بردارد
پای تو فروش محمدت سپرد 
دس تو تخم مکرمت کارد 
روز هیجا ز سر کشان تیغت 
هیچ کس را بکس بنگذارد 
تیر چون باد تو ز شخص عدو 
شکم خاک را بینبارد
همچو مشاطگان عزیمت تو 
هر دو رخسار فتح بنگارد
در کف نیزه ، چون عصای کلیم 
سحر اعدای دین بیوبارد
سنگ چون موم گردد ، اربر سنگ
اعتقاد تو وهم بگمارد
هر که جان را بمهر تو نسپرد 
روزگارش بمرگ بسپارد
زهر با حشمت تو نگزاید 
نوش با هیبت و نگوارد 
برق تهدید تو جهان سوزد 
ابر انعام تو گهر بارد 
بر تن اسلام درع تو پوشد 
در دل ایام مهر تو دارد
سال و ماه از نشاط خوردن تو 
کام شمشیر تو همی خارد
وام دارد عدو ز تیغ تو جان
وقت آمد که وام بگزارد 
خسروا ، چرخ با عنایت تو 
دل اهل هنر نیازارد
دست بر آسمان برد ، هر کو 
پای در خدمت تو بفشارد
بنده ، روزی که پیش تو نبود 
از حساب حیا نشمارد 
بشنو این قطعه ، کز شنیدن آن 
طبع را سمع در نشاط آرد 
هر که در نظم این سخن نگرد 
بجز از نظم در نپندارد 
شاد زی سال و مه ، که شادی تو 
غم ابنای فضل بگسارد