شمارهٔ ۹۶ - در حق مجدالدین
اجل مجد دین ، در بلا و عنا 
ز ناله چو نالم ، ز مویه چو موی 
تو دانی که : در حسن رأی ملک 
چه آید ز احداث ما را بروی ؟
اگر هیچ دانی ، شود ممکنت ؟
فراغ دل من بنوعی بجودی 
بآب شفاعت ، که مقبول باد 
ز رخسار من گرد محنت بشوی 
نکو گفتن آیین پیران بود 
تویی پیر دولت ، نکویی بگوی