در کنار پنجره
خورشید ، پشت پنجره ی من 
 چتر سیاه ابری بر سر کشیده بود 
 در زیر سیل باران ، خاموش می گریست 
 من ، در فروغ شامگهان ، طرح کوچه را
 می دیدم و به آینه پیوند می زدم 
 در پیچ کوچه ، نارونی پیر 
 تنها نشسته بود 
 درکنده اش نسیم ، نفس می زد 
 باران ، وجود خالی خشک درخت را 
می دید و با نسیم ، همآغوش می گریست 
خورشید ، پشت پنجره ی من 
چتر سیاه ابری بر سر کشیده بود
  در زیر سیل باران ،‌ خاموش می گریست 
 من ، در کنار پنجره لبخند می زدم 
