داغ صبح
شب است و هیچ کسم راه صبح ننماید 
خدای را ز که گیرم چنین سراغی را ؟
 ستارگان همه فانوس های خاموشند 
 به نورشان نتوان یافت راه باغی را
  کجاست آنکه سر از خانه ای برون آرد 
به راه من فکند پرتو چراغی را ؟
جهان ز خنده ی شیرین آفتاب تهی است 
چه حاجت است به نور آشیان زاغی را 
من از سپیده دمان غیر ازین ندارم چشم 
که از افق شنوم ناله ی کلاغی را 