به ناظم حکمت
مثل ِ یک بوسه ی گندم
مثل ِ یک غنچه ی سرخ
 مثل ِ یک پرچم ِ خونین ِ ظفر
 دل ِ افروخته ام را به تو می بخشم ، ناظم حکمت !
و نه تنها دل ِ من
 همه جا خانه ی توست :
 دل ِ هر کودک و زن
 دل ِ هر مرد
دل ِ هر که شناخت
 بشری نغمه ی امید ِ تو را
 که در آن هر شب و روز
 زندگی رنگ ِ دگر ، طرح ِ دگر می گیرد
 زندگی ، زندگی
 اما نه بدین گونه که هست
 نه بدین گونه تباه
 نه بدین گونه پلید
نه بدین گونه که اکنون به دیار ِ من و توست
 به دیاری که فرو می شکنند
 شب چراغی چو تو گیتی افروز
 وز سپهر ِ وطنش می رانند
 اختری چون تو پیام آور ِ روز
 لیک ناظم حکمت !
آفتابی چون تو
 به کجا خواهد رفت
که نباشد وطنش ؟
 و تو می دانی ناظم حکمت !
روز کاغذ ز کسی
وطنش را نتوانند گرفت
آری ای حکمت ، خورشید ِ بزرگ !
شرق تا غرب ستایشگر ِ توست
 وز کران تا به کران گوش ِ جهان
 پرده ی نغمه ی جان پرور ِ توست
جغد ها
 در شب ِ تب زده ی میهن ِ ما
 می فشانند به خاک
 هر کجا هست چراغی تابان
 و گل و غنچه ی باغ ِ ما را
 به ستم می ریزند
 زیر ِ پای خوکان
و به کام ِ خفاش
پرده می آویزند
 پیش ِ هر اختر ِ پاک
که به جان می سوزد
وین شبستان ِ فرو ریخته می افروزد
 لیک جان داروی شیرین ِ امید
 همچو خون ِ خورشید
 می تپد در رگ ِ ما
 و گل ِ گم شده سر می کشد از خاک ِ شکیب
غنچه می آرد بی رنگ ِ فریب
 و به ما می دهد این غنچه نوید
 از گل ِ آبی ِ صبح
خفته در بستر ِ سرخ ِ خورشید
 نغمه ی خویش رها کن حکمت !
 تا فرو پیچد در گوش ِ جهان
 و سرود ِ خود را
 چون گل ِ خنده ی خورشید بپاش
از کران تا به کران !
 جغد ها ، خفاشان
 می هراسند ز گلبانگ ِ امید
 می هراسند ز پیغام ِ سحر
بسراییم ، بخوانیم رفیق !
 نغمه ی خون ِ شفق
نغمه ی خنده ی صبح
پرده ی نغمه ی ماست
 گوش ِ فردای بزرگ
و نوابخش ِ سرود ِ دل ِ ماست
 لب ِ آینده ی پاک 