زن
پاییزی ام سرشار از زردی این فصلم
تنها برای زردی ام باران شده مرهم
با برگهای خسته می افتم به روی خاک
گم می شوم در لابلای دردها کم کم
آهنگ مرگ و نیستی پیچیده در خوابم
روزی هزاران مرتبه با جمله ای مبهم!
از بازی چرخ و فلک دیگر بدم آمد
دلگیرم از زخم و فریب و قصه ی آدم
حالا غروب چشمهای من تماشاییست
عمری نشسته مادرم – حوا- در این ماتم!