با قهر چه می کشی مرا
با قهر چه می کشی مرا،   من کشتهٔ مهربانیَم 
یک خنده و یک نگاه بس ،  تا کشتهٔ خود بدانیم 
 ای آمده از سراب ها ،  با خواب و خیال آب ها 
 دارد ز تو بازتاب ها ،  آیینهٔ زندگانیم 
 گر نیست به شانه ام سرت ، یا از دگری ست بسترت 
غم نیست که با خیال تو ،  همبستر شادمانیم 
 شادا !‌ تن بی نصیب من ،  افسون زدهٔ فریب من 
 مست است و ملنگ و بی خبر ، از دست و دل خزانیم 
انگار درون جان من ،  سازی ست همیشه نغمه زن 
گوید به ترانه صد سخن ،  از تاب و تب جوانیم 
افتاده چنین به بند تو ،  می خواست مرا کمند تو 
 گفتی که رهات می کنم ، دیدم که نمی رهانیم 
ای یار ، تبم ز عشق تو ،  شورم ، طلبم ز عشق تو 
 اما ز پیت نمی دوم ، بیهوده چه می کشانیم 
 فریاد ، که جمله آتشم ،  تا عرش لهیب می کشم 
با این همه نیست خواهشم ،  تا شعله فرو نشانیم 
 نزدیک ترین من ! همان ،  در فاصله از برم بمان 
تا پاک ترین بمانمت،  تا دوست ترین بمانیم 