پوپک
چون پوپکی که می رمد از زردی غروب 
تا از دیار شب بگریزد به شهر روز 
خورشید هم گریخته است از دیار شب 
 اما پرش به خون شفق می خورد هنوز
من نیز پوپکم 
 من نیز از غروب غم بی امید خویش
خواهم که رو کنم به تو ، ای صبح دلفروز
 اما شب است و دفتر زرکوب آسمان 
با آن خطوط میخی و ریز ستاره ها 
از هم گشوده است و ورق می خورد هنوز
من پوپکم ، گریخته از سرنوشت خویش
 خونین شده ست ککلم از پنجه ی عقاب 
این پنجه ، تاج بخت من از سر ربوده است 
 رنگین شده ست بال من از خون آفتاب 
در چشم من ، غبار شب و دانه های شن 
پرکرده جای خواب فراموش گشته را 
من پوپکم ، گریخته از سرزمین خویش
 در پشت سر گذاشته یاد گذشته را 
کنون شکسته بال تر از مرغ آفتاب 
 از بیم شب به سوی تو پرواز می کنم 
 ای آنکه در نگاه تو خورشید خفته است 
پرواز را به نام تو آغاز می کنم 
