فصل انفجار خاک ...
فصل ِ کاشتن گذشت 
ای پر از جوانه و خاک 
از کجای دستِ رود 
             می توان خرید 
مشتِ آب پاک را 
تا تو باور کنی
           پیام های خفته درجوانه را ...
*
نیزه های نعره ی روح ِخسته و شکسته ی 
یک جوانه در سپیده دم 
قلبِ "اعتراف" را شهید می کند :
- "سرد می شود 
لحظه های آهنین و داغ ِ ما 
در میان جوی های آبِ هرز
چکه ی غلیظ سرخ ِ خونمان 
ماهی صبور حوض های خانگی ست ..."
*
فصل انفجار ِ خاک خواب رفت 
رعد های بی صدا 
فتح کرده اند 
        آسمان کاغذی ِ شهر ِ ما 
و جوانه ها 
با تمامی سپید ِ وُسعتِ وجودشان 
در میان جنگل ِ فریب شهر ، غرق گشته اند :
"ماچ و بوس" ، "باد" و کاغذ ِ شعار ِ
                  "خوب زیستن" ! 
نورهای کاذبِ درون کوی ِشهر
یا نئون های خوشگل و تمیز و دل فریبِ 
                        "هفت رنگ" ! 
دودهای مشمئز کننده ،
             ساق های "خوش تراش" !
شیشه های الکل سپید 
و هزار اختگی
و هزار اختگی ...
*
فصل ِ کاشتن گذشت 
ای رفیق روستا 
ای که بوی شهر مست می کند تو را 
هر سلام 
خداحافظی است ...
شهر ها همه ، روح خستگی ست 
ما پیامبر عُفونَتیم 
و رسالتی بدون هاله ،
بدون حرف و آیه 
      بر خیال ِ آب ها نوشته ایم ...
*
ای رفیق روستا 
فصل کاشتن گذشت 
فصل انفجار خاک 
خواب رفت ...