شبانه
به گوهرِ مراد
کوچه‌ها باریکن
                  دُکّونا
                      بسته‌س،
 
خونه‌ها تاریکن
                 تاقا
                     شیکسته‌س،
 
از صدا
       افتاده
             تار و کمونچه
 
مُرده می‌برن
              کوچه به
                       کوچه.
 
□
 
نگا کن!
        مُرده‌ها
                به مُرده
                         نمی‌رن،
 
حتا به
       شمعِ جون‌سپرده
                            نمی‌رن،
 
شکلِ
      فانوسی‌ین
                   که اگه خاموشه
 
واسه نَف‌نیس
                 هَنو
                     یه عالم نف توشه.
 
□
 
جماعت!
          من دیگه
                    حوصله
                            ندارم
 
به «خوب»
            امید و
                   از «بد» گله
                                 ندارم.
 
گرچه از
         دیگرون
                 فاصله
                        ندارم،
 
کاری با
        کارِ این
               قافله
                    ندارم!
 
□
 
کوچه‌ها
         باریکن
                 دُکّونا
                      بسته‌س،
 
خونه‌ها
         تاریکن
                 تاقا
                    شیکسته‌س،
 
از صدا
       افتاده
             تار و
                  کمونچه
 
مُرده
     می‌برن
             کوچه به
                       کوچه...
 
۱۳۴۰

© www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو