غزل شمارهٔ ۱۰۹
هر آن حدیث که از عشق می‌کند، روایت 
خلاصه سخن است آن و مابقی است، حکایت 
جهان عشق ندانم چه عالمی است، کانجا 
نه مهر راست زوال و نه شوق راست، نهایت 
بیا بیا که همه چیز راست، حدی و ما را 
ز حد گذشت فراق و رسید شوق، به غایت 
برفت کار ز دست و رسید عمر، به پایان 
بیا و مرحمتی کن، که هست وقت رعایت 
ولایت دل و چشمم سیاه شد، قدمی نه 
درین سواد ز مردم، بپرس حال ولایت 
توام ز چشم فکندی و من فتاده چشمم 
ز چشم خود گله دارم، ندارم از تو شکایت 
به رنگ روی همی دانم، آب چشم و برآنم 
که رنگ و روی تو در آب دیده، کرد سرایت 
بداد جان و بجان در نیافت، وصل تو سلمان 
که این معامله، موقوف دولت است و هدایت 
تو پادشاهی و ما را که بنده‌ایم و رعیت 
ز حضرتت نظر همت است و چشم عنایت 