شب در کشتزاران
چراغ خرمنی از دور پیداست 
 شب مهتاب ، در آن سوی جاده 
 صدای پر طنین سم اسبی 
 شود هر لحظه در صحرا زیاده 
درختانند با بادی به نجوا 
 سر از مستی به گوش هم نهاده 
 کنار جاده ها مسکن گزیده 
 سیاهیشان چو دزدان پیاده 
غریو دوردست آبشاری
 چو بانگ مست خیزد بی اراده 
سگان نر برآرند از جگر بانگ
به پاسخگویی سگ های ماده 
 نمای قریه در تاریکی شب 
چو کندوییست بر پهلو فتاده 
 به طاق کلبه هایش پرتو ماه 
 تو گویی طاقه ی دیبا گشاده 
 به چشم اید رخ دهقان پیری 
که زیر نور فانوس ایستاده 
نمایان کرده نور صورتی رنگ 
خطوطی را در آن سیمای ساده 
خطوطی را که جای پای غم هاست
غم شبها و اشک صبحدم هاست 
چو برخیزند مرغان بیابان 
 ز روی سیم ها در رهگذرها 
 درخشد سیم ها در نور مهتاب 
چنان برق مجسم در نظر ها 
 صدای محو آوازی از آن دور
  نهد تا لحظه ای از خود اثرها
 طنین افکن شود در شام خاموش
ز سیاحی غریب آرد خبرها
 دمد پاتی کنان دهقان فرتوت
 غباری تیره در کوه وکمرها
 غباری چون بخار گرم آهک
و یا دودی که خیزد از شررها 
جدا سازد نسیمی گندم از کاه 
براند کاه و بردارد ثمرها 
نهد در یک طرف تلی ز گندم 
 دهد رجحانش از زردی به زرها 
براید چون غبار از ریزش کاه
 صدایی نرمتر از بانگ پرها 
برد بادی در آن خاموشی شب 
ز خرمن ها ، سرود برزگرها 
 بهم ریزد سکوت شب سرانجام 
ز آهنگی نشاط انگیز و آرام 
صفیر داس دهقانان شبخیز 
هیاهو می کند در کشتزاران 
ز رقص خوشه موج افتد به خرمن 
چنان کز بادها در چشمه ساران 
 به گندم زار ها تابیده مهتاب 
 چو بارانی که بارد در بهاران 
سرود چند دهقان دروگر
درآمیزد به بانگ جویباران
  طنین مبهم زنگ شترها 
 به گوش اید هماهنگ قطاران 
سواد قلعه ای ویران غمگین 
به دل جا داده راز روزگاران 
 ز هم پاشیده چون دودی غم آلود 
سیاهی های موهوم چناران 
رسد عطر خیال انگیز صحرا 
به کنه خاطرات رهگذاران 
مکان گیرد در آن گنجینه ی راز
 چو در گنج نهان ، انبوه ماران
  به گوش اید هنوز از خرمنی دور
صدای گفتگوی آبیاران 
زند چشمک دو اختر بر سر کوه 
در اعماق سیاهی های انبوه 