شعر شمارۀ ۱
شانه به شانهٔ خورشید 
طلوع می‌کنی و آسمان را غرق حیرت!
من قد می‌کشم سمت جاذبهٔ چشمت 
تا نهایت رویش
ـ در اهتزاز مستی یک عشق ـ
لذت می‌برم از این اوج
تا لحظه‌ای که شکوفه دهم
...
و بعد
و بعد فرو می‌افتم 
در مسیر یک چشمه
تا رویشی دیگر