زمزمه ۳
در یاد منی حاجت باغ و چمنم نیست 
جایی که تو باشی خبر از خویشتنم نیست 
اشکم که به دنبال تو آواره ی شوقم 
یارای سفر با تو و رای وطنم نیست 
 این لحظه چو باران فرو ریخته از برگ 
صد گونه سخن هست و مجال سخنم نیست 
بدرود تو را انجمنی گرد تو جمع اند 
بیرون ز خودم راه در آن انجمنم نیست 
 دل می تپدم باز درین لحظه ی دیدار 
دیدار ‚ چه دیدار ؟ که جان در بدنم نیست
 بدرود و سفر خوش به تو آنجا که رهایی ست 
من بسته ی دامم ره بیرون شدنم نیست 
در ساحل آن شهر تو خوش زی که من اینجا 
 راهی به جز از سوختن و ساختنم نیست 
تا باز کجا موج به ساحل رسد آن روز
 روزی که نشانی ز من الا سخنم نیست 