غروب
درختی پیر
شکسته ، خشک ، تنها ، گم
نشسته در سکوت ِ وهمناک ِ دشت
 نگاهش دور
 فسرده در غروب ِ مرده ی دلگیر
 و هنگامی که بر می گشت
کلاغی خسته سوی آشیان ِ خویش
 غم آور بر سر ِ آن شاخه های خشک
فروغ ِ واپسین ِ خنده ی خورشید
 شد خاموش