ستاره در ساغر
صفحهٔ خیالم را نقش آن کمان ابروست 
 این سر بلاکِش را کج خیالی از این روست 
 چشم و روی او با هم سازگار و من حیران 
 کاین سپیدی بخت است آن سیاهی ی جادوست 
 عقل ره نمی جوید در خیال مغشوشم 
 این کلاف سر در گم یادگار آن گیسوست 
چون ستاره در ساغر ، چون شراره در مجمر
برق عشق سوزانش در دو دیدهٔ دلجوست 
همچو گل مرا بینی ،‌ سرخ روی وخندان لب 
گرچه هر دمم از غم ، نیش خار در پهلوست 
 شوخ پر گناهش را ، مست فتنه خواهش را 
چشم دل سیاهش را عاشقانه دارم دوست 
 با خیال آن لبها ، گفته این غزل سیمین 
 لطف و شور و شیرینی در ترانه اش از اوست 