شمارهٔ ۱۲
آن تن ماست یا میان شما
وان دل ماست یا دهان شما
اگر آن ابرو است و پیشانی
نکشد هیچکس کمان شما
جز کمر کیست آنک می گنجد
یک سر موی در میان شما
آب رخ پیش ما کسی دارد
که بوی خاک آستان شما
می کند مرغ جان ما پرواز
دمبدم سوی آشیان شما
چه بود گر بما رساند باد
بوئی از طرف بوستان شما
خواب خوش را بخواب می بینم
از غم چشم ناتوان شما
زلف دلبند اگر بر افشانند
بر فشانیم جان بجان شما
دل خواجو نگر که چون زده است
چنگ در زلف دلستان شما