عید نوروز
باد نوروز وزیده است به کوه و صحرا
 جامه عید بپوشند، چه شاه و چه گدا
بلبل باغ جنان را نبود راه به دوست
 نازم آن مطرب مجلس که بود قبله نما
صوفی و عارف ازین بادیه دور افتادند
 جام می گیر ز مطرب، که رَوی سوی صفا
همه در عید به صحرا و گلستان بروند
 من سرمست، ز میخانه کنم رو به خدا
عید نوروز مبارک به غنی و درویش
 یار دلدار، ز بتخانه دری را بگشا
گر مرا ره به در پیر خرابات دهی
 به سر و جان به سویش راه نوردم نه به پا
سالها در صف ارباب عمائم بودم
 تا به دلدار رسیدم نکنم باز خطا