آستان جانان
رو خستــگی بدر کــن ماه منــور آید
نـــور طــبیب جــانـم از روزن و در آید
من پایکوب راهش گـردم ز شـادمانی
دانـــم که یار خوبم  چون شاه شهپر آید
ســاقی بـده شـرابی از کوثــر حقیقت
با یــار دلنـــوازم ایــام غـــم ســر آیـد
گلگونه کن رخم رادر گلستان  جانان
در عشق جان ستانش سیـم سرم زر آید
برآسـتـان پاکش پیوسته سر نهم من
شــایــد کنــد قبولم یا آنکه جان بر آید
در آتش فراقش پیوسته من وصـالش
خواهم به آه و زاری گوش فلک کر آید
در سلک عشق بازان هرگز رهی نیابد
هــر مـدعی که بـا او جــان مکـــدّر آید
درمحفلی که جانان آنجا نشسته باشد
هـر عـاشقـی نهــد پا بی پا و بی سر آید
جانان اگر نماید یک غمزه ای به الیار
از شوق جان به سویش با دیده ی تر آید