انگاسی
سوی شهر آمد آن زن انگاس
سیر کردن گرفت از چپ و راست
 دید ایینه ای فتاده به خاک
 گفت : حقا که گوهری یکتاست
 به تماشا چو برگرفت و بدید
 عکس خود را ، فکند و پوزش خواست
که : ببخشید خواهرم ! به خدا
من ندانستم این گوهر ز شماست
 ما همان روستازنیم درست
 ساده بین ،‌ساده فهم بی کم و کاست
که در ایینه ی جهان بر ما
 از همه ناشناس تر ، خود ماست