شمارهٔ ۵۷ - هم در حق شمس الدین
ایا ثنای تو بر جملهٔ خلایق فرض 
کم از بزرگی تو آسمان به طول و به عرض
تو شمس دینی و بر شمس آسمان گشتست 
نماز بردن سوی در رفیع تو فرض 
امید رزق ز دیوان جود تو دارد 
هر آن کسی که دهد لشکر امانی عرض 
ز سیر هفت ستاره ، ز دور هفت فلک 
چو تو نیاید یک تن علی بسیط الارض
ترا شد ستم بنده ، که کردیم آزاد 
هم از عنای سؤال و هم از عقیلهٔ قرض