غزل شمارهٔ ۳۴
دارد شرف بر انجم و افلاک خاک ما 
آئینهٔ خدای نما جان پاک ما 
تاامر و خلق جمله شود دوست دست صنع 
کشته است تخم مهر گیاهی بخاک ما 
درما فکنده دانهٔ از مهر خویشتن 
تا کاینات جمع شود در شباک ما 
در بدو آفرینش و تخمیر آب و گل 
با آب و تاب عشق سرشتند خاک ما 
مستان پاک طینت میخانهٔ الست 
گیرند باده های مروّق زتاک ما
ما را درون سینهٔ خود جای داده اند 
هستند آسمان و زمین سینه چاک ما 
فردوس جای ما و ملک همنشین حور 
کزخاک آن سرای بود خاک پاک ما 
مسجود هر فرشته و محبوب روح قدس 
یارب چه گوهر است نهان زیر خاک ما 
فیض از زبان خویش نمیگوید این سخن 
حرفی است از زبان امامان پاک ما 