غزل شماره ۳۰
با لبی تشنه اگر چشم پر آب است مرا
جانِ بی تاب و دلی غرق عتاب است مرا
رنگ رخساره ما بارِ امانت ببرد
گونه سرخ از لت و ریشی ز خضاب است مرا
بخت ناپاک مرا غالیه مشکین نکند
خضر اگر آب دهد آب سراب است مرا
شهره زانم که مرا قاطبه انکار کند
بسکه زنّارِ بر اصحاب کتاب است مرا
هر شب از بستر خود تا به سحر بگریزم
ترس کابوس دگر از پی خواب است مرا
کام تفدیده من جز غم حسرت نچشد
گرچه بر لب سخن از باده ناب است مرا
داغِ بسیارِ شکیب آتش دل تازه کند
تا ابد شعله ای از عهد شباب است مرا