غزل شمارهٔ ۳۰۷
من هشیار با مستان ندارم روی بنشستن 
که می‌گویند بشکن عهد و بی‌شرمیست بشکستن 
حدیث دوستان در است و نتوانم شکستن در 
ولیکن عهد بتوانم که بازش می‌توان بستن 
نیم صافی که برخیزم چو صوفی از سر دردی 
چو دردی در بن خمخانه خواهم رفت و بنشستن 
همی خواهم من این نوبت ز تو به توبه کلی 
بدست شاهدان کردن، ز دست زاهدان رستن 
من مسکین به سودای پری رویی گرفتارم 
که باد صبح نتواند ز بند زلف او جستن 
به سودای تو صد زنجیر روزی بگسلم از هم 
ولیکن رشته پیوند نتوانیم بگسستن 
مرا پیوند من با من، جدایی داده است از تو 
کنون سلمان ز من خواهد بریدن، بر تو پیوستن 