بهار عاریتی
خضری مگر گذشته ازین راه
  آه این چه معجزه ست 
 کز دور سبز می زند و جلوه می کند
تنوار خشک و پیر سپیدار پار 
 شاید 
 اما 
 نه 
 بی گمان 
 این پیچکی ست رسته و بالیده 
و افکنده طیلسان بلندش را 
 بر قامت نژند سپیدار 
