مرثیه جنگل
امشب همه غم های عالم را خبر کن !
 بنشین و با من گریه سر کن
گریه سر کن !
 ای جنگل ، ای انبوه ِ اندوهان ِ دیرین
 ای چون دل ِ من ، ای خموش ِ گریه آگین
سر در گریبان ، در پس ِ زانو نشسته
 ابرو گره افکنده چشم از درد بسته
 در پرده های اشک ِ پنهان ، کرده بالین !
 ای جنگل ای داد
 از آشیانت بوی خون می آورد باد
بر بال ِ سرخ ِ کشکرک پیغام شومی ست
 آنجا چه آمد بر سر ِ آنسرو ِ آزاد ؟
 ای جنگل ای شب !
 ای بی ستاره !
 خورشید ِ تاریک !
 اشک ِ سیاه ِ کهکشان های گسسته !
 آیینه ی دیرینه ی زنگار بسته !
 دیدی چراغی را که در چشمت شکستند ؟
 ای جنگل ای غم !
چنگ ِ هزار آوای باران های ماتم !
 در سایه افکند ِ کدامین ناربُن ریخت
 خون از گلوی مرغ عاشق ؟
مرغی که می خواند
مرغی که با آوازش از کنج ِ قفس پرواز می کرد
 مرغی که می خواست
 پرواز باشد ...
از جنگل ای حیف !
 همسایه ی شب های تلخ ِ نامرادی !
در آستان ِ سبز ِ فروردین دریغا
آن غنچه های سرخ را بر باد دادی !
 ای جنگل ای پیسوته پاییز !
 ای آتش ِ خیس !
 ای سرخ و زرد ، ای شعله ی سرد !
ای در گلوی ابر و مه فریاد ِ خورشید !
 تا کی ستم با مرد خواهد کرد نامرد ؟
 ای جنگل ای در خود نشسته !
 پیچیده با خاموشی ِ سبز
 خوابیده با رؤیای رنگین ِ بهار ِ نغمه پرداز
زین پیله کی آن نازنین پروانه خواهد کرد پرواز ؟
ای جنگل ای همراز ِ کوچک خان ِ سردار !
 هم عهد ِ سر های بریده !
 پر کرده دامن
 از میوه های کال چیده !
 کی می نشیند دُرد ِ شیرین ِ رسیدن
 در شیر ِ پستان های سبزت ؟
 ای جنگل ای خشم !
 ای شعله ور چون آذرخش ِ پیرهن چاک !
با من بگو از سرگذشت ِ آن سپیدار
 آن سهمگین پیکر ، که با فریاد ِ تندر
 چون پاره ای از آسمان افتاد بر خاک !
 ای جنگل ای پیر !
 بالنده ی افتاده ، آزاد ِ زمینگیر !
 خون می چکد ینجا هنوز از زخم ِ دیرین ِ تبر ها
 ای جنگل ! اینجا سینه ی من چون تو زخمی ست
 اینجا دمادم دارکوبی بر درخت ِ پیر می کوبد
 دمادم 