غزل شمارهٔ ۳۴۷
ای نور دیده باز گو جرمی که از ما دیده‌ای 
تا بی‌گناه از ما چرا چون بخت بر گردیده‌ای؟
ای کاش دشمن بودمی نی دوست چون بر زعم من 
با دشمنان پیوسته‌ای و ز دوستان ببریده‌ای
بر من نبخشاید دلت یا رب چه سنگین دل بتی 
ما ناکه یا رب یا ربم در نیمه شب نشنیده‌ای؟
از عجز و ضعف و مسکنت وز حسن و لطف و نازکی 
ما خاک خاک آستان، تو نور نور دیده‌ای 
از اشک سلمان کرده‌ای آبی روان وانگه از آن 
دامن ناز و سرکشی چون نارون پیچیده‌ای 