لبخند
بر لب یار شوخ دلبندم 
خفته لبخند گرم زیبایی
خنده نه ، بر کتاب عشق و امید 
هست دیباچهٔ فریبایی
خنده نه، دعوتی ست‌ عقل فریب 
بهر آغوش آرزومندی
قصهٔ محرمانه یی دارد 
 ز خوشی های وصل و پیوندی
چون شراب خنک به جام بلور 
هوس انگیز و تشنگی افزاست 
جام اول ز می نگشته تهی
جام های دوباره باید خواست 
نقش یک خواهش است و می ریزد 
 زان لبان درشت افسون ریز 
گرمی و لذتی به جان بخشد 
همچو خورشید نیمهٔ پاییز 
پیش این خنده های مستی بخش
 دامن عقل می دهم از دست 
چه عجیب از خطا و لغزش من ؟
مست را لغزش و خطا بایست 