مرد خاکی
مردی درون میکده آمد 
گفت : کشمکش ِ پنجاه و پنج .
از پشت پیشخوان
            مردی به قامتِ یک خرس
دستی به زیر برد 
           تق -
 	چوب پنبه را کشید 
و بی خیال گفت : مزه ... ؟
مرد گفت : خاک ... 
          "دستی به ته کفش خویش زد ."
الکل درون کبودی لیوان ، ترانه خواند . 
*
وقتی شمایل بطری 
              از سوزش عجیب نگهداری
و بوی تند رها شد 
آن مرد بی قرار ،
دست خاکی خود در دهان گذاشت .
ناگاه از تعجب این کار 
سی و هشت چشم ِ نیمه خمار بسته ،
 		                          باز شد 
و شگفتی و تحسین ِ خویش را 
 	مثل ستون خط و خالی سیگار 
 	در چین ِ چهره ی آن مرد ِ گرم 
 			           خالی کرد ...
*
ناگاه 
مردی صدای بَمَش را 
بر گوش پیشخوان آویخت : 
- میهمان ِ من ، بفرمایید ...
چند لحظه سکوت ، بعد 
صدای پر هیبت مردی دگر 
فضای دود ِ کافه را شکافت :
- من شرط را باختم به رفیقم 
میهمان من ، بفرمایید ...
 	     حساب شد .
*
در اوج ِ اضطراب میکده ،
آن مرد خاکی ِ ساکت ،
پولی مچاله شده 
 	بر چشم ِ پیشخوان گذاشت 
و در دو لنگه ی در ، ناپدید شد ...