در طول راه
پیر ماه و سال هستم ،  پیر یار بی وفا ، نه 
 عمر می رود به تلخی ،  پیر می شوم ،‌ چرا نه ؟
 پیر می شوی ؟ چه بهتر ،  زود می رسی به مقصد 
 غیر از این به ماحصل هیچ ،  بیش ازین به ماجرا ، نه 
هان ،‌ چگونه مقصد است این ؟ مرگ ؟
 پس تولدم چیست ؟آمدیم تا بمیریم ؟ این حماقت است ، یا نه ؟
زاد و مرگ ما دو نقطه ست ،  در دو سوی طول یک خط 
هر چه هست ، طول خط است ، ابتدا و انتها نه 
در میان این دو نقطه ،  می زنی قدم به اجبار 
 در چنین عبور ناچار ،  اختیار و اقتضا نه 
نه ،‌ قول خاطرم نیست ،  می توان شکست خط را 
می توان مخالفت کرد ، با همین کلام : با نه 
زاد ما به جبر اگر بود ،  مرگ ما به اختیار است 
زهر ، برق رگ زدن ، دار ، هست در توان ما، نه؟
نه ، به طول خط نظر کن ،  راه سنگلاخ سختی ست 
 صاف می شود ، ولیکن ، جز به ضرب گام ها ، نه 
 گر به راه پا گذاری ،  از تو بس نشانه ماند 
 کاهلان و بی غمان را ،  مرگ می برد تو را ، نه 
گر ز راه بازمانی، هر که پرسد از نشانت 
 عابر پس از تو گوید ،  هیچ ، هیچ ، کو ؟ کجا ؟ نه 