شمارهٔ ۲۰۲
گر شدیم از کویت ای ترک ختا باز آمدیم
ور خطائی رفت از آن باز آ که ما باز آمدیم
گر تو صادق نامدی در مهر ما مانند صبح
ما بمهرت از ره صدق و صفا باز آمدیم
تیهوی بی بال و پر بودیم دور از آشیان
شاهبازی تیز برگشتیم تا باز آمدیم
گرچه کی باز آید آن مرغیکه بیرونشد ز دام
ما بعشق دام آن زلف دو تا باز آمدیم
ای طبیب درد دلها این دل مجروح را
مرهمی نه چون بامید دوا باز آمدیم
بعد ازین گرباده در عالم نباشد گو مباش
زانک با لعلت ز جام جانفزا باز آمدیم
گر ز بستان بینوا رفتیم یکچندی کنون
چون گل و بلبل بصد برگ و نوا باز آمدیم
ور خطائی رفت کان گیسوی عنبر بیزرا
مشک چین خواندیم و اکنون از خطا باز آمدیم
خاک کرمان باز خواجو را بدین جانب فکند
تا نپنداری که از باد هوا باز آمدیم