غزل شمارهٔ ۱۰۸
جمال یار که پیوست بی قرار خود است 
چه در قفا و چه در جلوه در قرار خود است 
همیشه واله نقش و نگار خویشتن است 
مدام شیفتهٔ زلف تا بدار خود است 
هم اوست آینه هم شاهد است و هم مشهود 
بزیر زلف و خط و خال پرده دار خود است 
هم اوست عاشق و معشوق و طالب و مطلوب 
براه خویش نشسته در انتظار خود است 
برای خود بود و عندلیب گلشن خود 
هوای کس نکند سبزه و بهار خود است 
بکام کس نشود هرگز آنکه خود کامست 
بحال غیر نپردازد آنکه یار خود است 
بگوی فیض سخنها که کس نمی فهمد 
بقدر دانش خود هر کسی بکار خود است 
مدام خون جگر میخورد زپهلوی خود 
چو لاله این دل سرگشته داغدار خود است