غزل شماره ۳۴
دوباره وحشت شبهای سرد می آید
نفیر قافله هایی ز درد می آید
صدای قهقهه هایی غریب و غمگین از
عبور فاجعه ای دوره گرد می آید
ز ناسزای فلک فرش بخت می بافد
مخنّثی که به اطوار مرد می آید
نصیب سفره اگر حنظل است و خاکستر
ز کانِ سفله مگر لاجورد می آید
ز خون حنجره ضحّاک باده می نوشد
کسی که کودک ما مثله کرد می آید
برهنه دست نجیب است و تیغ بدنامی
صدای قهقهه ها از نبرد می آید
به چهره رنگ مِی افکند گر شکیب امشب
جلای باده به رخسار زرد می آید