گرهبند خون
قامتت 
 درداربست شعرم نمی گنجد 
نمی نشیند 
 آرام نمی نشیند تا 
 طرحی برآورم 
 شایای ماندگاری و تاریخ 
 کدامین خارای آتش زنه 
 خرد کنم 
 خمیر کنم و 
 در کوره دماوندی روشن 
 بگدازم 
 تا پولادت را بپردازم ؟
من چگونه مهربانی و خشم را 
 با هم آورم ؟
من چگونه تیغ بر آفتاب بر کشم ؟
 آری چگونه 
شطی از سوسوی ستارگان جاری کنم ؟
 آخر 
 من امید را چگونه سپیده وار 
 در قلب این شب ظلمانی بنشانم ؟
 من چگونه 
چشمان تو را حک کنم ؟
 بگذار خاموشانه بنشینم 
صبورانه در کمین 
 و ایند و روند امواج را 
بنگرم 
باشد که موج ماهیی یگانه 
 در دام من افتد و از آن 
 نقشی 
از خستگی ناپذیر خاطرت
بنگارم 
ای رود ستیزنده 
ای جویا 
 ای شتابگر اندکی بهل 
تا زمانه در خود 
جوانی خویش را بیاراید 
 بمان 
 تا همسر مسافر 
سرخ گل اندوهگینش را 
 با تو 
به شادابی برساند 
 بمان تا فرزند 
پا به پای تو به دریا رسد 
بمان تا چون منی 
بتواند 
حکمت دگرگونی آتش را 
 بر آب بنویسد 
 نمی گنجی 
نمی نشینی 
 نمی مانی اما ای آزاد 
 و من 
یادت را 
 بر بوم خون بفت دلم 
 با عطر عصر آهن و بیداد 
 به رنگ ناشکننده فلز رنج 
یادی 
چون حریر صبح فروردین 
 و قامت توفان 
 و هلهله های هزاران هزاری دستمالها و چشم ها 
 و رضامندی چهره شالیکاری 
 بر فراز پشته 
 که شیر و عسل می نوشد 
 نانت را با ما 
به دو نیم کردی و نامت را 
 گرهبند ابروی ما 
اینک ای جوانی سالخورده 
شراب جاودانه باش
در کام یاران
