غزل شمارهٔ ۵۲
این چه چشمست و چه ابرو و چه لب
این چه قدست و چه رفتار عجب 
این چه خطست و چه خالست و چه حسن 
این چه تمکین چه جا و چه ادب 
هر یکی از دگری شیرین تر 
لب و دندان و دهان و غبغب 
جلوه‌هایت همه آرایش ناز 
غمزه‌هایت همه اسباب و طرب 
حرکاتت همه موزون و بجا 
سکناتت همه مطبوع و عجب 
پای تا سر همه شیرین و لطیف 
این چه نخلست سراپای رطب 
شب هجران تو غم بر سر غم 
روز وصلت همه شادی و طرب 
شب اغیار زدیدار تو روز 
روز من از غم هجران تو شب 
شب اغیار ز تو روز و چه روز 
روز فیض از تو شب آنگاه چه شب 