غزل شمارهٔ ۳۰۴
مسکین تنم به بویت، خو کرده است با جان 
ورنه به نسبت از تن، دورست راه تا جان 
حیف آیدم بریدن، زلفت که آن دو زلفت 
هر مورگی است کان رگ، پیوسته است با جان 
بر هر طرف که سروت، یک روز می‌خرامد
می‌روید از زمین تن، می‌بارد از هوا جان 
باد صبا ز کویت، جان می‌برد به دامن 
در حیرتم کز آنجا، چون می‌برد صبا جان؟
از شوق وصلت آمد، جان عزیز بر لب 
گر می‌شود میسر، سهل است گو بر آ جان 
در گوشه‌های چشمت جان جای کرد جانا 
زیرا نیافت بهتر زان گوشه هیچ جا جان 
جان و دلم فتادند، اندر محیط عشقت 
دل غرقه گشت و تا لب، آمد به صد بلا جان 
در خلوت وصالت، سلمان چگونه گنجد؟
سلمان تنست و آنجا جای دلست یا جان 