غزل شمارهٔ ۷۶
اگر راه یابم ببوم و برت 
سراپا قدم گردم آیم برت 
بکویت بیابم اگر رخصتی 
ببوبت کنم عیش در کشورت 
ندارم شکیب از تو ای جان من 
تو آئی برم یا من آیم برت 
قدم رنجه فرما بیا بر سرم 
بقربان پایت بگرد سرت 
وگرنه بده رخصتی بنده را 
که سرپای سازم بیایم برت 
تو آئی دل و جان نثارت کنم 
من آیم شوم خاک ره بر درت 
نیم گرچه شایسته صحبتت 
ولی هستم از جان و دل چاکرت 
جز این آرزو نیست در دل مرا
که پیوسته باشد سرم بر درت
چو فیض از غم عشق گردم غبار 
مگر بادم آرد ببوم و برت 