خیال منی
چه گویمت ؟ که تو خود با خبر ز حال منی
چو جان ‌نهان شده در جسم پر ملال منی
جنین که می گذری تلخ بر من ، از سر قهر 
گمان برم که غم انگیز ماه وسال منی
خموش و گوشه نشینم ، مگر نگاه توام 
لطیف و دور گریزی ، مگر خیال منی
ز چند و چون شب دوریت چه می پرسم 
سیاه چشمی و خود پاسخ سوال منی
چو آرزو به دلم خفته ای همیشه و حیف 
که آرزوی فریبندهٔ محال منی
 هوای سرکشی ای طبع من ،‌مکن ! که دگر 
اسیر عشقی و مرغ شکسته بال منی
 ازین غمی که چنین سینه سوز سیمین است 
چه گویمت ؟ که تو خود باخبر ز حال منی