شمارهٔ ۳۳۰
از گلشن زمانه چه گلدسته بسته‌ای
رام که می‌شوی ز خیال که جسته‌ای
گل بی‌تکلفانه به سر می‌توان زدن
انگار کن که طرف کلاهی شکسته‌ای
رعناتر از بهاری و رنگین‌تر از گلی
نقشی برای چشم و دل ما نشسته‌ای