کلاه نرگس
مباد عمر درین آرزو تباه کنم 
که بی رقیب به رویت دمی نگاه کنم 
تو دور از منی ای نازنین من ، بگذار 
 به یاد چشم تو این نامه را سیاه کنم 
نیم چو پرتو مهتاب تا نخوانده ،‌شبی 
به کنج خوابگهت جست و جوی راه کنم 
ز عمر ،‌ صحبت اهل دلی ست حاصل من 
 درین محاسبه حاشا که اشتباه کنم 
به غیر دوست که نازش به عالمی ارزد 
نیاز پیش کسی گر برم ، گناه کنم 
خمیده پشت ،‌ چو نرگس ،‌ نمی توانم زیست 
 درین امید که از تاج زر کلاه کنم 
نخفت دیدهٔ سیمین ز تاب دوری دوست 
 به صدق دعویش ای شب ! تو را گواه کنم 