مجسمه فرودسی
تناور صخره ای بر ساحل امید 
ستون کرده است پا داده است سینه بر ره توفان
پی افکنده میان قرن ها طغیان 
 دو چشمان خیره بر گهواره خورشید
 ستیز جزر و مد ها پیکر او را تراشیده
 ز برف روزگاران بر سرش دستار پیچیده 
غروب زندگی بر چهره اش بسیار تابیده
که تا رنگی مسین در متن پاشیده 
بود دیری که برکنده است با چنگال در چشمان
 عقابی آشیانه
که مانده جای آن چنگال ها بر روی کوهستان
 چو جای تازیانه 
نگاهش رنگ قهر پادشاهان دارد و فتح غلامان
نگاه خیره بر دریا 
 نگاه یخ زده بر روی اقیانوس و صحرا 
نگاهی رنگ پاییز و شراب و رنگ فرمان 
به زیر بام بینی بر فراز گنبد لب ها
فراهم برده سر گل سنگهای بی بر کوتاه
 شیار افکنده همچون آبکندی بر جدار راه
 خزیده روی گونه همچو مه بر دامن شب ها
شبی اینجا درون یک شب سوزان 
زمین لرزیده که بشکسته ساییده 
دهان بگشوده و یک چشمه زاییده 
برش بگرفته یک لب یک لب جوشان 
لبی کز بیخ 
افکنده تناور ریشه دشمن 
لبی آشتفشان جاوید رویین تن 
لب تاریخ 
لبی گور پلیدی ها ی اهریمن 
لبی چون کهکشان مشعل کش شب ها 
لبی سردار فاتح در بر لب ها
لبی چون گل گل آهن
خدای قهرمانی ها بر این لب خورده بس سوگند 
تن عریان شده این جا ستایشگر
اگر چه چشمه زاینده ای باشد که دیگر نیست نوش آور
ولی در عمق جانش حک شده خورشید یک لبخند 
