آواره یمگان
کیست در آنجا 
 کنتار چشمه
  که خود را 
 از گره موج می گشاید تصویر 
موی سپیدش : غبار لشکر ایام 
 ذهنش :‌ آیینه ای موازی شبگیر 
تیشه ی طوفان و تندباد نکاهید 
هیچ ازین صخره 
 این شکوه تناور 
 اینک فریاد اوست از پس ده قرن 
بر سر خیزاب و تندباد شناور 
 اسبش آنجا رهسات 
 نظم رهایی است 
 می چمد ‌آنجا که نثر ساده ی شبدر
  ریخته در شعر آب و شیری مهتاب
 صبح شقایق کنار عصر اساطیر 
 شعر فروشان روزگار من و او 
 اینک بعد از هزار سال ببینید
  شاعر و شمشیر را و 
 بیشه ای از شیر
