قاب عکس
روزی که کودکانه ، به تصویر خویشتن
 در چشمه ها و آینه ها دیده دوختم 
پنداشتم که آینه ، همتای چشمه است 
 وین هر دو در نگاه نخستین برادرند
  پنداشتم که هر که در آیینه بنگرد 
 در چشمه نیز ، چهره ی او جلوه می کند 
وان چهره های تیره و روشن ، برابرند 
 پنداشتم که چشمه اگر خفته در چمن 
ایینه ای است عاشق دیدار آفتاب 
وینک ،‌ بر آن سر است که از اوج آسمان 
خورشید را برهنه فرود آورد در آب 
پنداشتم که در شب تار اتاق من 
 آیینه ، چشمه ای است که آرام و بی خروش 
می ریزد از بلندی دیوار بر زمین 
وندر زلال جاری او ،‌ اشتیاق من 
کم کم رسوب می کند و می رود به خواب
 آری ، هزار بار 
تصویر من در آینه و چشمه ،‌ غرق شد
 یا خود در آن دو چشم درخشان ، رسوب کرد 
تا ناگهان ، جوانی ناپایدار من 
 چون آفتاب ، در شب غربت ، غروب کرد 
بعد از غروب او 
وقتی که ماه از دل مرداب آسمان 
سر می کشد برون 
من با رسوب خاطره ، آغشته ام هنوز
من ، چشمه سار آینه را با عصای وهم
  آشفته می کنم که مگر از رسوب او 
تصویر کودکانه ی خود را برآورم 
زیرا که من ،‌ حریص تر از سالیان پیش
در جستجوی صورت گمگشته ام هنوز
 اما در آینه 
 کنون ، به جای چهره ی آن طفل خردسال 
 سیمای سالخورده ی مردی سپید موست 
کز مرگ می هراسد و با خویش ،‌ دشمن است 
ایینه ، چشمه نیست 
ایینه قاب عکس کهنسالی من است 
