دعایی در طلوع
 ای سرخ پوست !‌ در شب قطبی چگونه ای ؟
 ایا سکوت این شب ظلمانی
 چشم تو را به خواب گران برده ست ؟
 یا سردی سیاه فراموشی
سودای روزهای سپید گذشته را 
در ذهن هوشیار تو افسرده ست ؟
ایا دگر به یاد نداری
 آن ظهرهای روشن مرداد ماه را 
 وقتی که از دهان درخشان سرخ تو 
 برق بنفش قهقهه ای می تافت
بر روکش طلایی دندانت ؟
 وقتی که آسمان و زمین می سوخت 
 از آتش تنفس پنهانت ؟
ای سرخپوست ! در شب قطبی ، کدام دست 
 خون تو را به صخره ی یخ پاشید ؟
ای خفته در حصار شب دشمن 
 هرگز به روز حشر نیازت نیست 
 بیدار شو به بانگ دعای من 
با آن کلاه پوستی پردار 
بار دگر ، قیام کن ای خورشید 
