قطعه شمارهٔ ۱۶۰
هر که خواهد که بود پیش سلاطین بر پای 
همچو شمعش نگریزد ز ثبات قدمی 
ادب آن است که گر تیغ نهندش بر سر 
بایدش داشت زبان گوش ز هر نیک و بدی 
بعد از آن کارش اگر زانکه فروغی گیرد 
گو مشو غره که ناگه بکشندش به دمی 