زمین
زین پیش شاعران ِ ثنا خوان که چشم شان
 در سعد و نحس ِ طالع و سیر ِ ستاره بود
 بس نکته های نغز و سخن های پر نگار
 گفتند در ستایش ِ این گنبد ِ کبود
اما زمین که بیش تر از هر چه در جهان
 شایسته ی ستایش و تکریم آدمی ست
 گمنام و ناشناخته و بی سپاس ماند
ای مادر ای زمین !
 امروز این منم که ستایشگر ِ توام
 از توست ریشه و رگ و خون و خروش ِ من
فرزند ِ حقگزار ِ تو و شاکر ِ توام
بس روزگار گشت و بهار و خزان گشت
تو ماندی و گشادگی ِ بی کرانه ات
 طوفان ِ نوح هم نتوانست شعله کشت
از آتش ِ گداخته ی جاودانه ات
 هر پهلوان به خاک رسیده ست گرده اش
 غیر از تو ای زمین که در این صحنه ی ستیز
 ماندی به جای خویش
 پیوسته زورمند و گران سنگ و استوار
 فرزند ِ بدسگالی اگر چون حرامیان
 بر حرمت ِ تو تاخت
 هرگز تهی نشد دلت از مهر ِ مادری
 با جمله ناسپاسی ِ فرزند ِ بی شناخت
 آری زمین ستایش و تکریم را سزاست
 از اوست هر چه هست در این پهن بارگاه
 پروردگان ِ دامن و گهواره ی وی اند
 سهراب ِ پهلوان و سلیمان ِ پادشاه
ای بس که تازیانه ی خونین ِ برق و باد
 پیچیده دردناک
بر گرده ی زمین
 ای بس که سیل ِ کف به لب آورده ی عبوس
 جوشیده سهمناک بر این خاک ِ سهمگین
 زان گونه مرگ بار که پنداشتی ، دریغ
 دیگر زمین همیشه تهی مانده از حیات
 اما زمین همیشه همان گونه سخت پشت
 بیرون کشیده تن
 از زیر ِ هر بلا
و آغوش باز کرده به لبخند ِ آفتاب
زرین و پر سخاوت و سرسبز و دلگشا
بگذار چون زمین
 من بگذرانم این شب ِ طوفان گرفته را
 آنگه به نوش خند ِ گهربار ِ آفتاب
 پیش ِ تو گسترم همه گنج ِ نهفته را 