سپیده آیینه ها
چنین که جلوه کنان درکنار آینه ای 
گل شکفته ی صبح و بهار آینه ای 
نگاه و حیرت آیینه محو جلوه ی توست
سپیده سحر شام تار آینه ای 
 ز نقش روی تو روشن شود شبان غمش 
فروغ دیده ی شب زنده دار آینه ای 
 به گیسوان سیاهت شکست غم مرساد 
 که سرمه ی نگه بی غبار آینه ای
 تو را به کام رقیبان کجا توانم دید 
 دریغ ایدم ای گل که یار آینه ای 