گریه
 ابر گریان غروبم که به خونابه ی اشک 
می کشم در دل خود ، آتش اندوهی را 
 سینه ی تنگ من از بار غمی سنگین است 
پاره ابرم که نهان ساخته ام کوهی را 

آسمان گریه ی مستانه کند بر سر خاک 
بینوا من که درین گریه ی من ، مستی نیست 
همچو مه ، کاهش من از غم بی فردایی است 
همچو نی ، وحشتم از باد تهیدستی نیست 

آسمان ، بستری افکنده ز خاکستر ابر 
 آتش ماه درین بستر سرد افتاده ست 
دل خونین مرا بستر غم خوابگه است 
خال سرخی است که بر گونه ی زرد افتاده ست 

 در دل این شب تاریک ، تو فانوس منی
گرد تو ، خرمن باران زده ی هاله ی تست 
آبی و ناله ی تو یخ زده در سینه ی سنگ 
چشمه ی خشک دلم منتظر ناله ی تست 

ای که در خلوت من بوی تو پیچیده هنوز
یاد شیرین تو تا مرگ همآغوشم باد 
 ابر تاریکم و از گریه ی اندوه پرم 
حسرت دیدن خورشید فراموشم باد 