آفتاب و گل...
من و شب هر دو بر بالین این بیمار بیداریم.
من و شب هر دو حال درهم آشفته‌ای داریم.
                     
پریشانیم، دلتنگیم
به خود پیچیده‌تر، از بغض خونین شباهنگیم.
                     
هوا: دَم کرده، خون‌آلود، آتش‌خیز، آتش‌ریز،
به جانِ این فرو غلتیده درخون
                                             آتش تب ‌تیز !
                  
تنی اینجا به خاک افتاده
                      پرپر می‌زند در پیش چشم من 
که او را دشنه‌آجین کرده ‌دست دوست یا دشمن 
وگر باور توانی کرد دست دوست با دشمن!
 *
جهان بی ‌مهر می‌ماند که می ‌میرد مسیحایی
نگاهی می‌شود ویران که می‌ارزد به دنیایی
 *
من این را نیک می‌دانم، که شب را، ساعتی دیگر،
فروزان آفتابی هست
                              چون لبخند گل پیروز.
شب آیا هیچ می‌داند گر این بدحال،
نماند تا سحرگاهان
                        - زبانم لال،
جهان با صد هزاران آفتاب و گل،
دگر در چشم من تاریک تاریک است
چون امروز