ماه و دیوانه
از صدایی گنگ
  خواب شیرینم پرید از سر 
باز زندان بود و خاموشی 
و صدای گامهای پاسبانان بر فراز بام 
و تکاپوهای نامعلوم این هم حنجره من مرد دیوانه
 در میان روزن پر میله و مهتاب 
پیش تر رفتم 
 با اشارات سر انگشتش
ماه را می خواند و با من زیر لب می گفت 
گوش کن 
من کلیدی از فلز روشن مهتاب خواهم ساخت 
و تمام قفل ها را باز خواهم کرد 
ماه پنهان گشت و او را من به جایش بازگردانم 
پیر مرد پاکدل قرقرکنان خوابید 
و مرا بگذاشت با خار خیال خویش
زودتر ای کاش 
ماه را می خواند 
دیرتر ای کاش برمی خاستم از خواب 
