غزل شمارهٔ ۱۴۹
 زار و نزار و خسته ام و بی قرار دوست 
از من ای صبا ببر خبری تا دیار دوست 
 گو یاد کن زحال جگر خستگان هجر
آنشب که هست روز و شب اندر کنار دوست 
 کی در خور غمست و فراق آنکه سالها
بوده است در نعیم وصال و جوار دوست 
 قطع امید کرده زدنیا و آخرت
نومید از دو عالم و امیدوار دوست 
 بر رهگذار دوست نشسته است منتظر
بر کف گرفته جان ز برای نثار دوست 
 درگردنت صبا چو تنم خاک ره شود
در کوی دوست ریزش و در رهگذار دوست 
 ای آنکه واقفی زدرون و برون کار
رمزی بما بگوی ز اسرار کار دوست 
 جز کار و بار دوست ندانیم کار و بار دگر 
مائیم جانی و دلی و کار و بار دوست 
صبر و وفا نیاز وفنا فیض کار ماست 
جور و جفا و غنچ و دلالست کار دوست 