از محکمه فضل الله حروفی
که تازیانه فرود آمد
  و باز شکوه نکرد 
کجای اطلس تاریخ تو می خواهی
به آب حرف بشویی
و قصر قیصر را 
و تاج خاقان را ؟
 و تازیانه فرود آمد 
 و باز شکوه نکرد 
حروف : مبدا و فعل اند و 
فعل :‌ آب و درخت 
و سبزه و لبخند 
 و طفل مدرسه و سیب 
سیب سرخ خدا 
من این عفونت رنگین را 
 به آب همهمه خواهم شست 
که واژه های من از دریا 
 می ایند 
و هم به دریا می پویند 
کجای اطلس تاریخ را 
تو می خواهی
 به آب حرف بشویی
و قصر قیصر را 
و تاج خاقان را ؟
 و تازیانه فرود آمد
 و باز شکوه نکرد 
خبر رسیده که باران دوباره
 خواهد بارید 
 خدا برهنه خواهد شد 
 و باغ خاکستر خواهد شکفت 
مسافری در راه است 
 که بادبانش از ارغوان و ابر 
 پر است 
و جسم ظلمت را 
 این هزار پای زخمی را 
 از خواب نسترن ها بیرون می افکند 
مسافرانی در راه اند 
سپیده دم را بر دوش می کشند آنان 
لباس صاعقه بر تن دارند آنان 
 برادرانم
شب را با واژه هاشان 
سوراخ می کنند 
خبر رسیده که باران درشت 
 خواهد بارید 
 خدا برهنه خواهد شد
 مگر نمی بینی 
که قلب من سبز است 
 و حالتی دارم 
که آب و آتش دارند 
به جست و جوی نظام نو حروفم و 
 وزنی
که روز و روزبهان را کنار یکدیگر 
مدیح گویم و 
 طاسین عشق را بسرایم 
که کفر من کفری ست 
که هیچ سیمرغی بر اوج آن 
 نیارد پرزد 
نگاه کن 
که بغض تندر ترکید
و تر شد مژه ی خوشه های گندم
  از شوق 
 و ارغوان ها آنجا نماز می خوانند 
و تازیانه فرود آمد 
 و باز شکوه نکرد 
کجای اطلس تاریخ را 
 تو می خواهی
به آب حرف بشویی
و قصر قیصر را 
 و تاج خاقان را ؟
 و تازیانه فرود آمد 
گذار بر ظلمات آب زندگانی را 
 به خضر خواهد بخشید 
مبین که صف بستند 
هزار خواجه نظام الملک 
 هزار خواجهی اخته 
و بر لب هر یک 
 هزار واژه ی اخته 
ببین که این ها 
 این ها 
 چگونه در باران 
رخان لاشه ی مردار شش هزاران سالی را 
 به خون گل ها سرخاب می کنند هنوز
 برای سیر چنین باغ وحش چنگیزی 
مگر به گردن زرافه ای در آویزی
و تازیانه فرود آد 
 و باز شکوه نکرد 
درون جنگل سبز 
چکاوکی پر زد 
و در نسیم آویخت 
