یک مژه خفتن
دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم 
 وین درد نهان سوز نهفتن نتوانم 
تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت 
 من مست چنانم که شنفتن نتوانم 
شادم به خیال تو چو مهتاب شبانگاه 
 گر دامن وصل تو گرفتن نتوانم 
با پرتو ماه ایم و چون سایه دیوار 
 گامی ز سر کوی تو رفتن نتوانم 
 دور از تو من سوخته در دامن شب ها 
 چون شمع سحر یک مژه خفتن نتوانم 
فریاد ز بی مهریت ای گل که درین باغ 
 چون غنچه پاییز شکفتن نتوانم 
ای چشم سخن گوی تو بشنو ز نگاهم 
دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم 