Wa ik to Hus keem, weet'k ni mehr.
Mi dücht, wi sęgeln œwert Meer.
Ik stunn un harr ęr bi de Hand,
Do keemn wi in en herrli Land,
De See de leeg der spegelblank,
Dat Gras dat grön ann Strand hentlank,
De Böm de wussen himmelhoch,
Ok weern der Blœd un Blöm genog,
Dat weer so fremd un doch so blid,
As man wul op de Biller süht.