»Na«, fröggt oll Voß, »wer was de Gast?«
»Musch Urian, de Düwel was't.«
Dunn stunn' de beiden annern up
Un schüdden mit den grisen Kopp:
»Ne, Vadder, ne, du lüggst uns doch tau sihr,
Ne, an den Düwel glöw wi nu nich mihr.«
»Dat glöw ji nich?« – »Ne, Vadder Rohd!
Du lüggst uns rein üm den Kredit.
Vör dissen was de Düwel Mod',
Nu lew wi in 'ne anner Tid.«
»Je, uns' Herr Paster hett't doch glöwt.«
»Ja, Vadder, dat's ok sin Geschäft,
De Mann, de sall dor ok von lewen,
De kann dat ok un möt dat glöwen.«
Un nemen still ehr Tasch un Flint.
»Ne, Vadder, ne, dat is woll nicks.
De brune Kledrock un de nankängsch Büx
Un denn de Düwel! – Dat's woll Wind.
Wer so wat seggen deiht, de lüggt;
Dit is 'ne richt'ge Jagdgeschicht.«