Petus deliciae tuae, Dione;
Uni cui Charitum sales beatos,
Cui fontes dederas facetiarum,
Ac risus simul eleganter omnes;
Petus mortuus est tuus, Dione,
Petus Compater usque ad astra notus.
Qui puro niveae colore mentis
Vincebat nitidissimos olores.
Donarunt violas Jocusque, Amorque,
Donavit teneram Thalia myrtum.
Mox promens citharam decentiorem,
Versus addidit eruditiores.
O saevae nimium, malaeque Parcae,
Vestros non potuit tenere fusos
Petus; qui rapidas domare tygres,
Qui duras potuit movere quercus,
Vetras non potuit colos morari.
Sic, sic occidis heu, miselle Pete:
Nec te Piërides tuae, nec ipsa
Quae te per Paphon, et Gnidon virentem,
Per colles Amathuntios vocavit,
Fatis eripuere tam malignis.
At non unanimes tui sodales
Quos tu pectore tam pio colebas,
Quos tristes obitu tuo relinquis,
Hoc duro tibi defuere casu.
Quin me trans Ligerim, ferosque Celtas,
Lustrantem Morinûm pigras paludes.
Dum quaero Oceani ultimos recessus;
Veris nuncius obruit querelis.
Ergo quid tibi tam vagus viator,
Cui nec pulcra Neapolis, nec alti
Colles Pausilypi, nec ipse adesset
Sebethos pater, aut pater Vesevus;
Inferre exsequiarum, amice, possem?
Rupem, quam vagus hinc, et inde Nereus
Alterna veniens retundit unda,
Accessi; et procul angulo in supremo
Stans, supra Pelagi alluentis aestus,
Manes terque quaterque convocavi.
Hic fudi lacrimas amariores:
Hic vici gemitus vel unus omnes,
Omnes et simul omnium querelas.
Mox quamvis cineri tuo decentem
Pontanus tumulum pararit, ac te
Cognatas veneretur inter Umbras;
Quamvis et diuturnius sepulcrum,
Quod nec saecula vincere ipsa possint,
Divinis paret excitare chartis:
Nostrum non tibi qualecumque munus
Inter frigora, solitudinesque
Cessavit; nec honore te supremo
Fraudavi miser: hoc scit ipsa Tethys;
Scit late Oceani unda Gallicani.
Stant arae tibi, stat videnda nautis
Terreni tumuli pusilla moles;
Et buxus super, et dicata quercus.
Nam myrtum regio illa non habebat.
Quae jussit pietas sacrare, ut esset
Naturae tibi terminus sepulcrum.