Dat Gręsen krop em langs den Rügg un Schuder dœr de Hut,
He meen he schreeg in Dodesangst, un broch keen Stimm herut.
He meen he greep mit beide Hann' un węhr sik vœr den Dod,
Un föhl mank alle Schreckensangst, he röhr ni Hand noch Fot.