O Morgestern! wie lieblig isch's uf dir!
Zwor nit gar anderst as bei eus, doch heitrer
Und glänziger isch d'Gegnig gsy und wärmer,
As wär dört ewig Früehlig, ewig Sunntig;
Und scho am Luftzug het me g'schpüert, es weiht
E sanftrer Othem dört ... i selber bi
Mer gröber vorcho wie 'ne Hozzewälder,
Der uffen Bal dappt z'Friburg im Museum.
Doch wandli fürwärts. Lueg, do isch e Tal,
E prächtig Matteland und schöni Waldig
Und klar und frisch e Bergforellewasser.
... Es het mi gmahnt ans hinter Wiesetal,
Wemme vo Mambach nidsi goht go Huse,
So schön het alles blüeht, so saftig frisch
Hen d'Chrüter gschproßt ... Früeh isch's no gsy am Morge.
Doch wien'i witers chumm, so höri rede.
Am Waldhang sitzt en alt ehrwüerd'ge Greis,
Schneewis vo G'wand und mild vo Gsicht und Art,
Um ihn im Moos e lustig Chindervolch.
Schuel het er g'halte. Nei, wie hens'em g'looset.
Me het jeds Läubli wisple g'hört im Wald.
Und Zucht isch gsy und Ordnig. Me het's g'merkt
Der bruucht kei Ruete, 's Vüdeli ze versohle.
Druf schließt ers Buech und lächlet und seit: »So!
Jetz singt no eis, dann chönnd 'er gô go spiele,
Und über d'Matte gumpe, doch gent Achtig,
Daß kei's 'ne Mejeblüemli z'semmetritt,
Und tuend keim guete Tierli Öppis z'leid!«
Was meinet er, as d'Chinder g'sunge hen?
»Se helfis Gott und gebis Gott
E gute Tag und b'hüetis Gott!
Mer beten um e christlig Herz,
Es chunnt eim wohl in Freud und Schmerz,
Wer christli lebt, het frohe Muet,
Der lieb Gott stoht für alles guet.«
Dann packes z'semm und batsche froh in d'Hend
Und springe furt. Der Greis chunnt uf mi zue.
»Gottwilche«, seit er, »was bisch du für ein'?«
Ich antwort: »Nüt für unguet, eigentli
Se g'höri nit ganz uf de Morgestern,
Doch lockt's mi zuenich, d'Sproch schint mer bikannt
Und euer Singe heimlet mi so a.« –
»He woher chunnsch denn?« frogt er. – »Wither«, sagi,
's wird Euch villiicht nit akkurat bekannt sy:
»Es isch e ferne Stern, me heißt 'en d'Erde,
Drin isch en Erdteil, der Europia heißt,
In sellem Erdteil isch e Land, heißt Dütschland,
In Dütschland aber isch am Rhi e Ländli ...« –
»Zem Dunderwetter!« brummlet do der Alt,
»Du morgesternverflogen Erdechind,
Meinsch echt, mer wüsse hielands au nit mehr
As wie der Föhreli us der Geography?
Wie goht's denn z'Karlisrueh?« –