Wenn einer sick 'ne Fru hett fri't,
Denn kümmt tauirst 'ne schöne Tid,
Un »Stutenwochen« nennt man sei;
Doch wohrt dat gor nich all tau lang,
Mit einmal is de Pott intwei,
Un ein kümmt in so'n Äwergang,
Wo Mann un Fru dat beid probieren,
Dat Rug' nah buten rut tau kihren,
Un wo sick dat d'rüm handeln deiht,
Wer woll de Hosen anbehöllt,
Un hett sick dat denn rute stellt,
Denn kümmt, wenn't gaud geiht, Einigkeit.
De junge Schaustermeister Hank
Un sine Fru, geburne Brümmer,
De wiren in den Äwergang
Un streden sick recht nüdlich rümmer.
»Korlining«, seggt de Schauster, »hüt
Künnst uns woll mal Pannkauken maken,
Ick heww dorup so'n Appetit«,
Un ward dorbi ehr äwerstraken.
Doch Lining schüwwt sin Hand taurügg.
»Dat geiht hüt nich,
Du quälst di nich un hest gaud snacken;
Worin sall ick den Kauken backen?
Ick heww kein Pann.«
»Ih«, seggt de Mann,
»Du kannst jo nah Fru Schulten gahn,
De hett uns ehr jo ümmer dahn.«
»Un wer bringt s' ehr denn wedder rümmer?«
Fröggt em Korlin, geburne Brümmer,
»Oll Schultsch, de lurt dor orndlich up
Un seggt, dat sei nahgradens einen
Pannkauken kreg för't Pannenleinen.
Ne, du kriggst hüt Pantüffelsupp.«
Sei striden sick, sei kiben sick
Un schellen sick twei breid, twei lang,
Un schadt ok nich, so helpt ok nich,
Denn sei sünd in den Äwergang.
Na, endlich, as s' nich anners kann,
Dunn geiht de Fru un halt de Pann;
Doch bi dat Backen brummt sei ümmer
För sick: »Ick bring' s' nich wedder rümmer.«