Na, as wi nu so in Gesellschaft wir'n,
Dunn würd hei sick mit Kammerherr von Pletten
Un Häwken tau en Spill hensetten,
Denn spelen müggt hei gor tau girn;
En lütt Partiken Lommer spelten sei.
Un as denn mal ens paßt de annern twei,
Dunn seggt uns' Pagel, as de drüdde Mann,
En lütten T-T-Tonki an.
Na, as hei nu de Korten nimmt
Un as de Taukop gor nich stimmt,
Dunn röppt hei: »Wo de Äs' doch luren!
Nich einen von de Mataduren!«
Na, Brauder Häwk, de stött em an
Un ward em up de Beinen pedden,
Dat hei den Kammerherrn von Pletten
Doch slichtweg »Aas« nich nennen kann.
»D-du«, seggt Pagel, »bliw för di!
Wat s-s-sall dat oll Gepedd;
Sei m-m-mein ick nich, H-Herr von Plett,
Ick mein man Häwken blot un mi.«