Wo nu de Kaspelvagt wahnt, stunn do en prächtiges Burhus,
Orndlich en Pump inne Strat un en Blomhof vœrt Finster mit Stackelsch.
Witt as en Krid weern de Stipers un jede mit Grön oppen Tippel,
Un oppe Pump weer en Steern un baben an Gęwel en Inschrift,
Ok en Kastanje vœr Dœr mit en Bank rum, in Schatten to sitten.
Keemn wi int Fröjahr ut Feld, so seegn wi den Bom al vun Feerns,
Dicht besett vunne Blöm, un rund, as in Winter en Sneebarg.
Gungn wi denn dweer œwern Karkhof un keken bi'n Steen dœr de Porten,
Seegn wie so sęker as wat – as babn an de Karkwand de Sünnuhr –
Ünner den Bom oppe Bank ol Mumme alleen mit de Kalkpip.