He's ok al rut un lett de Ogen lopen,
De Sünn un Wollgefalln op beide Backen.
He kikt mal œwern Dik un na de Swan,
Un hört vœr Dœr dat Water un de Rœder:
Dats nett vun Feerns, ok wenn man öller ward
Un hett al graue Haar, as Hansohm kręgn hett.
Dat ward Een nödi as dat dägli Brot,
Een smeckt doch nix, wenn dat en daglang feilt,
Un de Gewohnheit makt dat jümmer söter;
Un Hansohm, de ni Kind noch Küken hett,
– Uns Heinri is eerst dar, so lang he grot is –
Steit nu binah as fröher Obbe dę,
Un kikt na Böm un Büsch, as weern't sin Kinner.