Na, dit is gaud, uns' Dins' was fläuten;
Doch würd dat gor so lang nich wohren,
Dunn grepen em sick de Schandoren,
Dunn würd dat wedder »kuschen« heiten.
Doch hett dat gor so lang' nich durt,
Dunn was uns' Dins' mal wedder furt,
Bet s' em taufällig wedder kregen.
Dunn sett hei wedder in den Drögen.
Doch würd dei Tid tau lang em mal,
Denn brummt hei ut, denn kamm hei wedder
Un kreg en Dutzend up dat Ledder.
So gung dat ümmer up un dal,
So gung dat ümmer Dag för Dag,
As wir dat Lock en Duwenslag.
Mal was hei wedder rute flagen,
Dunn seggt de Richter tau den Slüter:
»Dor sall en Dunner rinne slagen!
Lat ji den Kirl mi wedder lopen
Un löppt de Lus mi äw're Lewer,
Ick jag jug furt, jug alltauhopen;
De Lüd', de red'n jo dor all äwer.«
Oll Slüter Meier treckt de Schuller
Un seggt tau sick, vel leiwer wull'e
Flöh häuden gahn as Dinsen möten;
De würd em noch in't Unglück stöten.