Nu war he fragt un gev ok flink Besched.
He sä, sin Moder weer en arme Wętfru
Mit sœben Kinner, he de öllste Jung,
Un confermeert, nu wull he ut to deenn.
Doch sän de groten Burn, he weer to fin:
He wull doch gar to geern sin Lohn verdeenn,
Un Moder un de Lütten 'n bęten hölpen,
He war sik sur don, harr he blot en Stell.