Herr Docter, seggt de Ol un richt sik höger,
De Been wüllt man ni jümmer as de Kopp,
Doch is dat Hart noch sund as Fisch int Water;
Un œwerhaupt, dat mutt ik rein ut seggn:
De Docters sünd mi as en Dorn int Og,
Ik löv, de hebbt de Krankheit in ęr Kruken.
Denn – nix vœr ungut – nęhm ik Em man sülbn,
He is eerst wücke Węken hier int Kaspel,
Nu kumt aln Koppel Krankheit achterna.
Wat wussen wi vun Gripp un galstrisch Fewer,
Vun Reimertissen un de annern Dinger!
Harrn wi mal Snœv, so neemn wi wat to sweten,
Dat Lifweh eet man weg, vœr Koppweh sleep man,
Un gegen Anwass hölp en isen Spaden –
Wa is dat nu mit David achtern Dik?