Du hest wul irgnd en Eck in Hus',
Son Trummelsaal vœr Rött un Mus,
En lütt Karbüßel ünnern Ok
Bi'n Schösteen an in Sott un Smok,
Wo Węwerknecht un Spinnwipp reedt
Un Dusendbeen sin Eier brödt:
De Dodenhamer kloppt in Balken,
Flegengerippen hangt in Galgen.
Dar ligt de Nagels sünner Köpp
Un Arm un Been vun Wihnachtspöpp,
Ol Sagen mit utręten Tähn,
Grotvaderstöhl mit braken Been, –
Genog son düstern Rumpelkabn
Vœr twei Geschirr un Isenkram,
En Platz, wo Sommerlang keen Gras,
As höchstens Stęwelschimmel wasst;
De ward vun Sünn noch Maan ni hell,
Ni Katt noch Hund besöcht de Stell,
As höchstens mal de Murgesell.
Dat is en Platz vœr Jungs un Mömn,
Dar sitt de ole Tid to drömn,
De künnt de operklärten Herrn
Gottlof! mi doch ni operklärn.