De Fuhrmann Matz, de was mal einen Juden
Fiw Daler sößteihn Gröschen schüllig
Un was ok tau betahlen willig;
Doch ob em dat tau lang würd duren
Un ob hei glöwt, dat hei nicks kreg,
De Jud, de lep nah't Rathus rup,
Wo hei denn sine Klag vördrög,
Un Matz, de süll betahlen nu de ganze Supp
Mit Hütt un Mütt un all de Kosten.
Dat was denn nu en schönen Posten,
Un argern ded't em ganz gefährlich;
Denn dat süll gliksten afmakt sin.
Geld tau verdeinen was beswerlich,
Un in sin Taschen was nicks in.
Dat was dunnmals de slimme Tid,
As Krig was üm uns sid un wid
Un as as Frün'n de Russen kemen
Un allens, wat wi hadden, nemen
Un rottenkal un arm uns freten
Un stats Betahlung Lüs' uns leten.
As Matz nu von dat Rathus güng tau Hus,
Dunn knep un bet em ok 'ne Lus;
Em jäkt dat Fell, hei kratzt un seggt:
»Täuw, du oll Sliker, Moses Schmuhl,
Ick strak di doch noch äwer't Mul.«
Un as hei dor noch äwer grüweln deiht, dunn dröppt
Sick dat, dat buten einer fröggt:
»Kamrad, is dies die Fuhrmann Matzen Haus?«
»Ja«, seggt de anner, un de irst, de röppt:
»Du, Fuhrmann Matz, steck Fenster Kopp heraus!«
Un Matz, de kikt denn dörch de Ruten
Un süht en Russen stahn dor buten,
So'n rechten ollen Unteroffezierer
Mit Degen, Kantschu un so wider,
Un de steiht dor un röppt em tau:
»Du, Fuhrmann Matz, paß, was ich sag, genau:
Punkt morgen früh, Punkt Klock Schlag acht Uhr,
Führst Pferd mit zwei auf Markt du vur
Die Leuchtmont, Geldgebel un Kaptain
Un fährst in Nowo-Strelitz rein,
Sie blank dir fünfe Rubel biet.
Un wenn ich sag', was nich geschieht ...«
Hir langt hei nah den Kantschu mit de Hand,
»Rosomi? Sag', hast mein verstand?«
Wat sull hei dauhn? – Den annern Morgen früh
Is Matz all up den Mark, un de oll Rosomi,
De stiggt nu up den Wagen rupper
Un giwwt em af un an en Swupper,
Bald hir, bald dor, wo sick dat eben trefft;
Un Matz, de denkt: Na, dit's en schön Geschäft!