Na gaud! Dat ward so lang nich duren,
Dunn hett dat unsen ollen Buren
Gefährlich wedder in de Tähnen reten;
Hei kunn nich slapen, kunn nich eten
Un müßte also wedder ran
Un nah den Dokter Metzen gahn.
De kriggt em denn nu glik tau hollen,
Bekickt de Tähn un find't den hollen,
Leggt sinen Slätel an, fött wisser,
Giwwt em en Ruck, un – rute is 'e!
Uns' Päsel denkt, dat geiht irst los
Un dit is man de Anfang bloß;
Dit gung em doch binah tau rasch.
Hei halt twei Gröschen ut de Tasch
Un leggt sei för den Dokter hen.
»Wo?« seggt oll Metz, »dit is jo grad, as wenn
Ick nich verstünn, en Tähn herut tau teihn.
Den Burßen giwwst du einen Gullen,
Un mi, den Meister, büttst du ein
Oll dämliches Tweigröschenstück?
Ih, Päsel, wat sünd dat för Schrullen!«
»Ne, dat hett allens sinen Schick«,
Seggt Päsel, »dit gung mi tau swinn;
Doch bi den Burßen! – Ne, dat lat man sin!
Ne, Brauder Metz, för wat, is wat.
Wat hett de nich för Arbeit hadd!«