Herr du mein Gott noch mal to! – un weer he ęben lebenni
Ünner min lębndigen Föt ünnern kolen Likensteen rutkam:
As ik de Ogen anseeg, so blau, un de brünlige Snurrbart –
Hermann, de Thierarzt, he weer dat!
Ik full em to Föten int Steengrus,
Grappel dat Sand vun de Schrift un wis' em: »geborene Weinberg.«
»Garderut«, reep he un kenn mi, »och Garderut, segg mi doch, lęvt se?«
Awer wat kunn ik wul seggn, ik ole barmhartige Sünner?
»Stunn ik doch sülbn un snucker un wisch mi de Ogn mitten Platen,
Fat em ann Arm, as weer'k stumm un trock em in Bistern vun Karkhof,
Lik œwern Damm dœrn Grasweg, denn achterum dœr bi de Bäcker,
Dal na de niebuten Hüs', wo Johanna den Summer to Hür wahn,
Reet em de Stratendœr op un de Stubendœr, een mit enander,
Un noch en Ogenblick drop, do heeln se sik beid inne Armen.« –