Na, dat is gaud! Geseggt, gescheihn!
Nah fiw, söß Dag' makt sick Notorjus Klein
Nu up den Weg un hen nah Banken.
As hei nu führt de Drift entlanken,
Wo ein dat Dörp all seihen kann,
Dunn süht hei ok den Pächter all von widen
Up sinen witten Schimmel riden,
Un durt nich lang', dunn kümmt de Oll heran.
»Gu'n Dag! Na, dat is recht, oll Fründ,
Dat Ji mi Wurd doch hollen hewwt.
Nu führt man sachten tau; wi sünd
Hir man noch bi en lütt Geschäft;
Ick lat hir achter Gasten binnen
Un ward mi glik tau Hus infinnen.«
»Na, wenn't mi man tau lang' nich durt«,
Seggt de Notor un führt nu sachten furt.
Un Bank, de giwwt den Schimmel nu de Spurn
Un jagt irst achter'n hogen Durn,
As Klein em nich mihr seihen kunn,
Dunn achter'n Barg, dunn achter'n Busch herun
Un endlich nah den Hof herup.
Hir makt hei fix de Stalldör up
Un jagt den Schimmel dor herin,
Löppt d'rup tau Hus nah sine Fru
Un röppt ehr tau: »Rasch, Mutter, fixing nu!
Sett all so'n Kram hir vör min Bedd,
Dat't so as bi en Kranken lett,
As leg ick krank hir all sid Dagen,
Lat allerlei herinner dragen,
Un fröggt hir wer, denn möst du seggen,
Dat ick all lang' bün dodenskrank.«
Un dormit treckt sick ut uns' Bank
Un deiht sick in dat Bedd 'rin leggen.
Üm sinen Kopp ward hei en Dauk sick binnen,
Un all de Buddel, de sin Fru kann finnen,
De warden vör sin Bedd henstellt,
So dat em jeder för en Kranken höllt.