Un so gung't noch en Strämel wieder.
Na, as hei naug hadd von de Lieder
Un as em dat nich mihr gefehl,
Besach hei sick den Apen, Born un Kamel.
»Ne, kik, de Ap! Wo'st mäglich in de Welt!
Wat makt de Minsch doch all för't Geld!«
De lütte Ap, dat lütte Dirt,
Dat is allein dat Geld all wirt,
Un dit geiht all binah ümsünst.
De Dire maken ehre Künst.
Tauletzt röppt noch ganz lud de Mann:
»Will einer von die Herrschaftlichkeiten
Noch mal auf das Kamel rum reiten,
Der fürcht' sich nich un komm heran!
Na, du, mein Sohn«, hir wend't hei sick an Fritzen,
»Willst du vielleicht einmal drauf sitzen?«
»Je«, seggt uns' Fritz, »je, kann hei mi ok dragen?
Denn wull 'ck't woll dauhn, denn wull 'ck't woll wagen.«
Na, dat Kamel, dat kümmt un leggt sick dal,
Un unser Fritz, de Düwel hal!,
De klaspert up dat Dirt herup
Un sitt dor baben as 'ne Pupp.
De Deutsching, ne! wo geiht dat nett!
Un wo dat unsern Fritzen lett! –
Nu kümmt de Ap! Nu paßt mal up!
De springt ok up't Kamel herup,
Un von't Kamel springt hei up Fritzen.
»Wat sall dat wesen? Lat de Witzen!«
De Ap fängt nu em an tau taren
Un em in dat Gesicht tau klaren
Un nimmt em von den Kopp de Mütz.
»Verfluchtes Ding!« röppt unse Fritz.
Je ja, je ja! De Ap, de nimmt s' un smit s'
In einen Hümpel Jung's herinner
Un fängt nu an em sinen Kopp tau lusen
Un in de roden Hor herüm tau plusen,
Un dat Kamel, dat löppt nu swinner.
Uns' Fritz, de will dat Dings nu packen
Un grippt sick hin'n nah sinen Nacken,
Rutsch! sitt dat Ding em up de Näs'
Un giwwt em dor en baschen Kes',
Un wenn hei'n hir nu will beluren,
Rutsch! sitt hei wedder acht're Uhren.
»Herun mit di un lat din Heweln!«
Ratsch, bitt de Ap em up de Knäweln.
Hei lus't un plus't,
Hei ritt un bitt,
Hei nart un tart,
Hei wippt un knippt,
Un uns' Fritz Swart,
De grippt un grippt
Bald rechts, bald links,
Un ümmer flutscht em weg dat Dings,
Em will dat Gripen nich gelingen,
Un kann em ok nich von sick bringen.
Nu fäng't Kamel gor an tau springen,
Un dunn was't mit de Rüteri
Von unsen Fritzen ok vörbi.
Noch einen Sprung, baff! liggt hei 'runner.
Un't was wohrhaftig gor kein Wunner.
Wenn jug de Ap hadd in die Fingern beten
Un in de Hor jug rümmer reten,
Ji hadd't woll ok nich faster seten. –
Na gaud! Hei freut sick blot, dat mit den Born
Hei nicks tau dauhn noch kriggt, un löppt in bloten Horn,
Denn sine schöne Mütz was furt,
Un mit 'ne halw geschunn'ne Snut
Ut de verfluchte Baud herut.
»Dat«, seggt hei, »hett mi schön belurt!
Na, einmal un nich wedder mit en Apen!
För't tweitemal, dor segg ick gaud.«
Hei köfft sick nu en nigen Haut
Un ward up't Mark herümmer gapen.
So kümmt hei endlich nah 'ne Stell,
Dor küselt sick 'ne Karessell.
Un as hei steiht un kickt dat an,
Dunn kümmt nah em en Mann heran,
De seggt tau em: »Na, Sähn, wo wir't?
Hir steiht just noch en leddig Pird.
Du, glöw ick, wardst de Ring' woll drapen.«
»Je«, seggt uns' Fritz, »je, hewwt Ji ok en Apen?«
»Ih, Gott bewohr! Stig du man up!«
Un Fritz stiggt up de höltern Pupp.
Tauirst geiht dat so schön un sacht,
Dat unse Fritz vör Wäldag lacht,
Wil dit vel beter em gefehl
As up dat niderträchtige Kamel.
Doch as de Sak recht in den Swung'n,
Dunn kart de Düwel einen Jung'n
Heranner an den Kreis ganz dicht,
De snirt't em grad in dat Gesicht,
Un ümmer, wenn hei makt en Bogen,
Denn snirt't de Jung' em in de Ogen.
»Entfahmte Släks, nu heww ick't satt!
Lettst du mi, Slüngel, nich in Rauh!«
De Bengel, de snirt't ümmer tau
Un snirt't em as 'ne Katt so natt.
»Na«, seggt hei, as hei runner steg
Un as de Jung' taum Düwel was,
»Hüt geiht mi allens schön verdwas!
Nu fehlt man blot, ick kreg noch Släg
Un kreg den Strimer nich verköfft,
Denn hadd ick makt en gaud Geschäft.
Ih! wat sall ick mi hir noch argern?
Ne! Leiwerst gah'ck nah Bäcker Bargern.«
Hei köfft sick nu en schönen Aal
Un set't sick bi den Bäcker dal
Un lett sick 'n Pegel Bramwin geben
Un fängt nu lustig an tau lewen,
Un as hei drunken hadd en lütten,
Dunn gung hei hen nah Korl Witten.
»Na, Korl, wo steiht't, hest all verköfft?«
»Ick mag ok jo! Bi de oll Klatsch
Ward mi de Tid all lang nahgraden,
De ganze Handel geiht verdwatsch!«
»Na, hett di einer denn wat baden?«
»Ih, Gott bewohr! Wer ward de köpen?
En Stein üm'n Hals un denn versöpen!
Dat wir dat Best för't olle Veih,
Dor kemen woll en twei un drei,
De deden nah den Pris mi fragen,
Doch keiner wull den Handel wagen.«
»Je, hür mal, Brauder«, seggt uns' Fritz,
»Verköpen möt ick s' ahn Perdon,
Verköpen möt'ck s'«, röppt hei in Hitz,
»Ick krig tau Hus süs Hunnenlohn!«