De Kronen trecken hoch dor œwer'n See,
de Metten flüggt un spinnt de Stoppel in;
so witt is dor dat Feld vun, as wir't Rip
un Frost un Snee. Dat blänkert in de Sünn,
grad as witt Sid deit anne Dodenkron,
de ünner Glas an de Churpiler hängt
dicht bi de Örgel, wenn de Sünn se dröppt
dwas dörch dat Altorfinster Sünndag morrns.
Krank liggt de Ird dor as 'ne schön jung Fru,
de se to Bedd heww' bröcht, as ehr Stunn kem,
un de't Melkfeewer œwerstahn nich kann,
tosam dorœwer breckt un starben möt
un selig, still un gottgefällig starwt:
Se weet, ehr Kind dat œwerläwt ehr doch,
dat liggt vull Läben in sin Bündeln dor,
as inne warme Weeg, in Fack un Timmer.