Wer in Demmin sünst hett verkihrt,
De kihrte dunn bi Böckel an;
Wer in »Stadt London« nu logiert,
Logiert bi Buck, so heit de Mann.
Dat is de Lop so in de Welt,
Un wenn't di just ok nich geföllt,
Dat helpt di nich, du möst mit ran:
Is hüt din Utseihn jung un smuck,
Büst morgen du en ollen Mann;
Wat »Küken« heit, dat ward 'ne Kluck;
Un ut en Böckel ward en Buck.
Un sünd wi nu ok olle Lüd',
So denk wi girn noch an de Tid,
Wo sei uns tellten tau de Jungen
Un wi as Häuken rümmer sprungen.
Un hellsch fidel un häglich was't,
As Böckel Wirt un Piter Gast;
So as de Gast was, was de Wirt.
Dunn würd mit Narenkappen lüdt,
De Esel bi den Start upschirrt;
Sin'n Nar'n hett jeder Zucker gewen
Un Düwels-Jux un -Ulk bedrewen;
Dunn würd in männig lustig Nacht
De Sorg' tau'r Husdör rute lacht.
Doch hett de Sak mal gruglich en'nt,
As Piter rep: »Kreuz Element!
Herr Böckel, rut! Ehr Hus, dat brennt.«