Ik schall ni seggn, wat Peter Kunrad dach.
He stunn dat ganze Stück lank as verbistert,
Un as de Röwerhauptmann mit ęr wegdrog,
Do glinstern em de Parlen vœr den Kopp,
He hęv de Fot, as wull he achterna,
Un ball de Fust – doch glik besunn he sik
Un stell sik anne Wand hin as en Pahl.