Na, dat hett denn so lang nich wohrt,
Dunn is en Frugensminsch von dese Ort
Tau uns ok nah Swerin henkamen,
Un Mongmorangzi heit s' mit Namen,
Un wesen wull s' 'ne Herzogin,
Denn unner dem wull keiner von ehr sin.
Un't was en oll gefährlich Dirt,
So dick un fett un dorbi lütt,
Un einen wohren Fladen wir't
Un was so gel schir as 'ne Quitt,
Un snaken ded s' in einen Aten.
Na, ick was dormals noch bi de Soldaten
Un stunn bi't irste Regiment,
Un ick un Herzog Friedrich Franz,
Denn dunnmals würd hei man noch Herzog nennt,
Wi heww'n beid uns gaud naug kennt –
Ick säd: Herr Herzog; hei säd: Hans.
Na, as ick mal ens up den Posten stünn,
Wo't nah den Sloßgorn geiht herin,
Dunn kamm de Herzog antaugahn,
Un as hei mi dor sach, dunn blew hei stahn
Un säd tau mi: »Gu'n Morgen, Hans,
Hir heww'n de Hun'n woll ehren Danz,
Wo kam'n de Köters hir herin?«
»Herr Herzog, ne! dat ick nich wüßt,
So lang', as ick hir stah – dat müßt
Denn vör min Tid hir scheihen sin.«
»Na, dauh mi den Gefallen, Hans,
Un paß mi up den Hunnendanz
Un lat mi keine Köters rin;
Denn de verdammten Dire bören
Bi jede Blaum den Bein tau Höcht,
Un wenn dat ok woll wedder drögt,
So kann man den Geruch doch spören;
Sei rüken lang' denn nich so schön!
Drüm paß mi düchtig up, min Sähn!«