De Wörner Klocken lüd de Prędigt ut.
Se summt ut wider Feern un mank de Im,
De œwert Feld hin drivt vun Blöt to Blöt.
Denn klœtert wücke Wagens langs den Weg:
De Pęr sünd nich to sehn int lange Korn,
Man blot de Köpp, un Minschen achterhęr,
As wenn se sęgeln op en See vun Weten.
So jagt se een na't anner wit vœrbi,
De Schall un Schin vertreckt sik jümmer wider,
Un Allns is wedder still as inne Kark.