Do keemn se langs den Weg as keem de Floth,
Un Pęr un Minsch un Köpp un Arms un Säwels,
As wülter sik en Wagg den Strand herop:
Dat mutt noch mit, dar kann keen Drippen wiken –
Dats all een Klumpen vuller Schum un Wuth,
De Pęr as rasend, un de Minschen baben
As flüggt en Koppel Kreiden vœr en Storm.
De armen Lüd! – wat hölpt? – se mussen raf.
Wi stunn' as Pahlen – »Für!« dar fulln se hin,
As puß en Wind dat Hackelsch vun en Dęl.