Ęben weern se nu beid achtern Dik gan un harrn dat bespraken,
Gungn bet na Mœl anne Brügg, wo dicht ant Stęgelsch de Bank steit,
Setten sik dal in Gedanken un bu'n sik en glückliche Tokunft,
Gänzli vergęten un sęli, un Een mit de Arm um de Anner:
Mutt dar ni jüst de Böse de Trina na'n Waterbęk rutföhrn,
Oder en Fikenvertellersch, de Annerlüd Niigkeit todriggt –
Sęker kunn he't nich seggn, doch hör he in Drom as en Ammer,
Denn stunn in Maanschin en Schatten, un vœr em – sin Vetter, de Möller:
Hest du mi, kannst du mi! sieh! un lacht as de Döwel bi'n Schandpahl,
Fangt an to schantern un schelln un »Kumm mi man nie œwern Drüssel!«