Mit eenmal schallt en Orgel vœr de Dœr.
Dat durt ni lang, so spęlt en Vigelin,
Denn kumt en Harf, Gesank un noch wat anners.
Ik seet jüs grade œwer vun dat Brutpaar.
Mit een Mal ward se as de kalkte Wand,
Un Kunrad ganz verhęsbęst un vertünnelt.
Ik meen, dar weer wat los un seeg mi um –
Dar stunn de ganze Sippschaf inne Dœr!
De Orgeldreier mit dat halwe Been,
De Gliederrenker mit sin beiden Kinner,
De Taschenspęler in sin witte Mütz,
De Füerfręter mit de Sęgenbart,
Wat achterto de gęle Barentrecker,
Sogar de grise Jung mitsams sin Ap,
De hoch un klok em vun de Schullern keek.
Se stelln sik sachten in en runne Reeg;
De Stumme, de opt Markt mit Leder handelt,
De Burn gewöhnlich anfat bi de Knöp
(He weer en bleken Mann mit lange Haar,
De schütt he jümmer, wackel mit den Kopp
Un heel de Lüd sin lütten Packen hin;
De Junges sän: De stumme Harfenspęler),
De tręd herut un heel en Art vun Ręd
Vun Dänsch un Hochdütsch un vun anner Spraken,
Un sä, se wünschen Glück un allens Guds
Un będen um en lüttjen warmen Drunk.