Na, Fritz kümmt rin. »Gu'n Abend, Vader!«
»Wo Düwel, Jung', wo sühst du ut?
Letst du di in de Stadt tau Ader?
Jung', hett viellicht di blött de Snut?«
»Ne, Vader, ne! Dat heww'n Ji doch nich drapen:
Dat dicke Og is von den Oltgesell,
Dat an de Näs' is von den Apen,
Un dat ick kläternatt, is von dat Karessell,
Un wat Ji up min West hir seiht un wat
Binah as idel Blaud süht ut,
Dat is kein Blaud, dat is man, dat
De Witt den Roden smet herut.«
»Wat sall de Oltgesell? Wat sall de Ap?
Wat sall de Witt und Rod? Du Schap?
Von all dat, wat du seggst, geföllt
Mi nich en Wurd! Is dat Kultur der Welt?
Heww ick di dorüm in de Stadt rin schickt?«
»Ih, Vader«, seggt de Jung un drückt
De Schachteln mit den Snuwtoback
Sin Moder in de Hand herin,
»Ih, Vader, makt doch nich en Snack,
Dat is vörbi, lat't dat man sin.«
»Sick dor mit Takel rüm tau slahn! –
Wo is't denn mit den Handel gahn?«
»Wo? Mit den Handel? Meint Ji mit de Kauh?
Ih, dat güng ganz natürlich tau.«
»Wat hest du vör de Kauh denn kregen?«
»Kregen? – Na, seggt doch, Vader, mal von wegen
Jug Ogen, warden de all swack?
Seggt, kän'n Ji dichting bi noch seihn?«
Un dorbi pedd't hei Modern up de Bein,
Un Moder, de den Snuwtoback
All heimlich in de Eck probiert
Un spört, dat dat wat Gaudes was,
De markt denn glik, dat Fritzen wat passiert,
Un mengt sick nu herinner in den Snak.
»Ih, Gott bewohr, hei kickt verdwas
Un kickt nich äwer sinen Meß,
Hei is en ollen blinnen Heß.«
»Na, Vader, ick heww hir Jug bröcht 'ne Brill,
So schön, as sei tau krigen was.
Nu paßt mal up, un holl't mal still
Un kikt mal nipping dörch dat Glas!«
Hei paßt un paßt, dat Ding, dat will nich hacken,
Den Oll'n sin Näs' sitt mang de Backen
Un was so dick un was so lütt,
So dat de Brill stets runner glitt.
Fritz halt 'ne anner ut de Tasch herut.
»So, Vader, nu holl't her de Snut,
Nu will wi des' mal upprobieren,
De ward woll passen ganz genau.«
»Jung'«, säd de Oll, »kannst du nich hüren?
Ick frag, wat kregst du vör de Kauh?«
Doch Fritz, de lett sick gor nich stüren,
Hei halt de drüdd, hei halt de virt',
De warden ok em upprobiert,
Doch up den Ollen sinen lütten,
Vergrützten Däwk dor wull kein sitten.
Un wil hei en Dwaskiker was,
Kek hei mit't eine Og stets äwer't Brillenglas.
»Jung'«, seggt hei arg, »lat mi in Rauh,
Un segg, wat kregst du för de Kauh?«
Doch Fritz probiert noch ümmer tau
Un paßt em up de föftig Stück,
Doch sitt nich ein recht up den Schick;
Un as hei hett dat Stück utäuwt,
Dunn seggt hei trurig un bedräuwt:
»Ne! Vader, ne! Dit is verge's,
Ji hewwt för Brillen keine Näs'!«
»Jung'«, säd de Oll un kreg den Jung'n tau faten,
»Meinst du, ick sall mi brüden laten?
Wat sall dat mit de Brillen heiten?
Wat kregst du för de Kauh? Dat will ick weiten!
Willst du mi glik de Wohrheit seggen?
Sünst lat ick di Kranzhäster scheiten!«
Nu ward sick Mudder twischen leggen.
»Wat hett dat lütte Kind di dahn?«
(Fritz was so'n Slaps von twintig Johr.)
»Willst du mi hir den Jungen slahn?
Dat süll noch fehlen! Gott bewohr!«
»Jung', antwurt! Oder ick slah tau,
Un segg, wat kregst du för de Kauh?«
»Ach, Vader, wenn Ji't weiten willen,
Ick kreg för Strimern all de Brillen.«
»De Brillen? Wat?« seggt Vader Swart
Un denkt, de Jung', de hett em nart,
Un lett em los un kikt em an,
»Dor trett ein'n jo de Ahnmacht an!
Man müggt sick all de Hor utriten
Un sine eigne Näs' afbiten;
Ick bidd jug doch üm Gottes willen –
Min schöne Strimer för de Brillen!«
»Ih, Vader, swig doch!« seggt de Ollsch
Un schüwwt sick twischen em un Fritzen,
»Wat willst du di dorbi verhitzen?
Blot di 'ne Freud tau maken, hett hei't dahn.
Un du willst mi dat Kind hir slahn?
Kann hei dorför, dat s' em bedrogen?
Wat geihst nich sülwst hen, olle Nusseljochen?«
»Holt't Mul mit dinen dwatschen Snack,
Süs kam'ck di sülwst noch up dat Dack!«
»So? Seiht! – Ih, dat wir schön!
Mi un dat Kind, dat wullst du slagen? –
Swig reining still, rohr nich, min Sähn! –
Ick will di up min ollen Dagen
Noch gaud naug wisen, wat 'ne Hark.
Entfahmte Voßkopp! Slah mal tau!
Irst schickst du dat unmünn'ge Kind tau Mark,
Dat hei verhandeln sall de Kauh,
Un wenn hei di denn is tau Willen
Un bringt en föftig schöne Brillen
För de oll Klatsch, denn makst du uns Spermang?
Kumm her, du nakte Kirl! Kumm ran!
Du Jammerlappen wullst mi slagen,
Den ick ded in min jungen Dagen
Oft mit en rugen Hanschen jagen?
Wat kann dat Kind dorvör, du olle Strick,
Dat dine Näs' hett keinen Schick?
Segg, kann dat Kind dorvör, dat di de Brillen
Up dine dicke Snut nich sitten willen?
Un dorvör willst du slagen mi dat Gör
Un makst so'n grugliches Gewes'?«
»Ja, Vader, wat kann ick dorvör,
Dat Ji för Brillen keine Näs'?«
»Na«, seggt oll Swart, »na, dit's doch stark!
As wenn ick schüllig an den Handel wir.
Ick schick em blot hen nah den Mark,
Dat hei Kultur der Welt dor lihr,
Un hei bringt mi taurügg en Hümpel Brillen!«
»Ih, Vader«, seggt de Ollsch, »wat di inföllt!
Wat nennst du denn Kultur der Welt?
Kik blot mal unsen Preister an,
Dat is gewiß en finen Mann
Un hett Kultur der Welt, so vel hei will,
Geiht de nich ümmer mit 'ne Brill?
Un unsen Eddelmann sin olle Swester,
Uns' Amtsverwalter, sülwst uns' Köster,
Kort all'ns, wat wat bedüden will,
Dat dröggt jetzunder ok 'ne Brill,
Un allens, wat för vörnem gelt,
Geiht mit 'ne Brill stolz upgemutert.«
»Ja, Vader, üm Kultur der Welt
Heww ick de Brillen för Jug schutert.«
Oll Swart, de kratzt sick in den Kopp;
Em is binah tau Maud, as ob
Sei em taum Naren hewwen deden.
»Na, Vader«, seggt de Ollsch, »büst nu taufreden?
Is nu nich allens will un woll?«
»Dat kann ick just nich seggen«, seggt de Oll,
De Sak is uter allen Spaß;
De Dinger sünd mi gor nich mal tau Paß.
Taufreden? – Ne! Dat ick nich wüßt.
Taufreden? – Ne! Denn müßt ick leigen!
Hei hadd mi ok de Näs' mitbringen müßt,
De em de Brillenjud ded dreigen.«