Hei slöppt indeß. – So hen tau nägen,
Dunn ward hei ok sick rute rögen,
Un't is soglik sin erst Gedank:
»Din Paleto is di tau lang;
De Fru'nlüd' laten doch kein Rauh,
Du möst ehr man tau Willen sin!«
Un röppt sin Mäten lis' herin
Un flustert ehr ganz sachting tau:
»Dürt«, seggt hei, »Dürt, in't Klederspind,
Dor hängt 'ne Paleto, min Kind,
Dat Ding, dat is tau lang geraden,
Dat bring mal nah den Klederladen
Un segg den Mann: ick hadd doch recht,
Dat wir doch, as ick gistern seggt:
Sei wir tau lang mi vel tau vel,
Dor müßt wat af, 'ne gaude Virtelehl.
Un tau min Fru ward nich doräwer spraken,
Ick will ehr dor 'ne Freud' mit maken.«
Un Dürt, de geiht un kümmt taurügg.
»Herr«, seggt s', »de Snider wunnert sick,
Wo dor noch woll wat 'runner künn,
Dat Ding würd vel tau kort all sin.«
»Gott's Weder«, seggt oll Jochen Bohm,
»Is denn de Kirl ganz in den Drom?
Segg em, dat wiren Dämlichkeiten,
Min Moden müßt ick beter weiten,
Un segg em, Dürt, ick heww di seggt,
Grad wil hei sick dorwedder leggt,
Grad dorüm, dorüm, sall sei so!
Ick wull 'ne korte Paleto.«
Un Dürt, de geiht, kümmt wedder t'rügg.
»Herr«, seggt s', »hei schüddköppt fürchterlich,
Doch endlich sned hei wat von af
Un säd, as hei s' mi wedder gaww,
Nu würd sei denn woll kort naug sin.«
»Schön«, seggt de Oll, »denn nimm sei man
Un häng' sei in dat Schapp herin.«