Eins führt hei nah den Wullmarkt tau Berlin.
Bald was sin Wull denn ok verköfft,
Un hei hadd makt en gaud Geschäft,
Doch ihr hei wedder weg wull führen,
Wull hei de Stadt beseihn en beten
Un sick en beten verlustieren;
Vör allen wull hei äwerst eten.
En Bummler bröcht vör gauden Lohn
Em denn ok nah 'ne Rest'ratschon,
Wo dat up't mäglich Finste was.
Dat kamm em denn nu schön tau Paß,
Un as hei achter'n Disch hett seten,
Dunn röppt hei: »Hür, min Sähn! Markür!
Oh, bring' mi mal en beten Eten!«
»Jawohl, mein Herr! Was wünschen Sie?«
Un giwwt den Oll'n 'ne Stripp Poppier,
Worup dat all tau lesen stunn,
Wat jeder för sin Geld hir krigen kunn.
Na, Schimmel-Brandt, de lest un lest;
Hir's vel för Hunger un för Döst,
Doch durt dat lang, ihr hei wat süht,
Worup hei rechten Appetit
Un so'n rechten Giwwel hadd.
Doch endlich seggt hei tau den Jungen:
»Na, bring mi Spars' un Duwenbrad
Un ok en Stückschen Ossentungen.«
De Jung', de löppt un bringt em 'ne Potschon.
»Wo?« seggt uns' Brandt, »wo? Dat is 'ne Potschon?
Entfahmte Slüngel, segg, wat denkst du di?
Wo kannst mi so en Happen gewen?
Dat is en Lickup man för mi.
Bring glik mal rin en Stückner säben,
Un hal sei fix un nich to tarig;
Mit des' dor bün ick nu all farig.«
De Jung', de bringt s' nu alle säben,
Un Brandt lett sick en Achtel Rodspon gewen.
De Jung, de löppt un set't en Gläsken hen.
»Du Schapskopp? Segg, wat denkst du denn?
Paß up! Süs giwwt dat eine Tachtel.
Dat Drüpping? Nennst du dat en Achtel?
Dor lop man glik den Saal entlanker
Un hal mi mal en Achtel-Anker.«
Nu würden em fiw Buddeln bröcht.
»So!« seggt uns' Brandt, »so! Nu is't recht!
Doch bring' noch n' beten Hiringss'lat. –
So, nu, min Sähn, nu heww 'ck min Mat.«
Un dormit fängt hei an tau eten.