Na, Mutter Knaksch, de durt't denn sihr
Un makt sick endlich up de Bein,
Will doch mal dor taum Rechten seihn
Un fröggt sick ruppe nach Swerin
Un fröggt dor ümmer nah den Herrn
Attolleristen Hanne Knaken.
Sei wisen ehr nah de Kasern,
Un as sei dor von Hannern spraken,
Dunn wisen s' ehr en En'nlang wider.
Dor stunn denn nu de Unt'roffzierer
Un hadd uns' Hannern in de Mak
Un knufft un pufft up Hannern in.
Dunn ward uns' Mutter falsch tau Sinn,
Kümmt ran un seggt: »Is dat 'ne Sak?
Wat hett Em min lütt Hanning dahn?
Wo kann Hei mi dat Kind hir slahn?
Wat stött Hei im dat Jünging?« seggt s',
»Kann Hei nich seggen: Hanning, so,
Un dreih di links un dreih di rechts –
Denn deiht dat leiwe Kind dat jo.
Täuw! Ick ward nah'n Großherzog gahn.«