»Na, Dins', du hest den Hamel namen,
Gestah, min Sähn, süs giwwt dat wat,
Süs lat'ck di up den Puckel kamen«,
Seggt de Stadtrichter Roggenbladd.
»Je, Herr«, seggt Dins', »dat's all recht gaud;
Mi ward man gor tau swack tau Maut,
Mi schüdd't as Fewer dörch de Knaken,
Sall'ck nich dat Finster apen maken?
En beten frische Luft, Herr Stadtgericht!«
Un as hei de Verlöwnis kriggt,
Makt hei dat Finster up un seggt:
»Nu noch ne Pris', denn kem'ck t'recht,
Denn wull'ck ok allens ingestahn,
Wo't mit dat Hamelstehlen gahn;
Ick fäul mi ganz gefährlich matt.«
»De sallst du heww'n«, seggt Roggenbladd
Un halt ut sine Tasch de Dos',
»Hir nimm di ein un denn legg los!«
Dins' nimmt sick denn 'ne gaude Pris'
Un geiht verlur'n, so ganz quanswis',
En beten an dat Finster ran,
Un Roggenbladd, de fängt nu an:
»Stadt Punschendorf und actum den ...
Wat willst du mit den Haut, min Sähn?
Lat mi doch minen Haut dor stahn!«
»De Haut«, seggt Dins', un set't den Haut sick up,
»De Haut, de paßt mi wunderschön.
Adjüs ok, mine Herrn!« Un wupp!
Is hei behen'n ut't Finster rut,
Un de Akzessers un de Richter,
De sitten binn'n mit lang Gesichter
Un seihn as drei Ölgötzen ut.