»Gau to, Jung! stick de Fork hier in de Eer!
Man düchtig deep! süh so! – un dar de anner!
Un hier de Knüppel dœr de Tinn! – De Harken
– Das recht – man so schreeg œwer an den Törfklot!«
Grotvader wis' un arbei' mit de Hann',
As he dat seggt, un harr dat hild un ili;
Doch weern de Been so gau nich as de Mund,
Se weern al stump un stif, de Waden dünn,
De Kneden krumm un bęwri mit ęr Spangn.
He stunn un röhr de Schoh ni vunne Stell,
Un heel de Arms vuneen, as wenn he tolang,
Un seggt: »Ik will en Dutten Hau derop leggn!«
Doch keem de Jung em flink un rasch tovœr.
»Süh so! Das recht. – Dat ward je'n gruli Wedder!«
Un darbi trock he an sin breden Hot
Un schov em inne Nack un krau den Griskopp
Un rich den olen krummen Rügg tohöch –
»Du lewe Gott! dat ward je düstre Nacht!
Ik dach dat al; wa weer dat swul un brüddi,
Un wa de Flegen steken dœr de Strümp!
Jan Hinners schull dat För man lerri laten;
He kumt ni vunne Büt, so brickt dat los.
Bi Möldorp un int Westen ist noch hell –«
He dreih de Rump un röhr sik ni vun Placken –
»Doch liggt dat oppe Geest je gnęterswart,
De Wulken hangt hendal bet oppe Höchden,
In Hastedt is de Thorn man kum to sehn.
Süh an, de Wulk! dat is en Buttelsteert!
Wo de hendal langt, bringt se ok nix Gudes.
Dar geit't al los! Süh, wa dat stufft un dreiht,
As wenn de Hadbarn inne Hęben swęvt!
Das luter Dack un Reth – du lewe Gott,
Dar is wul'n halwe Schün to stuben gan!
Un wa dat sus't! Aha! dat sünd al Hagel!
Wa se dar danzt! – Krup ünner – so man to! –
Ol Nawer Springer löppt ok al in Draf;
Wat makt he Been! süh an! he kann nich rœwer –
Dar kumt he rut – he hett en Stęwel vull –
Wi ward to old, dat geit ni mehr, Herr Nachbar,
Krup He man ünner, hier's noch Platz vœr Een.
Ik denk, dat Wedder jagt wul bald vœrœwer.
De Hageln sünd to hart vœr ole Knaken;
Se rasselt mi as Arfen oppen Hot!«
Un darbi fallt he vœrwarts oppe Hann'
Un krabbelt langsam rinner inne Hütt,
Un sett sik bi de Annern inne Reeg,
De Been vœrut un mit de Rügg ann Törfklot.