Se reten sik um ęr bi Danz un Beer,
Un harrn sik all vernarrt in Anna Blom.
Besunners Anton stunn ęr banni na,
Un folg ęr op Gelagen as ęr Schatten. –
Wi dachen eerst, dat harr wat to bedüden,
Und meenn, sin Olen wussen wul Besched,
Doch hörn wi nößen, Anton harr sik ütert:
Sin dęgen Peter war en lege Anna,
He harr sin Dag' keen egen Spegel hatt,
Se stunn un kämm de Lucken gar to faken;
He meen, dat gung ęr umgekehrt as Simson,
Se harr sik gar to wunnerschön verwandelt;
He heel dat mit de Pöppen sünner Flünken,
De Fleerlinken deenn ni mank den Kohl ...
Un wat he sä. –
He harr man gar to rech;
Se flog der rum as Goldsmid mank de Swölken.
Ik weet ni, wa dat togung bi de Diern!
So still un fee – un nu so wild un flüchdi,
Un rein as happi op den Danz un Daben –
De eerste un de letzte – un en Jagdern
Un Lęben – un se blöh di as en Ros'!