Me tacitum perferre meae peccata puellae?
Me mihi rivalem praenituisse pati?
Cur non ut patiarque fodi mea viscera ferro
dissimulato etiam, Bembe, dolore iubes ?
Quin cor, quin oculosque meos, quin erue vel quod
carius est, siquid carius esse potest.
Deficientem animam quod vis tolerare iubebo,
dum superet dominae me moriente fides.
Obsequiis alius faciles sibi quaerat amores,
cautius et vitet tetrica verba nece,
qui spectare suae valeat securus amicae
non intellecta livida colla nota;
quique externa thoro minimi vestigia pendat,
dum sibi sit potior parve in amore locus:
me potius fugiat nullis mollita querelis,
dum simul et reliquos Lydia dura procos.
Parte carere omni malo, quam admittere quemquam
in partem; cupiat Iuppiter, ipse negem.
Tecum ego mancipiis, mensa, lare, vestibus utar;
communi sed non utar, amice, thoro.
Cur ea mens mihi sit, quaeris fortasse, tuaque
victum iri facili me ratione putas.
Ah! pereat qui in amore potest rationibus uti;
ah! pereat qui ni perdite amare potest.
Quid deceat, quid non, videant quibus integra mens est;
sat mihi, sat dominam posse videre meam.