»Süh dor, süh dor! Gu'n Dag, Herr Bank!«
Röppt Pächter Banken tau Notorjus Klein,
»Ick heww Sei doch ok gor tau lang'
Bi uns hir nich in Wohren seihn.
Sei maken sick ok gor tau ror!«
»Wat sall ein maken, Herr Notor,
In'n Frühjohr hadd'ck so'n slimmen Haust,
Un nu bün'ck midden in den Aust;
Sei künn'n sick äwer seihn ens laten.«
»Ih, dat wir eben grad nich dull.
Doch äwerst, wat ick seggen wull –
Heww'n Sei all düchtig Häuner schaten?«
»Rabbhäuner? Ne! Nich äwer Johr.«
»Denn sünd de Dinger woll sihr ror?«
»Ih, Gott bewohre! Haun bi Haun!
Ick heww man likerst vel tau dauhn,
Dat ick nich recht afkamen kann.«
»Na, hüren S', Herr Bank, dormit Sei't weiten:
So mäglich, in de negsten Dagen,
Denn kik'ck en beten bi Sei an;
Min grötst Vergnäugen is dat Scheiten
Un denn vör all'n up Häuner jagen.«
»Na, dat's en Wurt un is gewiß!
Un wat dor denn von Häuner is,
Dat will'n wi all denn kappenieren,
Un nahsten will'n wi s' ok probieren.«