Un dochen geit al inne hoge Dörnsch,
De grot un kold un fast noch düster is,
En Schritt as mit den Parmtick anne Wanduhr
Vœrbi ant Finster jümmer op un dal.
He geit verdeept, un mummelt bi sik sülben,
En olen Mann, doch steil un breet vun Schullern,
Un mit en Schritt as schull de Borrn sik gęben.
Un steit he dann un wann ant Finster still
Un schütt de Ogen langs den grauen Weg,
De wit vœrbi treckt twischen blanke Gröben,
Un bald in Dunst un Nęwel sik verlüst,
So süht he ut de depen Folen rut,
De Mund so breet, dat grise Haar to Barg:
En Fremden muss he laten as en Isbar.