Mal ins do gungn se ok weg – dat weer oppen Sünndag vœrt Jahrmarkt –
Och, ik weet't noch so gut! wi snacken des Abends vunt Danzen,
Wa wi na'n Möller hin wulln, un wanehr un wasück un wadenni,
Un wi sticheln op Hermann, ob de uns den Block ok wul afneem,
Durn ok all œwer Hanne, dat se des Abnds ni ut Hus kunn.
Peter Wilhelm un ik – de später min sęlige Mann weer –
Seten noch ruhi to snacken – de Twee gungn jümmer wat fröher,
Dat ol Mumme sik inbild', sin Dochder keem vun Persepter –
Seten noch ruhi to klœnen – mit eenmal flog di de Dœr op,
Störtt dar Een rin na de Stuv un lingelank hin oppen Fotborrn,
Leeg dar un wülter sik rum un schreeg un harr sik vertwifelt.
Wilhelm reep: »Hermann, wa is di! wat feilt di, wat hett di bedrapen?
Kumm inne Höch un sta op un segg uns, wat is der vern Unglück?
Is der Een dot oder krank? Is Trinaken Möllersche dot blębn?«
Darmit brok dat herut: »Johanna!« un »Hanne! min Hanne!«
Ween he ni lud as en Kind, un weer doch en Kęrl as en Eekbom,
Snucker un kunn sik ni faten un wander herum inne Warkstęd.