»Na«, seggt de ein von sine Gäst,
»Na, mit Verlöw, min Herr Majur,
So is de Sak doch woll nich west!«
»Dies geht mich doch etwas zu weit!
Dit kann'ck nich glöwen«, seggt de tweit.
»Ne, Herr Majur, dat segg ick mit,
Dat kann'ck nich glöwen«, seggt de drüdd.
»Ne, dit's denn doch tau dull!« seggt ok de virt',
»So'n Lägen heww 'ck mindag nich hürt!«
»Wat? Ick? Wat, ick sall leigen?
Dor sall doch glik dat Wetter rinner slagen!
Ick lat mi glik den Hals ümdreigen!
Ick heww noch all mindag nich lagen.
Wo is Jehann? Hei sall herinner kamen!
Ji sällt mi doch nich alltausamen
För einen graben Lägner schellen!
De sall de Sak jug ok vertellen;
Hei was dicht an bi mi up Posten stellt
Un weit, wo sick de Sak verhöllt.«
Jehann kümmt rin. »Jehann, nu hür mal tau
Un segg de Wohrheit ganz genau.
Schot ick den Hirsch nich in den Hinnerlop?
Un föll nich glik dat Kreatur,
Ahn dat hei sick man rögt, tau Hop?
Un kamm de Kugel nich herut bi't Uhr?
Hest du den Schuß nich seihn dor vören?«
»Ja, mine Herren, dat will ick glik beswören,
Dat is gewiß!« seggt Jehann Möller,
»Min Herr, de schot; un as hei schot, dunn föll 'e.
Doch wo dat eigentlich is scheihn,
Dat künn hei sülwst so prick nich seihn;
Ick sach dat äwerst ganz genau,
Wo dat so kamm. So gung dat tau:
Seihn S', in so'n richt'gen halwen Düsel
Was woll de Hirsch all von dat Schrigen
Un von den Larm, un as hei ut den Dannenküsel
Up uns herute kamm, dunn würd hei sihr bedenklich,
Denn hei würd uns tau seihen kriegen.
De Sak, de würd em nu verfänglich:
'Ick weit nich', dacht'e, 'wat ick dauh?
Hir achter laten s' mi kein Rauh,
Un vör mi stahn sei mit de Scheit,
Sei ward'n am En'n mi doch beluren!'
Un dorbi kratzt hei sick, sihr in Verlegenheit,
Mit sine Klaben acht're Uhren.
Un noch was hei nich kamen taum Besluß,
Dunn schot de Herr Majur,
Un dorvon kamm't, dat em de Schuß
Satt in den Hinnerlop un achter't Uhr.
So hett min Herr den Hirsch dor schaten,
Un so ist' wohr, Sei kän'n sick d'rup verlaten.«