Eins kam sin Reeder taum Besäuk.
»Jung'«, seggt nu unse oll Kaptein,
»Mak de Kajüt uns fixing rein
Un mak dor allens gaud tau Räuk,
Un denn besorg uns fix en moy,
Vullstännig Frühstück in de Koj'.«
De Jung was Niling noch, un Peiter heit'e.
Doch wat sin Herr em heit, dat deiht'e.
As nu de Kopmann sine Saken
Mit unsen Hinrich hett bespraken,
Dunn gahn sei in de Koj' rin,
Dor ward en schönes Frühstück sin,
Blot äwer'n Disch, dor liggt kein Laken.
»Jung'«, seggt nu unse oll Kaptein,
»Wat hest kein Laken äwerleggt?«
De Jung', de grint em an un seggt:
»Je, Herr Kaptein, wi heww'n jo kein.«
Na, 't möt so gähn. – De Kopmann ett,
Un as hei sick vernüchtert hett,
Dunn geiht'e.
Un de Kaptein, de röppt nu: »Peiter!«
Un bögt em dal un klemmt em mang de Bein.
»Täuw, du Hallunk! – Wi hewwn jo kein!
Kannst du nich segg'n: Dat Dauk is in de Wasch?«
Un swabb! un swabb! giwwt dat denn nu Kalasch.