»Am leefsten bün ik buten un opt Feld;
Bi'n Wedder is mi't inne Stuv to eng.
De Lüd hebbt jümmer Angst, wenn se alleen sünd,
Un sünd se binn', so sünd se mall un krœti.
Ik bün ni bang, doch kann ik ok ni hebbn,
Wenn bi'n Gewitter lacht un schrachelt ward.
Mi dünkt, uns Herrgott hett dat Rik alleen,
Un wenn he snackt, so schulln wi Annern swigen.
He snackt je doch ni alle Dag' mit uns,
Un wenn he't don schull, wi verstat em nich:
So mutt he wul mitünner'n Machtwort spręken.