Am meisten leep he mi de junge Anton,
Un gung mit em to plögen un to graben,
Un dav mit em des Abends vœr de Dœr,
Lęv ok as Kind in Hus' mit beide Olen.
De sän, he weer so fliti un so sauber
Un mak sin Saken sülm, un knütt sik Jacken
– He harr dat vun de Oberdütschen lehrt –
Un Strümp un Mützen vœr sin ole Moder.
De schick he ok to Maidag Hür un Allens,
Un koff ęr jeden Harst en Swin un so –
Genog dat weer en prächti lütten Kęrl!