Input:
REGOLAMENTO (UE) N. 1233/2011 DEL PARLAMENTO EUROPEO E DEL CONSIGLIO
del 16 novembre 2011
relativo all’applicazione di alcuni orientamenti sui crediti all’esportazione che beneficiano di sostegno pubblico e che abroga le decisioni del Consiglio 2001/76/CE e 2001/77/CE
IL PARLAMENTO EUROPEO E IL CONSIGLIO DELL’UNIONE EUROPEA,
visto il trattato sul funzionamento dell’Unione europea, in particolare l’articolo 207,
vista la proposta della Commissione europea,
deliberando secondo la procedura legislativa ordinaria (1),
considerando quanto segue:
(1)
Le agenzie di credito all’esportazione («ACE») contribuiscono allo sviluppo del commercio mondiale sostenendo le esportazioni e gli investimenti delle società in modo complementare alle prestazioni del settore finanziario e assicurativo privato. L’Unione è parte dell’accordo sui crediti all’esportazione che beneficiano di sostegno pubblico («accordo») dell’Organizzazione per la cooperazione e lo sviluppo economico («OCSE»). L’accordo, quale concluso dai partecipanti, disciplina le condizioni e i termini finanziari che le ACE possono offrire, al fine di promuovere condizioni uniformi per i crediti all’esportazione che beneficiano di sostegno pubblico.
(2)
Gli orientamenti che figurano nell’accordo e le norme specifiche in tema di finanza di progetto si applicano nell’Unione a norma della decisione 2001/76/CE del Consiglio, del 22 dicembre 2000, che sostituisce la decisione del 4 aprile 1978 relativa all’applicazione di alcuni orientamenti in materia di crediti all’esportazione che beneficiano di pubblico sostegno (2), e della decisione 2001/77/CE del Consiglio, del 22 dicembre 2000, relativa all’applicazione dei principi di un accordo quadro sul finanziamento di progetti nell’ambito dei crediti all’esportazione che beneficiano di sostegno pubblico (3).
(3)
L’accordo contribuisce indirettamente, per il tramite dell’attività delle ACE, al commercio libero ed equo e agli investimenti da parte di imprese che avrebbero altrimenti un minor accesso alle agevolazioni creditizie fornite dal settore privato.
(4)
È opportuno che, nell’istituire, sviluppare e applicare i propri sistemi nazionali di credito all’esportazione, così come nell’esercizio della propria vigilanza sulle attività di credito all’esportazione che beneficiano di sostegno pubblico, gli Stati membri ottemperino alle disposizioni generali dell’Unione in materia di azione esterna, quali il consolidamento della democrazia, il rispetto dei diritti umani e la coerenza delle politiche per lo sviluppo, nonché la lotta contro il cambiamento climatico.
(5)
I partecipanti all’accordo sono coinvolti in un processo continuo inteso a ridurre al minimo le distorsioni del mercato e a creare condizioni di parità, in virtù delle quali i premi applicati dalle ACE sono basati sul rischio e risultino adeguati per coprire i costi e le perdite di esercizio a lungo termine, oltre a essere conformi agli obblighi nel quadro dell’Organizzazione mondiale del commercio. Per conseguire tale obiettivo, i sistemi di credito all’esportazione operano in modo trasparente e le agenzie presentano pertinenti relazioni all’OCSE.
(6)
La predisposizione di crediti all’esportazione mirati da parte delle ACE può contribuire a offrire possibilità di accesso al mercato alle imprese dell’Unione, comprese le piccole e medie imprese (PMI).
(7)
I partecipanti all’accordo e gli Stati membri dell’Unione hanno deciso di divulgare determinate informazioni sui crediti all’esportazione in conformità delle norme dell’OCSE e dell’Unione in materia di trasparenza, al fine di favorire la creazione di condizioni di parità per i partecipanti all’accordo e gli Stati membri.
(8)
L’Unione applica le misure in materia di trasparenza e comunicazione enunciate nell’allegato I.
(9)
Vista l’accresciuta concorrenza sui mercati mondiali e al fine di evitare svantaggi competitivi per le imprese dell’Unione, è opportuno che la Commissione, con riferimento all’autorizzazione a negoziare conferita dagli Stati membri, sostenga gli sforzi dell’OCSE per coinvolgere i paesi che non partecipano all’accordo. La Commissione dovrebbe ricorrere a negoziati bilaterali e multilaterali per stabilire norme valide a livello mondiale per i crediti all’esportazione che beneficiano di sostegno pubblico. L’esistenza di norme valide a livello mondiale in tale settore è un requisito preliminare per creare condizioni di parità nel commercio mondiale.
(10)
Se è vero che i paesi OCSE sono guidati dall’accordo, i paesi che non sono membri dell’OCSE non partecipano all’accordo, il che potrebbe comportare un vantaggio competitivo per gli esportatori di questi ultimi. Detti paesi sono pertanto incoraggiati ad applicare l’accordo al fine di garantire condizioni di parità anche a livello mondiale.
(11)
Vista la politica dell’Unione sul miglioramento della legislazione, volta a semplificare e migliorare la normativa esistente, nelle future revisioni dell’accordo la Commissione e gli Stati membri dovrebbero appuntare la loro attenzione, ove opportuno, sulla riduzione degli oneri burocratici per le imprese e le amministrazioni nazionali, incluse le ACE.
(12)
I partecipanti all’accordo hanno deciso di modificare e razionalizzare l’accordo stesso. Le modifiche da essi concordate riguardano una maggiore facilità di consultazione, una migliore coerenza con gli obblighi internazionali esistenti nel settore e una maggiore trasparenza, soprattutto nei confronti dei non partecipanti all’accordo. I partecipanti all’accordo hanno inoltre convenuto di integrare nel testo dell’accordo stesso le norme in tema di finanza di progetto introdotte dalla decisione 2001/77/CE, nonché le norme sui crediti all’esportazione relativi alle navi, introdotte dalla decisione 2002/634/CE del Consiglio (4), che ha modificato la decisione 2001/76/CE.
(13)
È opportuno che la decisione 2001/76/CE, quale modificata, sia abrogata e sostituita dal presente regolamento e dal testo consolidato e riveduto dell’accordo ad esso allegato, e che la decisione 2001/77/CE sia abrogata.
(14)
Per integrare agevolmente e prontamente nella legislazione dell’Unione le modifiche degli orientamenti figuranti nell’accordo convenute dai partecipanti all’accordo stesso, è opportuno che la Commissione, quando necessario, adotti atti delegati per modificare l’allegato II. Dovrebbe dunque essere delegato alla Commissione il potere di adottare atti conformemente all’articolo 290 del trattato sul funzionamento dell’Unione europea riguardo alle modifiche degli orientamenti convenute dai partecipanti all’accordo. È di particolare importanza che durante i lavori preparatori la Commissione svolga adeguate consultazioni, anche a livello di esperti. Nella preparazione e nell’elaborazione degli atti delegati la Commissione dovrebbe provvedere alla contestuale, tempestiva e appropriata trasmissione dei documenti pertinenti al Parlamento europeo e al Consiglio,
HANNO ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO:
Articolo 1
Applicazione dell’accordo
Gli orientamenti che figurano nell’accordo sui crediti all’esportazione che beneficiano di sostegno pubblico («accordo») si applicano nell’Unione. Il testo dell’accordo è allegato al presente regolamento.
Articolo 2
Delega di potere
La Commissione adotta atti delegati conformemente all’articolo 3 per modificare l’allegato II a seguito di modifiche degli orientamenti concordate dai partecipanti all’accordo.
Qualora, in caso di modifiche dell’allegato II a seguito di modifiche degli orientamenti concordate dai partecipanti all’accordo, motivi imperativi d’urgenza lo richiedano, la procedura di cui all’articolo 4 si applica agli atti delegati adottati ai sensi del presente articolo.
Articolo 3
Esercizio della delega
1. Il potere di adottare atti delegati è conferito alla Commissione alle condizioni stabilite nel presente articolo.
2. Il potere di adottare atti delegati di cui all’articolo 2 è conferito alla Commissione per un periodo indeterminato a decorrere dal 9 dicembre 2011.
3. La delega di potere di cui all’articolo 2 può essere revocata in qualsiasi momento dal Parlamento europeo o dal Consiglio. La decisione di revoca pone fine alla delega del potere ivi specificato. Gli effetti della decisione decorrono dal giorno successivo alla pubblicazione della decisione nella Gazzetta ufficiale dell’Unione europea o da una data successiva ivi specificata. Essa non pregiudica la validità degli atti delegati già in vigore.
4. Non appena adotta un atto delegato, la Commissione ne dà contestualmente notifica al Parlamento europeo e al Consiglio.
5. L’atto delegato adottato ai sensi dell’articolo 2 entra in vigore solo se né il Parlamento europeo né il Consiglio hanno sollevato obiezioni entro il termine di due mesi dalla data in cui esso è stato loro notificato o se, prima della scadenza di tale termine, sia il Parlamento europeo che il Consiglio hanno informato la Commissione che non intendono sollevare obiezioni. Tale termine è prorogato di due mesi su iniziativa del Parlamento europeo o del Consiglio.
Articolo 4
Procedura d’urgenza
1. Gli atti delegati adottati ai sensi del presente articolo entrano in vigore immediatamente e si applicano finché non siano sollevate obiezioni conformemente al paragrafo 2. La notifica di un atto delegato al Parlamento europeo e al Consiglio illustra i motivi del ricorso alla procedura di urgenza.
2. Il Parlamento europeo o il Consiglio possono sollevare obiezioni a un atto delegato secondo la procedura di cui all’articolo 3, paragrafo 5. In tal caso, la Commissione abroga l’atto immediatamente a seguito della notifica della decisione con la quale il Parlamento europeo o il Consiglio hanno sollevato obiezioni.
Articolo 5
Trasparenza e rendicontazione
Le misure in materia di trasparenza e rendicontazione da applicare nell’Unione figurano nell’allegato I.
Articolo 6
Abrogazione
Le decisioni 2001/76/CE e 2001/77/CE sono abrogate.
Articolo 7
Entrata in vigore
Il presente regolamento entra in vigore il giorno successivo alla pubblicazione nella Gazzetta ufficiale dell’Unione europea.
Il presente regolamento è obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri.
Fatto a Strasburgo, il 16 novembre 2011


Input:
KOMISJONI RAKENDUSOTSUS,
29. juuli 2011,
millega muudetakse otsust 2005/50/EÜ 24 GHz raadiosagedusala ajutise kasutuse ühtlustamise kohta seoses sõidukite lähitoimeradarseadmete kasutusega ühenduses
(teatavaks tehtud numbri K(2011) 5444 all)
(EMPs kohaldatav tekst)
(2011/485/EL)
EUROOPA KOMISJON,
võttes arvesse Euroopa Liidu toimimise lepingut,
võttes arvesse Euroopa Parlamendi ja nõukogu 7. märtsi 2002. aasta otsust nr 676/2002/EÜ Euroopa Ühenduse raadiospektripoliitika reguleeriva raamistiku kohta (raadiospektrit käsitlev otsus), (1) eriti selle artikli 4 lõiget 3,
ning arvestades järgmist:
(1)
Komisjon tegi 7. novembril 2008 Euroopa postside- ja telekommunikatsiooniadministratsioonide konverentsile (European Conference of Postal and Telecommunications Administrations, edaspidi „CEPT”) ülesandeks teostada otsuse 2005/50/EÜ (2) artikli 5 lõike 2 kohase põhjaliku läbivaatuse jaoks tehnilisi uuringuid sõidukite lähitoimeradarseadmete kohta ning raadiotehnilise ühilduvuse uuringuid seoses raadiosagedusala 24 GHz võimalike teistsuguste kasutamisviisidega.
(2)
CEPTi aruanded nr 36 ja 37, mis esitati nimetatud ülesande alusel, ning otsuse 2005/50/EÜ kohane põhjalik läbivaatus seoses sagedusalasid 24 GHz ja 79 GHz käsitlevate arengusuundumustega osutavad sellele, et kõnealuse otsuse artikli 2 punktis 5 sätestatud kontrollkuupäev 30. juuni 2013 on endiselt kehtiv ning et sagedusala 24 GHz teiste kasutajate kahjuliku mõju puudumist silmas pidades puudub vajadus kõnealuse tähtaja pikendamiseks.
(3)
Praegu arendatakse välja sellist sõidukite lähitoimeradarite tehnoloogiat, mis töötab sagedusalas 79 GHz. Samas on selgeid tõendeid selle kohta, et kõnealuse tehnoloogia rakendusi ei ole võimalik autotööstusesse integreerida selleks tähtpäevaks, mis on kehtestatud sagedusalas 24 GHz töötavate lähitoimeradarite jaoks, ning et arendus-, integreerimis- ja katsetusetapi jaoks veel vajalikku aega silmas pidades on tõenäoline, et sagedusalas 79 GHz töötavad sõidukite radarid oleks otstarbekas massiliselt turule lubada 2018. aastal või kõige rohkem mõni aasta varem.
(4)
Peale selle on vaja lisaaega, et viia sagedusala 24 GHz kasutavad automudelid üle sagedusala 79 GHz kasutamisele, kui kõnealust tehnoloogiat kasutavad uued automudelid tulevad kasutusele.
(5)
Oluline on tagada sagedusala 24 GHz kasutavate radaritega varustatud autode praeguse ja tulevase tootmise säilimine, kuna kõnealused radarid on liiklusohutuse seisukohast tähtsad ja sellised seadmed tuleb püüda kasutusele võtta võimalikult paljudes autodes. Seepärast tuleb vältida olukorda, kus radarite käsutusse ei jää enam raadiospektrit, mistõttu on vaja ajutist lahendust, et tagada üleminek ajavahemikus 1. juulist 2013 kuni 1. jaanuarini 2018. Täiendava üleminekuaja võimaldamiseks tuleks tähtaega 1. jaanuar 2018 pikendada nelja aasta võrra sõidukite selliste lähitoimeradarseadmete puhul, mis on paigaldatud mootorsõidukitele, mille kohta on tüübikinnitustaotlus esitatud enne 1. jaanuari 2018.
(6)
Võttes arvesse asjaolu, et sagedusalas 23,60-24 GHz on raadioastronoomiale, Maa-uuringute satelliitsidele ja kosmoseuuringute passiivraadiosidele tagatud rahvusvaheline kaitse ning et kõnealune sagedusala on erandkorras otsusega 2005/50/EÜ määratud lähitoimeradarite jaoks, ei ole võimalik sellisel otstarbel kasutamise aega pikendada. Lisaks on sagedusala 24-24,25 GHz määratud tööstuslikuks, teaduslikuks ja meditsiiniliseks kasutuseks (ISM-sagedusala).
(7)
CEPTi ühitatavusuuringutest, mis käsitlevad ka teatavaid sõjalisi süsteeme, selgub, et tehniliselt otstarbekas alternatiivlahendus võib olla sagedusala 24,25-27,50 GHz. Sagedusest 26,50 GHz ülespoole jääva sagedusala on NATO kavandanud sõjalisel otstarbel kasutatavate tava- ja mobiilsidesüsteemide jaoks.
(8)
Otsusega 2005/50/EÜ kehtestatud 7 % kasutuskünnis tuleks säilitada, kuna puuduvad tõendid selle kohta, et kõnealune künnisväärtus ületatakse enne sagedusalale 79 GHz üleminekut, ning ka selleks, et rõhutada asjaolu, et sagedusala 24 GHz kasutamine on ajutine lahendus.
(9)
Komisjon peaks liikmesriikide abil jätkuvalt jälgima käesoleva otsuse kohaldamist ning künnisväärtuse puhul eelkõige seda, et teistele sagedusala kasutajatele ega naabersagedusaladele ei põhjustataks kahjulikke häireid, olenemata sellest, kas 7 % künnisväärtust ületatakse või mitte.
(10)
Seepärast tuleks otsust 2005/50/EÜ vastavalt muuta.
(11)
Käesoleva otsusega ettenähtud meetmed on kooskõlas raadiospektrikomitee arvamusega,
ON VASTU VÕTNUD KÄESOLEVA OTSUSE:
Artikkel 1
Otsust 2005/50/EÜ muudetakse järgmiselt:
1)
artikli 2 punkt 5 asendatakse järgmisega:
„5.
„kontrollkuupäevad” - 30. juuni 2013 sagedusala 21,65-24,25 GHz puhul ning 1. jaanuar 2018 sagedusala 24,25-26,65 GHz puhul;”;
2)
artiklit 3 muudetakse järgmiselt:
a)
teises lõigus asendatakse tekst „kontrollkuupäevani” tekstiga „kontrollkuupäevadeni”;
b)
kolmandas lõigus asendatakse fraasid „kõnealust kuupäeva” ja „kõnesolevat kuupäeva” tekstiga „kõnealuseid kuupäevi”;
c)
kolmanda lõigu järele lisatakse järgmine lõik:
„Tähtaega 1. jaanuar 2018 pikendatakse nelja aasta võrra sõidukite selliste lähitoimeradarseadmete puhul, mis on paigaldatud mootorsõidukitele, mille kohta on tüübikinnitustaotlus esitatud vastavalt direktiivi 2007/46/EÜ artikli 6 lõikele 6 ja millele on tüübikinnitus (3) antud enne 1. jaanuari 2018.
3)
artiklit 5 muudetakse järgmiselt:
a)
lõike 1 punktis d asendatakse tekst „kontrollkuupäev on jätkuvalt asjakohane” tekstiga „kontrollkuupäevad on jätkuvalt asjakohased”;
b)
lõiked 2 ja 3 jäetakse välja;
c)
lõige 4 asendatakse järgmisega:
„4. Liikmesriigid abistavad komisjoni lõikes 1 osutatu jälgimisel, tagades, et vajalik teave, eelkõige lisaga ettenähtud teave kogutakse ja esitatakse komisjonile õigel ajal.”
Artikkel 2
Käesolev otsus on adresseeritud liikmesriikidele.
Brüssel, 29. juuli 2011


Input:
DÉCISION DE LA COMMISSION
du 29 mars 2011
en application du règlement (CE) no 45/2001 du Parlement européen et du Conseil, relative à l’adéquation du niveau de protection fourni par le Japon aux données à caractère personnel transférées depuis l’Union européenne, dans le cas spécifique des transferts effectués par la Commission européenne au profit des autorités douanières japonaises en vertu de la décision no 1/2010 du comité mixte de coopération douanière UE-Japon et au titre de l’article 21 de l’accord entre la Communauté européenne et le gouvernement du Japon relatif à la coopération et à l’assistance administrative mutuelle en matière douanière concernant la reconnaissance mutuelle des programmes relatifs aux opérateurs économiques agréés dans l’Union européenne et au Japon et aux fins exclusives et spécifiques de la décision no 1/2010 du comité mixte de coopération douanière
(2011/197/UE)
LA COMMISSION EUROPÉENNE,
vu le traité sur le fonctionnement de l’Union européenne,
vu le règlement (CE) no 45/2001 du Parlement européen et du Conseil du 18 décembre 2000 relatif à la protection des personnes physiques à l’égard du traitement des données à caractère personnel par les institutions et organes communautaires et à la libre circulation de ces données (1), et notamment son article 9, paragraphes 1 et 2,
après consultation du Contrôleur européen de la protection des données,
considérant ce qui suit:
(1)
Le 24 juin 2010, le comité mixte de coopération douanière mis en place en vertu de l’article 21 de l’accord entre la Communauté européenne et le gouvernement du Japon relatif à la coopération et à l’assistance administrative mutuelle en matière douanière (2) a adopté la décision no 1/2010 concernant la reconnaissance mutuelle des programmes relatifs aux opérateurs économiques agréés dans l’Union européenne et au Japon (3) (ci-après «la décision no 1/2010 du CMCD»).
(2)
La section IV de la décision no 1/2010 du CMCD prévoit un échange d’informations entre les autorités douanières définies à l’article 1er, point c), de l’accord entre la Communauté européenne et le gouvernement du Japon relatif à la coopération et à l’assistance administrative mutuelle en matière douanière. Conformément à cette définition, le ministère japonais des finances et les services compétents de la Commission sont réputés constituer des autorités douanières.
(3)
Les informations qui doivent faire l’objet des échanges entre le ministère japonais des finances et les services compétents de la Commission comprennent des renseignements sur les opérateurs économiques, lesquels sont susceptibles de comporter aussi des données à caractère personnel. Le transfert de données relatives aux opérateurs économiques relève des tâches assignées à la Commission en vertu de la décision no 1/2010 du CMCD.
(4)
Les données à caractère personnel qui doivent faire l’objet des échanges sont répertoriées à la section IV, paragraphe 4, points a) à f), de la décision no 1/2010 du CMCD. La durée des transferts correspond à l’intégralité de la période pendant laquelle le ministère japonais des finances fait usage des informations en question afin d’accorder aux opérateurs économiques européens les avantages prévus en vertu des dispositions de la décision no 1/2010 du CMCD. La Commission transférera régulièrement au ministère japonais des finances les données actualisées et modifiées relatives aux opérateurs économiques européens. En matière d’échanges d’informations, la section IV, paragraphe 6, de la décision no 1/2010 du CMCD limite l’utilisation des données aux seules fins de la mise en œuvre de la reconnaissance mutuelle des programmes relatifs aux opérateurs économiques agréés par l’Union européenne et par le Japon, telle que prévue par cette même décision. L’accord entre la Communauté européenne et le gouvernement du Japon relatif à la coopération et à l’assistance administrative mutuelle en matière douanière garantit également que les informations concernées, et notamment les données à caractère personnel, sont utilisées par le ministère japonais des finances aux seules fins de la reconnaissance des intéressés comme opérateurs économiques agréés au Japon. Les données relatives aux opérateurs économiques agréés (OEA) ne peuvent faire l’objet d’un transfert ultérieur de l’autorité destinataire à d’autres services ou autorités, situés à l’intérieur ou à l’extérieur du Japon, car cette démarche impliquerait une modification de la finalité de l’opération qui n’est pas prévue par la décision no 1/2010 du CMCD.
(5)
Au Japon, le traitement des données à caractère personnel par les autorités publiques, telles que le ministère des finances, est régi par la loi sur la protection des données à caractère personnel détenues par des instances administratives. Le droit d’accès aux «documents administratifs» et les procédures de consultation de ces documents sont régis par la loi japonaise sur l’accès aux informations détenues par des instances administratives. La loi sur le service public national et le code des douanes contiennent des dispositions relatives, respectivement, à la confidentialité des données traitées par les autorités publiques japonaises et aux transferts de données entre le ministère des finances et les autorités douanières étrangères.
(6)
En vertu de la loi japonaise sur la protection des données, les autorités publiques du pays, parmi lesquelles figure le ministère des finances, sont tenues d’assurer aux personnes concernées une communication loyale des informations. Les intéressés ont ainsi le droit d’accéder aux données les concernant, ainsi que d’en demander la rectification et la suppression.
(7)
La législation japonaise garantit que le ministère des finances prend, au niveau organisationnel, des mesures de sécurité appropriées au regard des risques encourus dans le cadre du traitement des données.
(8)
La législation japonaise prévoit un mécanisme d’investigation, qui prend la forme d’un conseil d’évaluation chargé d’examiner les recours administratifs et de procéder aux enquêtes correspondantes. Cela peut être jugé suffisant en ce qui concerne le transfert de données spécifique prévu par la décision no 1/2010 du CMCD, étant donné le caractère restreint des données en question, le fait qu’il ne s’agit pas de données sensibles et la finalité du traitement de ces données.
(9)
Les dispositions susmentionnées garantissent l’existence, au Japon, de mécanismes de mise en œuvre appropriés permettant de garantir la protection des données à caractère personnel susceptibles d’être transférées par la Commission dans le but de permettre l’identification des opérateurs économiques européens aux fins de leur reconnaissance, au Japon, en tant qu’opérateurs économiques agréés.
(10)
Compte tenu de toutes les circonstances associées à l’ensemble des opérations spécifiques de transfert de données à effectuer par la Commission en application de la décision no 1/2010 du CMCD, de la nature de ces données, ainsi que de la finalité et de la durée de l’opération ou des opérations de traitement proposées, les règles de droit, aussi bien générales que sectorielles, en vigueur au Japon, la réglementation professionnelle et les mesures de sécurité qui y sont mises en œuvre, et le degré de protection assuré dans ce pays aux transferts de données à caractère personnel effectués par les services compétents de la Commission à destination du ministère japonais des finances dans le cadre de l’application de la décision no 1/2010 du CMCD sont considérés comme étant d’un niveau adéquat.
(11)
Il convient que le champ de la présente décision se limite à la situation spécifique visée dans la décision no 1/2010 du CMCD, car l’évaluation du cadre juridique japonais de protection des données n’a pris en compte que les catégories limitées des données à transférer, la finalité limitée du traitement de ces données, et la durée limitée de l’utilisation qui en est faite. En conséquence, le champ de la présente décision est limité à la protection assurée aux données à caractère personnel qui sont transférées par la Commission, de l’Union européenne vers le Japon, en application de la décision du CMCD susmentionnée, compte tenu de la finalité et des circonstances spécifiques du traitement dont elles font l’objet au Japon.
(12)
La présente décision s’entend sans préjudice de toute constatation effectuée par la Commission en application de l’article 25, paragraphes 4 et 6, de la directive 95/46/CE du Parlement européen et du Conseil du 24 octobre 1995 relative à la protection des personnes physiques à l’égard du traitement des données à caractère personnel et à la libre circulation de ces données (4),
A ADOPTÉ LA PRÉSENTE DÉCISION:
Article premier
Le Japon offre un niveau de protection adéquat aux données à caractère personnel transférées par la Commission, de l’Union européenne vers le Japon, en vue de la reconnaissance mutuelle des programmes relatifs aux opérateurs économiques agréés, en application de la décision no 1/2010 du CMCD et aux fins de la mise en œuvre de ladite décision no 1/2010 du CMCD, conformément aux dispositions de l’article 9, paragraphes 1 et 2, du règlement (CE) no 45/2001.
Article 2
La présente décision entre en vigueur le jour de son adoption.
Fait à Bruxelles, le 29 mars 2011.


Input:
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 206/2012
z dnia 6 marca 2012 r.
w sprawie wykonania dyrektywy 2009/125/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla klimatyzatorów i wentylatorów przenośnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającą ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią (1), w szczególności jej art. 15 ust. 1,
po konsultacji z Forum Konsultacyjnym ds. Ekoprojektu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Zgodnie z dyrektywą 2009/125/WE wymogi dotyczące ekoprojektu powinny być określane przez Komisję dla produktów związanych z energią, których wielkość sprzedaży we Wspólnocie jest znacząca, które mają znaczące oddziaływanie na środowisko naturalne i które wykazują znaczący potencjał w zakresie poprawy ich oddziaływania na środowisko poprzez odpowiednie zaprojektowanie, bez powodowania nadmiernych kosztów.
(2)
Artykuł 16 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2009/125/WE stanowi, że zgodnie z procedurą określoną w art. 19 ust. 3 i z uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 15 ust. 2 oraz po konsultacji z Forum Konsultacyjnym ds. Ekoprojektu Komisja wprowadza odpowiednio środki wykonawcze dla produktów posiadających duży potencjał redukcji emisji gazów cieplarnianych w sposób oszczędny, takich jak produkty należące do systemów ogrzewania, wentylacji i klimatyzacji.
(3)
Służby Komisji wykonały badanie przygotowawcze w celu dokonania analizy aspektów technicznych, środowiskowych i ekonomicznych dotyczących klimatyzatorów i wentylatorów przenośnych, które są zwykle używane w gospodarstwach domowych i niewielkich placówkach handlowych. Badanie przeprowadzono przy udziale zainteresowanych stron z UE i państw trzecich, a jego wyniki zostały podane do publicznej wiadomości.
(4)
Podstawowe aspekty środowiskowe produktów objętych rozporządzeniem, określone jako istotne dla celów niniejszego rozporządzenia, to: zużycie energii w fazie użytkowania i poziom mocy akustycznej. W badaniu przygotowawczym określono również potencjalny wyciek czynnika chłodniczego jako istotny aspekt środowiskowy w postaci bezpośrednich emisji gazów cieplarnianych, stanowiący średnio 10-20 % bezpośrednich i pośrednich emisji gazów cieplarnianych.
(5)
Jak wskazano w badaniu przygotowawczym i potwierdzono w trakcie oceny skutków, brakuje informacji o efektywności wentylatorów przenośnych. Jednakże w celu zapewnienia istotnych informacji organom nadzoru rynku i umożliwienia skutecznego monitorowania rynku na potrzeby ustalenia minimalnych wymogów w zakresie efektywności energetycznej w przyszłości, wymogi określone dla wentylatorów przenośnych, a dotyczące informacji o produkcie, nakazywać będą umieszczenie w widocznym miejscu na produkcie informacji o efektywności produktu i o metodzie jej pomiaru. Określono ponadto wymogi dotyczące trybów czuwania i wyłączenia dla wentylatorów przenośnych.
(6)
Oszacowano, iż roczne zużycie energii elektrycznej przez produkty, których dotyczy niniejsze rozporządzenie, wyniosło w UE 30 TWh w 2005 r. Przewiduje się, że jeżeli nie zostaną podjęte żadne szczególne środki, roczne zużycie energii wzrośnie w 2020 r. do 74 TWh. Z przeprowadzonego badania przygotowawczego wynika, że zużycie energii elektrycznej przez produkty, których dotyczy niniejsze rozporządzenie, można znacznie zmniejszyć.
(7)
Badanie przygotowawcze wykazało, że spełnienie wymogów dotyczących innych parametrów ekoprojektu, o których mowa w części 1 załącznika I do dyrektywy 2009/125/WE, nie jest konieczne, jako że zużycie energii elektrycznej i poziom mocy akustycznej w fazie użytkowania stanowią najistotniejsze aspekty środowiskowe.
(8)
Ponieważ czynniki chłodnicze zostały uwzględnione w ramach rozporządzenia (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych (2), w niniejszym rozporządzeniu nie określono żadnych specjalnych wymogów dotyczących czynników chłodniczych. W ramach wymogów dotyczących ekoprojektu proponuje się premię w celu ukierunkowania rynku na wykorzystanie czynników chłodniczych o mniejszej uciążliwości oddziaływania. Premia będzie skutkowała obniżeniem minimalnych wymogów dotyczących efektywności energetycznej dla urządzeń, w których stosuje się czynniki chłodnicze o niskim współczynniku ocieplenia globalnego.
(9)
Klimatyzatory mogą stanowić część systemów instalowanych w budynkach. W przepisach krajowych opierających się między innymi na dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (3) można określać bardziej rygorystyczne wymogi dotyczące takich systemów klimatyzacji, z wykorzystaniem metod obliczeniowych i pomiarowych określonych w niniejszym rozporządzeniu odnośnie do efektywności klimatyzatora.
(10)
Funkcje trybu czuwania i wyłączenia mogą odpowiadać za znaczną część całkowitego poboru mocy przez takie urządzenia. W przypadku klimatyzatorów, z wyjątkiem klimatyzatorów dwu- i jednokanałowych, pobór mocy w tych trybach pracy jest jednym z wymogów dotyczących minimalnej efektywności energetycznej i elementem metody pomiaru sezonowej efektywności. Wymogi dotyczące trybów czuwania i wyłączenia dla klimatyzatorów jedno- i dwukanałowych określono na podstawie wymogów dotyczących ekoprojektu określonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1275/2008/WE (4).
(11)
Oczekuje się, że łączne efekty wymogów dotyczących ekoprojektu, określonych w niniejszym rozporządzeniu i rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 626/2011 z dnia 4 maja 2011 r. uzupełniającym dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla klimatyzatorów (5), przyniosą do 2020 r. oszczędności energii elektrycznej wynoszące 11 TWh rocznie w porównaniu ze scenariuszem zakładającym niepodejmowanie żadnych działań.
(12)
Należy zwiększyć efektywność energetyczną produktów objętych niniejszym rozporządzeniem przez zastosowanie istniejących niezastrzeżonych i opłacalnych technologii, które mogą doprowadzić do zmniejszenia łącznych kosztów zakupu i eksploatacji tych produktów.
(13)
Wymogi dotyczące ekoprojektu nie powinny mieć wpływu na funkcjonalność z perspektywy użytkownika i nie powinny mieć negatywnego wpływu na zdrowie, bezpieczeństwo lub środowisko. W szczególności korzyści płynące z ograniczenia zużycia energii elektrycznej podczas fazy użytkowania powinny z nadwyżką skompensować ewentualne dodatkowe negatywne oddziaływanie na środowisko w fazie produkcji.
(14)
Wymogi dotyczące ekoprojektu należy wprowadzać stopniowo w celu zapewnienia producentom wystarczających ram czasowych na wprowadzenie zmian konstrukcyjnych w produktach objętych niniejszym rozporządzeniem. Harmonogram powinien umożliwiać uniknięcie negatywnych skutków dla funkcjonalności urządzeń znajdujących się na rynku i uwzględnienie wpływu na koszty ponoszone przez użytkowników i producentów, w szczególności przez małe i średnie przedsiębiorstwa, przy jednoczesnym zapewnieniu terminowej realizacji celów niniejszego rozporządzenia.
(15)
Pomiary odpowiednich parametrów produktu należy przeprowadzać przy zastosowaniu wiarygodnych, dokładnych i powtarzalnych procedur pomiarowych, uwzględniających powszechnie uznane najnowsze osiągnięcia w tej dziedzinie, w tym, jeżeli są dostępne, zharmonizowane normy przyjęte przez europejskie organy normalizacyjne wymienione w załączniku I do dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniającej dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (6).
(16)
Zgodnie z art. 8 dyrektywy 2009/125/WE w niniejszym rozporządzeniu określa się stosowne procedury oceny zgodności.
(17)
Aby ułatwić przeprowadzanie kontroli zgodności, producenci powinni przekazywać informacje w postaci dokumentacji technicznej określonej w załącznikach IV i V do dyrektywy 2009/125/WE, w zakresie, w jakim dotyczą one wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu.
(18)
Oprócz prawnie wiążących wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu należy określić orientacyjne kryteria odniesienia dla najlepszych dostępnych technologii w celu zapewnienia szerokiego i łatwego dostępu do informacji dotyczących ekologiczności w cyklu życia produktów objętych niniejszym rozporządzeniem.
(19)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu powołanego na podstawie art. 19 ust. 1 dyrektywy 2009/125/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres zastosowania
1. Niniejszym rozporządzeniem ustanawia się wymogi dotyczące ekoprojektu w zakresie wprowadzania do obrotu zasilanych z sieci zasilania elektrycznego klimatyzatorów o znamionowej wydajności chłodniczej lub - w przypadku gdy produkt nie posiada funkcji chłodzenia - grzewczej ≤ 12 kW oraz wentylatorów przenośnych wyposażonych w wentylatory elektryczne o poborze mocy ≤ 125 W.
2. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:
a)
urządzeń zasilanych energią inną niż energia elektryczna;
b)
klimatyzatorów, w których powietrze nie jest wykorzystywane jako czynnik przekazujący ciepło po stronie skraplacza lub parowacza, bądź po żadnej z tych stron.
Artykuł 2
Definicje
Na potrzeby niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 2009/125/WE.
Stosuje się ponadto następujące definicje:
1)
„klimatyzator” oznacza urządzenie, które może chłodzić lub ogrzewać powietrze w pomieszczeniach, bądź spełniać obie wymienione funkcje, przy wykorzystaniu cyklu sprężania par za pomocą sprężarki z napędem elektrycznym; termin ten obejmuje klimatyzatory spełniające dodatkowe funkcje, takie jak osuszanie, filtrowanie powietrza, wentylacja lub dodatkowe podgrzewanie powietrza za pomocą elektrycznego ogrzewania oporowego, oraz urządzenia, które mogą wykorzystywać wodę (zarówno wodę z kondensatu powstającego w parowaczu, jak i doprowadzoną z zewnątrz) celem odparowania w skraplaczu, pod warunkiem że urządzenie takie może również działać bez dodatku wody, wykorzystując wyłącznie powietrze;
2)
„klimatyzator dwukanałowy” oznacza klimatyzator, w którym podczas chłodzenia lub ogrzewania powietrze wlotowe skraplacza (lub parowacza) jest wprowadzane do urządzenia z zewnątrz jednym kanałem i odprowadzane na zewnątrz drugim kanałem i który jest w całości zamontowany wewnątrz klimatyzowanego pomieszczenia przy ścianie;
3)
„klimatyzator jednokanałowy” oznacza klimatyzator, w którym podczas chłodzenia lub ogrzewania powietrze wlotowe skraplacza (lub parowacza) jest wprowadzane z pomieszczenia, w którym znajduje się urządzenie, i odprowadzane na zewnątrz tego pomieszczenia;
4)
„wydajność znamionowa” (Prated) oznacza wydajność chłodniczą lub grzewczą cyklu sprężania par urządzenia w warunkach znamionowych znormalizowanych;
5)
„wentylator przenośny” oznacza urządzenie, którego podstawowym zastosowaniem jest wytwarzanie ruchu powietrza wokół ludzkiego ciała lub jego części, celem zapewnienia danej osobie komfortu cieplnego, w tym wentylatory przenośne, które mogą spełniać dodatkowe funkcje, takie jak oświetlenie;
6)
„pobór mocy wentylatora” (PF) oznacza wyrażony w watach pobór mocy wentylatora przenośnego przy deklarowanym maksymalnym natężeniu przepływu wentylatora mierzonym przy włączonym mechanizmie oscylacyjnym (jeśli ma zastosowanie).
Na potrzeby załączników dodatkowe definicje określono w załączniku I.
Artykuł 3
Wymogi i harmonogram dotyczące ekoprojektu
1. Wymogi dotyczące ekoprojektu dla klimatyzatorów i wentylatorów przenośnych określono w załączniku I.
2. Poszczególne wymogi dotyczące ekoprojektu mają zastosowanie zgodnie z następującym harmonogramem:
Od dnia 1 stycznia 2013 r.:
klimatyzatory jedno- i dwukanałowe muszą spełniać wymogi określone w pkt 2 lit. a) załącznika I.
Od dnia 1 stycznia 2013 r.:
a)
klimatyzatory, z wyjątkiem klimatyzatorów jedno- i dwukanałowych, muszą spełniać wymogi określone w pkt 2 lit. b), pkt 3 lit. a), b) i c) załącznika I;
b)
klimatyzatory jedno- i dwukanałowe muszą spełniać wymogi określone w pkt 3 lit. a), b) i d) załącznika I;
c)
wentylatory przenośne muszą spełniać wymogi określone w pkt 3 lit. a), b) i e) załącznika I.
Od dnia 1 stycznia 2014 r.:
a)
klimatyzatory muszą spełniać wymogi dotyczące ekoprojektu określone w pkt 2 lit. c) załącznika I;
b)
klimatyzatory jedno- i dwukanałowe muszą spełniać wymogi określone w pkt 2 lit. d) załącznika I.
3. Ocenę zgodności z wymogami dotyczącymi ekoprojektu należy przeprowadzić na podstawie wymogów określonych w załączniku II, wykonując stosowne pomiary i obliczenia.
Artykuł 4
Ocena zgodności
1. Procedurę oceny zgodności, o której mowa w art. 8 dyrektywy 2009/125/WE, stanowi wewnętrzna kontrola projektu określona w załączniku IV do tej dyrektywy lub system zarządzania określony w załączniku V do niej.
2. Na potrzeby oceny zgodności zgodnie z art. 8 dyrektywy 2009/125/WE do dokumentacji technicznej dołącza się wyniki obliczeń określonych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Procedura weryfikacji na potrzeby nadzoru rynku
Podczas przeprowadzania kontroli w ramach nadzoru rynku, o których mowa w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/125/WE, w odniesieniu do wymogów określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie stosują procedurę weryfikacji określoną w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Kryteria odniesienia
Orientacyjne kryteria odniesienia dla najbardziej energooszczędnych klimatyzatorów dostępnych na rynku w momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia określono w załączniku IV.
Artykuł 7
Zmiany
Przed upływem pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja dokona jego przeglądu w kontekście postępu technicznego i przedstawi wyniki tego przeglądu Forum Konsultacyjnemu ds. Ekoprojektu. W przeglądzie zostaną poddane ocenie w szczególności wymogi dotyczące efektywności i poziomu mocy akustycznej, podejście do promowania wykorzystania czynników chłodniczych o niskim współczynniku ocieplenia globalnego (GWP) oraz zakres rozporządzenia odnoszący się do klimatyzatorów, jak również potencjalne zmiany udziałów rynkowych poszczególnych rodzajów urządzeń, w tym klimatyzatorów o mocy znamionowej przekraczającej 12 kW. W ramach przeglądu zostanie również wykonana ocena adekwatności wymogów dotyczących trybów czuwania i wyłączenia, obliczeń sezonowych i metody pomiaru, z uwzględnieniem aspektów opracowania potencjalnych sezonowych obliczeń i metody pomiaru dla wszystkich klimatyzatorów w zakresie sezonów chłodniczych i ogrzewczych.
Artykuł 8
Wejście w życie i stosowanie
1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 6 marca 2012 r.


Input:
KOMISIJOS ĮGYVENDINIMO REGLAMENTAS (ES) Nr. 672/2011
2011 m. liepos 13 d.
kuriuo iš dalies keičiamas Reglamentas (EB) Nr. 968/2006, nustatantis išsamias Tarybos reglamento (EB) Nr. 320/2006, nustatančio laikiną Bendrijos cukraus pramonės restruktūrizavimo schemą, įgyvendinimo taisykles
EUROPOS KOMISIJA,
atsižvelgdama į Sutartį dėl Europos Sąjungos veikimo,
atsižvelgdama į 2006 m. vasario 20 d. Tarybos reglamentą (EB) Nr. 320/2006, nustatantį laikiną Bendrijos cukraus pramonės restruktūrizavimo schemą ir iš dalies keičiantį Reglamentą (EB) Nr. 1290/2005 dėl bendrosios žemės ūkio politikos finansavimo (1), ypač į jo 12 straipsnį,
kadangi:
(1)
Komisijos reglamento (EB) Nr. 968/2006 (2) 6 straipsnyje numatyta, kad Reglamento (EB) Nr. 320/2006 3 straipsnio 3 dalies c punkte ir 3 straipsnio 4 dalies c punkte nurodytų gamybos įrenginių išmontavimo ir socialinių bei aplinkos apsaugos įsipareigojimų laikymosi termino, kuris turi baigtis vėliausiai 2011 m. rugsėjo 30 d.;
(2)
kai kurie cukraus gamintojai negalės laiku visiškai išmontuoti gamybos įrenginių, nebent terminas būtų dar pratęstas. Tačiau pratęsimas neturėtų būti ilgesnis nei būtina užbaigti išmontavimo darbus. Remiantis Komisijos turima informacija, terminas atitinkamai pratęsiamas ne ilgiau kaip iki 2012 m. kovo 31 d.;
(3)
todėl Reglamentas (EB) Nr. 968/2006 turėtų būti atitinkamai iš dalies pakeistas;
(4)
šiame reglamente nurodytos priemonės atitinka Žemės ūkio fondų komiteto nuomonę,
PRIĖMĖ ŠĮ REGLAMENTĄ:
1 straipsnis
Reglamento (EB) Nr. 968/2006 6 straipsnio 1 dalies antroji pastraipa keičiama taip:
„Nukrypstant nuo 1 dalies b punkto nuostatų, jeigu susijusi įmonė pateikia motyvuotą prašymą, valstybės narės gali pratęsti tame punkte nurodytą galutinį terminą, bet ne ilgiau kaip iki 2012 m. kovo 31 d. Tokiu atveju minėtoji įmonė pateikia restruktūrizavimo planą su pakeitimais, kaip nurodyta šio reglamento 11 straipsnyje.“
2 straipsnis
Šis reglamentas įsigalioja septintą dieną po jo paskelbimo Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje.
Šis reglamentas privalomas visas ir tiesiogiai taikomas visose valstybėse narėse.
Priimta Briuselyje 2011 m. liepos 13 d.


Input:
NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 328/2011
ze dne 5. dubna 2011,
kterým se provádí nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1338/2008 o statistice Společenství v oblasti veřejného zdraví a bezpečnosti a ochrany zdraví při práci, pokud jde o statistiky příčin smrti
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1338/2008 ze dne 16. prosince 2008 o statistice Společenství v oblasti veřejného zdraví a bezpečnosti a ochrany zdraví při práci (1), a zejména na čl. 9 odst. 1 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení (ES) č. 1338/2008 stanoví společný rámec pro systematické vypracovávání evropských statistik v oblasti veřejného zdraví a bezpečnosti a ochrany zdraví při práci.
(2)
Podle čl. 9 odst. 1 nařízení (ES) č. 1338/2008 je třeba stanovit prováděcí opatření pro upřesnění předávaných údajů a metadat týkajících se příčin smrti uvedených v příloze III uvedeného nařízení a pro určení referenčních období a intervalů pro poskytování těchto údajů.
(3)
S důvěrnými údaji předávanými Komisi (Eurostatu) členskými státy musí být nakládáno v souladu se zásadou statistické důvěrnosti, jak je stanovena v nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 223/2009 ze dne 11. března 2009 o evropské statistice (2), a v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 45/2001 ze dne 18. prosince 2000 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů orgány a institucemi Společenství a o volném pohybu těchto údajů (3).
(4)
V souladu s článkem 6 nařízení (ES) č. 1338/2008 byla provedena a vyhodnocena analýza nákladů a přínosů.
(5)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Výboru pro evropský statistický systém,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Oblast působnosti
Evropské statistiky v oblasti příčin smrti sestávají z údajů týkajících se všech zaznamenaných úmrtí a mrtvě narozených dětí v jednotlivých členských státech, přičemž se rozlišují rezidenti od nerezidentů.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
a)
„úmrtím“ trvalé vymizení všech známek života v libovolném okamžiku po živém narození (postnatální selhání vitálních funkcí bez možnosti opětovného oživení). Tato definice nezahrnuje mrtvě narozené děti;
b)
„mrtvě narozeným dítětem“ úmrtí plodu, jmenovitě úmrtí počatého plodu, ke kterému došlo před úplným vypuzením či vynětím z těla matky, bez ohledu na dobu trvání těhotenství. Smrt je indikována skutečností, že po oddělení od matky plod nedýchá ani nevykazuje jiné známky života, jako například srdeční akci, pulzaci pupečníku nebo aktivní pohyby kosterního svalstva;
c)
„gestačním stářím“ doba trvání těhotenství měřená od prvního dne poslední normální menstruace. Gestační stáří se vyjadřuje v ukončených dnech nebo ukončených týdnech;
d)
„úmrtím novorozence“ úmrtí živě narozeného dítěte, které nastane v průběhu prvních 28 ukončených dnů života (dny 0-27);
e)
„paritou“ počet předchozích porodů živě nebo mrtvě narozených dětí (0, 1, 2, 3 nebo více živě nebo mrtvě narozených dětí);
f)
„ostatními úmrtími“ úmrtí, která nastala po novorozeneckém období, tedy po ukončeném 28 dni života;
g)
„hlavní příčinou smrti“ nemoc nebo úraz, jež přivodily sled patologických událostí vedoucích přímo ke smrti, nebo okolnosti nehody či násilí, jež způsobily smrtelný úraz;
h)
„rezidentem“ obyvatel místa obvyklého pobytu, tedy místa, kde osoba obvykle tráví období každodenního odpočinku bez ohledu na dočasnou nepřítomnost pro účely rekreace, dovolené, návštěv u přátel a příbuzných, služebních cest, léčení nebo náboženských poutí.
Za rezidenty dotčené zeměpisné oblasti se považují pouze osoby, které:
i)
bydlely v místě svého obvyklého pobytu nepřetržitě alespoň dvanáct měsíců před referenčním datem, nebo
ii)
se přistěhovaly do místa svého obvyklého pobytu během období dvanácti měsíců před referenčním datem s úmyslem zůstat tam alespoň jeden rok.
Pokud okolnosti popsané v bodech i) nebo ii) nelze prokázat, rozumí se „místem obvyklého pobytu“ místo zákonného nebo ohlášeného pobytu.
Článek 3
Vyžadovaná data
Členské státy předávají Komisi (Eurostatu) hodnoty proměnných uvedených v příloze. Pokud to bude možné, budou zahrnuty i statistiky týkající se rezidentů zesnulých v zahraničí.
V případě mrtvě narozených dětí se uvede alespoň jeden z následujících tří ukazatelů v tomto pořadí: 1) porodní váha, 2) gestační stáří, 3) délka (temeno-paty). Sběr údajů se omezí na následující skupiny:
a)
porodní váha od 500 g do 999 g, nebo při nedostupnosti údaje gestační stáří od 22 do 27 ukončených týdnů, nebo při nedostupnosti obou těchto údajů délka od 25 do 34 cm (proměnná č. 9) a
b)
porodní váha 1 000 g nebo vyšší, nebo při nedostupnosti údaje gestační stáří více než 27 ukončených týdnů, nebo při nedostupnosti obou těchto údajů délka nejméně 35 cm (proměnná č. 10).
Článek 4
Referenční období
Sledovaným obdobím je kalendářní rok.
Členské státy předají Komisi (Eurostatu) údaje uvedené v tomto nařízení do 24 měsíců od konce referenčního období.
Prvním referenčním rokem je rok 2011.
Článek 5
Metadata
Relevantní informace včetně informací, které se týkají národních odlišností definic, sběru údajů, použitých změn a aktualizací Mezinárodní klasifikace nemocí a automatizovaných systémů kódování, stejně jako informace ohledně výběru a změn hlavní příčiny smrti budou členskými státy předávány Komisi (Eurostatu).
Článek 6
Poskytování údajů a metadat Komisí (Eurostatem)
Členské státy předají agregované údaje nebo mikrodata (dokončená, uznaná platnými a schválená) a metadata požadovaná tímto nařízením v souladu se standardem předávání specifikovaným Komisí (Eurostatem). Údaje a metadata budou předávána Komisi prostřednictvím jediného kontaktního místa.
Článek 7
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 5. dubna 2011.


Input:
UITVOERINGSVERORDENING (EU) Nr. 733/2011 VAN DE COMMISSIE
van 22 juli 2011
houdende inschrijving van een benaming in het register van beschermde oorsprongsbenamingen en beschermde geografische aanduidingen (Kołocz śląski/kołacz śląski (BGA))
DE EUROPESE COMMISSIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
Gezien Verordening (EG) nr. 510/2006 van de Raad van 20 maart 2006 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen (1), en met name artikel 7, lid 4, eerste alinea,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)
Overeenkomstig artikel 6, lid 2, eerste alinea, van Verordening (EG) nr. 510/2006 is de door Polen ingediende aanvraag tot registratie van de benaming „Kołocz śląski/kołacz śląski” bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie (2).
(2)
Aangezien bij de Commissie geen bezwaren zijn ingediend overeenkomstig artikel 7 van Verordening (EG) nr. 510/2006, moet deze benaming worden ingeschreven in het register van beschermde oorsprongsbenamingen en beschermde geografische aanduidingen,
HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
Artikel 1
De in de bijlage vermelde benaming wordt ingeschreven in het register van beschermde oorsprongsbenamingen en beschermde geografische aanduidingen.
Artikel 2
Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
Gedaan te Brussel, 22 juli 2011.