Input:
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 913/2010
z dnia 22 września 2010 r.
w sprawie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W ramach nowej strategii Unii Europejskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia utworzenie wewnętrznego rynku kolejowego, w szczególności w zakresie transportu towarowego, jest zasadniczym elementem postępu w kierunku osiągnięcia mobilności zgodnej z zasadami zrównoważonego rozwoju.
(2)
Dyrektywa Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (4) oraz dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej (5) były istotnymi krokami na drodze do utworzenia wewnętrznego rynku kolejowego.
(3)
Aby podmioty świadczące międzynarodowe i krajowe usługi kolejowego transportu towarowego, otwarte na konkurencję od dnia 1 stycznia 2007 r., mogły skutecznie konkurować z pozostałymi rodzajami transportu, muszą one mieć możliwość korzystania z wysokiej jakości i finansowanej w dostatecznym stopniu infrastruktury kolejowej, tzn. takiej, która umożliwia świadczenie usług transportu towarowego na dobrych warunkach pod względem prędkości handlowej i czasu przejazdu, oraz wiarygodnej, tzn. takiej, by świadczone przy jej wykorzystaniu usługi odpowiadały zobowiązaniom umownym powziętym wobec przedsiębiorstw kolejowych.
(4)
Mimo że otwarcie rynku kolejowych przewozów towarowych umożliwiło nowym operatorom dostęp do sieci kolejowej, to mechanizmy rynkowe były i są niewystarczające do organizacji, regulacji i zabezpieczenia kolejowego ruchu towarowego. Aby zoptymalizować korzystanie z sieci i zapewnić jej wiarygodność, właściwe jest wprowadzenie dodatkowych procedur w celu umocnienia współpracy między zarządcami infrastruktury w zakresie przydzielania międzynarodowych tras pociągów dla pociągów towarowych.
(5)
W tym kontekście utworzenie międzynarodowych korytarzy kolejowych na potrzeby europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy, po których pociągi towarowe mogą kursować w dobrych warunkach i łatwo przemieszczać się z jednej z sieci krajowej do innej, pozwoliłoby na poprawę warunków użytkowania infrastruktury.
(6)
W zakresie utworzenia międzynarodowych korytarzy kolejowych na potrzeby europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy podjęte dotychczas inicjatywy dotyczące infrastruktury kolejowej pokazują, że najwłaściwszą metodą jest tworzenie międzynarodowych korytarzy zaspokajających specyficzne potrzeby jednego lub wielu wyraźnie określonych segmentów rynku przewozów towarowych.
(7)
Niniejsze rozporządzenie, o ile nie przewidziano inaczej, nie powinno naruszać praw i obowiązków zarządców infrastruktury określonych w dyrektywie 91/440/EWG i dyrektywie 2001/14/WE, a w stosownych przypadkach - organów alokujących, o których mowa w art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE. Akty te, w tym ich przepisy mające wpływ na korytarze towarowe, pozostają w mocy.
(8)
Utworzenie korytarza towarowego powinno uwzględniać, w stosownych przypadkach, potrzebę lepszych połączeń z infrastrukturą kolejową europejskich państw trzecich.
(9)
Przy projektowaniu korytarzy towarowych powinno się dążyć do zapewnienia ciągłości przepustowej na trasie korytarzy poprzez zapewnienie niezbędnych połączeń z istniejącą infrastrukturą kolejową.
(10)
Tworzenie międzynarodowych kolejowych korytarzy towarowych tworzących europejską sieć kolejową ukierunkowaną na konkurencyjny transport towarowy powinno być przeprowadzone w sposób spójny z transeuropejską siecią transportową („TEN-T”) lub korytarzami europejskiego systemu zarządzania ruchem kolejowym („ERTMS”). W tym celu konieczny jest skoordynowany rozwój sieci, w szczególności w odniesieniu do integracji międzynarodowych korytarzy kolejowego transportu towarowego z istniejącą siecią TEN-T i z korytarzami ERTMS. Ponadto należy wprowadzić na szczeblu Unii harmonizujące przepisy dotyczące korytarzy towarowych. Należy zachęcać do projektów ukierunkowanych na ograniczenie hałasu spowodowanego przez pociągi towarowe. W razie potrzeby utworzenie tych korytarzy powinno być wspierane finansowo w ramach programu sieci TEN-T, programów badawczych, programu Marco Polo i innych unijnych strategii politycznych i funduszy, takich jak Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego lub Fundusz Spójności, a także Europejski Bank Inwestycyjny.
(11)
W ramach korytarza towarowego należy zapewnić dobrą koordynację między państwami członkowskimi a właściwymi zarządcami infrastruktury, z należytym pierwszeństwem traktować kolejowy ruch towarowy, tworzyć skuteczne i zadowalające połączenia z innymi rodzajami transportu oraz zapewnić warunki sprzyjające rozwojowi konkurencji między dostawcami usług kolejowego transportu towarowego.
(12)
Oprócz korytarzy towarowych utworzonych zgodnie z art. 3 należy przeanalizować i zatwierdzić na szczeblu Unii utworzenie dodatkowych korytarzy towarowych; ma to się odbyć na podstawie wyraźnie określonych przejrzystych procedur i kryteriów pozostawiających państwom członkowskim i zarządcom infrastruktury wystarczający zakres podejmowania decyzji i zarządzania, tak aby mogli uwzględniać istniejące inicjatywy dotyczące specjalnych korytarzy, np. ERTMS, RailNetEurope („RNE”) i sieci TEN-T oraz podejmować działania dostosowane do ich konkretnych potrzeb.
(13)
W celu pobudzenia koordynacji między państwami członkowskimi a zarządcami infrastruktury oraz w celu zapewnienia ciągłości przepustowej na trasie korytarza, w odniesieniu do każdego korytarza towarowego należy ustanowić odpowiednią strukturę zarządzającą, pamiętając o potrzebie unikania powielania już istniejących struktur zarządzających.
(14)
W celu zaspokojenia potrzeb rynkowych metody utworzenia korytarza towarowego powinny zostać przedstawione w planie wdrożenia, w którym należy określić i ustanowić harmonogram działań służących poprawie funkcjonowania kolejowego transportu towarowego. Ponadto, aby zagwarantować, że planowane lub wdrażane działania mające na celu utworzenie korytarza towarowego będą odpowiadać potrzebom lub oczekiwaniom ogółu użytkowników tego korytarza, należy regularnie i zgodnie z procedurami określonymi przez radę zarządzającą zasięgać opinii wnioskodawców będących potencjalnymi użytkownikami tego korytarza towarowego.
(15)
W celu wspierania tworzenia w Unii kolejowych korytarzy towarowych za konieczny należy uznać również rozwój intermodalnych terminali towarowych.
(16)
W celu zapewnienia spójności i ciągłości zdolności przepustowej infrastruktury wzdłuż korytarza towarowego państwa członkowskie i właściwi zarządcy infrastruktury, a także, w stosownych przypadkach, państwa członkowskie i europejskie państwa trzecie, powinny skoordynować inwestycje dotyczące tego korytarza oraz planować je z myślą o potrzebach związanych z tym korytarzem, z uwzględnieniem efektywności gospodarczej. W celu zagwarantowania, że wnioskodawcy, którzy ewentualnie będą korzystać z korytarza, zostaną dobrze poinformowani, należy opublikować harmonogram wykonania inwestycji. Inwestycje te powinny obejmować projekty związane z rozwojem systemów interoperacyjnych oraz zwiększeniem zdolności przepustowej pociągów.
(17)
Z tych samych powodów wszelkie roboty związane z infrastrukturą i należącymi do niej urządzeniami, które wpłynęłyby na ograniczenie dostępnej zdolności przepustowej danego korytarza towarowego, powinny również być koordynowane na poziomie tego korytarza towarowego i stanowić przedmiot aktualizowanych publikacji.
(18)
W celu ułatwienia składania wniosków w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury dla międzynarodowych usług kolejowego transportu towarowego wskazane jest wyznaczenie lub utworzenie punktu kompleksowej obsługi (one-stop shop) dla każdego korytarza towarowego. W tym celu należy opierać się na już istniejących inicjatywach, w szczególności podjętych przez RNE - organizację, która koordynuje współpracę zarządców infrastruktury oraz świadczy szereg usług na rzecz przedsiębiorstw międzynarodowego transportu towarowego.
(19)
Zarządzanie korytarzami towarowymi powinno obejmować również procedury alokacji zdolności przepustowej infrastruktury na rzecz międzynarodowych pociągów towarowych kursujących takimi korytarzami. Procedury te powinny uwzględniać potrzebę alokacji zdolności przepustowej dla innych rodzajów transportu, w tym transportu pasażerskiego.
(20)
W celu zapewnienia lepszego wykorzystania infrastruktury kolejowej konieczna jest koordynacja funkcjonowania tej infrastruktury i terminali położonych na trasie korytarza towarowego.
(21)
Zasady pierwszeństwa mogą również oznaczać cele priorytetowe, w zależności od sytuacji w danym państwie członkowskim.
(22)
W przypadku zakłóceń pociągom towarowym kursującym w korytarzu towarowym należy zapewnić, w miarę możliwości, dostateczną punktualność kursowania, przy uwzględnieniu potrzeb wszystkich rodzajów transportu.
(23)
W celu promowania rozwoju konkurencji wśród dostawców usług kolejowego transportu towarowego w korytarzu towarowym wnioskodawcy inni niż przedsiębiorstwa kolejowe lub ich ugrupowania powinni mieć możliwość składania wniosków w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury w korytarzach towarowych.
(24)
Aby obiektywnie ocenić korzyści płynące z działań mających na celu utworzenie korytarza towarowego, należy monitorować funkcjonowanie usług kolejowego transportu towarowego w korytarzu towarowym i regularnie publikować sprawozdania dotyczące jakości. Ocena funkcjonowania powinna zawierać wynik badania satysfakcji użytkowników korytarza towarowego.
(25)
W celu zapewnienia niedyskryminacyjnego dostępu do międzynarodowych usług kolejowych konieczne jest zapewnienie skutecznej koordynacji między organami kontrolnymi w odniesieniu do różnych sieci objętych danym korytarzem towarowym.
(26)
Dla ułatwienia dostępu do informacji dotyczących korzystania z całej głównej infrastruktury korytarza towarowego i dla zapewnienia niedyskryminacyjnego dostępu do tego korytarza rada zarządzająca powinna sporządzać, regularnie aktualizować i publikować dokument zawierający wszystkie te informacje.
(27)
Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie utworzenie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy złożonej z korytarzy towarowych, nie może zostać osiągnięty w wystarczający sposób przez państwa członkowskie, a zatem ze względu na jego rozmiary i skutki możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(28)
W odniesieniu do koordynacji inwestycji oraz do zarządzania zdolnością przepustową i ruchem należy wprowadzić sprawiedliwe reguły oparte na współpracy zarządców infrastruktury, którzy muszą świadczyć usługi wysokiej jakości na rzecz przedsiębiorstw transportu towarowego w ramach międzynarodowego korytarza kolejowego.
(29)
Ponieważ pociągi międzynarodowe muszą kursować na trasach będących kombinacjami kilku korytarzy określonych w niniejszym rozporządzeniu, zarządcy infrastruktury kilku korytarzy mogą również koordynować swoje działania, aby zapewnić w tych korytarzach odpowiednią zdolność przepustową, płynny ruch i spójne stosowanie zasad pierwszeństwa w odniesieniu do różnych rodzajów ruchu w przypadku zakłóceń.
(30)
Celem niniejszego rozporządzenia jest zwiększenie efektywności kolejowego transportu towarowego względem innych rodzajów transportu. Należy zapewnić koordynację między państwami członkowskimi a zarządcami infrastruktury w celu zagwarantowania najbardziej wydajnego funkcjonowania korytarzy towarowych. W tym celu należy podjąć działania operacyjne równolegle do inwestycji w infrastrukturę i w wyposażenie techniczne, takie jak ERTMS, które powinny zmierzać do poprawy wydajności i przepustowości kolejowego transportu towarowego.
(31)
Wykonanie przepisów dotyczących tworzenia i modyfikacji korytarzy towarowych oraz zwolnień przyznawanych państwom członkowskim należy osiągnąć na jednolitych warunkach, tak aby zapewnić zgodność wniosków o utworzenie korytarzy towarowych z kryteriami określonymi w niniejszym rozporządzeniu; wykonanie to należy zatem powierzyć Komisji. Zgodnie z art. 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję ustanawia się z wyprzedzeniem w drodze rozporządzenia przyjętego zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą. Do czasu przyjęcia tego rozporządzenia zastosowanie ma nadal decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (6), z wyjątkiem procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, która nie ma zastosowania,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1. Niniejsze rozporządzenie określa zasady tworzenia i organizacji międzynarodowych korytarzy kolejowych przeznaczonych do konkurencyjnego transportu towarowego z myślą o rozwoju europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy. Określa zasady związane z wyborem, organizacją i indykatywnym planowaniem inwestycyjnym korytarzy towarowych oraz zarządzaniem nimi.
2. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do zarządzania i korzystania z infrastruktury kolejowej zawartej w korytarzach towarowych.
Artykuł 2
Definicje
1. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje określone w art. 2 dyrektywy 2001/14/WE.
2. Poza definicjami, o których mowa w ust. 1, zastosowanie mają następujące definicje:
a)
„korytarz towarowy” oznacza wszystkie wyznaczone linie kolejowe, w tym kolejowe linie promowe, na terytorium państw członkowskich lub pomiędzy nimi i - w stosownych przypadkach - europejskimi państwami trzecimi, łączące dwa lub więcej terminali położonych na głównej trasie i, w stosownych przypadkach, trasy objazdowe i odcinki je łączące, w tym infrastrukturę kolejową i należące do niej urządzenia oraz odpowiednie usługi kolejowe zgodnie z art. 5 dyrektywy 2001/14/WE;
b)
„plan wdrożenia” oznacza dokument przedstawiający środki i strategię, które zainteresowane strony zamierzają zastosować w celu podjęcia w określonym czasie działań koniecznych i wystarczających do utworzenia korytarza towarowego;
c)
„terminal” oznacza obiekt położony na trasie korytarza towarowego, zagospodarowany specjalnie, aby umożliwiać załadunek lub wyładunek towarów do/z pociągów towarowych oraz integrację usług kolejowego transportu towarowego z usługami transportu drogowego, morskiego, rzecznego i lotniczego, albo formowanie lub modyfikację składu pociągów towarowych; a także, w razie potrzeby, przeprowadzanie procedur granicznych na granicach z europejskimi państwami trzecimi.
ROZDZIAŁ II
WYZNACZANIE MIĘDZYNARODOWYCH KORYTARZY KOLEJOWYCH PRZEZNACZONYCH DO KONKURENCYJNEGO TRANSPORTU TOWAROWEGO I ZARZĄDZANIE NIMI
Artykuł 3
Wyznaczenie pierwszych korytarzy towarowych
Państwa członkowskie, o których mowa w załączniku, uruchamiają pierwsze korytarze towarowe określone w tym załączniku w terminach w nim określonych. Zainteresowane państwa członkowskie informują Komisję o utworzeniu korytarzy towarowych.
Artykuł 4
Kryteria dla kolejnych korytarzy towarowych
Wybór kolejnych korytarzy towarowych, o którym mowa w art. 5, oraz modyfikacja korytarzy towarowych, o której mowa w art. 6, następuje z uwzględnieniem następujących kryteriów:
a)
przebieg danego korytarza towarowego przez terytorium co najmniej trzech państw członkowskich, lub dwóch państw członkowskich, jeżeli odległość między terminalami kolejowymi obsługiwanymi przez ten korytarz towarowy jest większa niż 500 km;
b)
spójność korytarza towarowego z siecią TEN-T, korytarzami ERTMS lub korytarzami zdefiniowanymi przez RNE;
c)
włączenie priorytetowych projektów sieci TEN-T (7) do danego korytarza towarowego;
d)
równowaga między kosztami i korzyściami społeczno-gospodarczymi płynącymi z utworzenia korytarza towarowego;
e)
spójność wszystkich korytarzy towarowych zaproponowanych przez państwa członkowskie w celu ustanowienia europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy;
f)
rozwój kolejowego ruchu towarowego i głównych kierunków wymiany i transportu towarów w korytarzu towarowym;
g)
w stosownych przypadkach lepsze połączenia między państwami członkowskimi a europejskimi państwami trzecimi;
h)
zainteresowanie wnioskodawców danym korytarzem towarowym;
i)
istnienie dobrych połączeń z innymi rodzajami transportu, w szczególności dzięki odpowiedniej sieci terminali, w tym w portach morskich i śródlądowych.
Artykuł 5
Wybór kolejnych korytarzy towarowych
1. Każde państwo członkowskie mające granicę kolejową z innym państwem członkowskim uczestniczy w tworzeniu co najmniej jednego korytarza towarowego, chyba że obowiązek ten został już spełniony na mocy art. 3.
2. Niezależnie od ust. 1, państwa członkowskie, na wniosek jednego z państw członkowskich, uczestniczą w tworzeniu korytarza towarowego, o którym mowa w tym ustępie, lub w przedłużeniu istniejącego korytarza, tak aby umożliwić sąsiadującemu państwu członkowskiemu wypełnienie zobowiązań wynikających z tego ustępu.
3. Bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich przewidzianych w art. 7 dyrektywy 91/440/EWG, w przypadku gdy państwo członkowskie jest zdania, po dokonaniu analizy społeczno-ekonomicznej, że utworzenie korytarza towarowego nie leżałoby w interesie wnioskodawców będących potencjalnymi użytkownikami tego korytarza towarowego, nie przyniosłoby realnych korzyści społeczno-gospodarczych lub powodowałoby nieproporcjonalne obciążenie, to dane państwo członkowskie nie jest zobowiązane do uczestnictwa, o którym mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, z zastrzeżeniem decyzji Komisji działającej zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 21 ust. 2.
4. Państwo członkowskie nie jest zobowiązane do uczestnictwa, o którym mowa w ust. 1 i 2, jeżeli jego sieć kolejowa ma inną szerokość torów niż główna sieć kolejowa na terytorium Unii.
5. Z wnioskiem o utworzenie korytarza towarowego występują zainteresowane państwa członkowskie. W tym celu przekazują one wspólnie Komisji list intencyjny zawierający wniosek opracowany po konsultacji z właściwymi zarządcami infrastruktury i wnioskodawcami, biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 4.
Aby spełnić zobowiązanie przewidziane w ust. 1 i 2, zainteresowane państwa członkowskie wspólnie przekazują Komisji list intencyjny w terminie do dnia 10 listopada 2012 r.
6. Komisja rozpatruje wnioski o utworzenie korytarza towarowego, o których mowa w ust. 5, oraz, zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 21 ust. 3, przyjmuje decyzję w sprawie zgodności takiego wniosku z niniejszym artykułem nie później niż dziewięć miesięcy po przedłożeniu tego wniosku.
7. Zainteresowane państwa członkowskie tworzą korytarz towarowy nie później niż dwa lata po wydaniu przez Komisję decyzji, o której mowa w ust. 6.
Artykuł 6
Modyfikacja kolejnych korytarzy towarowych
1. Korytarze towarowe, o których mowa w art. 5, mogą być modyfikowane na podstawie wspólnego wniosku zainteresowanych państw członkowskich przekazanego Komisji po konsultacji z właściwymi zarządcami infrastruktury i wnioskodawcami.
2. Zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 21 ust. 3, Komisja przyjmuje decyzję w sprawie przekazanego wniosku, biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 4.
Artykuł 7
Procedura pojednawcza
Jeżeli co najmniej dwa zainteresowane państwa członkowskie nie zgadzają się na utworzenie lub modyfikację korytarza towarowego, w odniesieniu do infrastruktury kolejowej znajdującej się na ich terytorium, Komisja, na wniosek jednego z tych państw członkowskich, konsultuje się w tej sprawie z komitetem, o którym mowa w art. 21. Opinia Komisji jest przekazywana zainteresowanym państwom członkowskim. Zainteresowane państwa członkowskie biorą tę opinię pod uwagę w celu znalezienia rozwiązania i podejmują decyzję za zgodą wszystkich stron.
Artykuł 8
Organy zarządzające korytarzami towarowymi
1. W odniesieniu do każdego korytarza towarowego zainteresowane państwa członkowskie ustanawiają radę wykonawczą odpowiedzialną za określenie ogólnych celów danego korytarza towarowego, nadzorowanie i podejmowanie działań wymienionych w ust. 7 niniejszego artykułu oraz w art. 9 i 11, art. 14 ust. 1 i art. 22. Rada wykonawcza składa się z przedstawicieli organów zainteresowanych państw członkowskich.
2. W odniesieniu do każdego korytarza towarowego zainteresowani zarządcy infrastruktury i, w stosownych przypadkach, organy alokujące, o których mowa w art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE, ustanawiają radę zarządzającą odpowiedzialną za podejmowanie działań wymienionych w ust. 5, 7, 8 i 9 niniejszego artykułu oraz w art. 9-12, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 2, 6 i 9, art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1 oraz art. 18 i 19 niniejszego rozporządzenia. Rada zarządzająca składa się z przedstawicieli zarządców infrastruktury.
3. W odniesieniu do korytarza towarowego zainteresowane państwa członkowskie i zarządcy infrastruktury współpracują w ramach rad, o których mowa w ust. 1 i 2, w celu zapewnienia rozwoju tego korytarza towarowego zgodnie z jego planem wdrożenia.
4. Rada wykonawcza podejmuje decyzje za zgodą wszystkich przedstawicieli organów zainteresowanych państw członkowskich.
5. Rada zarządzająca podejmuje decyzje, w tym decyzje dotyczące jej statusu prawnego, ustanowienia jej struktury organizacyjnej, zasobów i personelu, za zgodą wszystkich zainteresowanych zarządców infrastruktury. Rada zarządzająca może być niezależną jednostką prawną. Może mieć formę europejskiego ugrupowania interesów gospodarczych w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 2137/85 z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie europejskiego ugrupowania interesów gospodarczych (EUIG) (8).
6. Obowiązki rady wykonawczej i rady zarządzającej nie naruszają niezależności zarządców infrastruktury, określonej w art. 4 ust. 2 dyrektywy 91/440/EWG.
7. Rada zarządzająca powołuje grupę doradczą złożoną z zarządców i właścicieli terminali korytarza towarowego, w tym, w razie potrzeby, portów morskich i portów żeglugi śródlądowej. Ta grupa doradcza może wydawać opinie w sprawie wszelkich wniosków rady zarządzającej, które mają bezpośredni wpływ na inwestycje i zarządzanie terminalami. Może ona również wydawać opinie z własnej inicjatywy. Rada zarządzająca bierze pod uwagę wszelkie takie opinie. W przypadku różnicy zdań pomiędzy radą zarządzającą a grupą doradczą grupa doradcza może zwrócić się do rady wykonawczej. Rada wykonawcza działa jako mediator i wydaje swą opinię w odpowiednim czasie. Ostateczna decyzja należy jednak do rady zarządzającej.
8. Rada zarządzająca powołuje również grupę doradczą złożoną z przedsiębiorstw kolejowych zainteresowanych korzystaniem z korytarza towarowego. Ta grupa doradcza może wydawać opinie w sprawie wszelkich wniosków rady zarządzającej, które mają wpływ na te przedsiębiorstwa. Może ona również wydawać opinie z własnej inicjatywy. Rada zarządzająca bierze pod uwagę wszelkie takie opinie.
9. Rada zarządzająca koordynuje, zgodnie z krajowymi i europejskimi planami rozmieszczenia, stosowanie interoperacyjnych aplikacji informatycznych lub alternatywnych rozwiązań, które mogą stać się dostępne w przyszłości, w celu obsługiwania wniosków w sprawie międzynarodowych tras pociągów oraz prowadzenia ruchu międzynarodowego w korytarzu towarowym.
Artykuł 9
Środki służące wdrożeniu planu korytarza towarowego
1. Rada zarządzająca sporządza plan wdrożenia najpóźniej sześć miesięcy przed uruchomieniem korytarza towarowego i przekazuje go radzie wykonawczej do zatwierdzenia. Plan ten obejmuje:
a)
opis cech korytarza towarowego, w tym wąskich gardeł, a także program środków niezbędnych do utworzenia korytarza towarowego;
b)
podstawowe elementy analizy, o której mowa w ust. 3;
c)
cele korytarzy towarowych, w szczególności w zakresie funkcjonowania korytarza towarowego pod względem jakości usług i zdolności przepustowej korytarza towarowego, zgodnie z przepisami art. 19;
d)
plan inwestycyjny, o którym mowa w art. 11; oraz
e)
środki służące wdrożeniu przepisów art. 12-19.
2. Rada zarządzająca przeprowadza okresowe przeglądy planu wdrożenia, uwzględniając postępy poczynione w jego wdrażaniu, rynek kolejowych przewozów towarowych w danym korytarzu towarowym i funkcjonowanie oceniane zgodnie z celami, o których mowa w ust. 1 lit. c).
3. Rada zarządzająca przeprowadza i okresowo uaktualnia analizę rynku transportowego odnoszącą się do faktycznych i oczekiwanych zmian ruchu w danym korytarzu towarowym, w wyniku jego utworzenia, obejmującą poszczególne rodzaje ruchu i odnoszącą się zarówno do transportu towarowego, jak i pasażerskiego. W razie potrzeby analiza ta dokonuje również oceny kosztów i korzyści społeczno-gospodarczych płynących z utworzenia korytarza towarowego.
4. W planie wdrożenia bierze się pod uwagę rozwój terminali, tak aby zaspokajały one potrzeby kolejowego transportu towarowego w danym korytarzu towarowym, w szczególności jako intermodalne węzły na trasie korytarzy towarowych.
5. W stosownych przypadkach rada zarządzająca podejmuje działania na rzecz współpracy z administracjami regionalnymi lub lokalnymi w odniesieniu do planu wdrożenia.
Artykuł 10
Zasięganie opinii wnioskodawców
Rada zarządzająca wprowadza mechanizmy konsultacyjne w celu właściwego uczestnictwa wnioskodawców będących potencjalnymi użytkownikami danego korytarza towarowego. W szczególności zapewnia ona, by zasięgano opinii wnioskodawców przed przekazaniem radzie wykonawczej planu wdrożenia, o którym mowa w art. 9.
ROZDZIAŁ III
INWESTYCJE W KORYTARZU TOWAROWYM
Artykuł 11
Planowanie inwestycji
1. Rada zarządzająca sporządza plan inwestycyjny, który zawiera szczegółowe informacje na temat indykatywnych średnio- i długoterminowych inwestycji w infrastrukturę w korytarzu towarowym, i dokonuje jego okresowych przeglądów, oraz przekazuje go do zatwierdzenia radzie wykonawczej. Plan ten obejmuje:
a)
wykaz planowanych projektów dotyczących rozbudowy, modernizacji lub ponownego zagospodarowania infrastruktury kolejowej i należących do niej urządzeń w korytarzu towarowym oraz wykaz odpowiednich zapotrzebowań finansowych i źródeł finansowania;
b)
plan rozmieszczenia odnoszący się do interoperacyjnych systemów w korytarzu towarowym spełniający zasadnicze wymogi i techniczne specyfikacje interoperacyjności, które mają zastosowanie do sieci, określone w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie interoperacyjności systemu kolei we Wspólnocie (9). Plan ten opiera się na analizie kosztów i korzyści wynikających z użytkowania systemów interoperacyjnych;
c)
plan zarządzania zdolnością przepustową dotyczący pociągów towarowych, które mogą kursować w korytarzu towarowym, obejmujący eliminację zidentyfikowanych wąskich gardeł. Plan ten może opierać się na poprawie zarządzania prędkością i zwiększeniu długości pociągu, skrajni ładunkowej, przewożonego ładunku lub nacisku na oś, dopuszczonych w odniesieniu do pociągów kursujących w korytarzu towarowym; oraz
d)
w stosownych przypadkach - odniesienie do wkładu Unii przewidzianego w ramach unijnych programach finansowych.
2. Stosowanie niniejszego rozporządzenia nie narusza kompetencji państw członkowskich odnoszących się do planowania i finansowania infrastruktury kolejowej.
Artykuł 12
Koordynacja robót
Rada zarządzająca koordynuje i zapewnia opublikowanie w jednym miejscu, w odpowiedni sposób i we właściwym czasie, harmonogramu wykonania wszelkich robót dotyczących infrastruktury i należących do niej urządzeń, które mogłyby ograniczyć zdolność przepustową w korytarzu towarowym.
ROZDZIAŁ IV
ZARZĄDZANIE KORYTARZEM TOWAROWYM
Artykuł 13
Punkt kompleksowej obsługi wniosków w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury
1. Rada zarządzająca korytarza towarowego wyznacza lub tworzy wspólny organ umożliwiający wnioskodawcom składanie wniosków i uzyskiwać odpowiedzi - w jednym miejscu i w ramach jednej operacji - w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury dla pociągów towarowych przekraczających co najmniej jedną granicę w jednym korytarzu towarowym (zwany dalej „punktem kompleksowej obsługi” (one-stop shop)).
2. Punkt kompleksowej obsługi, jako narzędzie koordynacji, dostarcza również podstawowych informacji dotyczących alokacji zdolności przepustowej infrastruktury, w tym informacji, o których mowa w art. 18. Pokazuje on zdolność przepustową infrastruktury dostępną w momencie składania wniosku i jej cechy zgodnie z określonymi wcześniej parametrami, takimi jak prędkość, długość pociągu, skrajnia ładunkowa lub nacisk na oś, dopuszczonymi w odniesieniu do pociągów kursujących w korytarzu towarowym.
3. Punkt kompleksowej obsługi podejmuje decyzje w sprawie wniosków o wstępnie ustalone trasy pociągów określone w art. 14 ust. 3 i w sprawie rezerwy zdolności przepustowej określonej w art. 14 ust. 5. Dokonuje on alokacji zdolności przepustowej zgodnie z przepisami dotyczącymi alokacji zdolności przepustowej określonymi w dyrektywie 2001/14/WE. Informuje on bezzwłocznie właściwych zarządców infrastruktury o tych wnioskach i podjętych decyzjach.
4. W przypadku wszelkich wniosków w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury, które nie mogą być przyjęte zgodnie z ust. 3, punkt kompleksowej obsługi przekazuje bezzwłocznie wniosek w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury właściwym zarządcom infrastruktury - i, w stosownych przypadkach, organom alokującym, o których mowa w art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE - którzy podejmują decyzję co do tego wniosku zgodnie z art. 13 i rozdziałem III tej dyrektywy oraz przekazują tę decyzję punktowi kompleksowej obsługi celem dalszego procedowania.
5. Działalność punktu kompleksowej obsługi jest prowadzona w sposób przejrzysty i niedyskryminacyjny. W tym celu prowadzi się rejestr udostępniany wszystkim zainteresowanym. Zawiera on daty wpływu wniosków, nazwy wnioskodawców, informacje dotyczące dostarczonych dokumentów oraz wydarzeń, które miały miejsce w toku postępowania. Działalność ta podlega kontroli dokonywanej przez organy kontrolne zgodnie z art. 20.
Artykuł 14
Zdolność przepustowa przydzielana pociągom towarowym
1. Rada wykonawcza określa ogólne ramy alokacji zdolności przepustowej infrastruktury w korytarzu towarowym zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE.
2. Rada zarządzająca ocenia zapotrzebowanie na zdolność przepustową przydzielaną na potrzeby pociągów towarowych kursujących w korytarzu towarowym, przy uwzględnieniu analizy rynku transportowego, o której mowa w art. 9 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, wniosków w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury odnoszących się do poprzednich i obecnie obowiązujących rozkładów jazdy oraz umów ramowych.
3. Na podstawie oceny określonej w ust. 2 niniejszego artykułu zarządcy infrastruktury danego korytarza towarowego wspólnie definiują i organizują wstępnie ustalone międzynarodowe trasy pociągów dla pociągów towarowych, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 dyrektywy 2001/14/WE, uwzględniając potrzebę alokacji zdolności przepustowej dla innych rodzajów transportu, w tym transportu pasażerskiego. Zawierają one ułatwienia w odniesieniu do czasu przejazdu, częstotliwości, godzin odjazdu i miejsca przeznaczenia oraz tras odpowiednich dla usług transportu towarowego w celu zwiększenia ilości towarów przewożonych pociągami towarowymi kursującymi w korytarzu towarowym. Informacje o tych wstępnie ustalonych trasach pociągów są publikowane nie później niż trzy miesiące przed upływem ostatecznego terminu otrzymania wniosków w sprawie zdolności przepustowej, o którym mowa w załączniku III do dyrektywy 2001/14/WE. Zarządcy infrastruktury kilku korytarzy towarowych mogą, w razie potrzeby, koordynować wstępnie ustalone międzynarodowe trasy pociągów, oferując zdolność przepustową w danych korytarzach towarowych.
4. Wstępnie ustalone trasy pociągów w pierwszej kolejności przydziela się na potrzeby pociągów towarowych, które przekraczają co najmniej jedną granicę.
5. Jeśli jest to uzasadnione potrzebami rynku i oceną, o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, zarządcy infrastruktury wspólnie określają rezerwę zdolności przepustowej dla międzynarodowych pociągów towarowych kursujących w korytarzach towarowych, uwzględniając potrzebę alokacji zdolności przepustowej dla innych rodzajów transportu, w tym transportu pasażerskiego, i zapewniają dostępność tej rezerwy w ramach ostatecznych obowiązujących rozkładów jazdy, pozwalającej im na szybkie i odpowiednie reagowanie na wnioski w sprawie zdolności przepustowej składane ad hoc, o których mowa w art. 23 dyrektywy 2001/14/WE. Zdolność ta jest zarezerwowana do określonego terminu przed przewidzianą datą jej przydzielenia, zgodnie z decyzją rady zarządzającej. Termin ten nie przekracza 60 dni.
6. Rada zarządzająca promuje koordynację zasad pierwszeństwa w odniesieniu do alokacji zdolności przepustowej w korytarzu towarowym.
7. Zarządcy infrastruktury mogą przewidzieć w warunkach użytkowania opłaty za trasy pociągów przydzielone, ale ostatecznie niewykorzystane. Wysokość opłaty jest stosowana, odstraszająca i skuteczna.
8. Poza przypadkami siły wyższej, w tym pilnych i nieprzewidzianych prac mających fundamentalne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa, trasa pociągu przydzielona zgodnie z niniejszym artykułem do celów przewozu towarowego nie może być anulowana później niż na dwa miesiące przed przewidzianą w obowiązującym rozkładzie jazdy datą świadczenia usługi, jeżeli dany wnioskodawca nie wyraża zgody na takie anulowanie. W takim przypadku dany zarządca infrastruktury stara się zaproponować wnioskodawcy trasę pociągu o równoważnej jakości i wiarygodności, którą wnioskodawca ma prawo zaakceptować lub odrzucić. Niniejszy przepis pozostaje bez uszczerbku dla praw, które mogą przysługiwać wnioskodawcy na mocy umowy, o której mowa w art. 19 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE. W każdym przypadku wnioskodawca może skierować sprawę do organu kontrolnego, o którym mowa w art. 20 niniejszego rozporządzenia.
9. Rada zarządzająca korytarza towarowego oraz grupa doradcza, o której mowa w art. 8 ust. 7, wprowadzają procedury służące zapewnieniu optymalnej koordynacji alokacji zdolności przepustowej między zarządcami infrastruktury zarówno w odniesieniu do wniosków, o których mowa w art. 13 ust. 1, jak i do wniosków otrzymanych przez danych zarządców infrastruktury. Procedury te dotyczą także dostępu do terminali.
10. W ust. 4 i 9 niniejszego artykułu odniesienia do zarządców infrastruktury obejmują, w stosownych przypadkach, organy alokujące, o których mowa w art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE.
Artykuł 15
Upoważnieni wnioskodawcy
Niezależnie od art. 16 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE, wnioskodawcy inni niż przedsiębiorstwa kolejowe lub utworzone przez nie ugrupowania międzynarodowe, tacy jak nadawcy, spedytorzy towarowi i operatorzy transportu kombinowanego, mogą składać wnioski o przydzielenie wstępnie ustalonych międzynarodowych tras pociągów określonych w art. 14 ust. 3 oraz o rezerwę zdolności przepustowej określoną w art. 14 ust. 5. W celu wykorzystania takiej trasy pociągów do transportu towarowego w korytarzu towarowym wymienieni wnioskodawcy wyznaczają przedsiębiorstwo kolejowe zawierające porozumienie z zarządcą infrastruktury zgodnie z art. 10 ust. 5 dyrektywy 91/440/EWG.
Artykuł 16
Zarządzanie ruchem
1. Rada zarządzająca korytarza towarowego wprowadza procedury koordynacji zarządzania ruchem w tym korytarzu. Rady zarządzające łączących się korytarzy towarowych wprowadzają procedury koordynacji zarządzania ruchem w takich korytarzach towarowych.
2. Zarządcy infrastruktury korytarza towarowego oraz grupa doradcza, o której mowa w art. 8 ust. 7, wprowadzają procedury w celu zapewnienia optymalnej koordynacji między eksploatacją infrastruktury kolejowej a eksploatacją terminali.
Artykuł 17
Zarządzanie ruchem w przypadku zakłóceń
1. Rada zarządzająca przyjmuje wspólne cele w zakresie punktualności lub wytyczne w zakresie zarządzania ruchem w przypadku zakłóceń w ruchu pociągów w korytarzu towarowym.
2. Każdy zarządca infrastruktury opracowuje zasady pierwszeństwa dotyczące zarządzania różnymi rodzajami ruchu w podlegającej mu części korytarzy towarowych zgodnie ze wspólnymi celami lub wytycznymi, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Zasady pierwszeństwa są publikowane w regulaminie sieci, o którym mowa w art. 3 dyrektywy 2001/14/WE.
3. Reguły ustanawiania zasad pierwszeństwa zapewniają co najmniej, że trasa pociągu, o której mowa w art. 14 ust. 3 i 4, przydzielona na potrzeby pociągów towarowych, które kursują zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy, w miarę możliwości nie jest zmieniana. Reguły ustanawiania zasad pierwszeństwa mają na celu maksymalne skrócenie całkowitego czasu przywracania sieci do normalnego funkcjonowania w odniesieniu do potrzeb wszystkich rodzajów transportu. W tym celu zarządcy infrastruktury mogą koordynować zarządzanie różnymi rodzajami ruchu w kilku korytarzach towarowych.
Artykuł 18
Informacje o warunkach użytkowania korytarza towarowego
Rada zarządzająca sporządza, regularnie aktualizuje i publikuje dokument zawierający:
a)
wszystkie informacje zawarte w regulaminie sieci dla sieci krajowych, dotyczącym korytarza towarowego, sporządzonym zgodnie z procedurą określoną w art. 3 dyrektywy 2001/14/WE;
b)
wykaz terminali i ich charakterystykę, w szczególności informacje dotyczące warunków i sposobów dostępu do terminali;
c)
informacje dotyczące procedur, o których mowa w art. 13-17 niniejszego rozporządzenia; oraz
d)
plan wdrożenia.
Artykuł 19
Jakość usług w korytarzu towarowym
1. Rada zarządzająca korytarza towarowego promuje spójność planów wykonania w korytarzu towarowym, o których mowa w art. 11 dyrektywy 2001/14/WE.
2. Rada zarządzająca monitoruje świadczenie usług kolejowego transportu towarowego w korytarzu towarowym i raz do roku publikuje wyniki tego monitorowania.
3. Rada zarządzająca przeprowadza badania satysfakcji użytkowników korytarza towarowego i raz do roku publikuje ich wyniki.
Artykuł 20
Organy kontrolne
1. Organy kontrolne, o których mowa w art. 30 dyrektywy 2001/14/WE, współpracują na rzecz monitorowania konkurencji w danym kolejowym korytarzu towarowym. W szczególności zapewniają niedyskryminacyjny dostęp do danego korytarza i pełnią funkcję organów odwoławczych, o których mowa w art. 30 ust. 2 tej dyrektywy. Prowadzą wymianę niezbędnych informacji uzyskiwanych od zarządców infrastruktury i innych właściwych stron.
2. W celu wspierania wolnej i uczciwej konkurencji w korytarzach towarowych państwa członkowskie dążą do ustanowienia porównywalnego poziomu regulacji prawnych. Organy kontrolne są łatwo dostępne dla podmiotów rynkowych oraz są w stanie podejmować decyzje w sposób niezależny i skuteczny.
3. W przypadku gdy wnioskodawca złoży skargę do organu kontrolnego dotyczącą międzynarodowych usług kolejowego transportu towarowego lub w ramach dochodzenia prowadzonego przez organ kontrolny z własnej inicjatywy, dany organ kontrolny konsultuje się z organami kontrolnymi wszystkich pozostałych państw członkowskich, przez które przebiega międzynarodowa trasa pociągu dla danego pociągu towarowego, i zwraca się do nich o udzielenie wszelkich niezbędnych informacji przed podjęciem decyzji.
4. Organy kontrolne, których opinii zasięgnięto na mocy ust. 3, udzielają wszelkich informacji, o które same mają prawo się zwrócić do danego organu kontrolnego na mocy obowiązującego je prawa krajowego. Informacje te mogą być wykorzystane wyłącznie do celów rozpatrywania skargi lub w ramach dochodzenia, o których mowa w ust. 3.
5. Organ kontrolny, do którego wniesiono skargę lub który wszczął dochodzenie z własnej inicjatywy, przekazuje stosowne informacje odpowiedzialnemu organowi kontrolnemu, tak aby organ ten podjął środki w odniesieniu do zainteresowanych stron.
6. Wszyscy przedstawiciele zarządców infrastruktury włączeni w procedury, o których mowa w art. 15 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE, zapewniają bezzwłoczne dostarczenie wszelkich informacji - niezbędnych do celów rozpatrywania skargi lub w ramach dochodzenia, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu - o które zwrócił się organ kontrolny państwa członkowskiego będącego siedzibą danego przedstawiciela włączonego w procedury. Ten organ kontrolny jest upoważniony do przekazania organom kontrolnym, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, informacji odnoszących się do danej międzynarodowej trasy pociągu.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 21
Procedura komitetowa
1. Komisja jest wspierana przez komitet, o którym mowa w art. 11a dyrektywy 91/440/EWG.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
3. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
Artykuł 22
Monitorowanie procesu wdrażania
Po utworzeniu korytarza towarowego co dwa lata rada wykonawcza, o której mowa w art. 8 ust. 1, przedstawia Komisji wyniki planu wdrożenia dla tego korytarza. Komisja dokonuje analizy tych wyników i informuje o tej analizie komitet, o którym mowa w art. 21.
Artykuł 23
Sprawozdanie
Komisja okresowo analizuje stosowanie niniejszego rozporządzenia. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, po raz pierwszy do dnia 10 listopada 2015 r., a następnie co trzy lata.
Artykuł 24
Środki tymczasowe
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do Republiki Cypryjskiej i Malty, dopóki na ich terytoriach nie powstanie system kolei.
Artykuł 25
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 22 września 2010 r.


Input:
UREDBA SVETA (EU) št. 660/2011
z dne 9. junija 2011
o dodelitvi ribolovnih možnosti v skladu s Protokolom, dogovorjenim med Evropsko unijo in Republiko Zelenortski otoki, ki določa ribolovne možnosti in finančni prispevek, predvidene v sporazumu o ribolovnem partnerstvu, ki se uporablja med pogodbenicama
SVET EVROPSKE UNIJE JE -
ob upoštevanju Pogodbe o delovanju Evropske unije in zlasti člena 43(3) Pogodbe,
ob upoštevanju predloga Evropske komisije,
ob upoštevanju naslednjega:
(1)
Svet je 19. decembra 2006 sprejel Uredbo (ES) št. 2027/2006 o sklenitvi Sporazuma o partnerstvu v ribiškem sektorju med Evropsko skupnostjo in Republiko Zelenortski otoki (1) (v nadaljnjem besedilu: Sporazum o partnerstvu).
(2)
22. decembra 2010 je bil parafiran nov protokol k Sporazumu o partnerstvu (v nadaljnjem besedilu: novi protokol). Novi protokol za plovila EU določa ribolovne možnosti v vodah, v katerih Zelenortski otoki izvajajo svojo suverenost oziroma jurisdikcijo na področju ribištva.
(3)
Svet je 9. junija 2011 sprejel Sklep 2011/405/EU (2) o podpisu in začasni uporabi novega protokola.
(4)
Treba bi bilo opredeliti način dodelitve ribolovnih možnosti med države članice za obdobje uporabe novega protokola.
(5)
V skladu s členom 10(1) Uredbe Sveta (ES) št. 1006/2008 z dne 29. septembra 2008 o dovoljenjih za ribolovne dejavnosti ribiških plovil Skupnosti zunaj voda Skupnosti in dostopu plovil tretjih držav do voda Skupnosti (3) Komisija obvesti zadevne države članice, če kaže, da ribolovne možnosti, dodeljene Uniji na podlagi novega protokola, niso v celoti izkoriščene. Če v roku, ki ga določi Svet, ni odgovora, to pomeni potrditev, da plovila zadevne države članice v zadevnem obdobju ne izkoriščajo v celoti svojih ribolovnih možnosti. Treba bi bilo določiti ta rok.
(6)
Glede na dejstvo, da protokol neha veljati 31. avgusta 2011, bi bilo primerno, da bi ta uredba začela veljati dan po objavi v Uradnem listu Evropske unije in se uporabljala od 1. septembra 2011 -
SPREJEL NASLEDNJO UREDBO:
Člen 1
1. Ribolovne možnosti, določene v protokolu, dogovorjenem med Evropsko unijo in Republiko Zelenortski otoki, ki določa ribolovne možnosti in finančni prispevek, predvidene v sporazumu o ribolovnem partnerstvu, ki se uporablja med pogodbenicama (v nadaljnjem besedilu: Protokol) se državam članicam dodelijo na naslednji način:
(a)
plovila za ribolov tunov s potegalko:
Španija
16 plovil
Francija
12 plovil;
(b)
plovila za ribolov s površinskimi parangali
Španija
26 plovil
Portugalska
9 plovil;
(c)
plovila za ribolov z ribiško palico
Španija
7 plovil
Francija
4 plovil.
2. Uredba (ES) št. 1006/2008 se uporablja brez poseganja v Sporazum o partnerstvu v ribiškem sektorju med Evropsko skupnostjo in Republiko Zelenortski otoki.
3. Če zahtevki za dovoljenja za ribolov držav članic iz odstavka 1 ne izčrpajo ribolovnih možnosti, določenih v Protokolu, Komisija v skladu s členom 10 Uredbe (ES) št. 1006/2008 upošteva zahtevke za dovoljenja za ribolov katere koli druge države članice.
Rok iz člena 10(1) navedene uredbe se določi na deset delovnih dni.
Člen 2
Ta uredba začne veljati prvi dan po objavi v Uradnem listu Evropske unije.
Uporablja se od 1. septembra 2011.
Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v vseh državah članicah.
V Luxembourgu, 9. junija 2011


Input:
ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 63/2011 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 26ης Ιανουαρίου 2011
για τη θέσπιση λεπτομερών διατάξεων σχετικά με τις αιτήσεις παρέκκλισης από τους στόχους για τις ειδικές εκπομπές CO2 σύμφωνα με το άρθρο 11 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου
(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 443/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 2009, σχετικά με τα πρότυπα επιδόσεων για τις εκπομπές από τα καινούρια επιβατικά αυτοκίνητα, στο πλαίσιο της ολοκληρωμένης προσέγγισης της Κοινότητας για τη μείωση των εκπομπών CO2 από ελαφρά οχήματα (1), και ιδίως το άρθρο 11 παράγραφος 8,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Σύμφωνα με το άρθρο 11 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009, οι μικροί κατασκευαστές και εκείνοι που απευθύνονται σε εξειδικευμένες αγορές μπορούν να υποβάλλουν αίτηση για εναλλακτικούς στόχους μείωσης των εκπομπών, οι οποίοι συνδέονται με τις δυνατότητες μείωσης των ειδικών εκπομπών CO2 από τα οχήματα ενός συγκεκριμένου κατασκευαστή, και ανταποκρίνονται στα χαρακτηριστικά της αγοράς για τους σχετικούς τύπους αυτοκινήτων.
(2)
Κατά τον καθορισμό των δυνατοτήτων μείωσης των μικρών κατασκευαστών, πρέπει να αξιολογούνται οι οικονομικές και τεχνολογικές δυνατότητες του αιτούντος. Για τον σκοπό αυτό, ο αιτών θα πρέπει να παρέχει λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τις οικονομικές του δραστηριότητες, καθώς και πληροφορίες σχετικά με τις τεχνολογίες μείωσης του CO2 που χρησιμοποιούνται στα αυτοκίνητα. Στις πληροφορίες που απαιτούνται περιλαμβάνονται δεδομένα τα οποία είναι άμεσα διαθέσιμα στον αιτούντα και δεν πρέπει να συνεπάγονται πρόσθετο διοικητικό φόρτο.
(3)
Για λόγους συνέπειας μεταξύ του στόχου μείωσης που απαιτείται από τους μικρούς κατασκευαστές και εκείνους που απευθύνονται σε εξειδικευμένες αγορές και για να να μην τεθούν σε μειονεκτική θέση οι μικροί κατασκευαστές που μείωσαν τις μέσες ειδικές τους εκπομπές CO2 πριν από το 2012, οι στόχοι όσον αφορά τις ειδικές εκπομπές CO2 για τους συγκεκριμένους κατασκευαστές πρέπει να συγκρίνονται με τον μέσο όρο των ειδικών εκπομπών CO2 του 2007, που λαμβάνεται ως γραμμή βάσης. Όταν δεν υπάρχουν αυτά τα δεδομένα, ο στόχος πρέπει να συγκρίνεται με τον μέσο όρο των ειδικών εκπομπών CO2 κατά το επόμενο πλησιέστερο στο 2007 ημερολογιακό έτος.
(4)
Για να ληφθεί υπόψη η περιορισμένη προσφορά προϊόντων ορισμένων μικρών κατασκευαστών και τα συνακόλουθα περιορισμένα περιθώρια καταμερισμού της προσπάθειας μείωσης στον στόλο οχημάτων, θα πρέπει να επιτραπεί στους αιτούντες να επιλέγουν μεταξύ ενός ενιαίου ετήσιου στόχου μείωσης των ειδικών εκπομπών για την περίοδο της παρέκκλισης ή διαφορετικών ετήσιων στόχων, οι οποίοι έχουν ως αποτέλεσμα μείωση από τη γραμμή βάσης του 2007 κατά τη λήξη της περιόδου παρέκκλισης.
(5)
Το άρθρο 11 παράγραφος 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009, επιτρέπει σε ορισμένους κατασκευαστές που απευθύνονται σε εξειδικευμένες αγορές να επωφεληθούν από εναλλακτικό στόχο ειδικών εκπομπών, ο οποίος είναι κατά 25 % χαμηλότερος από τον μέσο όρο των οικείων ειδικών εκπομπών CO2 του 2007. Όταν δεν υπάρχουν πληροφορίες για τον μέσο όρο των ειδικών εκπομπών CO2 ενός κατασκευαστή για το έτος 2007, πρέπει να καθορίζεται ισοδύναμος στόχος ειδικών εκπομπών με βάση τις βέλτιστες διαθέσιμες τεχνολογίες μείωσης του CO2 κατά το 2007. Για τον προσδιορισμό των βέλτιστων διαθέσιμων τεχνολογιών μείωσης των εκπομπών CO2, πρέπει να χρησιμοποιείται ο λόγος της μέγιστης ισχύος προς τη μάζα ενός οχήματος για τη διάκριση μεταξύ των διαφορετικών χαρακτηριστικών της αγοράς για αυτοκίνητα συγκεκριμένης μάζας.
(6)
Για να παρασχεθεί στους μικρούς κατασκευαστές και εκείνους που απευθύνονται σε εξειδικευμένες αγορές σαφής γραμμή βάσης, προκειμένου να τη χρησιμοποιούν στον καθορισμό των στόχων ειδικών εκπομπών, καταρτίστηκε κατάλογος με τους κατασκευαστές και τον μέσο όρο των αντίστοιχων ειδικών εκπομπών CO2 στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2007, μετά από επίσημη διαδικασία διαβούλευσης με τα κράτη μέλη και τα κυριότερα ενδιαφερόμενα μέρη, συμπεριλαμβανομένων των ενώσεων αυτοκινητοβιομηχανιών της Ευρώπης (ACEA), της Ιαπωνίας (JAMA) και της Κορέας (KAMA) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης Μικρών Κατασκευαστών (ESCA).
(7)
Ορισμένες πληροφορίες οι οποίες περιλαμβάνονται στην αίτηση παρέκκλισης πρέπει να εξαιρούνται από τη δημοσιοποίηση, όταν η γνωστοποίηση των εν λόγω πληροφοριών θίγει την προστασία εμπορικών συμφερόντων, κυρίως στην περίπτωση πληροφοριών που αφορούν τον προγραμματισμό προϊόντων του κατασκευαστή, το αναμενόμενο κόστος και τις συνέπειες για την κερδοφορία της εταιρείας. Οι αποφάσεις έγκρισης παρεκκλίσεων θα δημοσιεύονται από την Επιτροπή στο Διαδίκτυο.
(8)
Τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό είναι σύμφωνα με τη γνώμη της επιτροπής κλιματικών μεταβολών η οποία συστάθηκε βάσει του άρθρου 9 της απόφασης αριθ. 280/2004/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (2),
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Αντικείμενο
Ο παρών κανονισμός ορίζει τις πληροφορίες που πρέπει να παρέχονται από τους κατασκευαστές προκειμένου να αποδεικνύεται ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις παρέκκλισης σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 1 ή 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009.
Άρθρο 2
Ορισμοί
Επιπροσθέτως των ορισμών των άρθρων 2 και 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
α) «αιτών»: κατασκευαστής κατά την έννοια του άρθρου 11 παράγραφος 1 ή 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009·
β) «χαρακτηριστικά οχήματος»: οι παράμετροι του οχήματος, μεταξύ των οποίων η μάζα, οι ειδικές του εκπομπές CO2, ο αριθμός θέσεων, οι επιδόσεις του κινητήρα, ο λόγος ισχύος προς μάζα και η ανώτατη ταχύτητα·
γ) «χαρακτηριστικά της αγοράς»: πληροφορίες σχετικά με τα χαρακτηριστικά οχήματος, τις ονομασίες και τις κλίμακες τιμών των αυτοκινήτων που ανταγωνίζονται άμεσα τα οχήματα για τα οποία επιδιώκεται η παρέκκλιση·
δ) «ίδιες εγκαταστάσεις παραγωγής»: βιομηχανική μονάδα κατασκευής ή συναρμολόγησης η οποία χρησιμοποιείται αποκλειστικά από τον αιτούντα για την κατασκευή ή συναρμολόγηση καινούργιων επιβατικών αυτοκινήτων αποκλειστικά για τον συγκεκριμένο κατασκευαστή, συμπεριλαμβανομένων, όπου ισχύει, επιβατικών αυτοκινήτων που προορίζονται για εξαγωγή·
ε) «ίδιο κέντρο σχεδιασμού»: εγκαταστάσεις όπου σχεδιάζεται και αναπτύσσεται το σύνολο του οχήματος και τις οποίες ελέγχει και χρησιμοποιεί αποκλειστικά ο αιτών.
Άρθρο 3
Αίτηση παρέκκλισης σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφοι 1 και 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009
1. Οι αιτήσεις παρέκκλισης σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009 υποβάλλονται από τους ενδιαφερόμενους σύμφωνα με τη μορφή που καθορίζεται στο παράρτημα I του παρόντος κανονισμού και περιλαμβάνουν τις πληροφορίες που καθορίζονται στο άρθρο 4 παράγραφος 1 και στο άρθρο 5 του παρόντος κανονισμού.
2. Οι αιτήσεις παρέκκλισης σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009 υποβάλλονται από τους ενδιαφερόμενους σύμφωνα με τη μορφή που καθορίζεται στο παράρτημα II του παρόντος κανονισμού και περιλαμβάνουν τις πληροφορίες που καθορίζονται στο άρθρο 4 παράγραφος 2 και στο άρθρο 6 του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 4
Πληροφορίες για τα κριτήρια επιλεξιμότητας
1. Ο αιτών παρέχει τις ακόλουθες πληροφορίες σχετικά με τα κριτήρια επιλεξιμότητας:
α)
πληροφορίες σχετικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του κατασκευαστή ή της ομάδας συνδεδεμένων κατασκευαστών, μαζί με τη σχετική δήλωση που παρατίθεται στο παράρτημα ΙΙΙ·
β)
προκειμένου για κατασκευαστή που υποβάλλει αίτηση παρέκκλισης σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009 ή για ομάδα συνδεδεμένων κατασκευαστών του άρθρου 11 παράγραφος 1 στοιχείο β) του εν λόγω κανονισμού ή για μέλος ομάδας συνδεδεμένων κατασκευαστών του άρθρου 11 παράγραφος 1 στοιχείο γ) του ίδιου κανονισμού, τον αριθμό των επιβατικών αυτοκινήτων που ταξινομήθηκαν επίσημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση κατά τα τρία ημερολογιακά έτη πριν από την ημερομηνία της αίτησης ή, όταν αυτά τα στοιχεία δεν είναι διαθέσιμα, ένα από τα ακόλουθα:
-
εκτίμηση, με βάση επαληθεύσιμα στοιχεία, του αριθμού των αυτοκινήτων που ταξινομήθηκαν κατά την περίοδο που αναφέρεται στο στοιχείο β) και για τα οποία υπεύθυνος είναι ο αιτών,
-
εάν δεν ταξινομήθηκαν αυτοκίνητα κατά την περίοδο που αναφέρεται στο στοιχείο β), τον αριθμό των αυτοκινήτων που ταξινομήθηκαν κατά το τελευταίο ημερολογιακό έτος για το οποίο υπάρχουν τα στοιχεία αυτά.
2. Όσοι υποβάλλουν αίτηση παρέκκλισης σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009 παρέχουν τα στοιχεία που αναφέρονται στο στοιχείο β) της παραγράφου 1 του παρόντος άρθρου μόνο για το ημερολογιακό έτος που προηγείται της ημερομηνίας της αίτησης.
Άρθρο 5
Στόχος ειδικών εκπομπών και δυνατότητες μείωσης σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009
1. Ο αιτών παρέχει τον μέσο όρο των ειδικών εκπομπών CO2 από τα επιβατικά αυτοκίνητά του που ταξινομήθηκαν το 2007, εκτός εάν ο μέσος όρος των ειδικών εκπομπών CO2 για το συγκεκριμένο έτος αναφέρεται στο παράρτημα IV του παρόντος κανονισμού. Όταν οι πληροφορίες αυτές δεν είναι διαθέσιμες, ο αιτών παρέχει τον μέσο όρο των ειδικών εκπομπών CO2 των επιβατικών αυτοκινήτων του που ταξινομήθηκαν κατά το επόμενο πλησιέστερο στο 2007 ημερολογιακό έτος.
2. Ο αιτών παρέχει τις ακόλουθες πληροφορίες σχετικά με τις δραστηριότητές του:
α)
για το ημερολογιακό έτος που προηγήθηκε της ημερομηνίας της αίτησης, τον αριθμό των υπαλλήλων και το μέγεθος των εγκαταστάσεων παραγωγής, σε τετραγωνικά μέτρα·
β)
το λειτουργικό μοντέλο των εγκαταστάσεων παραγωγής, προσδιορίζοντας τις σχεδιαστικές και παραγωγικές δραστηριότητες που διεκπεραιώνονται από τον αιτούντα ή ανατίθενται σε τρίτους·
γ)
σε περίπτωση συνδεδεμένης επιχείρησης, το κατά πόσον οι κατασκευαστές χρησιμοποιούν από κοινού την τεχνολογία και ποιες δραστηριότητες ανατίθενται σε τρίτους·
δ)
για πέντε ημερολογιακά έτη πριν από την ημερομηνία της αίτησης, τους όγκους πωλήσεων, τον ετήσιο κύκλο εργασιών, τα καθαρά κέρδη και τις δαπάνες για την Ε&Α και, σε περίπτωση συνδεδεμένης επιχείρησης, τις καθαρές ροές προς τη μητρική εταιρεία·
ε)
τα χαρακτηριστικά της αγοράς του·
στ)
τον τιμοκατάλογο για όλες τις εκδόσεις των αυτοκινήτων που πρόκειται να υπαχθούν στην παρέκκλιση κατά το ημερολογιακό έτος που προηγείται της ημερομηνίας της αίτησης, καθώς και τον αναμενόμενο τιμοκατάλογο για τα αυτοκίνητα που προγραμματίζεται να παρουσιαστούν στην αγορά και να καλύπτονται από την παρέκκλιση.
Όταν υποβάλλεται αίτηση από κατασκευαστή που είναι υπεύθυνος για περισσότερα από 100 αυτοκίνητα ετησίως, οι πληροφορίες που αναφέρονται στο στοιχείο δ) συνοδεύονται από τους επίσημα πιστοποιημένους λογαριασμούς ή πιστοποιούνται από ανεξάρτητο ελεγκτή.
3. Ο αιτών παρέχει τις ακόλουθες πληροφορίες σχετικά με τις τεχνολογικές του δυνατότητες:
α)
τον κατάλογο με τις τεχνολογίες μείωσης του CO2 που χρησιμοποιήθηκαν στα επιβατικά του αυτοκίνητα τα οποία διατέθηκαν στην αγορά το 2007 ή, όταν αυτά τα στοιχεία δεν είναι διαθέσιμα, για το επόμενο πλησιέστερο στο 2007 έτος ή, σε περίπτωση κατασκευαστή που προτίθεται να εισέλθει στην αγορά, για το έτος έναρξης εφαρμογής της παρέκκλισης·
β)
τον κατάλογο με τις τεχνολογίες μείωσης του CO2 που χρησιμοποιούνται στα επιβατικά του αυτοκίνητα βάσει του προγράμματος μείωσης εκπομπών και το πρόσθετο κόστος αυτών των τεχνολογιών για κάθε έκδοση οχήματος που καλύπτεται από την αίτηση.
4. Ανάλογα με τις δικές του δυνατότητες μείωσης των εκπομπών, ο αιτών προτείνει στόχο ειδικών εκπομπών για την περίοδο της παρέκκλισης. Ο αιτών μπορεί επίσης να προτείνει ετήσιους στόχους ειδικών εκπομπών.
Ο στόχος ειδικών εκπομπών ή οι ετήσιοι στόχοι ειδικών εκπομπών καθορίζονται κατά τρόπο ώστε ο μέσος όρος των ειδικών εκπομπών κατά τη λήξη της περιόδου της παρέκκλισης να είναι μειωμένος σε σύγκριση με τον μέσο όρο των ειδικών εκπομπών CO2 που αναφέρεται στην παράγραφο 1.
5. Ο στόχος ειδικών εκπομπών ή οι ετήσιοι στόχοι ειδικών εκπομπών που προτείνονται από τον αιτούντα σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 2 στοιχείο δ) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009 συνοδεύεται από ένα πρόγραμμα μείωσης για τις ειδικές εκπομπές CO2 του νέου στόλου αυτοκινήτων.
Στο πρόγραμμα μείωσης των εκπομπών προσδιορίζονται τα ακόλουθα:
α)
το χρονοδιάγραμμα εισαγωγής τεχνολογιών μείωσης του CO2 στον στόλο αυτοκινήτων του αιτούντος·
β)
οι εκτιμώμενες ετήσιες ταξινομήσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την περίοδο της παρέκκλισης, ο αναμενόμενος μέσος όρος των ειδικών εκπομπών CO2 και η αναμενόμενη μέση μάζα·
γ)
στην περίπτωση των ετήσιων στόχων ειδικών εκπομπών, η ετήσια βελτίωση των ειδικών εκπομπών CO2 των εκδόσεων οχημάτων για τις οποίες εισάγονται τεχνολογίες μείωσης του CO2.
6. Η συμμόρφωση του αιτούντος με στόχο ειδικών εκπομπών ή με ετήσιους στόχους ειδικών εκπομπών αξιολογείται σύμφωνα με το άρθρο 9 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009 κάθε έτος κατά την περίοδο της παρέκκλισης.
Άρθρο 6
Στόχος μείωσης για παρέκκλιση σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009
1. Ο αιτών παρέχει τον μέσο όρο των ειδικών εκπομπών CO2 από τα επιβατικά αυτοκίνητά του που ταξινομήθηκαν το 2007, εκτός εάν ο μέσος όρος των ειδικών εκπομπών CO2 για το συγκεκριμένο έτος αναφέρεται στο παράρτημα IV του παρόντος κανονισμού.
2. Ο στόχος μείωσης ο οποίος καθορίζεται σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009 εφαρμόζεται σε σχέση με τον μέσο όρο των ειδικών εκπομπών CO2 γραμμής βάσης που καθορίζεται στην παράγραφο 1.
3. Όταν δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με τον μέσο όρο των ειδικών εκπομπών CO2 του κατασκευαστή το 2007, ο αιτών παρέχει πληροφορίες σχετικά με τα χαρακτηριστικά οχήματος για όλους τους τύπους αυτοκινήτων που κατασκευάζει, καθώς και τον αριθμό των αυτοκινήτων που κατασκευάζει και τα οποία αναμένει να ταξινομηθούν στην Ένωση κατά το πρώτο έτος της παρέκκλισης. Ο αιτών αναφέρει, για κάθε παραλλαγή αυτοκινήτων, την κατηγορία οχημάτων στην οποία ανήκει μεταξύ εκείνων που καθορίζονται στον πίνακα του παραρτήματος V.
4. Ο στόχος ειδικών εκπομπών υπολογίζεται ετησίως με βάση τη μείωση κατά 25 % από τη γραμμή βάσης για κάθε κατηγορία οχημάτων που καθορίζεται στο παράρτημα V.
Άρθρο 7
Αξιολόγηση από την Επιτροπή
1. Εάν η Επιτροπή δεν εγείρει αντιρρήσεις εντός εννέα μηνών από την επίσημη λήψη πλήρους αίτησης σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 1 ή το άρθρο 11 παράγραφος 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009, θεωρείται ότι πληρούνται οι σχετικές προϋποθέσεις για εφαρμογή της παρέκκλισης.
Εάν η Επιτροπή διαπιστώσει ότι η αίτηση είναι ελλιπής, ενδέχεται να ζητήσει συμπληρωματικές πληροφορίες. Εάν οι συμπληρωματικές πληροφορίες δεν υποβληθούν εντός της προθεσμίας που καθορίζεται στο αίτημα, η Επιτροπή μπορεί να απορρίψει την αίτηση. Σε περίπτωση απόρριψης λόγω ελλιπούς αίτησης ή επειδή η Επιτροπή διαπιστώνει ότι ο προτεινόμενος στόχος ειδικών εκπομπών δεν συνάδει με τις δυνατότητες μείωσης του αιτούντος, ο αιτών μπορεί να υποβάλει συμπληρωμένη ή αναθεωρημένη αίτηση παρέκκλισης.
2. Οι αιτήσεις αποστέλλονται σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή και απευθύνονται στη Γενική Γραμματεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στη διεύθυνση Secretariat General of the European Commission, 1049 Brussels, Belgium, με την ένδειξη «Derogation under Regulation (EC) No 443/2009». Η ηλεκτρονική μορφή αποστέλλεται επίσης στην υπηρεσιακή ηλεκτρονική διεύθυνση που καθορίζεται στο παράρτημα I.
3. Εάν διαπιστωθεί ότι οι πληροφορίες που περιέχονται στην αίτηση είναι εσφαλμένες ή ανακριβείς, ανακαλείται η απόφαση έγκρισης παρέκκλισης.
Άρθρο 8
Πρόσβαση του κοινού στις πληροφορίες
1. Οι αιτούντες που θεωρούν ότι οι υποβαλλόμενες με την αίτηση πληροφορίες δεν πρέπει να γνωστοποιηθούν σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 9 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 443/2009 το δηλώνουν στην αίτηση και αναφέρουν τους λόγους για τους οποίους η γνωστοποίηση θα έθιγε την προστασία των εμπορικών συμφερόντων του αιτούντος, συμπεριλαμβανομένης της διανοητικής ιδιοκτησίας.
2. Η εξαίρεση από το δικαίωμα πρόσβασης του κοινού στα έγγραφα, η οποία καθορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (3), θεωρείται ότι ισχύει για τους ακόλουθους τύπους πληροφοριών:
α)
λεπτομέρειες για το πρόγραμμα μείωσης που αναφέρεται στο άρθρο 5 και, ιδιαίτερα, λεπτομέρειες σχετικά με την ανάπτυξη του χαρτοφυλακίου προϊόντων του κατασκευαστή·
β)
αναμενόμενες επιπτώσεις των τεχνολογιών μείωσης του CO2 στο κόστος παραγωγής, στις τιμές αγοράς των οχημάτων και στην κερδοφορία της εταιρείας.
Άρθρο 9
Έναρξη ισχύος
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 26 Ιανουαρίου 2011.


Input:
A BIZOTTSÁG FELHATALMAZÁSON ALAPULÓ HATÁROZATA
(2012. február 3.)
a tengeri áru- és személyszállításban használt statisztikai adatszolgáltatásról szóló 2009/42/EK európai parlamenti és tanácsi irányelv módosításáról
(EGT-vonatkozású szöveg)
(2012/186/EU)
AZ EURÓPAI BIZOTTSÁG,
tekintettel az Európai Unió működéséről szóló szerződésre,
tekintettel a tengeri áru- és személyszállításban használt statisztikai adatszolgáltatásról szóló, 2009. május 6-i 2009/42/EK európai parlamenti és tanácsi irányelvre (1) és különösen annak 3. cikke (4) bekezdésére,
mivel:
(1)
Az európai statisztikák elkészítésénél törekedni kell a felhasználók igényei és a válaszadók terhei közötti egyensúlyra.
(2)
A statisztikai adatok előállításához szükséges különböző tevékenységek lehető legnagyobb fokú egyszerűsítésére vonatkozó javaslatok kidolgozása, és ezzel egyidejűleg a végterméknek a jelenlegi és az előrelátható felhasználói igényekkel való összhangban tartása érdekében európai szinten sor került a tengeri áru- és személyszállításban használt statisztikai adatszolgáltatásra vonatkozó uniós jogszabályok alapján gyűjtött adatok és a terjesztési politika technikai elemzésére.
(3)
Az elemzés eredményeként egyszerűsíteni kell a jelenlegi, Európa fő kikötőire vonatkozó, negyedéves hajóforgalmi statisztikákban az „irány” változót, az ennek megfelelő F1 és F2 adatkészletek jogi státusát (kötelező vagy önkéntes) pedig tisztázni kell.
(4)
Ezenkívül harmonizált jogszabályi keretet kell kidolgozni a Ro-Ro konténerekre vonatkozó statisztikai adatok önkéntes gyűjtésére. Továbbá ki kell terjeszteni a rakománytípusok osztályozását.
(5)
A hajózható tengerparti területekre vonatkozó nómenklatúrát a technikai fejlődéshez kell igazítani.
(6)
Ezért a 2009/42/EK irányelvet ennek megfelelően módosítani kell,
ELFOGADTA EZT A HATÁROZATOT:
1. cikk
A 2009/42/EK irányelv I., II., IV. és VIII. mellékletének helyébe az e határozat mellékletében foglalt szöveg lép.
2. cikk
Ez a határozat az Európai Unió Hivatalos Lapjában történő kihirdetését követő napon lép hatályba.
E határozat alkalmazásában az első tárgyév 2012, amely a 2012-es adatokat fedi le.
Kelt Brüsszelben, 2012. február 3-án.


Input:
NARIADENIE KOMISIE (EÚ) č. 1118/2010
z 2. decembra 2010
o povolení diklazurilu ako kŕmnej doplnkovej látky pre kurčatá na výkrm (držiteľ povolenia: Janssen Pharmaceutica N.V.), ktorým sa mení a dopĺňa nariadenie (ES) č. 2430/1999
(Text s významom pre EHP)
EURÓPSKA KOMISIA,
so zreteľom na Zmluvu o fungovaní Európskej únie,
so zreteľom na nariadenie Európskeho parlamentu a Rady (ES) č. 1831/2003 z 22. septembra 2003 o doplnkových látkach určených na používanie vo výžive zvierat (1), a najmä na jeho článok 9 ods. 2,
keďže:
(1)
V nariadení (ES) č. 1831/2003 sa stanovuje povoľovanie doplnkových látok určených na používanie vo výžive zvierat, ako aj podmienky a postupy udeľovania takýchto povolení. V článku 10 uvedeného nariadenia sa stanovuje opätovné preskúmanie doplnkových látok povolených podľa smernice Rady 70/524/EHS (2).
(2)
Diklazuril s číslom CAS 101831-37-2 sa povolil v súlade so smernicou 70/524/EHS na obdobie desiatich rokov ako kŕmna doplnková látka na použitie pre kurčatá na výkrm, pre kurčatá chované na znášku do veku 16 týždňov a pre morky do veku 12 týždňov nariadením Komisie (ES) č. 2430/1999 (3). Uvedená doplnková látka bola následne zapísaná do registra kŕmnych doplnkových látok Spoločenstva ako existujúci výrobok v súlade s článkom 10 ods. 1 nariadenia (ES) č. 1831/2003.
(3)
V súlade s článkom 10 ods. 2 nariadenia (ES) č. 1831/2003 v spojení s článkom 7 uvedeného nariadenia bola predložená žiadosť o opätovné preskúmanie diklazurilu ako kŕmnej doplnkovej látky pre kurčatá na výkrm a o zaradenie danej doplnkovej látky do kategórie doplnkových látok „kokcidiostatiká a histomonostatiká“. K tejto žiadosti boli priložené údaje a dokumenty vyžadované podľa článku 7 ods. 3 nariadenia (ES) č. 1831/2003.
(4)
Európsky úrad pre bezpečnosť potravín (ďalej len „úrad“) dospel vo svojom stanovisku z 23. júna 2010 k záveru, že diklazuril nemá v rámci navrhovaných podmienok použitia nežiaduce účinky na zdravie zvierat, zdravie spotrebiteľov, ani na životné prostredie a že uvedená doplnková látka je účinná pri kontrole kokcidiózy kurčiat na výkrm (4). Úrad dospel k záveru, že ak sa prijmú primerané bezpečnostné opatrenia, nevzniknú žiadne bezpečnostné riziká. Úrad tiež overil správu o metóde analýzy tejto kŕmnej doplnkovej látky v krmive, ktorú predložilo referenčné laboratórium Spoločenstva zriadené nariadením (ES) č. 1831/2003.
(5)
Z posúdenia diklazurilu vyplýva, že podmienky povolenia stanovené v článku 5 nariadenia (ES) č. 1831/2003 boli splnené. Používanie uvedeného prípravku by sa preto malo povoliť podľa prílohy k tomuto nariadeniu.
(6)
V dôsledku udelenia nového povolenia na základe nariadenia (ES) č. 1831/2003 by sa ustanovenia o diklazurile pre kurčatá na výkrm v nariadení (ES) č. 2430/1999 mali vypustiť.
(7)
Keďže úpravy podmienok povolenia nesúvisia s bezpečnostnými dôvodmi, je vhodné povoliť prechodné obdobie na spotrebovanie existujúcich zásob premixov a kŕmnych zmesí.
(8)
Opatrenia stanovené v tomto nariadení sú v súlade so stanoviskom Stáleho výboru pre potravinový reťazec a zdravie zvierat,
PRIJALA TOTO NARIADENIE:
Článok 1
Prípravok uvedený v prílohe, ktorý patrí do kategórie doplnkových látok „kokcidiostatiká a histomonostatiká“, sa povoľuje ako doplnková látka vo výžive zvierat na základe podmienok stanovených v uvedenej prílohe.
Článok 2
V prílohe I k nariadeniu (ES) č. 2430/1999 sa vypúšťa položka pod registračným číslom doplnkovej látky E 771, ktorá sa týka diklazurilu pre kurčatá na výkrm.
Článok 3
Premixy a kŕmne zmesi obsahujúce diklazuril označené v súlade so smernicou 70/524/EHS sa môžu naďalej uvádzať na trh a používať až do vyčerpania zásob.
Článok 4
Toto nariadenie nadobúda účinnosť dvadsiatym dňom po jeho uverejnení v Úradnom vestníku Európskej únie.
Toto nariadenie je záväzné v celom rozsahu a priamo uplatniteľné vo všetkých členských štátoch.
V Bruseli 2. decembra 2010


Input:
DURCHFÜHRUNGSBESCHLUSS DER KOMMISSION
vom 2. Februar 2012
über die Anerkennung von Polski Rejestr Statków S.A. (Polnisches Schiffsregister) als Klassifikationsgesellschaft für Binnenschiffe
(Bekanntgegeben unter Aktenzeichen K(2012) 431)
(Text von Bedeutung für den EWR)
(2012/66/EU)
DIE EUROPÄISCHE KOMMISSION -
gestützt auf den Vertrag über die Arbeitsweise der Europäischen Union,
gestützt auf die Richtlinie 2006/87/EG des Europäischen Parlaments und des Rates vom 12. Dezember 2006 über die technischen Vorschriften für Binnenschiffe und zur Aufhebung der Richtlinie 82/714/EWG des Rates (1), insbesondere auf Artikel 10 Absatz 1 und Anhang VII Teil II,
nach Anhörung des in Artikel 7 der Richtlinie 91/672/EWG des Rates vom 16. Dezember 1991 über die gegenseitige Anerkennung der einzelstaatlichen Schifferpatente für den Binnenschiffsgüter- und -personenverkehr (2) genannten Ausschusses,
in Erwägung nachstehender Gründe:
(1)
Mit Schreiben vom 3. Juli 2008 beantragte Polen bei der Kommission die Anerkennung von Polski Rejestr Statków S.A. (nachstehend „PRS“) als Klassifikationsgesellschaft im Sinne der Richtlinie. Der Geschäftssitz von PRS befindet sich in Polen.
(2)
Dem Antrag Polens waren die Informationen und Unterlagen beigefügt, die für die Überprüfung erforderlich sind, ob PRS die Kriterien für die Anerkennung erfüllt.
(3)
Anlässlich der gemeinsamen Sitzung der Sachverständigen der Mitgliedstaaten und der Zentralkommission für die Rheinschifffahrt (nachstehend „ZKR“) über technische Vorschriften für Binnenschiffe im April 2009 fand eine Anhörung statt, bei der die polnische Behörde und PRS referierten.
(4)
Das Sekretariat der ZKR wurde entsprechend Anhang VII Teil II Absatz 4 der Richtlinie 2006/87/EG konsultiert.
(5)
Die Kommission prüfte, ob PRS die Kriterien des Anhangs VII Teil I der Richtlinie 2006/87/EG erfüllt, und kam zu dem Schluss, dass dies der Fall ist -
HAT FOLGENDEN BESCHLUSS ERLASSEN:
Artikel 1
Die Klassifikationsgesellschaft PRS wird gemäß Artikel 10 der Richtlinie 2006/87/EG anerkannt.
Artikel 2
Dieser Beschluss ist an die Mitgliedstaaten gerichtet, die über in Artikel 1 Absatz 1 der Richtlinie 2006/87/EG genannte Binnenwasserstraßen verfügen, und an das Polski Rejestr Statków (Polnisches Schiffsregister), Al. Gen. J. Hallera 126, 80-416, Gdańsk, Polen.
Brüssel, den 2. Februar 2012


Input:
NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 530/2010
ze dne 18. června 2010
o zápisu názvu do rejstříku chráněných označení původu a chráněných zeměpisných označení (Gyulai kolbász/Gyulai pároskolbász (CHZO))
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 510/2006 ze dne 20. března 2006 o ochraně zeměpisných označení a označení původu zemědělských produktů a potravin (1), a zejména na čl. 7 odst. 4 první pododstavec uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Žádost o zápis názvu „Gyulai kolbász“ nebo „Gyulai pároskolbász“ předložená Maďarskem byla v souladu s čl. 6 odst. 2 prvním pododstavcem a podle čl. 17 odst. 2 nařízení (ES) č. 510/2006 zveřejněna v Úředním věstníku Evropské unie (2).
(2)
Protože nebyla Komisi oznámena žádná námitka podle článku 7 nařízení (ES) č. 510/2006, musí být uvedený název zapsán,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Název uvedený v příloze tohoto nařízení se zapisuje do rejstříku.
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 18. června 2010.


Input:
REGULAMENTO DE EXECUÇÃO (UE) N.o 573/2011 DO CONSELHO
de 16 de Junho de 2011
que dá execução ao artigo 16.o, n.o 2, do Regulamento (UE) n.o 204/2011, que impõe medidas restritivas tendo em conta a situação na Líbia
O CONSELHO DA UNIÃO EUROPEIA,
Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia,
Tendo em conta o Regulamento (UE) n.o 204/2011 do Conselho, de 2 de Março de 2011, que impõe medidas restritivas tendo em conta a situação na Líbia (1), nomeadamente o artigo 16.o, n.o 2,
Considerando o seguinte:
Face ao evoluir da situação na Líbia, a lista das pessoas e entidades sujeitas a medidas restritivas que consta do anexo III do Regulamento (UE) n.o 204/2011 deverá ser alterada,
ADOPTOU O PRESENTE REGULAMENTO:
Artigo 1.o
A entrada relativa à pessoa mencionada no anexo do presente regulamento é suprimida da lista constante do anexo III do Regulamento (UE) n.o 204/2011.
Artigo 2.o
O presente regulamento entra em vigor na data da sua publicação no Jornal Oficial da União Europeia.
O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e directamente aplicável em todos os Estados-Membros.
Feito em Bruxelas, em 16 de Junho de 2011.


Input:
KOMMISSIONENS AFGØRELSE
af 22. februar 2011
om en undtagelse fra de oprindelsesregler, der er fastsat i Rådets afgørelse 2001/822/EF for så vidt angår visse fiskerivarer importeret fra Saint-Pierre og Miquelon
(meddelt under nummer K(2011) 986)
(2011/122/EU)
EUROPA-KOMMISSIONEN HAR -
under henvisning til traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde,
under henvisning til Rådets afgørelse 2001/822/EF af 27. november 2001 om de oversøiske landes og territoriers associering med Det Europæiske Fællesskab (»associeringsafgørelse«) (1), særlig artikel 37 i bilag III hertil, og
ud fra følgende betragtninger:
(1)
Bilag III til afgørelse 2001/822/EF vedrører definitionen af begrebet »produkter med oprindelsesstatus« og metoderne for administrativt samarbejde. Ifølge artikel 37 heri kan der vedtages undtagelser fra disse oprindelsesregler, når udviklingen af bestående industrier eller oprettelsen af nye industrier i et land eller territorium berettiger hertil.
(2)
Den 19. oktober 2010 anmodede Saint-Pierre og Miquelon om en undtagelse i en periode på otte år fra de oprindelsesregler, der er fastsat i bilag III til afgørelse 2001/822/EF. Den 12. november blev der forelagt supplerende oplysninger af Saint-Pierre og Miquelon. Anmodningen vedrører en samlet årlig mængde på 225 tons hummer (Homarus americanus) henhørende under HS-position 0306 og 1605, 600 tons makrel og sild (Scomber scombrus, Clupea harengus) henhørende under HS-position 0303, 0304, 0305 og 1604 og 250 tons muslinger (Mytilus edulis) henhørende under HS-position 0307 og 1605 med oprindelse i tredjelande og forarbejdet i Saint-Pierre og Miquelon med henblik på udførsel til Unionen.
(3)
Saint-Pierre og Miquelon begrunder anmodningen med de fortsat utilstrækkelige forsyningskilder for andre fisk.
(4)
Denne undtagelse er berettiget i medfør af artikel 37, stk. 1 og stk. 5, litra a) og b), i bilag III til afgørelse 2001/822/EF, navnlig hvad angår udviklingen af en bestående lokal industri, de økonomiske og sociale følger og Saint-Pierre og Miquelons særlige situation. Da undtagelsen vedrører varer, der undergår en reel forarbejdning, vil den bidrage til udviklingen af en bestående industri. Undtagelsen er af væsentlig betydning for den pågældende virksomhed, som har et stort antal beskæftigede. Derfor bør den nuværende produktion suppleres med nye arter.
(5)
Forudsat at visse betingelser med hensyn til mængder, overvågning og varighed overholdes, vil undtagelsen ikke være til alvorlig skade for en etableret virksomhed i Unionen eller i en eller flere medlemsstater.
(6)
For produkter henhørende under HS-position 0303 følger det imidlertid af de generelle økonomiske regler i artikel 37, at en undtagelse fra de oprindelsesregler, der er fastsat i bilag III til afgørelse 2001/822/EF, ikke kan indrømmes for disse produkter. Disse produkter bidrager nemlig ikke til udviklingen af en bestående industri, da de er genstand for emballering, som ikke udgør en reel industriel aktivitet.
(7)
Undtagelsen bør heller ikke indrømmes for fersk og frosset filet af makrel og sild henhørende under HS-position 0304, eftersom hertil knyttet filetering er karakteriseret ved at blive stadig mere mekaniseret. Brugen af arbejdskraft til filetering vil være alt for ubetydelig til at have en indvirkning på beskæftigelsesniveauet. Forarbejdningen af disse produkter vil derfor ikke bidrage til udviklingen af den bestående industri, og en undtagelse til fordel herfor er ikke berettiget.
(8)
For makrel og sild henhørende under HS-position 0305 og 1604 bør undtagelsen kun omfatte røget og forarbejdet makrel og sild. For at den lokale industri kan få det fulde udbytte af en regelmæssig levering af kvalitetsråvarer og for at kunne tilbyde en ekstra aktivitet i lavsæsonen og dermed generere stordriftsfordele for den lokale industri bør den mængde på 600 tons, der anmodes om, indrømmes for disse produkter.
(9)
I Kommissionens forordning (EØF) nr. 2454/93 af 2. juli 1993 om visse gennemførelsesbestemmelser til Rådets forordning (EØF) nr. 2913/92 om indførelse af en EF-toldkodeks (2) er der fastsat regler for forvaltningen af toldkontingenter. For at sikre en effektiv forvaltning bør disse regler anvendes tilsvarende på forvaltningen af de mængder, for hvilke den pågældende undtagelse indrømmes.
(10)
Da afgørelse 2001/822/EF udløber den 31. december 2013, bør det fastsættes, at undtagelsen fortsat skal finde anvendelse ud over den 31. december 2013, hvis der inden denne dato vedtages en ny afgørelse om de oversøiske landes og territoriers associering med Det Europæiske Fællesskab, eller hvis gyldigheden af afgørelse 2001/822/EF forlænges.
(11)
Foranstaltningerne i denne afgørelse er i overensstemmelse med udtalelse fra Toldkodeksudvalget -
VEDTAGET DENNE AFGØRELSE:
Artikel 1
Som en undtagelse fra bestemmelserne i bilag III til afgørelse 2001/822/EF anses de fiskerivarer, der forarbejdes på Saint-Pierre og Miquelon, og som er anført i bilaget til denne afgørelse, for at være produkter med oprindelsesstatus på Saint-Pierre og Miquelon, når de er fremstillet på Saint-Pierre og Miquelon på basis af fisk uden oprindelsesstatus, i overensstemmelse med de i denne afgørelse fastsatte betingelser.
Artikel 2
Undtagelsen i artikel 1 gælder for de fiskerivarer og de årlige mængder, der er anført i bilaget, og som indføres i Unionen fra Saint-Pierre og Miquelon i perioden fra 1. februar 2011 til 31. januar 2019.
Artikel 3
Artikel 308a, 308b og 308c i forordning (EØF) nr. 2454/93 vedrørende forvaltning af toldkontingenter finder tilsvarende anvendelse på forvaltningen af de mængder, der er anført i bilaget til denne afgørelse.
Artikel 4
Toldmyndighederne på Saint-Pierre og Miquelon træffer de nødvendige foranstaltninger til at føre mængdekontrol med udførsel af de i artikel 1 nævnte produkter.
Med henblik herpå skal alle certifikater, som de udsteder i henhold til denne afgørelse, forsynes med en henvisning hertil.
De kompetente myndigheder på Saint-Pierre og Miquelon sender hvert kvartal Kommissionen en opgørelse over de mængder, for hvilke der er udstedt EUR.1-varecertifikater i henhold til denne afgørelse, med angivelse af certifikaternes løbenumre.
Artikel 5
Rubrik 7 i EUR.1-certifikater, der udstedes i henhold til denne afgørelse, skal indeholde en af følgende angivelser:
-
»Derogation - Decision 2011/122/EU«
-
»Dérogation - Décision 2011/122/UE«.
Artikel 6
Denne afgørelse finder anvendelse fra den 1. februar 2011 til den 31. januar 2019.
Hvis der vedtages en ny præferenceordning til erstatning for afgørelse 2001/822/EF gældende ud over den 31. december 2013, eller hvis den nuværende ordning forlænges, finder denne afgørelse dog fortsat anvendelse, indtil den nye ordning eller den forlængede nuværende ordning udløber, men ikke længere end til den 31. januar 2019.
Artikel 7
Denne afgørelse er rettet til medlemsstaterne.
Udfærdiget i Bruxelles, den 22. februar 2011.


Input:
REGULAMENTO DE EXECUÇÃO (UE) N.o 589/2012 DA COMISSÃO
de 4 de julho de 2012
que aprova a substância ativa fluxapiroxade, em conformidade com o Regulamento (CE) n.o 1107/2009 do Parlamento Europeu e do Conselho relativo à colocação dos produtos fitofarmacêuticos no mercado, e que altera o anexo do Regulamento de Execução (UE) n.o 540/2011 da Comissão
(Texto relevante para efeitos do EEE)
A COMISSÃO EUROPEIA,
Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia,
Tendo em conta o Regulamento (CE) n.o 1107/2009 do Parlamento Europeu e do Conselho, de 21 de outubro de 2009, relativo à colocação dos produtos fitofarmacêuticos no mercado e que revoga as Diretivas 79/117/CEE e 91/414/CEE do Conselho (1), nomeadamente o artigo 13.o, n.o 2, e o artigo 78.o, n.o 2,
Considerando o seguinte:
(1)
Em conformidade com o artigo 80.o, n.o 1, alínea a), do Regulamento (CE) n.o 1107/2009, a Diretiva 91/414/CEE do Conselho (2) é aplicável, no que respeita ao procedimento e às condições de aprovação, às substâncias ativas para as quais tenha sido adotada uma decisão nos termos do artigo 6.o, n.o 3, dessa diretiva antes de 14 de junho de 2011. Relativamente ao fluxapiroxade, as condições previstas no artigo 80.o, n.o 1, alínea a), do Regulamento (CE) n.o 1107/2009 foram preenchidas através da Decisão 2010/672/UE da Comissão (3).
(2)
Em conformidade com o artigo 6.o, n.o 2, da Diretiva 91/414/CEE, o Reino Unido recebeu, em 11 de dezembro de 2009, um pedido da empresa BASF SE com vista à inclusão da substância ativa fluxapiroxade no anexo I da Diretiva 91/414/CEE. A Decisão 2010/672/UE reiterou a conformidade do processo, isto é, que se podia considerar que este satisfazia, em princípio as exigências de dados e informações dos anexos II e III da Diretiva 91/414/CEE.
(3)
Em conformidade com o artigo 6.o, n.os 2 e 4, da Diretiva 91/414/CEE, avaliaram-se os efeitos dessa substância ativa na saúde humana e animal e no ambiente, no que respeita às utilizações propostas pelo requerente. Em 11 de janeiro de 2011, o Estado-Membro designado relator apresentou um projeto de relatório de avaliação.
(4)
O projeto de relatório de avaliação foi revisto por peritos avaliadores dos Estados-Membros e da Autoridade Europeia para a Segurança dos Alimentos (a seguir designada «Autoridade»). Em 16 de dezembro de 2011, a Autoridade apresentou à Comissão as suas conclusões da revisão dos peritos avaliadores sobre a avaliação dos riscos de pesticidas relativa à substância ativa fluxapiroxade (4). O projeto de relatório de avaliação foi analisado pelos Estados-Membros e pela Comissão no âmbito do Comité Permanente da Cadeia Alimentar e da Saúde Animal e foi concluído, em 1 de junho de 2012, sob a forma de relatório de revisão da Comissão sobre o fluxapiroxade.
(5)
Os diversos exames efetuados permitem presumir que os produtos fitofarmacêuticos que contêm fluxapiroxade satisfazem, em geral, os requisitos definidos no artigo 5.o, n.o 1, alíneas a) e b), e no artigo 5.o, n.o 3, da Diretiva 91/414/CEE, designadamente no que diz respeito às utilizações examinadas e detalhadas no relatório de revisão da Comissão. É, por conseguinte, adequado aprovar o fluxapiroxade.
(6)
Sem prejuízo das obrigações previstas no Regulamento (CE) n.o 1107/2009 em consequência da aprovação, e tendo em conta a situação específica criada pela transição da Diretiva 91/414/CEE para o Regulamento (CE) n.o 1107/2009, deve, no entanto, aplicar-se o seguinte. Os Estados-Membros devem beneficiar de um período de seis meses após a aprovação para rever autorizações de produtos fitofarmacêuticos que contenham fluxapiroxade. Os Estados-Membros devem alterar, substituir ou retirar, consoante o caso, as autorizações existentes. Em derrogação ao prazo mencionado, deve prever-se um período mais longo para a apresentação e avaliação da atualização do processo completo, tal como especificado no anexo III da Diretiva 91/414/CEE, de cada produto fitofarmacêutico para cada utilização prevista, em conformidade com os princípios uniformes.
(7)
A experiência adquirida com a inclusão no anexo I da Diretiva 91/414/CEE de substâncias ativas avaliadas no âmbito do Regulamento (CEE) n.o 3600/92 da Comissão, de 11 de dezembro de 1992, que estabelece normas de execução para a primeira fase do programa de trabalho referido no n.o 2 do artigo 8.o da Diretiva 91/414/CEE do Conselho relativa à colocação dos produtos fitofarmacêuticos no mercado (5), revelou que podem surgir dificuldades com a interpretação das obrigações dos titulares das autorizações existentes no que respeita ao acesso aos dados. Assim, para evitar mais dificuldades, importa clarificar as obrigações dos Estados-Membros, especialmente a de verificar se o titular de uma autorização demonstra ter acesso a um processo que satisfaz os requisitos do anexo II daquela diretiva. Contudo, esta clarificação não impõe, nem aos Estados-Membros nem aos titulares de autorizações, mais obrigações do que as previstas nas diretivas adotadas até à data que alteram o anexo I da referida diretiva ou nos regulamentos que aprovam substâncias ativas.
(8)
Em conformidade com o artigo 13.o, n.o 4, do Regulamento (CE) n.o 1107/2009, o anexo do Regulamento de Execução (UE) n.o 540/2011 da Comissão, de 25 de maio de 2011, que dá execução ao Regulamento (CE) n.o 1107/2009 do Parlamento Europeu e do Conselho no que diz respeito à lista de substâncias ativas aprovadas (6), deve ser alterado em conformidade.
(9)
As medidas previstas no presente regulamento estão em conformidade com o parecer do Comité Permanente da Cadeia Alimentar e da Saúde Animal,
ADOTOU O PRESENTE REGULAMENTO:
Artigo 1.o
Aprovação da substância ativa
É aprovada a substância ativa fluxapiroxade, como especificada no anexo I, sob reserva das condições previstas no referido anexo.
Artigo 2.o
Reavaliação de produtos fitofarmacêuticos
1. Em conformidade com o Regulamento (CE) n.o 1107/2009, os Estados-Membros devem alterar ou retirar, se necessário, até 30 de junho de 2013, as autorizações existentes de produtos fitofarmacêuticos que contenham fluxapiroxade como substância ativa.
Até essa data, devem verificar, em especial, se são cumpridas as condições do anexo I do presente regulamento, com exceção das identificadas na coluna relativa às disposições específicas do referido anexo, e se o titular da autorização detém, ou tem acesso, a um processo que cumpre os requisitos do anexo II da Diretiva 91/414/CEE, em conformidade com as condições do artigo 13.o, n.os 1 a 4 da referida diretiva e do artigo 62.o do Regulamento (CE) n.o 1107/2009.
2. Em derrogação ao n.o 1, os Estados-Membros devem reavaliar cada produto fitofarmacêutico autorizado que contenha fluxapiroxade como única substância ativa ou acompanhado de outras substâncias ativas, todas elas incluídas no anexo I do Regulamento de Execução (UE) n.o 540/2011 até 31 de dezembro de 2012, em conformidade com os princípios uniformes estabelecidos no artigo 29.o, n.o 6, do Regulamento (CE) n.o 1107/2009, com base num processo que cumpra os requisitos do anexo III da Diretiva 91/414/CEE e tendo em conta a coluna relativa às disposições específicas do anexo I do presente regulamento. Com base nessa avaliação, os Estados-Membros devem determinar se o produto satisfaz as condições estabelecidas no artigo 29.o, n.o 1, do Regulamento (CE) n.o 1107/2009.
Na sequência dessa determinação, os Estados-Membros:
a)
No caso de um produto que contenha fluxapiroxade como única substância ativa, devem, se necessário, alterar ou retirar a autorização até 30 de junho de 2014; ou
b)
No caso de um produto que contenha fluxapiroxade entre outras substâncias ativas, devem, se necessário, alterar ou retirar a autorização até 30 de junho de 2014 ou até à data fixada para essa alteração ou retirada no respetivo ato ou atos que acrescentaram a substância ou as substâncias relevantes ao anexo I da Diretiva 91/414/CEE, ou aprovaram essa substância ou substâncias, consoante a data que for posterior.
Artigo 3.o
Alterações ao Regulamento de Execução (UE) n.o 540/2011
O anexo do Regulamento de Execução (UE) n.o 540/2011 é alterado em conformidade com o anexo II do presente regulamento.
Artigo 4.o
Entrada em vigor e data de aplicação
O presente regulamento entra em vigor no vigésimo dia seguinte ao da sua publicação no Jornal Oficial da União Europeia.
É aplicável a partir de 1 de janeiro de 2013.
O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e diretamente aplicável em todos os Estados-Membros.
Feito em Bruxelas, em 4 de julho de 2012.


Input:
IZVEDBENA UREDBA KOMISIJE (EU) št. 669/2011
z dne 12. julija 2011
o spremembi Uredbe (ES) št. 376/2008 o določitvi skupnih podrobnih pravil za uporabo sistema uvoznih in izvoznih dovoljenj in potrdil o vnaprejšnji določitvi za kmetijske proizvode
EVROPSKA KOMISIJA JE -
ob upoštevanju Pogodbe o delovanju Evropske unije,
ob upoštevanju Uredbe Sveta (ES) št. 1234/2007 z dne 22. oktobra 2007 o vzpostavitvi skupne ureditve kmetijskih trgov in o posebnih določbah za nekatere kmetijske proizvode („Uredba o enotni SUT“) (1) ter zlasti člena 134 v povezavi s členom 4 Uredbe,
ob upoštevanju naslednjega:
(1)
Komisija je bila za upravljanje uvoza in izvoza pooblaščena za določanje proizvodov, za katere se bo pri uvozu in/ali izvozu zahtevala predložitev dovoljenja. Pri ocenjevanju potrebe po sistemu dovoljenj naj bi Komisija upoštevala ustrezne instrumente za upravljanje trgov, zlasti instrumente za spremljanje uvoza.
(2)
Z Uredbo Komisije (ES) št. 376/2008 (2) je bila uvedena zahteva po uvoznih dovoljenjih za sveža jabolka, ki spadajo v oznako KN 0808 10 80, potem ko so se proizvajalci jabolk v Evropski uniji znašli v težkem položaju, med drugim zaradi znatnega povečanja uvoza jabolk iz nekaterih tretjih držav na južni polobli.
(3)
Zdaj se lahko izvaja učinkovit nadzor uvoza z drugimi sredstvi. Za poenostavitev in zmanjšanje upravnega bremena za države članice in gospodarske subjekte je treba po izteku sedanjega sprožitvenega obdobja iz Priloge XVIII k Izvedbeni uredbi Komisije (EU) št. 543/2011 z dne 7. junija 2011 o določitvi podrobnih pravil za uporabo Uredbe Sveta (ES) št. 1234/2007 za sektorja sadja in zelenjave ter predelanega sadja in zelenjave (3) ukiniti zahtevo po predložitvi uvoznih dovoljenj za jabolka.
(4)
Uredbo (ES) št. 376/2008 je zato treba ustrezno spremeniti.
(5)
Zaradi jasnosti je treba določiti predpise glede uvoznih dovoljenj, izdanih za sveža jabolka, ki spadajo v oznako KN 0808 10 80, in so na dan začetka uporabe te uredbe še zmeraj veljavna.
(6)
Upravljalni odbor za skupno ureditev kmetijskih trgov ni dal mnenja v roku, ki ga je določil njegov predsednik -
SPREJELA NASLEDNJO UREDBO:
Člen 1
Točka G dela I Priloge II k Uredbi (ES) št. 376/2008 se nadomesti z naslednjim:
„G. Sadje in zelenjava (del IX Priloge I k Uredbi (ES) št. 1234/2007)
Oznaka KN
Opis
Znesek varščine
Rok veljavnosti
Neto količine (4)
0703 20 00
česen, svež ali ohlajen, vključno s proizvodi, uvoženimi na podlagi tarifnih kvot iz člena 1(2)(a)(iii)
50 EUR/t
3 mesece od dejanskega dne izdaje dovoljenja v skladu s členom 22(1)
(-)
ex 0703 90 00
druge čebulnice, sveže ali ohlajene, vključno s proizvodi, uvoženimi na podlagi tarifnih kvot iz člena 1(2)(a)(iii)
50 EUR/t
3 mesece od dejanskega dne izdaje dovoljenja v skladu s členom 22(1)
(-)
(-)
Dovoljenja ali potrdila je treba predložiti za vse količine.“
Člen 2
Na zahtevo zainteresiranih strani se varščine, položene za namene izdaje uvoznih dovoljenj za sveža jabolka, ki spadajo v oznako KN 0808 10 80, sprostijo pod naslednjimi pogoji:
(a)
veljavnost dovoljenj na dan začetka uporabe te uredbe še ni potekla;
(b)
dovoljenja so na dan začetka uporabe te uredbe le delno izkoriščena ali neizkoriščena.
Člen 3
Ta uredba začne veljati sedmi dan po objavi v Uradnem listu Evropske unije.
Uporablja se od 1. septembra 2011.
Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v vseh državah članicah.
V Bruslju, 12. julija 2011


Input:
KOMISIJOS REGLAMENTAS (ES) Nr. 777/2010
2010 m. rugsėjo 2 d.
kuriuo patvirtinami esminiai Saugomų kilmės vietos nuorodų ir saugomų geografinių nuorodų registre įregistruoto pavadinimo specifikacijos pakeitimai (Prosciutto Toscano (SKVN))
EUROPOS KOMISIJA,
atsižvelgdama į Sutartį dėl Europos Sąjungos veikimo,
atsižvelgdama į 2006 m. kovo 20 d. Tarybos reglamentą (EB) Nr. 510/2006 dėl žemės ūkio produktų ir maisto produktų geografinių nuorodų ir kilmės vietos nuorodų apsaugos (1), ypač į jo 7 straipsnio 4 dalies pirmą pastraipą,
kadangi:
(1)
Remdamasi Reglamento (EB) Nr. 510/2006 9 straipsnio 1 dalies pirma pastraipa ir taikydama 17 straipsnio 2 dalį, Komisija išnagrinėjo Italijos pateiktą saugomos kilmės vietos nuorodos Prosciutto Toscano, kuri buvo įregistruota pagal Komisijos reglamentą (EB) Nr. 1107/96 (2) su pakeitimais, padarytais Reglamentu (EB) Nr. 1263/96 (3), specifikacijos pakeitimo paraišką.
(2)
Pagal Reglamento (EB) Nr. 510/2006 9 straipsnio nuostatas šie pakeitimai yra esminiai, todėl pakeitimų paraišką Komisija paskelbė Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje (4), kaip reikalaujama minėto reglamento 6 straipsnio 2 dalies pirmoje pastraipoje. Komisija prieštaravimo pareiškimų pagal Reglamento (EB) Nr. 510/2006 7 straipsnį negavo, todėl šis pakeitimas turi būti patvirtintas,
PRIĖMĖ ŠĮ REGLAMENTĄ:
1 straipsnis
Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje paskelbti šio reglamento priede nurodyto pavadinimo specifikacijos pakeitimai patvirtinami.
2 straipsnis
Šis reglamentas įsigalioja dvidešimtą dieną nuo jo paskelbimo Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje.
Šis reglamentas privalomas visas ir tiesiogiai taikomas visose valstybėse narėse.
Priimta Briuselyje 2010 m. rugsėjo 2 d.


Input:
KOMMISSIONENS GENNEMFØRELSESFORORDNING (EU) Nr. 891/2011
af 1. september 2011
om ændring af forordning (EF) nr. 194/2008 om forlængelse og styrkelse af de restriktive foranstaltninger over for Burma/Myanmar
EUROPA-KOMMISSIONEN HAR -
under henvisning til traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde,
under henvisning til Rådets forordning (EF) nr. 194/2008 af 25. februar 2008 om forlængelse og styrkelse af de restriktive foranstaltninger over for Burma/Myanmar og ophævelse af forordning (EF) nr. 817/2006 (1), særlig artikel 18, stk. 1, litra b), og
ud fra følgende betragtninger:
(1)
Bilag V til forordning (EF) nr. 194/2008 indeholder en liste over de enheder, der ifølge forordningen er omfattet af visse eksport-, finansierings- og investeringsrestriktioner.
(2)
Bilag VI til forordning (EF) nr. 194/2008 indeholder en liste over de personer, grupper og enheder, der ifølge forordningen er omfattet af indefrysning af pengemidler og økonomiske ressourcer.
(3)
Rådets afgørelse 2011/504/FUSP (2) af 16. august 2011 erstatter bilag I og II til Rådets afgørelse 2010/232/FUSP af 26. april 2010 (3). Rådets afgørelse 2010/232/FUSP får virkning ved forordning (EF) nr. 194/2008, for så vidt der kræves en indsats på EU-plan. Bilag V og VI til forordning (EF) nr. 194/2008 bør derfor ændres i overensstemmelse hermed.
(4)
Med hensyn til de personer, der er identificeret i bilag IV til Rådets afgørelse 2011/239/FUSP, suspenderes virkningen af deres opførelse i bilag II til samme afgørelse. Derfor er det ikke hensigtsmæssigt at opføre deres navne i bilag VI til forordning (EF) nr. 194/2008.
(5)
For at sikre, at de i denne forordning fastsatte foranstaltninger er effektive, bør denne forordning træde i kraft på dagen for offentliggørelsen -
VEDTAGET DENNE FORORDNING:
Artikel 1
1. Bilag V til forordning (EF) nr. 194/2008 erstattes af teksten i bilag I til nærværende forordning.
2. Bilag VI til forordning (EF) nr. 194/2008 erstattes af teksten i bilag II til nærværende forordning.
Artikel 2
Denne forordning træder i kraft på dagen for offentliggørelsen i Den Europæiske Unions Tidende.
Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver medlemsstat.
Udfærdiget i Bruxelles, den 1. september 2011.