Input:
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 206/2010
z dnia 12 marca 2010 r.
ustanawiające wykazy krajów trzecich, ich terytoriów lub części, upoważnionych do wprowadzania do Unii Europejskiej niektórych zwierząt oraz świeżego mięsa, a także wymogi dotyczące świadectw weterynaryjnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG (1), w szczególności jej art. 17 ust. 2 lit. b), art. 17 ust. 3 lit. a), art. 17 ust. 3 lit. c) akapit pierwszy, art. 18 ust. 1 tiret czwarte oraz art. 19,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (2), w szczególności jej art. 8, art. 9 ust. 2 lit. b) oraz art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 2004/68/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące przywóz do oraz tranzyt przez terytorium Wspólnoty niektórych żywych zwierząt kopytnych, zmieniającą dyrektywy 90/426/EWG oraz 92/65/EWG i uchylającą dyrektywę 72/462/EWG (3), w szczególności jej art. 3 ust. 1 akapit pierwszy i drugi, art. 6 ust. 1 akapit pierwszy, art. 7 lit. e), art. 8, art. 10 akapit pierwszy oraz art. 13 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (4), w szczególności jego art. 12,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (5), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (6), w szczególności jego art. 11 ust. 1 oraz art. 16,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (7), w szczególności jego art. 48 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Dyrektywa Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, owiec i kóz, trzody chlewnej, świeżego mięsa lub produktów mięsnych (8) przewiduje sporządzenie wykazu krajów trzecich lub ich części, z których przywóz niektórych żywych zwierząt i świeżego mięsa niektórych zwierząt wymaga zezwolenia państw członkowskich.
(2)
W związku z tym przyjęto decyzję Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. ustalającą wykaz państw trzecich lub części państw trzecich i ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt i ludzi oraz warunki wystawiania świadectw weterynaryjnych dla przywożonych do Wspólnoty pewnych żywych zwierząt i ich świeżego mięsa (9). W decyzji tej ustanowiono warunki sanitarne dotyczące przywozu do Unii Europejskiej żywych zwierząt z wyłączeniem zwierząt z rodziny koniowatych oraz dotyczące przywozu świeżego mięsa tych zwierząt, w tym mięsa koniowatych, lecz z wyłączeniem wyrobów mięsnych. W załącznikach I i II do tej decyzji ustanowiono również wykazy krajów trzecich lub ich części, z których dozwolony jest przywóz do Unii niektórych żywych zwierząt i świeżego mięsa tych zwierząt, a także wzory świadectw weterynaryjnych.
(3)
Od dnia przyjęcia tej decyzji, w innych aktach unijnych ustanowiono szereg nowych wymogów dotyczących zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego, tworząc nowe ramy prawne w tej dziedzinie. Ponadto dyrektywą 2004/68/WE uchylono dyrektywę 72/462/EWG.
(4)
Artykuł 20 dyrektywy 2004/68/WE stanowi, że przepisy wykonawcze dotyczące przywozu, ustanowione zgodnie z decyzjami przyjętymi na mocy dyrektywy 72/462/EWG, między innymi decyzją 79/542/EWG, pozostają w mocy do czasu ich zastąpienia środkami przyjętymi na mocy nowych ram prawnych.
(5)
Zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 2004/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. uchylającej niektóre dyrektywy dotyczące higieny i warunków zdrowia przy produkcji i wprowadzaniu do obrotu niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi i zmieniającej dyrektywy Rady 89/662/EWG i 92/118/EWG oraz decyzję Rady 95/408/WE (10), po przyjęciu niezbędnych przepisów na podstawie rozporządzeń (WE) nr 852/2004, (WE) nr 853/2004, (WE) nr 854/2004 lub dyrektywy 2002/99/WE przepisy wykonawcze przyjęte na podstawie dyrektywy 72/462/EWG przestają obowiązywać.
(6)
Decyzja 79/542/EWG była kilkakrotnie zmieniana i wprowadzono do niej przepisy dotyczące przywozu, oparte już na nowych ramach prawnych. W celu zapewnienia jasności i przejrzystości środki ustanowione w decyzji 79/542/EWG należy przyjąć w drodze nowego aktu prawnego. Niniejsze rozporządzenie obejmuje wszystkie przepisy decyzji 79/542/EWG. Tym samym, w wyniku wejścia w życie niniejszego rozporządzenia decyzja 79/542/EWG wygasa i przestaje obowiązywać, a następnie zostanie uchylona.
(7)
W dyrektywie 92/65/EWG ustanowiono wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Unii żywych zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczegółowych aktach prawa unijnego, wymienionych w załączniku F do tej dyrektywy. Na mocy tej dyrektywy takie żywe zwierzęta, nasienie, komórki jajowe i zarodki mogą być przywożone do Unii jedynie z takiego kraju trzeciego, który znajduje się w wykazie sporządzonym zgodnie z procedurą, o której mowa w tej dyrektywie. Ponadto zwierzęta te muszą posiadać świadectwo zdrowia zgodne z wzorem sporządzonym według procedury, o której mowa w tej dyrektywie.
(8)
W dyrektywie Rady 96/93/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie certyfikacji zwierząt i produktów zwierzęcych (11) ustanowiono zasady obowiązujące przy wydawaniu świadectw wymaganych przez prawo weterynaryjne w celu zapobiegania przypadkom wprowadzającej w błąd i oszukańczej certyfikacji. Należy dopilnować, aby przepisy i zasady stosowane przez urzędowych inspektorów lub lekarzy weterynarii w krajach trzecich były co najmniej równoważne przepisom i zasadom ustanowionym w tej dyrektywie. Niektóre kraje trzecie, wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, przedstawiły wystarczające gwarancje, że takie przepisy i zasady obowiązują i są stosowane. Należy zatem zezwolić na wprowadzanie do Unii niektórych żywych zwierząt z takich krajów trzecich, pod warunkiem, że sytuacja epidemiologiczna w tych krajach nie wymaga zastosowania dodatkowych ograniczeń.
(9)
W dyrektywie 2002/99/WE ustanowiono przepisy dotyczące zdrowia zwierząt, regulujące wprowadzanie do Unii produktów pochodzenia zwierzęcego oraz produktów z nich otrzymywanych, przeznaczonych do spożycia przez ludzi. Na mocy tej dyrektywy należy sporządzić wykazy krajów trzecich lub regionów krajów trzecich, z których dozwolony jest przywóz określonych produktów pochodzenia zwierzęcego, przy czym przywóz ten musi spełniać określone wymogi dotyczące certyfikacji do celów weterynaryjnych.
(10)
W dyrektywie 2004/68/WE ustanowiono warunki zdrowia zwierząt regulujące przywóz do oraz tranzyt przez terytorium Unii niektórych żywych zwierząt kopytnych. Przywóz tych zwierząt na oraz ich tranzyt przez terytorium Unii jest dozwolony jedynie z krajów trzecich i terytoriów, które znajdują się w wykazie lub wykazach sporządzonych zgodnie z procedurą, o której mowa w tej dyrektywie, a przywóz ten musi spełniać określone wymogi dotyczące certyfikacji weterynaryjnej.
(11)
Z zastrzeżeniem przepisów art. 17 ust. 2 akapit ostatni dyrektywy 92/65/EWG, przywóz do Unii lub tranzyt przez jej terytorium żywych zwierząt oraz produktów pochodzenia zwierzęcego, do których mają zastosowanie dyrektywy 92/65/EWG, 2002/99WE oraz 2004/68/WE, jest dozwolony jedynie wówczas, gdy towarzyszy im świadectwo weterynaryjne i gdy spełniają one odpowiednie wymogi ustanowione w prawodawstwie unijnym.
(12)
W związku z powyższym, w celu wdrożenia dyrektyw 92/65/EWG, 2002/99/WE oraz 2004/68/WE, należy w niniejszym rozporządzeniu ustanowić wykazy krajów trzecich, ich terytoriów i części, a także szczegółowe warunki przywozu, w tym wzory świadectw weterynaryjnych dla niektórych żywych zwierząt oraz świeżego mięsa niektórych zwierząt.
(13)
W celu zapewnienia spójności prawodawstwa unijnego w niniejszym rozporządzeniu należy także uwzględnić wymogi dotyczące zdrowia publicznego, ustanowione w innych aktach prawa unijnego, w szczególności w rozporządzeniach (WE) nr 852/2004, 853/2004 i 854/2004, ustanawiających przepisy dotyczące higieny środków spożywczych i żywności pochodzenia zwierzęcego oraz przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, a także wymogi dyrektywy Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego (12) oraz rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (13).
(14)
W rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 ustanowiono ogólne zasady regulujące przeprowadzanie kontroli urzędowych w zakresie żywności i pasz, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt. Artykuł 48 tego rozporządzenia upoważnia Komisję do przyjęcia wykazu krajów trzecich, z których dozwolony jest przywóz określonych produktów do Unii. W rozporządzeniu (WE) nr 854/2004 ustanowiono szczegółowe przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w tym wykazy krajów trzecich, z których dozwolony jest przywóz produktów pochodzenia zwierzęcego. Zgodnie z tymi przepisami wykazy te można łączyć z innymi wykazami, sporządzanymi w związku z ochroną zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt.
(15)
Wzory świadectw ustanowione w załącznikach do niniejszego rozporządzenia powinny zatem zawierać zaświadczenia potwierdzające, że spełnione są wymogi dotyczące zdrowia publicznego, ustanowione w dyrektywie 96/23/WE i w rozporządzeniach (WE) nr 999/2001, 852/2004, 853/2004 oraz 854/2004.
(16)
Wzory świadectw ustanowione w załącznikach do niniejszego rozporządzenia powinny również obejmować zaświadczenia potwierdzające, że spełnione są wymogi dotyczące dobrostanu zwierząt, ustanowione w dyrektywie Rady 93/119/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania (14) oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań (15).
(17)
W celu wyeliminowania zagrożenia dla zdrowia żywych zwierząt wprowadzanych do Unii podczas ich transportu z kraju trzeciego pochodzenia do Unii należy ustanowić określone wymogi dotyczące transportu żywych zwierząt, w tym wymogi dotyczące miejsc gromadzenia zwierząt.
(18)
Mając na uwadze ochronę zdrowia zwierząt w Unii żywe zwierzęta należy przewozić bezpośrednio do ich miejsca przeznaczenia w Unii.
(19)
Z tranzytem świeżego mięsa przez terytorium Unii do innego kraju trzeciego wiąże się nieznaczne ryzyko dla zdrowia publicznego. Mięso takie powinno jednak spełniać wszystkie istotne wymogi dotyczące zdrowia zwierząt. Należy zatem ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące tranzytu świeżego mięsa i jego przechowywania przed tranzytem.
(20)
Ze względu na położenie geograficzne Kaliningradu należy określić szczególne warunki tranzytu przez terytorium Unii w odniesieniu do przesyłek do i z Rosji, dotyczące jedynie Litwy, Łotwy i Polski.
(21)
Należy zezwolić na wprowadzanie do Unii przesyłek zawierających świeże mięso, z wyłączeniem podrobów i mięsa mielonego, nieudomowionych zwierząt z rzędu parzystokopytnych utrzymywanych w warunkach fermowych, pochodzące od zwierząt schwytanych w naturalnym środowisku. W celu wykluczenia ewentualnych zagrożeń dla zdrowia zwierząt wynikających z wprowadzenia takich przesyłek, zwierzęta te należy odseparować od zwierząt dzikich na okres trzech miesięcy przed wprowadzeniem takich przesyłek do Unii. Fakt ten należy zatem uwzględnić we wzorze świadectwa weterynaryjnego dla takich przesyłek (RUF).
(22)
W decyzji Komisji 2003/881/WE z dnia 11 grudnia 2003 r. dotyczącej zdrowia zwierząt oraz warunków certyfikacji w przywozie pszczół i trzmieli (Apis mellifera i Bombus spp.) z określonych państw trzecich (16) ustanowiono warunki dotyczące zdrowia zwierząt oraz warunki certyfikacji w odniesieniu do przywozu pszczół i trzmieli z niektórych krajów trzecich. Dążąc do uproszczenia prawodawstwa unijnego środki ustanowione w tej decyzji należy włączyć do niniejszego rozporządzenia. Tym samym należy uchylić decyzję 2003/881/WE.
(23)
Należy wprowadzić okres przejściowy umożliwiający państwom członkowskim i przemysłowi podjęcie koniecznych środków służących osiągnięciu zgodności z nowymi wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
(24)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia wymogi dotyczące certyfikacji weterynaryjnej w zakresie wprowadzania do Unii przesyłek zawierających następujące żywe zwierzęta lub świeże mięso:
a)
zwierzęta kopytne;
b)
zwierzęta wymienione w wykazie w załączniku IV część 2;
c)
świeże mięso zwierząt kopytnych i koniowatych, przeznaczone do spożycia przez ludzi, za wyjątkiem wyrobów mięsnych.
2. W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się wykazy krajów trzecich, ich terytoriów lub części, z których dozwolone jest wprowadzanie do Unii przesyłek, o których mowa w ust. 1.
3. Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do wprowadzania do Unii zwierząt nieudomowionych:
a)
na pokazy lub wystawy, gdzie zwierzęta te nie są zwyczajowo trzymane ani hodowane;
b)
stanowiących część cyrków;
c)
przeznaczonych dla zatwierdzonych jednostek, instytutów lub ośrodków, określonych w art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 92/65/EWG.
4. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie bez uszczerbku dla jakichkolwiek szczegółowych wymogów certyfikacji ustanowionych w innych aktach prawa unijnego lub w porozumieniach zawartych przez Unię z krajami trzecimi.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a)
„zwierzęta kopytne” oznaczają zwierzęta kopytne jak określono w art. 2 lit. d) dyrektywy 2004/68/WE;
b)
„świeże mięso” oznacza świeże mięso jak określono w pkt 1.10 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004;
c)
„koniowate” oznaczają zwierzęta koniowate jak określono w art. 2 lit. b) dyrektywy 90/426/EWG (17);
d)
„gospodarstwo” oznacza gospodarstwo rolne lub inne urzędowo nadzorowane rolnicze, przemysłowe lub handlowe przedsiębiorstwo, w tym ogrody zoologiczne, parki rozrywki i rezerwaty dzikiej przyrody lub rezerwaty łowieckie, w których żywe zwierzęta są zwyczajowo trzymane i hodowane.
ROZDZIAŁ II
WARUNKI WPROWADZANIA ŻYWYCH ZWIERZĄT DO UNII
Artykuł 3
Ogólne warunki wprowadzania do Unii zwierząt kopytnych
Przesyłki zawierające zwierzęta kopytne wprowadzane są do Unii jedynie wówczas, gdy spełniają następujące warunki:
a)
pochodzą z krajów trzecich, ich terytoriów lub części, wymienionych w kolumnach 1, 2 i 3 tabeli określonej w załączniku I część 1, dla których istnieje wzór świadectwa weterynaryjnego, odpowiadający danej przesyłce, wymieniony w kolumnie 4 tabeli w załączniku I część 1;
b)
posiadają stosowne świadectwo weterynaryjne, sporządzone zgodnie z odpowiednim wzorem świadectwa weterynaryjnego, ustanowionym w załączniku I cześć 2, uwzględniające szczególne warunki wskazane w kolumnie 6 tabeli w części 1 tego załącznika, wypełnione i podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii kraju trzeciego wywozu;
c)
spełniają wymogi ustanowione w świadectwie weterynaryjnym, o którym mowa w lit. b), w tym:
(i)
dodatkowe gwarancje określone w tym świadectwie, o ile wskazano w kolumnie 5 tabeli w załączniku I część 1;
(ii)
wszelkie dodatkowe wymogi dotyczące certyfikacji weterynaryjnej, które państwo członkowskie przeznaczenia może nałożyć zgodnie z unijnym prawem weterynaryjnym i które są uwzględnione w świadectwie.
Artykuł 4
Warunki dotyczące miejsc gromadzenia zwierząt w odniesieniu do niektórych przesyłek zawierających zwierzęta kopytne
Przesyłki zawierające żywe zwierzęta kopytne pochodzące z więcej niż jednego gospodarstwa wprowadzane są do Unii jedynie wówczas, gdy gromadzone są w miejscach gromadzenia zwierząt zatwierdzonych przez właściwy organ kraju trzeciego, z którego pochodzą przesyłki, zgodnie z wymogami ustanowionymi w załączniku I część 5.
Artykuł 5
Protokoły standaryzacji materiałów oraz procedury pobierania i badania próbek w odniesieniu do zwierząt kopytnych
Jeżeli do celów wprowadzenia do Unii przesyłek zawierających zwierzęta kopytne wymagane jest pobranie i zbadanie próbek, na mocy świadectw weterynaryjnych wymienionych w kolumnie 4 tabeli w załączniku I część 1 w odniesieniu do chorób wymienionych w części 6 tego załącznika, takie próbki pobierane i badane są przez właściwy organ kraju trzeciego, z którego pochodzą przesyłki, lub pod jego kontrolą zgodnie z protokołami standaryzacji materiałów i procedurami pobierana i badania próbek, ustanowionymi w części 6 tego załącznika.
Artykuł 6
Szczególne warunki dotyczące niektórych przesyłek zawierających zwierzęta kopytne przywożone do St Pierre i Miquelon oraz wprowadzane do Unii
Przesyłki zawierające zwierzęta kopytne z gatunków wymienionych w tabeli w załączniku I część 7, które zostały wprowadzone do St Pierre i Miquelon mniej niż sześć miesięcy przed datą wysyłki z St Pierre i Miquelon do Unii, wprowadzane są do Unii jedynie wówczas, gdy:
a)
spełniają warunki pobytu i kwarantanny ustanowione w rozdziale 1 tej części załącznika;
b)
zostały przebadane zgodnie z wymogami dotyczącymi badania zdrowia zwierząt ustanowionymi w rozdziale 2 tej części załącznika.
Artykuł 7
Ogólne warunki dotyczące wprowadzania do Unii niektórych gatunków pszczół i trzmieli
1. Przesyłki zawierające pszczoły i trzmiele z gatunków wymienionych w tabeli 1 w załączniku IV część 2 są wprowadzane do Unii jedynie z krajów trzecich lub terytoriów:
a)
wymienionych w załączniku II część 1;
b)
na których obecność zgnilca amerykańskiego, małego chrząszcza ulowego (Aethina tumida) i roztocza Tropilaelaps (Tropilaelaps spp.) podlega obowiązkowi zgłaszania na całym obszarze danego kraju trzeciego lub terytorium.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a) przesyłki zawierające pszczoły i trzmiele można wprowadzać do Unii z części kraju trzeciego lub terytorium, wymienionych w załączniku II część 1, które są:
a)
geograficznie i epidemiologicznie odizolowaną częścią danego kraju trzeciego lub terytorium;
b)
wymienione w kolumnie trzeciej tabeli w załączniku IV część 1 sekcja 1.
W przypadku stosowania tego odstępstwa zabrania się wprowadzania do Unii przesyłek zawierających pszczoły i trzmiele z wszystkich innych części danego kraju trzeciego lub terytorium nie wymienionych w kolumnie trzeciej tabeli w załączniku IV część 1 sekcja 1.
3. Przesyłki zawierające pszczoły i trzmiele z gatunków wymienionych w tabeli 1 załącznika IV część 2 składają się z:
a)
klatek zawierających matki pszczele i matki trzmieli (Apis mellifera i Bombus spp.), z których każda zawiera jedną matkę i maksymalnie 20 towarzyszących jej robotnic; albo
b)
pojemników zawierających trzmiele (Bombus spp.), z których każdy zawiera rodzinę maksymalnie 200 dorosłych trzmieli.
4. Przesyłki zawierające pszczoły i trzmiele z gatunków wymienionych w tabeli 1 w załączniku IV część 2 spełniają następujące warunki:
a)
posiadają stosowne świadectwo weterynaryjne, sporządzone zgodnie z odpowiednim wzorem świadectwa weterynaryjnego, ustanowionym w załączniku IV część 2 i wypełnionym oraz podpisanym przez urzędowego inspektora kraju trzeciego wywozu;
b)
spełniają wymogi weterynaryjne ustanowione w świadectwie weterynaryjnym, o którym mowa w lit. a).
Artykuł 8
Ogólne warunki dotyczące transportu żywych zwierząt do Unii
W okresie po załadowaniu w kraju trzecim pochodzenia oraz przed przybyciem do punktu kontroli granicznej, będącym miejscem wprowadzania do Unii, przesyłki zawierające żywe zwierzęta:
a)
nie są transportowane łącznie z żywymi zwierzętami, które:
(i)
nie są przeznaczone do wprowadzenia do Unii; albo
(ii)
są w gorszym stanie zdrowia;
b)
nie są rozładowywane w kraju trzecim, na jego terytorium lub w jego części, które nie są wymienione w kolumnach 1, 2 i 3 tabeli ustanowionej w załączniku I część 1, lub dla których w kolumnie 4 tabeli w załączniku I część 1 nie wymieniono wzoru świadectwa weterynaryjnego odpowiadającego danej przesyłce, a jeżeli są przewożone drogą powietrzną, nie są przenoszone do innego samolotu w takim kraju trzecim, na jego terytorium lub w jego części, ani nie są przewożone drogą, koleją lub przepędzane przez taki kraj trzeci, jego terytorium lub jego część.
Artykuł 9
Ograniczenia czasowe w odniesieniu do czasu transportu żywych zwierząt do Unii
Przesyłki zawierające żywe zwierzęta wprowadzane są do Unii jedynie wówczas, gdy przesyłka dociera do punktu kontroli granicznej, będącego miejscem wprowadzenia do Unii, w ciągu 10 dni od daty wydania stosownego świadectwa weterynaryjnego.
W przypadku transportu drogą morską wspomniany okres 10 dni przedłuża się o dodatkowy okres odpowiadający czasowi trwania podróży drogą morską, potwierdzony podpisaną przez kapitana statku deklaracją sporządzoną zgodnie z załącznikiem I część 3, której oryginał dołączony jest do świadectwa weterynaryjnego.
Artykuł 10
Szczególne warunki dotyczące dezynsekcji przesyłek zawierających żywe zwierzęta przewożone do Unii drogą powietrzną
Jeżeli przesyłki zawierające żywe zwierzęta, z wyłączeniem przesyłek zawierających pszczoły, przewożone są drogą powietrzną, klatka lub kontener, w którym są przewożone, a także otaczający je obszar, są spryskiwane odpowiednim środkiem owadobójczym.
Dezynsekcja przeprowadzana jest bezpośrednio przed zamknięciem drzwi samolotu po załadunku oraz po każdym kolejnym otwarciu drzwi w kraju trzecim, do chwili dotarcia samolotu do miejsca przeznaczenia.
Kapitan samolotu potwierdza przeprowadzenie dezynfekcji przez podpisanie deklaracji sporządzonej zgodnie z załącznikiem I część 4, której oryginał dołączony jest do świadectwa weterynaryjnego.
Artykuł 11
Warunki mające zastosowanie po wprowadzeniu do Unii niektórych przesyłek zawierających zwierzęta kopytne
1. Po wprowadzeniu do Unii przesyłki zawierające zwierzęta kopytne przeznaczone do hodowli i produkcji, albo dla ogrodów zoologicznych, parków rozrywki i rezerwatów dzikich zwierząt lub rezerwatów łowieckich, są bezzwłocznie przewożone do gospodarstwa przeznaczenia.
Zwierzęta kopytne pozostają w tym gospodarstwie przez okres co najmniej 30 dni, o ile nie są wysyłane bezpośrednio do rzeźni.
2. Po wprowadzeniu do Unii przesyłki zawierające zwierzęta kopytne przeznaczone do natychmiastowego uboju są bezzwłocznie przewożone do rzeźni docelowej, gdzie są poddawane ubojowi w ciągu pięciu dni roboczych od daty przybycia do rzeźni.
Artykuł 12
Szczególne warunki dotyczące tranzytu przez kraje trzecie niektórych przesyłek zawierających zwierzęta kopytne
Jeżeli zastosowanie ma szczególny warunek I załącznika I część 1, w celu zezwolenia na tranzyt przesyłek zawierających zwierzęta kopytne, o których mowa w tym warunku, pochodzących z jednego państwa członkowskiego i przeznaczonych do innego państwa członkowskiego, przez kraj trzeci, jego terytorium lub część, wymienione w tabeli w załączniku I część 1, dla których w kolumnie 4 tej tabeli nie wskazano odpowiadającego wzoru świadectwa weterynaryjnego dla przesyłek zawierających dane zwierzęta kopytne, wówczas zastosowanie mają następujące warunki:
a)
w przypadku bydła opasowego:
(i)
gospodarstwa końcowego przeznaczenia muszą zostać wyznaczone z góry przez właściwy organ miejsca końcowego przeznaczenia;
(ii)
żywych zwierząt stanowiących przedmiot przesyłki nie wolno przemieszczać z gospodarstwa końcowego przeznaczenia, chyba że do celów natychmiastowego uboju;
(iii)
każdorazowo przemieszczenie żywych zwierząt do i z gospodarstwa końcowego przeznaczenia musi odbywać się pod kontrolą właściwego organu, o ile zwierzęta stanowiące przedmiot przesyłki trzymane są w tym gospodarstwie;
b)
w przypadku zwierząt kopytnych przeznaczonych do natychmiastowego uboju zastosowanie ma art. 11 ust. 2.
Artykuł 13
Warunki mające zastosowanie po wprowadzeniu do Unii przesyłek zawierających pszczoły i trzmiele, o których mowa w art. 7
1. Przesyłki zawierające matki pszczele i matki trzmieli, o których mowa w art. 7 ust. 3 lit. a), przewożone są bezzwłocznie do wyznaczonego miejsca końcowego przeznaczenia, w którym ule rozmieszcza się pod kontrolą właściwego organu, a matki przenosi się do nowych klatek przed wprowadzeniem ich do miejscowych rodzin.
2. Klatki, robotnice i pozostały materiał towarzyszący matkom pszczelim i matkom trzmieli z kraju trzeciego pochodzenia jest przesyłany do laboratorium wyznaczonego przez właściwy organ do badań na obecność:
a)
małego chrząszcza ulowego (Aethina tumida), jego jaj lub larw;
b)
roztocza Tropilaelaps (Tropilaelaps spp.).
Po badaniach laboratoryjnych klatki, robotnice i materiał są niszczone.
3. Przesyłki zawierające trzmiele (Bombus spp.), o których mowa w art. 7 ust. 3 lit. b), przewożone są bezzwłocznie do wyznaczonego miejsca przeznaczenia.
Trzmiele mogą pozostać w pojemniku, w którym zostały wprowadzone do Unii, do chwili zakończenia okresu życia rodziny.
Pojemnik i materiał towarzyszące trzmielom z kraju trzeciego pochodzenia są niszczone najpóźniej z chwilą zakończenia okresu życia rodziny.
ROZDZIAŁ III
WARUNKI WPROWADZANIA ŚWIEŻEGO MIĘSA DO UNII
Artykuł 14
Ogólne warunki przywozu świeżego mięsa
Przesyłki zawierające świeże mięso przeznaczone do spożycia przez ludzi przywożone są do Unii tylko wówczas, gdy spełniają następujące warunki:
a)
pochodzą z krajów trzecich, ich terytoriów lub części, wymienionych w kolumnach 1, 2 i 3 tabeli w załączniku II część 1, dla których istnieje wzór świadectwa weterynaryjnego, odpowiadający danej przesyłce, wymieniony w kolumnie 4 tabeli w załączniku II część 1;
b)
podczas kontroli w punkcie kontroli granicznej, będącym miejscem wprowadzania do Unii, towarzyszy im stosowne świadectwo weterynaryjne, sporządzone zgodnie z odpowiednim wzorem świadectwa weterynaryjnego, ustanowionym w załączniku II cześć 2, uwzględniające szczególne warunki wskazane w kolumnie 6 tabeli w części 1 tego załącznika, wypełnione i podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii kraju trzeciego wywozu;
c)
spełniają wymogi ustanowione w świadectwie weterynaryjnym, o którym mowa w lit. b), w tym:
(i)
dodatkowe gwarancje ustanowione w tym świadectwie, o ile wskazano w kolumnie 5 tabeli w załączniku II część 1;
(ii)
wszelkie dodatkowe wymogi dotyczące certyfikacji weterynaryjnej, które państwo członkowskie przeznaczenia może nałożyć zgodnie z unijnym prawem weterynaryjnym i które są uwzględnione w świadectwie.
Artykuł 15
Warunki mające zastosowanie po przywozie nieoskórowanych tusz dzikich parzystokopytnych zwierząt łownych
Zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 97/78/WE (18) przesyłki zawierające nieoskórowane tusze dzikich parzystokopytnych zwierząt łownych, przeznaczone do spożycia przez ludzi po dalszym przetworzeniu, są bezzwłocznie przewożone do zakładu przetwórczego przeznaczenia.
Artykuł 16
Tranzyt i przechowywanie świeżego mięsa
Wprowadzenie do Unii przesyłek zawierających świeże mięso nieprzeznaczone do przywozu do Unii, lecz przeznaczone do kraju trzeciego, w bezpośrednim tranzycie lub po przechowywaniu w Unii zgodnie z art. 12 ust. 4 oraz art. 13 dyrektywy 97/78/WE, jest dozwolone tylko wówczas, gdy przesyłki te spełniają następujące warunki:
a)
pochodzą z krajów trzecich, ich terytoriów lub części, wymienionych w kolumnach 1, 2 i 3 tabeli w załączniku II część 1, dla których istnieje wzór świadectwa weterynaryjnego, odpowiadający danej przesyłce, wymieniony w kolumnie 4 tabeli w załączniku II część 1;
b)
spełniają szczególne wymogi dotyczące zdrowia zwierząt mające zastosowanie do danych przesyłek, wyszczególnione w stosownych wzorach świadectw weterynaryjnych, o których mowa w lit. a);
c)
posiadają świadectwo weterynaryjne, sporządzone zgodnie z odpowiednim wzorem świadectwa weterynaryjnego ustanowionym w załączniku III, wypełnione i podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii kraju trzeciego wywozu;
d)
zakwalifikowane są jako dopuszczone do tranzytu, w tym, w odpowiednich przypadkach, do przechowywania, na wspólnotowym świadectwie weterynaryjnym dla wwozu i przewozu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 136/2004 (19), podpisanym przez urzędowego lekarza weterynarii w punkcie kontroli granicznej będącym miejscem wprowadzania do Unii.
Artykuł 17
Odstępstwo dotyczące tranzytu przez Łotwę, Litwę i Polskę
1. W drodze odstępstwa od art. 16 tranzyt przesyłek pochodzących z Rosji lub przeznaczonych do Rosji, drogą lub koleją, przez terytorium Unii między wyznaczonymi punktami kontroli granicznej na Łotwie, Litwie i w Polsce, wymienionymi w decyzji Komisji 2009/821/WE (20) bezpośrednio lub przez inny kraj trzeci, jest dozwolony, z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:
a)
przesyłka plombowana jest w punkcie kontroli granicznej, będącym miejscem wprowadzania do Unii, plombą oznaczoną numerem seryjnym przez służby weterynaryjne właściwego organu;
b)
na każdej stronie dokumentów towarzyszących przesyłce, określonych w art. 7 dyrektywy 97/78/WE, urzędowy lekarz weterynarii właściwego organu odpowiedzialnego za punkt kontroli granicznej będący miejscem wprowadzania do Unii stempluje „TYLKO TRANZYT DO ROSJI PRZEZ TERYTORIUM UE”;
c)
spełnione są wymagania proceduralne przewidziane w art. 11 dyrektywy 97/78/WE;
d)
przesyłka jest zakwalifikowana jako dopuszczona do tranzytu na wspólnotowym świadectwie weterynaryjnym dla wwozu i przywozu, podpisanym przez urzędowego lekarza weterynarii w punkcie kontroli granicznej, będącym miejscem wprowadzania do Unii.
2. Rozładunek lub przechowywanie, zgodnie z art. 12 ust. 4 lub art. 13 dyrektywy 97/78/WE, takich przesyłek na terytorium Unii nie są dozwolone.
3. Właściwy organ przeprowadza regularne kontrole w celu zapewnienia zgodności liczby przesyłek oraz ilości produktów opuszczających terytorium Unii z liczbą przesyłek i ilością produktów wprowadzanych.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE, PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 18
Certyfikacja
Świadectwa weterynaryjne wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia wypełniane są zgodnie z notami wyjaśniającymi podanymi w załączniku V.
Wymóg ten nie wyklucza jednak korzystania z certyfikacji elektronicznej ani innych uzgodnionych systemów zharmonizowanych na poziomie Unii.
Artykuł 19
Przepisy przejściowe
W okresie przejściowym, do dnia 30 czerwca 2010 r., przesyłki zawierające żywe zwierzęta i świeże mięso przeznaczone do spożycia przez ludzi, dla których wydano stosowne świadectwa weterynaryjne zgodnie z decyzjami 79/542/EWG lub 2003/881/WE, mogą być nadal wprowadzane do Unii.
Artykuł 20
Uchylenie
Decyzja 2003/881/WE traci moc.
Artykuł 21
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 16 marca 2010 r.


Input:
32011D0007
L 005/27
SLUŽBENI LIST EUROPSKE UNIJE
ODLUKA KOMISIJE
od 7. siječnja 2011.
o izmijeni Priloga XI. Direktivi Vijeća 2003/85/EZ vezano uz popis laboratorija odobrenih za rukovanje živim virusom slinavke i šapa
(priopćeno pod brojem dokumenta C(2010) 9592)
(Tekst značajan za EGP)
(2011/7/EU)
EUROPSKA KOMISIJA,
uzimajući u obzir Ugovor o funkcioniranju Europske unije,
uzimajući u obzir Direktivu Vijeća 2003/85/EZ od 29. rujna 2003. o mjerama Zajednice za suzbijanje bolesti slinavke i šapa, stavljanju izvan snage Direktive 85/511/EEZ i odluka 89/531/EEZ i 91/665/EEZ te izmjeni Direktive 92/46/EEZ (1), a posebno njezin članak 67. stavak 2.,
budući da:
(1)
Direktivom 2003/85/EZ utvrđene su najmanje kontrolne mjere koje se primjenjuju u slučaju izbijanja bolesti slinavke i šapa te određene preventivne mjere usmjerene na povećanje svijesti i spremnosti nadležnih tijela i poljoprivrednika vezano uz tu bolest.
(2)
U te preventivne mjere uključena je i obveza država članica da osiguraju da se rukovanje virusom bolesti slinavke i šapa za istraživanje i dijagnosticiranje provodi samo u odobrenim nacionalnim laboratorijima navedenima na popisu u dijelu A Priloga XI. Direktivi 2003/85/EZ.
(3)
Francuska je službeno obavijestila Komisiju da je promijenjen naziv njezinog nacionalnog laboratorija navedenog u popisu u dijelu A Priloga XI. Direktivi 2003/85/EZ koji se nalazi u Francuskoj.
(4)
U interesu pravne sigurnosti važno je da se popis laboratorija naveden u dijelu A toga Priloga ažurira. Zato je potrebno izmijeniti stavku za Francusku na popisu laboratorija u dijelu A Priloga XI. Direktivi 2003/85/EZ.
(5)
Zato je potrebno izmijeniti Prilog XI. Direktivi 2003/85/EZ.
(6)
Mjere predviđene ovom Odlukom u skladu su s mišljenjem Stalnog odbora za prehrambeni lanac i zdravlje životinja,
DONIJELA JE OVU UREDBU:
Članak 1.
U dijelu A Priloga XI. Direktivi 2003/85/EZ stavka za Francusku zamjenjuje se sljedećim:
„FR
Francuska
Agence nationale de sécurité sanitaire de l’alimentation, de l’environnement et du travail (ANSES), Laboratoire de santé animale de Maisons-Alfort
Francuska”
Članak 2.
Ova je Odluka upućena državama članicama.
Sastavljeno u Bruxellesu 7. siječnja 2011.


Input:
VERORDENING (EU) Nr. 1138/2010 VAN DE COMMISSIE
van 7 december 2010
tot 140e wijziging van Verordening (EG) nr. 881/2002 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al-Qa‘ida-netwerk en de Taliban
DE EUROPESE COMMISSIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
Gezien Verordening (EG) nr. 881/2002 van de Raad van 27 mei 2002 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al-Qa‘ida-netwerk en de Taliban, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 467/2001 van de Raad tot instelling van een verbod op de uitvoer van bepaalde goederen en diensten naar Afghanistan, tot versterking van het verbod op vluchten en verlenging van de bevriezing van tegoeden en andere financiële middelen ten aanzien van de Taliban van Afghanistan (1), en met name artikel 7, lid 1, onder a), en artikel 7 quater, lid 3,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)
In bijlage I bij Verordening (EG) nr. 881/2002 worden de personen, groepen en entiteiten opgesomd waarvan de tegoeden en economische middelen krachtens die verordening worden bevroren. Bij Verordening (EG) nr. 246/2006 van de Commissie (2) werd Sanabel Relief Agency Limited (Sanabel) toegevoegd aan bijlage I.
(2)
Op 29 september 2010 verklaarde het Gerecht Verordening (EG) nr. 881/2002 nietig voor zover zij Sanabel betreft (3), omdat de rechten van de verdediging, het recht op rechterlijke controle, en het eigendomsrecht niet waren gerespecteerd.
(3)
Na ontvangst van de motivering van het VN-Sanctiecomité inzake Al-Qa‘ida en de Taliban, stelde de Commissie Sanabal daarvan in augustus 2009 in kennis. In juli 2010 stelde de Commissie een van het Sanctiecomité pas ontvangen, daarmee verband houdende motivering eveneens ter kennis van Sanabel. Sanabel diende zijn opmerkingen over deze motiveringen in.
(4)
Momenteel komt Sanabel voor op de door het VN-Sanctiecomité inzake Al-Qa‘ida en de Taliban opgestelde lijst van personen, groepen en entiteiten waarvan de tegoeden en economische middelen worden bevroren.
(5)
Krachtens artikel 7 quater, lid 3, van Verordening (EG) nr. 881/2002, na nauwgezet onderzoek van de door Sanabel ingediende opmerkingen, en gezien de preventieve aard van de bevriezing van tegoeden en economische middelen, is de Commissie van oordeel dat het opnemen van Sanabel op de lijst gerechtvaardigd is vanwege de banden die Sanabel onderhoudt met de Taliban, Usama bin Laden of het Al-Qa‘ida-netwerk.
(6)
In het licht hiervan dient het besluit tot plaatsing op de lijst van Sanabel te worden vervangen door een nieuw besluit waarmee de opname van Sanabel in bijlage I bij Verordening (EG) nr. 881/2002 wordt bevestigd.
(7)
Dit nieuwe besluit dient van toepassing te zijn met ingang van 11 februari 2006, gezien het preventieve karakter en de doelstellingen van het bevriezen van tegoeden en economische middelen op grond van Verordening (EG) nr. 881/2002 en gezien de noodzaak tot bescherming van de legitieme belangen van de economische operatoren, die uitgingen van de wettigheid van het besluit van 2006.
(8)
De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het comité voor de herziening van de lijsten overeenkomstig Verordening (EG) nr. 881/2002,
HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
Artikel 1
Bijlage I bij Verordening (EG) nr. 881/2002 wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze verordening.
Artikel 2
Deze verordening treedt in werking op 9 december 2010.
Zij is van toepassing met ingang van 11 februari 2006.
Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
Gedaan te Brussel, 7 december 2010.


Input:
GEDELEGEERDE VERORDENING (EU) Nr. 446/2012 VAN DE COMMISSIE
van 21 maart 2012
tot aanvulling van Verordening (EG) nr. 1060/2009 van het Europees Parlement en de Raad met betrekking tot technische reguleringsnormen over de inhoud en het formaat van de periodieke verslagen betreffende de ratinggegevens die door ratingbureaus aan de Europese Autoriteit voor effecten en markten moeten worden voorgelegd
(Voor de EER relevante tekst)
DE EUROPESE COMMISSIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
Gezien Verordening (EG) nr. 1060/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 inzake ratingbureaus (1), en met name artikel 21, lid 4, onder e),
Overwegende hetgeen volgt:
(1)
Artikel 21, lid 4, onder e), van Verordening (EG) nr. 1060/2009 schrijft voor dat de Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA) uiterlijk op 2 januari 2012 ontwerpen van technische reguleringsnormen ter bekrachtiging aan de Commissie moet voorleggen betreffende de inhoud en het formaat van de ratinggegevens die ratingbureaus periodiek aan de ESMA moeten rapporteren. Deze periodieke verslagen hebben tot doel de ESMA in staat te stellen haar verantwoordelijkheid uit te oefenen in het doorlopende toezicht op de ratingbureaus, zoals voorgeschreven bij artikel 21, lid 1, van deze verordening.
(2)
Ratinggegevens moeten de ESMA in staat stellen nauw toezicht te houden op het gedrag en de activiteiten van ratingbureaus zodat snel kan worden gereageerd in geval van daadwerkelijke of potentiële inbreuken op de voorschriften van Verordening (EG) nr. 1060/2009. Om deze reden moeten ratinggegevens normaal gezien om de maand aan de ESMA worden gerapporteerd. Ter wille van de evenredigheid moet het echter mogelijk zijn voor ratingbureaus met minder dan 50 werknemers die niet tot een groep behoren, de ratinggegevens tweemaandelijks in plaats van maandelijks in te dienen. De ESMA moet van deze ratingbureaus toch nog kunnen verlangen dat zij maandelijks rapporteren afhankelijk van het aantal en het soort ratings, met inbegrip van de complexiteit van de kredietanalyse, de relevantie van de beoordeelde instrumenten of uitgevende instellingen en de bruikbaarheid van de ratings voor doelstellingen als die van Richtlijn 2006/48/EG van het Europees Parlement en de Raad (2).
(3)
De te rapporteren gegevens moeten worden verzameld in een standaardformaat zodat de ESMA de geregistreerde gegevens automatisch in haar interne systemen kan opnemen en verwerken. Wegens de technische vooruitgang in de loop van de tijd is het mogelijk dat een aantal technische rapportage-instructies betreffende de doorzending of het formaat van de door de ratingbureaus in te dienen bestanden door de ESMA moeten worden geüpdatet en meegedeeld door middel van specifieke berichten of richtsnoeren.
(4)
Om een volledige en juiste rapportage van de ratinggegevens te verzekeren en met het oog op verdere ontwikkelingen op de financiële markten, moeten ratingbureaus in staat worden gesteld passende systemen en procedures te ontwikkelen overeenkomstig de technische specificaties van de ESMA. Daarom moet de verordening pas zes maanden na de bekendmaking ervan in werking treden. In de tussentijd moeten ratingbureaus periodieke ratinggegevens indienen in overeenstemming met de bestaande richtsnoeren van het Comité van Europese effectenregelgevers.
(5)
Ratingbureaus die deel uitmaken van een groep, moeten hun ratinggegevens afzonderlijk aan de ESMA kunnen rapporteren of een van de andere bureaus in de groep ermee belasten de gegevens in te dienen namens alle leden van de groep die onder de rapportagevoorschriften vallen.
(6)
Deze verordening is gebaseerd op de ontwerpen van technische reguleringsnormen die de ESMA aan de Commissie heeft voorgelegd overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 van het Europees Parlement en de Raad (3).
(7)
De ESMA heeft openbare raadplegingen gehouden over de ontwerpen van technische reguleringsnormen waarop deze verordening is gebaseerd, heeft de mogelijke daaraan verbonden kosten en baten geanalyseerd en heeft de bij artikel 37 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 opgerichte Stakeholdergroep effecten en markten om advies verzocht,
HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
Artikel 1
Onderwerp
Deze verordening regelt de inhoud en het formaat van de periodieke verslagen betreffende de ratinggegevens die van ratingbureaus kunnen worden verlangd met het oog op het doorlopende toezicht van de Europese Autoriteit voor effecten en markten („ESMA”) overeenkomstig artikel 21, lid 4, onder e), van Verordening (EG) nr. 1060/2009.
Artikel 2
Rapportagebeginselen
1. Ratingbureaus voldoen aan de vereisten die bij deze verordening zijn vastgesteld en zijn verantwoordelijk voor de juistheid en volledigheid van de aan de ESMA gerapporteerde gegevens.
2. In het geval van een groep ratingbureaus kunnen de leden van de groep een lid ermee belasten de krachtens deze verordening vereiste verslagen in te dienen namens zichzelf en namens de andere leden van de groep. Elk ratingbureau namens welk een verslag is ingediend, wordt in de aan de ESMA verstrekte gegevens geïdentificeerd.
3. Krachtens deze verordening ingediende verslagen worden maandelijks ingediend en bevatten ratinggegevens die betrekking hebben op de voorafgaande kalendermaand.
4. Ratingbureaus met minder dan 50 werknemers die geen deel uitmaken van een groep ratingbureaus, kunnen tweemaandelijkse verslagen indienen met ratinggegevens die betrekking hebben op de twee voorafgaande kalendermaanden, tenzij de ESMA het ratingbureau meedeelt dat gezien de aard, de complexiteit en het gamma van de af te geven ratings maandelijkse rapportage vereist is.
5. De verslagen worden binnen vijftien dagen na het einde van de periode waarop het verslag betrekking heeft, bij de ESMA ingediend.
6. De ratingbureaus stellen de ESMA onmiddellijk in kennis van uitzonderlijke omstandigheden die hun capaciteit om gegevens te rapporteren overeenkomstig deze verordening tijdelijk verhinderen of vertragen.
Artikel 3
Te rapporteren gegevens
1. Aan het einde van de eerste verslagperiode vermeldt een ratingbureau in zijn rapportage aan de ESMA de in tabel 1 van de bijlage gespecificeerde kwalitatieve gegevens. Wanneer deze gegevens in een latere rapportageperiode veranderen, worden de nieuwe gegevens bij de ESMA ingediend.
2. Ratingbureaus verstrekken de in tabel 2 van de bijlage bedoelde gegevens voor elke actie die het ratingbureau verricht zoals vermeld in deze tabel, en voor elke rating die uit deze actie voortkomt. De te rapporteren acties hebben betrekking op de ratings die door het ratingbureau zijn afgegeven of bekrachtigd.
3. Wanneer gedurende een verslagperiode geen actie als vermeld in tabel 2 heeft plaatsgevonden, is het ratingbureau niet verplicht een kennisgeving dienaangaande in te dienen.
4. De in tabel 1 en tabel 2 van de bijlage gespecificeerde gegevens worden bij de ESMA in afzonderlijke bestanden ingediend. De in tabel 1 bedoelde kwalitatieve gegevens worden ingediend voordat de in tabel 2 bedoelde gegevens worden ingediend.
Artikel 4
Soorten ratings
1. Een ratingbureau klasseert de te rapporteren ratings op basis van de volgende soorten:
a)
ratings van ondernemingen;
b)
ratings van gestructureerde financieringen;
c)
ratings van de overheid en de overheidsfinanciën;
d)
ratings van gedekte obligaties.
2. Voor de toepassing van lid 1 hebben ratings van gestructureerde financieringen betrekking op een financieel instrument of andere activa, resulterend uit een securitisatietransactie of -regeling als bedoeld in artikel 4, punt 36, van Richtlijn 2006/48/EG.
Wanneer een ratingbureau ratings van gestructureerde financieringen rapporteert, worden de ratings geklasseerd in een van de volgende activaklassen:
a)
door activa gedekte effecten. Deze activaklasse omvat auto/boot/vliegtuigleningen, studieleningen, consumentenleningen, zorgleningen, leningen voor mobiele huizen, filmleningen, renovatieleningen, leases van uitrusting, creditcardvorderingen, zekerheidsrechten ten gunste van de belastingdienst, oninbare leningen, credit-linked notes, camperleningen en handelsvorderingen;
b)
residential mortgage-backed securities: effecten die door een pool van particuliere hypotheekleningen zijn gedekt. Deze activaklasse omvat door eersterangshypotheken gedekte effecten en niet door eersterangshypotheken gedekte effecten en tweede hypotheken;
c)
commercial mortgage-backed securities: effecten met bedrijfshypotheken als onderpand. Deze activaklasse omvat leningen voor detailhandelsruimten of kantoorruimten, ziekenhuisleningen, zorgtehuizen, opslagruimten, hotelleningen, verpleegfaciliteiten, industriële leningen en meergezinswoningen;
d)
collateralised debt obligations: effecten die door een kredietportefeuille (een pool van zakelijke en/of particuliere kredieten) gedekt zijn. Deze activaklasse omvat collateralised loan obligations, collateralised bond obligations, collateralised synthetic obligations, single-tranche collateralised debt obligations, collateralised fund obligations, collateralised debt obligations van door activa gedekte effecten en collateralised debt obligations van collateralised debt obligations;
e)
door activa gedekte commercial paper;
f)
overige gestructureerde financieringsinstrumenten die niet onder de bovenvermelde activaklassen vallen, met inbegrip van gestructureerde gedekte obligaties, gestructureerde beleggingsvehikels, aan verzekeringen gekoppelde effecten en derivatenbedrijven.
3. Ratings van gedekte obligaties hebben betrekking op gedekte obligaties die niet behoren tot de lijst van activaklassen betreffende ratings van gestructureerde financieringsinstrumenten als bedoeld in lid 2.
Artikel 5
Rapportageprocedures
1. De ratingbureaus dienen de gegevensbestanden in overeenkomstig de door de ESMA meegedeelde XML-schema’s met gebruik van het door de ESMA ingevoerde rapportagesysteem. Zij geven namen aan de bestanden volgens de door de ESMA vastgestelde overeenkomst inzake benamingen.
2. De ratingbureaus slaan de aan de ESMA verzonden en door haar ontvangen bestanden in elektronische vorm op gedurende ten minste vijf jaar. Deze bestanden worden op verzoek ter beschikking gesteld van de ESMA.
3. Wanneer een ratingbureau in de gerapporteerde gegevens fouten vaststelt, annuleert en vervangt het de desbetreffende gegevens.
4. Om gegevens te annuleren zendt het ratingbureau de ESMA een bestand dat de in tabel 3 van de bijlage gespecificeerde gegevensdomeinen omvat. Zodra de oorspronkelijk geregistreerde gegevens geannuleerd zijn, zendt het ratingbureau de nieuwe versie van de gegevens door gebruikmaking van een bestand dat naargelang van het geval de in tabel 1 of tabel 2 gespecificeerde gegevensdomeinen omvat.
Artikel 6
Inwerkingtreding
Deze verordening treedt in werking zes maanden na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
Gedaan te Brussel, 21 maart 2012.