Almaniya-Sovet İttifaqı münasibətləri (1918-1941)
Alman-Sovet İttifaqı münasibətləri — Birinci Dünya Müharibəsindən sonrakı dövrlərə təsadüf edir. 3 mart 1918-ci ildə imzalanmış Brest-Litovsk müqaviləsi Rusiya ilə Almaniya arasındakı düşmənçilik əməliyyatlarına son qoydu. Bir neçə ay sonra Almaniyanın Moskvadakı səfiri Vilhelm von Mirbax Rusiya Solist Sosialist-İnqilabçıları tərəfindən Rusiya ilə Almaniya arasında yeni bir müharibə təşviq etmək məqsədi ilə güllələndi. Alman İnqilabını fəal dəstəklədikləri üçün Adolf Coff nəzdindəki bütün Sovet səfirliyi 6 noyabr 1918-ci ildə Almaniyadan deportasiya edildi. Karl Radek də 1919-cu ildə Almaniya imperiyasında kommunistlərin təxribatçı fəaliyyətini qeyri-qanuni olaraq dəstəkləyirdi. Hər iki dövlət Birinci Dünya müharibəsinin qalibləri tərəfindən qurulmuş sistemi devirməyə çalışırdılar. Versal sülh müqaviləsinin kollektiv məsuliyyət müddəalarına söykənən ağır kompensasiyalar altında işləyən Almaniya, qarışıqlıq içində olan məğlub bir xalq idi. Bu və Rusiya vətəndaş müharibəsi həm Almaniyanı, həm də Sovetləri beynəlxalq səviyyəyə çıxardı və aralıqda meydana gələn yaxınlaşma təbii bir yaxınlaşma oldu. Eyni zamanda, münasibətlərin dinamikası həm etibarın olmaması, həm də müvafiq hökumətlərin tərəfdaşının diplomatik təcriddən çıxması və Fransanın Üçüncü Respublikasına (o zaman ən böyük sahibi olduğu düşünülən) tərəf dönməsi qorxusu ilə formalaşdı. Avropada hərbi gücü olan İkinci Polşa Respublikası müttəfiqi. Ölkələrin iqtisadi əlaqələri 1933-cü ildə, Adolf Hitlerin hakimiyyətə gəlib, Nasist Almaniyasını yaradan zaman pisləşdi. Lakin münasibətlər 1930-cu illərin sonlarında yenidən düzələrək 1939-cu ildə Molotov-Ribbentrop paktı və bir sıra ticarət müqavilələri ilə sona çatdı. İkinci Dünya müharibəsinin mənşəyi ilə bağlı bir neçə sual, Sovet İttifaqının Nasist Almaniyası nəzdində, İosif Stalin altında Nasist hakimiyyəti ilə Almaniyanın 22 iyun 1941-ci ildə SSRİ-nin işğalı arasındakı siyasəti məsələsindən daha mübahisəli və ideoloji olaraq ittiham olunur. Müxtəlif rəqabətçi və ziddiyyətli tezislər mövcuddur: Sovet rəhbərliyinin kapitalist xalqları daha da zəiflətmək üçün Avropada başqa bir böyük müharibə aparmaq istəyi; SSRİ-nin sırf müdafiə siyasəti yürütməsini; və ya SSRİ-nin cəhd etdiyini; Müharibəyə qarışmaqdan çəkinin, çünki Sovet rəhbərləri o dövrdə strateji əməliyyatlar aparmaq üçün hərbi imkanlarına sahib olduqlarını hiss etmirdilər və Stalinin 10 mart 1939-cu il tarixində 18-ci Partiya qurultayında söylədiklərini söyləməkdən çəkinirlər. Digər millətlərin (İngiltərə və Fransanın) şabalıdlarını oddan çıxartmaq.