Arxe
Arxe (q.yun. ἀρχή — "başlanğıc, təməl, mənşə; birinci səbəb, prinsip") — Sokrataqədərki qədim yunan fəlsəfəsində dünyanın əsasını təşkil edən birinci prinsip, ilkin substansiya, ilkin element. Aristotel bu termindən ilk filosofların təlimlərini xarakterizə etmək üçün istifadə etmişdir. Fales üçün su arxe rolunda çıxış edir (ən "formasız" maddə, element kimi). Anaksimandrda arxe — apeyrondur (q.yun. ἄπειρον — hüdudsuz və ya qeyri-müəyyən) — hər hansı konkret bir şey olmayan, özlüyündə "heç nə" olan, lakin dörd elementi və müəyyən şeylərin bütöv bir dünyasını doğuran birinci element. Anaksimendə arxe "qeyri-müəyyən hava"dır (q.yun. ἀήρ ἄπειρος — aer (və ya airos) apeiros). Onun fikrincə, hava həm qeyri-müəyyən, həm də müəyyəndir. Konsepsiya ziddiyyəti izah etmək cəhdi kimi ortaya çıxmışdır: əsas prinsip müəyyən bir şey olmamalıdır ki, hər şey ondan qaynaqlana bilsin (axı, müxtəlif şeylər müxtəlif müəyyənliklərə malikdir, çox vaxt bir-birinə ziddir, məsələn, soyuq və isti), lakin müəyyən bir şeydən nəyinsə yarana bilməsi üçün bu bir şeyin artıq bir növ əminliyi olmalıdır. Milet məktəbində arxe konsepsiyasının inkişafı (Fales → Anaksimandr → Anaksimen) tez-tez konsepsiyanın dialektik triada vasitəsilə inkişafının parlaq nümunəsi kimi göstərilir: tezis → antiteza → sintez (arche müəyyən → qeyri-müəyyən → həm müəyyən, həm də qeyri-müəyyən). Pifaqor üçün arxe ədəddir (tamamilə qeyri-maddi, lakin təbiətdəki nizamı müəyyən edən, riyaziyyatda və müasir alimlərin dediyi kimi, fizikada başa düşülən bir şey kimi). Pifaqorçuluqda rəqəmlər yalnız bir şeyin kəmiyyət əminliyinin ifadəsi kimi deyil, daha çox xüsusi, "ilahi" reallıqla əlaqəli metafizik keyfiyyətlər kimi başa düşülürdü. Məsələn, bir rəqəmlərin birincisi deyil, həm də ölçüdür, ədədin başlanğıcı, təbiətinin göstəricisidir. İki bölünmə, ziddiyyət, çoxluq və s. kimi təbiətin göstəricisidir. Natural ədədlər silsiləsi haqqında oxşar anlayış sonradan çoxsaylı okkultizm məktəblərində inkişaf tapmışdır. Heraklit üçün arxe oddur (ən "incə" və "canlı" element kimi). Bununla belə, əsl mənşəyi dünya nizamını qoruyan qanun olan od kimi Loqosdur . Parmenid üçün arxe özü varlıqdır, birdir və bölünməzdir; "Varlıq var, amma yoxluq yoxdur." Üstəlik, belə olmaq düşüncə ilə eynidir. Anaksaqor üçün arxe dünyanın əbədi elementləridir, "toxumlar"dır (sonralar Aristotel adlandırdığı kimi homeomeriyalar), hər biri potensial olaraq bütün dünyanı, bütün digər elementləri, "hər şeylə qarışmış hər şeyi" ehtiva edir. Bundan əlavə, özlüyündə heç bir şeylə qarışmayan və "hər şeydə deyil, yalnız bəzilərində" mövcud olan Dünya Ağlı (νοῦς) var. Ağıl hər şeyin bir anda hər şey deyil, yalnız müəyyən bir mənlik olmasının səbəbidir. Empedokl üçün arxe çoxluqdur, bunlar dörd elementdir: Torpaq, Hava, Su, Od və iki hərəkətverici qüvvə: sevgi və nifrət . Beləliklə, vahid mənşə yoxdur və dünya özlüyündə əbədi olan elementlər və qüvvələr sistemi kimi dərhal mövcuddur. Demokrit üçün arxe boşluqla ayrılmış sonsuz müxtəlif atomlardır.