Tapılan obyekt
Tapılmış obyekt (Fransızca objet trouvé -dən hərfi tərcüməsi ) və ya tapılmış sənət , ört-basdır edilməmiş, lakin əsasən dəyişdirilmiş əşyalardan və ya məmulatlardan yaradılmış sənətdir ki, onlar adətən sənət olduğu qəbul edilməyən materiallardır. Onların qeyri-bədii funksiyası var, çünki adətə belə edilir. Pablo Pikasso bu ideyadan ilk dəfə stul çəngəllərinin çap olunmuş şəklini “Stulun çəmənliyi ilə natürmort” (1912) adlı rəsminə yapışdırarkən istifadə etdi. Marsel Duchamp bir neçə il sonra özü tərəfindən seçilmiş və sənət kimi təyin edilmiş tamamilə dəyişdirilməmiş gündəlik əşyalardan ibarət bir sıra hazır məhsullar ortaya qoyaraq konsepsiyanı təkmilləşdirdiyi güman edilir. Ən məşhur nümunə Fəvvarələrdir (1917), bir tikinti malları mağazasından alınmış və yan tərəfində dayanan bir postamentdə nümayiş etdirilən standart pisuardır. Ən ciddi mənada "hazır" termini yalnız geyim sənayesindən bu termini götürmüş Marsel Dyuşampın istehsalı olan əsərlərə tətbiq edilir ( fr. prêt-à-porter ) Nyu Yorkda yaşayarkən və xüsusilə 1913-cü ildən 1921-ci ilə qədər olan əsərlərə. Tapılan əşyalar sənət əsəri kimi kimliklərini rəssamın onlara qoyduğu təyinatdan və obyektlə birlikdə gələn sosial tarixdən alır. Bu ya onun anonim köhnəlməsi ( Kurt Şvittersin kollajlarında olduğu kimi) və ya istehlakçıların qəbul etdiyi mənası ilə tanınması ( Haim Steinbachın heykəllərində olduğu kimi) ilə göstərilə bilər. Onun yerləşdirildiyi kontekst də çox aktual amildir. Adi obyektləri bu şəkildə dəyərləndirmək ideyası əvvəlcə sənətdən fərqli olaraq, sənət hesab edilənlərlə adi obyektlər arasındakı qəbul edilmiş fərqə şok edici bir çağırış idi. Baxmayaraq ki, bu, indi sənət dünyasında məqbul bir təcrübə kimi qəbul olunsa da, Tate Gallery -nin Turner Mükafatı çərçivəsində Treysi Eminin ərsəyə gəlməmiş və dağınıq şəkillərinin transpozisiyasından ibarət olan " Mənim yatağım" sərgisində olduğu kimi, sual doğurmağa davam edir. Yataq, yataq otağından birbaşa Tate-ə qədər, tökmə paltar və digər yataq otağı tör-töküntüləri ilə əhatə olunmuşdur. Bu mənada sənətçi tamaşaçılara bir obyekt üzərində düşünmək üçün vaxt və səhnə verir. Beləliklə, tapılan obyektlər müşahidəçidə ikrahdan tutmuş laqeydliyə, nostaljiyadan empatiyaya qədər müxtəlif fəlsəfi düşüncələrin yaranmasına səbəb ola bilər. İncəsənət forması olaraq tapılan obyektlər adətən rəssamın məhsulunu (ən azı bu barədə ideyanı, yəni rəssamın obyekti incəsənət kimi təyin etməsini) ehtiva edir ki, bu da demək olar ki, həmişə nümayiş olduğunu başlıq ilə gücləndirilir. Tapılan obyektdə adətən müəyyən dərəcədə modifikasiya olur, amma bu həmişə hazır obyektlərdə adətən olduğu kimi tanınmayacaq dərəcədə olmur. Bununla belə son tənqidi nəzəriyyə iddia edərdi ki, hər hansı bir obyektin sadəcə təyin edilməsi və yerdəyişməsi, o cümlədən hazır obyektlərin dəyişdirilməsi obyektin dəyişdirilməsini təşkil edir, çünki bu, onun faydalılığı, ömrü və ya statusu haqqında təsəvvürümüzü dəyişdirir.