Sosial seçim nəzəriyyəsi
Sosial seçim nəzəriyyəsi və ya Sosial seçim — kollektiv həll və ya müəyyən mənada sosial rifah əldə etmək üçün fərdi fikirlərin, üstünlüklərin, maraqların və ya rifahın birləşməsini təhlil etmək üçün nəzəri bir çərçivə təmini. Kollektiv qərarın nəzəri olmayan bir nümunəsi konstitusiyaya uyğun olaraq bir qanun və ya qanun məcəlləsinin qəbul edilməsidir. Sosial seçim nəzəriyyəsi Kondorse səsvermə paradoksunun formalaşdırılmasına qayıdır. Kennet Erroun "Sosial Seçim və Fərdi Dəyərlər" (1951) adlı əsəri və içərisindəki imkansızlıq teoremi ümumiyyətlə müasir sosial seçim nəzəriyyəsinin təməli kimi tanınır. . Errou teoremi və səsvermə paradoksuna əlavə olaraq Qibbard-Sattertueyt teoremi, Kondorse jüri teoremi, ortalama seçici teoremi və Mey teoremi sosial seçim nəzəriyyəsinin ən məşhur nəticələrindən biridir. Sosial seçim, rifah iqtisadiyyatı və səsvermə nəzəriyyəsinin elementlərini birləşdirir. Cəmiyyətin ayrı-ayrı üzvlərinin üstünlüklərini və davranışlarını özündə birləşdirdiyindən metodoloji cəhətdən fərdiyyətlidir. Ümumiləşdirmə üçün formal məntiq elementlərindən istifadə edərək təhlil ictimai rifah funksiyasının (və ya konstitusiyasının) formalaşması üçün zahirən ağlabatan görünən sosial seçim aksiomalarından əldə edilir . Nəticələr, Errou teoremindəki kimi müxtəlif aksiomaların məntiqi uyğunsuzluğunu ortaya qoydu, toplama problemini ortaya qoydu və bəzi aksiomları rədd etmək üçün bir islah və ya nəzəri çeşidləmə təklif etdi. Sonrakı əsərlərdə kompensasiya və ədalət, azadlıq və hüquqlar, agent üstünlükləri, dəyişkən populyasiyalar, ictimai seçim mexanizmləri strategiyası, təbii ehtiyatlar, imkan və funksiyalar, və rifah, ədalət, və yoxsulluq. Sosial seçim və ictimai seçim nəzəriyyələri üst-üstə düşə bilər, ancaq dar şəkildə şərh olunur. İqtisadi Ədəbiyyat Jurnalı təsnif kodları, JEL D71 səviyyəsində (klublar, komitələr və birliklər ilə birlikdə) Mikroiqtisadiyyat kateqoriyasında sosial seçim yerləşdirir, ictimai seçim alt kateqoriyalarının çoxu isə JEL D72-dədir. (Siyasi proseslərin iqtisadi modelləri: kirayə axtarma, seçkilər, qanunverici orqanlar və səsvermə davranışı).