Turska književnost
Turska književnost (Turski: Türk edebiyatı ili Türk yazını) sadrži i usmena djela i pisane tekstove na turskom jeziku, bilo u njegovoj osmanlijskoj formi, ili u manje ekskluzivnim književnim formama, kao ovaj koji se govori u Republici Turskoj, danas. Osmanlijski turski jezik, koji formira osnovu pisane književnosti, je bio pod utjecajem perzijskog i arapskog , uz korištenje osmalijskog alfabeta. Historija šire turske književnosti obuhvata period od skoro 1.300 godina. Najstariji sačuvani zapisi pisanog turskog jezika su Orhon natpisi, pronađeni u dolini rijeke Orhon u centralnoj Mongoliji i datiraju iz 7. stoljeća. Nakon ovog perioda, između 9. i 11. vijeka, među nomadskim turskim narodima centralne Azije nastala je tradicija usmene epike, kao što je Knjiga o Dede Korkutu Turaka Oguza — predaka modernog turskog naroda — i Epa Manasa kirgiskog naroda. Počevši od pobjede Seldžuka u bici kod Manzikerta krajem 11. vijeka, Turci Oguzi su počeli da se naseljavaju u Anadoliju, a pored ranijih usmenih predanja, nastala je pisana književna tradicija koja se uglavnom širila – u smislu tema, žanrova. i stilova - iz arapske i perzijske književnosti. Sljedećih 900 godina, sve do neposredno prije pada Otomanskog carstva 1922. godine, usmena i pisana predanja ostaće uglavnom odvojene jedna od druge. Osnivanjem Republike Turske 1923. godine, dvije tradicije su se po prvi put spojile.