Ćelijsko starenje
Ćelijsko starenje fenomen je koji karakterizira prestanak diobe ćelija. U svojim eksperimentima tokom ranih 1960-ih, Leonard Hayflick i Paul Moorhead otkrili su da normalni ljudski fetusni fibroblasti u kulturi dostižu maksimalno približno 50 udvostručenja ćelijske populacije prije nego što postanu senescentni. Ovaj proces je poznat kao "replikativno starenje" ili Hayflickov limit. Hayflickovo otkriće smrtnih ćelija otvorilo je put otkrivanju i razumijevanju starenja ćelijkijski molekula. Ćelijsko starenje može inicirati širok spektar faktora koji izazivaju stres. Ovi faktori stresa uključuju i štetne događaje iz okoline i unutrašnjosti, abnormalni rast ćelija, oksidativni stres, faktore autofagije, između ostalog. Fiziološki značaj za starenje ćelija pripisuje se prevenciji karcinogeneze, a u novije vrijeme i starenju, razvoju i obnavljanju tkiva. Senescentne ćelije doprinose starenju fenotipa, uključujući sindrom krhkosti, sarkopeniju i starosno vezane bolesti. Senescentni astrociti i mikroglija doprinose neurodegeneraciji.