Debata o nuklearnom oružju
Debata o nuklearnom oružju odnosi se na kontroverze oko prijetnje, upotrebe i gomilanja nuklearnog oružja . Čak i prije nego što je razvijeno prvo nuklearno oružje, naučnici uključeni u projekt Manhattan bili su podijeljeni oko upotrebe oružja. Nuklearno oružje su jedino koristili u ratu, tokom završne faze Drugog svjetskog rata kada je USAAF B-29 Superfortress bombardera ispustio atomske bombie na japanske gradove Hirošima i Nagasaki početkom augusta 1945. godine. Uloga bombardovanja u predaji Japana i etičko opravdanje SAD za njih su decenijama predmet naučne i popularne debate. Nuklearno razoružanje se odnosi i na čin smanjenja ili eliminacije nuklearnog oružja i na krajnje stanje svijeta bez nuklearnog oružja. Zagovornici razoružanja obično a priori osuđuju prijetnju ili upotrebu nuklearnog oružja kao nemoralne i tvrde da samo potpuno razoružanje može eliminirati mogućnost nuklearnog rata. Kritičari nuklearnog razoružanja kažu da bi to narušilo odvraćanje i učinilo konvencionalne ratove vjerovatnijim, destruktivnijim ili oboje. Debata postaje znatno složenija kada se razmatraju različiti scenariji, naprimjer, totalno naspram parcijalnog ili jednostrano naspram multilateralnog razoružanja. Nuklearna proliferacija je povezana briga, koja se najčešće odnosi na širenje nuklearnog oružja na dodatne zemlje i povećava rizik od nuklearnog rata koji proizlazi iz regionalnih sukoba. Difuzija nuklearnih tehnologija - posebno tehnologija ciklusa nuklearnog goriva za proizvodnju nuklearnih materijala upotrebljivih za oružje, kao što su visoko obogaćeni uranijum i plutonijum - doprinosi riziku od nuklearne proliferacije. Ovi oblici proliferacije se ponekad nazivaju horizontalnom proliferacijom kako bi se razlikovali od vertikalne proliferacije, širenja nuklearnih zaliha uspostavljenih nuklearnih sila.