Rembrandt
Rembrandt Harmenszoon van Rijn bio je holandski slikar. Inovativan i plodan majstor u tri umjetnička medija, on se općenito smatra jednim od najvećih slikara i grafičara u evropskoj umjetnosti i najvažnijim u historiji Holandije. Rembrandt Harmenszoon van Rijn rođen je 15. jula 1606. u Leidenu, u Nizozemskoj Republici, sadašnjoj Nizozemskoj. Bio je deveto dijete koje su rodili Harmen Gerritszoon van Rijn i Neeltgen Willemsdochter van Zuijtbrouck. Njegova porodica je bila prilično dobrostojeća; otac mu je bio mlinar, a majka pekareva ćerka. Njegova majka je bila katolkinja, a otac je pripadao holandskoj reformiranoj crkvi. Religija je središnja tema u Rembrandtovim djelima, a vjerski ispunjen period u kojem je živio čini njegovu vjeru zanimljivom. Kao dječak pohađao je latinsku školu. Sa 13 godina upisao se na Univerzitet u Lajdenu, iako je prema riječima savremenika imao veću sklonost ka slikarstvu; ubrzo je postao šegrt kod Jacoba van Swanenburga, sa kojim je proveo tri godine. Nakon kratkog, ali važnog šegrtovanja od šest mjeseci kod historijskog slikara Pietera Lastmana u Amsterdamu, Rembrandt je ostao nekoliko mjeseci kod Jacoba Pynasa, a zatim je pokrenuo vlastitu radionicu, iako je Simon van Leeuwen tvrdio da je Joris van Schooten predavao Rembrandta u Lajdenu. Za razliku od većine holandskih majstora iz 17. vijeka, Rembrandtova djela prikazuju širok spektar stilova i predmeta, od portreta i autoportreta do pejzaža, žanrovskih scena, alegorijskih i historijskih scena, biblijskih i mitoloških tema kao i studija životinja. Njegov doprinos umjetnosti došao je u periodu velikog bogatstva i kulturnog dostignuća koje historičari nazivaju zlatno doba Holandije. Tada je holandska umjetnost (posebno holandsko slikarstvo), iako na mnogo načina suprotna baroknom stilu koji je dominirao Evropom, bio izuzetno plodan i inovativan, i doveo do razvoja novih važnih umjetničkih žanrova. Kao i mnogi umjetnici holandskog zlatnog doba, kao što je Jan Vermeer iz Delfta, Rembrandt je bio strastveni kolekcionar umjetnosti i diler. Rembrandt nikada nije putovao u inostranstvo, ali je bio pod značajnim utjecajem radova italijanskih majstora i holandskih umjetnika koji su studirali u Italiji, kao što su Pieter Lastman, Utrehtski karavagisti i flamanski barokni slikar Peter Paul Rubens. Postigavši ​​mladalački uspjeh kao portretista, Rembrandtove kasnije godine obilježile su lične tragedije i finansijske poteškoće. Pa ipak, njegovi bakropisi i slike bili su popularni tokom njegovog života, a njegov ugled kao umjetnika ostao je visok i 20 godina je podučavao mnoge važne holandske slikare. Rembrandtovi portreti njegovih savremenika, autoportreta i ilustracija scena iz Biblije smatraju se njegovim najvećim kreativnim trijumfima. Njegovi autoportreti čine jedinstvenu i intimnu biografiju, u kojoj se umjetnik ispitivao bez sujete i sa krajnjom iskrenošću. Rembrandtov najveći doprinos u historiji grafike bio je njegova transformacija procesa graviranja od relativno nove reproduktivne tehnike u pravu umjetničku formu, zajedno sa Jacquesom Callotom. Njegova reputacija najvećeg bakropisca u historiji ovog medija uspostavljena je za njegova života i od tada se nikada nije dovodila u pitanje. Nekoliko njegovih slika je napustilo Holandsku Republiku za njegova života, ali su kopije njegovih djela cirkulisale širom Evrope, a njegov širi ugled u umjetničkim krugovima je u početku bio zasnovan samo na njima. U svojim djelima izlagao je znanje iz klasične ikonografije, koju je oblikovao kako bi odgovarao zahtjevima vlastitog iskustva; tako, prikaz biblijske scene bio je zasnovan na Rembrandtovom znanju o specifičnom tekstu, njegovoj asimilaciji klasične kompozicije i njegovim zapažanjima o jevrejskim stanovnicima u Amsterdamu. Zaokupljale su ga biblijske teme i portret. U lajdenskom razdoblju likovi su smješteni u sumračne interijere s kontrastima svjetla i tame. Amsterdamsko razdoblje počinje naturalističkim portretom dr. Tulpa s asistentima (Čas anatomije dr. Nicolaesa Tulpa), a završava Noćnom stražom, remek-djelom grupne kompozicije. Tada nastaju i njegovi prvi pejzaži. Trajni model cijelog života bio mu je vlastiti lik (oko 100 autoportreta). Otkrio je najsuptilnije nijanse i prijelaze između svjetla i tame. Bio je manje cijenjen kao slikar nego kao bakropisac sve do druge polovine 19. vijeka, kad je otkrivena sva veličina njegovog slikarskog genija. Godine 1624. ili 1625. Rembrandt je otvorio studio u Lajdenu, koji je dijelio sa prijateljem i kolegom Janom Livensom. Godine 1627. Rembrandt je počeo primati studente, među kojima su Gerrit Dou i Isaac de Jouderville. Joan Huydecoper se spominje kao prvi kupac Rembrandtove slike 1628. Godine 1629. Rembrandta je otkrio državnik Constantijn Huygens koji je za Rembrandta nabavio važne naloge sa suda u Hagu. Kao rezultat ove veze, princ Frederik Hendrik je nastavio da kupuje slike od Rembrandta. Poznavaoci iz ranog 20. vijeka tvrdili su da je Rembrandt naslikao preko 600 slika, skoro 400 bakropisa i 2.000 crteža. Novije stipendije, od 1960-ih do danas (predvođene Rembrandtovim istraživačkim projektom ), često kontroverzno, donijele su njegov opus na blizu 300 slika. Njegovi otisci, koji se tradicionalno svi nazivaju bakropisima, iako su mnogi proizvedeni u cijelosti ili djelomično graviranjem, a ponekad i suhom iglom, imaju mnogo stabilniji ukupni iznos od nešto ispod 300. Vjerovatno je Rembrandt napravio mnogo više crteža u svom životu od 2000, ali oni koji su sačuvani su rjeđi nego što se pretpostavlja. Dva stručnjaka tvrde da broj crteža čiji se status autograma može smatrati efektivno "izvjesnim" nije veći od oko 75, iako je to sporno. Lista je trebalo da bude predstavljena na naučnom skupu u februaru 2010.