William Gilbert
William Gilbert ( /ˈɡɪlbərt/ ; 24. maj 1544? – 30. novembar 1603), također poznat kao Gilberd, je bio engleski ljekar, fizičar i prirodni filozof. Strastveno je odbacio i prevladavajuću aristotelovsku filozofiju i skolastičku metodu univerzitetske nastave. Danas je upamćen uglavnom po svojoj knjizi De Magnete (1600). Jedinica magnetomotorne sile, poznata i kao magnetni potencijal, nazvana je Gilbert u njegovu čast. Gilbert je rođen u Colchesteru u porodici Jerome Gilberd, gradski rekorder. Obrazovao se na St John's Collegeu u Kembridžu. Nakon što je doktorirao na Kembridžu 1569. i kratkog perioda kao stipendist na St John's Collegeu, otišao je da se bavi medicinom u Londonu i putovao po kontinentu. Godine 1573. izabran je za člana Kraljevskog koledža ljekara . Godine 1600. izabran je za predsjednika kolegija. On je bio liječnik Elizabete I od 1601. do njene smrti 1603. godine, a James VI i I su obnovili njegovo imenovanje. Njegov primarni naučni rad — mnogo inspirisan ranijim radovima Roberta Normana — bio je De Magnete, Magneticisque Corporibus, et de Magno Magnete Tellure ( O magnetu i magnetnim tijelima, i o velikom magnetu na Zemlji ) objavljen u 1600. U ovom radu on opisuje mnoge svoje eksperimente sa svojim modelom Zemlje zvanim terela . Iz ovih eksperimenata je zaključio da je Zemlja sama po sebi magnetna i da je to razlog zašto kompasi upućuju na sjever (ranije su neki vjerovali da je kompas privukla polna zvijezda ( Polaris ) ili veliko magnetsko ostrvo na sjevernom polu). On je bio prvi koji je tvrdio da je centar Zemlje gvožđe, a smatrao je da je važno i povezano svojstvo magneta da se mogu rezati, pri čemu svaki formira novi magnet sa severnim i južnim polom.