Heliotropizam
Heliotropizam je oblik tropizma, koji počiva na dnevnom ili sezonskom kretanje biljnih dijelova (cvjetova i listova) u odgovoru na pravc izvora sunčevog zračenja. Pojava kod nekih biljaka da se kreću u pravcu Sunca je već poznata od drevnih Grka. Oni su neku od takvih biljaka imenovali kao heliotrop, što znači sunčani redoslijed . Grci su pretpostavljali da je to pasivni učinak, pretpostavljajući gubitak tekućine na osvijetljenoj strani I da nisu potrebna dodatna istraživanja. Aristotelova logika da su biljke pasivni i nepokretni organizmi dugo je prevladala. U 19. stoljeću, međutim, botaničari su otkrili koji faktori su uključeni u procese rasta biljke, a vođeni genijalanim eksperimentima. A. P. de Candolle nazvao ovaj fenomen u bilo kojoj biljci heliotropizmom (1832.). Godine 1892., o je preimenovan fototropizam, jer je to odgovor na svjetlo, a ne na sunce i zato što je fototropizam algi u laboratorijskim studijama u to vrijeme jako zavisilo od osvjetljenja (pozitivni fototropizam za slabu svjetlost i negativan za jako svjetlo, kao na sunčevoj svjetlosti). Botaničari su studirali ovaj problem u laboratoriju, na ćelijskom i subćelijskih nivou ili pomoću veštačke svetlosti, češće upotrebljavajući apstraktniju riječ fototropizam. Francuski naučnik Jean-Jacques d'Ortous de Mairan je bio jedan od prvih kojim je proučavao heliotropism kada je eksperimentisao sa bikama mimoze (Mimosa pudica).