Starocrkveni modusi
Starocrkveni modusi predstavljaju modalne (ljestvične) muzičke strukture koje su bile razrađene još u Srednjem vijeku. Riječ modus preuzeta je iz latinskog jezika koja znači način. Ove rane muzičke ljestvice koristile su se u crkvenoj muzici tokom liturgijskih službi, a imena su dobila po pokrajinama Stare Grčke. Svaka ljestvica sastoji se od sedam tonova, od kojih se prvi ponavlja. Svaki od ovih modusa (ljestvica) karakterišu dva važna tona, a to su "finalis" sa kojim se započinje i završava melodija, te dominanta koja se najviše pojavljuje u samoj melodiji i najistaknutija je. Starocrkveni modusi biće osnova za ravoj današnjih durskih i molskih muzičkih ljestvica. Njihov utjecaj se osjećao kroz cjelokupnu evropsku muzičku historiju, gdje je manje ili više postojalo izvjesno tonalno osjećanje. Još od vremena gregorijanskog ili bizantijskog monodijskog pjevanja pa sve do politonalnosti jednog Igora Stravinskog, u muzici je prepoznatljiva gravitaciona sila jednog (ili dva) tona.