Western blot
Western blot, ponekad zvani i kao proteinski imunoblot ili western blotiranje, je široko upotrebljavana analitička tehnika u molekulskoj biologiji i imunogenetici za otkrivanje specifičnih proteina u uzorku homogenata ili ekstrakta tkiva. Da bi postigla razdvajanje određenog proteina od kompleksa, western blot tehnika koristi tri elementa: razdvajanje po veličini, prijenos proteina na čvrsti nosač i obilježavanje ciljnog proteina pomoću primarnog i sekundarnog antitijela, za vizualizaciju. Stvara se sintetsko ili životinjsko antitijelo (poznato kao primarno antitijelo) koje prepoznaje i veže se za određenu metu proteina. Membrana za elektroforezu se opere u rastvoru koji sadrži primarno antitijelo, prije nego što se ispere višak antitijela. Dodaje se sekundarno antitijelo koje prepoznaje i veže se za primarno antitijelo. Sekundarno antitelo se vizualizira različitim metodima, kao što su bojenje, imunofluorescencija i radioaktivnost, omogućavajući indirektno otkrivanje specifičnog ciljnog proteina. Ostale srodne tehnike uključuju dot blot analizu, kvantitativni tačkasti blot, imunohistohemijske i imunocitohemijske postupke, gdje se antitijela koriste za otkrivanje proteina u tkivima i ćelijama i enzimski imunski test (ELISA). Naziv 'western blot' igra je na u poređenju sa Southern blot, tehnikom za otkrivanje DNK koja je nazvana po svom pronalazaču, engleskom biologu Edwinu Southernu. Slično tome, otkrivanje RNK naziva se Northern blot. Termin "vestern blot" dao je W. Neal Burnette 1981. godine, iako je sam metod nastao 1979. u laboratoriji Harryja Towbina na Institutu Friedrich Miescher u Baselu, Švicarska. Između 1979. i 2019, spomenut je u naslovima, sažecima i ključnim riječima u više od 400 000 PubMed popisanih publikacija i još uvijek može biti najčešće korištena proteinsko-analitička tehnika.