Poliacetilen
Poliacetilen (IUPAC ime: polietin) je termin koji se obično odnosi na organski polimer sa ponavljajućom jedinicom (C2H2)n. Ime se odnosi na njegovu konceptualnu izgradnju polimerizacijom acetilena, što daje lanac sa ponavljanjem olefinske grupe. Ovaj spoj je konceptualno važan kao i otkriće poliacetilena i visoke provodljivosti za podsticanje pokretanja oblasti organskih vodljivih polimara. Visoku električnu provodljivost otkrili su Hideki Shirakawa, Alan Heeger i Alan MacDiarmid, što je dovelo do velikog interesa za upotrebu organskih spojeva u mikroelektronici (organskih poluprovodnika e). Za ovo otkriće, autorima je dodijeljena Nobelova nagrada za hemiju u 2000. Rani radovi na polju istraživanja poliacetilena imali su za cilj korištenje dopiranih polimera kao lahko obradivih i lagahnih "plastičnih metala". Unatoč obećavajućim mogućnostima primjene ovog polimera u području vodljivih polimera, mnoge njegove osobine, kao kao što su nestabilnost u zraku i poteškoće s preradom, dovele su do izbjegavanja upotrebe u komercijalne svrhe. Spojevi zvani poliacetileni također se javljaju i u prirodi, također u kontekstu termina koji se odnosi na poliine, koji sadrže višestruke acetilenske grupe ("poli" = mnogo ili više), više nego olefinskih groupa ("poli" = polimerizacikja).