Džamija u tvrđavi Ljubuški
Džamija u Ljubuškom bila je islamska bogomolja koja je izgrađena nakon što su Osmanlije zauzeli tvrđavu Ljubuški između 1468. i 1477. godine. Džamija na Gradu nalazila se van same tvrđave i gradskih bedema. Građena je od tesanog kamena vezanog krečom te pokrivena četverostrešnim krovom pod pločom. Munara je bila izgrađena od kamena i bila je osmougaonog oblika visine približno 12 metara. Njen vakif bio je Nesuh-aga Vučjaković, a sagrađena je 1558 - 59 godine. Džamija je služila svojoj svrsi do 1929. godine, a u toku Drugog Svjetskog rata italijanske okupacione vojne snage koristilee su je kao magacin, a prilikom povlačenja srušili su je. Iznad ulaznih vrata džamije nalazila se uklesana ploča sa natpisom na arapskom jeziku koju su Italijani krajem Drugog Svjetskog rata izuzeli i odnijeli u Italiju, gdje se i sada nalazi. Džamija je imala slijedeće službenike : hatib sa dva dirhema plaće dnevno, imam sa tri dirhema plaće dnevno, jedan dirhem dnevno dobijao je za učenje jednog odlomka iz Kur'ana svaki dan u podne, mujezin sa tri dirhema plaće dnevno, jedan dirhem dnevno dobijao je za učenje svaki dan jednog džuza iz Kur'ana za dušu Šemse hatun, kajim sa dva dirhema plaće dnevno. Za imama, hatiba i mualima u tvrđavi Ljubuški 1739. postavljen je Ahmed-aga. Za izdržavanje džamije i mekteba u Ljubuškom i Mostaru, legator Nesuh-aga Vučjaković zaviještao je 123,000 dirhema u gotovu, 28 dućana, jednu predionicu za preradu kostrijeti u mostarskoj čaršiji, mlinice i stupe na rijeci Radobolji i Studenci. Sve opravke na džamiji i plaćanje službenika vršilo je Vakufsko povjerenstvo u Mostaru. U blizini džamije nalazio se i harem koji je bio jedan od najstarijih kako u Ljubuškom tako u čitavom kraju.