Halogeni elementi
Elementi 17. grupe periodnog sistema elemenata, poznati i kao halogeni elementi su: Fluor (F) Hlor (Cl) Brom (Br) Jod (I) Astat (At) Hemijski spojevi koji sadrže halogene elemente (grč. halos + gen - oni koji prave soli) su se upotrebljavali od antičkih vremena. Najvjerovatnije da je prva so halogenih elemenata bila kuhinjska (morska) so (NaCl), korištena i danas u ishrani i kao konzervans za čuvanje hrane. Izoliranje i karakterizacija elementarnih halogena se desila relativno kasno. Hlor, naprimjer, je prvi prepoznao kao element J.B. van Helmont negdje oko 1630. Tek 1770tih C.W. Sheele ga je više proučavao i izolirao iz hloridne kiseline (HCl), koja je bila poznata još u 10. vijeku. Slijedeći otkriveni halogeni element bio je jod. Otkrio ga je Courtois 1811. godine sublimiranjem proizvoda reakcije sumporaste kiseline i pepela morskih biljaka. A.J. Balard je dobio brom 1826. reakcijom hlora i MgBr2 kojeg je izolirao iz morskog bilja. Iako se fluoridna kiselina (HF) upotrebljavala od druge polovine 17. vijeka u industriji stakla, elementarni fluor nije bilo izolovan sve do 1886. kada je H. Moissan dobio malu količinu vrlo reaktivnog gasa putem elektrolize KHF2 u anhidrovanom (bezvodnom) HF. Astat, jedan od posljednjih netransuranskih elemenata koji je otkriven, prvi su sintetizirali D.R.Corson, K.R. Mackenzie i E. Serge 1940. godine bombardiranjem 209Bi alfa česticama. Svi izotopi astata su radioaktivni, a njegov najstabilniji izotop ima poluvrijeme raspada od 8,1 sati, stoga proučavanje ovog elementa predstavlja veliki izazov. Svi neutralni halogeni imaju diatomske molekule. (F2, Cl2, Br2, I2) Veoma lahko se reduciraju u jednovalentne halidne ione. Svi sa vodikom formiraju plinove, osim floura, te su jake kiseline u vodenoj otopini. Hemija halogena je dosta oslonjena na njihovu valenciju, pošto im do elektronske konfiguracije plemenitog plina potreban samo jedan elektron. Svi halogeni elementi su jaki oksidansi, dok je F2 najjači poznati oksidans od svih hemijskih elemenata. Ova tendencija halogenih elemenata u privlačenju jednog elektrona se dobro primjeti i u njihovoj elektronegativnosti i afinitetu prema elektronu.