Novogvinejska kampanja
Novogvinejska kampanja (1942-1945) bila je jedna od glavnih kampanja u Drugom svjetskom ratu. Prije rata ostrvo Nova Gvineja bilo je podijeljeno između: Teritorije Nove Gvineje, koji je obuhvatao sjeveroistočni dio ostrva Nova Gvineja i obližnja manja ostrva, a koji je kontrolirala Australija pod mandatom Lige naroda Teritorije Papue, jugoistočnog dijela ostrva Nova Gvineja, koji je bio australijska kolonija Holandske Nove Gvineje, zapadnog dijela ostrva (kasnije poznatog kao Zapadna Papua). Nova Gvineja bila je strateški važna kao veliko kopno dosta blizu sjevera Australije. Njena velika površina pružala je velika područja za kopnene, zračne i pomorske baze. Borbe između Saveznika i japanskih snaga počele su japanskim napadom na Rabaul 23. januara 1942. Rabaul je postao isturena baza za japanske pohode na novogvinejskom kopnu, uključujući i veoma važnu bitku za Kokodu od jula 1942. do januara 1943. te bitku za Bunu i Gonu. U nekim dijelovima ostrva borbe su se nastavile do samoga kraja rata u augustu 1945. General Douglas MacArthur bio je vrhovni komandant savezničkih snaga u jugozapadnom Pacifiku sa sjedištima u Melbourneu, Brisbaneu i Manili. Na japanskoj strani za ovo područje, kao i za Solomonski front, bila je zadužena 8. armija kojom je zapovijedao general Hitoshi Imamura. Za operacije na novogvinejskom kopnu bila je odgovorna 18. armija na čelu sa general-poručnikom Hatazōm Adachijem.