Johannes Stark
Johannes Stark bio je njemački fizičar koji je 1919. dobio Nobelovu nagradu za fiziku "za otkriće Dopplerovog efekta u kanalnim zrakama i cijepanje spektralnih linija u električnim poljima". Ovaj fenomen poznat je kao Starkov efekt. Stark je doktorirao fiziku na Univerzitetu u Münchenu 1897. pod nadzorom Eugena von Lommela i bio je Lommelov asistent do njegovog imenovanja za predavača na Univerzitetu u Göttingenu 1900. Bio je vanredni profesor na Leibnizovom univerzitetu u Hannoveru od 1906. dok nije postao profesor na Univerzitetu RWTH u Aachenu 1909. Godine 1917. postao je profesor na Univerzitetu u Greifswaldu, a radio je i na Univerzitetu u Würzburgu od 1920. do 1922. Pristalica Adolfa Hitlera iz 1924, Stark je bio jedna od glavnih ličnosti, zajedno s kolegom nobelovcem Philippom Lenardom, u antisemitskom pokretu Deutsche Physik, koji je nastojao ukloniti jevrejske naučnike iz njemačke fizike. Postavljen je za čelnika Njemačkog društva istraživača 1933. i bio je predsjednik Fizičko-tehničkog instituta Rajha od 1933. do 1939. Godine 1947. denacifikacijski sud proglasio ga je krivim kao "glavnog prestupnika".