Katarina II, carica Rusije
Katarina II (ruski: Екатери́на Алексе́евна; 2. maj 1729. - 17. novembar 1796.), poznatija kao Katarina Velika, bila je carica Rusije od 1762. do 1796. godine. Došla je na vlast nakon svrgavanja supruga Petra III u državnom udaru koji je sama organizirala. Tokom njene vladavine Rusija je postala jedna od najvećih sila Europe. Tokom vladavine, Katarina II se često oslanjala na Grigorija Orlova i Grigorija Potemkina. Potpomognuta vrlo uspješnim generalima poput Aleksandra Suvorova i Pjotra Rumantseva, Rusko carstvo se brzo širilo. Na jugu je nakon pobjede nad Osmanlijskim carstvom osvojen Krimski kanat čime je Rusija izašla na obale Crnog i Azovskog mora. Na zapadu je Poljsko-litvanska unija podijeljena tako što je najveći udio dobilo Rusko carstvo. Na istoku je Rusija započela kolonizaciju Aljaske uspostavljajući Rusku Ameriku. Katarina je reformirala upravu ruskih gubernija što je dovelo do osnivanja novih gradova. Međutim, vojna obveznost i ekonomija nastavili su ovisiti o kmetstvu, a sve veći zahtjevi države i privatnih vlasnika zemljišta intenzivirali su eksploataciju kmetstva. To je bio jedan od glavnih razloga nekoliko pobuna, uključujući masovni Pugačev ustanak kozaka i seljaka. Period vladavine Katarine II se smatra zlatnim stoljećem Rusije. Manifest o slobodi plemstva oslobađa ruske plemiće od obavezne vojne ili državne službe. Izgradnjom mnogih vila u klasičnom stilu je promijenila lice zemlje. Oduševljeno je podržavala ideale prosvjetiteljstva i često je smatrana prosvijetljenim despotom. Kao zaštitnica umjetnosti osnovala je institut za plemenite djevice, prvu visokoškolsku ustanovu za žene u Europi.