Tradicijska medicina
Alternativnana medicina – zvana i komplementrana i tradicijska medicina – je uobičajena zravstvena praksa i pristup, uključujući iznanja i vejrovanja koja se odnose na upotrebu preparate biljnog, mineralnog ili životinjskog porijekla, za "narodno liječenje". Obuhvata i duhovnu terapiju, kao i manuelne tehnike i vježbe koje se primjenjuju pojedinačno ili kombinirano, u cilju liječenja, dijagnosticiranja i sprečavanja bolesti, odnosno radi očuvanja dobrobiti pojedinaca i grupa. Ovaj termin i njegovu definiciju u zvaničnu upotrebu uvela je Svjetska zdravstvena organizacija (SZO). U stručnoj javnosti se globalno obično koristi akronim komplementarna i alternativna medicina (CAM) (Complementary and Alternative Medicine). CAM se odnose na veliki broj u praksi primijenjenih oblika zdravstvene zaštite, koji nisu u okvirima sopstvene tradicije date zemlje i nisu integrirani u dominantni sistem zdravstvene zaštite. U suštini radi se o tri sinonima, koji se međusobno razlikuju po različitim naglascima. Termin tradicijska medicina ima naglasak na drevnim terapijama koje su svojstvene određenim kulturama i doslovno govoreći, ne podrazumijeva nove terapijske sisteme i prakse novije ili slične prirode. Termin komplementarna medicina prvenstveno ukazuje na određen stepen majorizacije, odnosno na mogućnost da se određeni komplementarni sistemi i prakse koriste kao dopuna terapijskih procedeura zvanične medicine. Termin alternativna medicina ima naglasak na terapijskim sistemima i metodima koji su izraz holografske paradigme i zasnovani su na viđenjima svijeta i čovjeka koji su drugojačiji od moderne kartegijanske paradigme. Budući da su su savremena medicinska istraživanja pokazala da većina ljudi među kojima je veliki broj obrazovanih, uključujući i ljekare, kada u nekoj fazi života postanu bolesnici, s vremena na vreme odlučuju se: da zatraže pomoć tradicijske medicina i lijekova svojih predaka, odnosno tzv travara . I tada današnji čovjek počinje da koriste metodi drevnih terapija, zasnovanih na višestoljetnom iskustvu, nekada starih naroda. Očigledno, da čovjek koji je stvorio i razvijao suvremenu civilizaciju i danas živi u nesavršenstvom svijetu, u kojem ne postoji idealan lijek i ljekar koji je toliko siguran da može da izliječi sve njegove patnje i bolesti. Zabrinut za svoje zdravlje, često misli da negde tamo daleko postoji „neko i nešto“ što mu može izliječiti baš sve: na brz, jeftin i bezbolan način. U popularnom komuniciranju uvriježila se sintagma: Svaka boljka ima svoju travu!