Carmina Burana
Carmina Burana ( /ˈkɑːrmᵻnə bʊˈrɑːnə/, latinski za "Pjesme iz Benediktbeuerna " [Buria na latinskom]) je rukopis od 254 pjesme i dramska teksta, uglavnom iz 11. ili 12. vijeka, iako su neki iz 13. vijek. Komadi su uglavnom nepristojni, iskazuju nepoštovanje i satirični su. Napisane su uglavnom na srednjovjekovnom latinskom, nekoliko na srednjem visokonjemačkom i staroarpitanskom jeziku. Neki su makaronski, mješavina latinskog i njemačkog ili francuskog jezika. Napisali su ih studenti i sveštenstvo kada je latinski bio lingua franca širom Italije i zapadne Evrope za putujuće naučnike, univerzitete i teologe. Čini se da je većina pjesama i pjesama djelo Golijarda, svećenstva (uglavnom studenata) koji su satirirali Katoličku crkvu. Zbirka čuva djela brojnih pjesnika, uključujući Petra od Bloisa, Waltera od Châtillon- a i anonimnog pjesnika zvanog Arhipjesnik. Zbirka je pronađena 1803. godine u benediktinskom samostanu Benediktbeuern u Bavarskoj, a danas se nalazi u Bavarskoj državnoj biblioteci u Minhenu. Smatra se najvažnijom zbirkom golijardskih i vagabundskih pjesama, uz Carmina Cantabrigiensia. Rukopisi odražavaju međunarodni evropski pokret, s pjesmama koje potiču iz Oksitanije, Francuske, Engleske, Škotske, Aragona, Kastilje i Svetog Rimskog Carstva. Dvadeset četiri pjesme u Carmini Burani uglazbio je 1936. Carl Orff kao Carmina Burana: Cantiones profanae cantoribus et choris cantandae comitantibus instrumentis atque imaginibus magicis . Njegova kompozicija je brzo postala popularna i sastavni dio repertoara klasične muzike. Pokret otvaranja i zatvaranja "O Fortuna" korišten je u brojnim filmovima.