Savez komunista Jugoslavije
Savez komunista Jugoslavije, a prije 1952. godine poznata pod nazivom Komunistička partija Jugoslavije, bila je najveća komunistička partija i vladajuća stranka Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije. Osnovana je kao opoziciona stranka u Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca 1919. godine. Nakon početnih uspjeha na izborima bila je zabranjena od strane kraljevske vlade, te je nastavila sa ilegalnim radom do Drugog svjetskog rata. Njeno revolucionarno djelovanje je od strane tadašnjih vlasti bilo ponekad surovo i nasilno sprečavano. Poslije raspada prve Jugoslavije 1941. godine, Jugoslavenski partizani predvođeni komunistima poveli su Jugoslavenski oslobodilački rat porazivši vojne snage Sila Osovine i njihove domaće kvislinške pomagače u krvavom građanskom ratu. Nakon oslobođenja od strane okupatora 1945. godine, stranka je učvrstila svoju vlast i uspostavila jedinstvenu stranačku državu u Socijalističkoj Federativnoj Republici Jugoslaviji, koja je postojala do raspada Jugoslavije 1990. godine. Partija, koju je vodio Josip Broz Tito od 1937. do 1980. godine, bila je prva komunistička partija na vlasti u historiji Istočnog bloka koja se otvoreno suprotstavila Sovjetskom Savezu. Zbog toga je bila protjerana iz Informbiroa 1948. godine nakon raskola Tita i Staljina. Poslije unutrašnjeg čišćenja pro-sovjetskih članova, stranka je preimenovana u Savez Komunista Jugoslavije i usvojila je politiku radničkog samoupravljanja i nezavisnog komunizma, poznatog i kao titoizam.