Turska
Turska (turski: Türkiye), službeno Republika Turska (turski: Türkiye Cumhuriyeti /izgovor/), granična je transkontinentalna parlamentarna republika, sa manjim dijelom površine u jugoistočnoj Evropi (Balkan) i većim dijelom u zapadnoj Aziji (Anadolija). Graniči sa osam država: Bugarskom na sjeverozapadu, Grčkom na zapadu, Gruzijom na sjeveroistoku, Armenijom, Iranom i Azerbejdžanom na istoku, te Irakom i Sirijom na jugoistoku. Na jugu je okružena Sredozemnim morem, na zapadu Egejskim morem, te Crnim morem na sjeveru. Mramorno more, Bosfor i Dardaneli (koji zajedno čine turski tjesnac) dijele Tursku na Trakiju i Anadoliju, tj. odvajaju Evropu od Azije. Turska se nalazi na raskršću Evrope i Azije i predstavlja zemlju od značajnog geostrateškog značaja. Područje današnje Turske je naseljeno još od paleolita, uključujući i raznovrsne stare anadolijske civilizacije, Eoljane, Jonske Grke, Tračane i Perzijance. Nakon što je Aleksandar Veliki osvojio ovo područje isto je helenizirano, što je nastavljeno tokom rimske vladavine i prijelaza u Bizantijsko Carstvo. Seldžuski Turci su počeli naseljavati ove prostore u 11. stoljeću, čime započinje proces turkizacije koji je uveliko ubrzan seldžuskom pobjedom nad Bizantijcima u bitci kod Mancikerta 1071. Seldžuci su vladali Anadolijom sve do invazije Mongola 1243, nakon čega su se raspali na nekoliko manjih turskih bejlika. Počevši od kraja 13. stoljeća, Osmanlije su ujedinili Anadoliju i stvorili carstvo koje će obuhvatati veći dio jugoistočne Evrope, zapadne Azije i sjeverne Afrike, postajući tako velesila u Evroaziji i Africi tokom ranog novog vijeka. Carstvo je doseglo vrhunac svoje moći, između 15. i 17. stoljeća, posebno za vrijeme vladavine Sulejmana Veličanstvenog (1520–1566). Nakon druge osmanlijske opsade Beča 1683. i kraja Velikog turskog rata 1699, Osmansko Carstvo je ušlo u dugo razdoblje opadanja moći. Reforme Tanzimata iz 19. stoljeća, koje su imale za cilj moderniziranje osmanlijske države, pokazale su se neadekvatnim u većini područja i nisu uspjele zaustaviti raspad carstva. Osmansko Carstvo je ušlo u prvi svjetski rat (1914–1918) na strani Centralnih sila i na kraju je poraženo. Nakon prvog svjetskog rata, veliki konglomerat teritorija i naroda, od kojeg se ranije sastojalo Osmansko Carstvo, je podijeljen na nekoliko novih država. Turski rat za nezavisnost (1919–1922), pokrenut od strane Mustafe Kemala Ataturka i njegovih kolega u Anadoliji, rezultirao je uspostavom moderne Republike Turske 1923, s Ataturkom kao njenim prvi predsjednikom. Turska je demokratska, sekularna, unitarna, parlamentarna republika s bogatom kulturnom baštinom. Službeni jezik u zemlji je turski a maternjim jezikom ga smatra oko 85% stanovništva. Oko 70 do 80% stanovništva Turske se identificira kao etnički Turci. Najbrojnija manjina su Kurdi sa 20% stanovništva, dok su ostale manjine Čerkezi, Albanci, Arapi, Bošnjaci i Lazi. Velika većina stanovništva su muslimani. Turska je članica UN-a, NATO-a, OECD-a, OESS-a, OIC-a i G-20. Nakon što je postala jedna od prvih članica Vijeća Evrope 1949, Turska je postala pridruženi član Evropske ekonomske zajednice 1963, zatim se pridružila Carinskoj uniji EU-a 1995. i započela pune pregovore o članstvu u Evropskoj uniji 2005. Rast Turske privrede i turska diplomatska inicijativa dovele su do priznanja Turske kao regionalne sile. Ankara je glavni grad Republike Turske, iako je Istanbul najmnogoljudniji grad, te kulturni i privredni centar države.