Stokesov zakon
1851. godine, George Gabriel Stokes izveo je izraz, sada poznat kao Stokesov zakon, za silu trenja – također poznatu kao sila otpora – kojom su opterećeni sferični predmeti sa veoma malim Reynoldsovim brojevima (npr., vrlo male čestice) u neprekidnom viskoznom fluidu. Stokesov zakon je dobijen rješavanjem granične vrijednosti za Stokesovo strujanje za male Reynoldsove brojeve u, općenito, nerješivim Navier–Stokesovim jednačinama: F d = 6 π μ R V {\displaystyle F_{d}=6\pi \,\mu \,R\,V\,} gdje je: Fd – sila trenja (u N), μ – dinamička viskoznost fluida (u Pa s), R – radijus sferičnog predmeta (u m), V – brzina čestice (u m/s). Ako čestice struje u viskoznom fluidu na račun vlastite težine zbog gravitacije, tada se terminalna brzina, poznata i kao brzina smirivanja, dostiže kada je sila trenja, zajedno sa silom potiska, u ravnoteži sa gravitacionom silom. Rezultirajuća terminalna brzina je data sa: V s = 2 9 ( ρ p − ρ f ) μ g R 2 {\displaystyle V_{s}={\frac {2}{9}}{\frac {\left(\rho _{p}-\rho _{f}\right)}{\mu }}g\,R^{2}} gdje je: Vs – terminalna brzina čestice (m/s) (vertikalno naniže, ako je ρp > ρf, naviše, ako je ρp < ρf ), g – gravitaciono ubrzanje (m/s2), ρp – gustoća čestica (kg/m3), ρf – gustoća fluida (kg/m3). Značajno je spomenuti da se, pomoću Stokesovog zakona, određuje Stokesov radijus molekula.