Digitalna fizika
Digitalna fizika jeste spekulativna ideja po kojoj se svemir može zamisliti kao veliki, digitalni računarski uređaj ili kao izlaz determinističkog ili vjerovatnog računarskog programa. Hipotezu da je svemir digitalni računar predložio je Konrad Zuse u svojoj knjizi Rechnender Raum (prevedeno na engleski kao Calculating Space). Izraz digitalna fizika upotrijebio je Edward Fredkin 1978. godine koji je kasnije preferirao izraz digitalna filozofija. Fredkin je ohrabrio osnivanje grupe digitalne fizike u onome što je tada bila MIT 's Laboratorija za računarstvo, sa Tommaso Toffoli-jem i Norman Margolus-om kao primarnim ličnostima. Digitalna fizika sugerira da postoji, barem u načelu, program za univerzalni računar koji izračunava evoluciju svemira. Računar bi mogao biti, na primjer, ogroman ćelijski automat. Postojeći modeli digitalne fizike nekompatibilni su s postojanjem nekoliko kontinuiranih karaktera fizičke simetrije, npr. Rotacijske simetrije, translacijske simetrije, Lorentzove simetrije i invarijantnosti Yang – Millsove teorije mjerača Lie -ove grupe, a sve u središtu trenutne fizičke teorije. Štoviše, postojeći modeli digitalne fizike krše različite postulate kvantne fizike, koji pripadaju klasi teorija s lokalnim skrivenim varijablama koje su do sada eksperimentalno isključene pomoću Bellove teoreme .