Enver Redžić
Enver Redžić (4. maj 1915 – 4. novembar 2009) bio je bosanskohercegovački historičar, kulturni djelatnik i profesor. Rođen je 4. maja 1915. godine u Starom Majdanu, općina Sanski Most. Osnovnu i srednju školu završio je u Bihaću. Diplomirao germanistiku, jugoslavensku književnost i historiju na Filozofskom fakultetu u Beogradu 1940. godine. Aktivno je učestvovao u NOB-u od 1941-1945. Bio je i vijećnik ZAVNOBiH-a i AVNOJ-a. Bio je sekretar i potpredsjednik Okružnog Narodno-oslobodilačkog odbora Bihać 1944-1945, član ONO Banja Luka 1946-1947, sekretar komiteta za visoke škole, fakultete i naučne ustanove pri Vladi NRBiH 1947-1948. Radio je kao docent na predmetu Osnovi društvenih nauka na Filozofskom fakultetu u Sarajevu od 1950. do 1952. godine. Bio je i direktor izdavačkog preduzeća Svjetlost od 1952. do 1959, kao i direktor Instituta za istoriju radničkog pokreta od 1960. do 1971. godine. U penziji je od 1972, nakon čega je biran u ANU BiH, prvo za dopisnog 1978, a zatim i za redovnog člana 1984. godine. Enver Redžić je višestruko odlikovan i nagrađivan za svoj društveni, kulturni i naučni angažman. Nosilac je Partizanske Spomenice iz 1941, Ordena za hrabrost, Ordena Bratstva i jedinstva II reda, Ordena zasluga za narod II reda, Ordena Crvene zastave, Ordena Republike sa zlatnim vijencem. Godina 1983. i 1987. nagrađen je od strane izdavačkog preduzeća Svjetlost, a 1988. godine i od izdavačkog preduzeća Veselin Masleša za doprinos nauci. Nosilac je nagrade 27. juli (1985), kao i nagrade ZAVNOBiH-a (1979) i Šestoaprilske nagrade grada Sarajeva (2001).