Sučelje mozak–računar
Interfejs mozak-računar (BCI), koji se ponekad naziva i sučelje mozak-mašina (BMI) ili pametni mozak, direktan je komunikacijski put između električne aktivnosti mozga i vanjskog uređaja, najčešće računara ili robotskog uda. BCI su često usmjereni na istraživanje, mapiranje, asistiranje, povećanje ili popravljanje ljudskih kognitivnih ili senzorno-motornih funkcija. Često se konceptualiziraju kao sučelje čovjek-mašina koje preskače posredničku komponentu fizičkog kretanja dijelova tijela, ali i otvara mogućnost brisanja diskretnosti mozga i mašine. Implementacije BCI variraju od neinvazivnih (EEG, MEG, MRI) i djelomično invazivnih (ECoG i endovaskularni) do invazivnih (niz mikroelektroda), na osnovu toga koliko blizu elektrode dolaze do moždanog tkiva. Istraživanje BCI-ja započelo je 1970-ih Jacques Vidal na Kalifornijskom univerzitetu u Los Angelesu (UCLA) u okviru granta Nacionalne naučne fondacije, nakon čega je uslijedio ugovor od DARPA-e. Vidalov rad iz 1973. označava prvu pojavu izraza interfejs mozak-računar u naučnoj literaturi. Zbog kortikalne plastičnosti mozga, signalima iz implantiranih proteza mozak može, nakon adaptacije, upravljati poput prirodnih senzorskih ili efektorskih kanala. Nakon godina eksperimentiranja na životinjama, sredinom 1990-ih pojavili su se prvi neuroprotetski uređaji ugrađeni u ljude. Nedavno su studije o interakciji čovjeka i računara primjenom mašinskog učenja na statističke vremenske karakteristike ekstrahovane iz podataka prednjeg režnja (EEG moždani talas) imale visok nivo uspjeha u klasifikaciji mentalnih stanja (opušteno, neutralno, koncentrisano), mentalnih emocionalnih stanja (negativna, neutralna, pozitivna), i talamokortikalna aritmija. Datoteka:LGN Cat Vison Recording.jpg