Anksioznost
Anksioznost je najčešći emocionalni poremećaj, koji se javlja kod mlađih i starijih osoba. Reakcija je na stvarnu situacija opasnosti, u kojoj se javlja strah, a zatim primjerena reakcija koja je manje efektna što je veći strah. Može se razviti kao kombinacija faktora rizika, uključujući životne događaje, karakteristike ličnosti, genetiku, hemijske procese u organizmu. Prirodno anksioznost se osjećaja kada su osobe suočene sa prijetnjom, opasnošću ili kada su pod stresom. Javlja se i kod produžene apstinencije od seksualnih odnosa. Obično se ovaj poremećaj javlja tokom rane adoloscencije ili ranog odraslog doba. Strah je afekt koji ima motornu i osjećajnu reakciju. Neurotična anksioznost je slična strahu, ali se javlja kada nema vidljive opasnosti, kroz opću zabrinutost, predosjećaj opasnosti ili kroz vezanost za određenu situaciju - fobija. Fobije se dijele na: racionalne - refleksni odgovor na moguću opasnu situaciju iracionalne. Nova teorija anksioznosti odbacuje libido, naglašava ulogu ega koji nema dovoljno energije, što upozorava organizam na opasnost. Nema realne opasnosti, ali se organizam u razvoju susretao sa opasnostima. Opasnost koja upozorava organizam kreće od osjećaja bespomoćnosti. Kao korijen anksioznosti Frojd uzima motorne reakcije na rađanje i situacije uskraćivanja ljubavi u ranom djetinjstvu. Organizam je ranjiv zato što je bespomoćan, što izaziva da u kasnijem životu reaguje anksioznošću. U ovoj teoriji Frojd se oslanja na socijalnu realnost. U teoriji anksioznosti vidljiv je i strukturalni model (strukture id i ego).