Molekulska mimikrija
Molekulska mimikrija je definirana kao teorijska mogućnost da homologija sekvence između stranih i vlastitih peptida budu dovoljne da dovedu do unakrsne aktivacije autoreaktivnih T- ili B-ćelija putem patogenih peptida. Unatoč prevalenci nekoliko peptidnih sekvenci koje mogu biti i strane i vlastite prirode, jedno antitijelo ili TCR (T-ćelijski receptor) može se aktivirati sa samo nekoliko ključnih ostataka koji naglašavaju važnost strukturnih homologija u teoriji molekulske mimikrije. Nakon aktivacije B– ili T-ćelija, veruje se da one specifično „imitirajući peptide“ mogu unakrsno reagovati sa autoepitopima, što dovodi do patoloških promjena tkiva (autoimunost). Molekulska mimikrija je fenomen koji je tek nedavno otkriven kao jedan od nekoliko načina na koje se može izazvati autoimunost. Događaj molekulskog oponašanja je, međutim, više od epifenomena uprkos svojoj niskoj statističkoj vjerovatnoći da će se pojaviti, ovi događaji imaju ozbiljne implikacije u nastanku mnogih ljudskih autoimunih poremećaja. U protekloj deceniji proučavanje autoimunosti, neuspeha da se prepoznaju sopstveni antigeni kao "ja", izuzetno je poraslo. Mnogi istraživači smatraju da je autoimunost posljedica gubitka imunske tolerancije, sposobnosti pojedinca da pravi razliku između sebe i ne-sebe, iako drugi počinju misliti da su mnoge autoimunske bolesti posljedica mutacija koje upravljaju programiranom ćelijsklom smrtnošću ili na proizvode iz okoline koji oštećuju ciljna tkiva, uzrokujući na taj način oslobađanje imunostimulirajućih alarmnih signala. Porast znanja u oblasti autoimunosti rezultirao je sve češćom dijagnostikom autoimunskih bolesti. Shodno tome, nedavni podaci pokazuju da u općoj populaciji autoimunske bolesti pogađaju otprilike 1 od 31 osobe. To je također dovelo do veće karakterizacije autoimunosti i načina na koji se može proučavati i liječiti. Uz povećanu količinu istraživanja, došlo je do ogromnog rasta u proučavanju nekoliko različitih načina na koje se može pojaviti autoimunost, od kojih je jedan molekulska mimikrija. Mehanizam kojim su patogeni evoluirali ili slučajno dobili slične sekvence aminokiselina ili homolognu trodimenzijsku kristalnu strukturu imunodominantnih epitopa ostaje misterija.