Poljoprivredna genetika
Poljoprivredba genetika je područje genetike koje je specijalizirano za fundamentalne i aplikativne aspekte pojava i procesa nasljeđivanje kod organizama koji su značajni za poljoprivrednu proizvodnju. Postoje vjerodostojni dokazi da ova oblast genetike ima duboke korijene još u početnim fazama razvoja civilizacije. Tako je poznato da je 3000. p.n.e. bilo rašireno namjensko ukrštanje različitih rasa domaćih životinja, u clju dobijanja poželjnih fenotipova, kako po kvaltativnim, tako i kvantitativnim obilježjima. Međutim, nema zapisa o prvim selekcijskim ili hibridizacijskim zahvatima putem kojih su dobijene prve sorte i rase kultiviranih biljaka i životinja. U arheološkim iskopinama na Bliskom Istoku najučestalije su bile sjemenke trava tipa današnje pšenice i drugih strnih žitarica. Zna se da su drevni Egipćani, Grci i Rimljani ukrštali konje u cilju "oplemenjivanja". Imajući u vidu stalnu težnju ljudi da dobiju što više i što kvalitetnijih proizvoda za ishranu, hortikulturu ili bilo koje druge potrebe ili interese, razumljivo je što se korijeni genetičkih istraživanja u suvremenom smislu nalaze u oblasti proizvodnje poljoprivrednih kultura. Prve predmendelovske postulate klasične genetike postavili su Hugo de Vries i Wiliam Bateson. Dosadašnji razvoj genetike poljprivrednih kultura bio je podsticajan za razvoj genetike uopće. Povratna sprega između fundamentalne i aplikativne genetike posebno je intenzivirana nakon revolucije molekulskogenetičkih otkrića i postavke centralne dogme molekulske biologije. Značaj genetike poljoprivrednih kultura ubrzano raste nakon intenziviranje biotehnologije na bazi genetičkog inženjerstva, odnosno početka proizvodnje genetički modificirane hrane. Proizvodnja genetički modificiranih biljaka i životinja odavno je komercijalizirana u mnogim zemljama svijeta, dok u Evropu oko tog pitanja još uvijek ne postoji opća suglasnost, iako su zakonski regulirane neophodne mjere biosigurnosti. Ubrzani razvoj molekulske genetike tokom proteklih nekoliko decenija ubrzao je razvoj mnogih alati koji su uveliko povećali efikasnost i preciznost oplemenjivačkih programa I ostvarili bolji u specifične mehanizme genetičke kontrole komercijalno bitnih odlika poljoprivrednih kultura. Na ovaj način, podjela između naučnih oblasti genetika i oplemenjivanje, odnosno fundamentalnu i aplikativnu genetika postala je zastarjela i suvišna. Ova oblast genetike daje značajan doprinos očuvanju biološke raznolikosti, posebno u sferi konzervacijske biologije i formiranja banki gena arhaičnih i autohtonih poljoprivredno i općebiološki značajnih resursa, u mnogim dijelovima svijeta.