Cryptomycota
Cryptomycota ('skrivene gljive'), Rozellida ili Rozellomycota su kladus mikroorganizama koji su gljive i/ili sestrinska grupa gljiva. Razlikuju se od klasičnih gljiva po tome što im nedostaju hitinski ćelijski zidovi u bilo kojem trofičkom stadiju životnog ciklusa, o čemu su izvještavali Jones i kolege u 2011. Uprkos njihovim neuobičajenom načinu ishrane, primijećen je hitin u unutrašnjem sloju spora u mirovanju, kod nekih vrsta roda Rozella, što je uočeno nakon bojenja u kalckfluor-bijelo (calcofluor-white stain), u nezrelim spavajućim sporama, kao i prisustvo specifičnog gljivnog gena za hitin-sintazu. Rozelide su prvo otkrivena po sekvenci DNK, koja je uzete iz laboratorija sa slatkom vodom. Filogenetička analiza ovih sekvenci formirala je jedinstven terminalni kladus tada nepoznate pripadnosti, privremeno nazvan nakon prethodnog klona u kladus: LKM11. Jedini formalno opisani rod u kladusu je Rozella, za koji se prethodno smataloda je pripadnik Chytrida. Postojanje srodnih organizama bilo je poznato preko sekvenci okolinske DNK. Dodatne članove grupe je, 2011. godine, izolirao tim koji je vodio Thomas Richards, iz „Natural History Museum, London“, a također i evolucijski genetičar na University of Exeter, Ujedinjeno Kraljevstvo. Tim je koristio DNK tehnike da bi otkrio postojanje nepoznatog genetičkog materijala bačenog iz univerzitetskog ribnjaka. Nakon što su imali nekoliko nepoznatih sekvenci, oni su fluorescentno označili male DNK sekvence i ostavili ih da se vežu za odgovarajući DNK u čitavom uzorku (fluorescencentns in situ hibridizacija). Pod fluorescentnom mikroskopijom mogli su vidjeti da su im ćelije ovoidne forme, promjera 3–5 mikrometra. Zatim su utvrdili da su kriptomikote prisutne i u ostalim uzorcima uzetim iz daljnjeg slatkovodnog okruženja, tla i morskih sedimenata. Zajednička karakteristika članova kladusa je da im nedostaje hitinski ćelijski zid koji je prisutan u gotovo svim ranije otkrivenim gljivama (uključujući i Microsporidia) i koje su glavno obilježje carstva. Bez hitina mogu biti fagotrofni paraziti koji se hrane vezanjem na, a zaogrnuvši se ili živeći unutar drugih ćelija. Najpoznatije gljive se hrane kao osmotrof – hranjivim tvarima izvan ćelije.