Antičko ratovanje
Drevno ratovanje ili antičko ratovanje bili su ratovi koji koji su se vodili od početka pisane historije do kraja Starog vijeka. Razlika između prahistorijskog i drevnog ratovanja je više orijentirana na organizaciju nego na tehnologiju. Razvoj prvih gradova-država, a zatim carstava, omogućio je da se ratovanje dramatično promijeni. Počevši od Mezopotamije, države su proizvodile dovoljne poljoprivredne viškove, što je omogućilo da se pojave vladajuće elite i vojni komandanti sa punim radnim vremenom. Dok su najveći dio vojnih snaga još uvijek bili poljoprivrednici, društvo je moglo stviriti višak hrane i drugih dobara koje je moglo dijeliti svake godine, te su se po prvi put razvile organizovane vojske. Ove nove vojske su bile u stanju da pomognu državama da rastu i postanu sve više centralizovane. U Evropi i Bliskom Istoku, kraj antike se često poistovjećuje sa Padom Rima 476. godine nove ere, ratovima Istočnog Rimskog Carstva na njegove granice na jugozapadu Azije i Sjeverne Afrike, i početak muslimanskih osvajanja u 7. stoljeću. U Kini, to se također može smatrati okončanjem rastuće uloge ratnika na konjima potrebnih da se suprotstave stalno rastućoj prijetnji sa sjevera u 5. stoljeću i početkom dinastije Tang 618. godine nove ere. U Indiji, antički period završava propadanjem Gupta Carstva (6. stoljeće) i početkom muslimanskih osvajanja tamo od 8. stoljeća. U Japanu se smatra da je antički period završio usponom feudalizma u Kamakurskom periodu u 12–13. soljećuu. Rane drevne vojske nastavile su prvenstveno koristiti lukove i koplje, isto oružje koje je razvijeno u prahistorijskim vremenima za lov. Nalazi na lokalitetu Nataruk u oblasti jezera Turkana, Kenija, protumačeni su kao dokaz sukoba i ratovanja među grupama u antici, ali ovo tumačenje je osporeno. Rane vojske u Egiptu i Kini slijedile su sličan obrazac korištenja masovne pješadije naoružane lukovima i kopljima. Pješaštvo je u to vrijeme bilo dominantan oblik rata, dijelom zbog kamiljeg sedla i stremena koji još nisu izumljeni. Pješadija bi u ovom trenutku bila podijeljena na dometnu i udarnu, pri čemu bi udarna pješadija ili jurišala da izazove prodor neprijateljske linije ili da se drži. Ove snage bi idealno bile kombinovane, stavljajući na taj način protivnika pred dilemu: grupisati snage i ostaviti ih ranjivim na domet, ili ih raširiti i učiniti ih ranjivim na šok. Ova ravnoteža bi se na kraju promijenila jer je tehnologija dozvoljavala kočijima, konjici i artiljeriji da igraju aktivnu ulogu na terenu. Ne može se povući jasna granica između antičkog i srednjovjekovnog ratovanja. Karakteristična svojstva srednjovjekovnog ratovanja, posebno teške konjice i opsadnih mašina, kao što je trebušet, prvi put su predstavljena u kasnoj antici. Glavna podjela unutar antičkog perioda je na početku gvozdenog doba sa uvođenjem konjice (što je rezultiralo opadanjem ratovanja kočijama), pomorskog ratovanja (Narodi mora), i razvoj industrije zasnovane na crnoj metalurgiji koja je omogućila masovnu proizvodnju metalnog oružja, a time i opreme velikih stajaćih armija. Prva vojna sila koja je profitirala od ovih inovacija bila je Neo-asirsko Carstvo, koje je postiglo do sada neviđeni stepen centralizirane kontrole, prva "[[svjetska sila] ]" da se proteže na čitav Plodni polumjesec (Mezopotamija, Levant i Egipat).