Herman Potočnik
Herman Potočnik (pseudonim Hermann Noordung ; 22. decembra 1892. - 27. augusta 1929.) bio je slovenski raketni inženjer i pionir astronautike. Najviše ga pamte po svom radu koji se bavio dugoročnim ljudskim prebivalištem u svemiru. Potočnik je rođen u pulskoj luci u Istri, tada dijelu Austro-Ugarske monarhije (danas u Hrvatskoj). Njegova porodica bila je slovenske nacionalnosti i porijeklom je iz Donje Štajerske u bivšoj Jugoslaviji (sada Slovenija). Oba Potočnikova roditelja bila su Slovenci. Njegov otac Jožef rođen je 1841. godine u Zgornjem Razboru, a u vrijeme Hermanovog rođenja služio je kao ljekar i visoki mornarički oficir u pulskoj luci Austro-Ugarske mornarice. Njegova majka Minka rođena je 7. februara 1854; bila je potomak čeških imigranata, proizvođača lonaca za proizvodnju stakla i kćerka poznatog trgovca vinom i lokalnog vijećnika Jožefa Kokošineka iz Maribora (rođena u Vitanju). 1866. Hermanov otac Jožef sudjelovao je u drugoj bitci kod Visa, gdje je austrijska mornarica pod zapovjedništvom von Tegetthoffa pobijedila Kraljevsku italijansku mornaricu. Jožef je kasnije bio general Austro-Ugarske vojske. Kad je Hermanov otac umro 1894. godine, njegova je majka preselila porodicu u Maribor. Herman je imao dva brata, Adolfa i Gustava (koji su obojica bili mornarički oficiri), i sestru Frančišku (Franci). Većinu djetinjstva proveo je u Mariboru i, prema usmenim izvorima, u Vitanju. Značenje njegovog njemačkog pseudonima Noordung i dalje je misterija, ali neki sugerišu da ga je koristio za prikaz problema haosa (njemački: Ordnung, "poredak"; ordunga na slovenskom razgovornom jeziku). Pod pretpostavkom da je početno "N" možda trebalo da stoji kao negacija, ime bi značilo "bez reda" ili "nema reda". Potočnik je u Mariboru pohađao osnovnu školu. Poslije je otišao u vojne srednje škole u Fischau i Hranice u Moravskoj. Njegov ujak Heinrich bio je general-major u vojsci i vjerovatno mu je omogućio studiranje u austrijskim vojnim školama. Od 1910. do 1913. studirao je na Carskoj i Kraljevskoj tehničkoj vojnoj akademiji u Mödlingu u Donjoj Austriji kod Beča i diplomirao je za natporučnika inženjera. Njegova specijalizacija bila je izgradnja željeznica i mostova. Tokom Prvog svjetskog rata služio je u Galiciji, Srbiji i Bosni i Hercegovini a 1915. unaprijeđen je u čin potporučnika (Oberleutnant). Dodijeljen mu je jugozapadni front sočkog ratišta i tamo je doživio proboj austrijske vojske do rijeke Piave i njeno povlačenje. 1919. godine penzionisan je iz austrijske vojske u činu kapetana zbog tuberkuloze od koje je obolio tokom rata. Počeo je da studira elektrotehniku na odsjeku za mašinstvo Tehničkog univerziteta u Beču, Austrija, i dobio je doktorat inženjera. Od 1925. nadalje se u potpunosti posvetio problemima raketne nauke i svemirske tehnologije. Zbog hronične bolesti nije našao posao niti se oženio, već je živio sa svojim bratom Adolfom u Beču u Austriji. Krajem 1928. godine objavio je svoju jedinu knjigu Das Problem der Befahrung des Weltraums - der Raketen-Motor (Problem svemirskog putovanja - raketni motor) u Berlinu. Izdavač Richard Carl Schmidt štampao je 1929. godinu kao datum izdavanja, vjerovatno iz čisto poslovnog motiva (da bi knjiga izgledala nova tokom naredne godine), a taj datum se često pogrešno daje kao stvarni datum objavljivanja. Na 188 stranica i 100 ručno rađenih ilustracija, Potočnik je izložio plan za proboj u svemir i uspostavljanje trajnog ljudskog prisustva u njemu. Koncipirao je detaljan dizajn svemirske stanice, koji su ruski i američki historičari svemirskih letova smatrali prvom arhitekturom u svemiru.  Opisao je upotrebu svemirskih letjelica u orbiti za detaljno posmatranje tla u miroljubive i vojne svrhe, te opisao kako posebni svemirski uslovi mogu biti korisni za naučne eksperimente. Potočnik je izrazio snažne sumnje u potencijalno destruktivnu vojnu upotrebu ovih svježih otkrića. Knjiga je prevedena na ruski jezik početkom 1935, na slovenski 1986. (Slovenska matica ), engleski 1995. (NASA) i hrvatski 2004. (Marino Fonović, izdavač Labin Art Press). Djelimični prijevod na engleski jezik, koji sadrži većinu bitnih poglavlja, napravljen je već 1929. godine za američki časopis Science Wonder Stories, a objavljen je u tri dijela (juli, august i septembar 1929. godine) i pripisan "Kapetanu Hermanu Noordungu, AD, JA, Berlin." Članak je istovremeno objavljen i u sestrinskoj publikaciji Science Wonder Stories Air Wonder Stories. Sa svojim brojnim idejama postao je jedan od osnivača astronautike. Njegove koncepte prvi je ozbiljno shvatio samo amaterski raketni pokret u Njemačkoj, Verein für Raumschiffahrt (VfR - "Društvo svemirskih letova"), usredotočen na Hermanna Obertha i njegove saradnike. U svom ruskom izdanju, knjiga je također mogla uticati na krug Sergeja Koroleva.  Lokalno, bečki inženjeri odbacivali su njegov rad kao fantaziju.  Potočnikova knjiga opisala je geostacionarne satelite (prvi ih je iznio Konstantin Tsiolkovsky) i raspravljala je o komunikaciji između njih i zemlje pomoću radija, ali je propustila ideju o korištenju satelita za masovno emitovanje i kao telekomunikacijski releji (razvio Arthur C. Clarke u svom Wireless World članku iz 1945). Svemirska stanica u obliku točka poslužila je kao inspiracija za daljnji razvoj Wernhera von Brauna (još jednog bivšeg člana VfR-a) 1952. godine. Von Braun je vidio orbitirajuće svemirske stanice kao odskočnu dasku za putovanje na druge planete. 1968. godine revolucionarni film Stanleyja Kubricka , 2001: Svemirska odiseja, prikazao je takvu ulogu za "Svemirsku stanicu V ".