Mitohondrija
Mitohondrija je dvostruko membranski vezana organela koja se nalazi u većini eukariotskih organizma. Mitohondrije stvaraju većinu zaliha ćelijskog adenozin-trifosfata (ATP), koji se kasnije koristi kao izvor hemijske energije, koristeći energiju kisika koji se oslobađa u aerobnom disanju na njenoj unutrašnjoj membrani. Na taj način, mitohondrije imaju ulogu cjeloživotnih ćelijskih energana i jednog od osnovnih tora održavanja homeostaze, Prvi ih je otkrio Albert von Kölliker, 1880., u voljnim mišićima insekata. Frazu "ćelijska elektrana" skovao je Philip Siekevitz u istoimenom članku iz 1957. Nekim ćelijama u nekim višećelijskim organizmima nedostaju mitohondrije (naprimjer, zrela crvena krvna zrnca sisara). Veliki broj jednoćelijskih organizama, kao što su mikrosporidija, parabazalidi i diplomonadi, smanjili su ili transformisali svoje mitohondrije u druge strukture. Poznato je da je jedan eukariot, Monocercomonoides, potpuno izgubio svoje mitohondrije, i jedan višećelijski organizam, Henneguya salminicola, poznato je da su zadržali organele povezane s mitohondrijima u vezi s potpunim gubitkom njihovog mitohondrijskog genoma. Mitohondrije su površine obično između 0,75 i 3 μm2, ali se značajno razlikuju po veličini i strukturi. Osim ako nisu posebno obojene, nisu vidljive. Osim snabdijevanja ćelijskom energijom, mitohondrije su uključene u druge funkcije, kao što su signalizacija, ćelijska diferencijacija i ćelijska smrt, kao i održavanje kontrole [ [ćelijski ciklus|ćelijskog ciklusa]] i ćelijskog rasta. Mitohondrijska biogeneza je zauzvrat vremenski usklađena sa ovim ćelijskim procesima. Mitohondrije su uključene u nekoliko ljudskih poremećaja i stanja, kao što su mitohondrijske bolesti, srčana disfunkcija, otkazivanje srca i autizam.