Politička filozofija
Politička filozofija ili politička teorija je filozofska studija vlade, koja se bavi pitanjima prirode, opsega i legitimiteta javnih agenata i institucija i odnosa između njih. Njegove teme uključuju politiku, slobodu, pravdu, imovinu, prava, zakon i provođenje zakona od strane vlasti : šta su oni, ako su potrebni, šta vlast čini legitimnom, koja prava i slobode treba da štiti, u kom obliku treba biti, koji je zakon i koje dužnosti građani imaju prema legitimnoj vladi, ako postoji, i kada ona može biti legitimno svrgnuta, ako ikada. Politička teorija također se bavi pitanjima šireg obima, baveći se političkom prirodom pojava i kategorija kao što su identitet, kultura, seksualnost, rasa, bogatstvo, etika, religija i drugo. Političke nauke, naučna studija politike, uglavnom se koristi u jednini, ali se u francuskom i španskom jeziku, kao i na bosanskom jeziku, koristi množina (sciencias politiques i ciencias políticas), što je možda odraz eklektične prirode discipline. Politička filozofija je grana filozofije, ali je također igrala veliku ulogu u političkim naukama, unutar kojih je stavljen snažan fokus kako na historiju političke misli tako i na savremenu političku teoriju (od normativne političke teorije do raznih kritički pristupa). U Oksfordskom priručniku političkoj teoriji (2009), ovo polje je opisano kao: „[...] interdisciplinarni poduhvat čije je težište humanistički dio političkih nauka koji je i dalje nedisciplinovan... Dugo vremena, izazov za identitet političke teorije bio je kako se produktivno pozicionirati na tri vrste lokacija: u odnosu na akademske discipline političkih nauka, historije i filozofije; između svijeta politike i apstraktnijeg, ruminativnog registra teorije; između kanonske političke teorije i novijih resursa (kao što su feministička i kritička teorija, analiza diskursa, teorija filma, popularna i politička kultura, studije masovnih medija, neuronauke, studije životne sredine, bihevioralne nauke i ekonomija) na kojima se politički teoretičari sve više oslanjaju."