Violončelo
Violončelo je gudački instrument, nastao u 16. vijeku. Građen je slično violini, ali je mnogo veći od violine i viole. Pri sviranju muzičari ga drže među koljenima. Na kraju trupa ima šiljasti klin (nogu) kojim ga svirač oslanja o pod. Note za violončelo najčešće se pišu u F-ključu (bas ključu), ali se upotrebljavaju i drugi ključevi: G ključ i C ključevi (C ili tenor ključevi). Tehnika sviranja na violončelu slična je kao i na violini. Ton se proizvodi prevlačenjem struna gudalom ili "trzanjem" žica prstima. Zbog veličine instrumenta neki hvatovi, koji su mogući na violini ili violi, nemogući su za izvođenje na violončelu. Ton na violončelu je sonoran i voluminozan, u visokim položajima sličan tenoru, u dubljim baritonu i basu. Krajem 17. vijeka nastaju prve solističke kompozicije za ovaj muzički instrument. Od tog vremena violončelo je jedan od najznačajnijih instrumenata orkestarskog, kamernog i solističkog muziciranja. U prvo vrijeme violončelo se isključivo koristilo kao prateći instrument. Najsavršenije gudačke instrumente izrađivali su u 17. vijeku italijanski majstori Stradivari, Guarneri i Amati. Gudački instrumenti mogu sačinjavati i manje kamerne sastave, kao što su gudački trio, gudački kvartet i kamerni gudački orkestar.