Narativ
Narativ, priča je bilo koji prikaz niza povezanih događaja ili iskustava, bilo nefikcionalnih (memoari, biografija, novinski izvještaj, dokumentarni film, putopis itd.) ili izmišljenih (bajka, basna, legenda, triler, roman, itd.). Naracije se mogu predstaviti nizom napisanih ili izgovorenih riječi, nepokretnih ili pokretnih slika ili bilo koje kombinacije ovih. Riječ potiče od latinskog glagola narrare (pričati), koji je izveden od pridjeva gnarus (znajući ili vješt). Uz argumentaciju, opis i ekspoziciju, naracija, široko definirana, jedan je od četiri retorička načina diskursa. Uže definiran, to je način pisanja fikcije u kojem narator komunicira direktno s čitaocem. Škola književne kritike poznata kao ruski formalizam primijenila je metode koje se koriste za analizu narativne fikcije na nefikcionalne tekstove kao što su politički govori. Usmeno pripovijedanje je najranija metoda za dijeljenje narativa. Tokom djetinjstva većine ljudi, narativi se koriste da ih usmjere na pravilno ponašanje, kulturnu historiju, formiranje zajedničkog identiteta i vrijednosti, što se danas posebno proučava u antropologiji među tradicionalnim autohtonim narodima. Narativ se nalazi u svim oblicima ljudske kreativnosti, umjetnosti i zabave, uključujući javni govor, književnost, pozorište, muziku i pjesmu, strip, novinarstvo, film, televiziju i video, video igrice, radio, igranje igara, nestrukturiranu rekreaciju i performans općenito, kao i neke slikarstvo, skulptura, crtež, fotografija i druge likovne umjetnosti, sve dok je prikazan slijed događaja. Nekoliko umjetničkih pokreta, poput moderne umjetnosti, odbijaju narativ u korist apstraktnog i konceptualnog. Narativ se može organizirati u nekoliko tematskih ili formalnih kategorija: nefikcija (kao što su kreativna nefikcija, biografija, novinarstvo, transkript poezije i historiografija); fikcionalizacija historijskih događaja (kao što su anegdote, mitovi, legende i historijska fikcija) i prava fikcija (kao što je književnost u obliku proze, a ponekad i poezije, kratke priče, romani, narativne poeme i pjesme, i imaginarne pripovjesti prikazane u drugim tekstualnim forme, igre ili nastupi uživo ili snimljeni). Narativi mogu biti ugniježđeni u drugim narativima, kao što su priče koje priča nepouzdani narator (lik ) koji se tipično nalazi u žanru noir fikcije. Važan dio naracije je narativni način, skup metoda koje se koriste za komuniciranje naracije kroz proces naracije. Osobine ličnosti, tačnije velikih pet osobina ličnosti , izgleda da su povezane sa vrstom jezika ili obrascima upotrebe riječi koji se nalaze u individualnoj samopriči. Drugim riječima, upotreba jezika u samopripovijedanjima tačno odražava ljudsku ličnost. Jezički korelati svake od pet glavnih osobina su sljedeći: Ekstraverzija - u pozitivnoj korelaciji sa riječima koje se odnose na ljude, društvene procese i porodicu; Prijaznost – u pozitivnoj korelaciji sa porodicom, inkluzivnošću i sigurnošću; u negativnoj korelaciji sa ljutnjom i tijelom (odnosno, nekoliko negativnih komentara o zdravlju/tjelesu); Savjesnost - u pozitivnoj korelaciji sa postignućem i radom; negativno povezano s tijelom, smrću, ljutnjom i isključivošću; Neuroticizam - u pozitivnoj korelaciji sa tugom, negativnim emocijama, tijelom, ljutnjom, domom i anksioznošću; u negativnoj korelaciji sa poslom; Otvorenost – u pozitivnoj korelaciji sa perceptivnim procesima, sluhom i isključivošću