Karl Theodor Fahr
Karl Theodor Fahr ( Njemački izgovor: [kaʁl ˈteːodoːɐ̯ ˈfaːɐ̯] ; 3. oktobar 1877. – 29. oktobar 1945.) bio je njemački patolog rođen u Pirmasensu u pokrajini Rajna-Palatinat. Godine 1903. doktorirao je na Univerzitetu u Giesenu, nakon čega je nastavio studije kod Eugena Bostroema (1850-1926) u Giessenu, kod Morrisa Simmondsa (1855-1925) u Hamburgu i kod Ilje Iljiča Mečnikova (1845-1919) u Parizu. . Godine 1924. postao je direktor patološkog instituta u Univerzitetskom medicinskom centru Hamburg-Eppendorf. Fahr je zapamćen po svom radu u nefrologiji i istraživanju bubrežnih poremećaja. Sa internistom Franzom Volhardom (1872-1950) objavio je opsežnu monografiju o Brightovoj bolesti pod naslovom Die Brightsche Nierenkrankheit. Godine 1923. dao je ranu korelaciju između raka pluća (Bronhialkarzinom) i pušenja duhana. Danas se njegovo ime povezuje s Fahrovom bolešću, degenerativnim neurološkim poremećajem koji karakteriziraju kalcifikacije i gubitak stanica unutar bazalnih ganglija . Fahr međutim nije bio prvi koji je opisao bolest i postoje prijedlozi da se eponim izbjegava. Godine 1933. Fahr je potpisao zavjet vjernosti profesora njemačkih univerziteta i srednjih škola Adolfu Hitleru i Nacionalsocijalističkoj državi. Počinio je samoubistvo 1945.