Vještački satelit
U kontekstu svemirskih letova, satelit je objekat koji je ljudskim naporom smješten u orbitu. Takvi objekti se ponekad zovu vještački sateliti da bi se razlikovali od prirodnih satelita, kao što je Mjesec. Ovo je tekst o vještačkim satelitima. Prvi vještački satelit, Sputnik 1, je lansiran od strane Sovjetskog Saveza, 1957. godine. Do 2010. godine, na hiljade satelita je lansirano u orbitu oko Zemlje. Oni imaju porijeklo iz preko 50 zemalja, a lansirani su uz pomoć tehnlogija iz 10 zemalja. Nekoliko stotina satelita je trenutno u radu, dok na hiljade njih više ne funkcioniše, i kao čitavi ili njihovi dijelovi orbitiraju iznad zemlje kao otpad. Nekoliko letjelica je postavljeno u orbite drugih svemirskih tijela i postali su vještački sateliti Mjeseca, Venere, Marsa, Jupitera i Saturna. Sateliti se koriste za veliki broj različitih namjena. Uobičajeno se koriste kao vojni i civilni promatrački sateliti, zatim kao: komunikacijski sateliti, navigacioni, za vremensku prognozu i različita istraživanja. Svemirske stanice i svemirske letjelice sa ljudskom posadom, ako su u orbiti, također se smatraju satelitima. Orbite satelita veoma variraju, zavisno od namjene satelita i razvrstani su na različite načine. Dobro poznate vrste orbita su niska Zemljina orbita, polarna orbita i geostacionarna orbita. Sateliti su obično polu-nezavisni, računarski upravljani sistemi. Satelitski podsistemi izvršavaju više zadataka, kao što su: proizvodnja energije, kontrola temperature, daljinsko mjerenje, kontrola visina i kontrola orbite.