Centralna tolerancija
Centralna tolerancija ili centralna snošljivost je mehanizam u kojem su novoformirane T– i B-ćelije nereaktivne prema samima sebi. Koncept centralne tolerancije predložio je Joshua Lederberg, 1959. godine, kao dio svoje opće teorije imunosti i tolerancije, koja se često se pogrešno pripisuje MacFarlaneu Burnetu. Lederberg je pretpostavio da starost limfocita određuje da li će prispjeli antigen izazvati toleranciju i da nezreli limfociti imaju osjetljiviju toleranciju. Lederbergova teorija, po kojoj se autotolerancija "nauči" tokom razvoja limfocita, bio je glavni konceptualni doprinos imunologiji, što je eksperimentalno potkrijepljeno u kasnim 1980-im, kada je postao dostupan alat za analizu razvoja limfocita. Centralna tolerancija se razlikuje od periferne tolerancije po tome što su tokom razvoja imunske ćelije još uvijek prisutne u primarnim limfnim organima (timusu i koštanoj srži), prije odlaska u periferiju. Takva periferna tolerancije nastaje nakon što ćelije odu do periferije pomoću regulacijskih T-ćelija. Takve regulacijske T-ćelije mogu se istovremeno smatrati centralnom tolerancijom i perifernim mehanizmom tolerancije, jer se mogu samogenerisati od sebe (ili stranih) reaktivnih T-ćelija u timusu (u diferencijacijI T-limfocita), ali također mogu obavljati imunske finkcije i na periferiji na drugim sopstvenim (ili stranim) reaktivnim T-ćelijama.