Način sklapanja šaka
Način sklapanja šaka je određen superpozicijom svakog prsta jedne ruke nad odgovarajućim prstom druge, prilikom njihovog sklapanja u jedinstvenu formaciju. Ako se, prilikom preplitanja prstiju u sklapanjene šake svi prsti desne ruke nalaze iznad prstiju lijeve, osoba se se klasificira kao fenotip R (right; desni tip sklapanja), a ako su u takvoj poziciji prsti lijeve ruke onda se označava kao L (left; lijevi tip sklapanja). Zanimljivo je da se jednom usvojeni način ne mijenja tokom života. Pokušaji svakog pojedinca da šake spoji u alternativnu kombinaciju prstiju, rezultiraju osjećajem da to nije redovni način ove radnje. Uočeno je da se R tip češće javlja kod žena nego u muškaraca, što je dovelo do popularnih spekulacija das u sve opsobe sa L fenotipom emotivnije od onih sa R. Lai i Walsh (1965) sumnjaju da su genetički faktori su značajni u određivanju ove osobine. Posmatrali su uzorak od 18 porodica. Na osnovu komparacije serija monozigotnih I dizigotnih blizanaca, Freire-Maia (1961) je zaključio da na način sklapanja šaka utiču i određeni genetički faktori, u (možda) u značajnoj mjeri. Falk i Ayala (1971) su našli značajnu korelaciju roditelj-potomstvo i za ovu osobinu predložili model poligenskog nasljeđivanja. Martin je (1975) predstavio rezultate istraživanja blizanaca I našao da su genetički faktori ipak odlučujući u fenotipskom ispoljavanju ovog svojstva. Reiss (1999) je utvrdio da 55% populacije pripada fenotipu L , a 44% ima “desni tip” sklapanja šaka; za preostalih 1% je svejedno. U prilog hipotezama o značajnom uticaju genetičkih faktora na fenotipsko ispoljavanje ovog krajnje jasno razgraničenog dimorfizma idu podaci o veoma širokom rasponu variranja učestalosti fenotipova u ispitanim dijelovima svjetskog stanovništva.