Manastir
Manastir (grč. monasterion: kuća monaha, pustinjakova ćelija, prema monastein: živjeti sam, od monos: sam; lat. monasterium, engl. monastery, franc. monastère, na esperantu muški manastir: monakejo odn. ženski monakinejo), u istočnom kršćanstvu, zajednička nastamba u kojoj, prema utvrđenim pravilima, žive monasi ili monahinje; u užem smislu riječi pravoslavni samostan, crkva sa zgradama. Duhovno i kulturno središte istočnoga kršćanskog svijeta. Načinom gradnje može biti pećinski, skitski (šatorski) i zidani (lavra). Prvi cenobitski manastiri (život u zajednici) nastali su u 4. vijeku. U srednjem vijeku nastali su mnogobrojni monumentalni manastiri u Sjevernoj Makedoniji (Nerezi), Srbiji (Visoki Dečani), Bugarskoj (Rilski manastir) i Rusiji (Kirilo-bjelozerski manastir). Riječ manastir ima nekoliko pokrajinskih oblika, npr. namastir (kod Vuka) i monastir. Naziv grada Belog Manastira nastao je od mađarskog naziva Pelmonoštor zamjenom mađarskog oblika monoštor oblikom manastir, dok je prezime Pel zamijenjeno pridjevomom beli koji se slično izgovara. Makedonski grad Bitolj (makedonski: Битола) Turci su od XVI vijeka nazivali Toli ili Toli-Monastir, a i danas ga tako nazivaju Albanci s Kosova. Riječ samostan doslovan je prijevod grčke riječi monasterion. Upotrebljava se od 19. vijeka u Katoličkoj crkvi umjesto starih sinonimnih naziva manastir (namastir), klaustar (ili kloštar), konvenat, koludrište ili stanište. Historijski ima, na primjer, samo 4 potvrde za riječ samostan (od toga tri rječničke), za razliku od riječi manastir, koja je obilno potvrđena u djelima starih pisaca.