Teorija međunarodne politike
Teorija međunarodne politike je knjiga Kennetha Waltza iz 1979. o teoriji međunarodnih odnosa koja stvara strukturalno realističku teoriju, neorealizam, kako bi objasnila međunarodne odnose. Uzimajući u obzir uticaj neoklasične ekonomske teorije, Waltz je tvrdio da je fundamentalni "princip naručivanja" (str. 88) međunarodnog političkog sistema je anarhija, koja se definiše prisustvom „funkcionalno nediferenciranih“ (str. 97) pojedinačni državni akteri kojima nedostaju „odnosi nadređenosti i podređenosti“ (str. 88) koje se odlikuju samo svojim različitim mogućnostima. Waltz osporava redukcionističke pristupe međunarodnoj politici, tvrdeći da oni ne uzimaju u obzir slična ponašanja među državama (Poglavlje 4). Prema Waltzu, sistemski procesi socijalizacije i konkurencije dovode države da se ponašaju na sličan način (str. 76). Waltz tvrdi da se široki obrasci državnog ponašanja mogu shvatiti kao posljedica toga što države traže poticaje koje obezbjeđuje anarhična struktura međunarodnog sistema. On tvrdi da država teži svojoj bezbjednosti iznad drugih ciljeva, što ograničava potencijal saradnje i stvara bezbjednosnu konkurenciju. Jedan od glavnih nalaza knjige je da države teže ravnoteži u odnosu na moć, što dovodi do upornog formiranja ravnoteže moći. Waltz također tvrdi da je bipolarnost (prisustvo dvije velike sile) stabilnija od multipolarnosti (prisustvo tri ili više velikih sila). To je nedvojbeno najutjecajnija knjiga u međunarodnim odnosima, koja uzrokuje fundamentalnu diskurzivnu transformaciju i stavlja koncept anarhije u prvi plan. To je knjiga koja se najviše dodjeljuje na postdiplomskim studijama međunarodnih odnosa na američkim univerzitetima. John Mearsheimer ga opisuje kao jedno od tri najutjecajnija realistička djela međunarodnih odnosa 20. stoljeća. Prema Charles Glaseru, knjiga je "definirajuće djelo" u neorealističkoj literaturi o međunarodnim odnosima. Knjiga je izazvala oživljavanje realizma u oblasti međunarodnih odnosa.