Rimski senat
Rimski senat je bio politička institucija antičkog Rima. Senat je bio najtrajnija institucija u rimskoj historiji, uspostavljena u prvim danima grada (tradicionalno osnovan 753. godine p.n.e.). Ova institucija je preživjela pad Rimskog kraljevstva 509. godine p.n.e., pad Rimske republike 27. godine p.n.e., podjelu Rimskog carstva 395. godine, pad Zapadnog rimskog carstva 476. godine i barbarsku vladavinu u 5., 6. i 7. stoljeću. Tokom perioda Rimskog kraljevstva, Senat je bio savjetodavno vijeće kralja. Posljednji rimski kralj, Lucije Tarkvinije Superb, je svrgnut nakon puča kojeg je predvodio Lucije Junije Brut, koji je osnovao Rimsku republiku. Tokom perioda Rimske republike, Senat je bio politički slab, dok su izvršni magistrati bili veoma moćni. Pošto je prelazak sa monarhije na ustavnu vladavinu bio postepen, bilo je potrebno mnogo vremena da bi Senat bio u mogućnosti da nametne svoju izvršnu vlast. U 2. stoljeću p.n.e., Senat je dostigao vrhunac svoje republikanske snage. Nakon prelaska sa republike u principat, Senat je izgubio svu svoju političku moć i prestiž. Nakon ustavnih reformi cara Dioklecijana, Senat je postao politički irelevantan i nikada više nije povratio moć koju je nekada imao. Kada je sjedište vlade prebačeno iz Rima, Senat je bio sveden na gradski organ. Ovo smanjenje moći je bilo dodatno smanjeno kada je car Konstantin Veliki stvorio dodatni senat u Konstantinopolju. Nakon pada Zapadnog rimskog carstva 476. godine, Senat na Zapadu je funkcionisao tokom barbarske vladavine, ali nije imao nikakve nadležnosti. Ponovo mu je obnovljena moć nakon velikih osvajanja bizantijskog cara Justinijana I. Senat u Rimu je na kraju nestao u nekom trenutku između 603. i 630. godine. Međutim, istočni Senat je preživio u Konstantinopolju do konačnog nestanka u 14. stoljeću.