William Rowan Hamilton
Sir William Rowan Hamilton LL. D, DCL, MRIA, FRAS (3/4. august 1805. – 2. septembar 1865.) je bio irski matematičar, astronom i fizičar. Bio je Andrews profesor astronomije na Triniti koledžu u Dablinu i kraljevski astronom Irske, koji je živio u opservatoriji Dunsink. Hamiltonova naučna karijera uključivala je proučavanje geometrijske optike, ideje iz Fourierove analize i njegov rad na kvaternionima što ga je učinilo jednim od osnivača moderne linearne algebre. Dao je veliki doprinos u optici, klasičnoj mehanici i apstraktnoj algebri . Njegov rad je bio fundamentalan za modernu teorijsku fiziku, posebno njegovu preformulaciju Njutnove mehanike, koja se danas naziva Hamiltonova mehanika. Sada je centralna i za elektromagnetizam i za kvantnu mehaniku . Hamilton je dao značajan doprinos optici i klasičnoj mehanici. Njegovo prvo otkriće bilo je u ranom radu koji je 1823. prenio Johnu Brinkleyju, koji ga je 1824. predstavio pod naslovom Kaustika Kraljevskoj irskoj akademiji . Kao i obično, upućen je odboru, koji je preporučio dalji razvoj i pojednostavljenje prije objavljivanja. Između 1825. i 1828. rad je proširen i postao jasnije izlaganje nove metode. Tokom ovog perioda, Hamilton je stekao priznanje za prirodu i važnost optike. Godine 1827. Hamilton je predstavio teoriju jedne funkcije, sada poznatu kao Hamiltonova glavna funkcija, koja spaja mehaniku i optičku teoriju. To je pomoglo da se postave osnove talasne teorije svjetlosti u matematičkoj fizici. Predložio ga je kada je prvi put predvidio njegovo postojanje u trećem dodatku svojim Sistemima zraka, pročitanom 1832. Hamiltonova mehanika bila je moćna nova tehnika za rad sa jednačinama kretanja. Hamiltonov napredak proširio je klasu mehaničkih problema koji su se mogli riješiti. Njegov princip "Varijabilne akcije" zasnivao se na varijacionom računu, u opštoj klasi problema uključenih pod princip najmanje akcije koji su ranije proučavali Pierre Louis Maupertuis, Euler, Joseph Louis Lagrange i drugi. Hamiltonova analiza otkrila je dublju matematičku strukturu nego što je ranije bilo shvaćeno, posebno simetriju između momenta i položaja. Zasluge za otkrivanje onoga što se danas zove Lagranžijan i Lagranževa jednačina pripada i Hamiltonu. I Lagranževa mehanika i Hamiltonov pristup pokazali su se važnim u proučavanju kontinuiranih klasičnih sistema u fizici i kvantnih mehaničkih sistema: tehnike nalaze upotrebu u elektromagnetizmu, kvantnoj mehanici, teoriji relativnosti i kvantnoj teoriji polja.