Arthur Ashkin
Arthur Ashkin (2. septembar 1922. – 21. septembar 2020.) bio je američki naučnik i nobelovac koji je radio u Bell Laboratories i Lucent Technologies. Ashkina mnogi smatraju ocem optičkih pinceta, za koje je dobio Nobelovu nagradu za fiziku 2018. u dobi od 96 godina, postavši najstariji nobelovac do 2019. godine kada je John B. Goodenough bio nagrađen sa 97. Živio je u Rumsonu, New Jersey . Ashkin je započeo svoj rad na manipulaciji mikročestica laserskom svjetlošću kasnih 1960-ih, što je rezultiralo izumom optičke pincete 1986. godine. On je također bio pionir u procesu optičkog hvatanja koji je na kraju korišten za manipulaciju atomima, molekulima i biološkim ćelijama. Ključni fenomen je radijacijski pritisak svjetlosti; ovaj pritisak se može secirati na optički gradijent i sile raspršenja. Arthur Ashkin je rođen u Bruklinu u Njujorku 1922. godine u porodici ukrajinsko-jevrejskog porijekla. Njegovi roditelji su bili Isador i Anna Ashkin. Imao je dvoje braće i sestara, brata Julija, također fizičara, i sestru Ruth. Jedna starija sestra, Gertruda, umrla je dok je bila mlada. Porodična kuća bila je u Bruklinu, Njujork, u ulici 983 E 27. Isadore (rođena Aschkinase) emigrirala u Sjedinjene Države iz Odese (tada Ruska imperija, sada Ukrajina), u dobi od 18 godina. Ana, pet godina mlađa, također je došla iz današnje Ukrajine, tadašnje Galicije, Austro-Ugarske. U roku od jedne decenije nakon što je sletio u Njujork, Isadore je postao američki državljanin i vodio je zubotehničku laboratoriju u ulici Delansi 139 na Menhetnu. Ashkin je upoznao svoju suprugu Aline na Univerzitetu Cornell, i bili su u braku preko 60 godina sa troje djece i petoro unučadi. Bila je profesorica hemije u srednjoj školi Holmdel, a njihov sin Michael Ashkin je profesor umjetnosti na Univerzitetu Cornell. Ashkin je završio srednju školu James Madison u Bruklinu 1940. Zatim je pohađao Univerzitet Kolumbija, a bio je i tehničar u Kolumbijskoj laboratoriji za radijaciju koja je imala zadatak da napravi magnetrone za američke vojne radarske sisteme. Pridružio se rezervnom sastavu američke vojske 31. jula 1945. Nastavio je da radi u laboratoriji Univerziteta Kolumbija. Tokom ovog perioda, prema Ashkinovom sopstvenom izveštaju, prisustvovala su tri nobelovca . Ashkin je završio kurs i stekao diplomu iz fizike na Univerzitetu Kolumbija 1947. Zatim je pohađao Univerzitet Cornell, gdje je studirao nuklearnu fiziku. To je bilo u eri Manhattan projekta, a Ashkinov brat, Julius Ashkin, uspješno je bio dio toga. Ovo je dovelo do upoznavanja Arthura Ashkina sa Hansom Betheom, Richardom Feynmanom i drugima koji su u to vrijeme bili u Cornell-u. Doktorirao je na Univerzitetu Cornell 1952, a zatim je otišao da radi za Bell Labs na zahtjev i preporuku Sidneya Millmana, koji je bio Aškinov supervizor na Univerzitetu Columbia. U Bell Labs-u, Ashkin je radio na polju mikrotalasa do otprilike 1960. i 1961. godine, a zatim je prešao na lasersko istraživanje. Njegova istraživanja i objavljeni članci u to vrijeme odnosili su se na nelinearnu optiku, optička vlakna, parametarske oscilatore i parametarska pojačala . Također, u Bell Labs-u tokom 1960-ih, bio je ko-otkrivač fotorefraktivnog efekta u piezoelektričnom kristalu. Osim optičke pincete, Ashkin je poznat i po svojim studijama fotorefrakcije, generacije drugog harmonika i nelinearne optike u vlaknima. Nedavni napredak u fizici i biologiji korištenjem optičke mikromanipulacije uključuje postizanje Bose-Einstein kondenzacije u atomskim parama na temperaturama ispod milikelvina, demonstraciju atomskih lasera i detaljna mjerenja na pojedinačnim motornim molekulima. Aškinov rad je formirao osnovu za rad Stivena Chua o hlađenju i hvatanju atoma, što je Chuu donijelo Nobelovu nagradu za fiziku 1997.