Indoarijski jezici
Indoarijski jezici (ponekad indijski jezici) su grana indoiranskih jezika u indoevropskoj jezičkoj porodici. Od početka 21. vijeka, imaju između 800 miliona i 1.5 milijardi govornika, prvenstveno koncentrisanih u Indiji, Pakistanu, Šri Lanki, Bangladešu, Nepalu i Maldivima. Štaviše, osim na indijskom potkontinentu, velike zajednice indoarijskog govornog područja žive u sjeverozapadnoj Evropi, zapadnoj Aziji, Sjevernoj Americi, Karibima, jugoistočnoj Africi, Polineziji i Australiji, zajedno s nekoliko miliona govornika romskih jezika prvenstveno koncentrisanih u jugoistočnoj Evropi. Postoji preko 200 poznatih indoarijskih jezika. Moderni indoarijski jezici potiču od starih indoarijskih jezika kao što je rani vedski jezik, preko srednjoindoarijskih jezika (ili prakrita). Najveći takvi jezici u smislu prvih govornika su Hindustanski jezici (oko 250 miliona), bengalski (242 miliona), pandžabi (oko 120 miliona), marathi (112 miliona), gudžarati (60 miliona), radžastanski (58 miliona), bhojpuri (51 miliona), odija (35 miliona), maithili (oko 34 miliona), sindhi (25 miliona), nepalski (16 miliona), asamski (15 miliona), Chhattisgarhi (18 miliona), sinhalski (17 miliona) i romski (oko  3.5 miliona). Procjena iz 2005. iznosi ukupan broj izvornih govornika indoarijskih jezika na skoro 900 miliona ljudi. Druge procjene su veće i ukazuju na brojku od 1.5 milijardi govornika indoarijskih jezika.