Ćelijska migracija
Ćelijska migracija je centralni proces u razvoju i održavanju višećelijskih organizma. Formiranje tkiva tokom embrionskog razvoja, zacjeljivanja rana i imunski odgovor zahtijevaju orkestrirano kretanje ćelija u određenim smjerovima do određenih lokacija. Ćelije često migriraju kao odgovor na specifične vanjske signale, uključujući hemijske i mehaničke signale. Greške tokom ovog procesa imaju ozbiljne posljedice, uključujući intelektualnu invalidnost, vaskularna bolesti, formiranje tumora i metastaze. Razumijevanje mehanizma kojim ćelije migriraju može dovesti do razvoja novih terapijskih strategija za kontrolu, naprimjer, invazivnih tumorskih ćelija. Zbog visoko viskoznog okruženja (nizak Reynoldsov broj), ćelije moraju kontinuirano proizvoditi sile kako bi se mogle kretati. Ćelije postižu aktivno kretanje vrlo različitim mehanizmima. Mnogi manje složeni prokariotski organizmi (i spermatozoidi) koriste flagele ili cilije za pokretanje. Migracije eukariotskih ćelija tipski su daleko složenije i mogu se sastojati od kombinacija različitih mehanizama migracije. Općenito uključuje drastične promjene u obliku ćelija, što je uzrokovano citoskelet om. Dva vrlo različita scenarija migracije su puzanje (najčešće proučavano) i pokretljivost koja blenda. Paradigmatski primjer takve pokretljivosti su epidermni keratociti, koji se široko upotrebljavaju u istraživanjima.