Vanjski svemir
Vanjski svemir je prostranstvo koje postoji izvan Zemlje i između nebeskih tijela. Vanjski prostor nije potpuno prazan – to je tvrdi vakuum koji sadrži čestice niske gustine, pretežno plazmu vodika i helija, kao i elektromagnetsko zračenje, magnetna polja, neutrina, prašinu i kosmičke zrake. Osnovna temperatura svemira, određena pozadinskim zračenjem iz Velikog praska, je 2.7 K (−270.45 °C; −454.81 °F) . Smatra se da plazma između galaksija čini oko polovinu barionske (obične) materije u svemiru, koja ima gustinu manju od jednog atoma vodika po kubnom metru i temperaturu od više miliona kelvina. Lokalne koncentracije materije su se kondenzovale u zvijezde i galaksije. Studije pokazuju da je 90% mase u većini galaksija u nepoznatom obliku, nazvanom tamna materija, koja stupa u interakciju s drugom materijom putem gravitacijskih, ali ne i elektromagnetnih sila. Opažanja sugeriraju da je većina masene energije u vidljivom svemiru tamna energija, vrsta energije vakuuma koja je slabo shvaćena. Intergalaktički prostor zauzima većinu volumena svemira, ali čak se i galaksije i zvjezdani sistemi gotovo u potpunosti sastoje od praznog prostora. Vasionski prostor ne počinje na određenoj visini iznad Zemljine površine. Kármánova linija, na nadmorskoj visini od 100 kilometara iznad nivoa mora, se konvencionalno koristi kao početak vanjskog svemira u svemirskim ugovorima i za vođenje evidencije o vazduhoplovstvu. Okvir za međunarodno svemirsko pravo uspostavljen je Ugovorom o vanjskom svemiru, koji je stupio na snagu 10. oktobra 1967. godine. Ovaj sporazum isključuje bilo kakve zahtjeve za nacionalnim suverenitetom i dozvoljava svim državama da slobodno istražuju svemir. Uprkos izradi rezolucija UN-a za miroljubivo korištenje svemira, antisatelitsko oružje je testirano u Zemljinoj orbiti.