Teufik Muftić
Teufik Muftić, bosanskohercegovački filolog, arabist (1918 – 2003). Završio je studij (A) njemačkog jezika i književnosti, (B) srpskohrvatskog jezika i (C) jugoslavenske književnosti, ruskog i talijanskog jezika na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu 1949. Doktorsku disertaciju pod nazivom: Infinitivi trilitera u arapskom jeziku odbranio je na Filozofskom fakultetu u Sarajevu 1965 (objavljena 1966). Radio je u Državnoj realnoj gimnaziji u Vlasenici (1949), kao profesor-pripravnik. Dalje je radio je u Orijentalnom institutu u Sarajevu do penzionisanja (1951-1984). U periodu 1965–1978. Bio je angažiran u dopunskom radnom odnosu na Odsjeku za orijentalistiku Filozofskog fakulteta u Sarajevu, gdje je držao nastavu iz predmeta Arapski jezik i Klasična arapska stilistika. Njegov naučni i prevodilački rad je iz oblasti arapskog jezika i književnosti. Objavio je veći broj radova iz oblasti arabistike, a najviše u časopisu Prilozi za orijentalnu filologiju Orijentalnog instituta u Sarajevu. Bio je urednik tog uglednog naučnog časopisa. Preveo je djela: Ibn Hazm al-Andalusi, Golubičina ogrlica, Sveučilišna naklada Liber, Zagreb 1987; i: Ibn Haldun, Muqaddima, Sv. I i II, Sarajevo 2007. Za nastavni i naučni rad iz oblasti arabistike dobio je nagradu "Veselin Masleša" (1977), te Orden rada sa srebrnim vijencem Predsjedništva SFRJ (1980).