Klupčasta ćelija
Klupčaste ćelije – pozatije kao glomus ili glomusne ćelije (tip I) – periferni su hemoreceptori, koji se uglavnom nalaze u karotidnim i aortnim tijelima, a pomažu u regulaciji disanja. Kada je smanjen pH krvi, smanjuje se i doprema kisika (pO2) ili povećava ugljen-dioksid (pCO2). Tada karotidna i aortna tijela signaliziraju produženoj moždini (posebno leđnom centru za udisanje) da povećaju volumen i brzinu disanja. Glomusne ćelije imaju visok metabolizam i dobru perfuziju krvi pa su zato osjetljive na promjene napetosti plina u arterijskoj krvi. Ove ćelije su strukturno vrlo slične neuronima. Ustvari, one su izvedene iz nervnog grebena, dok su glomusne ćelije tipa II funkcijski slične neurogliji. Klupčaste ćelije i neke presinapsne sipatičke ganglije inervira autonomna ganglija koja ima sinapsu sa klupčastim ćelijama. Nervna vlakna prikupljaju signale joji su poslani putem ovih ćelija i prenose ih u centralni nervni sistem na obradu. Smatra se da je signalizacija u hemoreceptorima posrednik za oslobađanje neurotransmitera na glomusnim ćelijama, uključujući i dopamin, noradrenalin, acetilholin, supstancu P, vazoaktivni crijevni peptid i enkefaline. Utvrđeno je da vazopresin inhibira odgovor glomusnih ćelija na hipoksiju, vjerovatno zato što je uobičajeni odgovor na hipoksiju vazodilatacija, koju u slučaju hipovolemije, treba izbjegavati. Nadalje, glomusne ćelije su vrlo osjetljive na angiotenzin II AT1 receptora, pružajući informacije o statusu tekućine i tjelesnih elektrolita. Klasteri glomusnih ćelija, od kojih su najvažnija karotidna i aortna tijela, nazivaju se nehromafinski ili parasimpatički paragangliom. Oni su također prisutni uz vagus, u unutrašnjem uhu i u plućima, kao i na drugim mjestima. Neoplazme glomusnih ćelija su poznate kao paragangliom, među drugim imenima, a uglavnom su nemaligne.