Pliocen
Pliocenska epoha, na geološkoj vremenskoj skali, je druga od dvije velike svjetske podjele neogenskog perioda, koja se proteže u intervalu od prije oko 5,3 do 2,6 miliona godina. Pliocen slijedi iza miocenske epohe (prije 23 do 5,3 miliona godina) i dalje se dijeli na dvije geološke dobi i pripadajuće faze stijena: zanklijsku (prije 5,3 do 3,6 milona godina) i pjiacenzijsku (prije 3,6 do 2,6 miliona godina) ). Pliocenska prethodi pleistocenskoj epohi kvartarnog perioda. Pliocenske kopnene i morske naslage su poznate širom svijeta. Naprimjer, rana pliocenska morska ležišta poznata su iz mediteranske regije, a kasna pliocenska morska mogu se naći u Britaniji i atlantskoj obalnoj ravnici Sjeverne Amerike. Siwalik u Indiji i Pakistanu, te kineska pokrajine Henan i Shanxi također sadrže kopnene pliocenske naslage. Pliocensko okruženje uglavnom je bilo hladnije i sušnije od onih iz prethodnih epoha, što su otkrili ostaci biljaka i drveća, ali morski zapisi govore da je interval prije oko 3–3,5 miliona godina mogao biti relativno toplo razdoblje, barem na sjeveru Atlantika. Vrlo moderni oblici nađeni su u ostacima pliocenske faune kičmenjaka Sjeverne hemisfere. Starije grupe životinja izumrle su tokom prethodne miocenske epohe. Iako su sličnosti očigledne između fauna Evroazije i Sjeverne Amerike, čini se da se nije dogodila mala faunska razmjena između dviju regija. Sličnosti su vjerovatno zbog nastavka obrazaca koji su migrirali između dva područja kasno u miocenu. Vjerovatno je da je za vrijeme ranog pliocena postojala nevjerojatno homogena fauna od Španije i Afrike do Kine. Mastodonti (životinje nalik slonovima) pretrpjeli su veliku evolucijsku diverzifikaciju tokom pliocena i razvili su se mnogi varijatni oblici prilagođeni različitim ekološkim okruženjima. U Severnoj Americi nosorozi su izumrli. Deve, neke velikid dimenzija, bile su česte i raznolike, kao i konji. Uznapredovali primati nastavili su evoluirati u pliocenu, a australopitecinae su prva stvorenja koja se mogu nazvati praljudskim, pojavljuju se početkom epohe. Eksplozija posebno brze evolucijske promjene i diverzifikacije primata, kao i drugih afričkih sisara, dogodila prije oko 2,5 miliona godina u blizini prelaza pliocen – pleistocen, vjerovatno povezane sa isušivaenjem zbog širenjem ledenjaka Sjeverne hemisfere oko ovog perioda. Kopnena veza između Sjeverne i Južne Amerike ponovno je uspostavljena sredinom pliocena, prije otprilike 3,5 miliona godina, omogućujući da se u fosilnim zapisima kasnog pliocena u Sjevernoj Americi pojave brojni kopni sisari, uključujući prizemne ljenjivce, gliptodonte (velike, amarilolike životinje, životinje sa oklopom), armadile, oposume i divokoze pojave (Ranije su bili izolirani na južnoameričkom kontinentu.) Tokom kasnog pliocena, morska fauna (uključujući korale i razne grabljivice) u zapadnom Atlantiku i na Karibima doživjela je prijelazno razdoblje, pri čemu su mnogi oblici izumrli, a drugi su se prvi put pojavili. Te se promjene pripisuju promjenama u temperaturi i opskrbi hranjivim tvarima u regiji. Afrika toom dijela pliocenske epohe (prije otprilike 5,3 do 2,6 milijuna godina) doživjela je propadanje džibuti-adenske visoravni, omogućilo je da se Indijski okean uliva u Crveno more sve do Sueckog preliva (undašnjeg moreuza). Pliocen je naslijedila pleistocenska epoha (prije 2,6 miliona do 11.700 godina), koja je prekinuta recesijom posljednjih ledenjaka, kad ju je izbacila holocenska epoha (prije 11.700 do 10.000 godina).