Muhammed el-Bakir
Muhammed ibn Ali el-Bakir (arapski: محمد بن علي الباقر 676–732) bio je peti imam u šiitskom islamu, naslijedio je svog oca Zejnul-Abidina, a naslijedio ga je sin Džafer es-Sadik. Njegova majka, Fatina bint Hasan, bila je Hasanova kći, što je el-Bakira učinilo prvim imamom koji potječe od oba unuka islamskog poslanika Muhammeda, Hasana i Husejna. El-Bakir je rođen u Medini, otprilike u vrijeme kada je Muavija I radio na tome da osigura nasljeđe svog sina Jezida. Kao dijete, El-Bakir je bio svjedok tragediji na Kerbeli, u kojoj su masakrirani svi njegovi muški rođaci, osim njegovog oca koji je bio bolestan da bi učestvovao u borbama. Kao mladić, El-Bakir je svjedočio borbi za vlast između Emevija, Abdullaha ibn Zubejra i raznih šiitskih grupa, dok se njegov otac držao podalje od politike. El-Bakira poštuju i šiitski i sunitski muslimani kao priznatog stručnjaka za jurisprudenciju (fikh), tumačenje Kur'ana, nauku o hadisu i teologiju. Iako je bio stanovnik Medine, njegovi glavni sljedbenici bili su u Kufi u Iraku, gdje je privukao brojne istaknute teologe. El-Bakir je zaslužan za postavljanje temelja dvanaestoimametskih šiita, uključujući složenu teoriju imameta, koju je dalje razvio njegov sin i nasljednik, Džafer es-Sadik. Kao i njegov otac, El-Bakir je usvojio politiku povučenosti, i navodno je pokušao odvratiti svog polubrata Zejda od prerane pobune protiv Emevija. Prema modernom šiitskom učenjaku Tabataba'iju, El-Baqira je otrovao Ibrahim ibn el-Velid, tokom njegove kratke vladavine. Iako se 732. i 735. obično navode, postoje različita mišljenja o datumu i uzroku El-Bakirove smrti.