Argentinska književnost
Argentinska književnost, odnosno skup književnih djela pisaca porijeklom iz Argentine, jedna je od najplodnijih, najrelevantnijih i najutjecajnijih na cijelom španskom govornom području, sa renomiranim piscima kao što su Jorge Luis Borges, Julio Cortázar, Leopoldo Lugones i Ernesto. Sábato. U stvari, samo ime zemlje dolazi od latinizma koji se prvi put pojavio u književnom izvoru: epskoj poemi Martina del Barca Centenere La Argentina (1602). Ova kompozicija ima 10.000 stihova i opisuje pejzaž kao i osvajanje teritorije. Riječ je ponovo uvedena u Argentina manuscrita, proznu hroniku Ruya Diaza de Guzmana. Argentinska književnost započela je oko 1550. godine radom Matíasa Rojasa de Oquenda i Pedra Gonzáleza de Prada (iz Santiago del Estera, prvog važnog urbanog naselja u Argentini), koji su pisali prozu i poeziju. Djelimično su bili inspirirani usmenom aboridžinskom poezijom – posebno, prema Carlosu Abregu Virreyri, lules, juríes, diaguitas i tonocotés. Pojavila se simbioza između aboridžinske i španske tradicije, stvarajući posebnu književnost, geografski ograničenu (do 18. vijeka) na sjeverne i centralne regione Argentine, sa provincijom Kordoba kao njenim centrom, zbog osnivanja Nacionalnog univerziteta Córdoba . Iz ovog perioda izdvajaju se dva imena: Gaspar Huárez Baviano i Antonia de la Paz y Figueroa, poznata i kao "Beata Antula". Postepeno, sa ekonomskim prosperitetom luke, kulturna osovina se pomjerila na istok. Pisma kolonijalnog doba (Viceroyalty- neoklasicizam, barok i ep) rasla su pod zaštitom independista: Vicente López y Planes, Pantaleón Rivarola i Esteban de Luca. Datoteka:Salon literario.jpg