Batalovo evanđelje
Batalovo evanđelje je rukopis pripadnika Crkve bosanske. Nastalo je 1393. godine. Pisar (dijak) Stanko Kromirijanin prepisao je ovo evanđelje za bosanskog velmožu tepčiju Batala Šantića. Očuvana su četiri lista koja se nalaze u Nacionalnoj biblioteci u Sankt Petersburgu. Na trećem listu pisac navodi da je prepisao evanđelje za tepčiju Batala, koje je bilo ukrašeno, te vrijeme njegovog završetka koje se desilo 1393. godine dvije godine poslije smrti kralja Tvrtka a u doba kralja Dabiše. Iz očuvanog dijela teksta saznaje se da je tepčija Batalo držao grad Toričan, župu Sanu i da je bip oženjen Resom, sestrom velikog vojvode bosanskog Hrvoja Vukčića Hrvatinića. Na drugoj stranici dopisana su dva niza imena onih „koji su se narekli u red Crkve“ prije i poslije Rastudija. To je tzv. „Red gospodina Rastudija“ koji se shvata kao popis imena onih koji su upravljali Crkvom bosanskom prije i poslije Rastudija. Popis iena onih „ki su se narekli u red' cr'kve prije i poslije gospodina Rastudija“: „V' ime ot'ca i sina i s(ve)tago d(u)ha. 1. Eremis' 2. Azarija 3. Kuk'leč 4. Ivan' 5. Godin' 6. Tišemir' 7. Didodrag' 8. Bučin' 9. Krač' 10. Bratič, 11. Budislav' 12. Dragoš' 13. Dragič' 14. Lubin' 15. Dražeta 16. Tomiš' Se pišu pred' rečenie redove ki su se narekli u red' cr'kve prie g(ospodi)na našego Rastudije. Si pišu v' ime o(tc)a i s(i)na i s(ve)tago d(u)ha: 1. g(ospodi)n Rastud'e 2. Radoe 3. Radovan' 4. Radovan' 5. Hlapoe 6.Dragoš' 7. Povr'žen' 8. Radoslav' 9. Radoslav' 10. Miroslav' 11. Boleslav' 12. Raatko“