Metod uranija
Metod uranija (ranije češče pominjan pod nazivom metod radija) se primjenjuje u indirektnoj procjeni apsolutne hronologije nalaza organskog porijekla i događaja iz proteklih (oko) 300.000 godina. U antropološkim istraživanjima najčešće je korišten za datiranje nalaza iz slojeva morskog dna. Ovaj inetod apsolutne hronologije se zasniva na analizi pokazatelja kvantitativnih odnosâ medu pojedinim izotopinia iz lanca radioaktivne transformacije uranija: 238U → 238Th → 234Pa → 234U → 230Th → 226Ra → ..... 206Pb. Pošto je dužina poluživota (t/2) nekih elenienata iz ove sekvence, u geohronološkim razmjerima, sasvim zanernarljiva (234Pa - protaktinij: 1,14 minuta, 234Th - torij: 24,1 dan itd.), u odgovarajućim istraživanjima se posmatraju samo relacije između 238uranija (t/2=4,49 milijardi godina), 234uranija (t/2=269.000 god.), 230Th - torija (t/2=80.000 godina), 226radija (t/2=1.622 godine) i stabilnog izotopa 206olova, na osnovu čega je moguće datirati inicijalnu fazu radioaktivnog procesa, odnosno procijeniti apsolutnu starost posmatranog sloja. Tako, naprimjer, podjednaka količina 236uranija i 206olova (1 : 1) dokazuje da je od nastanka analiziranog uzorka prošlo jedno poluvrijeme raspada 230U (oko 4,5 milijardì godina). Kao hronološki indikator može dobro poslužiti i registrirani gradijent radioaktivnosti radijuma u proučavanom profilu Zemljine kore. Apsoltitna starost minerala, u kojima se odvija proces radioaktivne transformacije 238U (i njegovih izotopa), takođe se može procijeniti i mkroskopskom analizom. Fisijom uranijevih izotopa, naime, odvajaju se teški energetski fragmenti koji (u izvjesnim mineralima) ostavljaju mikroskopski vidljive tragove (koji podsjećaju na godove na presjeku stabla). Broj tih linijskih tragova posredno indicira dužinu perioda koji je protekao od nastanka minerala.