Ankirinsko ponavljanje
Ankirinsko ponavljanje je motiv od 33 aminokiselinska ostatka u proteinima koji se sastoji od dva alfa-heliksa odvojenih petljom. Prvi put otkriveno je u signaliziranju proteina u kvašćevom Cdc10 i Notch-u u roduDrosophila. Domeni koji se sastoje od ankirinskih tandemskih ponavljanja i posreduju u interakcijama protein-protein, a među najčešćim su strukturnim motivima u poznatim proteinima. Pojavljuju se u proteinima Bacteria, Archaeal i Eukaryota, ali su daleko najčešći kod eukariota., Iako ih nema u većini virusa, ankirinski ponavljajući proteini uobičajeni su među poksvirusima. Većina proteina koji sadrže motiv ima četiri do šest ponavljanja, iako ih njegov imenjak ankirin sadrži 24, a najveći poznati broj ponavljanja je 34, što je predviđeno u proteinu izraženom kod Giardia lamblia. Ankirin se tipično ponavlja zajedno sa savijanjem da formira jednu, linearnu solenoidnu strukturu zvanu ankirinski ponovljeni domeni. Ovi domeni su jedna od najčešćih platformi za interakcije protein-protein u prirodi. Javljaju se u velikom broju funkcionalno raznolikih proteina, uglavnom iz eukariotskih. Nekoliko poznatih primjera prokariotakih i virusnih može biti posljedica horizontalnog transfera gena. Ponavljanje je pronađeno u proteinima različitih funkcija kao što su inicijatori transkripcije, regulatori ćelijskog ciklusa, citoskeletni, ionski transporteri i transduktori signala. Čini se da je ankirinsko savijanje definirano svojom strukturom, a ne funkcijom, budući da ne postoji specifična sekvenca ili struktura koja bi bila univerzalno prepoznata po njemu. Uzimajući u obzir atomske strukture pojedinačnih ankirinskih ponavljanja, petlja je često tipa 1 beta izbočena petlja, dok oba alfa-heliksa na svom N-terminalu obično imaju Schellmanovu petlju.