Simon van der Meer
Simon van der Meer (24. novembra 1925 – 4. marta 2011.) bio je holandski fizičar ubrzavanja čestica, koji je 1984. podijelio Nobelovu nagradu za fiziku s Carlom Rubbijom za doprinose projektu CERN-a, što je dovelo do otkrića čestica W i Z, dva temeljna komunikatora slabe interakcije. Jedno od četvero djece, Simon van der Meer, rođen je i odrastao u Hagu, u Holandiji, u učiteljskoj porodici. Školovao se u gradskoj gimnaziji, gdje je 1943. maturirao za vrijeme njemačke okupacije Holandije. Studirao je tehničku fiziku na Tehničkom univerzitetu u Delftu, a stepen inženjera je stekao 1952. Nakon što je nekoliko godina radio za Philips Research u Eindhovenu na visokonaponskoj opremi za elektronsku mikroskopiju, pridružio se CERN-u 1956. godine, gdje je ostao do penzije 1990. Van der Meer je bio rođak nobelovca Tjallinga Koopmansa. Sredinom šezdesetih godina Van der Meer se oženio Catharinom M. Koopman; dobili su kćerku i sina. Pedesetih godina prošlog vijeka Van der Meer je dizajnirao magnete za 28 GeV protonski sinhrotron (PS) 1961. godine izumio je uređaj za impulsno fokusiranje, poznat kao "van der Meerov rog". Takvi su uređaji neophodni za neutrinske objekte na dugim bazama i koriste se i danas. To je 1960-ih uslijedilo dizajnom malog prstena za skladištenje, za fizički eksperiment koji je proučavao anomalijski magnetski moment miona. Ubrzo nakon i u sljedećoj deceniji, Van der Meer je obavio vrlo inovativan posao na regulaciji i kontroli napajanja za Intersecting Storage Rings (ISR), a kasnije i SPS. Van der Meerovi ISR kolajderski dani 1970-ih doveli su do njegove tehnike kalibracije svjetline sudarajućih snopova, koja se prvi put koristila na ISR-u, a koristi se i danas u LHC-u, kao i u drugim sudaračima. Odbor za Nobelovu nagradu priznao je van der Meerovu ideju o stohastičkom hlađenju i njenu primjenu u CERN-u kasnih 1970-ih i 1980-ih, posebno u Antiprotonskom akumulatoru, koji je isporučivao antiprotone Proton-Antiproton Collider-u. Van der Meer je izumio tehniku stohastičkog hlađenja snopova čestica. Njegova tehnika je korištena za akumuliranje intenzivnih snopova antiprotona za čelni sudar s obrnuto rotirajućim protonskim snopovima pri energiji centra mase 540 GeV ili 270 GeV po snopu u Super protonskom sinhrotronu u CERN-u. Takvi sudari su proizveli W i Z bozone koji su prvi put mogli biti otkriveni 1983. godine eksperimentom UA1, koji je vodio Carlo Rubbia. W i Z bozoni teoretski su predviđeni nekoliko godina ranije, a njihovo eksperimentalno otkriće smatralo se značajnim uspjehom za CERN. Van der Meer i Rubbia podijelili su Nobelovu nagradu 1984. godine za svoj odlučujući doprinos projektu. Van der Meer i Ernest Lawrence jedina su dva fizičara akceleratora koji su dobili Nobelovu nagradu. Osim svoje Nobelove nagrade, Van der Meer je 1984. postao i član Kraljevske holandske akademije nauka i umjetnosti