Ejubidska dinastija
Ejubidska dinastija (arapski:الأيوبيون, kurdski: Dûgela Eyûbiyan) bila je muslimanska dinastija kurdskog porijekla, osnovana od strane Salahudina i pozicionirana sa centrom na teritoriji današnjeg Egipta. Dinastija je vladala velikim dijelom Bliskog istoka tokom 12. i 13. stoljeća. Salahudin, prvi i najpoznatiji vladar dinastije, prvobitno je bio vezir Fatimidskog halifata do pada halifata 1171. Tri godine kasnije, nakon smrti sultana Nur al-Dina, Salahudin se proglasio sultanom, čime je osnovana dinastija Ejubida. U prvoj deceniji postojanja Ejubidi su pokrenuli osvajanja širom regije tako da su već 1183. pod svojom vlašću imali teritorije koje su uključivale Egipat, Siriju, sjevernu Mezopotamiju, Hidžaz, Jemen i obalu sjeverne Afrike do granice današnjeg Tunisa. Većina teritorije Kraljevine Jerusalem pala je pod vlast Ejubida Salahudinovom pobjedom u bici na Hitinu 1187.