Vezikule vanjske bakterijske membrane
Vezikule vanjske bakterijske membrane (OMV) su vezikule lipida oslobođene iz vanjske membrane Gram-negativne bakterije. Ove vezikule su bile prve vezikulske bakterijske membrane (MV) koje su otkrivene, dok Gram-pozitivne bakterije oslobađaju i vezikule. Vezikule vanjske membrane su prvi put otkrivene i okarakterisane pomoću transmisijske elektronske mikroskopije od indijskih naučnika prof. Smriti Narayan Chatterjee i J. Das u 1966-67. OMV-ovima se pripisuje funkcija da obezbijede način komunikacije među sobom, sa drugim mikroorganizmima u svom okruženju i sa domaćinom. Ove vezikule su uključene u promet bakterijskim biokemikalijama ćelijske signalizacije, koje mogu uključivati DNK, RNK, proteine, endotoksine i srodne virulencijske molekule. Ova komunikacija se dešava u mikrobnim kulturama u okeanima, unutar životinja, biljaka pa čak i unutar ljudskog tijela. Gram-negativne bakterije koriste svoju periplazmu da luče OMV za promet bakterijskim biokemikalijama u ciljane ćelije u svom okruženju. OMV takođet nose endotoksične lipopolisaharide koji iniciraju proces bolesti u svom domaćinu. Ovaj mehanizam daje niz prednosti kao što je isporuka bakterijskog sekretornog tereta na velike udaljenosti sa minimiziranom hidrolitskom razgradnjom i ekstraćelijskim razrjeđivanjem, također dopunjen drugim molekulama podrške (npr. faktori virulencije) za postizanje specifičnog posla, a opet, čuvanje sigurnog -udaljenošču od odbrambenog arsenala ciljanih ćelija. Biohemijski signali kojima se prometuje od strane OMV-a mogu se uveliko razlikovati tokom situacija 'rata i mira'. U 'samozadovoljnim' bakterijskim kolonijama, OMV se mogu koristiti za prenos DNK do 'srodnih' mikroba za genetičke transformacije, kao i za translociranje molekula ćelijske signalizacije za utvrđivanje kvoruma i formiranje biofilma. Tokom 'izazova' od drugih tipova ćelija u okolini, OMV-i bi mogli biti poželjniji da nose enzime degradacije i subverzije. Isto tako, OMV mogu sadržavati više invazijskih proteina na interfejsu domaćin-patogen (slika 1). Očekuje se da su faktori okoline oko sekretornih mikroba odgovorni za indukciju ovih bakterija da sintetiziraju i luče specifično obogaćene OMV, što fiziološki odgovara neposrednom zadatku. Dakle, bakterijski OMV, koji su jaki imunomodulatori, mogu se manipulisati zbog njihovog imunogenog sadržaja i koristiti kao moćne patogena vakcina za imunizaciju ljudi i životinja protiv prijetećih infekcija.