Životinje
Životinje (latinski: Animalia) su višećelijski, Eukariota. organizmi u biološkom carstvu Animalia. Uz nekoliko izuzetaka, životinje konzumiraju organski materijal, udišu kisik, imaju miocite i sposobne su da se kreću, mogu se razmnožavati seksualno i rasti iz šuplje sfere ćelija, blastule, tokom embrionalnog razvoja. Do 2022. opisano je oko 2,16 miliona živih životinjskih vrsta - od kojih su oko 1,05 miliona insekti, preko 85 000 mekušci i oko 65 000 kičmenjaci. Procjenjuje se da na Zemlji postoji čak 7,77 miliona životinjskih vrsta. Dužina tijela životinja kreće se od 8,5 μm do 33,6 m. Oni imaju složenu ekologiju i interakciju jedni s drugima i svojim okruženjem, formirajući zamršene mreže hrane. Naučno proučavanje životinja je poznato kao zoologija, a proučavanje ponašanja životinja poznato je kao etologija. Većina živih životinjskih vrsta pripada infrakingdomu Bilateria, visoko proliferativnoj kladi čiji članovi imaju bilateralno simetričan plan tijela. Postojeći bilaterijci uključuju bazalnu grupu Xenacoelomorpha, ali velika većina pripada dvije velike superfile: protostomia, koji uključuju tipove kao što su člankonošci, mekušci, pljosnati crvi, annelidi i nematode, itd; i deuterostomia, koji uključuju tri phyla bodljokožaca, poluhordate i hordate, pri čemu su potonji s kralježnjacima njegov najuspješniji podfil. Prekambrijski oblici života koji se tumače kao rane složene životinje već su bili prisutni u edijakarskoj bioti kasnog proterozoika, ali fosili primitivne spužve i drugih spekulativnih ranih životinja datirani su već u tonijsko razdoblje. Gotovo svi moderni životinjski tipovi postali su jasno utvrđeni u fosilnim zapisima kao morske vrste tokom kambrijske eksplozije, koja je počela prije oko 539 miliona godina (Mya), a većina klasa tokom ordovicijskog zračenja 485,4 miliona godina. Identificirana je 6.331 grupa gena zajedničkih za sve žive životinje; oni su možda nastali od jednog zajedničkog pretka koji je živio 650 miliona godina prije kriogenijskog perioda. Historijski gledano, Aristotel je životinje podijelio na one s krvlju i one bez krvi. Carl von Linne je stvorio prvu hijerarhijsku biološku klasifikaciju za životinje 1758. svojom Systema Naturae, koju je Jean-Baptiste Lamarck proširio na 14 tipova do 1809. Godine 1874. Ernst Haeckel je podijelio životinjsko carstvo na višećelijske Metazoe (sada sinonim za Anima) Protozoe, jednoćelijski organizmi koji se više ne smatraju životinjama. U moderno doba, biološka klasifikacija životinja oslanja se na napredne tehnike, kao što je molekularna filogenetika, koje su efikasne u demonstriranju evolucijskih odnosa između taksona. Ljudi koriste mnoge druge životinjske vrste za hranu (uključujući meso, jaja i mliječne proizvode), za materijale (kao što su koža, krzno i vuna), kao kućne ljubimce i kao radne životinje za transport i usluge. Psi, prva pripitomljena životinja, korišteni su u lovu, sigurnosti i ratovanju, kao i konji, golubovi i ptice grabljivice, dok se druge kopnene i vodene životinje love radi sporta, trofeja ili zarade. Životinje koje nisu ljudi također su važan kulturni element ljudske evolucije, jer se pojavljuju u pećinskoj umjetnosti i totemima od najranijih vremena, a često su zastupljene u mitologiji, religiji, umjetnosti, književnosti, heraldici, politici i sportu.