Centralna dogma molekularne biologije
Centralna dogma molekularne biologije je u početnom obliku formulirana 1958. u jednom simpozijskom radu Francisa Cricka , koju je zatim potvrdio u članku objavljenom u elitnom žurnalu pod nazivom Nature 1970. Centralna dogma molekularne biologije se bavi detaljnim prijenosom bioloških informacija po sistemu ostatak-po-ostatak njenih informacijskih sekvenci. Ona počiva na stajalištu da se tok ovakve informacije ne može vratiti u obrnutom smjeru, ni na jednoj od prolaznih tačaka njene realizacije. Ukratko, konačni proizvod njene realizacije, (protein) se ne može vratiti u bilo koji drugi protein ili nukleinsku kiselinu. Prema mišljenju Marshalla Nirenberga: DNK stvara RNK koji onda stvara protein. Centralna dogma je okvir za razumijevanje prenosa informacija između polimerno strukturiranih sekvenci informacije (biopolimera), najčešćim ili uopće u živim organizmima. Postoje tri glavne klase takivih biopolimera: DNK, RNK ( nukleinske kiseline) i proteini. Moguće je zamisliti 9 (=3×3) pravaca međusobnog prijenosa biološke poruke među njima. Prema ovoj centralnoj dogmi molekularne biologije podijeljeni su u tri grupe od po tri: tri opća transfera (za koje se smatra da se normalno javljaju u većini ćelija), tri specijalna transfera (koji se javljaju pod posebnim uslovima, kod nekih virusa ili u laboratoriji), i tri nepoznata transfera (za koje se vjeruje da se ne javljaju). Generalni transferi opisuju normalni protok biološke informacije: DNK se može samokopirati sa jenog na drugi polulanac nukleotida DNK (replikacija DNK), DNK informacija se može kopirati na iRNK (transkripcija), i proteini se mogu sintetizirati prema iRNK informaciji kao prepis (template) putem translacije