Asteroidni pojas
Asteroidni ili planetoidini pojas je predio Sunčevog sistema između putanja Marsa i Jupitera, sa prosječnim udaljenostima od Sunca između 1.7 i 4 AJ, kojega karakterizira prisutnost brojnih asteroida. Većina asteroida u pojasu imaju ekscentricitete od 0.1 do 0.2. Područje najveće gustoće putanja asteroida je između 2.2 i 3.3 AJ. Orbitalni period traje 3,2-5,8 godina. Zbog međusobnih sudara njihove putanje se znatno mijenjaju. Nedostatak asteroida u neposrednoj blizini Jupitera naziva se Kirkwoodova praznina. Do sada je otkriveno, s najmanjim prečnikom od 1 km, oko 740000 asteroida. Otprilike polovina mase Glavnog pojasa sadržana je u četiri najveća asteroida: Ceres, Vesta, 2 Pallas i Hygiea. Ukupna masa pojasa iznosi približno 4% mase našeg Mjeseca. Ceres, jedini objekt u pojasu asteroida dovoljno veliki da može biti patuljasta planeta, ima prečnik od oko 950 km, dok Vesta, 2 Pallas i Hygiea imaju srednji prečnik manji od 600 km. Preostala tijela pojasa su manja od navedenih. Materijal asteroida tako je tanko raspoređen da su brojne bespilotne letjelice proletjele pojas bez većih incidenata. Uprkos tome, događaju se sudari između velikih asteroida, koji mogu dovesti do stvaranja porodice asteroida čiji članovi imaju slične orbitalne karakteristike i sastav. Pojedinačni asteroidi unutar asteroidnog pojasa kategorizirani su prema njihovim spektrima, a većina ih spada u tri osnovne grupe: ugljični (tip C), silikatni (tip S) i bogati metalima (tip M). Pojas je nastao od primordijalne (iskonske) Sunčeve nebule, kao grupa planetezimala . Planetezimali su manji prethodnici protoplaneta. Između Marsa i Jupitera, gravitacione perturbacije s Jupitera dale su protoplanetama toliko orbitalne energije da ove nisu mogle formirati planetu . Sudari među tijelima pojasa su postali previše nasilni i umjesto da se spoje, planetezimali i većina protoplaneta su se razbili. Kao rezultat toga 99,9% izvorne mase pojasa asteroida izgubljeno je u prvih 100 miliona godina od nastanka Sunčevog sistema . Neki su se fragmenti na kraju našli u unutrašnjem Sunčevom sistemu, što je dovelo do sudara meteorita s unutrašnjim planetama. Orbite asteroida i dalje su znatno poremećene kad god njihov period okretanja oko Sunca tvori orbitalnu rezonancu s Jupiterom. Na tim orbitalnim udaljenostima nastaje Kirkvudova pukotina dok se oni premještajuu druge orbite . Dana 22. januara 2014, ESA-ini naučnici objavili su prvo otkriće vodene pare na Ceresu, najvećem objektu u pojasu asteroida . Otkrivanje je izvršeno korištenjem infracrvenih senzora svemirske opservatorije Herschel. Nalaz je bio neočekivan jer se za komete, a ne za asteroide, smatralo da ispuštaju ovakva isparenja. Prema jednom od naučnika "Granice između kometa i asteroida postaju sve nejasnije" - Većina meteorita koji padnu na Zemlju dolazi baš iz ovog dijela Sunčevog sistema.