Ćelijska proliferacija
Proliferacija ćelija je proces kojim ćelija raste i dijeli se, dajući dvije nove ćerke ćelije. Proliferacija ćelija dovodi do eksponencijalnog povećanja broja ćelija i stoga je brzi mehanizam rasta tkiva. Proliferacija ćelija zahtijeva da se istovremeno pojave i rast ćelija i ćelijska dioba, tako da prosječna veličina ćelija ostaje konstantna u populaciji. Podjela ćelija može se dogoditi bez rasta ćelije, stvarajući mnogo progresivno manjih ćelija (kao u diobi zigota, dok se rast može dogoditi bez ćelijske diobe, da bi nastala jedna veća ćelija (kao u rastu neurona). Dakle, ćelijska proliferacija nije sinonim ni za rast ćelije ni za dijeljenje ćelija, uprkos činjenici da se ti termini ponekad koriste naizmjenično. Matične ćelije prolaze kroz ćelijsku proliferaciju, kako bi proizvele proliferirajuće ćelije kćerke koje se pojačavaju „tranzitom“ i koje se kasnije diferenciraju za konstrukciju tkiva tokom normalnog razvoja i rast tkiva, tokom regeneracije tkiva nakon zarastanja rane ili kod karcinoma. Ukupan broj ćelija u populaciji određen je stopom proliferacije ćelija umanjenom za stopu ćelijske smrti. Veličina ćelije ovisi i o rastu i o dijeljenju ćelija, s nesrazmjernim povećanjem brzine rasta ćelija što dovodi do stvaranja većih ćelija i nesrazmjernim povećanjem brzine ćelijske diobe što dovodi do stvaranja mnogih manjih ćelija. Proliferacija ćelija obično uključuje uravnotežen rast ćelija i stopu ćelijske diobe, koji održavaju približno konstantnu veličinu ćelija u eksponencijalno proliferirajućoj populaciji ćelija. Do proliferacije ćelija dolazi kombiniranjem rasta ćelija s pravilnim G1– S-faza – M – G2 fazama ćelijskog ciklusa, da bi se proizvelo mnogo diploidnih potomačkih ćelija. U jednoćelijskim organizmima proliferacija ćelija uglavnom odgovara na dostupnost hranjivih sastojaka u okolini (ili laboratorijski medij za rast). U višećelijskim organizmima, proces razmnožavanja ćelija strogo se kontrolira pomoću regulacije gena mreže kodirane u genomu, a izvršavaju je uglavnom transkripcijski faktori, uključujući one koji su regulirani transdukcijom signala puteva koje izazivaju faktori rasta tokom ćelijskih komunikacija u razvoju. Pored toga, unos hranljivih sastojaka u životinje može inducirati cirkulišuće hormone iz porodice Insulin / IGF-1, koji se takođe smatraju faktorima rasta, i koja funkcionira za promicanje proliferacije ćelija u ćelijama u tijelu koje su sposobne za to. Nekontrolirana proliferacija ćelija dovodi do povećane stope proliferacije ili neuspjeha ćelija da zaustave svoju proliferaciju u normalno vrijeme, pa je uzrok karcinoma.