Franjo I, kralj Francuske
Franjo I (francuski: François Ier; 12. septembar 1494 – 31. mart 1547) bio je kralj Francuske iz dinastije Valois koji je vladao od 1515. do svoje smrti. Bio je sin angulemskog grofa Karla i Ludovike Savojske. Naslijedio je svog rođaka i punca Luja XII koji je umro bez muškog nasljednika. Kao veliki mecena, pokrenuo je francusku renesansu privlačenjem mnogih italijanskih umjetnika koji su radili na dvorcu Chambord, uključujući i Leonarda da Vincija. Tokom Franjine vladavine došlo je do velikih kulturnih promjena u Francuskoj, širenja humanizma i protestantizma, i početka francuskog istraživanja Novoga svijeta. Jacques Cartier i drugi su osvojili mnoge teritorije u Americi i utrli put ekspanziji Francuskog kolonijalnog carstva. Zbog svoje uloge u razvoju i promicanju standardizovanog francuskog jezika, postao je poznat kao "le Père et Restaurateur des Lettres" ("otac i obnovitelj pisma"). On je također poznat kao "François au Grand Nez" ("Franjo veliki nos") i "Roi-Chevalier" ("vitez-kralj") zbog njegovog ličnog angažmana u ratovima protiv njegovog velikog rivala, Svetog rimskog cara i kralja Španije Karla V. Prateći politiku svojih prethodnika, Franjo je nastavio Italijanske ratove. Pošto je Karlo V naslijedio burgundsku Holandiju i prijestolje Španije, Francuska je geografski bila okružena Habsburškom dinastijom. Njegovi pokušaji sticanja podrške engleskog kralja Henrika VIII u borbi protiv Karla V su bili neuspješni. Nakon toga, formira Francusko-Osmanlijski savez sa sultanom Sulejmanom Veličanstvenim protiv Habsburške dinastije. Ovo je bio kontroverzan potez jednog kršćanskog kralja u to vrijeme.