Spinalni šok
Spinalni šok je prvi istražio Whytt 1750. godine kao gubitak osjećanja praćen motornom paralizom s početnim gubitkom, ali postepenim oporavkom refleksa, nakon povreda kičmene moždine (SCI) – najčešće sa potpunim transekcijama. Refleksi kičmene moždine ispod nivoa povrede su depresivni (hiporefleksija) ili ih nema (arefleksija), dok oni iznad nivoa povrede ostaju nepromenjeni. "Šok" u spinalnom šoku ne odnosi se na cirkulatorni kolaps i ne treba ga brkati sa neurogenim šokom, koji je opasan po život. Termin "spinalni šok" uveden je prije više od 150 godina, u pokušaju da se razlikuje arterijska hipotenzija zbog hemoragijskog izvora od arterijske hipotenzije zbog gubitka tonusa simpatikusa koji je rezultat ozljede kičmene moždine. Whytt je, međutim, možda raspravljao o istom fenomenu stoljeće ranije, iako nije dodijeljen nikakav opisni termin.