Serenada
Serenada, (italijanski: Serenata – "večernja muzika") množina serenade, oblik je vokalne muzike iz 18. vijeka, koja kombinuje mnoge značajke kantate, oratorija i opere. Korištenje ovog pojma proteže se unazad barem do 16. vijeka. U najširem smislu, odnosi se na muziku pisanu i izvedenu u nečiju čast. Ponekad ovaj termin je također korišten za čisto instrumentalnu muziku. Prema svom najčešćem korištenju, međutim, serenada je polu-dramatska po prirodi, bila je kraća, i ne tako savršeno organizovana kao opera, obično je izvedena uz mali orkestar i nekoliko kostimiranih pjevača. Bila je jednostavna i nepretenciozna sa malom scenom, a to je bio nastup tradicionalno predstavljen kao večernja zabava u sobi za primanje u palati. Djela su obično napisana u spomen na neki poseban događaj, kao što je rođendan kraljevske osobe, i bili su jako u modi na evropskim dvorovima (naročito na carevom dvoru u Beču). Tekstovi su često bili alegorijskog karaktera, predmeti se biraju iz mitologije ili drevne historije i tretirani su na takav način da prikazuju vrlo laskavo i simbolički podsjećaju na slavljenika. Alessandro Stradella je bio jedan od prvih kompozitora serenada, a za njim slijede Alessandro Scarlatti, Georg Friedrich Händel, i većina drugih autora s kraja 17. i 18. vijeka. Jedan od najtrajnijih i dobro poznatih primjeri ovog žanra je Händelova pastoralna serenada Acis i Galatea iz 1718. godine.