Optički zapis
Optički zapis se koristi za pohranu zvuka, podataka i pokretnih slika na optičkoj ploči koja je pljosnata, okrugla, napravljena od plastike presvučene sa reflektivnim materijalom. Podaci, zvuk i slike su spremljene u nizu u spiralnom tragu koji počinje od sredine optičke ploče. Optički zapis je relativno nova stvar u svijetu i prvo se koristilo za pohranjivanje pokretnih slika u ranim 1960-tim. Optički zapis danas je široko rasprostranjeni način za pohranu podataka zbog dostupnosti uređaja za zapisivanje i čitanje koji su zasnovani na principu optičkog zapisa, kao i po cijeni pristupačnih prazih medija. Historija optičkog snimanja može se podijeliti na nekoliko različitih velikih doprinosa. Pioniri optičkog snimanja radili su uglavnom samostalno, a njihova rješenja brojnih tehničkih izazova imaju vrlo karakteristične karakteristike, kao npr. reflektirajući disk (Compaan i Kramer) prozirni disk (Gregg) disketa (Russell) kruti disk (Compaan i Kramer) fokusirani laserski snop za očitavanje kroz providnu podlogu (Compaan i Kramer). Tehnologiju laserskog diska, koristeći transparentni disk, je izumio David Paul Gregg 1958. (i patentirao 1961. i 1990.).