Ekološka genetika
Ekološka genetika ili ekogenetika, ponekad i genekologija je nauka o genetičkim pojavama i procesima u prirodnim populacijama. Izgleda kao kontrast klasičnoj genetici, koja pretežno radi na laboratorijskim sojevima organizama, i analizi DNK, koja proučava nukleotidne sekvence gena na molekulskom nivou. Istraživanja u ovoj oblasti prvenstveno obuhvataju fenotipske osobine koje imaju ekološki značaj za individualni i populacijsku adaptivnu vrijednost, koja utiče na preživljavanje i razmnožavanje organizama. Primjeri mogu biti: sezona cvjetanja, tolerancija suše ili povećanog saliniteta, polimorfizmi, mimikrija, izbjegavanje napada predatora i tome slično. Ovakva istraživanja obično uključuju kombinirana terenska i laboratorijska proučavanja. Uzorci iz prirodnih populacija se mogu unijeti u laboratorije, gdje se njihova genetička varijacija proučava primjenom različitih metoda i genetičkih markera. Mogu se bilježiti mnoge genetičke i druge promjene u populacijama u različitim vremenima na različitim prostorima, kao što su plodnost, stope nataliteta i mortaliteta, modeli ponašanja i drugi pokazatelji. Takva istraživanja često se obavljaju na insektima i ostalim organizmima koji imaju; kratki generacijsko vrijeme, visoku plodnost, i lahko održavanje u laboratorijskim uvjetima.