Mendelovska genetika egzofenotipa čovjeka
Mendelovska genetika egzofenotipskih svojstava čovjeka se bavi samo osobinama iz domena kvalitativne varijacije i/ili onim kvantitativnim svojstvima koja se mogu opisati u arbitrarnim kategorijama, kao što su to bili Mendelove sorte niskog i visokog graška. Prema tome ova oblast klasične genetike obuvata samo ona svojstva koja se ponašaju po modelu monogenskog nasljeđivanja Prema modelu Mendelovskog nasljeđivanja, ako dijete, bar od jednog roditelja dobije dominantni alel, imat će dominantnu fenotipsku varijantu posmatrane osobine. Samo oni koji su dobili recesivni alel od oba roditelja ispoljit će recesivni fenotip. Oni koji primaju dominantni alel od jednog roditelja i recesivni od drugog, imat će će dominantnu varijantu osobine. Među beskonačno velikim brojem potencijalno opisivih osobina, veoma je malo onih koje se mogu uvrstiti u čisto Mendelovske osobine, jer fenotipsko ispoljavanje većina fenotipskih osobina je eksponat nepotpune dominacije, kodominantnosti i kvantitativnih doprinosa iz manjeg ili većeg broja gena. Recesivni fenotip teorijski može preskočiti bilo koji broj generacija, ostajući „uspavan“ u heterozigotnim "nositeljima", sve dok ne dobiju djecu sa nekim ko ima jedan ili oba recesivna alela, koje će prenijeti na svoje dijete. Ako je partner recesivni homozigot, šansa za ispoljavanje recesivnog fenotipa je 50%, a ako je, kao i pomenuti nositelj, i on heterozigot, u njihovom potomstvu će se pojaviti 25% osoba sa recesivnim fenotipom. Proučavanje morfološko-anatomskih, nesumnjivo nasljednih svojstava nailazi na posebne poteškoće zbog nepotpune ekspresivnosti ili penetrabilnosti gena koji ih kontroliraju, bez obzira na pripadnost nekom od opisanih modela nasljeđivanja.