Četiri godišnja doba (Vivaldi)
"Četiri godišnja doba" (italijanski Le quattro stagioni) je popularni naziv za ciklus od četiri koncerta za violinu i orkestar, djelo italijanskog baroknog kompozitora i violiniste Antonija Vivaldija. Inače napisano je 1723. kao dio zbirke od 12 koncerata pod nazivom "Il cimento dell’ armonia e dell’ inventione Op.8" (Takmičenje između harmonije i invencije) , a objavljen je 1725. Ovo djelo je naročito bilo popularno u Francuskoj a sam kralj Luj XV je zahtijevao da se jedan od ovih koncerata "Proljeće" (La Primavera) izvodi specijalno za njega. "Četiri godišnja doba" predstavljaju najhrabriji muzički program iz baroknog perioda. Sam kompozitor je napisao sonete koji idu uz svaki pojedinačni stavak u ovim koncertima. Ono što je zadivljujuće u ovom djelu je kako je Vivaldi precizno muzički opisao svaki sonet bez gubljenja ukupnog kvaliteta i ravnoteže samog muzičkog djela. U ova četiri koncerta Vivaldi opisuje zvukom svoje violine ljepote svakog godišnjeg doba i stvara ugođaj svakog od njih. Na primjer: fortisimo u "Ljetu" dočarava oluju s grmljavinom, a visoki tonovi violina i stakato u "Zimi" oštrinu leda. Koncerti slijede ustaljeni oblik od tri stavka: (brzi - polagani - brzi). "Četiri godišnja doba" su otkrivena tek u jesen 1926. godine, kada je u Nacionalnoj biblioteci u Torinu pronađeno više od polovine Vivaldijevih danas poznatih djela.