Put u središte Zemlje
Put u središte Zemlje (francuski: Voyage au centre de la Terre), također prevedeno s varijantnim naslovima Putovanje u središte Zemlje, klasičan je naučnofantastični roman Julesa Verne. Prvi put je objavljen na francuskom 1864, a zatim ponovo izdat 1867. u revidiranom i proširenom izdanju. Profesor Otto Lidenbrock je centralna figura priče, ekscentrični njemački naučnik koji vjeruje da postoje vulkanske cijevi koje sežu do samog središta Zemlje. On, njegov nećak Axel i njihov islandski vodič Hans spuštaju se u proslavljeni neaktivni islandski vulkan Snæfellsjökull, a zatim se bore s mnogim opasnostima, uključujući udubljenja, subpolarna tornada, podzemni okean i živa prahistorijska stvorenja iz mezozoika i kenozoika. Godine 1867. revidirano izdanje ubacilo je dodatni prahistorijski materijal u poglavlja 37–39. Na kraju su tri istraživača izbačena na površinu aktivnog vulkana Stromboli, koji se nalazi u južnoj Italiji. Kategorija podzemne fikcije postojala je mnogo prije Vernea. Međutim, odlika njegovog romana leži u dobro istraženoj viktorijanskoj nauci i inventivnom doprinosu naučnofantastičnom podžanru putovanja kroz vrijeme – Verneova inovacija je koncept prahistorijskog carstva koje još uvek postoji u današnjem svijetu. Putovanje je inspirisalo mnoge kasnije autore, uključujući Sir Arthur Conan Doylea u njegovom romanu Izgubljeni svijet, Edgara Ricea Burroughsa u njegovoj seriji Pellucidar, i J. R. R. Tolkiena u Hobitu.