Poljsko-Litvanska Unija
Poljsko-Litvanska Unija, formalno poznata kao Kraljevina Poljska i Veliko vojvodstvo Litvanija, ili jednostavno Poljska-Litvanija, bila je dvokonfederalna država, ponekad nazivana federacija Poljske i Litvanije kojom je vladao zajednički monarh u stvarnoj uniji, koji je bio i kralj Poljske i veliki vojvoda Litvanije. Bila je to jedna od najvećih i najnaseljenijih zemalja Evrope od 16. do 17. vijeka. U svom najvećem teritorijalnom opsegu, početkom 17. vijeka, Unija je pokrivala skoro 1.000.000 km2 i od 1618. godine održavala je multietničko stanovništvo od skoro 12 miliona. Poljski i latinski su bila dva službena jezika. Unija je osnovana Lublinskom unijom u julu 1569. godine, ali su Kraljevina Poljska i Veliko vojvodstvo Litvanije bile u de facto personalnoj uniji od 1386. brakom poljske kraljice Jadvige (Hedvige) i litvanskog velikog kneza Jogaila, koji je krunisan za poljskog kralja jure uxoris Władysław II Jagiełło. Prva podjela 1772. i Druga podjela 1793. uveliko su smanjile veličinu države. Unija je prestala postojati Trećom podjelom 1795. Unija je imala mnoge karakteristike jedinstvene među modernim državama. Njen politički sistem karakteriše stroga kontrola monarhijske moći. Ove kontrole je donijelo zakonodavno tijelo (sejm) pod kontrolom plemstva (szlačta). Ovaj idiosinkratični sistem bio je preteča modernih koncepata demokratije, od 1791. ustavne monarhije, i federacije. Iako su dvije sastavne države Unija bile formalno ravnopravne, Poljska je bila dominantni partner u Uniji. Poljsko-Litvanska Unija obilježena je visokim nivoom etničke raznolikosti i relativnom vjerskom tolerancijom, zagarantovanom Zakonom o Varšavskoj konfederaciji iz 1573. godine; međutim, stepen vjerske slobode varirao je tokom vremena. Ustav iz 1791. priznao je katoličanstvo kao "dominantnu religiju", za razliku od Varšavske konfederacije, ali je sloboda vjeroispovijesti i dalje bila dozvoljena. Nakon nekoliko decenija prosperiteta, ušla je u period dugotrajnog političkog, vojnog i ekonomskog pada. Unutrašnje trzavice i nesuglasice čak su dovodile do oružanih sukoba između plemića, kao što je to, na primjer, bio Litvanski građanski rat od 1697. do 1702. Rastuća slabost konfederacije dovela je do njene podjele među komšijama (Austrija, Pruska i Rusija) tokom kasnog 18. stoljeća. Neposredno prije svog raspada, Unija je usvojila velike reforme i donijela Ustav od 3. maja, koji je bio prvi kodifikovani ustav u modernoj evropskoj historiji i drugi u modernoj svjetskoj historiji nakon Ustava Sjedinjenih Država.