Masakr u Bijeljini
Masakr u Bijeljini označava ubistva između 48 i 78 civila kojeg su počinile srpske paravojne grupe u Bijeljini tokom 1. i 2. aprila 1992. za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini. Većina ubijenih bili su Bošnjaci. Ubijani su i pripadnici drugih naroda, kao i Srbi koje su lokalne vlasti smatrale nelojalnim. Ubistva su počinile lokalne paravojne grupe poznate kao Mirkovi četnici i Srpska dobrovoljačka garda (SDG, poznata i kao Arkanovi tigrovi, srbijanska paravojna grupa koju je predvodio Željko Ražnatović aka Arkan). SDG je bila pod komandom Jugoslavenske narodne armije (JNA), koju je kontrolirao tadašnji predsjednik Srbije Slobodan Milošević. U septembru 1991, vlada samoproglašene Srpske Republike Bosne i Hercegovine proklamirala je srpsku autonomnu oblast sa sjedištem u Bijeljini. U martu 1992, referendum o nezavisnosti Bosne i Hercegovine prošao je ogromnom podrškom Bošnjaka i Hrvata, dok je dobar dio Srba bojkotirao glasanje ili im je glasanje spriječeno kroz samoproglašene vlasti. Slabo organizirana, lokalna bošnjačka paravojna grupa Patriotska liga uspostavljena je kao odgovor na proklamiranje Srpske Republike Bosne i Hercegovine. Na 31. mart, Partiotska liga u Bijeljini je izazvala borbu lokalnih Srba i SDG-a. Na 1–2. april, SDG i JNA su preotele Bijeljinu uz malo otpora; ubistvima, silovanjima, pretresima kuća i pljačkanjima imovine. Ove poteze je opisao historičar genocida, prof. Eric D. Weitz na Gradskom koledžu u New Yorku. Profesor Michael Sells na Univerzitetu u Chicagu zaključio je da su [paravojnici] dovedeni da izbrišu historiju kulture bošnjačkog naroda Bijeljine. Oko 3. aprila, Vojska Republike Srpske uklonila je tijela masakriranih u očekivanju dolaska delegacije Vlade Republike Bosne i Hercegovine sa zadatkom istrage o tome šta se dogodilo. Jedan dio izvora iznio je broj ubijenih civila na stotine ili moguće hiljadu, ali su Haški tribunal (ICTY) i tužilaštvo Republike Srbije za ratne zločine bili samo u mogućnosti potvrditi između 48 i 78 ubistava. Poslijeratne istrage su dokumentirale ubistva nešto iznad 250 civila svih etniciteta u općini Bijeljina tokom rata. Nakon masakra, uslijedila je kampanja masovnog etničkog čišćenja nesrpskog stanovništa, sve su džamije porušene, a uspostavljeno je devet logora. Većina žrtava ubistava u Bijeljini nije zvanično popisana kao civilna žrtva rata, nego im se kao razlog smrti navodi "prirodna smrt." Od decembra 2014[update], lokalni sudovi nisu nikoga gonili za ubistva, niti ijedan pripadnik SDG nije proceusuiran za bilo koji zločin koje je jedinica vršila u Bijeljini ili drugdje u Hrvatskoj ili Bosni i Hercegovini. Miloševića je Haški tribunal optužio i osudio za iznošenje genocidne kampanje koja uključuje Bijeljinu i druge lokacije, ali je umro tokom procesa. Lideri Republike Srpske Biljana Plavšić i Momčilo Krajišnik su osuđeni za protjerivanje i prisilna premještanja u etničkom čišćenju koje je pratio masakr. Radovan Karadžić, bivši predsjednik Republike Srpske, služi kaznu za masakr i ostale zločine protiv čovječnosti izvršene u Bijeljini. Na kraju rata, manje od 2.700 Bošnjaka je i dalje živjelo u općini u odnosu na prijeratnu populaciju od 30.000. Srbi u Bijeljini slave 1. april kao tzv. "dan odbrane grada", a ulice u gradu nose imena po pripadnicima SDG.