Neoklasicizam
Neoklasicizam (od grčkog νέος nèos, "novo" i grčko κλασικός klasikόs, "najvišeg ranga") je naziv za umjetnički pravac iz 19. vijeka koji se ispoljavao u likovnim umjetnostima, književnosti, muzici, pozorištu i arhitekturi, a inspiracija su mu bila djela klasične umjetnosti stare Grčke i Rima. Neoklasicizam se nadovezuje na klasicizam u upotrebi stroge forme. Neoklasicizam je rođen u Rimu uglavnom zahvaljujući spisima njemačkog historičara umjetnosti Johanna Joachima Winckelmanna, u vrijeme ponovnog otkrića Pompeja i Herkulaneuma, ali njegova popularnost proširila se cijelom Evropom kad je generacija evropskih studenata umjetnosti završila Grand Tour i vratila se iz Italije u matične zemlje s novootkrivenim grčko-rimskim idealima. Glavni neoklasični pokret podudarao se s prosvjetiteljskim 18. vijekom i nastavio se u početak 19. vijeka, natječući se s romantizmom. U arhitekturi se taj stil nastavio tokom 19., 20. i do 21. vijeka. Evropski neoklasicizam u likovnoj umjetnosti započeo je približno 1760. godine u suprotnosti s tada preovladavajućim stilom rokokoa. Rokoko arhitektura naglašava gracioznost, ornamentiku i asimetriju. Neoklasična arhitektura temelji se na principima jednostavnosti i simetrije, koji su viđeni kao vrline umjetnosti starog Rima i Grčke, a neposrednije su izvučeni iz renesansnog klasicizma 16. vijeka. Svaki "neo" -klasicizam odabire neke modele iz niza mogućih klasika koji su mu dostupni, a druge zanemaruje. Neoklasični pisci i govornici, pokrovitelji i kolekcionari, umjetnici i vajari u periodu između 1765–1830 odali su počast ideji o generaciji Fidije. Međutim, primjeri skulptura koje su zapravo prihvatili vjerovatnije su bile rimske kopije helenističkih skulptura. Ignorisali su i arhaičnu grčku umjetnost i djela kasne antike. Rokoko umjetnost drevne Palmire došla je kao otkriće kroz gravure u Woodovom romanu The Ruins of Palmyra. Čak je i Grčka bila sve posjećenija, iako je u to vrijeme bila gruba zabačena provincija Osmanskog Carstva, te opasna za istraživanje. Zbog toga je neoklasicistička procjena grčke arhitekture bila procjenjivana posredstvom crteža i gravura, koje su suptilno izglađivali i uređivali, čime su ne uvijek svjesno "ispravljali" i "obnavljali" spomenike Grčke. Ampir (Carski stil), druga faza neoklasicizma u arhitekturi i dekorativnoj umjetnosti, imao je svoje kulturno središte u Parizu u Napoleonovo doba.