Vanćelijska tečnost
Vanćelijska tečnost (eng. Extracelular fluid: ECF) – ili vanćelijska tekućina i zapremina vanćelijske tečnosti – obično je termin koji označava sve tjelesne tečnosti van ćelija. Ostatak se zove unutarčelijska tečnost/tekućina (ICF). ECF i ICF su dvije glavne komponente tjelesnih tečnosti. U nekih životinja, uključujući i sisar, ECF se mogu podijeliti u dva glavna potkompartmenta, intersticijska tečnost/tekućina i krvna plazma, koje čine najmanje 97%. Vanćelijska tečnost sadrži i Transćelijska tečnost/tekućina, koja čini oko 2,5%. Ona također uključuje besćelijski dio limfe prema samoj logici definicije, iako se u rasprevama o ECF limfa obično tretira kao zanemarljiva ili implicitno je trpaju zajedno sa intersticijalnim tečnosti. Jedan od načina gledanja na ECF je da ima "dvije komponente.., plazmatsku i limfnu kao sistem za isporuku i intersticijsku tečnost za razmjenu rastvora. Kod ljudi, normalna koncentracija glukoze u vanćelijskoj tečnosti je regulirana homeostazom i iznosi oko 5 mM, a pH je čvrsto uređena buferskim rastvorom na oko 7,4. Obim ECF je obično 15  L, od kojih je 12  L intersticijska tečnost, a 3  L je plazma. Intersticijska tečnost čini 16% tjelesne težine osobe, a krvna plazma 4%.