Kiša
Kiša su kapljice vode koje su se kondenzirale iz atmosferske vodene pare, a zatim padaju pod gravitacijom, to je vid atmosferskih padavina, kao što su snijeg, grad i rose. Kiša nastaje kada kapi vode padaju na zemlju iz oblaka. Kiša ima veliku ulogu u hidrološkom krugu u kome vlaga iz okeana isparava, kondenzuje se u oblacima, pada nazad na Zemlju i vraća se u okean putem rijeka i potoka da bi započela novi ciklus. Osigurava vodu za hidroelektrane, navodnjavanje usjeva i pogodne uslove za mnoge vrste ekosistema. Oblik kišnih kapi se najčešće opisuje kao "oblik suze". okrugao na dnu i zakrivljen ka vrhu, ali ovaj opis je netačan (samo kapi vode kapane iz određenih izvora su "oblika suze" u momentu formiranja). Manje kapi kiše su sferičnog oblika. Veće kapi su spljoštene (oblika pljeskavice). Veoma velike kapi su oblika padobrana. U prosjeku, kap kiše je 1–2 mm u prečniku. Najveće zabilježene kapi kiše su uočene nad Brazilom i Maršalskim ostrvima 2004. - neke od njih velike 1 cm. U nekim kulturama su razvijene sprave za borbu protiv kiše kao što je kišobran ili kabanica. U tropskim krajevima ljudi ne vole da izlaze iz kuća tokom kišnih padavina, jer je kiša najčešće povezana sa olujom. Generalno, kiša je nešto ispod pH 6, zbog apsorpcije atmosferskog CO2, koji se u kapi pretvara u manje količine ugljične kiseline. U pustinjskim predjelima, prašina u vazduhu sadrži dovoljno kalcijum karbonata da parira prirodnoj kiselosti padavina, tako da kiša može biti neutralna ili čak i alkalna. Kiša ispod pH 5,6 se smatra kiselom kišom. Glavni uzrok proizvodnje kiše je vlaga koja se kreće duž trodimenzionalnih zona temperature i kontrasta vlage poznatih kao vremenski frontovi. Ako je prisutno dovoljno vlage i kretanja prema gore, padavine padaju iz konvektivnih oblaka (onih sa snažnim vertikalnim kretanjem prema gore) kao što su kumulonimbusi (grmljavinski oblaci) koji se mogu organizirati u uske kišne trake. U planinskim područjima moguće su obilne padavine gdje je tok uz nagib maksimiziran unutar vjetrovitih strana terena na nadmorskoj visini, što prisiljava vlažan zrak da se kondenzira i pada u obliku kiše duž strana planina. Na zavjetrinoj strani planina može postojati pustinjska klima zbog suhog zraka uzrokovanog nizbrinskim strujanjem koje uzrokuje zagrijavanje i isušivanje zračne mase. Kretanje monsunskog korita, ili intertropske zone konvergencije, donosi kišne sezone u klime savane. Efekat urbanog toplotnog ostrva dovodi do povećanja padavina, kako u količini tako i po intenzitetu, niz vetar od gradova. Globalno zagrijavanje također uzrokuje promjene u obrascu padavina na globalnom nivou, uključujući vlažnije uslove u istočnoj Sjevernoj Americi i sušnije uslove u tropima. Antarktik je najsuvlji kontinent. Globalno prosječna godišnja količina padavina na kopnu je 715 mm, ali je na cijeloj Zemlji mnogo veća na 990 mm. Sistemi klasifikacije klime kao što je Kepenov sistem klasifikacije koriste prosječnu godišnju količinu padavina kako bi pomogli u razlikovanju različitih klimatskih režima. Padavine se mjere pomoću kišomjera. Količine padavina mogu se procijeniti meteorološkim radarom.