Divlji tip
Divlji tip (široko prihvaćena engleska skraćenica wt) je oznaka koja se odnosi na fenotip izvornog oblika vrste, kakav se javlja u prirodi. Originalno, divlji tip je bio definiran kao produkt "normalnog" alela na datom lokusu, za razliku onog koji proizvode nestandardni – mutantni aleli. "Mutantni” aleli mogu varirati u širokom rasponu, čak i ponovo dobiti divlji tip ukoliko se dogodi povratna mutacija u datoj populaciji. Nastavak u konstrukciji genetičkih mapa postaje kreativniji ako se prepoznaju oblici interakcije mutantnih, sa ostalim alelnim varijantama posmatranog lokusa i njihov uticaj na fenotipsko ispoljavanje. Procjenjuje se da je većina ili su svi lokusi postojećih gena u raznim oblicima alela, koji se razlikuju, po frekvenciji, u cijelom geografskom opsegu jedne vrste i da jedinstven divlji tip ne postoji. Općenito, međutim, najčešći alel – tj. onaj sa najvećom frekvencijom gena – je onaj koji se smatra divljim tipom. Koncept divljeg tipa je koristan u istraživanjima nekih eksperimentalnih (model) organizama, kao što su voćne mušice Drosophila melanogaster , u kojoj su poznati standardi fenotipova za funkcije i strukture kao što su boja očiju ili oblik krila oblika , pri čemu se zna da su posljedic posebnih genskij mutacija koji proizvode prepoznatljive fenotipove, kao što su "marelica" "bar oči" ili "degenerirana krila". Aleli divljeg tipa se označavaju i sa "+" oznakom u potenciji, na primjer B+ i Vg+, za okrugle oči i krila u punoj veličini. Shodno tome, recesivni mutantni aleli se označavaju sa b i vg ili B- i Vg-. Manipulacije gena za ove osobine su dovele do današnjeg razumijevanja o tome kako geni djeluju i kako osobine mutiraju unutar populacije. Istraživanje koje uključuje manipulaciju alela divljeg (izvornog) tipa ima primjenu u mnogim poljima, uključujući i borbu protiv bolesti i komercijalnu proizvodnju hrane.