Henrik V, kralj Engleske
Henrik V (16. septembar 1386. - 31. august 1422.) bio je kralj Engleske od 1413. do 1422. godine. Uprkos relativno kratkoj vladavini, Henrikovi izvanredni vojni uspjesi u Stogodišnjem ratu protiv Francuske su učinili Englesku jednom od najjačih vojnih sila u Evropi. Time je Henrik postao jedan od najvećih kraljeva ratnika srednjevjekovne Engleske. U mladosti, tokom vladavine svog oca Henrika IV, je stekao vojno iskustvo boreći se protiv Velšana tokom pobune Ovaina Glindura i protiv moćne aristokratske porodice Perci iz Northumberlanda u bitci kod Shrewsburyja. Henrik je imao sve veću ulogu u engleskoj vladi zbog narušenog zdravstvenog stanja Henrika IV, a nesuglasice između oca i sina su dovele do političkog sukoba. Nakon očeve smrti 1413. godine, Henrik je preuzeo kontrolu nad zemljom te nastavio započeti rat sa Francuskom (1337. - 1453.). Njegovi vojni uspjesi kulminirali su slavnom pobjedom u bici kod Agincourta 1415. godine. Iskoristivši političke podjele unutar Francuske okupirao je Normandiju. Nakon višemjesečnih pregovora sa francuskim kraljem Karlom VI potpisan je 1420. godine sporazum iz Troyesa, u kojem ga je Karlo VI priznao kao regenta i nasljednika francuskog prijestolja. Nakon potpisivanja ovog sporazuma sve je ukazivalo na stvaranje unije između Engleske i Francuske. Njegova iznenadna i neočekivana smrt dvije godine kasnije je osudila Englesku na dugu i tešku borbu njegovog maloljetnog sina Henrika VI.