Brian Josephson
Brian David Josephson FRS (rođen 4. januara 1940.) je velški teorijski fizičar i profesor emeritus fizike na Univerzitetu u Kembridžu. Najpoznatiji po svom pionirskom radu na superprovodljivosti i kvantnom tuneliranju, dobio je Nobelovu nagradu za fiziku 1973. za svoje predviđanje Josephsonovog efekta, napravljeno 1962. godine kada je bio 22-godišnji student doktorskih studija na Univerzitetu Cambridge. Josephson je jedini Velšanin koji je dobio Nobelovu nagradu za fiziku. Nagradu je podijelio s fizičarima Leom Esakijem i Ivarom Giaeverom, koji su zajedno dobili polovinu nagrade za vlastiti rad na kvantnom tuneliranju. Josephson je svoju akademsku karijeru proveo kao član grupe za teoriju kondenzovane materije u Kembridž Laboratoriji Kevendiš. Bio je član Trinity Collegea u Kembridžu od 1962. godine i bio je profesor fizike od 1974. do 2007. Početkom 1970-ih, Josephson je preuzeo transcendentalnu meditaciju i usmjerio svoju pažnju na pitanja izvan granica glavne nauke. Postavio je projekat ujedinjenja uma i materije u Cavendish-u kako bi istražio ideju inteligencije u prirodi, odnos između kvantne mehanike i svijesti, te sintezu nauke i istočnjačkog misticizma, široko poznatog kao kvantni misticizam. Izrazio je podršku temama kao što su parapsihologija, pamćenje vode i hladna fuzija, zbog čega je bio u fokusu kritika kolega naučnika. Matthew Reisz je napisao u Times Higher Education 2010. da je Josephson dugo bio jedna od "živopisnijih figura fizike". Njegova podrška neortodoksnim ciljevima izaziva kritike kolega naučnika od 1970-ih, uključujući Philipa Andersona. Josephson kritiku smatra predrasudama i vjeruje da mu je ona lišila akademsku mrežu podrške.