Gradska bosanska kuća osmanskog doba
Stambena bosanska kuća iz osmanskog perioda je osnovna arhitektonsko-urbanistička cjelina u Bosni i Hercegovini u periodu od 16. do 19. stoljeća. Graditeljstvo bosanskohercegovačkog sela veoma sporo se mijenjalo i ostalo je uglavnom vjerno srednjovjekovnim tradicijama. Grad bio je elastičniji i prihvatio je orijentalni način života, a samim tim i graditeljstvo i arhitekturu stambenog prostora. Izvorna osnova, u svim kućama osmanskog perioda potječe iz Anadolije, sastavljene od dva osnovna dijela: pojedinačne sobe i natkrivenog hola koji povezuje jednu ili više soba. Ovakva stambena kuća nosi u sebi neke veoma bitne odlike nomadskog šatora jurte. Osnovni oblik osmanske kuće (jednospratnica sa prizemljem i jednim spratom), prodro je u sve krajeve Bosne i Hercegovine. S obzirom na dužinu perioda kao i na različite regionalne utjecaje kojima je bila izložena u različitim područjima, tokom vremena je dolazilo do izvjesnih promjena kuće, ali osnovni principi su zadržani i primijenjeni u svakom pojedinom slučaju. Na stvaranje nekoliko podtipova uticali su: Klimatski uslovi (kontinentalni i mediteranski). Mediteranska klima uticala je na stvaranje specifične kuće u Hercegovini Topografija terena naročito došla je do izražaja na brdovitom terenu Jajca gdje je nastao i poseban podtip - Bosanska kuća Jajce Građevinski materijal Socijalni i ekonomski uslovi. Pojedini gradovi Bosne svoj ekonomski prosperitet zasnivali su na različitim ekonomskim i društvenim mogućnostima. Fojnica i Kreševo bili su rudarska naselja, Foča trgovačko. Neka naselja ostala su fortifikacijske tvrđave (Travnik, Počitelj, Ostrožac), dok su Sarajevo i Banja Luka postali administrativni centri. Nastojanja narodnih neimara da u svaki objekat unese nešto svoje.