Desanka Maksimović
Desanka Maksimović (16. maj 1898 – 11. februar 1993) bila je srbijanska pjesnikinja, književnica i prevoditeljica. Njeni prvi radovi objavljeni su u književnom časopisu Misao 1920, dok je studirala na Univerzitetu u Beogradu. Nakon par godina njene pjesme su se pojavile u Srpskom književnom glasniku, najuticajnijoj beogradskoj književnoj publikaciji. Godine 1925. dobila je stipendiju francuske vlade za jednogodišnji studij na Univerzitetu u Parizu. Po povratku je postavljena za profesora u elitnoj beogradskoj Prvoj djevojačkoj gimnaziji, gdje će ostati do Drugog svjetskog rata. Godine 1933. udala za Sergeja Slastikova, ruskog pisca emigranta. Nakon što su je Nijemci 1941. otpustili sa dužnosti u srednjoj školi, dovedena je u stanje siromaštva i prisiljena da radi povremene poslove kako bi preživjela trogodišnju okupaciju. U tom periodu imala je samo dozvolu da objavljuje dječiju literaturu, ali je tajno sastavila zbirku patriotskih pjesama, koje su objavljene tek nakon rata. Među njima je bila i Krvava bajka o ubijanju školaraca od strane Wehrmachta u Masakru u Kragujevcu. Mnogo je recitovana na poslijeratnim komemorativnim svečanostima i postala je jedna od najpoznatijih pjesama na srpskom jeziku. Povodom svog 60. rođendana, 1958. proglašena je dobitnicom niza počasti i nagrada. Godine 1964. objavila je jedno od svojih najcjenjenijih djela, svesku refleksivne poezije Tražim pomilovanje. Prikrivena kritika Tita i njegove vlade popularisala je ovo djelo. Slijedeće godine postala je redovni član Srpske akademije nauka i umjetnosti. Nakon muževe smrti 1970, njena poezija se sve više počela ticala teme ljudske smrtnosti. Mnogo je putovala 1970-ih i 1980-ih godina, a neke od njenih gostovanja u inostranstvu inspirisale su nekoliko njenih radova. Uključila se u napore u borbi protiv vladine cenzure početkom 1980-ih i bila je aktivna do svoje smrti 1993. Bila je prva srpska pjesnikinja koja je stekla široku prihvaćenost u jugoslovenskim književnim krugovima i u široj javnosti. Jedna književnica napominje da je služila kao primjer drugim Srpkinjama koje su željele da se bave književnošću. Njena reputacija, koja je bila takva da je većina njenih savremenika nazivala samo imenom, navela je jednog autora da je opisuje kao "najomiljeniju srpsku pjesnikinju dvadesetog vijeka".