Dablinska konvencija
Dablinska konvencija je međunarodni ugovor Evropske unije (EU) koji određuje koja je država članica EU odgovorna za ispitivanje zahtjeva za azil, koje su podnijele osobe koje traže međunarodnu zaštitu prema Ženevskoj konvenciji i Direktivi o kvalifikacijama EU, unutar Evropske unije. To je kamen temeljac Dablinskog sistema, koji se sastoji od Dablinske uredbe i Uredbe EURODAC, koja uspostavlja evropsku bazu podataka o otisku prstiju za neovlašćene ulaske u EU. Dablinska uredba ima za cilj "brzo određivanje države članice odgovorne za zahtjev za azil" i predviđa transfer tražitelja azila u tu državu članicu. Dablinski režim je uspostavljen Dablinskom konvencijom, koja je potpisana u Dublinu u Irskoj 15. juna 1990. godine, a prvi put je stupila na snagu 1. septembra 1997. za prvih dvanaest potpisnica (Belgija, Danska, Francuska, Njemačka, Grčka, Irska, Italija, Luksemburg, Holandija, Portugal, Španija i Ujedinjeno Kraljevstvo), 1. oktobra 1997. za Austriju i Švedsku, i 1. januara 1998. za Finsku. Dok je konvencija bila otvorena za pristupanje samo državama članicama Evropskih zajednica, Norveškoj i Islandu, države nečlanice su 2001. godine sklopile sporazum sa EK o primjeni odredbi Konvencije na svojim teritorijama.