Mara Branković
Mara Branković (1412 - 1487)) je bila kćerka srpskog despota Đurđa Brankovića i njegove prve supruge, sestre trapezuntskog cara Ivana IV. Mara se u junu 1433. zaručila za osmanskog sultana Murata II. Zaruke su trebale spriječiti napad Osmanskog Carstva na Srbiju. U trenutku zaruka Mara je imala 21 godinu, a njen zaručnik 36. Brak je sklopljen 4. septembra 1435. Mara je osmanskom sultanu u miraz donijela Dubočicu i Toplički okrug. Sultan je već imao suprugu, ali je preferirao Maru, u koju se i zaljubio. Uprkos tome, Mara je uvijek sultanovu prvu suprugu tretirala s poštovanjem. Mara je bila vrlo bliska sa svojim posinkom, Mehmedom II. Nakon smrti sultana Murata II, Mara se vratila u Srbiju svom ocu i maćehi Jerini. Odbila je bračnu ponudu bizantskog cara Konstantina XI. Mara je 1457, nakon smrti maćehe, za koju se vjerovalo da je bila otrovana od svog najmlađeg sina, Marinog polubrata Lazara, pobjegla u Osmansko Carstvo zajedno s mlađim, slijepim polubratom Grgurom. U Osmanskom Carstvu velikodušno ju je primio njen posinak, sultan Mehmed II, koji ju je tretirao kao majčinsku figuru. Imala je vlastiti dvor u Ježevu, ali je bila prisutna i na sultanovom dvoru. Mara je znala da Mehmed II planira osvojiti Srbiju, te se nije protivila njegovoj namjeri. Mara je živjela u milosti svoga posinka, koji joj je 1459. poklonio Manastir svete Sofije sa svim njegovim prihodima. U dokumentu kojim joj sultan poklanja manastir, on je naziva svojom majkom i gospodaricom kršćanskih plemkinja. Godiine 1459. Marin polubrat Grgur je napustio njen dvor i zamonašio se na Svetoj gori. Deset godina kasnije, na dvoru joj se pridružila sestra, Katarina, celjska grofica. Dvije sestre, pogotovo Mara, bile su vrlo uticajne u Osmanskom Carstvu. Mara je na svoj dvor primala izbjegle srpske plemiće i vodila vanjskopolitičke poslove u sultanovo ime. Mara je lično primala mletačke ambasadore, koji su je nazivali carevom maćehom i maćehom velikog Turčina. Za vrijeme rata između Mlečana i Turaka, Mara i njena sestra Katarina su igrale ulogu diplomata koji su posredovali između dvije strane. Zajedno sa sestrom, Mara je primala dubrovačke ambasadore. Među ostalim, Mara je na svoj dvor primila i kćer svoga brata Lazara, posljednju bosansku kraljicu Maru. Sojom obavezom je smatrala zaštitu pravoslavnog naroda koji je živio na teritoriji njenog posinka. Izdvajala je vlastiti novac za održavanje manastira i crkvi. Bila je vrlo uticajna pri izboru crkvenih vođa. Mara je ostala iznimno uticajna i nakon Mehmedove smrti, odnosno tokom vladavien njegovog nasljednika, Bajazida II. Umrla je u Ježevu 14. septembra 1487.