Britansko mandatno područje u Mezopotamiji
Britansko mandatno područje u Mezopotamiji (arapski: الانتداب البريطاني على العراق) bilo je po članu 22. Društva naroda, mandatno područje klase A, područje bivšeg Osmanlijskog Carstva, osnovano nakon završetka Prvog svjetskog rata, 1920. godine pod upravom Velike Britanije, osnovano odlukom Društva naroda, na osnovu Sporazuma Sykes-Picot. Ovim je sporazumom uprava nad područjem današnjeg Iraka dodijeljeno Velikoj Britaniji, a potvrđeno je sporazumom u San Remu 25. aprila 1920. Francuska je dobila upravu nad drugom zonom koja je obuhvatala područja današnje Sirije i Libanona. Civilna uprava dodijeljena je britanskom visokom komesaru Percyju Coxu i njegovom zastupniku Arnoldu Wilsonu. Nakon ubistva jednog britanskog oficira u Nadžafu i nemira koji su uslijedili usljed represalija Britanaca, hiljade Asiraca su zbog terora Turaka spas našli bijegom u Irak. Najveći problem je bio nezadovoljstvo iračkih nacionalista, koji nisu priznavali britansku upravu, te su tvrdili da je formiranje područja zapravo, drugi vid kolonijalne okupacije.