Jednostavne mašine
Jednostavna mašina je mehanički uređaj koji mijenja smjer ili veličinu sile. Općenito, oni se mogu definirati kao najjednostavniji mehanizmi koji koriste mehaničku prednost (koja se također naziva poluga) za umnožavanje sile. Obično se termin odnosi na šest klasičnih jednostavnih mašina koje su definisali renesansni naučnici: Poluga Točak i osovina Remenica Kosa ravnina Klin Šraf Jednostavna mašina koristi jednu primijenjenu silu da izvrši rad protiv jedne sile opterećenja. Zanemarujući gubitke zbog trenja, rad na teretu jednak je radu primijenjene sile. Mašina može povećati količinu izlazne sile, po cijenu proporcionalnog smanjenja udaljenosti koju pomiče teret. Omjer izlazne i primijenjene sile naziva se mehanička prednost . Jednostavne mašine se mogu smatrati elementarnim "građevinskim blokovima" od kojih su sastavljene sve komplikovanije mašine (ponekad nazvane "složene mašine" ). Na primjer, točkovi, poluge i remenice se koriste u mehanizmu bicikla. Mehanička prednost složene mašine samo je proizvod mehaničkih prednosti jednostavnih mašina od kojih se sastoji. Iako su i dalje od velike važnosti u mehanici i primijenjenoj nauci, moderna mehanika je pomaknula dalje od pogleda na jednostavne mašine kao krajnje građevne blokove od kojih se sve mašine sastoje, a koje su nastale u renesansi kao neoklasično pojačanje starogrčkih tekstova. . Velika raznolikost i sofisticiranost modernih mašinskih veza, koje su nastale tokom industrijske revolucije, neadekvatno je opisana u ovih šest jednostavnih kategorija. Različiti post-renesansni autori su sastavili proširene liste "jednostavnih mašina", često koristeći termine kao što su osnovne mašine, složene mašine, ili mašinski elementi kako bi ih razlikovali od klasičnih jednostavnih mašina iznad. Do kasnih 1800-ih, Franz Reuleaux je identifikovao stotine mašinskih elemenata, nazivajući ih jednostavnim mašinama. Moderna teorija mašina analizira mašine kao kinematičke lance sastavljene od elementarnih veza koje se nazivaju kinematičkim parovima.