Nanočestica
Nanočestica ili ultrafina čestica se obično definiše kao čestica materije prečnika između 1 i 100 nanometara (nm). Termin se ponekad koristi za veće čestice, do 500 nm,  ili vlakna i cijevi koje su manje od 100 nm u samo dva smjera. U najnižem opsegu, metalne čestice manje od 1 nm se obično nazivaju klasteri atoma. Nanočestice se obično razlikuju od mikročestica (1-1000 µm), "fine čestice" (veličine između 100 i 2500 nm) i "grube čestice" (u rasponu od 2500 do 10 000 nm), jer njihova manja veličina pokreće vrlo različita fizička ili hemijska svojstva, poput koloidnih svojstava i ultrabrzih optičkih efekata ili električnih svojstava. Budući da su više podložni braunovskom kretanju, obično se ne sedimentiraju, poput koloidnih čestica za koje se, obrnuto, obično smatra da se kreću od 1 do 1000 nm. S obzirom da su mnogo manje od talasnih dužina vidljive svjetlosti (400-700 nm), nanočestice se ne mogu vidjeti običnim optičkim mikroskopima, što zahtijeva upotrebu elektronskih mikroskopa ili mikroskopa sa laserom. Iz istog razloga, disperzije nanočestica u prozirnim medijima mogu biti transparentne, dok suspenzije većih čestica obično raspršuju dio ili svu vidljivu svjetlost koja pada na njih. Nanočestice također lahko prolaze kroz uobičajene filtere, kao što su obične keramičke svijeće, tako da odvajanje od tekućina zahtijeva posebne tehnike nanofiltracije. Svojstva nanočestica često se značajno razlikuju od osobina većih čestica iste supstance. Pošto je tipični prečnik atoma između 0,15 i 0,6 nm, veliki dio materijala nanočestice leži unutar nekoliko atomskih promjera njene površine. Stoga svojstva tog površinskog sloja mogu dominirati nad svojstvima rasutog materijala. Ovaj efekat je posebno jak za nanočestice dispergovane u mediju različitog sastava, jer interakcije između dva materijala na njihovom interfejsu takođe postaju značajne. Nanočestice su široko rasprostranjene u prirodi i predmet su proučavanja u mnogim naukama kao što su hemija, fizika, geologija i biologija. Budući da su na prijelazu između masivnih materijala i atomskih ili molekularnih struktura, često pokazuju fenomene koji se ne primjećuju ni na jednoj skali. Važna su komponenta atmosferskog zagađenja i ključni sastojci u mnogim industrijaliziranim proizvodima kao što su boje, plastika, metali, keramika i magnetni proizvodi. Proizvodnja nanočestica sa specifičnim svojstvima je grana nanotehnologije. Općenito, mala veličina nanočestica dovodi do niže koncentracije tačkastih defekata u usporedbi s njihovim velikim pandanima, ali one podržavaju različite dislokacije koje se mogu vizualizirati korištenjem elektronskih mikroskopa visoke rezolucije. Međutim, nanočestice pokazuju različitu mehaniku dislokacije, što, zajedno sa njihovom jedinstvenom površinskom strukturom, rezultira mehaničkim svojstvima koja su različita od masivnog materijala. Nesferične nanočestice (npr. prizme, kocke, šipke itd.) pokazuju svojstva zavisna od oblika i veličine (i hemijske i fizičke) (anizotropija). Nesferične nanočestice zlata (Au), srebra (Ag) i platine (Pt) zbog svojih fascinantnih optičkih svojstava nalaze različite primjene. Nesferične geometrije nanoprizme daju visoke efektivne poprečne presjeke i dublje boje koloidnih rastvora. Mogućnost pomjeranja rezonantnih talasnih dužina podešavanjem geometrije čestica omogućava njihovu upotrebu u oblastima molekularnog obilježavanja, biomolekularnih testova, detekcije metala u tragovima ili nanotehničkih aplikacija. Anizotropne nanočestice pokazuju specifično apsorpciono ponašanje i stohastičku orijentaciju čestica pod nepolarizovanim svetlom, pokazujući poseban režim rezonancije za svaku ekscitabilnu osu. Ovo svojstvo se može objasniti činjenicom svakodnevnog razvitka u oblasti sinteze ovih nanočestica za njihovu pripremu u velikom prinosu.