Arnold Sommerfeld
  Arnold Johannes Wilhelm Sommerfeld, ForMemRS ( Njemački: [ˈzɔmɐˌfɛlt] ; 5. decembar 1868. – 26. april 1951.) bio je njemački teorijski fizičar koji je bio pionir razvoja atomske i kvantne fizike, a također je obrazovao i podučavao mnoge studente za novu eru teorijske fizike. Bio je supervizor doktorskih studija za mnoge dobitnike Nobelove nagrade za fiziku i hemiju (samo je JJ Thomsonov mentorski zapis uporediv s njegovim). Uveo je drugi kvantni broj (azimutalni kvantni broj) i treći kvantni broj (magnetni kvantni broj). Također je uveo konstantu fine strukture i pionirsku teoriju rendgenskih valova. Sommerfeld je studirao matematiku i fizičke nauke na Univerzitetu Albertina u svom rodnom gradu, Königsbergu, Istočna Pruska. Njegov savjetnik za disertaciju bio je matematičar Ferdinand von Lindemann, a također je imao koristi od nastave kod matematičara Adolfa Hurwitza i Davida Hilberta i fizičara Emila Wiecherta. Njegovo učešće u studentskom bratstvu Deutsche Burschenschaft rezultiralo je ožiljkom od duela na njegovom licu. Doktorirao je. 24. oktobra 1891. godine (22 godine). Nakon što je doktorirao, Sommerfeld je ostao u Königsbergu da radi na svojoj diplomi nastavnika. Državni ispit je položio 1892. godine, a zatim je počeo godinu dana služenja vojnog roka, što je odslužio u rezervnom puku u Königsbergu. Obavezno služenje vojnog roka odslužio je septembra 1893. godine, a narednih osam godina nastavio je dobrovoljno služenje vojnog roka od osam sedmica. Sa podignutim brkovima, svojom tjelesnom građom, pruskim držanjem i ožiljkom od mačevanja na licu, odavao je utisak pukovnika husara. Od 1906. Sommerfeld se uspostavio kao redovni profesor fizike i direktor novog Instituta za teorijsku fiziku na Univerzitetu u Minhenu. Odabrao ga je za ove pozicije Wilhelm Röntgen, direktor Instituta za fiziku u Minhenu, za kojeg je Sommerfeld smatrao da je pozvan u "privilegiranu sferu djelovanja". Četvorica Sommerfeldovih doktorskih studenata, Werner Heisenberg, Wolfgang Pauli, Peter Debye i Hans Bethe osvojili su Nobelove nagrade, dok su drugi, među kojima su najznačajniji, Walter Heitler, Rudolf Peierls, Karl Bechert, Hermann Brück, Paul Peter Ewald, Eugene Feenberg, Herbert Fröhlich, Erwin Fues, Ernst Guillemin, Helmut Hönl , Ludwig Hopf, Adolf Kratzer, Otto Laporte, Wilhelm Lenz, Karl Meissner, Ernst Guillemin, Ernstrich Welger, E. Gregor Wentzel, Alfred Landé i Léon Brillouin postali su poznati sami po sebi. Trojica Sommerfeldovih postdoktorskih studenata, Linus Pauling, Isidor I. Rabi i Max von Laue, dobili su Nobelove nagrade, a deset drugih, William Allis, Edward Condon, Carl Eckart, Edwin C. Kemble, William V. Houston, Karl Herzfeld, Walther Kossel, Philip M. Morse, Howard Robertson, i Wojciech Rubinowicz ] su postali poznati sami po sebi. Walter Rogowski, student dodiplomskih studija u Sommerfeldu na RWTH Aachenu, također je postao poznat sam po sebi. Max Born je vjerovao da Sommerfeldove sposobnosti uključuju "otkrivanje i razvoj talenata". Albert Einstein je rekao Somerfeldu: "Ono čemu se posebno divim kod vas je to što ste, takoreći, izvukli iz tla tako veliki broj mladih talenata." Sommerfeldov stil kao profesora i direktora instituta nije pravio distancu između njega i njegovih kolega i studenata. Pozivao ih je na saradnju, a njihove ideje su često uticale na njegove stavove o fizici. Zabavljao ih je u svom domu i sastajao se s njima u kafićima prije i poslije seminara i kolokvijuma. Sommerfeld je posjedovao kolibu za alpsko skijanje u koju su studenti često bili pozivani na diskusije o fizici koja je zahtjevna kao i sport.