Enrico Fermi
Enrico Fermi bio je italijanski i američki fizičar i tvorac prvog svjetskog nuklearnog reaktora, Nuklearni reaktor CP 1. Prvenstveno se interesirao za nuklearnu fiziku i smatra se tvorcem nuklearnog doba, te je učestvovao u razvoju prve nuklearne bombe. Bio je jedan od malobrojnih fizičara koji su teoretski i eksperimentalno bili veoma uspješni. Fermi je držao nekoliko patenata vezanih za upotrebu nuklearne energije. Dobitnik je Nobelove nagrade za fiziku 1938. za rad na nuklearnoj fisiji. Napravio je značajan doprinos u razvoju statističke mehanike, kvantne teorije i fizike nuklearnih i fizičkih čestica. Prvi njegov veliki doprinos bio je u statističkoj mehanici. Nakon što je Wolfgang Pauli formulisao svoj princip isključenja 1925. godine, Fermi je nastavio dalje istraživanje u kome je primijenio princip na idealnom gasu, koristeći pri tom statističku formulaciju koja je danas poznata kao Fermi–Diracova statistika. Danas, čestice koje su u skladu sa principom isključenja nazivaju se "fermioni". Pauli je kasnije postulirao postojanje neizražene nevidljive čestice koja se emituje zajedno sa elektronom tokom beta raspada, kako bi se zadovoljio zakon o očuvanju energije. Fermi je iskoristio ovu ideju, razvijajući model koji je uključivao postuliranu česticu, koju je nazvao "neutrino". Njegova teorija, kasnije nazvana Fermijeva interakcija, a sada poznata kao slaba interakcija, opisala je jednu od četiri osnovne sile prirode. Kroz eksperimente koji indukuju radioaktivnost sa nedavno otkrivenim neutronom, Fermi je otkrio da spori neutroni bivaju lakše zarobljeni nego brzi. Na osnovu ovog otkrića razvio je Fermijevu jednačinu da bi to opisao. Nakon bombardovanja torija i urana sa sporim neutronima, zaključio je da je stvorio nove hemijske elemente. Iako je dobio Nobelovu nagradu za ovo otkriće, novi elementi su kasnije otkriveni kao proizvodi nuklearne fisije. Po njemu je nazvan i hemijski element fermij (Fm).