Psihološka distanca
Psihološka distanca je stepen do kojeg se ljudi osjećaju udaljenima od neke pojave. Udaljenost u ovom slučaju nije ograničena na fizičko okruženje, već može biti i apstraktna. Udaljenost se može definirati kao razdvajanje između sebe i drugih instanci kao što su osobe, događaji, znanje ili vrijeme. Psihološka distanca je prvi put definirana u Tropeuovoj i Libermanovoj teoriji konstruktivnog nivoa (CLT). Međutim, Trope i Liberman identificirali su samo vremensku udaljenost kao separator. Ovo je od tada revidirano kako bi uključilo četiri kategorije udaljenosti: prostornu, socijalnu, hipotetsku i informacijsku udaljenost. Dalja istraživanja su zaključila da su sva četiri u snažnoj i sistemskoj korelaciji jedna s drugim. Na osnovnom nivou, psihološka distanca u teoriji konstrualnog nivoa napominje da distanca ima ključnu ulogu u odnosu između događaja i osobe. Faktor udaljenosti će pomoći u određivanju ishoda da li osoba pridaje vrijednost određenoj temi ili ne. Odnos između nekoga i događaja, s obzirom na psihološku distancu, takav je da što je veća udaljenost između sebe i događaja, to je niža mentalna percepcija važnosti za osobu. Slijedeći ovaj primjer, što se neki događaj percipira manje važnim, manja je vjerovatnoća da će se po njemu reagovati. Ova psihološka distanca uzrokuje razlike u ponašanju, odnosno nepostojanje određenih ponašanja ili stavova zajedno, koji mijenjaju nečiji odgovor na događaj, mijenjajući percepciju njegove važnosti u nečijem umu. Psihološka distanca je u osnovi egocentrična, sidrišna tačka je sopstvenost, u sadašnjosti, a različite interakcije sopstva sa objektom ili događajem koreliraju sa različitim nivoima udaljenosti.