Engleska književnost
Engleska književnost je literatura napisana na engleskom jeziku iz Ujedinjenog Kraljevstva, njenih krunskih zavisnih i prekomorskih teritorija, Republike Irske, Sjedinjenih Država i zemalja bivšeg Britanskog carstva. Engleski jezik se razvijao tokom više od 1400 godina. Najraniji oblici engleskog, skup anglo-frizijskih dijalekata koje su u Veliku Britaniju donijeli anglosaksonski osvajači u petom stoljeću, nazivaju se staroengleskim. Beowulf je najpoznatije djelo na staroengleskom jeziku, koji je postigao nacionalni epski status u Engleskoj, uprkos tome što je smješten u Skandinaviju. Međutim, nakon normanskog osvajanja Engleske 1066. godine, pisani oblik anglosaksonskog jezika postao je manje uobičajen. Pod uticajem nove aristokratije, francuski je postao standardni jezik sudova, parlamenta i pristojnog društva. Engleski koji se govori nakon dolaska Normana poznat je kao srednji engleski. Ovaj oblik engleskog je trajao do 1470-ih, kada je Chancery Standard (kasni srednji engleski), oblik engleskog sa sjedištem u Londonu, postao široko rasprostranjen. Geoffrey Chaucer (1343-1400), autor Canterbury Tales, bio je značajna figura u razvoju legitimnosti narodnog srednjeg engleskog u vrijeme kada su dominantni književni jezici u Engleskoj još bili francuski i latinski. Pronalazak štamparske mašine od strane Johanesa Gutenberga 1439. godine također je pomogao da se jezik standardizuje, kao i Biblija kralja Džejmsa (1611), i Velika promjena samoglasnika.