Istočno pitanje
U historiji diplomatije "istočno pitanje" odnosi se na strategijska i politička razmatranja evropskih velikih sila tokom političke i ekonomske nestabilnosti u Osmanskom Carstvu od kraja 18. do početka 20. stoljeća. Okarakterizirano kao "bolesnik Evrope" (ili "bolesnik na Bosforu"), nekada dominantno Osmansko Carstvo dospjelo je u period stagnacije i pada moći, koji je prijetio da ugrozi krhku ravnotežu odnosa snaga koji je u najvećoj mjeri oblikovao Evropu. Istočno pitanje obuhvatilo je mnoge međusobno povezane elemente: osmanlijske vojne poraze, institucionalnu nelikvidnost, neuspješnu političku i ekonomsku modernizaciju, uspon etno-vjerskog nacionalizma u pašalucima i rivalstvo velikih sila. Upotreba termina istočno pitanje datira još iz 1774, perioda nakon osmanlijskog poraza u Rusko-turskom ratu 1768–1774. Budući da se smatralo da će raspad Osmanskog Carstva biti neizbježan, evropske sile angažovale su se u tom pitanju kako bi zaštitile svoje vojne, strateške i komercijalne interese. Rusko Carstvo imalo je korist od pada Osmanskog Carstva. S druge strane, Austro-Ugarska i Velika Britanija smatrale su da je njegov opstanak u njihovom interesu. Istočno pitanje riješeno je nakon Prvog svjetskog rata raspadom Osmanskog Carstva.