Karlo VII, kralj Francuske
Karlo VII (francuski: Charles VII; 22. februar 1403. - 22. juli 1461.), zvani Pobjednik (francuski: le Victorieux), je bio kralj Francuske od 1422. do smrti 1461. godine. On je naslijedio svog oca tokom Stogodišnjeg rata u očajnim okolnostima. Snage kraljevine Engleske i vojvodstva Burgundije su okupirale Guyenne i sjevernu Francusku, uključujući Pariz i Reims u kojem su se tradicionalno krunisali francuski kraljevi. Osim toga, njegov otac Karlo VI ga je lišio nasljedstva 1420. godine i priznao engleskog kralja Henrika V i njegove nasljednike legitimnim nasljednicima francuske krune. U istom trenutku je bjesnio rat u Francuskoj između Armagnaca (pristalica dinastije Valois) i Burgundinaca. Nakon što je pobjegao u Bourges, južno od rijeke Loare, Karlo se pogrdno nazvan "kraljem Bourgesa", jer je ovo područje bilo jedno od rijetkih preostalih regija koje ga nisu napustile. Međutim, njegov politički i vojni položaj se dramatično popravlja sa pojavom Ivane Orleanke kao duhovnog vođe Francuske. Ivana Orleanska i druge harizmatične figure su omogučile francuskim trupama da prekinu opsadu Orleansa i drugih strateških gradova na rijeci Loari i da slome engleske trupe u bici kod Pataya. Nakon ove pobjede oslobođen je grad Reims, što je omogučilo krunisanje Karla VII u Katedrali u Reimsu 1429. godine. Ovaj dugoočekivani događaj je pojačao francuski moral jer se neprijateljstvo sa Engleskom nastavilo. Nakon bitke kod Castillona 1453. godine francuzi su protjerali engleze sa evropskog kontinenta, osim Pale Callaisa. Posljednje godine Karlove vladavine su obilježili sukobi sa njegovim turbulentnim sinom, budućim francuskim kraljem Lujem XI.