Eratem (geologija)
Eratem – u stratigrafiji, paleontologiji, geologiji o geobiologiji – je e ukupna stratigrafska jedinica deponirana tokom određenog vremenskog razdoblja tokom ere u geološkoj vremenskoj skali. Stoga se može koristiti kao hronostratigrafska jedinica vremena koja ograničava veliki raspon godina – manja od geološkog eona, ali veća od njegovih sukcesivno manjih i rafiniranijih potpododjela (geološki periodi, epohe i geološka doba)). Do prije 3.500 miliona godina na Zemlji se razvio jednostavan život (najstariji poznati mikrobiomski fosili u Australiji datirani su ovom razdoblju). Atmosfera je bila mješavina štetnih i otrovnih plinova (metan, amonijak, sumporni spojevi itd. – takozvana smanjena atmosfera, osnova za Miller-Ureyev eksperiment, kojoj nedostaje mnogo slobodnog kisika koji je vezan u spojevima. Ti jednostavni organizmi, cijanobakterije, vladali su još uvijek hladnom zemljom približno hiljadu miliona godina i postepeno su transformirali atmosferu u stanje koje sadrži slobodan kisik. Ove promjene, zajedno sa tektonskom aktivnošću ostavljaju hemijske (formiranje crvenih ležišta, itd.) i druge fizičke tragove (magnetna orijentacija, faktori formiranja slojeva) u zapisima o stijenama, a to su ove promjene zajedno sa kasnijim bogatijim fosilnim zapisima koji stručnjaci koriste za razgraničavanje ranih vremena u povijesti planete Zemlje u različitim disciplinama. Termin erathemi se ne koriste često u praksi. Iako su eonotemi i sami podijeljeni u sisteme, prilikom procjene starosti slojeva, stručnjaci više vole finije razlučivanje manjih raspona vremena. Erathemi imaju ista imena kao i pripadajuća periodi. Fanerozojski eonotem se stoga može podijeliti na erateme kenozoik, mezozoik i paleozoik ili odgovarajuće ime ere. Slično tome, proterozojski eonotem je podeljen od najmlađih do najstarijih na erateme neoproterozoik, mezoproterozok i paleoproterozoik i eon arhaik i eonotem su isto podeljeni na neoarhaik, mezoarhaik, paleoarhaik i eoarhaik, za koje je niža (najstarija) granica nedefinirana.