Nō
No, često zabilježeno kao Noh (能, Nō, izvedena od kinesko-japanske riječi za "vještinu" ili "talenat") je glavni oblik klasične japanske plesne drame koja se izvodi od 14. stoljeća. Razvili su ga Kan'ami i njegov sin Zeami, to je najstarija velika pozorišna umjetnost koja se i danas redovno izvodi. Iako se termini No i nōgaku ponekad koriste naizmjenično, nōgaku obuhvata i No i kyōgen. Tradicionalno, potpuni nōgaku program uključivao je nekoliko Noh predstava sa komičnim kyōgen predstavama između; skraćeni program od dvije Noh drame sa jednim kyōgen komadom postao je uobičajen danas. Po želji, ritualna predstava Okina može biti predstavljena na samom početku nōgaku prezentacije. No se često zasniva na pričama iz tradicionalne književnosti s natprirodnim bićem koje se transformiše u ljudski oblik kao junak koji pripovijeda priču. No integriše maske, kostime i različite rekvizite u plesnu predstavu, za koju su potrebni visoko obučeni glumci i muzičari. Emocije se prvenstveno prenose stilizovanim konvencionalnim pokretima, dok ikonske maske predstavljaju uloge poput duhova, žena, božanstava i demona. Napisan na kasnom srednjem japanskom, tekst "živo opisuje obične ljude od dvanaestog do šesnaestog vijeka".  Imajući snažan naglasak na tradiciji, a ne na inovaciji, No je izuzetno kodificiran i reguliran.