Sangerovsko sekvenciranje
Sangerovsko sekvenciranje ili Sangerov metod je postupak DNK sekvenciranje koji uključuje elektroforezu i zasniva se na nasumičnoj inkorporaciji didezoksinukleotida koji završavaju lanac putem DNK-polimeraze tokom DNK replikacija in vitro. Nakon što su ga prvi razvili Frederick Sanger i kolege 1977. godine, postao je najčešće korišten metod sekvenciranja otprilike 40 godina. Prvi put ga je komercijalizirao Applied Biosystems 1986. U skorije vrijeme, Sangerovsko sekvenciranje većeg obima zamijenjeno je sekvenciranjem metodima sljedeće generacije, posebno za velike, automatizirane genomske analize. Međutim, Sangerova metod ostaje u širokoj upotrebi za manje projekte i za validaciju rezultata dubokog sekvenciranja. I dalje ima prednost u odnosu na tehnologije sekvenciranja kratkog čitanja (kao što je Illumina), u tome što može proizvesti očitavanje DNK sekvence od > 500 nukleotida i održava vrlo nisku stopu greške sa tačnošću od oko 99,99%. Sangerovo sekvenciranje se još uvijek aktivno koristi u naporima za javnozdravstvene inicijative kao što je sekvenciranje šiljastog proteina iz SARS-CoV-2 kao i za nadzor izbijanja norovirusa kroz CaliciNet mrežu nadzora Centra za kontrolu i prevenciju bolesti (CDC).