William H. Seward
William Henry Seward (16. maj 1801. – 10. oktobar 1872.) bio je američki političar, guverner New Yorka, senator SAD-a i državni sekretar SAD-a od 1861. do 1869. godine. Kao odlučan protivnik širenja ropstva u godinama koje su dovele do Američkog građanskog rata, bio je jedna od najdominantnijih figura Republikanske stranke u njezinim formativnim godinama. Rođen je 1801. godine u selu Florida, u okrugu Orange u državi New York, gdje je njegov otac posjedovao robove. Nakon studiranja prava, preselio se u njujorški grad Auburn gdje je izabran za senatora New Yorka 1830. godine. Nakon osvajanja drugog mandata kao kandidat Vigovačke stranke 1838. godine, potpisao je nekoliko zakona kojima su poboljšana prava i mogućnosti crnaca. Nakon bavljenja pravom u Auburnu, zakonodavno tijelo ga je izabralo u Senat Sjedinjenih Američkih Država 1849. godine gdje su mu njegova snažna stajališta i provokativne riječi protiv ropstva donijela mržnju na Jugu. Ponovno je izabran u Senat Sjedinjenih Američkih Država 1855. godine, kada se pridružio Republikanskoj stranci postajući jedna od njenih vodećih ličnosti. Kako su se približavali predsjednički izbori 1860. godine, smatran je vodećim kandidatom za republikansku nominaciju. Njegovo protivljenje ropstvu, velika podrška imigrantima i katolicima te povezanost sa urednikom i političarom Thurlowom Weedom je osigurala Abrahamu Lincolnu predsjedničku nominaciju. Nakon pobjede na izborima, Abraham Lincoln ga je imenovao državnim sekretarom SAD-a. Seward je dao sve od sebe da se zaustavi odvajanje Južnih država, a kako to nije uspio posvetio se osnaživanju Unije. Njegov čvrsti stav protiv strane intervencije tokom Američkog građanskog rata je pomoglo u odvraćanju Velike Britanije i Francuske od eventualnog sticanja nezavisnosti država Konfederacije. Bio je jedna od meta u atentatu na Abrahama Linkolna 1865. godine, u kojem je teško ranjen zavjerenik Lewis Powell. Tokom mandata predsjednika Andrewa Johnsona, pregovarao je o kupovini Aljaske 1867. i podržavao Johnsona tokom njegovog opoziva. Njegov savremenik Carl Schurz ga je opisao kao "političara koji je ponekad išao ispred javnog mišljenja umjesto da je krotljivo slijedio njegove tragove".