Martenzitni nehrđajući čelik
Martenzitni nehrđajući čelik je poseban tip legure nehrđajućeg čelika. Nehrđajući čelici se mogu podijeliti prema svojoj kristalnoj strukturi u tri glavna tipa: austenitni, feritni i martenzitni. Martenzitni nehrđajući čelici mogu biti visokog ili niskog sadržaja ugljika napravljeni oko tipa 410 sadržaja željeza, 12% hroma i 0,12% ugljika. Oni su obično temperovani i ojačani. Temperirani martenzit daje čeliku dobru tvrdoću i visoku žilavost; uveliko korišteni za medicinske alate (skalpele, britve i interne pritege). Netemperirani martenzit ima nisku žilavost te je stoga krhak. Karakteristična centrirana tetragonalna martenzitna mikrostruktura bila je sprva razmatrana od strane njemačkog mikroskopiste Adolfa Martensa oko 1890. Tokom 1912, Elwood Haynes aplicirao je za patent u SAD na martenzitne nehrđajuće čelične legure. Ovaj patent nije odobren sve do 1919. Martenzitni nehrđajući čelik može biti testiran bez uništavanja korištenjem metode inspekcije magnetnim česticama, za razliku od austenitnog nehrđajućeg čelika. Također 1912, Harry Brearley sa Brown-Firth istraživačke laboratorije u Sheffieldu, Engleska, tokom pretrage legura otpornih na koroziju za pištoljskih cijevi, istraživao je i naknadno industrijalizirao martenzitne nehrđajuće čelične legure. Otkriće je predstavljeno dvije godine kasnije u januaru 1915. u novinskom članku u New York Timesu. Brearly je aplicirao za patent u SAD tokom 1915. Ovo je kasnije reklamirano pod brendom "Staybrite" od strane Firth Vickers u Engleskoj i bilo je korišteno za novi ulaz nadstrešnice za Savoy Hotel tokom 1929. u Londonu.