Muko-inozitol
muco-Inozitol je kritično važna hemikalija u modaliranju nervnog sistema za čulo okusa sisara. Generički oblik je povezan sa fosfolipidom spoljašnje leme senzornih neurona povezanih sa kanalom osetljivim na ione natrija (ranije poznat kao "slani" kanal) gustacije. Muko-inozitol je jedan od devet stereo-izomera inozitola. To je jedini stereo-izomer koji učestvuje u modalitetu okusa. Muko-inozitol je tipski fosforiliran (postaje muko-inozitol fosfat) u procesu vezivanja za lipid vanjske leme senzornih neurona okusa. Konačna hemikalija je fosfatidil muko-inozitol (PtdIni). PtdIn se javlja u specijalizovanom području cilija senzornih neurona, gdje postoji u obliku tekućeg kristala. U ovom obliku, to je senzorni receptor senzornog neurona koji formira početni element kanala okusa osjetljivog na ione natrija. Fosfatidilinozitol pripremljen u laboratoriji bez obzira na uključeni izomer je skraćeno PI. Fosfatidilinozitol fosfat pripremljen bez obzira na uključeni izomer je skraćeno PIP. Sam generički muko-inozitol može formirati dimer sa muko-inozitolnim dijelom senzornog receptora. Iako ne sadrži sol, niti i ion natrija, muko-inozitol se u ovoj situaciji doživljava kao vrlo "slan". U svojoj strukturi sadrži natrafor. Generički muko-inozitol se također može spojiti sa gluko-receptorom "slatkih" senzornih neurona i sisari ga percipiraju kao slatki, iako nije saharid. Iako je klasifikovan kao šećerni alkohol iz historijskih razloga, muko-inozitol je pravilnije opisan kao sladak alkohol zbog toga što ga sisar percipira kao sladak. Sadrži dva različita glukofora, kao i dva različita natrofora, unutar svoje ciklične strukture. Alifatski alkoholi ne sadrže nikakve gustafore u svom čistom stanju i smatraju se bezukusnim. Međutim, mnoge nečistoće (više od jednog dijela na milion) bile su prisutne u alifatskim alkoholima korištenim u laboratorijskim eksperimentima, što je rezultiralo time da im je pripisan perceptivni "okus".