Bosanskohercegovačka dijaspora
Bosanskohercegovačka dijaspora pojam je novijeg datuma iako je i prije 1990-ih postojao u okviru političke (Bošnjaci iz Bosne i Sandžaka u Turskoj početkom 20. stoljeća) i ekonomske migracije (posebno u zemlje zapadne Evrope tokom 1960-ih i 1970-ih). U većoj mjeri bosanskohercegovačka dijaspora postoji kao društveni fenomen ili zasebna društvena grupa tek od početka 1990-ih, kad su velike grupe stanovništva Bosne i Hercegovine (Bošnjaci i dijelom bosanski Hrvati i Srbi) prognane iz matične zemlje od agresorskih vojski i paravojnih jedinica. Migracijski ciljevi bosanskohercegovačke dijaspore bile su prvobitno zemlje u kojima su već postojale određene grupe građana iz Bosne i Hercegovine (Njemačka, Švicarska, Austrija), prijateljski naklonjene zemlje i zemlje s posebnim historijskim vezama s Bosnom i Hercegovinom (Turska, Italija, Mađarska, Češka) te tradicionalne emigrantske zemlje sjeverne Evrope (Norveška, Švedska, Danska, Holandija). Zbog pogoršanja ekonomske situacije u zemlji dio stanovnika Bosne i Hercegovine odlučuje se tokom druge polovine 1990-ih napustiti zemlju u pravcu zemalja "Novog svijeta": Sjedinjenih Američkih Država, Kanade, Australije i Novog Zelanda. Sličan potez preduzima i dio bosanskohercegovačkih iseljenika u Njemačkoj, koji zbog neriješenog boravišnog statusa nije mogao ostati u zemlji, a svoju perspektivu ne vidi u povratku u domovinu. Grube procjene govore re o 1,5 do dva miliona Bosanaca izvan matične zemlje.