Ahmed Tuzlić
Ahmet Tuzlić (1906-1985), bio je bosanskohercegovački filolog . Rođen je u staroj ulemanskoj porodici, od oca hafiza Šakira i djeda Muhameda Tuzlića. U Sarajevu je završio mekteb, osnovnu školu i gimnaziju. Studij klasičnih jezika, grčkog i latinskog, te arheologije i historije završio je na Univerzitetu u Beogradu 1935. U Beogradu je odbranio doktorsku disertaciju pod nazivom: Vergilije u srpskohrvatskim prijevodima 1960. Pored latinskog i grčkog poznavao je veći broj jezika (francuski, talijanski, njemački, engleski, arapski i turski jezik). Bio je hafiz i dobar poznavalac Kur-ana. Bavio se kaligrafijom. U svome vremenu pripadao je najobrazovanijim ljudima u Bosni i Hercegovini. Radio je u Šerijatskoj gimnaziji u Sarajevu kao profesor latinskog jezika do 1945. Pored toga latinski jezik a i druge predmete predavao je i u Gazi Husrev-begovoj medresi (gdje radi do 1961) i u Ženskoj medresi (gdje radi do njenog ukidanja 1949). Na Filozofskom fakultetu u Sarajevu počeo je raditi kao honorarni predavač 1951. Radio je na Odsjeku za historiju i Odsjeku za romanistiku. Za stalnog predavača za latinski jezik i rimsku književnost izabran je 1961, a za vanrednog profesora 1965. Penzionisan je 1978. Tuzlićev naučni interes bio je usmjeren ka estetskoj analizi proznih prijevoda i metričkoj analizi prepjeva s klasičnih jezika. Pisao je o heksametrima u prijevodima Tome Maretića i Miloša Đurića, o Vulićevom prijevodu Eneide, o leksičkim vezama između orijentalnih jezika (arapskog i turskog) i klasičnih (grčkog i latinskog).