Ordo verborum linguae Latinae
Ordo verborum linguae Latinae, quaestio grammaticae Latinae gravissima, comparate aliis linguis libera est. Subiectum, Obiectum necnon Verbum quemcumque potest sequi ordinem: adiectiva nomina sua antecedunt; genitivus sicut hostium ante aut post nomine locari potest. Usitata Latini sermonis proprietas est hyperbaton, in quo phrasis ab aliis vocabulis dissecatur, e.g. Sextus est Tarquinius. Factor, quo verborum ordo in lingua Latina implicatur, est existentia illius varietatis inter diversissimos auctorum stylos repertae, quae in variis scribendi generibus se praebent. In historicis Caesaris operibus verbum vero similius enuntiationem terminabit quam in philosophia Ciceronis. Ordo in poesi magis liberior se praebet quam in prosaicis operibus, ubi duplicata hyperbata sunt usu receptissima. Quod ad ordinis typologiam pertinet, ipsa lingua a nonnullis glottologiae studiosis revera linguis ordinem SOV sequentibus adnumeratur, una cum ordine praepositionis-nominis, nominis-genitivi, adiectivi-nominis (etiam nominis-adiectivi). A studiosis aliis fertur ordo verborum Latinus tantopere posse variari, ut impossibilem putent ordinem ita constituere, qui fundamentalior ceteris versionibus videatur. Etsi ordo comparate libera sit, tamen minime arbitraria est, quippe qui diversos ordines varias paucitates indicet significationis et emphaseos. Ut aiunt auctores libri Latin Word Order inscripti, Devine et Stephens: "Verborum ordo non aliquid est, quod quilibet lector Latinitatis ignorare queat. Lectio paragraphi Latine scripti sine attentione animi efficit, ut amittatur omnis significationis dimensio."