Syndroma impostoris
Syndroma impostoris est, cum quidam sine causa de ingenio suo suaque peritia dubitat, num muneris quod obtinuisset dignus sit, clandestinoque sperat, ne impostor esse detegatur. Si in opere suo bonum successum habeat, id non suo merito sed fortuito vel ideo, quod tanta calliditate alios decipere sciat, factum esse cogitet. Quamquam "syndroma" dicitur, non de vero agitur morbo mentis, qui curam medici poscat. Fieri potest nihilo minus, ut haec anmi sollicitudo strenuitatem hominis aliquatenus deminuat. Qui syndroma impostoris laborant saepissime homines prosperi bonoque ingenio praediti sunt. Notionem et appellationem syndromae impostoris Pauline Rose Clance et Suzanne Imes, psychologae Americanae, annis 1970 excogitaverunt. Recipiebant enim discipulas, quae in schola bonos faciebant successus et tamen fiducia sui carebant cogitabantque se immodico uti favore magistrorum. Ita factum est, ut investigatrices praecipue feminas prosperas syndroma impostoris laborare putarent. Postea tamen viros quoque, et quidem magis quam feminas, hac syndroma laborare observatum est. Contrarium huius sensus animi est vanus sensus praestantiae, qua inclinatione animi laborantes inperitiam ignorantiamve suam non sentiunt — immo, quo minus sciunt, eo magis se scire credunt.