Ambiorix
-3 (maximum dubium) Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}. Ambiorix (qui quo anno natus mortuusque sit ignotum est) rex gentis Gallicae Eburonum erat, qui habitabant in Belgia. Vixit autem temporibus Caesaris, quocum bellum adeo gessit feliciter, ut anno 54 a.C.n. duas legiones superaret. Qui tamen hanc victoriam adeptus novem legionibus a Caesare missis devictus est. His quidem diebus signo eius Atuatucae Tungrorum posito memoria Ambiorigis maxima posterorum admiratione colitur. Ambiorix erat princeps Eburonorum. Eburones ex gente Belga sunt, qui Septemtrionalem partem Galliae habitant. Victa Gallia a Caesare anno LVII a.C.n, Ambiorix aliaeque nonnullae Gallicae gentes, qui licit esse senserint, poenae volebant. Maxume inimici in Romanos in LIV B.C. erant. Eo anno frumentum angustius ex siccitate provenerat . Cum Romanos profecerit, milites Caesaris Eburonos copia eorum dare cogerunt. Cum Caesar reliquam copiam castra eorum collocare iusserit, Ambiorix secessionem duxit. Capta, Romanos fefellerat qui nescii consilii sint et Germanos falsam insidiam portaturos esse, Romanos dixit. Quoque tutu miter paraturum esse ut is liberatur er simul amicus videretur. Dixit, “Magnam manum Germanorum conductam Rhenum transisse; hanc fore biduo” (Caesar 5.27 25-26). Putati eum, Titurius et Cotta abituros esse constituerunt. Itaque, Ambiorix jam suis militibus celare at consurgere et petere Romanos commodo tempore, dixerat. Insidia eos in magno confusione posuit et eos discessit. Haec res heroicum aspectum Ambiorigis incohavit. Cum Caesar hujus audivisset, is cum suis copiis aut occidit aut impulit Gallios. Futile in conperindo Ambiorige quod cum Ambiorix hunc audivisset, suis militibus statim agresserit ut a Romanis tuti sint. Ambiorix numquam iterum vidit. Belgae eum heroem esse putavere propter suum vertutem in proelio et abstentiam in Caesarem. Conspecte in majore luge!