Morbus Whippleianus
Morbus Whippleianus (ICD-10: K90.8) est morbus infectiosus rarus contagione bacterio tropherymate whippelii causa. Primum anno 1907 ab Americano Georgio Whipple descriptus, morbus gastrointestinalis consideratus, morbus Whippleianus praecipue malabsorptionem efficit, quamquam pariter quaeque corporis pars item affecta potest ut cor, cerebrum, articuli, cutis, pulmones, oculi. Symptomata generalia sunt deminutio ponderis, diarrhoea, dolores articulorum, et arthritis, tamen cursus morbi inter homines late variabiles queant, at non minus quam centesimae quinquaginta hominum affectorum nulla symptomata et signa contrahunt. Invenitur morbus Whippleianus imprimis in viribus (agricolis), frequentia feminis circiter octies. Tantum mature cognitus, therapia cum antibioticis de consuetudine lenimen proferat. Nisi longe incognitus sit, saepe cursus detrimentosus etiam fatalis putandus est. Diagnosis medica per endoscopia facta est.