Verbum (temporale)
Verbum sive plenius verbum temporale est pars orationis quae in syntaxi quandam subiecti actionem vel statum significat. Sicut nomen personam indicat, ita verbum factum dictumque personae. Sunt etiam verba quae mentis signa monstrant. In persona verbi agentis et patientis vis est. Nam laudo personam laudantem, laudor autem personam laudatam indicat. Verborum genera duo sunt: temporale et generale. Hic de verbo temporali agetur. Verba temporalia in tria cadunt tempora: praeteritum, praesens, futurum, ut fecit, facit, faciet. Rhetorum autem universa oratio verba dicuntur, ut verbis bonis nos cepit, verba bona habuit, ubi de universa oratione agitur, quae ex verbis constat. Temporalium verborum species sunt formae, modi, coniugationes, et genera et tempora. Formae verborum inde dictae eo, quod nos ad unamquamque rem informent. Per has enim ostendimus quid agamus. Nam Meditativa dicta est a meditantis sensu, ut lecturio, id est legere volo. Inchoativa post meditationem ab inchoantis indicio, ut calesco. Frequentativa a saepius agendo, ut lectito, clamito. Formae enim sensum tenent, modi declinationem. Nam nescis quid sit declinatio, nisi prius didiceris quid sit sensus.