Amphibrachys
Amphibrachys, vel positione Latina amphibrachus, a verbo Graeco ἀμφίβραχυς (fere 'utrimque brevis'), est figura prosodiaca, quae constat longa syllaba inter breves posita (id est, ∪ — ∪). Quo pede trisyllabo oratores et scriptores Graeci et Romani admodum raro, ne rhythmum interrumperent, usi sunt. Dionysius Halicarnasseus de amphibrachy diserte scripsit: Dionysius versu adespoto, Ἴακχε θρίαμβε, σὺ τῶνδε χοραγέ, utitur exemplo rhythmi claudicantis, qui quattuor amphibrachis ordine positis fit. Verbis trisyllabis in amphibrachyn coactis non solum poetae, sicut Catullus (25.8-9), sed etiam prosaici numerosi usi sunt, ut Cicero hac in clausula in amphibrachyn cadenti: Poetae Graeco-Romani raro in versibus pangendis amphibrachyos figura usi sunt, nisi forte animos hominum quodam modo pertractare volebant. Itaque Arma virumque cano, pedum series ordine ex trochaeo, amphibrachy, iambo composita, anomaliam metricam exhibet, qua quidem Vergilius prooemium Homeri Iliadis imitatur, quod eadem pedum serie incipit: μῆνιν ἄειδε θέα. In linguis, in quibus pes metricus non in longitudinibus (— et ∪) sed accentu (Ś et S) syllabarum positus est, amphibrachys ita definitur: S Ś S. Itaque in lingua Anglica verba, ut inspection, romantic, et in lingua Theodisca verba, ut entstanden, gelaufen, amphibrachyn exhibent. Haec sunt exempla versuum amphibrachyn exhibentium: