Oeconomia politica
Vide etiam paginam discretivam: Oeconomia (discretiva). Unam legis e paginis de oeconomia disserentibus Disciplinae Oeconomia comparativa Micro-oeconomia Macro-oeconomia Oeconomia politica Praxeologia Catallactica Historia Sociologia Scientia belli Civilitas Ars politica Psychologia Principia Laboris divisio Lex oblati et quaesiti Lex Sayi Pecunia Valor oeconomicus Scholae Austriaca Classica Placita Keynesiana Placita Marxiana Iosephus Schumpeter Sicagensis Theoria impossibilitatis - Kennethus Arrow et Amartya Sen Instituta Aerarium Monetarium Internationale Argentaria Bursa Conductor Collegium Collegium opificum Mercatus Moneta Societas Societas cooperativa Systemata Capitalismus Communismus Mercantilismus Mercatus mixtus Mercatus liber Socialismus Prodigia Circumitus oeconomicus Lucrum Usura Hyperinflatio Inopia operarum Monopolium Recessio oeconomica Consuetudines regiminum Inflatio Subventus collegiorum Campi oeconomici Campus primarius Campus secundarius Campus tertiarius Œconomia politica terminus erat quem introduxit Antonius de Montchrétien anno 1615. Eo appellabatur scientia relationum productionis, praesertim inter tres classes principales societatis capitalisticae quae sunt capitalistica, proletaria ac agricolaria, quae etiam origo theoriae Adami Smith, Davidis Ricardo, Iacobi Mill, Ioannis Baptistae Say et Thomae Roberti Malthi. Doctrina oeconomiae politicae spectat ad res oeconomicas totius civitatis vel orbis terrarum a conversione industriali, mercatu, aemulatione mercatoria et divisione laborum, cum doctrina oeconomiae originalis solummodo ad res oeconomias familiae seu domus spectaret. Œconomia politica dividi potest in partes tres. In prima parte agitur de confectione divitiarum in secunda de distributione divitiarum in tertia de consumtione (sic!) divitiarum Œeonomia politica etiam tractatur a Carolo Marx quod origo theoriae de possibilitate democratiae a Kennetho Arrow et Amartya Sen.