Neogrammatici
Neogrammatici, etiam grammatici iuvenes (Theodisce Junggrammatiker), fuerunt Germanica linguisticae schola, primum in Universitate Lipsiensi constita, qui hypothesin neogrammaticum de mutationibus phonologicis constantibus saeculo undevicensimo exeunte proposuerunt. Inter eorum numero notabiliter inscribuntur: Otto Behaghel (1854–1936) Gulielmus Braune (1850–1926) Carolus Brugmann (1849–1919) Bertholdus Delbrück (1842–1922) Augustus Leskien (1840–1916) Adolphus Noreen (1854–1925) Hermannus Osthoff (1847–1909) Hermannus Paul (1846–1921) Eduardus Sievers (1850–1932)