Medicina Islamica
Medicina Islamica in historia medicinae fuit medicina aetate aurea Islamica excogitata et Arabice, in lingua franca civilizationis Islamicae, scripta. Initium medicinae Islamicae per interactiones traditionis Arabicae vernaculae et notionum externarum natum est. Priores textus conversi fuerunt fundamenta evolutionis medicinae Islamicae et traditionis a maioribus traditae. Libri medici Arabici saeculo duodecimo Latine conversi progressum medicinae aevo medio exeunte et renascentia ineunte magnopere moverunt, ut moverunt textus Arabici, qui medica priorum culturarum opera converterunt. Aetate Islamica prima (661–750) Musulmani crediderunt Allah omni morbi curationem praebuisse. Circa saeculum nonum commune medicum Islamicum rationem medicinae in explicatione scientifica conditam evolvere et adhibere coepit. Sociale scientiarum salutis momentum vehementius dicebatur, et primum commune medicum Musulmanum curationes morborum corporis humani invenire avide conabatur. Islam medio aevo valetudinaria evolvit artemque chirurgicam amplificavit. Cogitatores et medici magni momenti illius temporis fuerunt Rhazes et Avicenna, quorum scientia medica in commentationibus, quae scholas medicas per mundum Musulmanum et Europam moverant, relata est, atque Avicenna potissimum medicos Europaeos aevi medii movit. Medicina per mundum Islamicum mediaevale in philosophiam naturalem digeri solebat, continua corporis Hippocratici ac notionum Aristotelis et Claudii Galeni gratia. Corpus Hippocraticum fuit congeries commentationum medicarum Hippocrati, illustri medico Graeco, tributarum. Corpus commentationes comprehendit, quae medicas medii aevi litteras Islamicas magnopere moverunt.