Dies sideralis
Dies sideralis vel periodus rotationis sidereae, sive communiter tempus sidereum, est systema temporis observandi quo astronomi ad corpora caelestia invenienda utuntur. Quae unitas adhibetur ad propria coordinata per telescopia in caelo nocturno petenda. At summam, tempus sidereum est "gradus temporis qui ad modum rotationis telluris conditur per stellas certas," aut accuratius per aequinoctium Martis decretum. Aliter definitur rotationis tempus planetae Telluris quod necessarium est ut stellae remotae ad eundem caeli locum reddant. Haec notio distinguenda est a die solare, qui est rotationis tempus planetae telluris quod necessarium est ut sol ad eundem caeli locum reddat. Duae definitiones sunt dissimiles quia Tellus singulum gyrum circum Solem per annum facit. Propter hoc, quamquam una dies solaris aequat 24 horas, 0 minutum, 0.0 secundum, una dies siderea aequat 23 horas, 56 minuta, 4.1 secunda. Id est, una dies siderea singulam diem solarem minus partem 1/365.245 diei circiter aequat. Primitus hominum societas die solare uti solebat ad horam definiendam, sed nobis considerandum quoque est ut planetae rotationis intervallum non semper sit accurate aequale viginti quattuor horis. Die in diem rotationis tempus variat plus aut minus 25 secunda. Etiam media velocitas rotatoria continue decrescit propter vires lunares. Est propter hanc velocitatis decrescentiam fore ut correctio vocata "secundum saltus" utenda est.