Castellum mediaevale
Castellum mediaevale constabat in loco stativo plerumque ab turribus, muribus et moenibus gravibus munito, ubi specialiter habitabant reges, equites, et alii optimates, ut se ab inimicis protegerantur. Ob statum bellicum, quod in medio aevo perpetue habebant, talibus munimentis quam maximum opus est. Haec castra, quamquam multum a castris Romanis discrepabant, medio aevo arx, castrum, castellum, et burgus tamen appellata sunt, quia persaepe illa ex antiquis arcibus, castris, castellis, et burgis Romanis orta sunt. Oportet autem nos observare, definitiones horum castrorum mediaevalium datas saepe inexactas esse; nam usus horum nominum inter locos Europaeos multo decrepabat. Arcem semper ex antiquitate dicebant castrum supra urbem situm ubi populus fugiebant cum inimici adgressi sunt. Medio aevo solum quod mutavit fuit quam munita a muribus et turribus arces erant. Castrum autem medio aevo saepe tantum vocabatur urbs moenibus circumdata orta ex castris veteribus exercitus Romani. Mura magna quae urbem circumdabant appellabantur moenia. Castellum dicebant castrum non tam longe ab urbe, quod locum strategicum sicut sinum, saltum, aut viam defendebat. Saepe castella aedificabant ut pagus quidam domentur aut pacificentur. Burgus specialiter appellabatur aut singula domus munita principis aut castrum minus longe ab urbibus situm, saepe medio in silva aut in insula. Finis et equitum mediaevalium et talium castrorum fuit tormentum pyrobolos igne sclopetans, quod saeculo XVI inventum est. Burgorum muri pyrobolis resistere non potuerunt. Multi burgi collabebantur et ut ita dicam dormiebant antequam aetate Romantica rursus inventi sunt.