Hermogenes Tarsius
Hermogenes Tarsius (Graece Ἑρμογένης ὁ Ταρσεύς) fuit artis oratoriae praeceptor Graecus, qui saeculo secundo floruit, Marco Aurelio regnante. Philostratus eum iam quindecim annos natus inclutissimam adeptum famam ab ipso imperatore Hadriano admiratum esse tradidit. Fertur autem ingenium eius barba resecta sponte excidisse. Nonnulla etsi plura de vita eius a scriptoribus posterioribus litteris sunt mandata tamen nihil certi praeter quod apud Philostratum invenimus referunt. Iuveni etiam aetate nonnullos tractatus de arte oratoria confect, quibus posteritas frequenter est nixa. Nostris autem temporibus tres tantum tractatus supersunt: περὶ τῶν στάσεων (de statuum dicendi doctrina), περὶ εὑρέσεως (de inventione) et περὶ ἰδεῶν (de genere dicendi). Horum usus cum primum apud Neoplatonicos in usum venisset exeunte quinto saeculo ubique inclaruisse videtur. Recentiorum oratorum permulti scholia eius in opera confecerunt, sicut Sopatros, Syrianus, Georgius Monos, Marcellinus. Denique media aetate Hermogenis opera e tribus in unum digesta sunt, cui nomen τέχνη ῥητορική impositum est.