Latinitas neoscholastica
Latinitas neoscholastica est genus linguae Latinae ecclesiasticae, quam philosophi neoscholastici, qui ordini Iesuiticae adnumerabantur, in operibus suis conscribendis adhibere aetate recentissima in Ecclesia Catholica solent. Haec traditio ad eruditionem Latinam Iesuitarum revocatur. Hae litterae ab exeunte undevicensimo apparuerunt, cum encyclica Aeterni Patris philosophiam scholasticam redivivam reddidit, et usque ad Concilium Vaticanum II floruit. Quae cum ita sint, Latinitas neoscholastica est tempus linguae Latinae maioris momenti saeculo quoque vicensimo adhibitae. Scriptores diversissimis de gentibus mundi Catholici oriundi (praecipue Germani, Austriaci, Itali, Francici) de quaestionibus theologicis, philosophicis, scientificis opera Latine exaraverunt. Plurima huiusmodi opera in Universitate Pontificia Gregoriana in lucem prolata sunt. Latinitas neoscholastica, ut Philippus Roelli arbitratur (2021), conferre potuisset ad linguam Latinam in scientiis adhibitam. Quae lingua quamvis barbarismos quosdam in terminologia scientifica continuisset, attamen demonstravit, quomodo lingua Latina in scientiis adhiberi quivisset. Proinde ille hanc Latinitatem pragmaticam nuncupat.