Dissimulatio (psychologia)
Dissimulatio vel simulatio, sive Latinitate recentiore hypocrisis (Graece ὑπόκρισις), est falsa virtutis probitatisve species excogitata, veris inclinationibus indolibusque celatis, praecipue ad fides religiosas moralesque pertinens; ergo, sensu lato, dissimulatio simulationem vel dolum attingere potest. Dissimulatio est usus eorundem morum vel factorum ob quae alius alium culpat. In psychologia morali, hominis dissimulatio est offensio suorum praeceptorum principiorumque moralium divulgatorum observandorum. Secundum Davidem Runciman, philosophum politicum Britannicum, "Inter alia fraudis simulatae genera sunt affirmationes scientiae qua quidam caret, affirmationes constantiae quas non sustinet, affirmationes fidelitatis quam non sentit, affirmationes identitatis quam non tenet." Michael Gerson, diurnarius politicus Americanus, dicit dissimulationem politicam esse "conscium personae usum ad publicum fallendum commodumque politicum capiendum." Dissimulatio res videtur sapientiae vulgaris et litterarum sapientiae ex ortu historiae humanae. Quae magis magisque e decennio annorum 1980, fundamenta facta est studiorum ethicae, oeconomicae moralis, psychologiae cognitivae, psychologiae culturalis, psychologiae evolutionariae, psychologiae moralis, psychologiae positivae, psychologiae socialis, psychologiae socialis sociologicae, rerum decernendarum, sociologiae politicae, scientiae cognitivae. La Tartuffe a Molière et operae Shayō et Ningen Shikkaku a Dazai Osamu sunt exampli litterarum quae dissimulationem humana tractant.