Concilium Basiliense
Concilium Basiliense seu Basileense (1431-1449) fuit oecumenicum concilium ecclesiae catholicae. Hoc concilium a papa Martino V in urbe Helvetiae Basilia constitutum est, sed postea anno 1438 a papa Eugenio IV in Ferrariam et ab anno 1439 in Florentiam translatum est. Contra istam minoritatem concilii papam Eugenium IV adhaerentem (multos episcopos) maioritas concilii (multi clerici simplices) in urbe Basilia anno 1438 schisma fecit usque ad annum 1449 cum antipapa Felice V (Amadeo VIII duce Sabaudiae). In concilio fiebant disputationes in causis fidei (haeretici, canonizatio, Immaculata Conceptio, Sancta Birgitta, indulgentia) et in causis reformationis. Patribus concilii placuit multitudo decretorum reformationis ecclesiae in capite et membris. Etiam fiebant ibi multi processus de episcopatibus et de bellis principum. Legatus concilii cum legato a latere papae anno 1435 in civitate Nemetocenna pacem in Francia fecit (bellum C annorum). Concilium Basiliense in traditione Concilii Constantiensis decernens superioritatem concilii contra positionem papae climax finisque "conciliarismi" erat.