Kalila et Dimna
Kalila et Dimna (Arabice كليلة و دمنة ‚ Kalīla wa Dimna) est versio Arabica narrationum, quarum origo a tempore Sassanidarum (Persia, saec. 2 a.C.n. - saec. 6 p.C.n.) repetit quaeque Sanscritice nomine "Panchatantra" traditae sunt. "Pandsch" linguis Indoiranicis sonat "quinque" et "tantra" "textura". Hoc corpus apologorum, fabellarum puerilium et narrationum in cultura Indoiranica ad aulicos educandos in usu erat, praesertim cum Panchatantra etiam „quinque sensus“ vel „quinque Musae“ significare potest. Saeculo sexto Burzoe verba Sanscritica in linguam Persicam mediam vertit. Ibn al Muqaffa saeculo octavo versionem Arabicam confecit. Anno 1251 Alphonsus X, tum nondum rex, narrationes in linguam Castellanam antiquam fieri iussit.In regionibus hodiernae Afganiae opus oratione asctricta saepe panǧ ketāb sive Pandsch Ketab („quinque libri“) et raro Kalīla wa Dimna appellatur. Auxilio horum "librorum" liberi in scholis familiisque magna delectatione facultatem legendi ac scribendi didicerunt. Liber Kalilae et Dimnae metro solutus interdum in plus quam sexaginta linguas versus ad litteras totius mundi pertinet. Sunt multae editiones, quae inter se differunt. Etiam Rudaki, qui primus linguae Persicae poeta maximi momenti habetur, versionem valde laudatam confecit, cuius tamen nihil nisi fragmenta exstant.