Pro Caelio
Pro Caelio est oratio a Cicerone anno 56 a.C.n. habita. M. Caelius Rufus, iam adulescens, fuit amicus et discipulus Ciceronis. L. Calpurnium Bestiam bis prosecutus est; L. Sempronius Atratinus, filius Bestiae, Caelium tunc prosecutus ut secunda causa non agatur. Plures accusationes erant: Caelius dicitur seditionem Neapoli facere (23) vim in Alexandrinos adferre (23) bona Pallae violare (23) aurum sumere ut servis Luccei daret qui Dionem necarent (51) Dionem interficere (51) Cicero loquitur de duobus criminis, "auri et veneni; in quibus una atque eadem persona versatur. Aurum sumptum a Clodia, venenum quaesitum quod Clodiae daretur, ut dicitur. Omnia sunt alia non crimina sed maledicta, iurgi petulantis magis quam publicae quaestionis" (30). Oratio est lepida, salis plena, gracilis.