Parcae
Parcae (fortasse a parcere) in religione et mythologia Romana sunt femineae Fati personificationes, aliquando Fata uná appellatae. Earum nomen simillimum Graecum est Moirai (Μοῖραι), usitate Moerae Latine conversum, Iovis et Themidis filiae vel secundum aliam traditionem solae Noctis filiae. Translatum vitae filum omnium mortalium et immortalium a natu ad mortem moderantur. Etiam dei verentur Parcas, quarum potestati Iuppiter ipse subicitur. Nomina trium Parcarum sunt: Nona (Graece Clotho), quae filum vitae ex colo in fusum net Decima (Graece Lachesis), quae filum vitae baculo mentitur Morta (Graece Atropos), quae filum vitae secat et modum mortis eligit Prima scripta exstantia quae has deitates commemorant sunt tres parvae stelae (cippi) prope Lavinium antiquum paulo post finem Belli Orbis Terrarum II inventae. Inscriptionem ferunt: Neuna fata, Neuna dono, Parca Maurtia dono Nomina duarum Parcarum Romanarum sic memoriae mandantur (Neuna = Nona, Maurtia = Morta), adque notionem fati conectuntur. Nona hominis vitae summam die lustrico decernere habebatur; hoc est die quo nomen infantis eligebatur, qui dies erat dies nonus post natum puerum et octavus post puellam natam. Iteratio nundinarum habebatur dies festus et ergo nefastus a Iulio Caesare, Cornelio Labeone, et aliis scriptoribus dicebatur, quia eodem die flaminica dialis sacrificium capri Iovi dicatum in Regia facere solebat. Plura de Parcis apud Metamorphoses Ovidii inveniesː 2.654, 5.532, 8.452, 15.781. De mythologicis fabulis Plato et Pythagoras Necessitatis filias in cosmologiam transtulerunt ubi sphaerarum caelestium rotationi aliquid conferunt.