Maynus de Mayneriis
Maynus de Mayneriis seu Maninus Mediolanensis (apud posteriores "Magninus"; Italiane Maino de' Maineri; mortuus inter annos 1364 et 1368) fuit scriptor in lingua Latina de rebus diaeteticis et cibariis. Mediolani ut videtur inter annos 1290 et 1295 natus, eadem in urbe educatus, Lutetiae eruditus est, ubi patronus Andreas Ghinus(it) consiliarius merebat regibus Carolo IV et Philippo VI. Maynus his annis opus philosophicum Tractatum de intentionibus secundis composuit et contubernali nobili Thoma Saluciensi dicavit. Iam magister artium in universitate, baccalaureatus est in medicina anno 1326. Ab hoc fere anno medicus meruit iuxta regem Scotorum Robertum Brussium, qui iam multos annos aegrotans anno 1329 mortuus est. Maynus anno 1331, Lutetiam reditus, nuper maritus, a papa Ioannis XXII officium magistri regentis facultatis medicae retinere permissus est, rue de la Harpe his annis habitans. Andreas Florentinus ab 1329 episcopus Atrebatensis meruerat, unde Turnacum anno 1334 translatus est: eo Maynus anno 1336 properavit. Ante annum 1346, Andrea iam mortuo, Maynus Mediolani revenit ubi aulam dominorum Vicecomitum Ioannis et Luchini frequentavit, medicus ab initio Luchino, mox Ioanni, dein Galeacio II et Barnabae operam dedit. Anno 1347 "magister Maynus fysycus" iuxta Isabellam de Flisco (Isabella Fieschi), Luchini coniugem, Venetias profectus est. Mediolani in regione Portae Ticinensis ab 1351 habitabat, sed ab 1364 prope Papiam in castello Pandino(en). Anno 1360 Librum octo tractatuum et Libellum de preservatione ab epidemia perfecit. Ultimis annis Papiae apud universitatem medicinam docuisse censetur. "Magnum astrologum" in aula Vicecomitum meruisse refert Petrarca. Maynus iam in Francia fist à Paris plusieurs jugemens particuliers de la science de astrologie ("Lutetiae speciales aliquot diiudicationes scientiae astrologicae fecerat") secundum Simonem de Phares(fr) astrologum aevi posterioris. Theorica corporum caelestium opus adhuc ineditum, ad scientiam astrologicam pertinet. Opus eius principale fuit Regimen sanitatis, anno 1331 confectum et patrono Andrea Ghino(it) dicatum, eo tempore episcopo Atrebatensi. Inter 1331 et 1336 Compendium regiminis sanitatis confecit et ad Antonium de Flisco (Isabellae fratrem) dicavit. Opusculum de saporibus a gastronomis celebratur, cuius recensio brevior in regimine sanitatis incorporatur (cap. 20) sed recensio longior separatim servatur. Huius opusculi editio anno 1934 a Lynn Thorndike divulgata est; commentarium Terentius Scully recentius divulgavit. Insuper Liber octo tractatuum, hodie usque ineditum, de re diaetetica disserit.