Brutus (Cicero)
Brutus est dialogus, quem Cicero anno 46 a.C.n. scripsit et ubi Atticus, Brutus, Ciceroque inter se loquuntur. A Cicerone petitum est, ut historiam eloquentiae scribat. In primis historiam eloquentiae Graecae breviter contrahit deinceps, eos cunctos enumerat, qui in civitate Romana artem sermonis illustraverunt. Argumentum dialogi hoc est: Introductio De morte Hortensi (Brut. 1-9) Atticus et Brutus in xystum Ciceronis veniunt. Sermonem incipiunt. (10-24) Eloquentia Graeca (25-51) Eloquentia Romana Origines (52-60) Cato Maior et tempora sua (61-80) Ser. Sulpicius Galba et tempora sua (81-102) Tiberius et Gaius Gracchus et tempora sua (103-138) M. Antonius (cos. 99), Lucius Licinius Crassus (cos. 95), alii eodem tempore (139-200) Gaius Aurelius Cotta (cos. 75), Publius Sulpicius Rufus, Gaius Scribonius Curio (cos. 76), alii quos meminerunt Cicero et amici (201-233) Quintus Hortensius Hortalus (228-232) Oratores vivi vel nuper mortui: Caesar, Marcellus, Caelius, alii (233-300) Laus Hortensi (300-333) Ultimae paginae dialogi non exstant. Hoc opus eruditis medii aevi omnino ignotum, in codice Laudensi anno 1421 reperto inventum, statim a Gasparino de Bergamo et Blondo Flavio in exemplaribus manu scriptos divulgatum est.