Philosophia mediaevalis
Philosophia mediaevalis ad philosophiam in Europa Occidentali et Oriente Proximo inde a ruina Imperii Romani (saeculo quinto) ad renascentiam (saeculo sexto decimo) exercitam pertinet. Philosophia mediaevalis, propositum liberae investigationis philosophicae intellectum, Bagdati medio saeculo octavo inceptum, in Francia ad curiam Caroli Magni ultima quarta parte saeculi octavi ortum est. Quae partim definitur per rationem culturae antiquae in Graecia et Roma tempore classico evolutae iterum inventae, et partim per necessitatem quaestionum theologicarum tractandarum sacrique dogmatis cum eruditione saeculari coniungendi. Historia philosophae mediaevalis in duo aetates praecipuas usitate dividitur: in aetatem in Occidente Latino post Medium Aevum Primum usque ad saeculum duodecimum, cum opera Platonis et Aristotelis conservarentur et colerentur, et in aetatem auream saeculorum duodecimi, tredecimi, et quarti decimi, quae fastigium effecit philosophiae antiquae restitutae, cum receptione eius commentatorum Islamicorum, ac progressuum in philosophia religionis, logica, et metaphysica magni momenti. Aevum mediaevale ab obtrectantibus Renascentiae humanistis tractabatur, qui id putabant medium aevum barbaricum inter aetatem classicam culturae Graecae et Romanae, et renascentia culturae classicae. Rerum gestarum scriptores nostrae aetatis aevum mediaevale putant tempus evolutionis philosophicae, a theologia Christiana maxime motum. Thomas Aquinas, unus ex notabilissimis illius aevi cogitatoribus, se philosophum aestimavit numquam, semperque philosophos reprehendens quia "non contingebant sapientiam veram et propriam in revelatione Christiana inventam." Praecipuae quaestiones de quibus philosophi illo tempore disceptare solebant coniunctio fidei et rationis, exsistentia et simplicitas Dei, propositum theologiae et metaphysicae, ac quaestiones scientiae, universalium, et individuationis erant.