Plantagenistae
Plantagenistae (Anglice house of Plantagenet, Francogallice maison Plantagenêt) fuerunt stirps regius vel dynastia quae in Andegavia regione Franciae orta est. Nomen Plantagenista a scriptoribus recentioribus ad quattuor domos regias adhibetur: primum Andegavos, qui etiam comites Andegavenses fuerunt, deinde Plantagenistas, qui Andegaviam amiserant, postremo Lancastriam et Eboracum, ramos iuniores. Haec domus regnum Angliae tenuit ab anno 1154, ex quo Henricus II regnare coepit, ad annum 1485, cum Ricardus III mortuus esset. Anglia sub Plantagenistis commutata est. Reges saepe res cum nobilibus transigere coacti sunt, ut cum Ioannes rex Magnae chartae libertatum assensus est. Sic potestas regia pro auxilio militari aerarioque circumscripta est, et rex officiis definitis in regnum exsequi debebat. Magnum systema iudiciale excultum est. Identitas nationalis in bellis cum Francis, Scotis, Cambris, Hibernisque gerendis et in Anglica lingua primaria confirmanda formata est. Saeculo quinto decimo, Plantagenistae Bello Centum Annorum victi, malis socialibus, politicis, oeconomicisque circumsessi sunt. Tumultus populi, libertatibus negatis moti, saepe fiebantur. Nobiles Anglici exercitus parabant, simultates gerebant, Henricum VI palam contemnebant. Aemulatio inter iuniores Plantagenistarum ramos, Eboracensem et Lancastriensem, Bella Rosarum civit, perlongum certamen ad successionem regni consequendam, quod culmen anno 1485 in proelio campi Bosworthensis attingit, cum regnum Plantagenistarum, Ricardo III occiso, finivit (hoc proelium etiam finis Medii Aevi in Anglia habetur). Henricus VII, generis Lancastriensis, rex Angliae factus, post duos annos Elisabetham Eboraci uxorem duxit et Bella Rosarum concludit; hinc orta est domus Tudorensis. Tudorenses sibi plus imperii arrogabant, sic difficultates quae Plantagenistas vexaverant vitantes. Stabilitas subsequens renovationem artium litterarumque in Renascentia Anglica fovit.