Textura (musica)
Vide etiam paginam discretivam: Textus (discretiva). Textura in musica est quomodo res melodicae, rhythmicae, et harmonicae in compositione, coniunctae totum rei sonum constituant. Ad densitatem (vel crassitudinem) et coniectum, spatium inter summos infimosque tonos attinere ea describeretur (Benward & Saker 2003). Exempli gratia, crassa textura instrumentorum strata, alio strato fortasse chordarum, alio orichalcorum parte, textura satis levis, nimis stratis carens contineret. Crassitudo, numero et ubertate instrumentorum quae re canunt adfecta, inter naturas leves et crassas variatur. Moveatur praeterea rei textura a numero ingenioque vocum quae una canunt, colore instrumentorum vel vocibus quae his partibus canunt, et harmoniis, temporibus, ac rhythmis qui adhibentur. Digerantur genera texturae secundum numerum et coniunctiones partium, per nomina primariorum texturae elementorum descripta: melodia primaria (MP), melodia secundaria (MS), parallela melodia sustinens (PMS), sustentaculum staticum (SS), sustentaculum harmonicum (SH), sustentaculum rhythmicum (SR), sustentaculum harmonicum et rhythmicum (SHR) (Benward & Saker 2009). Simultaneitas fit cum plures totius texturae musicae simul fiant, contra nonnullas texturas ex ordine factas. Recentioris generis textura, primum a Georgio Ligeti adhibita, est micropolyphonia. Inter alias magni momenti, texturae musicae sunt polythematicae, polyrhythmicae, onomatopoeicae, compositae, et mixtae (Corozine 2002: 34).