Phaedon Elidensis
Phaedon Elidensis vel Phaedon (Graece: Φαίδων) saeculo quarto ad saeculum tertium a.C.n. fuit philosophus Graecus qui Socratis discipulus Elidensem sectam condidit. Nomen enim eius in Platonis de immortalitate animae sermone traditum est; fuit autem ex Aulo Gellio servus, nam Socratem et praecepta sua audire Phaedon solebat. Ceterum Phaedon, tum cum Socrates ciculam bibit, cum paucis in carcere aderat. Quocirca in Platonis sermone Phaedone narravit quomodo Socrates mortuus esset; deinde autem ad Elidem reversus est in qua urbe sectam condidit. Socratici discipuli qui in carcere eo die quo Socrates mortuus est aderant: Aeschines, Antisthenes, Apollodorus, Cleombrotus, Crito, Critobulus, Ctesippus, Epigenes, Euclides Megarensis, Hermogenes, Menexenus, Simmias, Cebes, Phaedon, Phaedondes, et Terpsion; Plato autem, quia aegrotabat, aberat. Seneca Phaedonis locum nobis servavit (Epistulae, XIV, 94): "Minuta quaedam" ut ait Phaedon "animalia cum mordent non sentiuntur, adeo tenuis illis et fallens in periculum vis est; tumor indicat morsum et in ipso tumore nullum vulnus apparet."