Constans Planckiana
Constans Planckiana, (h notata) est prima constans physica, magnopere necessaria in aequationibus mechanicae quanticae: energia enim cuiuscumque photonis eius frequentiae, constante Planckiana multiplicatae, congruit (E = hf). Maximilianus Planck talem quantitatem anno 1900 proposuit constantem proportionalitatis ad radiationem corporis nigri explicandam. Saepe postea constantem appellavit “quantum(en)(d) actionis”. Anno 1905 quidem Albertus Einstein tale “quantum” vel “minimum elementum energiae” ad naturam undarum electromagneticarum duxerat. Ei sunt dimensiones L2 M T−1. Anno 1918, Planck Praemium Nobelianum physicae accepit, “meritis suis in progressu physicae per inventionem quantorum energiae agnitis”. In metrologia, una cum aliis constantibus, constans Planckiana adhibetur ad chiliogramma (i.e. unitas massae Systematis internationalis unitatum) definiendum. Unitates Systematis internationalis sic definiuntur ut constanti Planckianae, secundum tales unitates scriptae, exacte congruunt 6.62607015×10−34 m2 kg s−1. Si secundum unitates electronvoltae et secundi scribitur, constanti Planckianae congruunt 4.135667696…×10−15 eV s.