Impressionismus musicus
Impressionismus musicus, vel impressio in musica, est inclinatio vel genus musicum ad tempus modernum pertinens, quod in musica classica Occidentali praecipue per saeculum undevicensimum exeuns et saeculum vicensimum iniens in Europa viguit, impressionismo in arte respondens, et per musicam animam ad indicationes et sensum attendens. Proprietates musicae impressionisticae sunt scriptura sonica per tempora non linearia, sed contra, series animi motuum. Tonalitas musica est obscura, incerta, vel etiam modalis. Stephanus Mallarmé, iudex artis Francicus, dicit rem nominatam tres partes eius potestatis amittere: "proponere somniare est." Claudius Debussy notiones in musica Iavensi invenit (praecipue gamelan), et deinde ad amicum scripsit: "Non meministi musica Iavensem, quae omnem potest exprimere significationis gradum—quod nostros tonicum et dominantem umbras videri facit?" Debussy et Mauritius Ravel plerumque habentur compositores impressionistae maximi momenti; compositores autem plerumque per nomen impressionismum non tam exacte describuntur ut pictores olim descripsi sunt. Debussy nomen re vera repudiavit, dicens: "'aliquem varium' facere conor, in effectu realitates: quod fatui 'impressionismum' appellant est terminus qui tam improbe adhibetur quam fieri potest, praesertim ab iudicibus artium." Ernestus Fanelli genus excogitavisse aliquando postulatur, quamquam sua opera raro ante 1912 peracta sunt. Alii compositores ab impressionismo moti fuerunt Isaac Albéniz, Ioannes Alden Carpenter, Fridericus Delius, Paulus Dukas, Emmanuel de Falla, Carolus Tomlinson Griffes, et Otorinus Respighi.