Diafarus Mahometi filius aṣ-Ṣādiq
Diafarus Mahometi filius aṣ-Ṣādiq (vulgo Jaʿfar ibn Muḥammad aṣ-Ṣādiq, litteris Arabicis جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ ٱلصَّادِقُ), natus Medinae Hidiazi in Caliphatu Omayadarum anno 700 vel die 23 Aprilis 702; mortuus Medinae in Caliphatu Abbasidarum die 14 Decembris 765), late Diafarus as-Ṣādiq et brevius as-Sadiq ('Verus') appellatus, fuit eruditus et physicus Musulmanus saeculi octavi. Habetur imamus et conditor Diafarianae iurisprudentiae scholae a Siiticis duodecimiviris? et Isma'ilis, ac persona magni momenti in Hanafi? et Maliki? iurisprudentiae Sunniticae scholis. Progenies erat Alis caliphae? et Fatimae Mahometi filiae ex stirpe patris, Mahometus al-Becir, et Mahometi Abubecri filii ex stirpe matris, Umm Farwah bint al-Qasim. Mahometus Abubecri filius ab Ali altus est, sed filius non erat. Ali ipse dicere solebat "Mahometus Abubeciri filius est filius meus, sed ex genere Abubeciri." Al-Sadiq duodecimviris? est sextus imamus, a plurimis Siiticis imamus quoque agnoscitur, atque in secta Sunnitica veneratur quia hadith transmisit, et ergo praestans custos traditionalis (ulema) est, atque inter Sufos. Contra multas attributiones in multis disciplinis religiosis, nulla opera a Diafaro ipso scripta exstantia sunt. Munus imami a patre hereditate excepit, annis mediis tricensimis natus.