Spelunca Franchthium
Spelunca Franchthium Situs in Graecia Spelunca Franchthium Argolidis, vulgo σπήλαιο Φράγχθι, ad oram maritimam Argolici sinus iacens, est locus habitationis humanae Palaeolithicae, Mesolithicae et Neolithicae, ab archaeologis Civitatum Foederatarum annis 1967-1976 effossus. Vestigia reperta sunt piscium quos incolae Franchthii capiebant et comedebant. Stratis palaeolithicis superioribus mesolithicisque inferioribus, annis scilicet circiter 11,000–9,100 ante praesentia, inventi sunt praecipue Anguilla anguilla, Sparus aurata aliique Sparidae, Mugil cephalus; pauciores etiam Conger conger, Dicentrarchus labrax, Umbrina cirrosa: quo aevo ora maritima 4 chiliometris a spelunca distabat. Stratis mesolithicis superioribus, annis circiter 9,100–8,000 a.p., ora fere 2 chiliometris distante, inventa sunt praesertim ossa Thunnus thynnus, Epinephelus marginatus, Sphyraena sphyraena; multo pauciores Diplodus vulgaris (sive et D. sargus) et Mugil cephalus. Eodem aevo, quo capiebantur tunni maximi, pisces maris profundioris, obsidiani lapides primum a Melo ad Franchthium advehebantur. Stratis neolithicis, annis circiter 8,000–5,000 a.p., ora haud 1 chiliometro distante, reperiuntur praecipue Sparidae: Pagellus erythrinus, Diplodus spp., Sparus aurata; insuper Thunnus, sed pauciores et minores, paucique etiam Epinephelus marginatus, Sphyraena sphyraena et Mugil cephalus, paucissimi Acipenser sturio. Aevis palaeolithico et Mesolithico homines animalia ad cibum capiebant Cervus elaphus, Equus hydruntinus, Bos primigenius, Cervus elaphus, Sus scrofa, Capra, tardius animalia minora praesertim Lepus europaeus, etiam Erinaceus sp., Alectoris graeca, Otis tarda, Testudo graeca, Emys orbicularis seu fortasse Maurmys sp.