Valentia (linguistica)
Valentia, vel valentia verbi, in linguistica est numerus argumentorum ab verbi praedicato contentum. Coniungitur, sed non non ubique eadem, cum transitivitate verborum, quae solum obiectiva praedicati verbalis argumenta habet. Valentia verborum, ex contra, omnia argumenta comprehendit, subiecto verbi non excepto. Linguistica valentiae significatio a definitione valentiae in chemia deducitur. Haec metaphora scientifica ex opere Luciani Tesnière venit, qui ex notione valentiae verborum maiorem partem suae (rei quae deinde appellatae est) grammaticae dependentiae excogitavit, rationis syntaxis et grammaticae. Notio valentiae primum apparuit informatio ampla in Éléments de syntaxe structurale ('Elementa syntaxis structuralis'), libro Tesnierano post mortem prolato (1959).