De laudibus Helenae
De laudibus Helenae vel Helenae laudatio, nonnumquam etiam Helena (Graece Ἑλένης ἐγκώμιον) est oratio demonstrativa (ἐπιδεικτικός) a rhetore Isocrate inter 390 et 380 a.C.n. scripta in qua Helenam, Menelai uxorem, laudandam susceperat. Hoc argumenti genus tum sophistae ob difficultatem adfectabantː nam Helena multorum malorum mortalibus causa fuisse narrabatur et femina levis et infida habebatur. Nihilominus alia laus Helenae sub Gorgiae nomine nobis tradita est cui fortasse alludit Isocrates cum orationem sic inscriptam in praefatione laudat quidem sed apologiam, non laudem fuisse contendit. Qua de causa veram laudem exempli gratia componere voluit.