Oeconomica Keynesiana
Unam legis e paginis de oeconomia disserentibus Disciplinae Oeconomia comparativa Micro-oeconomia Macro-oeconomia Oeconomia politica Praxeologia Catallactica Historia Sociologia Scientia belli Civilitas Ars politica Psychologia Principia Laboris divisio Lex oblati et quaesiti Lex Sayi Pecunia Valor oeconomicus Scholae Austriaca Classica Placita Keynesiana Placita Marxiana Iosephus Schumpeter Sicagensis Theoria impossibilitatis - Kennethus Arrow et Amartya Sen Instituta Aerarium Monetarium Internationale Argentaria Bursa Conductor Collegium Collegium opificum Mercatus Moneta Societas Societas cooperativa Systemata Capitalismus Communismus Mercantilismus Mercatus mixtus Mercatus liber Socialismus Prodigia Circumitus oeconomicus Lucrum Usura Hyperinflatio Inopia operarum Monopolium Recessio oeconomica Consuetudines regiminum Inflatio Subventus collegiorum Campi oeconomici Campus primarius Campus secundarius Campus tertiarius Oeconomica Keynesiana est doctrina macrooeconomiae, cuius auctor Iohannes Meginhardus Keynes oeconomicus Britannicus est. Quam doctrinam Keynes praesertim annis 1930 elaboravit sollicitus molestiis, quae post primum bellum mundanum et praesertim ab anno 1929 depressione oeconomica ineunte oeconomiam mundanam vexare coeperunt. Secundum classicos — quibus Keynes Iacobum Mill, Thomam Malthus, Adamum Smith, Davidem Ricardo significabat — oeconomia non solum sponte sua in aequilibrium movetur sed etiam, ubi statum aequilibrii consecuta est, omnes opifices occupat. Keynes autem docuit aequilibria in oeconomia pecuniaria tamquam natura subter plenum occupationis gradum subsistere: quam ob rem necesse esse civitatem rebus oeconomicis moderandis interesse. Praecepta Iohannis Keynes usque ad annos 1970 vigebant, sed inde ab annis 1980 doctrinae Chicagienses opera Ronaldi Reagan in CFA atque opera Margaritae Thatcher in Europa viguerunt. Post discrimen pecuniarium anno 2008 orsum tamen praecepta Keynesiana oeconomicos in sermonem rursus impulerunt.