Neurolinguistica
Neurolinguistica est studium apparatuum neuralium in cerebro humano qui linguam comprehensam, productam, et acceptam moderantur. Quae, ramus interdisciplinarius, methodologias et rationes ex neuroscientia, linguistica, scientia cognitiva, neurobiologia, perturbationibus communicationis, neuropsychologia, scientia computatrali, et aliis disciplinis contrahit. Investigatores ex prioribus aetatibus variis ad rem trahuntur, varias artes experimentales et cosmotheorias rationales variisimis ferentes. Multum operis in neurolinguistica ab exemplaribus in psycholinguistica et linguistica theoretica informatur, et investigationem attendit quomodo cerebrum rationes exsequi potest quae, secundum linguisticam rationalem et psycholinguisticam, sunt ad linguam producendam et comprehendam necessarias. Neurolinguistae machinationes physiologicas investigant per quas cerebrum res de lingua computat, et quae rationes linguisticas et psycholinguisticas aestimant, aphasiologia, imaginibus cerebralibus, electrophysiologia, et exemplaribus computatralibus utentes. Neurolinguistica per historiam in evolutione saeculo undevicensimo aphasiologiae conditur, studii imminutionum linguisticarum (aphasiarum) quae ob noxam cerebri fiunt. Aphasiologia structura ad functionem coniungere conatur per effectum vulnerum cerebri in ratione linguae enodandum. Unus ex primis hominibus qui coniunctionem inter quodam regionem cerebri et rationem linguae observavit fuit Paulus Broca, chiurgus Francicus qui autopsias multorum singulorum qui imminutiones loquendi habuerant fecit, et invenit plurimos detrimentum cerebri (laesiones) in lobo frontali laevo habuisse, in regione nunc area Brocana appellata. Phrenologi saeculo undevicensimo ineunte iam posuerat varias cerebri regiones varios fines habere, et linguam plerumque a frontalibus cerebri regionibus contineri, sed investigationes Brocanae primae fortasse erant quae indicia empirica talis coniunctionis monstraverunt, appellatae sunt saeculares, sicut cardo, in disciplinis neurolinguistica et scientia cognitiva. Carolus Wernicke, ex quo area Wernickeana appellatur, deinde proposuit varias cerebri regiones pro variis pensis linguisticis praecipuae factas esse, regione Brocana motoricam orationis productionem, et regione Wernickeana comprehensionem orationis auditoriam tractante. Opus Brocanum et Wernickeanum aphasiologiam instituit disciplinam, notionemque linguam per corporeas cerebri proprietates inspiciendas investigari posse promovit. Prima studia aphasiologica utilitatem cepit ex opere Corbiniani Brodmann saeculo vicensimo ineunte, qui superficiem cerebri in tabulis designavit, in regiones numeratas secundum cytoarchitecturam cuiusque areae (structura cellularum) et muneris dividens; hae regiones, areae Brodmannianae appellatae, in neuroscientia hodierna iam late adhibentur. Neurolinguistica terminus technicus excogitatus Harrio Whitaker tributus est, linguisticae perito qui Journal of Neurolinguistics anno 1985 condidit. Aphasiologia, quamquam historicus neurolinguisticae nucleus sit, annis recentioribus magnopere in latitudinem crevit, partim ob productionem novarum cerebri videndi technologiarum (sicut PET et fMRI) ac rationum electrophysiologicarum temporis sensilium (EEG et MEG), quae exemplaria actionum cerebri inveniri possunt dum homines varia pensa linguistica suscipiunt ; artes electrophysiologicae potissimum ortae sunt ut ratio utilis in studio linguae investigatae anno 1980, cum inventio apparatus N400 responsum cerebri monstravit sensile rerum semanticarum in lingua comprehensa. N400 fuit primum responsum cerebri ad linguam pertinens quod agnitum est, et post eum inventum, EEG et MEG ad investigationem linguae faciendam magis ac magis adhibentur. Studia neurolinguistica in omnibus linguisticae regionibus tractantur; praecipuae disciplinae et rationes quomodo neurolinguistae eas tractant in indice infra dantur.