Lingua Sanscrita
Lingua Sanscrita (Devanagari संस्कृतम् saṃskṛtam) est antiquissima lingua Indoeuropaea familiae Indoiranicae, divisionis Indicae sive Indoaryanae. Hodierni sermones Indoiranici, inter quos Hindicus et Bengalicus, e Sanscrito oriuntur. Fuit lingua maximi momenti in historia subcontinentis Indicae antiquae, abhinc annorum 3500 coepti, cum primariă Hinduismi lingua sacra et sermo plurimorum operum philosophiae Hinduicae(d) ac nonnullorum praecipuorum Buddhismi et Iainismi textuum esset. Per multas variationes dialectosque, fuit lingua franca Indiae antiquae et mediaevalis. Primo millennio ineunte, cum Buddhismus et Hinduismus ad Asiam Meridio-Orientalem, Orientalem, et Mediam migravissent, lingua altae culturae(d) et regalis illorum locorum facta est. Haec lingua, etiamnunc a nonnullis adhibita, una est e duabus et viginti sermonibus Indiae schedulo enumeratis, atque una ex quattuor linguarum classicarum hucusque a gubernatione Indica laureatarum. E scriptoribus litterarum Sanscritarum enumerari merent poëta Kālidāsa et grammaticus Pāṇini, sed opera maxima nominibus auctorum incertis et fortasse fictis traduntur, exempli gratia carmina epica Mahābhārata et Rāmāyaṇa, necnon collectanea lyrica antiquissima Ṛgveda, Sāmaveda, Yajurveda, et Atharvaveda. Lingua Sanscrita hodie characteribus devanagari saepius scribitur et divulgatur, at in India et Asia Meridiorientali multi alii abecedarii e scriptura antiqua Brahminica(d) orti etiam adhibentur. Et abecedario Latino philologi Europaei Americanique, translitterationem "IAST" consecuti, utuntur.