Autophagocytosis
Autophagocytosis (Graecis verbis αὐτόφαγος, digestio sui, et κύτος, cavum, cellula) describit naturalis digestio cellulae ad materias non necessarias vel dysfunctionales delendas, ope lysosomatum. Notio Anglica autophagy anno 1963 inventa est ab Christiano de Duve, qui anno 1974 pro operibus de lysosomatibus Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae accepit. Ope autophagocytosis intracellularis digestio ordinata et regeneratio partium cellulae fieri potest. Autophagocytosis systema dynamicum consideranda est, non solum cursus degrationis simplicis, sed etiam generationis novarum partium et energiae ad cellulas renovandas, velut homoeostasis. Genera quattuor descripta sunt: macroautophagocytosis (materiae maioris ut organellorum dysfunctionalium, cursus principalis), microautophagocytosis (materiae minoris cytoplasmaticae), autophagocytosis comite reddita (iter specificum ope complexus HSPA8 (comites hsc70)), crinophagocytosis (fusio directa cum lysosomate, celeris). Macroautophagocytose ineunte primum ab reticulo endoplasmatico structura sphaerica, omegasoma, formatur; deinde materia destruenda circumcluditur ab phagophora, processus omegasomatis cum coniunctione mitochondriorum; cum formatione membranae duplicis circum materiam vocitatur autophagosoma. Denique fusio inter autophagosoma et lysosoma fit, cum formatione autolysosomatis. In senectute debiliatio autophagocytosis observatur. Vitia autophagocytosis cum morbis hominis coniuncta sunt, ut neurodegenerativis et cancerosis. Nimirum scientia ad inductionem therapeuticam autophagocytosis spectat. Ne confundas autophagocytosis cum: Autophagia (Anglice: autophagy), quae autem ad subcategoriam vulneris sui perturbationis psychiatricae, qua vulnera mordendo consumendove corporis oriuntur, refert. Lipophagocytosis (Anglice: lipopphagy), quae ad degradationem lipidorum tantum refert.