The Song of Hiawatha
The Song of Hiawatha ('Carmen Hiavathae') est poema epicum tetrametro trochaico conceptum ab Henrico Wadsworth Longfellow anno 1855 prolatum, heroem Indicum vehementius dicens. Fontes legendorum et ethnographiae in poemate inventae fuerunt Kahge-ga-gah-bowh princeps Ojibwe, qui Longfellow domi visitavit; Black Hawk et alii Indi Sac et Fox, in quos Longfellow apud Boston Commons incidit; Algic Researches (1839) et alia scripta Henrici Rowe Schoolcraft, ethnographi et procuratoris Indici Civitatum Foederatarum; et Heckewelder's Narratives. Sensu, campo, tota notione, multisque singulis, poema Longfellowanum manifeste est opus romanticarum Americae litterarum, non vera traditionis oralis ingenarum repraesentatio. Longfellow confirmavit: "Horum legendorum capitulum et versum citare possum. Eorum aestimatio principalis est quod legenda Indorum sunt." Longfellow primum in animo habuit, Schoolcraft sequens, heroem appellare Manabozho, nomen in usu eo temporis inter Ojibwe in meridiano Lacus Superiorris litore pro fraudatore-commutatore, persona eorum eruditionis vulgaris, sed in ephemeride die 28 Iunii 1854, scripsit: "Laboro de 'Manabozho;' aut, ut credo me id appellare, 'Hiawatha'—quod est aliud nomen eiusdem personae" (Williams 1956:314). Hiawatha non fuit "aliud nomen eiusdem personae" , sed probabiliter persona historica cum Foedere Iroquesiorum condito consociata, Quinque Nationibus tum in hodierno Novo Eboraco et Pennsylvania constituto (Thompson 1922:129). Poematis autem causa, Hiavatha became facta est nomen oppidorum, scholarum, hamaxostichorum, et societatis telephonicae in regione occidentalium Magnorum Lacuum effectum habentis, ubi nullae nationes Irocoisianae in historia habitavit (Singer 1987). Versio Latina oratione soluta facta est a Francisci Gulielmo Newman anno 1862.