Neoclassicismus (musica)
Neoclassicismus in musica fuit inclinatio per saeculum vicensimum, praecipue inter bella orbis terrarum, in qua compositores ad praecepta aesthetica cum "classicismo," notione late definita, consociata redire conabantur, cuius elementa praecipua erant ordo, status libratus, claritas, parsimonia, et moderatio animi motus. Neoclassicismus post fervorem experimentalem per primos viginti annos saeculi vicensimi fuit emotionalismo? effrenato structurisque informibus Romanticismi posterioris responsum et provocatio. Declarari coepit impulsus neoclassicus in usu imminutarum copiarum perfungentium, in vi rhythmi et texturae contrapunctalis, harmoniis tonalibus retractatis vel pansis, emphasi musicae absolutae (contra musicam programmaticam Aetatis Romanticae), et aliis proprietatibus. Quod attinet ad formam et rationem thematicam, musica neoclassica saepe a musica saeculi duodevicensimi excitata est, quamquam normae incitantes fuit res tam saepe Aetatis Barocae et adeo priorum aetatum quam Aetatis Classicae; qua pro causa, musica diserte ex Baroca excitata aliquando musica neobaroca appellatur. Neoclassicismus habuit duo distincta evolutionis itinera geographica: Francicum, partim ex momento Erici Satie procedens et ab Inguaro Strawiński repraesentatum, ac Germanicum, ex Obiectivismo Novo Ferruccii Busoni procedens et a Paulo Hindemith repraesentatum. Neoclassicismus in musica omnino fuit cursus aestheticus, non motus bene constitutus; etiam multi compositores raro "neoclassicistae" habiti elementa huius generis absorbuerunt.