Mare in cultura humana
Mare in cultura humana magni momentum multa saecula habuit, cum homines mare in variis et saepe contrariis modis experiuntur: valens sed serenum, pulchrum sed periculosum. Responsa mari inveniri possunt in generibus artis quae litteras, artes oculorum, poesim, pelliculas, theatrum, et musicam comprehendunt. Primae picturae quae naves repraesentat abhinc annorum 40 000 factae sunt. Postea, artifices in variis civitatibus et culturis mare depinxerunt, quod per symbolos perceptum est biotopus hostilis, ab animalibus opinabilibus habitatum, inter quae Leviathan in Bibliis Sacris, Isonade in mythologia Iaponiensi, et kraken in mythologia Nordica posteriori. In cogitatione Caroli Jung, psychotherapeutae Helvetici, mare notionem omni sensu carentem collectivam vel personalem in interpretatione somniorum expressit. Mare et naves in artificiis depictae sunt quae ab adumbrationibus simplicibus in parietibus tuguriorum in Lamu Archipelago ad prospectus maritimos Iosephi Turner et picturam Aetatis Aurea Nederlandicam variant. Katsushika Hokusai, artifex Iaponiensis, coloratas animorum maritimorum impressiones creavit, inter quas Magna Unda ante Kanagawa. Mare in litteris post Homeri Odysseam (saeculo octavo a.C.n.) apparuit. Mare est quaestio continuans in poematibus haiku Aetatis Edoensis Matsuo Bashō (松尾 芭蕉) (1644–1694), poetae Iaponiensis. In hodiernis Europae litteris, mythistoriae maritimae a Iosepho Conrad, Hermanno Wouk, et Hermanno Melville scriptae sunt. Mare multas res musicas excitavit, inter quas sea shanties, Ricardi Wagner The Flying Dutchman, Claudii Debussy Mare (1903–1905), Caroli Villiers Stanford Songs of the Sea (1904) et Songs of the Fleet (1910), Eduardi Elgar Picturae Maritimae (1899), et Radulphi Vaughan Williams Symphonia Maritima (1903–1909). Praeterea, sepultura maritima variis modis a populis per omnem urbem terrarum ex temporibus antiquis in civilizationibus Aegyptia, Graeca, et Romana facta est.