Magna Zimbabua
Magna Zimbabua, olim Simbaoe et Symbaoe, est urbs mediaevalis in australibus et orientalibus Zimbabuae collibus prope Mutirikwe lacum et Masvingo oppidum. Fuisse putatur certi regni magni caput (sed qualis regni incertum est) tempore civitatis Aetate Ferrea exeunte vigentis. Urbs saeculo nono aedificari coepit, sed saeculo quinto decimo relicta est. Aedificia exstantia a maioribus gentis Sonarum erecta esse putantur. Urbs lapidea aream 7.22 chiliometrorum quadratorum comprehendit, quae usque ad 18 000 hominum continere poterat, ut crebritas civium 2500 fere per chiliometrum quadratum esset. Agnoscitur patrimonium totius mundi ab UNESCO. Magna Zimbabua fuisse caput Monomotapae et regium monarchae loci palatium ab archaeologis censetur, itaque sedes potestatis civilis. Inter praestantes aedificii proprietates erant moenia, quorum nonnulla erant undecim metra alta, sine arenato (ratione lapide sicco) exstructa. Urbs ad ultimum relicta et obsolefacta est. Prima Magna Zimbabuae mentio in litteris ex anno 1531 legitur in scripta Vincentii Pegado, ducis Sofalae, castri Portugallici in litore Mozambici hodierni siti, qui urbem Symbaoe appellavit. Europaei autem locum saeculo undevicensimo exeunte primum viserunt, quem investigare serio coeperunt anno 1871.