Fulgur
Fulgur (-is, n.) est caeli electrica emissio cum tonitru, quod in procellis, et aliquando in eruptionibus volcanorum vel in pulveris tempestatibus, fit. Ab hac aeris electicitatis emissione, ductus fulguris potest ire usque ad 220 000 chiliometra per horam et calore 30 000 °C graduum pollet. Quae temperatura sabulam potest in vitreum appellatum "fulgurites" fundere, qui sunt cavi et possunt in solum infigere. Fiunt quasi 16 milia milium procellarum fulgurum per annum in omni orbe terrarum. Aera per quod iter faciunt fulgura ionizantur. Quod format oxydum nitricum acidumque nitricum magno benificio plantarum in solo est. Fulgura in cineris nubibus ex eruptionibus vulcanorum oriri possunt. Nascuntur etiam ex silvarum incendiis, pulverem quo onus electricum staticum formetur efficientia. Quomodo in initio fulgura formentur incertum est inter auctores. Periti causis studuerunt ex perturbationibus aeris (ventus, humiditas, frictio, pressio atmospherica) usque ad impactum ventorum solis et molem particularum oneratarum solis. Dicunt glaciem in nube elementum praecipuum esse in formandis fulguribus atque positiva negativaque onera discerpere in nube, sicut adiuvet in formandis fulguribus.