Spacellificatio
Spacellificatio (Anglice spaghettification) in astrophysica est verticalis extensio et horizontalis compressio corporum usque ad formas longas et subtiles (immo similes spacellorum) prope quendam campum gravitationalem(d) non homogeneum et validissimum. Causa spacellificationis sunt vires aestuales. In nimissimis condicionibus – e.g. iuxta foramen nigrum – tanta est extensio et compressio, ut nullum corpus spacellificationi resistere possit. Intra circumscriptam et exiguam regionem, si massa spacellificata parva est, compressio horizontalis exacte extensionem verticalem aequat, et nulla nitida mutatio in volumine observatur, sed tantum in forma. Anno 1988 Stephanus Hawking volatum astronautae commenticii descripsit, qui, transiens per horizontem eventuum foraminis nigri, ob gravitatem gradientem (i.e. diversa magnitudo roburis gravitationalis in diversis locis) "sicut spacelli" a capite ad pollices pedum extenditur. Hoc fiat quia virtus gravitatis singularitate(d) exserta multo fortior sit apud fastigium corporis vicinum quam apud fastigium remotum; et si astronauta ante pedes in foramen nigrum incidat, tam fortior sit gravitas apud pedes quam apud caput, quam is ad perpendiculum extendatur. Insuper, pars dextra eius corporis ad sinistram, et pars sinistra ad dextram trahantur, et homo a lateribus comprimatur. Vocabulum "spacellificationis" longe ante anecdotum Hawking statutus est. Spacellificatio cuiusdam stellae primum anno 2018 in photographemate depicta est, cum astronomi par galaxiarum collidentium, circiter 150 miliones annos luce mensos a Tellure distantium, observarent.