Pharisaei
Pharisaei (Hebraice פְּרוּשִׁים perushim ‚segregati‘, Graece Φαρισαῖος) fuerunt schola theologica, philosophica et politica Iudaismi antiquitatis. Postquam Ionathan Hasmonaeus anno 152 a.C.n. simul munus et regis et pontificis suscepit, quod Pharisaei reiecerunt, segregatam a Sadducaeis et Hasmonaeis oppositam viam secuti sunt. A tempore templi Hierosolymitani secundi exstantes post templum anno 70 eversum unica Iudaismi potentia maximi momenti supravixerunt. Duces eorum spirituales "Chachamim" (forma singularis: "Chacham", Hebraice חכם „sapiens“) appellati non solum periti Halachae (Hebraice הלכה; a verbo הלך halach: „ire“, „ambulare“), partis legisticae traditionis Iudaicae, sed etiam praedicatores erant. In Novo Testamento pharisaei contumeliose hypocritae castigantur. Inde multis in linguis verbum pharisaei pro hypocrita in usu est.