Interregnum
Interregnum (inter- + rēgnum, [< rex, rēgis]) valet regimen transitorium sive spatium temporis, quo illud gubernat; imprimis in monarchiis electivis tempus inter resignationem sive mortem regentis et inaugurationem successoris. In historia sunt numerosa exempla interregnorum: In Sinis apud Familiam Cheu, regimen gonghe, annis ab a.C.n. 841 ad a.C.n. 828. In Iaponia regimen Imperatricis Jingu, mulieris Chūai-tennō, annis ab 209 ad 270. Tempore Imperii Romani regimen interregis atque spatium temporis inter 465 et 467, cum non erat imperator. In historia Sacri Romani Imperii fere ab anno 1245/1250 (missione sive morte Friederici II) usque ad initium regni Rudolphi I domus Habsburgensis anno 1273. In historia Austriaca ab anno 1246 (cum stirps paterna Babenbergensium exstincta est) usque ad annum 1256 (electionem Ottocari II, regis Bohemiae, in ducem Austriacum). Habsburgi quidem, qui Ottocaro a Rudolpho Habsburgensi in proelio apud Dürnkrut anno 1278 victo rerum potiti sunt, regnum Ottocari non agnoverunt, quare multis fontibus etiam tempus inter 1256 et 1278 in interregno numeratur. Interregnum Ottomanicum ab 1402 ad 1413. In historia Lusitaniae tempus inter exstinctionem domus Burgundensis et initum regni Ioannis I, regis Lusitaniae, 1383–1385. In historia Aragoniae tempus inter mortem Martini I et initium regni Ferdinandi I (1410–1412). In monarchia electiva Polonia-Lithuania spatium temporis inter mortem regis et electionem regis novi, quo Interrex rexit. Interregnum Anglicum 1649–1660, inter regna Caroli I et Caroli II. In historia Nederlandiae regnum principis Gulielmi VI (a die 1 Decembris 1813 ad diem 16 Martii 1815), antequam, post Consilium Vindobonense, rex Gulielmus I Nederlandiae declaratus est.