Scriptura Beneventana
Scriptura Beneventana, quae etiam scriptura Longobarda, Langobardica vel littera Langobardisca nuncupatur, est forma minuscula scripturae quae ample in usu fuit a fine saeculi VIII usque ad saeculum XIII –etiamsi posteriora sunt exempla his litteris exarata– in regione ducatus Beneventi in Italia meridiana, etiam nomine Langobardia Minor nota. In usu erat in monasteriis Benedictinis, quae usque ad Dalmatiam eius usum propagaverunt. Eius origo non est Longobarda, sed originem trahit a scriptorio Abbatiae Montis Casini. Ioannes Mabillon, eruditus Francicus, eam Longobardam nuncupare malebat, eam scripturam nationalem populi Longobardorum fuisse perperam putans. Palaeographus E. A. Lowe nomen Beneventana posuit, quo eruditi mediaevales iam usi erant.