Beatus ille qui procul negotiis
Beatus ille qui procul negotiis est initium secundi epodi poetae Horatii Flacci (65-8 a.C.n.). Plenius caput carminis sonat: „Beatus ille, qui procul negotiis, ut prisca gens mortalium, paterna rura bobus exercet suis, solutus omni faenore; Neque excitatur classico miles truci neque horret iratum mare forumque vitat et superba civium potentiorum limina.“ (Epodon II, 1-8)