Pluteus glaciei
Pluteus glaciei, vel pluteus glacialis, est magnus glaciei suggestus natans, qui fit ubi glaciarium vel glaciarium continentale ad litus et in superficiem oceani defluit. Plutei glaciei solum in Antarctica, Groenlandia, Canada Septentrionali, et Russia Arctica inveniuntur. Fines plutei glaciai natantis et glaciei ancorariae (super saxum fundamentale iacentis) quae eos efficit est linea fundans, quae dicitur. Crassitudo pluteorum glaciei a centum fere metra ad mille fere metra variare potest. Glacies marina ex contrario super aquam fit, multo tenuior (plerumque minus 3 metra), et omnem per Oceanum Arcticum inventa. Etiam in Oceano Australi circiter Antarcticam continentalem invenitur. Motio pluteorum glaciei per pressuram a gravitate ex glacie fundata inductam praesertim agitur. Quae fluxio glaciem a linea fundante ad marinam plutei faciem constanter propellit. Primus glaciei amissae olim ex pluteis glaciei mechanismus ice calving montium glaciei fuisse putabatur, in quo fragmenta glaciei ex marina plutei facie defringuntur. Investigatio autem a NASA et investigatoribus academicis, in fasciculo die 14 Iunii 2013 ephemeridis Science edita, nuntiavit aquas oceanicas quae inferiores pluteorum glaciei Antarcticorum liquefaciunt plurimum detrimenti massae pluteorum glaciei continentis efficere. Maximi orbis terrarum plutei glaciei sunt Pluteus Glaciei Rossianus et Pluteus Glaciei Filchner-Ronne in Antarctica. Vocabulum pluteus glaciei captus glaciei super lacu subglaciali, sicut Lacui Vostok, adhibetur.