Lingua Pontica
Unam legis e paginis de lingua Graeca disserentibus Proto-Graeca (ca. 2000 a.C.n.) Mycenaea (1600–1100 a.C.n.) Graeca antiqua (800–300 a.C.n.) Dialecti: Aeolica, Arcado-Cypria, Attica, Dorica, Ionica Koine (300 a.C.n.–600 p.C.n.) Graeca Media (600–1500) Neograeca (ab anno 1500) Demotica, Catharevusa Dialecti: Graeco-Calabra, Ievanica, Cappadociana, Pontica, Tsaconica, Cypria Vide etiam Alphabetum Graecum Lingua Pontica, vel dialectus Pontica linguae Neograecae, ipsa lingua saepe Ρωμαίικον γλώσσαν (i.e. lingua Romana) est forma linguae Neograecae quae in litoribus Ponti Euxini pervulgata est. In Turcia, in Caucaso, in Russia (circum Taganrogium et Gelendžik), in Ucraina (circa Mariopolim Graecorum) Graeci lingua Pontica utuntur. Numerus locutorum disputatur: non minus, quam 300 milia est, sd interdum et numerus maior, quam millio cum dimidia parte, indicatur. Aevo Medio a lingua Graeca Cappadociana orta est.