Matthias Casimirus Sarbievius
Matthias Casimirus Sarbievius Res apud Vicidata repertae: Nativitas: 24 Februarii 1595; Sarbiewo, Palatinatus Masoviae Obitus: 2 Aprilis 1640; Varsovia Patria: Res Publica Utriusque Nationis Familia Familia: Q63532319 Memoria Sepultura: Powązki Cemetery Matthias Casimirus Sarbievius, Polonice Maciej Kazimierz Sarbiewski (natus Sarbiewo in loco die 24 Februarii anno 1595; mortuus Varsoviae die 2 Aprilis anno 1640) fuit ultimus poëta Latinus, Horatius Christianus et Horatius Sarmaticus appellatus. Ex familia nobili et insigni Prawdzic in vico Mazoviae Sarbiewo ortus est. Societatem Iesu ingressus est anno 1612. Ab anno 1622 Romae studuit, ubi famam viri prudentis et ingeniosi assecutus est et poëta laureatus ab Urbano Papa VIII factus est. Sarbievius primus in Europa tunc temporis poëta fuit. Anno 1625 in Poloniam rediit et professor Academiae Vilnensis atque orator sacer aulae Vladislai IV regis nominatus est. Maximum opus eius Lyricorum libri IV (1632) sunt, insuper Epodon liber, Epigrammatum liber (1634). In his Deum cum sanctis (maxime Maria), vitam humanam (etiam ipsius auctoris), et bella (praesertim cum Turcis gesta) cantat. Sarbievius etiam nonnulla opera theoretica de poësi scripsit, quae sunt: De perfecta poësi sive Vergilius et Homerus De acuto et arguto Characteres lyrici De virtutibus et vitiis carminis elegiaci In numero operum eius etiam habentur: Dii gentium De figuris sententiarum