Helinandus (monachus Frigidimontis)
Helinandus (monachus Frigidimontis) Res apud Vicidata repertae: Nativitas: 1160; Pronleroy Obitus: 1229; Patria: Francia Helinandus (annis circiter 1160/1170 natus; post annum 1229 mortuus) fuit scriptor Latinus, poëta Francogallicus, monachus Cisterciensis abbatiae Frigidimontis et magister Universitatis Tolosanae. De origine Helinandi scitur id tantum quod ipse dixit in Chronicis suis de occisu Caroli comitis Flandrensis die 2 Martii 1127 et de suppliciis interfectorum: In auctores sceleris acerrime vindicatum est a Ludovico Francorum rege, Philippi filio, ita ut etiam nonnulli ad rotam damnati sunt. Eorum progenies tota exiliata est, et multi innocentes quae non rapuerant exolverunt. Inter quos fuerunt pater meus Hermannus et frater eius Ellebaudus, qui pueri nobiles et pulcherrimi magnis hereditatibus perditis de Flandriis in Franciam aufugerunt (Helinandus Frigidimontis, Chronica anno 1127). Unde pro certo habetur puerum Hermannum, qui pater Helinandi fuerit, ab eo anno in Francia habitavisse. De eo nihil aliud refertur. Ellebaudus cubicularius meruit Henrico (eiusdem Ludovici filio), qui archiepiscopus Remensis annis 1162-1175 fuit. Inde fortasse ipse Helinandus cognovit Henrici nepotes, scilicet Philippum Drocensem episcopum Bellovacensem 1180-1217 fratremque Henricum Aurelianensem episcopum: ambobus anno fere 1193 mortem mittit in Vers de la mort. Alia de Philippo Drocensi in operibus Latinis refert. Helinandus trobatorem fuisse, Philippo II regi carum, saepe dicitur ob versús carminis epici romanici Roman d'Alexandre anno circiter 1180 scripti in quibus ioculator nomine Elinant regem Alexandrum oblectat: Qant li rois ot mangié s'apela Elinant Por lui esbanoier commande que il chant (Alexander de Parisiis et alii, Roman d'Alexandre 3.348). ("Rex cum cenavisset Elinant vocavit et ut oblectetur cantare iubet.") An haec verba ad Helinandum nostrum innuant et quomodo interpretanda sint haud liquet. Ipse Helinandus se iuvenem leviter vivisse confitetur: Non scena, non circus, non theatrum, non amphitheatrum, non amphicircus, non forum, non platea, non gymnasium, non arena sine eo resonabat. Nosti Helinandum ... Neque enim tam natus erat homo ad laborem, quam avis ad volandum, circumiens terram et perambulans eam, quaerens quem devoraret, aut adulando aut obiurgando ... Neque etenim ipse tam levis fuerat, quam ipsa levitas? (Helinandus Frigidimontis, "De reparatione lapsi"). Annis circiter 1182-1185 in ordinem Cisterciensem intravit in abbatiam Frigidimontis iuxta Bellovacum. Inde epistulam amico quodam "De reparatione lapsi" misit. Ibi anno fere 1193 Francogallice Vers de la mort scripsit, quibus versibus apostrophizat reges et episcopos comitesque qui matrimonium Philippi regis et Ingeburgis annullare volebant. In eadem abbatia Chronica composuit, multos annales breves et aridos praebens, interdum anecdota curiosissima. Helinandus anno 1229 Tolosam missus est ad universitatem novam corroborandam. Supersunt duo sermones quos Helinandus Tolosae eo anno pronuntiavit, altera ad synodum ("Sermo in synodo Tolosano in ecclesia Sancti Iacobi habitus"), altera ad primitias Universitatis Tolosanae. Hic discipulos variarum universitatum vituperat: "Ecce quaerunt clerici Parisius artes liberales, Aurelianis auctores, Bononiae codices, Salerni pyxides, Toleti daemones -- et nusquam mores" ("Sermo in Ascensione Domini 2, Tolosae habitus ad clericos scholares"). Ultimus Helinandi sermo (sed quo anno praedicatus sit nescitur) fuit "Sermo in Ramis Palmarum 1", sicut in nota antiqui editoris legitur: "Hic sermo totus gallice pronuntiatus est et ultimus fuit authoris, ut hic habet authographum ... Obiit Elinandus post sermonem istum." Chronica Helinandi hodie partim servantur, partim etiam ab aliis scriptoribus adhibiti sunt et praesertim ab Alberico Trium Fontium. Opera minora Latina Helinandi a Vincentio Bellovacensi titulo Flores congessa sunt, qui subscripsit: "Expliciunt Flores Helinandi monachi, viri boni, religiosi, honesti et sancti, ac vita praecipui."