Tenebrarum metus
Tenebrarum metus, sive docte nyctophobia, est metus permanens sive formido locorum tenebrosorum. Non absentia lucis per se formidinem inicit sed potius deminutio potestatis naturaliter agendi. Praeterea ignorantia locorum tenebris inlata decipimur et metuere fallimur, ne in pericula invisibilia incidamus, nam imaginari possumus fossam apertam ante pedes esse aut larvam oculis intentis nos ex tenebris spectare. Quia sensus aequilibrii tenebris aliquatenus turbari potest, animus hominis nyctophobia adfici potest. Tenebrarum metus non solum liberorum est sed etiam in multis vel plurimis adultis manet, quamquam mitius animos adficit. Utique plurimi homines tenebris plus minusve anguntur, nam ut iam dixit Seneca (Ep. 82.15), sensus perquam naturalis est. Quodsi modum transierit, therapia quadam opus erit, nam tum de vera phobia agitur, quae saepissime nyctophobia vocatur. Qui terminus ad noctis metum refertur, nam ex Graecis νύξ (stirps: νυκτ-) 'nox' et φόβος 'metus' compositum est. Sunt alii quoque termini eiusdem significationis: achlyophobia ad caliginis metum (ἀχλύς 'caligo, nebula'), lygophobia ad crepusculi (sive tenebrarum vespertinarum) metum (λυγή 'tenebrae vespertinae'), scotophobia ad obscuritatis metum (σκότος 'obscuritas, tenebrae') refertur.