Functio iniectiva
Functio iniectiva est functio f : A → B , {\displaystyle f\colon A\to B,} cui proprietas sequens est: per eam omnia elementa copiae B maxime singulis elementis copiae A attribuuntur (igitur cuique elemento e copia B unum aut nullum elementum ex A est). Exactius: ( ∀ a 1 , a 2 ∈ A : a 1 ≠ a 2 ⇒ f ( a 1 ) ≠ f ( a 2 ) ) ⟺ ( ∀ a 1 , a 2 ∈ A : f ( a 1 ) = f ( a 2 ) ⇒ a 1 = a 2 ) {\displaystyle \left(\forall a_{1},a_{2}\in A:a_{1}\not =a_{2}\Rightarrow f(a_{1})\not =f(a_{2})\right)\Longleftrightarrow \left(\forall a_{1},a_{2}\in A:f(a_{1})=f(a_{2})\Rightarrow a_{1}=a_{2}\right)} Biiectivae casus specialis functionum iniectivarum sunt, nam hae et iniectivae et superiectivae? sunt.