Vladimirus Solov'ëv
Vladimirus Solov'ëv Res apud Vicidata repertae: Nativitas: 16 Ianuarii 1853; Moscua Obitus: 31 Iulii 1900; Uzkoye Patria: Imperium Russicum Familia Genitores: Sergius Solov'ëv; Coniunx: no value Memoria Sepultura: Sepulcretum Novodevicense Vide etiam paginam discretivam: Solov'ëv. Vladimirus Sergii filius Solov'ëv (natus Moscuae die 16 Ianuarii 1853; mortuus Uzkoje in vico prope Moscuam die 31 Iulii anni 1900) fuit Sergii Solov'ëv filius, philosophus, et poeta Russicus. Qui in Universitate Moscuensi educatus, in thesi de Philosophiae occidentalis discrimine (Кризис западной филосфии, 1871) et in aliis libris illius temporis doctrinam positivisticam et seiunctionem cognitionis speculativae et empiricae refutat. In libris philosophicis posterioribus (Опыт синтетической философии, i.e. De philosophiae syntheticae commentatio, 1876; Философские начала цельного знания, i.e. Principia philosophica cogntitionis integrae,1877; Оправдание добра, i.e. Apologia boni 1897) ad doctrinam "ἕν καὶ πᾶν" (Russice всеединство) venit, Platonem et Schelling Kantio anteponens. Ad theologiam vertitur in Lectionibus de theanthropia (Чтения о богочеловечестве) et in Russia et ecclesia universalis (La Russie et l'église universelle, 1889); Platonismi Russici Christiani saeculi vicesimi conditor est. Poemata scribit non multa, a symbolistis autem Russicis (praecipue Alexandro Blok, Andrea Belyj, et Sergio Solov'ëv fratris sui filio) quam maximi aestimata. In Tribus obventibus (Три свидания) visiones suas Sophiae describit leviter et iocose, sed sine ullo dubio veritatis. Vergilii eclogam quartam Russice vertit, cum multis dialogis Platonis, qui labor ante mortem ultimus erat.