Bithynia et Pontus
Vide etiam paginam discretivam: Pontus. Bithynia et Pontus nomen est provinciae Romanae in Anatolia septentrionali occidentalique creata 74 a.C.n., quae Proponti, Bosphoro Thraciano, et Ponto Euxino attingit. Hodie est pars Turciae septentrionalis. Saeculo II a.C.n. regnum Bithynia sedem magnam habuit inter monarchias minores Anatolianas, sed ultimus rex, Nicomedes IV, non potuit se sustinere contra Mithridaten VI Ponticum, et postquam Senatus Romanus eum in regnum restituit, regnum testamento Rei Publicae Romanae legavit (74 a.C.n.). Provincia Bithynia et Pontus anno 64 a.C. instituta est e collatione provinciae Bithyniae (prius regnum) cum partibus quibusdam regni Pontici Mithridatis VI. Lex administrandae provinciae nomine lex Pompeia (nomen traxit ab imperatore Romano Gnaeus Pompeius Magnus, hieme 63/62 a.C. lata est. E tempore Augusti Bithynia et Pontus provincia erat populi Romani. Per primam partem saeculi II saepe a legatis imperialibus administrabatur, quorum notissimus est Plinius minor, annis 103–105, imperatore Traiano; cui Plinius epistulas crebriter scripserat e quibus res de provincia gerenda discere licet. Caput provinciae vetus urbs regalis Bithynici regni, Nicomedia, facta est, cui autem semper cum Nicaea de principatu urbium certandum fuit. Vespasiano imperatore, verisimiliter anno 73, quae antea nominabatur civitas libera et foederata Byzantium provinciae attributa est. Recompositione provinciarum imperatoris Diocletiani facta anno 295 Bithynia et Pontus in provincias Bithynia, Paphlagonia et Diospontus divisa est.