ბასილ ბესარიონი
ბასილ ბესარიონი (ბერძ. Βασίλειος Βησσαρίων; ლათ. Basilius Bessario), ასევე ბესარიონ ნიკეელი (დ. 2 იანვარი, 1403, ტრაპიზონი — გ. 18 ნოემბერი, 1472, რავენა) — XV საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე გამოჩენილი ბერძენი (ბიზანტიელი) საეკლესიო და პოლიტიკური მოღვაწე, ღვთისმეტყველი, ჰუმანისტი. ნეოპლატონიზმის ერთ-ერთი მთავარი ფიგურა. ნიკეის მიტროპოლიტი (1437–1439) და კონსტანტინოპოლის ლათინთა ტიტულარ-პატრიარქი (1463–1472). მართმადიდებლური და კათოლიკური ეკლესიების გაერთიანების (1439) მხარდამჭერი. როგორც კათოლიკე კარდინალი (1439 წლიდან) ორჯერ იქნა წარდგენილი პაპობის კანდიდატურაზე. კარგმა კლასიკურმა განათლებამ საშუალება მისცა, დიდი გავლენა მოეპოვებინა ჰუმანისტურ წრეებში. მისი დამსახურებაა ძველბერძნული კულტურისა და ენის მიმართ დასავლეთ ევროპელების დაინტერესება. რომში დააარსა აკადემია, რომელიც პლატონის მემკვიდრეობის შესწავლას მიუძღვნა.