ბაჰრეინის პოლიტიკა
ალ-ხალიფას მეთაურობით ბაჰრეინი არის კონსტიტუციური მონარქია, რომელსაც სათავეში უდგას მეფე, შეიხ ჰამად ბინ ისა ალ ხალიფა. მეფე ჰამადი სარგებლობს ფართო აღმასრულებელი უფლებამოსილებით, რაც მოიცავს პრემიერ მინისტრის დანიშვნას, არმიის მეთაურობას, უმაღლესი სასამართლო საბჭოს თავმჯდომარეობას, პარლამენტის ზედა პალატის დანიშვნას და მისი არჩეული ქვედა პალატის დაშლას. 2010 წელს მთავრობის დაახლოებით ნახევარი ალ ხალიფას ოჯახისგან შედგებოდა. ბაჰრეინს აქვს ორპალატიანი ეროვნული ასამბლეა (ალ-ჯამაიია ალ-ვატანი), რომელიც შედგება შურას საბჭოსგან (მაჯლის ალ-შურა) 40 ადგილით და წარმომადგენლობითი საბჭოსგან (მაჯლის ალ-ნუვაბი) 40 ადგილით. შურასის ორმოც წევრს მეფე ნიშნავს. წარმომადგენელთა საბჭოში, 40 წევრი აირჩევა ხმების აბსოლუტური უმრავლესობით ერთწევრიან ოლქებში ოთხწლიანი ვადით. დანიშნულ საბჭო ახორციელებს ,,დე ფაქტო ვეტოს" არჩეულ პირთა მიმართ, რადგან პროექტების დამტკიცება აუცილებელია, რათა მათ კანონი მიიღონ. დამტკიცების შემდეგ, მეფეს შეუძლია რატიფიცირება მოახდინოს და გამოსცეს აქტი ან დაუბრუნოს იგი ექვს თვეში ეროვნულ ასამბლეას, სადაც იგი მხოლოდ კანონით შეიძლება იქნეს მიღებული, თუ ორივე საბჭოს ორი მესამედი დაამტკიცებს. 1973 წელს ქვეყანაში ჩატარდა პირველი საპარლამენტო არჩევნები; თუმცა, ორი წლის შემდეგ, გვიანდელმა ამირმა დაითხოვა პარლამენტი და შეაჩერა კონსტიტუცია მას შემდეგ, რაც პარლამენტმა უარყო სახელმწიფო უსაფრთხოების კანონი. 2002 წლიდან 2010 წლამდე პერიოდში ჩატარდა სამი საპარლამენტო არჩევნები. 2002 წელს ჩატარებული პირველი ბოიკოტი გამოუცხადა ოპოზიციამ, ალ ვეფაქმა. პოლიტიკის გახსნამ არჩევნებში დიდი მიღწევები განიცადა შიიტ და სუნიტი ისლამისტებისთვის, რამაც მათ საპარლამენტო პლატფორმა მისცა თავიანთი პოლიტიკის განსახორციელებლად. ისლამისტები ეწინააღმდეგებოდნენ კანონს, რადგან "არც არჩეულ დეპუტატებს და არც მთავრობას არა აქვს უფლებამოსილება შეცვალოს კანონი, რადგან ამ ინსტიტუტებს შეეძლებათ არასწორად ახსნან ღვთის სიტყვა". კანონს მხარი დაუჭირეს აქტივისტმა ქალებმა, რომლებმაც თქვეს, რომ ისინი "ჩუმად იტანჯებიან". მათ მოახერხეს მიტინგის ორგანიზება, რომელსაც ესწრებოდა 500 მონაწილე. Ghada Jamsheer, წამყვანი აქტივისტი ქალი ამბობს, რომ მთავრობა იყენებდა კანონს, როგორც "ოპოზიციურ ისლამურ ჯგუფებთან ვაჭრობის ინსტრუმენტს".