ალეატორული მუსიკა
ალეატორული მუსიკა (ასევე ცნობილი როგორც შემთხვევითობის მუსიკა; ლათინური სიტყვიდან alea, რაც ნიშნავს „კამათელს“) — მუსიკა, რომელშიც კომპოზიციის რომელიმე ელემენტი შემთხვევითობას მიენდობა და/ან შექმნილი ნაწარმოების რეალიზაციის რომელიმე ძირითადი ელემენტი შემსრულებლ(ებ)ის გადაწყვეტილებაზეა დამოკიდებული. ეს ტერმინი ყველაზე ხშირად ასოცირდება პროცედურებთან, სადაც შემთხვევითობის ელემენტი შესაძლებლობების შედარებით შეზღუდულ რაოდენობას მოიცავს. ეს ტერმინი ევროპელი კომპოზიტორებისთვის ცნობილი გახდა აკუსტიკოსის ვერნერ მაიერ-ეპლერის ლექციების მეშვეობით დარმშტადტის ახალი მუსიკის საერთაშორისო საზაფხულო კურსებზე 1950-იანი წლების დასაწყისში. მისი განმარტებით, „პროცესი ალეატორულად ითვლება ... თუ მისი მიმდინარეობა ზოგადად განსაზღვრულია, მაგრამ დეტალებში შემთხვევითობაზეა დამოკიდებული“. მაიერ-ეპლერმა გერმანული ტერმინები Aleatorik (არსებითი სახელი, „ალეატორიკა“) და aleatorisch (ზედსართავი სახელი, „ალეატორული“) შემოიღო. ინგლისურში მისმა მთარგმნელმა ახალი სიტყვა „aleatoric“ შექმნა (ნაცვლად არსებული ინგლისური ზედსართავი სახელის „aleatory“ გამოყენებისა), რომელიც სწრაფად გახდა მოდური და დღემდე გამოიყენება.