სოციალური ნეირომეცნიერება
სოციალური ნეირომეცნიერება — ინტერდისციპლინური სფერო, რომელიც შეისწავლის თუ როგორ მოქმედებენ ბიოლოგიური სისტემები სოციალურ პროცესებსა და ქცევაზე. იგი ბიოლოგიური ცნებებისა და მეთოდების გამოყენებით ხსნის და ხვეწს სოციალური პროცესებისა და ქცევის თეორიებს. ადამიანი არსებითად სოციალური სახეობა უფროა, ვიდრე ინდივიდუალური. ჰომო საპიენსი ინდივიდის გარეთ ქმნის ახალ ორგანიზაციებს - ორწევრიან ჯგუფს, ოჯახს, ქალაქებს, ცივილიზაციებსა და კულტურებს. ეს სტრუქტურები განვითარდა ნერვულ და ჰორმონულ მექანიზმებთან ერთად მათსავე მხარდასაჭერად, რადგან შესაბამისი სოციალური ქცევები დაეხმარა ამ ორგანიზმებს გადარჩენაში, რეპროდუქციასა და შთამომავლობაზე ზრუნვაში მანამ, სანამ ისინი თავად შეძლებდნენ გადარჩენასა და რეპროდუქციას. ტერმინი „სოციალური ნეირომეცნიერება“ ჩნდება პუბლიკაციაში „სოციალური ნეირომეცნიერების ბიულეტენი“, რომელიც სამ თვეში ერთხელ გამოდიოდა 1988-1994 წლებში.. შემდგომში ტერმინი პოპულარული გახდა ჯონ კასიოპოსა და გარი ბერნტსონის სტატიით, რომელიც 1992 წელს „ამერიკელ ფსიქოლოგში“ გამოქვეყნდა. კასიოპო და ბერნტსონი სოციალური ნეირომეცნიერების სრულუფლებიან მამებად მოიაზრებიან. სოციალური ნეირომეცნიერება ჯერ კიდევ ახალგაზრდა სფეროა და ის მჭიდროდაა დაკავშირებული აფექტურ ნეირომეცნიერებასა და კოგნიტურ ნეირომეცნიერებასთან, რომლებიც სოციალური ინტერაქციისას ტვინის მოქმედებას იკვლევენ.