რუმინეთის ისტორიული ოლქები
XIX საუკუნის ბოლოს და XX საუკუნეში რუმინეთი მოიცავდა შემდეგ ოლქებს: ვლახეთი: მუნტენია ან დიდი ვლახეთი: როგორც ვლახეთის ნაწილი რუმინეთს შეუერთდა 1859 წელს, შედის დღევანდელი რუმინეთის შემადგენლობაში; ოლტენია ან მცირე ვლახეთი: როგორც ვლახეთის ნაწილი რუმინეთს შეუერთდა 1859 წელს, შედის დღევანდელი რუმინეთის შემადგენლობაში; მოლდოვა: დასავლეთი მოლდოვა: შეუერთდა ვლახიას 1859 წელს, შედის დღევანდელი რუმინეთის ტერიტორიაში; ჰერცას მხარე შედის უკრაინის შემადგენლობაში; ბუკოვინა: შედიოდა რუმინეთის შემადგენლობაში 1918 წლიდან მეორე მსოფლიო ომამდე, დღეს გაყოფილია რუმინეთსა და უკრაინას შორის; აღმოსავლეთი მოლდოვა (ბესარაბია ბუჯაკის ჩათვლით): შედიოდა რუმინეთის შემადგენლობაში 1918 წლიდან მეორე მსოფლიო ომამდე, დღეს გაყოფილია მოლდოვასა და უკრაინას შორის. დობრუჯა: ჩრდილოეთი დობრუჯა (კუნძულ ზმეინის ჩათვლით): დღეს რუმინეთის შემადგენლობაში (ზმეინი კუნძულის გამოკლებით, რომლებიც 1948 წლიდან გახდა უკრაინის საბჭოთა რესპუბლიკის ტერიტორია, ხოლო 1991 წლიდან უკრაინის); სამხრეთი დობრუჯა: რუმინეთის ტერიტორია 1913-1940 წლებში, დღეს ეკუთვნის ბულგარეთს. ვლახეთს, დასავლეთ მოლდავიას და დობრუჯას ხანდახან უწოდებენ რუმინეთის ძველ სამეფოს, რადგან ისინი შეადგენდნენ ძველ სამეფოს პირველ მსოფლიო ომამდე. ტრანსილვანია (და პარციუმი): ტრანსილვანიის ყოფილი საგრაფო: რუმინეთის შემადგენლობაშია 1918 წლიდან; ბანატი (ისტორიული პარციუმის ნაწილი): 1918 წლიდან გაყოფილია რუმინეთსა სერბეთსა და უნგრეთს შორის; კრიშანა (ისტორიული პარციუმის ნაწილი): 1918 წლიდან გაყოფილია რუმინეთსა და უნგრეთს შორის; მარამურეში (ისტორიული პარციუმის ნაწილი): 1918 წლიდან მისი სამხრეთი ნაწილი რუმინეთის შემადგენლობაშია, ხოლო ჩრდილოეთის ნაწილი უკრაინის შემადგენლობაში. მეორე მსოფლიო ომის განმავლობაში ან მას შემდეგ რუმინეთმა მისი ტერიტორიების ნაწილი დაკარგა: სამხრეთი დობრუჯა 1940 წელს, ჩრდილოეთი ბუკოვინა და ჰერცა 1940 წელს, კუნძული ზმეინი 1948 წელს, ბესარაბია 1940 წელს.