ჩრდილოეთ კორეის ეკონომიკა
ჩრდილოეთ კორეის ეკონომიკა გეგმიური ეკონომიკაა, რომელიც ჯუჩეს პრინციპებს ეფუძნება, სადაც ბაზრის დაყოფის სქემები შეზღუდულია და ბაზარს კონკურენტები შეთანხმებების შესაბამისად იყოფენ. 2022 წლისთვის ჩრდილოეთი კორეა კვლავ ცენტრალიზებულ ეკონომიკას წარმოადგენს. 2016 წლისთვის ქვეყნის მთლიანი შიდა პროდუქტი 28.5 მილიარდ ამერიკულ დოლარს შეადგენდა. 1990-იანი წლებიდან რაფორმალური ბაზარი უფრო გააქტიურდა. 1989-1992 წლებში აღმოსავლეთის ბლოკის, მეტწილად ჩრდილოეთ კორეის მთავარი მხარდამჭერის, საბჭოთა კავშირის კოლაფსის შემდეგ ჩრდილოკორეული ეკონომიკის საგარეო ეკონომიკურ ურთიერთობებში ჩართვის, განსაკუთრებით სამხრეთ კორეასთან ეკონომიკური მიმოცვლის აუცილებლობა გაჩნდა. ჩრდილოეთ კორეის უდიდესი პარტნიორი ჩინეთია. ჯუჩეს იდეოლოგიის გატარების გამო ჩრდილოეთ კორეისთვის დაწესებული საერთაშორისო სანქციების გარემოდან გამომდინარე ქვეყანა ავტარქიისკენ მიისწრაფვის. ჩრდილოეთ კორეის ეკონომიკაში სახელმწიფო საკუთრებათი არსებული საწარმოები და კოლექტიური ფერმები დომინირებს, თუმცა უცხოური ინვესტიციებისა და კორპორატიული ავტონომიის მაჩვენებლები იზრდება. კორეის ომის შემდეგ ჩრდილოეთ და სამხრეთ კორეას ერთ სულ მოსახლეზე თითქმის თანაბარი მთლიანი შიდა პროდუქტი ჰქონდათ 1970-იან წლებამდე. 1990-იან წლებსა და XXI საუკუნის დასაწყისში ჩრდილოეთ კორეაში ერთ სულ მოსახლეზე მშპ-ის მაჩვენებელი 2 000 ამერიკულ დოლარზე ნაკლები იყო. 2018 წლისთვის სამხრეთკორეული კორეის ბანკის მონაცემებით, ჩრდილოეთ კორეის მშპ 4.1%-ით შემცირდა. 2021 წელს კერძო სექტორმა პირველად გადააჭარბა საჯარო სექტორს.