ორმაგი მემკვიდრეობის თეორია
ორმაგი მემკვიდრეობის თეორია — XX საუკუნის II ნახევარში განვითარებული თეორია, რომელიც ადამიანის ქცევებს ხსნის, როგორც შედეგს მისი გენეტიკური და კულტურული მემკვიდრეობის ფაქტორების ურთიერთქმედებისა. თეორია ადამიანის ეპიგენეტიკას უშუალოდ უკავშირებს როგორც მის გენომს, ასევე კულტურულ მემკვიდრეობას, რომელსაც სუბიექტი პირდაპირი და არაპირდაპირი გზებით იღებს საზოგადოებისგან. თეორია კულტურულ ევოლუციას უქვემდებარებს დარვინისეულ ბუნებრივ გადარჩევას. მისი მიხედვით, კულტურა წლების განმავლობაში ყალიბდებოდა გარემოსადმი ადაპტაციურად და გადაირჩეოდა. თეორია კულტურას არ მიიჩნევს ზებუნებრივ კატეგორიად და მას ადამიანური გონების მონაპოვრად განიხილავს. სოციალიზაციის პროცესში იგულისხმება ინდივიდის მიერ დაბადების შემდგომ შეძენილი ქცევები სხვა ინდივიდებისგან. ქცევების მიღება ძირითადად იმიტაციით ხდება, თუმცა არ გამორიცხავენ ცნობიერ შესწავლასაც. სოციალიზაციის პროცესში თავს იჩენს კულტურული მემკვიდრეობის გადაცემის გარკვეული თავისებურებები, რომლებიც გულისხმობს ინდივიდის მიერ მიღებულ ინფორმაციებს შორის გაკეთებულ არჩევანს. შესაბამისად გამოიყოფა პირდაპირი, არაპირდაპირი და სიხშირითი გადახრა. სოციალიზაციის პროცესში მიღებული ინფორმაცია შეიძლება დახარისხდეს მისი შინაარსის, ავტორისა და პოპულარობის მიხედვით. ორმაგი მემკვიდრეობის თეორია არის კულტურისა და გენეტიკის მიმართების ახლებური გააზრება, რომელიც მათ თანაბარ პირობებში აყენებს. განსხვავებით ევოლუციური ფსიქოლოგიისა, ორმაგი მემკვიდრეობის თეორია კონკრეტული ქცევის შესწავლას არ ახდენს მხოლოდ ადაპტაციურობის ჭრილში, ის კულტურულ და გენეტიკურ ბუნებრივ გადარჩევაზე თანაბრად საუბრობს.