რელიგიის თავისუფლება სლოვენიაში
  რელიგიის თავისუფლება სლოვენიაში ნიშნავს იმ ზომას, რომლითაც ხალხს თავისუფლად შეუძლია საკუთარი რწმენის შესახებ საქმიანობის წარმართვა. ეს მოიცავს, როგორც სამთავრობო პოლიტიკებს, ისე საზოგადოების დამოკიდებულებებს რელიგიური ჯგუფების მიმართ. სლოვენიის კანონმდებლობა იძლევა რელიგიის თავისუფლების გარანტიას და ეკლესიასა და სახელმწიფოს ჰყოფს ცალ-ცალკე ნაწილებად, ისევე, როგორც კრძალავს რელიგიურ დისკრიმინაციას და რელიგიურ სიძულვილს. რელიგიურ ჯგუფებს მარტივად შეუძლიათ დარეგისტრირება სამთავრობო უწყებებში იმ მიზნით, რომ მიიღონ გარკვეული პრივილეგიები, რომელიც დიდწილად მოიცავს ფულადი კომპენსაციის სხვადასხვა ფორმას. სლოვენიის კანონმდებლობა კრძალავს წინადაცვეთას არასამედიცინო მიზეზებით და ცხოველთა სასაკლაოების მოწყობას, რომელსაც მიმართავენ ებრაელები ("კოშერი") და მუსლიმები ("ჰალალი"). ებრაელთა და მუსლიმთა თემების წევრები ამ საქმიანობისთვის მიდიან ქვეყნის ფარგლებს გარეთ (შემოაქვთ ხორცი და მიემგზავრებიან საზღვარგარეთ რელიგიური წინადაცვეთისთვის) სლოვენიის მთავრობის მხრიდან დაბრკოლების გარეშე. შუა საუკუნეების და ადრეული მოდერნული პერიოდის დროს, თანამედროვე სლოვენია იყო საღვთო რომის, მოგვიანებით კი ავსტრო-უნგრეთის იმპერიების ნაწილი და, ამდენად, კათოლიციზმს, როგორც სახელმწიფო რელიგიას, მკაცრად მისდევდა. მე-18 საუკუნის მიწურულს მოხდა რელიგიური კანონების ნელი ლიბერალიზება, თუმცა, ეკლესიისა და სახელმწიფოს ფორმალური გამიჯვნა არ მომხდარა 1946 წელს იუგოსლავიის სოციალიტური ფედერაციული რესპუბლიკის შექმნამდე. იუგოსლავიის მთავრობა ხელს უწყობდა ათეიზმს და ძარცვავდა კათოლიკურ ეკლესიას, მაგრამ სხვამხრივ სლოვენიაში ეწეოდა მინიმალურ რელიგიურ რეპრესიებს. იუგოსლავიის დაშლისა და დამოუკიდებელი სლოვენიის შექმნის შემდეგ, სლოვენიამ დაიწყო რელიგიის თავისუფლების კანონების გამოყენება, რომლებიც ჯერ კიდევ ნაწილობრივ მიიღო იუგოსლავიის მთავრობამ.