კულტურული ნეირომეცნიერება
კულტურული ნეირომეცნიერება — ინტერდისციპლინარული დარგი, რომელიც შეისწავლის დროის გარკევულ შუალედში ადამიანის ტვინში, ცნობიერებასა თუ გენებში კულტურული ღირებულებების ჩამოყალიბებას (რწმენა, დამოკიდებულებები და მათი პრაქტიკა). ორი მთავარი კითხვა, რომელიც კულტურულ ნეირომეცნიერებაში არსებობს: 1) რა გავლენას ახდენს კულტურა ქცევასა და ნეირობიოლოგიაზე; 2) როგორ აღიქმება თვითონ კულტურა ნეირობიოლოგიაში. კულტურული ნეირომეცნიერება დაკავშირებულია ანთროპოლოგიის, ფსიქოლოგიის, ნეირომეცნიერების და გენეტიკის თეორიებთან და მათი კვლევის მეთოდოლოგიასთან. კულტურული ნეირომეცნიერები სხვადასხვა მეთოდებით სწავლობენ მენტალური, ნეირო და გენომური პროცესების როგორც ორმხრივ ურთიერთქმედებას, ისე მათ დანაწილებულ ფუნქციებს. მკვლევარები ორი ფუნდამენტალური, ჯერ კიდევ პასუხგაუცემელი და გადამწყვეტი საკითხით არიან დაინტერესებული. საქმე ადამიანურ ბუნებასა და მის მრავალფეროვნებას ეხება: როგორ ფორმირდება ნეირობიოლოგიასა (გენეტიკური და ნეირო პროცესები) და ადამიანის ქცევაში, კულტურაში (როგორებიცაა მაგალითად, რწმენა, ღირებულებები და მათთან დაკავშირებული სხვადასხვა სახის პრაქტიკა) გამოხატული ადამიანური ჩვევები. რა როლი აქვს ადამიანის ნეირობიოლოგიურ მექანიზმს (მაგ. გენეტიკური და ნეირო პროცესები) ამ თვისებების ჯერ აღმოჩენასა და შემდეგ მის გადაცმა/გამყარებაში. აზრი იმის შესახებ, რომ ადამიანის ქცევა კომპლექსური მოვლენაა და გენებისა და კულტურული გარემოს მუდმივი ინტერაქციების შედეგად ხდება, ახალი არ არის. კულტურული ფსიქოლოგიის, ნეირომეცნიერების და ნეიროგენეტიკის კვლევის მეთოდოლოგიის შერწყმის შედეგად კულტურული ნეირომეცნირება კულტურისა და ბიოლოგიის ორმხრივი ურთიერთქმედებების ახალი ტენდენციების დემონსტრირებას ახდენს. კულტურული ნეირომეცნიერება სხვა ინტერდისციპლინარული დარგების მსგავსად, როგორებიცაა სოციალური ნეირომეცნიერება, ნეიროანთროპოლოგია და კოგნიტური და აფექტური ნეირომეცნიერება, ცდილობს ახსნას მოცემული მენტალური ფენომენი, როგორც ტვინის, ნეირონებისა და გენეტიკის ერთობლივი ურთიერთქმედების პროდუქტი. კერძოდ, ის აერთიანებს კვლევის იმ საერთო მიზნებს, რომელიც წარმოადგენს სოციალური ნეირომეცნიერების ინტერესსაც (მაგ, სარკისებრი ნეირონები), ხელს უწყობს კულტურული ჩვევების გაცვლასა და გავრცელებას (მაგ, იმიტაციური სწავლება) და ნეიროანთროპოლოგიის მცდელობას გაარკვიოს რამდენადაა დამოკიდებული კულტურის დროში ცვალებადობა სახეობათა ცვალებადობასა და ეთნოგრაფიულ ევოლუციასთან. საბოლოოდ ყოველი ეს ფენომენი კულტურულ ნეირომეცნიერებაში ტვინის მოქმედებასთან კავშირდება. ეს მიმართულება კრიტიკულ ნეირომეცნიერებასთან ერთად იზიარებს ინტელექტუალურ მიზნებსაც, რაც გულისხმობს სოციალური, კულტურული და პოლიტიკური კონტექსტის ხაზგასმასა და კრიტიკულად განხილვას ადამიანის ქცევისა და ტვინის კვლევის დროს., კულტურული ნეირომეცნიერება უნიკალურია იმ მხრივ, რომ მხოლოდ ეს დარგია უპირველესად პასუხისმგებელი ისეთი ექსპერიმენტული მეთოდოლოგიის ემპირიულ ადაპტაციაზე, როგორებიცაა კულტურული ფსიქოლოგია და ორმხრივი მემკვიდრეობითობის თეორია, რაც მენტალურ, ნერვულ და გენეტიკურ მოვლენებს კონკრეტული კულტურული ჩვევის (მაგ, ღირებულებები, ხედვები, რწმენა და მისი პრაქტიკა) ერთ-ერთ ფუნქციად განხილვის საშუალებას იძლევა. კულტურული ნეირომეცნიერების კვლევებს პრაქტიკული გამოყენება აქვს ტრანკულტურულ ფსიქიატრიაში, ბიზნესსა და ტექნოლოგიებში, კვლევის შედეგები ასევე მნიშვნელოვანია გლობალური ჯანდაცვისა, bioethics, და უსაფრთხოების, გლობალიზაციის, ემიგრაციისა და საერთაშორისო ურთიერთობების სფეროში.