ბაკურ გულუა
ბაკურ გულუა (დ. 9 ოქტომბერი, 1946, ჯუმითი, ჩხოროწყუს რაიონი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი, პოლიტიკოსი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი 1971 წელს, საზოგადოებრივ მეცნიერებათა აკადემია 1984 წელს. 1965-1966 წლებში იყო ტექნიკური ინვერტარიზაციისა და საპროექტო სახარჯთაღრიცხვო ბიუროს უფროსი; 1973 წელს ზუგდიდის კომკავშირის ქალაქკომის I მდივანი. 1975 წელს ენგურჰესის მშენებლობის პარტკომის მდივანი; 1975-1978 წლებში კომპარტიის გალის რაკომის მდივანი; 1978-1979 წლებში კომპარტიის ცკ-ს ინსპექტორი; 1979-1986 წლებში კომპარტიის ფოთის ქალაქკომის მდივანი; 1986-1990 წლებში სახელმწიფო საგეგმო კომისიის თავმჯდომარის მოადგილე. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი საქართველოს კომუნისტური პარტიისგან, კომისიის თავმჯდომარე. ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 1991-1992 წლებში საქართველოს რესპუბლიკის ვიცე-პრემიერი; 1992-1993 წლებში თბილისის მერის I მოადგილე; 1994-1995 წლებში საქართველოს ვიცე-პრემიერი; 1995 წლის 5 ოქტომბრიდან 8 დეკემბრამდე იყო საქართველოს პრემიერ-მინისტრის მოვალეობის შემსრულებელი. 1995 წლის 8 დეკემბრიდან 2000 წლის 25 მაისამდე მუშაობდა საქართველოს რესპუბლიკის სოფლის მეურნეობისა და სურსათის მინისტრად. არის წიგნებისა და სამეცნიერო სტატიების ავტორი. საქართველოს ეროვნული თანხმობის დარბაზის თავმჯდომარე, 1993-1994 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ფოთის მაჟორიტარი), საქართველოს რეფორმატორთა კავშირის წევრი.