ჰოლმიუმი
ჰოლმიუმი (ლათ. Holmium; ქიმიური სიმბოლო — Ho {\displaystyle {\ce {Ho}}} ) — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეექვსე პერიოდის, ჯგუფგარეშე (ძველი კლასიფიკაციით მესამე ჯგუფის თანაური ქვეჯგუფის, IIIბ) ქიმიური ელემენტი. განეკუთვნება ლანთანოიდების ოჯახს. ატომური ნომერია — 67, ატომური მასა — 164.93, tდნ — 1461 °C, tდუღ — 2600 °C, სიმკვრივე — 8.79 გ/სმ3. რბილი მოვერცხლისფრო-თეთრი ლითონი. ბუნებაში გვხვდება ჰოლიუმის ერთი მდგრადი იზოტოპი Ho 165 {\displaystyle {\ce {^{165}Ho}}} . 1879 წელს აღმოაჩინა შვედმა ქიმიკოსმა პ. კლევემ ჰოლმიუის „მიწის“ — ჰოლმიუმის ოქსიდის სახით. ჰოლმიუმის შემცველობა დედამიწის ქერქში მასის მიხედვით 6996170000000000000♠1.7×10−4 %-ია. ჰოლმიუმის ჟანგვის ხარისხია +3. ჰაერზე იჟანგება, ოთახის ტემპერატურაზე მოქმედებს წყალთან, HCl {\displaystyle {\ce {HCl}}} , HNO 3 {\displaystyle {\ce {HNO3}}} , H 2 SO 4 {\displaystyle {\ce {H2SO4}}} , გახურებისას — H 2 {\displaystyle {\ce {H2}}} , N 2 {\displaystyle {\ce {N2}}} , C {\displaystyle {\ce {C}}} , P {\displaystyle {\ce {P}}} . ღებულობენ ფთორიდების ან ქლორიდების ლითონთერმული აღდგენით. ჰოლმიუმი მაგნიტური შენადნობების კომპონენტია Fe {\displaystyle {\ce {Fe}}} , Co {\displaystyle {\ce {Co}}} , Ni {\displaystyle {\ce {Ni}}} ერთად.