მეორე სამრეწველო რევოლუცია
მეორე ინდუსტრიული რევოლუცია, რომელიც ასევე ცნობილია როგორც ტექნოლოგიური რევოლუცია, იყო სწრაფი სტანდარტიზაციისა და ინდუსტრიალიზაციის ეტაპი მე -19 საუკუნის ბოლოსა და მე -20 საუკუნის დასაწყისში. პირველი ინდუსტრიული რევოლუცია, რომელიც მე -19 საუკუნის შუა პერიოდში დასრულდა გამოწვეული იყო გამოგონებითი ტემპის შენელებით 1870 წლის მეორე სამრეწველო რევოლუციამდე. მიუხედავად იმისა, რომ მას ახლდა წარმოების ადრეული სიახლეები, როგორიცაა სამანქანო ინსტრუმენტების ინდუსტრიის დამკვიდრება, აუცილებელი ცვალებადი ნაწილების წარმოების მეთოდების შემუშავება და ფოლადის წარმოების ბესემერის პროცესის გამოგონება. მეორე ინდუსტრიული რევოლუცია ზოგადად დათარიღებულია 1870 წლიდან 1914 წლამდე პერიოდში. (პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისი). წარმოებისა და წარმოების ტექნოლოგიაში მიღწეული შესაძლებლობები საშუალებას აძლევდა ფართო მასშტაბით ესარგებლათ ისეთი ტექნოლოგიური სისტემებით, როგორიცაა ტელეგრაფი და სარკინიგზო ქსელები, გაზის და წყალმომარაგებისა და კანალიზაციის სისტემები, რომლებიც ადრე კონცენტრირებული იყო რამდენიმე წინასწარ შერჩეულ ქალაქში. სარკინიგზო და სატელეგრაფო ხაზების უზარმაზარმა გაფართოებამ 1870 წლის შემდეგ საშუალება მისცა ხალხისა და იდეების უპრეცედენტო გადაადგილებას, რაც გლობალიზაციის ახალმა ტალღამ განაპირობა. ამავე პერიოდში დაინერგა ახალი ტექნოლოგიური სისტემები, რომლიდანაც ყველაზე მნიშვნელოვანია ელექტროენერგია და ტელეფონები. მეორე ინდუსტრიული რევოლუცია XX საუკუნეში გაგრძელდა ქარხნების ადრეული ელექტროფიკაციით და საწარმოო ხაზით და დასრულდა პირველი მსოფლიო ომის საწყის ეტაპზე.