ნიკოლოზ დინიკი
ნიკოლოზ იაკობის ძე დინიკი (რუს. Николай Яковлевич Динник) (დ. 23 ივნისი, 1847, სტავროპოლი, — გ. 21 სექტემბერი, 1917) — რუსი მოგზაური, გეოგრაფი, კავკასიის მკვლევარი. დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის საბუნებისმეტყველო განყოფილება 1873 წელს. სწავლის პერიოდში, ერთხანს გარიცხული იყო უნივერსიტეტიდან სტუდენტთა რევოლუციური ორგანიზაციის წევრობის გამო. შემდეგ ასწავლიდა სტავროპოლის ქალთა გიმნაზიაში, დიდხანს იყო სტავროპოლის ქალაქის დუმის ხმოსანი. მოგზაურობდა კავკასიის სხვადასხვა რეგიონში. 30 წლის განმავლობაში დინიკმა შეისწავლა ჩერქეზეთი, ყარაჩაი, აფხაზეთი, სვანეთი, ბალყარეთი, დიგორის ქვაბული (ჩრდილოეთ ოსეთი), დვალეთი, ყელის ზეგანი, ფშავი, თუშეთი, დაღესტანი და მცირე კავკასიონის დიდი ნაწილი. მოგზაურობის ამსახველი მასალა ქვეყნდებოდა რუსეთის საიმპერატორო გეოგრაფიული საზოგადოების კავკასიის განყოფილების პერიოდულ გამოცემებში. მათგან აღსანიშნავია შრომები: „ოსეთი და რიონის ზემოთი“ (1884), „მოგზაურობა ფშავსა და თუშეთში“ (1893), „კოდორის ხეობა“ (1903) და სხვ. კავკასიონის მაღალმთიან რაიონებში ჩატარებული გლაციოლოგიური დაკვირვებების საფუძველზე გამოაქვეყნა შრომა „კავკასიონის თანამედროვე და ძველი მყინვარები“ (1890). დინიკმა ასევე შეისწავლა და მონოგრაფიულად აღწერა კავკასიის ბინადარი ცხოველები.