ნიკოლოზ გვოზდეცკი
ნიკოლოზ ანდრიას ძე გვოზდეცკი (რუს. Гвоздецкий, Николай Андреевич; დ. 15 დეკემბერი [ძვ. სტ. 2 დეკემბერი], 1913, პეტერბურგი — გ. 10 ოქტომბერი, 1994, მოსკოვი) — რუსი გეოგრაფი. კარსტის მკვლევარი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. რსფსრ დამსახურებული მოღვაწე (1974). სკკპ წევრი 1971 წლიდან. ნიკოლოზ ანდრიას ძე გვოზდეცკი დაიბადა 1913 წლის 15 დეკემბერს, ქალაქ პეტერბურგში, მამამისის განათლებით აგრონომის — ანდრია გვოზდეცკისა და დედამისის — პროფესიით მასწავლებლის სერაფიმა ნიკოლოზის ასულის ოჯახში. 1948 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია. ამ პერიოდში მკვლევარმა არაერთი საყურადღებო ნაშრომი გამოაქვეყნა, რომელიც მიეძღვნა კარსტის საკითხებსა და მათ პრობლემებს. აქტიურად მონაწილეობდა სამეცნიერო ექსპედიციებში, გვოზდეცკიმ აღმოაჩინა და პირველმა აღწერა მდინარე ანგარის მარჯვენანაპირეთში არსებული თაბაშირის კარსტი. 1950 წლის ზაფხულში შეისწავლა ყარათაუს ქედის კარსტი, შემდეგ ამიერკავკასიის ექსპედიციას ხელმძღვანელობდა. იმყოფებოდა ყირიმში, კავკასიაში, კარპატებში და ა.შ. დაჯილდოებულია სამამულო ომის II ხარისხის ორდენით, ხუთი მედლით. სამეცნიერო და პედაგოგიურ მოღვაწეობაში გაწეული დიდი სამუშოებისათვის მიენიჭა სსრკ გეოგრაფიული საზოგადოების დიდი ოქროს მედალი (1991). 1974 წელს მიენიჭა ნიკოლოზ პრჟევალსკის სახელობის დიდი ოქროს მედალი. მინიჭებული აქვს ასევე დიმიტრი ანუჩინის სახელობის პრემია (1969). 54 მონოგრაფიის და 800-მდე სამეცნიერო ხასიათის სტატიის ავტორია. ნიკოლოზ გვოზდეცკის სახელობისაა კარსტული შახტი ყირიმში და მსხვილი გროტები ურალსა და ციმბირში.