ლაოსის ეკონომიკა
ლაოსის ეკონომიკა ქვედა საშუალო შემოსავლების განვითარებად ეკონომიკას მიეკუთვნება. ლაოსი ერთ-ერთი სოციალისტური სახელმწიფოა (ჩინეთთან, კუბასთან, ვიეტნამთან და ჩრდილოეთ კორეასთან ერთად) და მისი ეკონომიკური მოდელი ჩინური სოციალისტური ბაზრისა და ვიეტნამური სოციალისტურად ორიენტირებული ბაზრის ეკონომიკის მსგავსია. ლაოსის ეკონომიკაში სახელმწიფოს მფლობელობის მაღალი დონე უცხოური პირდაპირი ინვესტიციებისადმი ღიაობასთან და კერძო მფლობელობასთანაა შერწყმული მეტწილად საბაზრო ეკონომიკის ფარგლებში. დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ ლაოსში საბჭოური ტიპის გეგმიური ეკონომიკა ჩამოყალიბდა. 1986 წელს ეკონომიკური რეკონსტრუქციის ფარგლებში, რომელიც ლაოსის მსოფლიო ბაზართან ინტეგრაციას ისახავდა მიზნად, ქვეყანაში რეფორმები გატარდა, რომელსაც ახალი ეკონომიკური მექანიზმი ეწოდა, რაც მთავრობის კონტროლის დეცენტრალიზებასა და სახელმწიფო საწარმოებთან ერთად კერძო მეწარმეობის ხელშეწყობას გულისხმობდა. ლაოსი მსოფლიოს მასშტაბით ერთ-ერთი ყველაზე სწრაფად მზარდი ეკონომიკის მქონე სახემწიფოა, რომლის მთლიანი შიდა პროდუქტი საშუალოდ წლიურად 8%-ით იზრდება. მიუხედავად ეკონომიკის სწრაფი ზრდისა, ლაოსი სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ერთ-ერთი ყველაზე ღარიბ სახელმიწფოდ რჩება. ზღვაზე გასასვლელის არმქონე სახელმიწფოს განუვითარებელი ინფრასტრუქტურა აქვს და არაკვალიფიციური მუშხელი ჰყავს. მიუხედავად ამისა, ლაოსი უცხოური ინვესტიციებისთვის მაინც მიმზიდველია, რადგანაც სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ასოციაციის წევრია, ახალგაზრდა მუშხელი ჰყავს და საგადასახადო პოლიტიკას მისაღები აქვს. ლაოსს მნიშვნელოვანი ჰიდროელექტრო რესურსები აქვს. ლაოსის მასშტაბით დიდი ზომის ჰიდროელექტროსადგურებია გავრცელებული და ქვეყანას მცირე ზომის და ჰიდრო- და მზის სისტემების განვითარების პოტენციალიც აქვს. ჰიდროელექტროენერგიის ჭარბი წარმოების წყალობით, ლაოსს იგი სხვა ქვეყნებში გააქვს, თუმცა ელექტროენერგიის წარმოების პროცესში ნახშირზეა დამოკიდებული.