ელექტროტევადობა
ელექტროტევადობა, ელექტრული ტევადობა (აღნიშვნა: C {\displaystyle C} ) — ფიზიკური სიდიდე, რომელიც ასახავს გამტარის ან გამტართა სისტემის ელექტრულ მახასიათებელს. განმხოლოებული გამტარის ელექტროტევადობა ეწოდება მასზე მოთავსებული q {\displaystyle q} მუხტის ფარდობას მის φ {\displaystyle \varphi } პოტენციალთან: C = q φ {\displaystyle C={\frac {q}{\varphi }}} . რაც მეტია C, მით უფრო მეტია მუხტი მოცემული φ {\displaystyle \varphi } -ს დროს (უსასრულობაზე ათვლილი ნულოვანი დონიდან) და შესაბამისად გამტარს უფრო მეტი ენერგიის დაგროვება შეუძლია. ელექტროტევადობის საზომი ერთეულებია: ერთეულთა SI სისტემაში — ფარადა (ფ); ერთეულთა CGS სისტემაში — სანტიმეტრი (სმ). 1 ფ = 9 ⋅ 10 11 სმ {\displaystyle 1{\text{ფ}}=9\cdot 10^{11}{\text{სმ}}} . სფერული გამტარის ელექტროტევადობა მისი რადიუსის ტოლია. კონდენსატორის ტევადობა ანუ მისი შემონაფენების ურთიერთტევადობა განისაზღვრება როგორც C = q φ 1 − φ 2 {\displaystyle C={\frac {q}{\varphi _{1}-\varphi _{2}}}} , სადაც q {\displaystyle q} კონდენსატორის მუხტია (ერთ-ერთი შემონაფენის მუხტის აბსოლუტური მნიშვნელობა), ხოლო φ 1 {\displaystyle \varphi _{1}} და φ 2 {\displaystyle \varphi _{2}} შემონაფენების პოტენციალებია.