ვილჰელმ ტვიროსელი
ვილჰელმ ტვიროსელი ან გიიომ ტვიროსელი (ლათ. Willelmus Tyrensis; დ. 1130 — გ. 29 სექტემბერი, 1186) — შუა საუკუნეების პრელატი და მემატიანე. მას, როგორც ტვიროსის არქიეპისკოპოსს ზოგჯერ მოიხსენიებენ, როგორც ვილჰელმ II, მისი წინამორბედის — ვილჰელმ მელინესელისაგან განსასხვავებლად. ვილჰელმ ტვიროსელი გაიზარდა იერუსალმში, იერუსალიმის სამეფოს ძლიერების მწვერვალზე ყოფნის დროს, რომელიც პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის შემდეგ დაარსდა. მან 20 წელი გაატარა ლიბერალური ხელოვნებისა და კანონის სამართლის შესწავლაში ევროპის უნივერსიტეტებში. ვილჰელმი 1165 წელს დაბრუნდა იერუსალიმში. მალევე მეფე ამალრიკმა მას ბიზანტიის იმპერიასთან ელჩის ტიტული უბოძა. იგი მომავალი მეფის — ბალდუინ IV-ის აღმზრდელი გახდა და სწორედ მან აღმოაჩინა, რომ უფლისწული კეთრით იყო დაავადებული. ამალრიკის გარდაცვალების შემდეგ, ვილჰელმმა დაიკავა კანცლერის და ტვიროსის ეპისკოპოსის — იერუსალიმის სამეფოში ორი უმაღლესსი თანამდებობა, ხოლო 1179 წელს მეთაურობდა აღმოსავლეთის დელეგაციას ლატერანის მესამე საეკლესიო კრებაზე. ვილჰელმი ჩაება დინასტიურ ბრძოლებში, რომელიც განვითარდა ბალდუინის მმართველობისას და მისი სიტუაცია გაუარესდა მაშინ, როდესაც ოპონენტები დაწინაურდნენ სამეფო კარზე. იგი გადაგზავნეს იერუსალიმის საპატრიარქოში, სადაც გაურკევლობაში გარდაიცვალა, სავარაუდოდ 1186 წელს.