თესალონიკის ალყა (1422-1430)
თესალონიკის ალყა ან მეორე თესალონიკის ბრძოლა 一 მიმდინარეობდა 1422 წლიდან 1430 წლამდე. ოსმალეთის იმპერიამ, სულთან მურად II-ის ხელმძღვანელობით, დაიპყრო თესალონიკი, რომელიც დარჩა ოსმალეთის ხელში მომდევნო ხუთი საუკუნის განმავლობაში, სანამ ის არ გახდა საბერძნეთის სამეფოს ნაწილი 1912 წელს. თესალონიკი უკვე იმყოფებოდა ოსმალეთის გავლენის ქვეშ 1387 წლიდან 1403 წლამდე, სანამ ანკარის ბრძოლის შედეგად იგი ბიზანტიას დაუბრუნდებოდა. 1422 წელს, მას შემდეგ, რაც ბიზანტიამ მხარი დაუჭირა მუსტაფა ჩელების, როგორც ოსმალეთის მოწინააღმდეგე პრეტენდენტს, მურადმა თესალონიკზე შეტევა განიზრახა. იმდროინდელმა ბიზანტიელმა დიდგვაროვანმა და ქალაქ სალონიკის გუბერნატორმა, ანდრონიკე პალეოლოგოსმა ვერ უზრუნველყო ქალაქის გარნიზონების დაცვა და მისი ბედი ვენეციის რესპუბლიკას მიანდო, 1423 წლის სექტემბერში. ვენეციელები ცდილობდნენ, დაეყოლიებინათ სულთანი იმ ფაქტთან დაკავშირებით, რომ ამ უკანასკნელს ეღიარებინა თესალონიკი, როგორც ვენეციელთა საკუთრება, თუმცა ამაოდ. მსგავსმა ჩიხმა გამოიწვია თესალონიკის ოსმალური ბლოკადა, რომელიც ძირითადად ქალაქზე ხშირი თავდასხმების ფონზე მიმდინარეობდა. ამავდროულად, მოწინააღმდეგეები საომარ მოქმედებებს ბალკანეთსა და ეგეოსის ზღვის კუნძულებზე აგრძელებდნენ. ვენეციელებმა არაერთხელ სცადეს ზეწოლა გალიპოლიში დარდანელის სრუტის გადაკეტვით, თუმცა ეს მცირე წარმატების მომტანი აღმოჩნდა. ოსმალურმა ბლოკადამ მალე მშვიდობიანი მოსახლეობის შიმშილი გამოიწვია, ამიტომ მათმა დიდმა ნაწილმა ქალაქის დატოვება დაიწყო. ვენეციის უუნარობამ, სათანადოდ გამკლავებოდა მტერს, აგრეთვე ბლოკადის სიძლიერემ, განაპირობა ქალაქში დანებების მომხრე კოალიციის ჩამოყალიბება. მათ შორის იყო მიტროპოლიტი სიმეონი, რომელმაც საკუთარ მრევლს მოქმედებისკენ უბიძგა. ვენეციას არ შეეძლო მშვიდობის დამყარება საკუთარი ძალებით, რამაც გამოიწვია მოსახლეობის დიდი ნაწილის დანებებაზე წასვლა. ასევე, წარუმატებელი აღმოჩნდა ვენეციელთა მცდელობა, მოეძებნათ მოკავშირე ოსმალეთის წინააღმდეგ საბრძოლველად 一 რეგიონში არსებული ქვეყენბი, ძირითად შემთხვევაში, ან ანტივენეციურ პოლიტიკას წარმართავდნენ ან თავად ოსმალების მიერ იყვნენ ოკუპირებულები. წლების განმავლობაში არსებულ უთანხმოების გამო, მხარეები საბოლოო დაპირისპირებაზე 1429 წელს შეთანხმდნენ. ამავე წლის მარტში, ვენეციამ ოფიციალურად გამოუცხადა ომი ოსმალეთს, თუმცა, მაშინაც კი, კონსერვატიული მერკანტილური არისტოკრატია არ იყო დაინტერესებული ქალაქის ძალების გამაგრებით. 1430 წელს მურადმა საკუთარი არმია თესალონიკის საწინააღმდეგოდ მიმართა და, საბოლოოდ, 1430 წლის 29 მარტს იგი შტურმით აიღო. მათმა შემოტევამ და მთელი ქალაქის გაძარცვამ განაპირობა 40000-იანი მოსახლეობის მქონე ქალაქის 2000-მდე დაყვანა, შედეგად, მომდევნო წლებში ოსმალეთს მისი რეკონსტრუქცია მოუხდა. ვენეციამ ივლისში ხელი მოაწერა სამშვიდობო ხელშეკრულებას, უკვე ახალი სტატუსის აღიარებით. მომდევნო ათწლეულების განმავლობაში, ანტაგონიზმი ვენეციასა და ოსმალეთს შორის უკვე მტრობაში გადაიზარდა, ძირითადად ალბანეთზე კონტროლის მოპოვების სურვილის გამო.