ნეიროსამართალი
ნეიროსამართალი — ინტერდისციპლინული მეცნიერება, რომელიც შეისწავლის ნეირომეცნიერების აღმოჩენების კანონებზე და ცხოვრების სტანდარტებზე ზემოქმედებას. ნეიროსამართალი. ნეირომეცნიერების, ფილოსოფიის, სოციალური ფსიქოლოგიის, კოგნიტური ნეირომეცნიერებისა და კრიმინოლოგიის გამოყენებით, ნეიროსამართლის სპეციალისტები მიმართავენ ნეირომეცნიერების არა მხოლოდ ამჟამინდელ და სამომავლო აღწერითი და პროგნოზირებად საკთხებს საკანონმდებლო სისტემაში, არამედ ნორმატიულ საკითხებსაც; იმას, თუ როგორ უნდა და არ უნდა გამოიყენებოდეს ნეირომეცნიერება მომავალში. მსჯელობებიდან მიღებული ყველაზე მნიშვნელოვანი კითხვებია: რა დონეზე უნდა შეცვალოს ტვინის სიმსივნემ ან ტვინის დაზიანებამ კრიმინალური დასჯა? შეუძლია ნეირომეცნიერებას კრიმინალური დასჯისა და რეაბილიტაციის პრაქტიკების შეცვლა? ვის აქვს უფლება ჰქონდეს წვდომა ადამიანის ტვინის სურათებზე? ნეირომეცნიერება მიმართავს ამ კითხვებს ადამიანური ქცევის გაგების მცდელობაში და ეს დიდი ალბათობით შეცვლის სამართლებრივი პროცესის სამომავლო ასპექტს. ტვინის შესახებ იმ დაშვებებსა და შეხედულებებს, რომლებზეც საუკუნეების განმავლობაში იყო დაფუძნებული იურიდიული სისტემები, დიდი ალბათობით შეცლის ისეთი სიახლეები ნეირომეცნიერებაში, როგორიც არის მაგალითად ფუნქციონალური მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფია (fMRI). ტვინის ტომოგრაფიამ გაცილებით მეტი დეტალი წარმოაჩინა ფიქრის პროცესის შესახებ და მას სავარაოდოდ დიდი ეფექტი ექნება კანონებზე ვინაიდან ის ხშირად ეწინააღმდეგება მენტალურ განვითარებაზე ტრადიციულ რწმენებს. ნეირომეცნიერება ისევ ვითარდება, რაც ბუნებრივად აჩენს მისი ცუდი მიზენებისთვის გამოყენების საფრთხეს. ნეიროსამართლის მხარდამჭერები პოულობენ ახალ და ახალ სფეროებს, რომლებისთვისაც ამ მეცნიერების მორგება შეიძლება. მაგალითად, ინტელექტუალური საკუთრების გადაფასება შეიძლება ნეირომეცნიერების საშუალებით. ბევრი კვლევა ასევე ცდილობს ზუსტად იმის დადგენას, თუ როგორ შეიძლება ნეირომეცნიერების სასამართლო დარბაზში გამოყენება.