ფირალი
ფირალი — ყაჩაღი, ავაზაკი. სიტყვა ფირალი (ფირარ) არაბულად გაქცეულს ნიშნავს. XVII საუკუნეში ამ სახელით ოსმალეთის არმიის დეზერტირებს უწოდებდნენ. სავარაუდოდ ეს ტერმინი აჭარიდან შევიდა გურულ დიალექტში. ფირალობის სახელით ცნობილმა მოძრაობამ XIX საუკუნის მეორე ნახევრის გურიაში ვულკანივით ამოხეთქა. ამის მიზეზი ძირითადად სოციალ-პოლიტიკური კატაკლიზმები იყო: რუსეთის მიერ საქართველოს ანექსია, სახალხო აჯანყებები, საგლეხო რეფორმა, რუსეთ-ოსმალეთის ომები. გლეხები უარს ამბობდნენ გადასახადებზე, ისაკუთრებდნენ ტყეებსა და საძოვრებს, ხოცავდნენ თავად-აზნაურებსა და სამღვდელოებას, მეფის მოხელეებს. 1880-იანი წლებიდან ფირალად გავარდნამ მასობრივი ხასიათი მიიღო. ფირალობა იყოფა ორ ტალღად: პირველი ტალღის ფირალები XIX საუკუნის მეორე ნახევარს მიუეკუთვნებოდნენ და მათ გაფირალებას სოციალ-ეკონომიკური მიზეზები ჰქონდა. მეორე ტალღა კი XX საუკუნის დასაწყისში წამოვიდა და მისი ძირითად მიზეზი პოლიტიკური იყო. დროთა განმავლობაში ფირალები ლამის მითურ პიროვნებებად იქცნენ, მათზე შექმნილი სიმღერები და ლექსები კი ქართული ფოლკლორი განუყოფელი ნაწილი გახდა. ფირალობის შესახებ იქმნებოდა მხატვრული ნაწარმოებები: ეგნატე ნინოშვილის „სიმონა“, ლალიონის „ფირალი დავლაძე“, ე. ურუშაძის „ფირალები“.