ბიზანტიური მალტა
მალტას მართავდა ბიზანტიის იმპერია, 535-6 წლებში ბიზანტიის მიერ სიცილიის დაპყრობის დროიდან 869-870 წლებამდე, როდესაც კუნძულები არაბებმა დაიპყრეს. მალტაზე ბიზანტიური მმართველობის სამი საუკუნის მტკიცებულებები ძალზე შეზღუდულია და ზოგჯერ ბუნდოვანიც. ისტორიკოსები ამბობენ, რომ ბიზანტიური მალტა განიცდიდა იგივე ფენომენს, რაც გავლენას ახდენდა ცენტრალურ ხმელთაშუაზღვაში, კერძოდ ბერძნული ჩამოსახლებისა და ელინური კულტურის მნიშვნელოვან ნაკადში, ადმინისტრაციული ცვლილებები, რომლებმაც გამოიწვია სიცილიის რეორგანიზაცია ბიზანტიური თემის მიხედვით. ბიზანტიური წყაროები მალტის კუნძულებზე მწირია. ჩრდილოეთ აფრიკაში მუსლიმანთა ექსპანსიის შედეგად, მალტა გავიდა სამხედრო ბაზიდან და სავაჭრო პუნქტებიდან, რომელიც იტალიის ნახევარკუნძულზე სიცილიას და სხვა ბიზანტიურ საკუთრებას აკავშირებდა აფრიკის ეგზარქოსთან, ბიზანტიური სიცილიის გარეთა თანამგზავრთან და საგუშაგოზე. ისტორიკოსებმა დაასკვნეს, რომ მალტამ შეზღუდული სტრატეგიული როლი ითამაშა ბიზანტიის იმპერიაში. შემდგომ არაბთა დაპყრობამ ბიზანტიის ეპოქასა და შემდეგ პერიოდებს შორის სრული გარღვევა გამოიწვია. მიუხედავად იმისა, რომ არსებობს სავარაუდო ბიზანტიური ან ქრისტიანული გადარჩენის შესახებ კვლევები, მტკიცებულებათა სიმწირე გულისხმობს მალტაში ბიზანტიური მემკვიდრეობის ხანგრძლივობის სუსტ შემთხვევას.