იბნ თაიმია
იბნ თაიმია (არაბ. ابن تيمية), სრული სახელი თაყი ად–დინ აბუ ლ–'აბბას აჰმად ბინ 'აბდუ ლ–ჰალიმ ბინ 'აბდუ ს–სალამ ბინ 'აბდუ ლ–ლაჰ ბინ აბი ლ–ყასიმ ბინ მუჰამმად იბნ თაიმიია ალ–ჰარრანი ან–ნიმაირი (არაბ. تقي الدين أبو العباس أحمد بن عبد الحليم بن عبد السلام بن عبد الله بن أبي القاسم بن محمد ابن تيمية الحراني النميري) (დ. 22 იანვარი 1263 (661 ჰიჯრის შემდგომ) — გ. 26 სექტემბერი 1328 (728 ჰიჯრის შემდგომ)), აგრეთვე ცნობილია, როგორც შეიხულ–ისლამი (არაბ. شيخ الإسلام) და შეიხულ–ისლამი იბნ თაიმია (არაბ. شيخ الإسلام ابن تيمية) — მუსლიმი სწავლული, თეოლოგი. ცნობილი გახდა თავისი მწვავე დაპირისპირებებით როგორც სხვადასხვა სუფიურ ორდენებსა და შიიტურ დაჯგუფებებთან, ასევე აშ'არი–მათურიდი მრწამსის მიმდევრებთან. ამ უკანასკნელებმა, რომელთაც ასევე წარმოადგენდა დამასკოს ყადი, ანუ მოსამართლე, რამდენიმეჯერ მოახერხეს მისი დაპატიმრება და საბოლოოდ დამასკოს ციტადელის საპყრობილეში გამოკეტეს, სადაც გარდაიცვალა კიდეც.