ინაქტივირებული ვაქცინა
ინაქტივირებული ვაქცინა (ან მოკლული ვაქცინა) არის ვაქცინა, რომელიც შედგება ვირუსის ნაწილაკებისგან, ბაქტერიებისგან ან სხვა პათოგენებისგან, რომლებიც გაშენებულია მიკრობიოლოგიურ კულტურაში და შემდეგ კვდება დაავადების წარმოქმნის უნარის განადგურების მიზნით. ამის საპირისპიროდ, ცოცხალი ვაქცინები იყენებენ პათოგენებს, რომლებიც ჯერ კიდევ ცოცხალია (მაგრამ თითქმის ყოველთვის დასუსტებული). ინაქტივირებული ვაქცინების პათოგენები იზრდება კონტროლირებად პირობებში და კვდება, როგორც ინფექციურობის შესამცირებლად და ამგვარად ვაქცინისგან ინფექციის თავიდან ასაცილებლად. ინაქტივირებული ვაქცინები პირველად 1800-იანი წლების ბოლოს და 1900-იანი წლების დასაწყისში შეიქმნა ქოლერის, ჭირისა და ტიფისთვის. დღეს, ინაქტივირებული ვაქცინები არსებობს მრავალი პათოგენისთვის, მათ შორის გრიპის, პოლიომიელიტის (IPV), ცოფის, A ჰეპატიტისა და ყივანახველასთვის. იმის გამო, რომ ინაქტივირებული პათოგენები, როგორც წესი, წარმოქმნიან იმუნურ სისტემას უფრო სუსტ პასუხს, ვიდრე ცოცხალი პათოგენები, ზოგიერთ ვაქცინაში შეიძლება საჭირო გახდეს იმუნოლოგიური დამხმარე საშუალებები და მრავალჯერადი " გამაძლიერებელი " ინექციები პათოგენის წინააღმდეგ ეფექტური იმუნური პასუხის უზრუნველსაყოფად. შესუსტებული ვაქცინები ხშირად სასურველია ზოგადად ჯანმრთელი ადამიანებისთვის, რადგან ერთჯერადი დოზა ხშირად უსაფრთხო და ძალიან ეფექტურია. თუმცა, ზოგიერთ ადამიანს არ შეუძლია დასუსტებული ვაქცინების მიღება, რადგან პათოგენი მათთვის ძალიან დიდ რისკს წარმოადგენს (მაგალითად, მოხუცები ან იმუნოდეფიციტის მქონე ადამიანები). ამ პაციენტებისთვის ინაქტივირებულ ვაქცინას შეუძლია უზრუნველყოს დაცვა.