სახელმწიფო-ღამის დარაჯი
ღამის დარაჯი სახელმწიფო ან მინიმალური სახელმწიფო — სახელმწიფოს მოდელი, რომლის მოქმედების არეალიც შეზღუდულია თავდაუსხმელობის პრინციპის აღსრულებით. მის ფუნქციებში შედის მოქალაქეების სამხედრო, საპოლიციო და სასამართლო სერვისებით უზრუნველყოფა. სახელმწიფო იცავს მოქალაქეებს აგრესიის, ქურდობის, ხელშეკრულების დარღვევის, თაღლითობისა და ქონების შელახვისგან. ფაქტობრივად, ასრულებს მხოლოდ პიროვნების უსაფრთხოების, ხელშეკრულებების შესრულების გარანტის და ქვეყნის საგარეო საფრთხისაგან დაცვის ფუნქციებს. ამ მოდელის მომხრეებს მინარქისტები ეწოდებათ. მმართველობის ეს ფორმა ძირითადად დაკავშირებულია ლიბერტარიანიზმთან, ობიექტივიზმსა და მემარჯვენე-ლიბერტარიანულ პოლიტიკურ ფილოსოფიასთან. ამასთანავე, მინარქიზმს მხარს უჭერდნენ ზომიერი ლიბერტარიანელი სოციალისტები და სხვა მემარცხენე ლიბერტარიანელები. ზოგი ანარქისტი ასევე გვთავაზობს და მხარს უჭერს მინიმალურ კეთილდღეობის სახელმწიფოს იმის საფუძველზე, რომ სოციალური უსაფრთხოების ბადეები მუშათა კლასისთვის მოკლევადიან პერსპექტივაზე გათვლილი მიზნებია და რათა თავი აარიდოს „სავალალო ტენდენციას ინტელექტუალებს შორის ჩაიციკლონ ლოზუნგებზე, რომლებიც ხშირად შორს არიან ხალხის რეალური ცხოვრებისეული პრობლემებისგან“. მათ სჯერათ, რომ კეთილდღეობის პროგრამების შეჩერება შესაძლებელია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ გაუქმდება როგორც სახელმწიფო, ასევე კაპიტალიზმი. ღამის დარაჯი სახელმწიფოს იდეას პოპულარობას უწევდა ამერიკელი ფილოსოფოსი რობერტ ნოზიკი თავის ნაშრომში ანარქია, სახელმწიფო და უტოპია (1974). XIX საუკუნის ბრიტანელმა ისტორიკოსმა ჩარლზ თაუნშენდმა აღწერა ეს ფორმის მმართველობა, როგორც მედროშე.