ნიობიუმი
ნიობიუმი (ლათ. Niobium; ქიმიური სიმბოლო — Nb {\displaystyle {\ce {Nb}}} ), კოლუმბიუმი  (ლათ. columbium; ქიმიური სიმბოლო — Cb {\displaystyle {\ce {Cb}}} ) — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეხუთე პერიოდის, მეხუთე ჯგუფის (მოძველებული კლასიფიკაციით — მეხუთე ჯგუფის თანაური ქვეჯგუფის, Vბ) ქიმიური ელემენტი. მისი ატომური ნომერია 41, ატომური მასა — 92.906, tდნ — 2477 °C, tდუღ — 4744 °C, სიმკვრივე — 8.57 გ/სმ3. რუხი-ფოლადისფერი ლითონი. ბუნებრივი ნიობიუმი შედგება ერთი სტაბილური იზოტოპისაგან Nb 93 {\displaystyle {\ce {^{93}Nb}}} . 1801 წელს აღმოაჩინა ინგლისელმა მეცნიერმა ჩ. ჰაჩეტმა, რომელსაც „კოლუმბიუმი“ უწოდა. 1844 წელს გერმანელმა ქიმიკოსმა ჰ. როზემ აღმოაჩინა „ახალი“ ელემენტი და მას, ტანტალოსის ქალიშვილის ნიობეს სახელის მიხედვით „ნიობიუმი“ უწოდა. მოგვიანებით დადგინდა, რომ ნიობიუმი იგივე კოლუმბიუმი იყო.