ვენის არბიტრაჟები
ვენის არბიტრაჟი (გერმ. „Wiener Schiedsspruch“) — საერთო სახელი ორი პოლიტიკური გადაწყვეტილებისა, რომელიც მიიღო იოახიმ ფონ რიბენტროპმა და გალეაცო ჩიანომ. ისინი ნაცისტური გერმანიისა და ფაშისტური იტალიის არბიტრების სახელით მოქმედებდნენ. გადაწყვეტილების მიზანი იყო უნგრეთის ტერიტორიული პრეტენზიების ”მშვიდობიანი” მოგვარება, რომელიც მან დაკარგა 1920 წლის ტრიანონის ხელშეკრულებით. ვენის არბიტრები ხელმძღვანელობდნენ პრინციპით - ”ერთა თვითგამორკვევა” და ”ვერსალის ხელშეკრულების უსამართლობათა გამოსწორება” არცერთი არბიტრაჟი არ წარმოადგენდა დიქტატს, რომლის შეუსრულებლობა გამოიწვევდა გერმანიის ან იტალიის მხრიდან რაიმე გართულებას. როგორც პირველი ასევევ მეორე არბიტრაჟი მოწვეული იყო უნგრეთის და მეორე ასევე, ჩეხოსლოვაკიის ხელისუფლებების თხოვნით. პირველი არბიტრაჟი მოიწვიეს 1939 წელს, ხოლო მეორე — 1940 წელს.