ფილიპინების გეოგრაფია
ფილიპინები არის არქიპელაგი, რომელიც 7 641 კუნძულისგან შედგება. კუნძულთა საერთო ფართობი 300 000 კმ²-ია. ფილიპინების მეხუთე უდიდესი კუნძულოვანი სახელმწიფოა. არქიპელაგის საერთო ფართობის 95%-ს 11 კუნძული იკავებს. ფილიპინების უდიდესი კუნძულიებია ლუსონი (105 000 კმ²) და მინდანაო (95 000 კმ²). არქიპელაგი აზიის კონტინენტური ნაწილიდან დაახლოებით 800 კმ-ითაა დაშორებული და ტაივანსა და ბორნეოს შორის მდებარეობს. ფილიპინები კუნძულთა სამ ჯგუფად იყოფა: ლუსონად, მინდანაო და ვისაიასად. ლუსონის შემადგენლობაში შედის: თავად ლუსონი, პალავანი, მინდორო, მარინდუკე, მასბატე, კატანდუანესი, ბატანესი და პოლილო. ფილიპინების ექსკლუზიური ეკონომიკური ზონა მოიცავს 2,263,816 კმ2-ს (874,064 კვ.მ.). იგი მდებარეობს 116 ° 40 'და 126 ° 34' E გრძედის და 4 ° 40 'და 21 ° 10' N განედზე და ესაზღვრება ფილიპინების ზღვას აღმოსავლეთით, სამხრეთ ჩინეთის ზღვას . კუნძული ბორნეო მდებარეობს სამხრეთ დასავლეთით რამდენიმე ასეულ კილომეტრზე , ტაივანი კი პირდაპირ ჩრდილოეთით. მოლუკა და სულავესი მდებარეობს სამხრეთ – დასავლეთით, ხოლო პალაუ მდებარეობს კუნძულის აღმოსავლეთით. რვა ძირითადი ტიპის ტყეა გავრცელებული ფილიპინების მთელ ტერიტორიაზე; დიფტორკარპი, პლაჟის ტყე, ფიჭვნარი, მოლავის ტყე, ქვედა მთის ტყე, ზედა მთის ან ხავსიანი ტყე, მანგროვები და ულტრაბაზული ტყე. ყველაზე მაღალი მთაა აპო. მისი ზომა ზღვის დონიდან 2,954 მეტრამდე (9,692 ფუტს) მდებარეობს კუნძულ მინდანაოზე. გალათეას სიღრმე ფილიპინების თხრილში არის ქვეყნის ყველაზე ღრმა წერტილი და სიღრმით მესამე ადგილზეა მსოფლიოში. თხრილი მდებარეობს ფილიპინების ზღვაში. Puerto Princesa მიწისქვეშა მდინარე, რომელიც კარსტული ლანდშაფტით 8,2 კილომეტრზე (5,1 მილზე) გადის, სანამ ოკეანეს არ მიაღწევს, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლია. ყველაზე გრძელი მდინარეა მდინარე კაგაიანი ჩრდილოეთ ლუზონში, რომლის სიგრძე 520 კილომეტრია. მანილას ყურე, რომლის სანაპიროზე მდებარეობს მანილის დედაქალაქი, მდინარე პასიგთან არის დაკავშირებული ლაგუნა დე ყურესთან, ფილიპინების უდიდეს ტბასთან. სუბიკის ყურე, დავაოს ყურე და მოროს ყურე სხვა მნიშვნელოვანი ყურეებია. მაიონი ფილიპინების ყველაზე აქტიური ვულკანია. წყნარი ოკეანის ცეცხლოვანი ბეჭდის დასავლეთ კიდეებზე მდებარე ფილიპინები ხშირად განიცდიან სეისმურ და ვულკანურ აქტივობებს. ფილიპინების ზღვაში, აღმოსავლეთით მდებარე ბენჰამის პლატო არის ქვესკნელის რეგიონი, რომელიც აქტიურია ტექტონიკურ გატაცებაში. ყოველდღიურად დაახლოებით 20 მიწისძვრა ხდება, თუმცა მათი უმეტესობა ძალიან სუსტია,ისეთი რომ არ იგრძნონ. ბოლო დიდი მიწისძვრა იყო 1990 წლის ლუზონის მიწისძვრა. აქ მრავალი მოქმედი ვულკანია, როგორიცაა მაიონის ვულკანი, მთა პინატუბო და ტაალის ვულკანი. 1991 წლის ივნისში პინატუბოს მთის ამოფრქვევამ მე –20 საუკუნის სიდიდით მეორე ხმელეთის ამოფრქვევა გამოიწვია. ფილიპინები მსოფლიოში სიდიდით მეორე გეოთერმული ენერგიის მწარმოებელია შეერთებული შტატების უკან, ქვეყნის ელექტროენერგიის საჭიროების 18% გეოტერმული ენერგიით არის დაკმაყოფილებული. მნიშვნელოვანი მინერალების საბადოები არსებობს ქვეყნის რთული გეოლოგიური სტრუქტურისა და სეისმური აქტივობის მაღალი დონის შედეგად. ეს დეპოზიტები ძალზე ღირებულია. ფიქრობენ, რომ ქვეყანას აქვს მეორე უდიდესი ოქროს საბადო სამხრეთ აფრიკის შემდეგ, დიდი რაოდენობით სპილენძის საბადოებით. რომბლონის კუნძული არის მაღალი ხარისხის მარმარილოს წყარო. სხვა მინერალებში შედის ქრომიტი, ნიკელი და თუთია. ამის მიუხედავად, სამართალდამცავი ორგანოების ნაკლებობამ, არასათანადო მენეჯმენტმა, წინააღმდეგობამ ადგილობრივი მოსახლეობის არსებობის გამო და ეკოლოგიური ზიანის ან კატასტროფების შემთხვევებმა გამოიწვია, რომ ეს მინერალური რესურსები მეტწილად აუთვისებელი დარჩა.