დიდი ბრიტანეთის სამეფო
დიდი ბრიტანეთის სამეფო, ოფიციალურად დიდი ბრიტანეთი (ინგლ. Great Britain) — სუვერენული სახელმწიფო დასავლეთ ევროპაში 1707-1801 წლებში. მდებარეობდა დიდი ბრიტანეთის კუნძულზე. სამეფოს საფუძვლად დაედო „გაერთიანების აქტი“, რომლის მიხედვიდაც ინგლისის და შოტლანდიის სამეფოები გაერთიანდნენ. მან მოიცვა მთელი კუნძული. ჯეიმზ I-დან მოყოლებული ინგლისსა და შოტლანდიას ერთი მეფე მართავდა, რამაც განაპირობა ამ სამეფოების გაერთიანება. შექმნის შემდეგ, სამეფოში დაიწყო იაკობინელთა გამოსვლები, რომელიც 1746 წელს მათი მარცხით დამთავრდა. 1763 წელს ბრიტანეთმა გაიმარჯვა შვიდწლიან ომში. ამის შემდეგ ის მსოფლიოში დომინანტ ძალად იქცა. 1801 წლის 1 იანვარს დიდი ბრიტანეთი და ირლანდია გაერთიანდნენ და შეიქმნა „დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის სამეფო“. 1922 წელს ირლანდია გამოეყო დიდ ბრიტანეთს და გახდა ბრიტანეთის დომინიონი. დიდი ბრიტანეთის შემადგენლობაში დარჩა ირლანდიის 6 საგრაფო. ამის შემდეგ სამეფოს ეწოდა „დიდი ბრიტანეთისა და ჩრდილოეთ ირლანდიის გაერთიანებული სამეფო“.