პიგმალიონი (პიესა)
პიგმალიონი: რომანსი ხუთ აქტად“ (ინგლ. Pygmalion: A Romance in Five Acts) — ირლანდიელი დრამატურგისა და ნობელის პრემიის ლაურეატ ჯორჯ ბერნარდ შოუს 1913 წლის პიესა. მისი პრემიერა ჰოფბურგის თეატრში შედგა და, თავდაპირდველად, მისი გერმანულენოვანი სახით წარსდგა სცენაზე. პიესის ინგლისურენოვანი პრემიერა ერტი წლის შემდეგ, უესტ-ენდის თეატრში შედგა. მითოსის მიხედვით, პიგმალიონს შეუყვარდა მისი ხელით შექმნილი ერთ-ერთი ქანდაკება, რომელიც შემდეგ გაცოცხლდა. ეს ცნობილი მითოლოგიური სიუჟეტი დიდი პოპულარობით სარგებლობდა ვიქტორიანული ეპოქის ბრიტანელი ხელოვანების შემოქმედებაში, მათ შორის გამოსარჩევია დრამატურგი უილიამ შვენკ გილბერტი, რომლის პიესა — პიგმალიონი და გალათეა — შოუს ადრეულ ლიტერატურულ გავლენადაა მიჩნეული. შოუს პიესა არაერთხელ ადაპტირდა, მათ შორის გამოსარჩევია 1938 წლის ფილმი პიგმალიონი, აგრეთვე 1956 წლის მიუზიკლი ჩემი მშვენიერი ლედი და სხვა. თავად შოუმ აღნიშნა, რომ პროფესორ ჰენრი ჰიგინსის პერსონაჟი შთაგონებული იყო რამდენიმე ბრიტანელი ფონეტიკის პროფესორით, მათ შორის არიან: ალექსანდრე მელვილ ბელი, ალექსანდრე ჯონ ელისი, ტიტო პალიარდინი და ჰენრი სვითი. პიესის სიუჟეტის მიხედვით, ფონეტიკის პროფესორი ჰენრი ჰიგინსი ნიძლავს დებს, რომ მას შეუძლია დაბალი წარმოშობის გოგონა, ელიზა დულიტლი, ისეთი დახვეწილი გახადოს, რომ გოგონა ელჩის მიერ ორგანიზებულ წვეულებაზე თავადის ქალად წარმოჩინდეს. დახვეწილობის უმთავრეს ელემენტად კი პროფესორს ბრწყინვალე მეტყველება მიაჩნია.