საიდა ალ ჰურა
საიდა ალ ჰურა (დ. 1485 ― გ. 14 ივლისი, 1561) ― თეტუანის ჰაქიმი 1515–1542 წლებში და მეკობრეების ლიდერი მე-16 საუკუნის დასაწყისში. ის იყო ვატასიდის სულთან აჰმად იბნ მუჰამედის ცოლი. იგი ითვლება „თანამედროვე ეპოქაში ისლამური დასავლეთის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ქალ ფიგურად“. საიდა ალ ჰურას ცხოვრება შეიძლება გავიგოთ გეოპოლიტიკურ და რელიგიურ კონტექსტში, განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ბრძოლა მუსულმანურ და ქრისტიანულ იმპერიებს შორის მისი სიცოცხლის განმავლობაში. მაჰმადიანმა ოსმალებმა კონსტანტინოპოლი აიღეს 1453 წელს, რაც რომის იმპერიის დასასრულს აღნიშნავდა. ალ-ჰურა ორი წლის იყო, როდესაც პორტუგალიელებმა დაიწყეს კოლონიური დაპყრობა მაროკოს დასავლეთ სანაპიროზე რამდენიმე პორტის აღებით, 1487 წლიდან. რამდენიმე წლის შემდეგ გრანადა კათოლიკე მონარქების (Los Reyes Católicos) იზაბელას ხელში ჩავარდა. მოჰყვა I კასტილიელი და ფერდინანდ II არაგონელი და მუსლიმთა იძულებითი მოქცევა ესპანეთში. ალჟირის თურქ კორსაირ ბარბაროსასთან მოკავშირე, ალ-ჰურა აკონტროლებდა დასავლეთ ხმელთაშუა ზღვას, ხოლო ბარბაროსა აკონტროლებდა აღმოსავლეთს. ის ასევე იყო ტეტუანის პრეფექტი. 1515 წელს ის გახდა ისლამის ისტორიაში უკანასკნელი ადამიანი, რომელმაც კანონიერად მიიღო ალ ჰურას (დედოფალი) ტიტული მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ, რომელიც მართავდა ტეტუანს. მოგვიანებით იგი დაქორწინდა მაროკოს ბერბერ მეფეზე, აჰმედ ალ-ვატასიზე, მაგრამ უარი თქვა ტეტუანის დატოვებაზე. ეს ქორწინება ერთადერთი შემთხვევაა მაროკოს ისტორიაში, როდესაც მეფე დაქორწინდა დედაქალაქ ფესიდან.