პელაგონიის ბრძოლა
პელაგონიის ბრძოლა ან კასტორიის ბრძოლა 一 დაპირისპირება ნიკეის სამეფოსა და ანტინიკეურ ალიანსს შორის, რომელიც გაიმართა 1259 წლის ზაფხულის დასაწყისში ან შემოდგომაზე. ანტინიკეური ალიანსი, თავის მხრივ, აერთიანებდა ისეთ სახელმწიფოებს, როგორებიცაა: ეპირის დესპოტატი, სიცილიის სამეფო და აქაიის სამთავრო. ხშირად ეს ომი მიიჩნევა გადამწყვეტ მოვლენად აღმოსავლეთ ხმელთაშუა ზღვის ისტორიაში, რომელმაც განაპირობა კონსტანტინოპოლის დაპყრობა და ლათინთა იმპერიის საბოლოო დასასრული 1261 წელს. ნიკეის მზარდმა ძალაუფლებამ ბალკანეთის სამხრეთში და მისი მმართველის, მიხეილ VIII პალეოლოგოსის ამბიციებმა, აღედგინა კვლავ ძველი კონსტანტინოპოლის დიდება, განაპირობა ბალკანელ ბერძენთა გაღიზიანება და სწრაფი მზადება ანტინიკეური კოალიციის შესაქმნელად, რომელსაც სათავეში მიქაელ II კომნენოს დუკა და იმ დროის ლათინთა სამეფოს სხვა მმართველები ედგნენ სათავეში, მათ შორის აქაიის პრინცი, უილიამ ვილარდუინი და მანფრედ სიცილიელი. ბრძოლის დეტალები, აგრეთვე მისი ზუსტი თარიღი და ადგილი დავის საგანს წარმოადგენს, რადგან პირველადი წყაროები ურთიერთგამომრიცხავ ინფორმაციას იძლევიან. თანამედროვე ისტორიკოსთა უდიდესი ნაწილი ფიქრობს, რომ შეტაკება ივლისში ან სექტემბერში უნდა მომხდარიყო, პელაგონიის დაბლობზე ან, სხვა ვერსიით, კასტორიის მახლობლად. არსებობს ვერსია, რომ პალეოლოგოსის აგენტურამ დიდი როლი ითამაშა ისედაც ცუდი ურთიერთობის მქონე, აწ უკვე „მოკავშირე“ ლათინთა და ეპირიელთა დაშლაში, რამაც, საბოლოოდ, ნიკეელთა გადამწყვეტი გამარჯვება განაპირობა 一 ბრძოლის ველი ლათინებმა მიატოვეს, ეპირიელთა ჯარები მარტო დარჩნენ, ხოლო მიქაელ კომნენოსის მოღალატე ვაჟი, იოანე დუკა, ნიკეელთა მხარეს გადავიდა. საგრძნობი რიცხობრივი უპირატესობის მოპოვების შემდეგ ნიკეელებმა დაარბიეს ლათინთა არმია და გაანადგურეს იგი, ხოლო მრავალი დიდებული, მათ შორის ვილეარდუინი, ტყვედ აიყვანეს. ამ ბრძოლამ, ფაქტობრივად, გადაწყვიტა 1261 წელს კონსტანტინოპოლის ბედი და ხელი შეუწყო ახალი ბიზანტიის იმპერიის აღდგენას რამდენიმესაუკუნოვანი ინტერვალის შემდეგ. სწორედ ამ დაპირისპირების წყალობით ნიკეელებმა მცირე დროით ალყაში მოაქციეს ეპიროსისა და თესალიისტერიტორიები, თუმცა მიქაელ კომნენოსმა, საკუთარ ვაჟებთან ერთად, სწრაფად შეძლო მათი უკან დაბრუნება. 1262 წელს უილიამ ვილარდუენი ნიკეელებმა გაათავისუფლეს იმის სანაცვლოდ, რომ ეს უკანასკნელნი მორეას ნახევარკუნძულის სამხრეთ-აღმოსავლეთში არსებულ სამ ციხეს მიიღებდნენ საჩუქრად. ეს ტერიტორია, მომდევნო რამდენიმე საუკუნის განმავლობაში, სწრაფად ვითარდებოდა, რამაც იგი ბიზანტიის იმპერიის ერთ-ერთ მთავარ დასაყრდენად აქცია.