ბაბილონური კალენდარი
ბაბილონური კალენდარი — მთვარე-მზისიერი კალენდრის 8-წლიანი და 19-წლიანი სისტემების სახეობა. გამოიყენებოდა მესოპოტამიაში ძვ. წ. XVIII საუკუნე-I საუკუნეებში. იგი წარმოიშვა ნიპურის კალენდრის საფუძველზე პირველი ბაბილონის (ამორიტების) დინასტიის მეფეთა დროს: შედგებოდა 12 თვისგან (და ერთი მე-13 თვის დამატებით), ახალი წელი მარტ-აპრილს მოიდიოდა. არაუგვიანეს ნეობაბილონის სამეფოს პერიოდისა (ძვ. წ. 626-539 წწ.), ბაბილონის კალენდარში გამოჩნდა „ასტროლოგიური“ კვირა, რომელიც შემდგომში სხვა ხალხების კულტურაშიც გამოჩნდა. თვეების ბაბილონური სახელები მემკვიდრეობით მიიღო ახლო აღმოსავლური კალენდრიდან, ძირითადად ებრაულიდან.