სერბეთ-ოსმალეთის ომები
სერბეთ-ოსმალეთის ომები-ასევე ცნობილი როგორც სერბეთ-თურქული ომები ან სერბეთის ომები დამოუკიდებლობისთვის. ეს იყო ორი თანმიმდევრული ომი (1876–1877 და 1877–1878), ბრძოლები მიმდინარეობდა სერბეთის სამთავროსა და ოსმალეთის იმპერიას შორის. მონტენეგროს სამთავროსთან ერთად სერბეთმა ომი გამოუცხადა ოსმალეთის იმპერიას 1876 წლის 30 ივნისს. დიდი ევროპული სახელმწიფოების ჩარევით ცეცხლის შეწყვეტის გადაწყვეტილება დაიდო შემოდგომაზე და მოეწყო კონსტანტინოპოლის კონფერენცია. მშვიდობის დოკუმენტი გაფორმდა 1877 წლის 28 თებერვალს. ფორმალური მშვიდობის ხანმოკლე პერიოდის შემდეგ, სერბეთმა ომი გამოუცხადა ოსმალეთის იმპერიას 1877 წლის 11 დეკემბერს. განახლებული საომარი მოქმედებები გაგრძელდა 1878 წლის თებერვლამდე. ომების საბოლოო შედეგი გადაწყვიტა ბერლინის კონგრესმა (1878). სერბეთმა მოიპოვა საერთაშორისო აღიარება, როგორც დამოუკიდებელი სახელმწიფო და მისი ტერიტორია გაფართოვდა. კონფლიქტის დასაწყისში სერბეთის არმია ცუდად იყო გაწვრთნილი და არასათანადოდ აღჭურვილი, განსხვავებით ოსმალეთის იმპერიის ჯარებისგან. შეტევის მიზნები, ზედმეტად ამბიციური იყო ასეთი ძალებისთვის და მათ მრავალი მარცხი განიცადეს, რაც გამოწვეული იყო ცუდი დაგეგმვისა და ქრონიკულად არასწორი განვითარების შედეგად. ამან ოსმალეთის ძალებს საშუალება მისცა მოეგერიებინათ სერბეთის არმიის თავდაპირველი თავდასხმები და უკან დაეხიათ ისინი. 1876 ​​წლის შემოდგომაზე, ოსმალეთის იმპერიამ განაგრძო წარმატებული შეტევა, რომელიც დასრულდა ჯუნისის მაღლობებზე გამარჯვებით. მეორე კონფლიქტის დროს, 1877 წლის 13 დეკემბრიდან 1878 წლის 5 თებერვლამდე, სერბეთის ჯარები გადაჯგუფდნენ იმპერიული რუსეთის დახმარებით, რომლებიც იბრძოდნენ საკუთარ რუსეთ-თურქეთის ომში. სერბებმა შექმნეს ხუთი ბანაკი და შეუტიეს ოსმალეთის ჯარებს სამხრეთიდან. ერთმანეთის მიყოლებით მათ აიღეს ქალაქები:ნის, პიროტი, ლესკოვაცი და ვრანე. ომი დაემთხვა ბულგარეთის აჯანყებას, მონტენეგრო-ოსმალეთის ომს და რუსეთ-თურქეთის ომს, რომლებიც ერთად ცნობილია როგორც ოსმალეთის იმპერიის დიდი აღმოსავლური კრიზისი.