ტვინის აქტივობა და მედიტაცია
მეოცე საუკუნის მეორე ნახევარში ნეირომეცნიერების, ფსქიოლოგიისა და ნეირობიოლოგიის წარმომადგენლები გაერთიანდნენ, რათა გამოკვლიათ მედიტაციის გავლენა ტვინის აქტივობასა და ცენტრალურ ნერვულ სისტემაზე. მედიტაციის კვლევას უნდა განესაზღვრა და დაეხასიათებინა ქზროვნების სხვადასხვა მეთოდი. ის, თუ რა ეფექტი აქვს მედიტაციას ტვინზე, შესაძლებელია, დაიყოს ორ ნაწილად: მდგომარეობით ცვლილებებად და ფენოტოპურ (თვისობრივ) ცვლილებებად. პირველი გულისხმობს ცვლილებებს ტვინის აქტივობაში უშუალოდ მედიტაციის დროს, ხოლო მეორე აღწერს იმ ცვლილებებს, რომლებიც გრძელვადიანი პრაქტიკის შედეგია. გონებრივი მედიტაცია ხშირად შეისწავლება. მის მიმართ ბუდისტური მიდგომა აღმოჩენილია ძენში და ვიპასანაში. ჯონ კაბატ-ძინნი აღწერს მედიტაციას, როგორც მოცემული მომენტის მიმართ სრულ და მიუკერძოებელ ყურადღებას.