სითი პოპი
სითი პოპი (იაპონ. シティ・ポップ shiti poppu?) — იაპონური პოპ-მუსიკის ფორმა, რომელიც გაჩნდა 1970-იანი წლების ბოლოს და პოპულარობის პიკს მიაღწია 1980-იან წლებში. თავდაპირველად მას უწოდებდნენ იაპონიის დასავლური გავლენის ქვეშ მყოფ „ახალი მუსიკის“ შტოს. თუმცაღა სითი პოპი მოიცავდა მუსიკალურ სტილთა ფართო სპექტრს - ფანკი, დისკო, R&B, AOR, მსუბუქი როკი და ბუგი. ეს პერიოდი დაკავშირებული იყო ქვეყნის ახალ ეკონომიკურ განვითარებასთან. ამ დროის მახასიათებელი იყო ახალი ტექნოლოგიები, როგორებიცაა Walkman, მანქანებში ჩაშენებული კასეტების დამკვრელები, FM სტერეოები და სხვადასხვა ელექტრონული მუსიკალური ინსტრუმენტები. არ არსებობს ერთიანი კონსენსუსი მეცნიერებს შორის სითი პოპის განმარტებასთან დაკავშირებით. იაპონიაში ეს ტერმინი უბრალოდ მიუთითებდა მუსიკაზე, რომელიც ასახავდა "ურბანულ" განცდას და რომლის სამიზნეც იყო ქალაქელები. ბევრმა მუსიკოსმა არ გაითვალისწინა მათი წინამორბედების იაპონური მუსიკის სტილი და ძირითადად გამოიყენა ამერიკული ფანკი, მსუბუქი როკი და ბუგი. ზოგიერთგან შეიძლება წარმოდგენილი იყოს ელემენტები, რომლებიც აღებულია დისკოდან, ჯაზ ფუჟინიდან, ოკინავური, ლათინური და კარიბის ზღვის მუსიკიდან. მრავალი სიმღერის ავტორს, ტაცურო იამაშიტას, რომელიც იყო ჟანრის ყველაზე წარმატებულ არტისტებს შორის, ზოგჯერ მოიხსენიებენ როგორც სითი პოპის "მეფეს". სითი პოპმა დაკარგა თავისი პოპულარულობა 1980-იანი წლების შემდეგ და დასაცინი გახდა იაპონიის ახალგაზრდა თაობებს შორის. თუმცაღა, 2010-იანი წლების დასაწყისში, ნაწილობრივ მუსიკის გაზიარების ბლოგებისა და იაპონური გამოცემებით, სითი პოპმა მოიპოვა საერთაშორისო ონლაინ მიმდევრები, ასევე გახდა საფუძველი ისეთი მიკროჟანრების, როგორებიცაა vaporwave და მომავლის ფანკი.