თბოტევადობა
თბოტევადობა, სითბოტევადობა (აღნიშვნა: C {\displaystyle C} ) — სკალარული ფიზიკური სიდიდე, რომელიც განსაზღვრავს იმ სითბოს რაოდენობას, რომელსაც იღებს ან გასცემს მასალა (ნივთიერება) ტემპერატურის 1 K-ით ცვლილებისას ( C = δ Q / δ T {\displaystyle C={\delta Q/\delta T}} ). სხეულის თბოტევადობის სიდიდე დამოკიდებულია სხეულის მასის გვარობაზე. გარდა ამისა სხეულის თბოტევადობა შეიძლება დამოკიდებული იყოს: სხეულის მასაზე. დიდი მასის სხეული შეიცავს მოლეკულების დიდ რიცხვს. მათი საშუალო კინეტიკური ენერგიის გასაზრდელად მეტი სითბოს რაოდენობის გადაცემაა საჭირო, შესაბამისად თბოტევადობაც დიდია; იმ ტემპერატურაზე, რომელიც სხეულს აქვს გათბობის დაწყებისას. მაღალ ტემპერატურაზე სხეულის თბოტევადობა იზრდება, დაბალ ტემპერატურაზე მცირდება, აბსოლუტურ ნულთან მიახლოებისას კი — ნულის ტოლი ხდება. ამ მოვლენას მხოლოდ კვანტური ფიზიკა ხსნის; დამოკიდებულია იმაზე, თუ როგორ ფართოვდება სხეული გათბობისას. სინამდვილეში სხეულზე გადაცემული სითბოს რაოდენობის ნაწილი იხარჯება სხეულის გაფართოებაზე შესრულებულ მუშაობაზეც. აირსა და სითხეში ეს მეტად მნიშვნელოვანია და უნდა გავითვალისწინოთ. მყარ სხეულში კი — უმნიშვნელოა და მას მხედველობაში არ ვიღებთ. თუ სითხეს ვათბობთ ტემპერატურათა მცირე შუალედებში, მაშინ გაფართოება უმნიშვნელოა და მასზე დახარჯულ ენერგიას უგულვებელვყოფთ და ჩავთვლით, რომ სითხეზე გადაცემული ენერგია მოხმარდა მხოლოდ სითხის შინაგანი ენერგიის ზრდას. იგივე ითქმის იმაზე, თუ აირი თბება უცვლელი მოცულობის ჭურჭელში, აქაც გადაცემული ენერგია ხმარდება მხოლოდ სითხის შინაგანი ენერგიის ზრდას.