გობის ალთაი
გობის ალთაი (მონღ. Говь Алтайн нуруу) — მთათა სისტემა სამხრეთ მონღოლეთში. წარმოადგენს მონღოლეთის ალთაის სამხრეთ-აღმოსავლეთ გაგრძელებას. შეიცავს მშრალი ხეობებითა და ქვაბულებით გამოყოფილ იზოლირებული ქედებისა და მასივების ჯაჭვს. ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთისაენ გადაჭიმულია 500 კმ-ზე. გაბატონებული სიმაღლეებია 1500–2500 მ, მაქსიმალური სიმაღლე 3957 მ (მთა იხ-ბოგდო-ულა). მნიშვნელოვანია მთა ბაგა-ბოგდო (3600 მ). შტოქედებიდან აღსანიშნავია იხ-ბოგდინ-ნურუ. გარშემორტყმულია დახრილი ვაკეებით. აგებულია კრისტალური ფიქლებით, გრანიტებით, ქვიშაქვებითა და კირქვებით. გობის ალთაი ძლიერ სეისმური რეგიონია. 1957 წლის 4 დეკემბერს მოხდა 7.8–8.1 მაგნიტუდის კატასტროფული მიწისძვრა, რომელმაც 30 ადამიანის სიცოცხლე შეიწირა. 1958 წლის 7 აპრილს ბაიან-ცაგანის რაიონში აგრეთვე მოხდა ძლიერი მიწისძვრა. ქედის ქვედა სარტყელში უდაბნოს მცენარეულობა იზრდება, ზედა სარტყელში — სტეპური.