ქართველი ღულამები ინდოეთში
ქართველები საუკუნეების განმავლობაში წარმატებებს აღწევდნენ უცხოეთში სამხედრო-პოლიტიკურ ასპარეზზე. ბიზანტიის იმპერიაში, ოსმალეთში, სპარსეთში, ერაყში, ჩრდილოეთ აფრიკასა თუ ეგვიპტეში. XV - XVII საუკუნეებში ქართველთა საქმიანობა სამხრეთ აზიაშიც არანაკლები წარმატებით გამოირჩეოდა. ქართველთა გამოჩენა სამხრეთ აზიაში პირდაპირ უკავშირდებოდა ირანში მიმდინარე მოვლენებს. XIV - XVI საუკუნეებში ირანის ხელმწიფეების მიერ საქართველოში ლაშქრობების შედეგად ათასობით ტყვე ქართველი ცენტრალური აზიაში აღმოჩნდა. სამხრეთ აზიაში ქართველები სპარსეთის გავლით მოხვდნენ და XVII საუკუნის დასასრულს, თანამედროვე პაკისტანისა და ინდოეთის ტერიტორიაზე, ქართველთა სიმრავლე თვალში საცემი იყო. ისინი სამ ძირითად კატეგორიას მიეკუთვნებოდნენ. უმეტესობა, მონებად გაყიდეს და ჩვეულებრივ მოსამსახურეებად გაამწესეს. ინდოეთში ქართველ მოსამსახურეთა გავრცელებაზე ისიც მეტყველებს, რომ XVIII საუკუნის ბოლოსთვის სიტყვა „გურჯი“ სასაუბრო ლექსიკონში გამოიყენებოდა არა მხოლოდ ქართველების, არამედ მოსამსახურის აღსანიშნავადაც. მეორე კატეგორიას წარმოადგენდნენ ქართველი ქალები, რომელთა ნახვა შეიძლებოდა დასავლეთ და სამხრეთ აზიის თითქმის ყველა ხელმწიფისა და წარჩინებული პირის ჰარამხანაში. ეს გარემოება კარგად არის ცნობილი ოსმალეთისა და ირანის მაგალითზე, მაგრამ სმგავსი ვითარება იყო ინდოეთშიც, სადაც ასევე მრავლად ჰყავდათ ქართველი მხევლები. მათგან გამორჩეული ხვედრი ხვდა უდაიპური მაჰალ საჰიბას, რომელიც თავდაპირველად დიდ მოგოლი იმპერატორის, შაჰ-ჯაჰანის შვილის - დარა შიკოჰის ჰარამხანაში აღმოჩნდა. 1658 წელს, შაჰ ჯაჰაბის ავადმყოფობის დროს, იმპერიას სათავეში დარა შიკოჰი ჩაუდგა, მაგრამ მას აუჯანყდნენ ძმები, მათ შორის აურანგზები. სამუღართან გადამწყვეტ ბრძოლაში აურანგზებმა გაიმარჯვა, სიკვდილით დასაჯა თავისი ძმა, ტყვედ ჩაიგდო მისი ოჯახი და მათ შორის უიდაპურიც. უიდაპურიმ უმალვე მიიქცია აურანგზების ყურადღება, მისი მხევალი გახდა და მომდევნო 50 წლის განმავლობაში მუდამ მის გვერდით იყო. XVII საუკუნის მიწურულს იტალიელი მოგზაური ნიკოლო მანუჩი, რომელმაც თითქმის მთელი თავისი ცხოვრება დიდ მოგოლთა სამსახურში გაატარა და კარგად ერკვეოდა მათი კარის ინტრიგებში, აღნიშნავდა რომ იმპერატორის „სხვა ცოლებსა და მხევლებს დიდად შურდათ, რომ აურანგზებს ასე ძლიერ უყვარდა უდაიპური“ და მუდამ, თუმცა ამაოდ, ცდილობდნენ მის დაკნინებას. თანამედროვეებისა და ისტორიკოსების თქმით, უდაიპური აურანგზების ყველაზე დიდი სიყვარული იყო, რის გამოც ის ბევრ რამეზე ხუჭავდა თვალს, მათ შორის ღვინისადმი დიდ მიდრეკილებაზეც. აურანგზები უკვე ორმოცდაათი წლის იყო, როცა უდაიპურიმ მას მეხუთე ვაჟიშვილი, მუჰამად კამ ბახში გაუჩინა. იგი აურანგზების გარდაცვალების შემდეგ აქტიურად იბრძოდა ხელისუფლებისთვის, მაგრამ საბოლოოდ დამარცხდა და ჭრილობისგან გარდაიცვალა. ინდოეთში მყოფი ქართველების მესამე კატეგორიას განეკუთვნებიან სამხედრო მონები ანუ ღულამები. მათ იგივე როლი ეკისრათ, რაც თურქეთში - იანიჩრებს, ეგვიპტეში, სირიაში, ერაყში, ტუნისში - მამლუქებს, ირანში - ყული (ღულამი) სამეფო მონებს. საკუთარი ხელისუფლების განმტკიცების მიზნით, ინდოეთის ხელმწიფეები ყიდულობდნენ სამხედრო მონებს და ქირაობდნენ უცხოელთა სამხედრო შენაერთებს, რის შედეგად ინდოეთში არაერთი ქართველი აღმოჩნდა. უამრავ და მოქიშპე სამფლობელოდ დაქუცმაცებულ ინდოეთში დიდ ინტერესს იჩენდნენ ქართველი ღულამებისადმი, რომელთა შესახებ ინდოეთში ბევრი რამ ესმოდათ სპარსეთიდან და რომელთა მეშვეობითან ინდოელ ხელმწიფეებს საკუთარი სამხედრო ძლიერების განმტკიცება სურდათ. XVII საუკუნის ფრანგი მისიონერი ჟან ბატისტ დე ტავერნიე მიუთითებს, რომ როგორც სპარსეთში, ასევე ინდოეთში ქართველებს უპირატესობას აძლევდნენ, ვინაიდან ისინი „არაჩვეულებრივად მოხერხებულად ისვრიან მშვილდ-ისარს და ცნობილი არიან, როგორც საუკეთესო ჯარისკაცები მთელ აზიაში“. ინდოეთიდან ქართველები სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაშიც, მათ შორის სიამის სამეფოში (დღევანდელი ტაილანდი) მოხვედრილან. 1685 წელს ირანის შაჰის სულეიმანის დავალებით, ირანულმა დელეგაციამ იმოგზაურა სიამში და ეწვია მეფის ფრა ნარაის კარს. ამ მგზავრობის დეტალები ცნო