ნავაზ შარიფი
მიან მუჰამედ ნავაზ შარიფი (ურდუ میاں محمد نواز شریف; დ. 25 დეკემბერი 1949, ლაჰორი, პენჯაბი, პაკისტანი) — 2013 წლის ივნისიდან 2017 წლის ივლისამდე პაკისტანის მე-12 პრემიერ-მინისტრი. ვეტერანი პოლიტიკოსი და მრეწველი, მას ეკავა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა 1990 წლის ნოემბრიდან 1993 წლის ივლისამდე და 1997 წლის თებერვლიდან 1999 წლის ოქტომბრამდე. შარიფი პაკისტანის მუსლიმთა ლიგის პრეზიდენტია, რომელიც წარმოადგენს საპარლამენტო უმრავლესობას 2013 წლიდან. როგორც „Ittefaq Group“-ის მფლობელი, რომელიც წამყვანი ბიზნეს-კონგლომერატია, ის არის ქვეყნის ერთ-ერთი ყველაზე მდიდარი ადამიანი. დაიბადა მდიდარი შარიფების ოჯახში კაჰორში, იგი არის „Ittefaq Group“-ის დამფუძნებლის მუჰამედ შარიფის შვილი და პენჯაბის სამჯერ არჩეული გუბერნატორის შაჰბაზ შარიფის ძმა სამი. შარიფი სწავლობდა ბიზნესს სამთავრობო კოლეჯის უნივერსიტეტში და მოგვიანებით სამართალს პენჯაბის უნივერსიტეტში სანამ არ შევიდოდა პოლიტიკაში 1970 წლების მიწურულს. 1981 წელს, შარიფი დაინიშნა სამხედრო ხელისუფლების მიერ, პენჯაბის რეგიონის ფინანსთა მინისტრად. 1988 წელს, სამხედრო მდგომარეობის დასრულების შემდეგ, ფხვიერი კონსერვატიული კოალიციის მხარდაჭერით, ის აირჩიეს პენჯაბის მთავარ მინისტრად, ამის შემდეგ ის კიდევ ერთხელ აირჩიეს ამ თანამდებობაზე, როგორც კანდიდატი ცენტრისტულ-მემარჯვენე პაკისტანის მუსლიმთა ლიგიდან. 1990 წელს, შარიფი ხელმძღვანელობდა კონსერვატიული ალიანსით, რომელიც გაიმარჯვა არჩევნებში და ის გახდა ქვეყნის პრემიერ-მინისტრი. გამოძიება არჩევნების შემდეგ დაადგინა, რომ არჩევნები გაყალბდა შარიფის სასარგებლოდ, პაკისტანის დაზვერვის მეშვეობით, რომელიც მილიონობით რუპით დააფინანსა მისი საარჩევნო კამპანია. შარიფის პირველი პრემირ-მინისტრობა დასრულდა, როდესაც მაშინდელმა პრეზიდენტმა გულამ იშაქხანმა სცადა დაეთხოვა შარიფი კორუფციის ბრალდებით. შარიფი გადაწყვეტილება გაასაჩივრა უზენაეს სასამართლოში და მოიგო, მაგრამ საბოლოოდ გადადგა 1993 წელს, როდესაც სიტუაციაში არმიის მხედართმთავარი აბდულ კაკარი ჩაერია. 1993-1996 წლებში, შარიფი ოპოზიციის ლიდერი იყო, რაც გამოიწვია მუსლიმთა ლიგის სუპერ ურავლესობად გადაქცევა პაკისტანის ეროვნულ ასამბლეაში. მისი მთავრობის მიერ, კონსტიტუციაში შეტანილი ცვლილების შემდეგ, პრეზიდენტს შეეზღუდა მთავრობის გადაყენების უფლება. მისი მეორე მმართველობა აღსანიშნავია პაკისტანის პირველი ბირთვული ტესტის ჩატარებით, რომელიც პასუხი იყო მეზობელი ინდოეთისთვის. ამის საპასუხოდ, როდესაც დასავლეთის ქვეყნებმა შეაჩერეს უცხოური დახმარება, შარიფმა გაყინა ქვეყნის სავალუტო რეზერვები, რათა თავიდან აიცილოს კაპიტალის გადინება, მაგრამ ეს მხოლოდ გაუარესა ეკონომიკური პირობები. უმუშევრობასთან ერთად რეკორდულად გაიზარდა საგარეო ვალიც, ასევე შარიფის მეორე ვადამ ნახა ბევრი კონფლიქტი სასამართლოსთან და სამხედროებთან. შარიფი დაიბარეს უზენაესს სასამართლოში 1997 წელს მას შემდეგ, რაც ის პარლამენტში გამოსვლისას გააკრიტიკა ბოლოდროინდელი გადაწყვეტილებებისთვის სასამართლო სისტემის ხელმძღვანელი საჟად ალი შაჰი. შარიფმა ასევე თავისი პოლიტიკური გუნდიდან იძულებით გაათავისუფლა გაერთიანებული შტაბის თავმჯდომარე გენერალი ჯეჰანგირ კარამატი ბრძანება და მის ნაცვლად დანიშნა პერვეზ მუშარაფი 1998 წელს. თუმცა, მას შემდეგ, რაც პაკისტანმა უსისტემოდ წარდგა კარგილის ომში, მისი ურთიერთობები მუშარაფთან ასევე გაუარესდა. 1999 წელს 12 ოქტომბერს, როდესაც შარიფმა სცადა დაეთხოვა მუშარაფი თანამდებობიდან, სამხედროებმა მოაწყვეს გადატრიალება, გააძევეს შარიფის მთავრობა, ხოლო თვითონ შარიფი ჯერ დააკავეს, შემდეგ გადაასახლეს საუდის არაბეთში. 2008 წელს შარიფი დაბრუნდა და მისმა პარტიამ მონაწილეობა მიიღო 2008 წლის არჩევნებში, ხოლო მისმა ძმამ, შაჰბაზ შარიფმა, დააკომპლექტა პენჯაბის პროვინციის მთავრობა, რომლის ხელმძღვანელად 2013 წლამდე დარჩა. მან წარმატებით წამოაყენა მუშარაფის იმპიჩმენტის საკითხი და აღადგინა სასამართლო სისტემის ხელმძღვანელი იფტიხარ ჩაუდრი. 2008-2013 წლებში, შარიფი იყო ქვეყნის მთავარი ოპოზიციური პარტიის ხელმძღვანელი. 2013 წლის, საპარლამენტო არჩევნებში მისმა პარტიამ მიიღო ხმების უდიდესი რაოდენობა და მან ჩამოაყალიბა მთავრობა. ასე, იგი გახდა პაკისტანის მე-20 