ბალაბურის ციხე-სიმაგრე
ბალაბური (აზერ. Balabür qalası) — ლენკორანის რაიონის ტერიტორიაზე შვიდი ციხე-სიმაგრიდან ერთ-ერთი. ციხე-სიმაგრე ადგილობრივი მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლია. ბალაბურის ციხე ლენკორანიდან სამხრეთ-დასავლეთით 6 კმ-შია, სოფელ ბალაბურთან, ტალიშის მთების ძირას და მოიცავს 1 ჰექტარი ფართის ტერიტორიას. პირველი ინფორმაცია ციხე-სიმაგრის შესახებ 1869 წელს ისტორიკოსმა საიდალ კაზიბეკოვმა მოგვცა. მოგვიანებით, 1926 წელს, ჟურნალ «აზერბაიჯანის არქეოლოგიური კომიტეტის სიახლეები»-ს მეორე ნომერში აზერბაიჯანელმა არქეოლოგმა ისა აზიმბეკოვმა მოიხსენია ციხე სტატიაში «ლენკორანის ტერიტორიის სიძველეები». არქეოლოგმა ჰათემ კასამანლიმ აჩვენა, რომ 1967 წელს, ციხის ძირას აღმოსავლეთით, დაახლოებით 100 მეტრში, წყლის არხისთვის, დაბლობზე ღრმა თხრილი ამოთხარეს. არქეოლოგმა ფარმან მახმუდოვმა, რომელიც ამ ტერიტორიას 1960-იან წლებში იკვლევდა, 200-ზე მეტი ქვის ყუთი აღმოაჩინა. ამჟამად სასაფლაოს ტერიტორიის უმეტესი ნაწილი საკარმიდამო ტერიტორიის სახით გადაეცა მოსახლეობას. სახელმწიფო, როგორც ძეგლს, ტერიტორიის მხოლოდ მცირედ ნაწილს იცავს. ისტორიაში არის ძეგლების დიდი რაოდენობა, ცნობილი როგორც «თალიშ-მუგანის კულტურა», რომელთა შესწავლა უკვე 100 წელია, რაც მიმდინარეობს. ამ პერიოდში დადგინდა, რომ ამ ძეგლების გავრცელებამ მოიცვა მუგანისა და ლენკორანის ფერდობები თალიშის მთებში. ეს არის გვიანი ბრინჯაო - ადრეული რკინის ხანა, ე. ი. მეორე ათასწლეულის მეორე ნახევარი ჩვენს ერამდე - პირველი ათასწლეულის პირველი ნახევარი (ჩვ. წ. აღ-მდე 1400-500). სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ამ ისტორიული სიმდიდრის მატარებლებს, რომლებიც ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 3400-2500 წლების პერიოდიდან მომდინარეობდნენ, ჰქონდათ მაღალგანვითარებული კულტურა, ეკონომიკა, პოლიტიკური და სამხედრო ურთიერთობები ახლო აღმოსავლეთის დიდ სახელმწიფოებთან.