ფაუსტი (ტრაგედია)
ფაუსტი (ტრაგედია) ან გოეთეს ფაუსტი ან უბრალოდ ფაუსტი 一 იოჰან ვოლფგანგ ფონ გოეთეს ტრაგედია ორ ნაწილად. პირველი ნაწილის უმეტესობა და მეორე ნაწილი მთლიანად რითმული შეთავსებულობითაა დაწერილი. მიუხედავად იმისა, რომ, მთლიანობაში, იშვიათად იდგმება, ის გერმანულენოვან სცენებზე ყველაზე დიდი აუდიტორიის მქონე პიესაა. ფაუსტი საყოველთაოდაა აღიარებული, როგორც გოეთეს მაგნუმ ოპუსი და გერმანულენოვანი ლიტერატურის შედევრი. პიესა შთაგონებულია შუა საუკუნეების გერმანელი ალქიმიკოსის 一 იოჰან გეორგ ფაუსტი 一 მოდელით, რომელიც იქამდე ისეთი ცნობილი დრამატურგებისთვის ქცეულა ინსპირაციის წყაროდ, როგორებიც გოტჰოლდ ეფრაიმ ლესინგი და კრისტოფერ მარლო იყვნენ. გოეთემ თავისი ცხოვრების უდიდესი ნაწილი სწორედ აღნიშნულ პიესას მიუძღვნა, მისი მსგავსი შრომა შემდეგში დაფასდა და დღესდღეობით ზემოხსენებული ტრაგედია გერმანული ლიტერატურის მთავარ ნაწარმოებადაა მიჩნეული. პიესის პირველი ნაწილი, საბოლოო სახით, 1808 წელს გამოქვეყნდა, (მისი ორიგინალი დღემდე დაკარგულია, თუმცა 1886 მისი ხელნაწერი აღმოაჩინეს) ხოლო მეორე ნაწილი, რომელიც მის გაგრძელებას წარმოადგენს, ავტორის გარდაცვალებიდან მალევე, 1832 წელს გამოიცა. ეს უკანასკნელი, კრიტიკოსთა აზრით, გაცილებით უფრო რთულ შინაარსს შეიცავს, ვიდრე მისი პირველი ნაწილი. თავად ავტორი ნაწარმოებზე საუბრისას აღნიშნავდა, რომ მისი პირველი ნაწილი „წარმოადგენს ვნებით შეწუხებული არსების ნამუშევარს, რომელსაც ადამიანის გონების დაბინდვაც კი ძალუძს“, ხოლო მეორე ნაწილი „ნაკლებადაა ორიენტირებული ვნებით სამყაროზე“. სწორედ მეორე ნაწილის პროლოგში წარმოგვიდგინა გოეთემ სულის გადარჩენის საკითხი საკმაოდ აზარტულ ჭრილში. ამრიგად, ნაწარმოები შეიძლება აღვიქვათ, როგორც იგავი ტანჯული კაცობერიობის შესახებ, რომელიც აზროვნებასა და მოქმედებას შორის არსებული დისონანსით არის დაკნინებული. გოეთეს ფაუსტი ართულებს მარტივ ქრისტიანულ მორალს ლეგენდის ორიგინალისა. ჰიბრიდი პოემისა და პიესისა, გოეთეს ორი ნაწილი „ჩაკეტილი დრამასა“ არის ეპიკური, რამდენადაც ეს შესაძლებელია. ის ერთად უყრის თავს ქრისტიანულ, შუა საუკუნეების, რომაულ, აღმოსავლურ, ელინურ პოეზიას, ფილოსოფიასა და ლიტერატურას.