ლაოსური სამზარეულო
ლაოსური სამზარეულო (ლაოს. ອາຫານລາວ) — ტრადიციული ლაოსური კერძების ერთობლიობა, რომელსაც მრავალი საერთო აქვს სხვა აღმოსავლეთ და სამხრეთ-ღმოსავლეთ აზიის გასტრონომიებთან, განსაკუთრებით კი ინდოჩინურთან. ყველაზე გავრცელებული ლაოსური საკვები ორთქლზე მომზადებული ბრინჯია, რომელსაც ლაოსურად „ხაო ნიაო“ ეწოდება, „ხაო“ ბრინჯს ნიშნავს, ხოლო „ნიაო“ წებოვანს. ცნობილია, რომ ლაოსელები უფრო მეტ „წებოვან ბრინჯს“ ჭამენ, ვიდრე მსოფლიოს მთელი დანარჩენი მოსახლეობა. ლაოსელები მას უბრალო საჭმელად არ მიიჩნევენ და ითვლება, რომ იგი მათი კულტურისა და ხასიათის ძირითადი ნაწილია. მათში არსებობს ტრადიცია, რომ ლაოსელი ადამიანი მსოფლიოს რომელ წერტილშიც არ უნდა იყოს, ამ ბრინჯს უნდა ჭამდეს. ამის გამო ლაოსელები ხშირად თავს „წებოვანი ბრინჯის შვილებს“ უწოდებენ. გარდა წებოვანი ბრინჯისა, ლაოსური სამზარეულოს დომინანტი კერძებია: ლარბი და ტამ-მაკ-ჰონგი. ლარბი ტრადიციული ლაოსური კერძია და მზადდება ხორცისა და თევზის შერევით ბოსტნეულთან, მწვანილებთან და სანელებლებთან ერთად. ხშირად მას ესპანურ სევიჩესაც ადარებენ. კიდევ ერთი ტრადიციული და პოპულარული საჭმელია მწვანე პაპაიას სალათი, რომელიც ცნობილია ტამ-მაკ-ჰონგის სახელითაც. ლაოსური სამზარეულო მდიდარია რეგიონალური ვარიაციებით. საფრანგეთის კოლონიად ყოფნის დროს შემოსული ფრანგული სამზარეულოს გავლენა დღემდე იგრძნობა დედაქალაქ ვიენტიანში, სადაც მრავლადაა ფრანგული რესტორნები და პირდაპირ ქუჩაში ყიდიან ბაგეტებსა და კრუასანებს. ზოგიერთი ასეთი რესტორანი თავად ფრანგების აშენებულ-გახსნილია და იმ დროინდელია, როცა ლაოსი ფრანგული ინდოჩინეთის ნაწილი იყო.