სიზმრების კოგნიტური ნეირომეცნიერება
1900-იან წლებში ზიგმუნდ ფროიდისეულმა ინტერპრეტაციებმა სიზმრების ფუნქციისა და პროცესის მიმართ მეცნიერულ ინტერესს დაუდო სათავე. თუმცა, ბოლო დრომდე, სიზმრის ნევროლოგია მაინც გაუგებარი რჩებოდა. ტვინის სკანირების თანამედროვე ტექნოლოგიით მიღებულმა ინფორმაციამ კი, სიზმრების შესწავლის ახალი საფუძვლები შექმნა. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ტექნოლოგიის საშუალებით სიზმრის ახსნა შესაძლებელი გახდა, ჯერ კიდევ არსებობს კითხვები და სხვადასხვა ინტერპრეტაციები მისი ფუნქციისა და შინარსის შესახებ. სიზმრის ნევროლოგიაში თავდაპირველი დაკვირვებები აღწერილია 1951 წელს ჯორჯ ჰამფრისა და ოლივერ ზანგვილის მიერ. მათ ანგარიშში მოცემული იყო ტვინის დაზიანების ორი შემთხვევა, რომელთაც შედეგად მოჰყვა სიზმრების სრული ან თითქმის სრული შეწყვეტა. ორივე შემთხვევის დროს პაციენტებს დაზიანებული ჰქონდათ თხემის უკანა რეგიონები, ერთ-ერთის შემთხვევაში ასევე დაზიანებული იყო თხემ-კეფის მარცხენა მხარე. გარდა ამისა, დამატებითი ეფექტის სახით ვლინდებოდა ჰემიანოპია, შემცირებული ვიზუალიზაცია (სიფხიზლის დროს) და ვიზუალური მეხსიერების ხარვეზები. პაციენტები აღწერდნენ, რომ მათ მიერ დანახული ვიზუალური გამოსახულებები ბუნდოვანი და რთულად აღსადგენი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ ჰამფრიმ და ზანგვილმა მხოლოდ ორი შემთხვევა აღწერეს, მათ შემოგვთავაზეს საწყისი იდეები სიზმრის ნევროლოგიური კომპონენტების შესახებ, კონკრეტულად კი, წინა ტვინის უბნების ჩართულობისა და ასევე, ვიზუალური გამოსახულებისა და სიზმრის უნარის კავშირის შესახებ.