გერასიმე ეზოვი
გერასიმე არტემის ძე ეზოვი (რუს. Герасим Артемьевич Эзов), კარაპეტ არუთინის ძე ეზიანი (დ. 5 სექტემბერი, 1835, მოსკოვი, — გ. 31 მაისი, 1905, პეტერბურგი) — რუსი ისტორიკოსი, წარმოშობით სომეხი. დაამთავრა მოსკოვის ლაზარევის აღმოსავლური ენების ინსტიტუტი, შემდეგ პეტერბურგის უნივერსიტეტის აღმოსავლური ენების განყოფილება. წლების განმავლობაში მუშაობდა რუსეთის იმპერიის სახალხო განათლების სამინისტროში. ჰქონდა საიდუმლო მრჩევლის წოდება (1890). ეზოვის ისტორიული ნაშრომები დაწერილია ეროვნულ-კონსერვატიული, სომხური ნაციონალისტური თვალთახედვით. მისი მთავარი თხზულებაა „პეტრე დიდის ურთიერთობა სომეხ ხალხთან“ («Cношения Петра Великого с армянским народом»). წიგნი საარქივო დოკუმენტთა კრებულია, რიც 300-ზე მეტ ისტორიულ საბუთს შეიცავს. მას დართული აქვს ვრცელი ნარკვევი, სადაც რუსეთთან ურთიერთობის ჭრილში ქართულ-სომხური ურთიერთობის ზოგიერთ საკითხსაც ეხება და მას ტენდენციურად, საქართველოს ისტორიის საზიანოდ ფაქტების წარმოჩენის გზით აშუქებს. ამისთვის ეზოვი მწვავედ გააკრიტიკა ილია ჭავჭავაძემ.