უილსონის დაავადება
უილსონის დაავადება, აგრეთვე ცნობილი როგორც ჰეპატოლენტიკულარული დისტროფია — აუტოსომურ-რეცესიული გენეტიკური დაავადება, რომლის დროსაც აღინიშნება ზედმეტი სპილენძის დაგროვება ადამიანის ორგანიზმში; ეს აისახება ნევროლოგიურ ან ფსიქიატრიულ სიმპტომებსა და ღვიძლის დაზიანებაში. იკურნება მედიკამენტით, რომელიც ამცირებს სპილენძის შეწოვას ან საერთოდ აშორებს მას ორგანიზმისგან. მიუხედავად ამისა, რიგ შემთხვევებში საჭირო ხდება ღვიძლის გადანერგვა. ეს მდგომარეობა გამოწვეულია უილსონის დაავადების პროტეინის (ATP7B) გენის მუტაციით. მუტაცირებული გენი ცალკეულად გვხვდება 100-იდან 1 ადამიანში და მათ სიმპტომები არ აღენიშნებათ (ისინი მატარებლები არიან). თუ ბავშვი მოცემულ გენს მიიღებს ორივე მშობლისგან, ამ შემთხვევაში მას შესაძლოა განუვითარდეს უილსონის დაავადება. როგორც წესი, სიმპტომები ვლინდება 6-იდან 20 წლამდე, თუმცა დაფიქსირებულია მათი დაგვიანებით გამოვლენის შემთხვევებიც. უილსონის დაავადება აღენიშნება ყოველი 100 000 ადამიანიდან 1-იდან 4-ს. სახელწოდება მოდის ბრიტანელი ნევროლოგის, სემუელ ალექსანდრ კინნიერ უილსონისგან (1878—1937), რომელმაც 1912 წელს პირველმა აღწერა ეს მდგომარეობა.