აზერბაიჯანული ხალხური ცეკვები
აზერბაიჯანული ხალხური ცეკვები (აზერ. Azərbaycan xalq rəqsləri) — აზერბაიჯანელი ხალხის საცეკვაო ხელოვნება. აზერბაიჯანულ ხალხურ ცეკვებს გააჩნიათ ძალიან ძველი ისტორია. ამაზე მეტყველებენ კედლური დამწერლობის ნიმუშები გობუსტანში. პირველ ცეკვებს გააჩნდათ სარიტუალო ხასიათი. შუა საუკუნეებიდან აზერბაიჯანში დაიწყო სხვადასხვა სახის ცეკვების ფორმირება, რომლებმაც ჩვენამდე მოაღწიეს. განასხვავებენ ცეკვის შემდეგ სახეობებს: გმირულს, ყოფითს, შრომითს, რელიგიური წესების ხასიათის. აზერბაიჯანული ცეკვები იყოფა საკმაოდ გლუვზე, გლუვზე და ცოცხალი ხასიათის მქონე ცეკვებზე. მათ გააჩნიათ თავისი დამახასიათებელი მოძრაობები, რომლებიც განპიროვნებულნი არიან მათი რითმული აღნაგობით. როგორც წესი აზერბაიჯანული ცეკვა სამ ნაწილიანია: პირველი ნაწილი — წრეზე სიარული, მოცეკვავეს უჭირავს სხეული მაღლა და ამაყად, მეორე — ლირიკული შეჩერება ადგილზე (სიუზმე) და მესამე — კვლავ წრეზე სიარული — დაჯერებული, მისწრაფებული და სადღესასწაულო. მესამე ნაწილს ახასიათებს რიტმულობა, ემოციური აფეთქება. ცეკვების უმრავლესობას, განსაკუთრებით კი ძველ ცეკვებს, ახასიათებს საყვარელი ცხოველების ან მცენარეების დასახელებები: „ჯეირანი“ , „ლალე“ — მინდვრის ყაყაჩო, „ბენევშე“ — ია, „ინაბი“ — უნაბი და სხვა.