სრულიად რუსეთის რეფერენდუმი (1993)
1993 წლის 25 აპრილის სრულიად რუსეთის რეფერენდუმზე გამოტანილი იყო ოთხი კითხვა (ქვემოდ მოყვანილი პროცენტები არის ცენტრალური საარჩევნო კომისიის ოფიციალურ შეტყობინებასთან შეთანხმებაში). ენდობით თუ არა რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტ ბ.ნ ელცინს? („დიახ“ — ხმების 58,7%) კმაყოფილი ხართ თუ არა რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის და რუსეთის ფედერაციის მთავრობის მიერ 1992 წლიდან გატარებულ სოციალურ-ეკონომიკურ პოლიტიკას? („დიახ“ — ხმების 53,0%) თვლით თუ არა საჭიროდ რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის ვადამდელი არჩევნების ჩატარებას? („დიახ“ — ხმების 49,5%) თვლით თუ არა საჭიროდ რუსეთის ფედერაციის სახალხო დეპუტატების ვადამდელი არჩევნების ჩატარებას? („დიახ“ — ხმების 67,2%) რუსეთის ფედერაციის საკონსტიტუციო სასამართლომ დაადგინა, რომ პირველი ორი კითხვის შემთხვევაში, რომელიც ატარებს პოლიტიკურ და შეფასებით ხასიათს, დადებითი გადაწყვეტილების მისაღებად საჭიროა არჩევნებზე მისული ადამიანების ხმების მარტივი უმრავლესობა. რაც შეეხება მესამე და მეოთხე კითხვებს, სასამართლოს აზრით, ისინი ატარებენ საკონსტიტუციო ხასიათს და ამიტომაც, დადებითი გადაწყვეტილების მისაღებად საჭიროა ამომრჩეველთა საერთო რაოდენობის ნახევარზე მეტის თანხმობა. რეფერენდუმის ჩატარების მომენტისას, მოქალაქეთა რაოდენობა, რომელთაც მასში მონაწილეობის უფლება ჰქონდათ, შეადგენდა 107 310 374 ადამიანს. საარჩევნო ბიულეტენი მიიღო 69 222 858-მა ადამიანმა. პირველ კითხვაში ხმა მისცა 68 869 947-მა ადამიანმა, ანუ, რეფერენდუმში მონაწილეობის მიღების უფლების მქონე მოქალაქეების 64,178%-მა. მიუხედავად იმისა, რომ რეფერენდუმზე მისულთა 2/3-მა მხარი დაუჭირა სახალხო დეპუტატების ვადამდელ არჩევნებს, ვერ მოხერხდა ამომრჩეველთა საერთო რაოდენობის 50%-ის დადებითი ხმის მოგროვება (საჭირო იქნებოდა 77,908%-ზე მეტი). რეფერენდუმისთვის მომზადების პროცესში ფართოდ გახდა ცნობილი ლოზუნი „დიახ-დიახ-არა-დიახ“ — ზუსტად ასეთი იყო ელცინის ხაზის მხარდამჭერების მიერ გავრცელებული ლოზუნგი რადიო და სატელევიზიო რეკლამებში (თუმცა, თვითონ ელცინი უფრო იხრებოდა ვარიანტისკენ „დიახ-დიახ-დიახ-დიახ“). აღსანიშნავია, რომ რეფერენდუმზე დასმულ კითხვებს ელცინმა „უნდობლობა“ გამოუცხადა: რა თქმა უნდა, ეს გადასხვაფერებაა. ერთი კითხვაა საჭირო, ან კიდევ უკეთესი, ორი: ენდობით თუ არა პრეზიდენტს, ენდობით თუ არა ყრილობას? და ყველაფერი გასაგები იქნება. — ბორის ელცინი: „მე ყრილობას უკვე აღარ ვეკუთვნი“ // სანქტ-პეტერბურგი, 1993, 1 აპრილი