ოტო ჰანი
ოტო ჰანი (გერმ. Otto Hahn; დ. 8 მარტი, 1879, მაინის ფრანკფურტი — გ. 28 ივლისი, 1968, გეტინგენი) — გერმანელი ქიმიკოსი. სწავლობდა მარბურგისა და მიუნხენის უნივერსიტეტებში, 1919–1934 პროფესორი ბერლინში. 1912-იდან მუშაობდა იმპერატორ ვილჰელმის სახელობის ქიმიის ინსტიტუტში (ბერლინში), სადაც 1938-მდე ლ. მაიტნერთან ერთად ჩაატარა გამოკვლევა (1928-იდან ამ ინსტიტუტის დირექტორი). 1946–1960 — მ. პლანკის საზოგადოების პრეზიდენტი გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში, 1960-იდან — საპატიო პრეზიდენტი. ჰანის ძირითადი შრომები ეძღვნება რადიოაქტიურობის გამოკვლევას. აღმოაჩინა მრავალი იზოტოპი და ახალი რადიოაქტიური ელემენტი პროტაქტინიუმი (ლ. მაიტნერთან ერთად). პირველმა აღმოაჩინა ბუნებრივი რადიოაქტიური ელემენტების ბირთვული იზომერიის მოვლენა (1921) და ფ. შტრასმანთან ერთად (1938) ურანის ბირთვის გაყოფა ნეიტრონების მოქმედებით (ბირთვული რეაქციები). ნობელის პრემია (1944). მსოფლიოს მრავალი აკადემიის წევრი. იყო პოლიტიკური დოქტრინის, ნაციონალ-სოციალიზმის ოპონენტი. მეორე მსოფლიო ომის დროს მუშაობდა გერმანიის ბირთვული იარაღის პროგრამაზე. ოტო ჰანი 1946 წელს იყო გერმანული სამეცნიერო ინსტიტუტის „კაიზერ ვილჰემ საზოგადოების“ ბოლო პრეზიდენტი, ხოლო 1948 წლიდან 1960 წლამდე ოფიციალურად დამოუკიდებელი და არაკომერციული ორგანიზაციის, „მაქს პლანკის საზოგადოების“ დამფუძნებელი პრეზიდენტი. ომის შემდგომ პერიოდში, ბევრი მიიჩნევდა მას როგორც დასავლეთ გერმანიის ყველაზე ცნობილ და პატივსაცემ მოქალაქედ.