ტირტეოსი
ტირტეოსი (ძვ. ბერძნ. Τυρταῖος) — ძვ. წ. VII საუკუნის მეორე ნახევრის ძველი ბერძენი პოეტი, ელეგიკოსი. ცხოვრობდა სპარტაში. ერთ-ერთი ვერსიის თანახმად, იყო კოჭლი მასწავლებელი, რომელიც ათენელებმა გაგზავნეს სპარტელებისთვის მოთხოვნილი სამხედრო დახმარების სანაცვლოდ; თუმცა მისი სამხატვრო შემოქმედების მიხედვით უფრო სპარტის მკვიდრად მიიჩნევა. სავარაუდოდ მონაწილეობდა მესენიელთა მეორე ომში. წერდა იონიურ დიალექტზე დორიზმის ელემენტებით; წერის სტილითა და ენით ახლოს იყო ჰომეროსის ტრადიციასთან. ავტორია ლექსების ხუთი წიგნისა (შემორჩენილია 200-მდე ფრაგმენტი); მის ელეგიებში წამყვანია საბრძოლო მოტივი — მამაცობა, სამშობლოს დაცვა, სპარტის სახელმწიფოებრიობის დიდებით შემოსვა. წერდა სამოძღვრებო სტილის ელეგიებსაც („ევნომია“ — „კეთილკანონიერება“), რომელთაგან მხოლოდ ფრაგმენტებია შემორჩენილი. სალაპარაკო სტილის მიხედვით სავარაუდოა, რომ ტირტეოსის შემოქმედებას ასრულებდნენ სუფრებსა და მარშებზე. ჰორაციუსი მოიხსენიებს მას როგორც „მეომართა გამამხნევებელს“. რიგი ანტიკური კომენტატორები ტირტეოსს, არქილოქესა და კალინესთან ერთად, მიიჩნევა ელეგიის ჟანრის ფუძემდებლად.