ტრანზისტორი
ტრანზისტორი (ინგლ. transfer — „გადატანა“ და ინგლ. resistor — „წინაღობა“), ნახევარგამტარული ტრიოდი — ელექტრონული კომპონენტი დამზადებული ნახევარგამტარი კრისტალის ფუძეზე, რომელსაც აქვს 3 (ან მეტი) გამომყვანი და განკუთვნილია ელექტრული რხევების გენერირებისა და გარდაქმნისათვის. ტრანზისტორი გამოიგონეს 1948 წელს უ. შოკლიმ, უ. ბრატეინმა და ჯ. ბარდინმა (ნობელის პრემია, 1956). არსებობს ტრანზისტორების ორი ძირითადი კლასი: უნიპოლარული და ბიპოლარული ტრანზისტორები. უნიპოლარული ტრანზისტორის კრისტალში დენის გავლა განპირობებულია მხოლოდ ერთი ნიშნის ელექტრული მუხტების (ელექტრონების ან ხვრელების) მოძრაობით. ბიპოლარული ტრანზისტორის (რომელსაც უბრალოდ ტრანზისტორს უწოდებენ) კრისტალში დენის გავლა განპირობებულია ორივე ნიშნის მატარებელი მუხტის მოძრაობით. ბიპოლარული ტრანზისტორი, იგივე ტრანსზისტორი წარმოადგენს ნახევარგამტარიან მონოკრისტალურ ფირფიტას, რომელშიც განსაკუთრებული ტექნოლოგიური პროცესის გამოყენებით შექმნილია სხვადასხვა გამტარების უბნები: ხვრელური (p) და ელექტრონული (n). ამ უბნების ურთიერთგანლაგების მიხედვით ტრანზისტორი ორი სახისაა: p-n-p და n-p-n, შუა უბანს (მისის სისქე მცირეა — რამდენიმე მკმ) უწოდებენ ბაზას, განაპირა უბნებს კი ემიტერსა და კოლექტორს. ბაზა ემიტერისა და კოლექტორისაგან გამოყოფილია ელექტრონულ-ხვრელური გადასვლებით (p-n გადასასვლელით). ბაზას, ემიტერსა და კოლექტორს გაკეთებული აქვს ლითონის გამომყვანები.