ინდოეთის ფილოსოფია
ინდოეთის ფილოსოფია - ინდოეთის სუბკონტინენტის ფოლოსოფიური ტრადიციების ერთობლიონა. ტრადიციული კლასიფიკაცია ყოფს ორთოდოქსულ (ასტიკურ) და ჰეტეროდოქსულ (ნასტიკურ) ფილოსოფიურ სკოლებს. დაყოფა ხდებს სამი კრიტერიუმით: თვლის თუ არა სკოლა ვედებს ცოდნის მართებულ წყაროდ; სჯერა თუ არა სკოლას ბრაჰმანისა და ატმანის და სჯერა თუ არა სკოლას სიცოცხლის შემდგომი ცხოვრებისა და დევების. გამოიყოფა ორთოდოქსალური (ასტიკური) ინდური ფილოსოფიის ექვსი მთავარი სკოლა - ნიაია, ვაიშეშიკა, სამხია, იოგა, მამიზო და ვედანტა და ხუთი ძირითადი ჰეტეროდოქსული (ნასტიკური) სკოლა - ჯაინი, ბუდიზმი, აჯივიკა, აჟანა და ჩარვაკა. არსებობს კლასიფიკაციის სხვა მეთოდებიც; მაგალითად, ვიდიარანია განსაზღვრავს ინდური ფილოსოფიის თექვსმეტ ძირითად სკოლას. ინდური ფილოსოფიის ძირითადი სკოლები ძირითადად ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 1000 წლიდან ჩვენი წელთაღრიცხვით ადრეულ საუკუნეებამდე ჩამოყალიბდა. სხვადასხვა სკოლებს შორის კონკურენცია და შერწყმა ინტენსიური იყო მათი ჩამოყალიბების წლებში, განსაკუთრებით ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 800 – დან 200 წლამდე. ზოგი სკოლა, მაგ. ჯაინიზმი, ბუდიზმი, იოგა, შაივა და ვედანტა დღესაც შემორჩენილია, ზოგი, მაგ. აჯანა, ჩარვაკა და აჯივიკა არა. ინდურმა ფილოსოფიამ გავლენა იქონია როგორც მეზობელ ქვეყნებზე, ასევე დასავლეთის კულტურაზე და ფილოსოფიაზე. მისი ბევრი ელემენტი დღეს ფართოდ ცნობილია დასავლურ კულტურაში, ფილოსოფიური ტექსტები კი შეისწავლება დასავლური მეცნოერების მიერ.