უზბეკეთის პოლიტიკური სისტემა
უზბეკეთის რესპუბლიკა საპრეზიდენტო კონსტიტუციური რესპუბლიკაა, სადაც უზბეკეთის პრეზიდენტი სახელმწიფოს და მთავრობის მეთაურია. აღმასრულებელ ხელისუფლებას ახორციელებს მთავრობა. საკანონმდებლო უფლებამოსილება მინიჭებულია ორპალატიან უმაღლეს მეჯლისს (სენატი და საკანონმდებლო პალატა). სასამართლო სისტემა, შედგება უზენაესი სასამართლოსგან, საკონსტიტუციო სასამართლოსგან და უმაღლესი ეკონომიკური სასამართლოსგან, რომელიც ახორციელებს სასამართლო ძალაუფლებას. უზბეკეთში, ეკონომიკურ რეფორმებს არ ახლდა პოლიტიკური რეფორმები. უზბეკეთის მთავრობამ, დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ (1 სექტემბერი 1991), უფრო გაამკაცრა თავისი ძალაუფლება ოპოზიციური ჯგუფების მიმართ. მიუხედავად იმისა, რომ სამთავრობო ინსტიტუტების სახელები შეიცვალა, მათი ფუნქციები ანალოგიურია იმ ინსტიტუტებისა, რომელიც ადრე არსებობდა საბჭოთა კავშირში. მთავრობა ამართლებს თავის თავშეკავებას საზოგადოებრივი შეკრების, ოპოზიციური პარტიებისა და მედიის თავისუფლებაზე იმ მოტივით, რომ სტაბილურობისკენ ეტაპობრივათ უნდა გადავიდეს სახელმწიფო, წინააღმდეგ შემთხვევაში, სახელმწიფოს დაემუქრება იგივე კონფლიქტები და ქაოსი, როგორც სხვა ყოფილ საბჭოთა რესპუბლიკებში (ყველაზე დამაჯერებლად ჟღერს მეზობელ ტაჯიკეთის ფონზე). ეს მიდგომა უზბეკეთის მოსახლეობის დიდ ნაწილში ნდობა მოიპოვა, თუმცა, ასეთი მდგომარეობა შეიძლება არ იყოს მდგრადი გრძელვადიან პერსპექტივაში. მიუხედავად იმისა, რომ გატარდა გარკვეული ინსტიტუციური ცვლილებები, დამოუკიდებლობის პირველ წლებში ამ რეფორმებმა მეტი წინააღმდეგობა ნახა ვიდრე ინსტიტუციონალური ცვლილებები, რომელიც საჭიროა დემოკრატიული რეფორმების გატარებისთვის. როგორიც არ უნდა იყოს საწყისი მოძრაობა დემოკრატიისკენ, უზბეკეთში დღემდე შემორჩენილია საბჭოთა სტილის ძლიერი ცენტრალიზებული ხელმძღვანელობა.