ანტინაწილაკი
ანტინაწილაკი — შესაბამისი ელექტრონული ნაწილაკის, ე. წ. „ორეულის“, იდენტური მასისა და სხვა ფიზიკური სიდიდის მქონე, მაგრამ ურთიერთქმედების ზოგიერთი მახასიათებლის (მაგ. ელექტრული მუხტი, მაგნიტური მომენტი) ნიშნით განსხვავებული ელემენტარული ნაწილაკი, რომლის მიმართ ეს „ორეული“ თავის მხრით „ანტინაწილაკს“ წარმოადგენენ. ყველა ცნობილ ელემენტარულ ნაწილაკს, გარდა ფოტონისა და ნეიტრალური პი ( π 0 {\displaystyle \pi ^{0}} ) და ეტა ( η 0 {\displaystyle \eta ^{0}} ) მეზონებისა აქვს შესაბამისი ანტინაწილაკი. ნაწილაკისა და ანტინაწილაკის მაგალითებია: ელექტრონი ( e − {\displaystyle e^{-}} ) — პოზიტრონი ( e + {\displaystyle e^{+}} ); პროტონი ( p {\displaystyle p} ) — ანტიპროტონი ( p ¯ {\displaystyle {\bar {p}}} ); ნეიტრონი ( n {\displaystyle n} ) — ანტინეიტრონი ( n ¯ {\displaystyle {\bar {n}}} ); ნეიტრინო ( ν {\displaystyle \nu } ) — ანტინეიტრინო ( ν ¯ {\displaystyle {\bar {\nu }}} ); ლამბდანულ-ჰიპერონი ( Λ 0 {\displaystyle \Lambda ^{0}} ) — ანტილამბდანულ-ჰიპერონი ( Λ ¯ 0 {\displaystyle {\bar {\Lambda }}^{0}} ). ნაწილაკ-ანტინაწილაკთა წყვილისათვის დამახასიათებელია ანიჰილაცია. თვით ნაწილაკისა და ანტინაწილაკის ცნება პირობითია. შეიძლება პოზიტრონს და ანტიპროტონს ეწოდოს ნაწილაკები, ხოლო ელექტრონს და პროტონს — ანტინაწილაკები. მაგრამ ვინაიდან სამყაროს ჩვენ მიერ დამზერილ ნაწილში ნივთიერების ატომები შეიცავს სწორედ პროტონებსა და ელექტრონებს, ამიტომ ელემენტარული ნაწილაკების ფიზიკური ჩასახვისას XX საუკუნის 20-იან წლებიდან „ნაწილაკები“ ეწოდა ელექტრონსა და პროტონს.