იზობარები
იზობარი (ბერძ. ἴσος [isos] — „ტოლი“ და βάρος [baros] — „მასა“) — ერთნაირი A მასური რიცხვის მქონე სხვადასხვა ქიმიური ელემენტის ატომი. იზობარის ბირთვი შეიცავს ნუკლიონების ტოლ რიცხვს, მაგრამ Z პროტონებისა და N ნეიტრონების სხვადასხვა რიცხვს, მაგალითად: Be 4 10 {\displaystyle {\ce {^10_4Be}}} (ბერილიუმი), Be 5 10 {\displaystyle {\ce {^10_5Be}}} (ბერილიუმი), C 6 10 {\displaystyle {\ce {^10_6C}}} (ნახშირბადი) წარმოადგენენ იზობარებს (A=10). ჭარბი პროტონების მქონე მძიმე იზობარები განიცდიან პოზიტრონულ β-დაშლას ან K-ჩაჭერას, ხოლო ჭარბი ნეიტრონების მქონე იზობარები — ელექტრონულ β-დაშლას. იზობარების კერძო შემთხვევაა სარკული ბირთვები, რომლებიც მსუბუქ ბირთვებს შორის გვხვდება და მიიღება პროტონებისა და ნეიტრონების ურთიერთშენაცვლებით. მაგალითად: C 4 5 10 {\displaystyle {\ce {^10_5C4}}} და Be 6 6 10 {\displaystyle {\ce {^10_6Be6}}} ან L 4 3 7 {\displaystyle {\ce {^7_3L4}}} და Be 3 4 7 {\displaystyle {\ce {^7_4Be3}}} . ტერმინი იზობარი შეთავაზებული იქნა ბრიტანელი ქიმიკოსის ალფრედ ვოლტერ სტუარტის მიერ 1918 წელს. ბერძნული სიტყვა „ἴσος“ [isos] ნიშნავს ტოლს, ხოლო „βάρος“ [baros] — მასას.