მაჟინოს ხაზი
მაჟინოს ხაზი (ფრანგ. la Ligne Maginot) – ფრანგული თავდაცვითი ნაგებობების კომპლექსი გერმანიის საზღვარზე, ააგეს 1929–1934 წლებში გერმანიის აგრესიის მოგერიების მიზნით. კონსტრუქცია განლაგებული იყო იტალიის, შვეიცარიის, გერმანიისა და ლუქსემბურგის საზღვრებთან საფრანგეთის მხარეზე. ინგლისის არხზე არ ვრცელდებოდა ფრანგული სტრატეგიის გამო, რომელიც ითვალისწინებდა გერმანიის თავდასხმის საწინააღმდეგოდ გადაადგილებას ბელგიაში. პირველი მსოფლიო ომის დროს საფრანგეთის გამოცდილების საფუძველზე, მაჟინოს ხაზის აშენება მოხდა მეორე მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე, მას შემდეგ, რაც ლოკარნოს კონფერენციამ წარმოშვა ოპტიმისტური „ლოკარნოს სული“. ფრანგმა სამხედრო ექსპერტებმა ხაზი გააფართოვეს, როგორც სტრატეგიული მოქმედება, რომელიც შეაფერხებდა გერმანიის აგრესიას, რადგან ეს შეანელებდა შეტევის ძალას და საკმარის დროს მისცემდა საფრანგეთის ძალებს მობილიზაციისა და კონტრშეტევისთვის. მაჟინოს ხაზი შეუღწევადი იყო თავდასხმის დიდი ნაწილისათვის, მათ შორის საჰაერო დაბომბვებისა და სატანკო ცეცხლისათვის. ამასთანავე, ჰქონდა სარეზერვო მიწისქვეშა რკინიგზა და გარანტირებული გარნიზონის ჯარისთვის თანამედროვე ცხოვრების პირობები, ამარაგებდა კონდიციონერით და საკვები ადგილებით მათი კომფორტისთვის. იმის ნაცვლად, რომ პირდაპირ შეეეტიათ გერმანელებს, ისტორიულ ნიდერლანდებში შეიჭრნენ, ხაზის ჩრდილოეთით გადალახვით. ფრანგი და ბრიტანელი ოფიცრები ამას მოელოდნენ: როდესაც გერმანია შემოიჭრა ნიდერლანდებსა და ბელგიაში, მათ შეასრულეს აგრესიული ფრონტის ფორმირების გეგმა, რომელმაც გაჭრა ბელგიიდან დამაკავშირებელი გზა მაჟინოს ხაზამდე. თუმცა, არდენესის ტყის მახლობლად ფრანგული ხაზი სუსტი იყო. მარშალი მორის გამელინი დელის გეგმის შედგენისას, თვლიდა, რომ ეს რეგიონი, თავისი უხეში რელიეფით, იქნებოდა გერმანული ძალების შემოჭრის სავარაუდო გზა; თუ ეს მოხდებოდა, ეს გაკეთდებოდა ნელი ტემპით, რაც საშუალებას მისცემდა ფრანგებს დროულად მოემარაგებინათ რეზერვები და განეხორციელებინათ კონტრშეტევა. გერმანულმა არმიამ, რომელმაც მოახდინა საკუთარი გეგმის რეფორმირება პირველი მსოფლიო ომის პერიოდის განმეორებითი გეგმის განმეორებით, გააცნობიერა და გამოიყენა ეს სუსტი წერტილი საფრანგეთის თავდაცვითი ფრონტზე. ტყის გავლით და მდინარე მაასს სწრაფად შემოარყეს ალყა მოკავშირეთა ძალების დიდმა ნაწილმა, რის შედეგადაც მნიშვნელოვანი ძალის ევაკუაცია განხორციელდა დუნკირკში, რის გამოც სამხრეთით მყოფი ძალები ვერ ახერხებდნენ ეფექტიანი წინააღმდეგობის გაწევას საფრანგეთში გერმანული შემოჭრისთვის. ამ შემთხვევის შემდეგ ეს ხაზი გახდა ძვირადღირებული ძალისხმევის მეტაფორა, რომელიც უსაფრთხოების ცრუ განცდას გვიქმნის.