მოწაფე (ქრისტიანობა)
მოწაფე ქრისტიანობაში — იესოს თავდადებული მიმდევარი. ამ ტერმინს ახალ აღთქმაში, მხოლოდ სახარებებსა და საქმეებში ვხვდებით. ძველად მოწაფე იყო მიმდევარი ან მასწავლებლის მიმდევარი. თანამედროვე გაგებით, მოწაფეობა არ არის იგივე, რაც სტუდენტობა. ძველი ბიბლიური სამყაროს მოწაფე აქტიურად ბაძავდა მოძღვრის ცხოვრებასაც და სწავლებას. ეს იყო მიზანმიმართული შეგირდობა, რამაც სრულად ჩამოყალიბებული მოწაფე მოძღვრის ცოცხალ ასლად აქცია. ახალ აღთქმაში მოხსენიებულია იესოს მრავალი მიმდევარი მისი მსახურობის დროს. ზოგიერთ მოწაფეს მიეცა მისია, როგორიცაა პატარა დავალება, სამოცდაათთა დავალება ლუკას სახარებაში, დიდი კომისია იესოს მკვდრეთით აღდგომის შემდეგ ან პავლეს მონანიება, რაც მათ მოციქულებად აქცევდა, რომლებსაც ევალებოდათ სახარების (სასიხარულო ამბების) ცნობა მსოფლიოსათვის.