იოჰანეს ვილჰელმ იენსენი
იოჰანეს ვილჰელმ იენსენი (დან. Johannes Vilhelm Jensen; დ. 20 იანვარი, 1873 — გ. 25 ნოემბერი, 1950) — დანიელი მწერალი, რომელიც ხშირად განიხილება, როგორც მეოცე საუკუნის პირველი დანიელი მწერალი. 1944 წელს მას ნობელის პრემია გადაეცა ლიტერატურის დარგში. მისი ერთ-ერთი და, მარია კრისტინ იენესენი, ასევე, კარგად ცნობილი ავტორი და, ზოგჯერ საკამათოდ, ადრეული პერიოდის ფემინისტი იყო. იენსენის რომანებია „დანიელები“ (1846), „ეინარ ელკერი“ (1898), „მადამ დ'ორა“ (1904), „ხელმწიფის დამხობა“ (1900-1901), „გრძელი გზა“ (1908-1922). ავტორია ლექსების კრებულებისა „ლექსები“ (1906) და „იუტლანდიური ქარი“ (1931).