საქართველოს პარლამენტის მესამე მოწვევის დეპუტატები
საქართველოს მესამე მოწვევის პარლამენტი — საქართველოს პარლამენტი, რომელიც შეიკრიბა 1992 წლის საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ. 1991-1992 წლების პუტჩის შემდეგ დე ფაქტო მმართველმა ორგანომ, საქართველოს რესპუბლიკის სამხედრო საბჭომ დაითხოვა საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭო და არა უგვიანეს იმავე წლის შემოდგომისა დანიშნა ახალი არჩევნები. შედეგები ასე გადანაწილდა: ბლოკი „მშვიდობა“ — 35 (აქედან 29 პარტიული სიით) — მასში გაერთიანებულნი იყვნენ დე-ფაქტო მმართველის, ედუარდ შევარდნაძის მომხრეები 11 ოქტომბრის ბლოკი — 18 — წარმოადგენდა ახალგაზრდა რეფორმატორი პოლიტიკოსების გაერთიანებას ბლოკი ერთობა — 14 — ყოფილი პოლიტიკური და კულტურული ელიტის წარმომადგენლები, რომლებიც უპირისპირდებოდნენ ჩამოგდებულ პრეზიდენტ ზვიად გამსახურდიას. ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია — 12 — ახალგაზრდა პოლიტიკოსების დაკომპლექტებული ოპოზიციური პარტია, რომელიც თანამშრომლობდა ედუარდ შევარდნაძესთან მწვანეთა პარტია — 11 დემოკრატიული პარტია — 10 ქარტია -91 — 9 — მასში გაერთიანებულნი იყვნენ გამსახურდიას მომხრეები საქართველოს ტრადიციონალისტთა კავშირი — 7 — მასში გაერთიანებულნი იყვნენ გამსახურდიას მომხრეები სრულიად საქართველოს წმინდა ილია მართლის საზოგადოება — 7 საქართველოს მერაბ კოსტავას საზოგადოება — 7 ეროვნული დამოუკიდებლობის პარტია — 4 საქართველოს მშრომელთა სოციალისტური პარტია — 4 საქართველოს რეფორმატორთა კავშირი - ეროვნული თანხმობა — 4 დანარჩენი პარტიები — 16 მესამე მოწვევის პარლამენტში არჩეული იყო სამეცნიერო ინტელიგენციის (ფიზიკოსები, მათემატიკოსები, ეკონომისტები) 72 წარმომადგენელი, 60 ინჟინერი, ხოლო 22 დეპუტატი იყო კულტურული ინტელიგენციის (კინორეჟისორები, მწერლები) წარმომადგენელი. 1 დეპუტატს ჰქონდა არასრული საშუალო განათლება. პარლამენტში 7 წარმომადგენელი ჰყავდათ ეროვნულ უმცირესობებს 2 აფხაზი (მათგან ერთი თბილისის დიდი ხნის მკვიდრი), 2 სომეხი, 2 ებრაელი და 1 ბერძენი. ქალებმა მიიღეს 12 მანდატი. ახლადარჩეულმა პარლამენტმა პარლამენტის თავმჯდომარის და ამავდროულად, სახელმწიფოს მეთაურის თანამდებობაზე აირჩია ედუარდ შევარდნაძე. პარლამენტის წევრები გადანაწილდნენ 11 ფრაქციაში.