სევილიის ალყა
სევილიის ალყა (1247 წლის ივლისი - 1248 წლის ნოემბერი)-იყო 16 თვიანი წარმატებული ბრძოლა სევილიის რეკონკისტას დროს, ფერდინანდ III კასტილიელის ძალების მიერ.მიუხედავად იმისა, 1236 წელს კორდობის სწრაფმა აღებამ შოკი მოახდინა მუსულმანურ სამყაროში, სევილიის ალყა მაინც იყო ფერნანდო III-ის მიერ განხორციელებული ყველაზე რთული სამხედრო ოპერაცია. ეს ასევე არის ადრეული რეკონკისტის ბოლო ძირითადი ოპერაცია. ოპერაციამ ასევე აღნიშნა სამხედრო მნიშვნელობის კასტილია-ლეონის ძირძველი საზღვაო ძალების გამოჩენა. ფაქტობრივად, რამონ დე ბონიფაზი იყო კასტილიის პირველი ადმირალი, თუმცა მას არასოდეს ჰქონია მსგავსი ოფიციალური ტიტული. 1246 წელს, ხაენის დაპყრობის შემდეგ, სევილია და გრანადა გახდნენ ერთადერთი დიდი ქალაქები იბერიის ნახევარკუნძულზე, რომლებიც არ დათანხმდნენ ქრისტიანულ სუზერეინტს. ამ ორიდან გრანადა ნახევრად დამოუკიდებელი დარჩა 1492 წლამდე. 1247 წლის ზაფხულში კასტილიურმა ჯარებმა ქალაქი ჩრდილოეთით და აღმოსავლეთით ჩაკეტეს. ამან გზა გაუხსნა ალყას, რომელიც დაიწყო მაშინ, როდესაც რამონ დე ბონიფაზი ცამეტი გალერით მიცურავდა, რამდენიმე პატარა გემით, გვადალკვივირისკენ და მიმოფანტა ორმოცი პატარა გემი, რომლებიც ცდილობდნენ მის წინააღმდეგობას. 3 მაისს კასტილიურმა ფლოტმა გატეხა პონტონის ხიდი, რომელიც აკავშირებდა სევილიასა და ტრიანას. წმინდა ალბერტუს მაგნუსმა დაწერა, რომ მავრიელი დამცველები ალყის დროს იყენებდნენ არტილერიას, რომელიც ლოდებით იყო დატვირთული, მაგრამ ზუსტად არ არის გარკვეული , იყენებდნენ თუ არა მსგავს იარაღებს.