სოფლის მეურნეობა ინდონეზიაში
სოფლის მეურნეობა ინდონეზიაში ქვეყნის ეკონომიკის ერთ-ერთი მთავარი სექტორია. ბოლო 50 წელიწადში ინდუსტრიალიზაციისა და მომსახურების სექტორის განვითარების შედეგად მთლიან შიდა პროდუქტში სოფლის მეურნეობის წილი შესამჩნევლად შემცირდა, თუმცა ინდონეზიის შინამეურნეობების უმრავლესობისთვის ფერმები და პლანტაციები შემოსავლების მთავარ წყაროდ რჩება. 2013 წელს მთლიანი შიდა პროდუქტის 14.43% სოფლის მეურნეობაზე მოდიოდა, რაც მცირედით ნაკლებია 2003 წლის წილზე (15.19%). 2012 წელს სოფლის მეურნეობის სექტორში 49 მილიონი ინდონეზიელი იყო დასაქმებული, რაც ქვეყნის მთლიანი სამუშაო ძალის 41%-ს უტოლდებოდა. ამჟამად სოფლის მეურნეობისთვის ინდონეზიის ტერიტორიის დაახლოებით 30% გამოიყენება. ინდონეზიაში სოფლის მეურნეობის სექტორს ინდონეზიის სოფლის მეურნეობის სამინისტრო ხელმძღვანელობს და არეგულირებს. ინდონეზიის სოფლის მეურნეობის სექტორი ორი ნაწილისგან შედგება: დიდი პლანტაციები, რომლებიც შეიძლება კერძო ან სახელმწიფო საკუთრებაში იყოს და მცირე ფერმები, რომლებიც მეტწილად შინამეურნეობების მფლობელობაშია. საექსპორტო პროდუქცია, როგორებიცაა პალმის ზეთი და კაუჩუკი, მეტწილად დიდი პლანტაციებიდან მიიღება, ხოლო მცირე ფერმები ჰორტიკულტურებზე არიან ფოკუსირებული, როგორებიცაა: ბრინჯი, სიმინდი, სოიო, მანგო, ხილი და ბოსტნეული, რაც ადგილობრივი და რეგიონული მოხმარების დასაკმაყოფილებლადაა საჭირო. ინდონეზია ტროპიკულ სარტყელში მდებარეობს და უხვი წვიმებითა და მზის ნათების ხანგრძლივობით გამოირჩევა, რაც მნიშვნელოვანი ელემენტებია სოფლის მეურნეობის განვითარებისთვის. ქვეყანა უხვ და ნაყოფიერ ნიადაგებს ფლობს. ინდონეზია მსოფლიოს ერთ-ერთი მთავარი სასოფლო-სამეურნეო სახელმწიფოა და სოფლის მეურნეობის მრავალფეროვან პროდუქციას აწარმეობს, მათ შორის: პალმის ზეთს, ბუნებრივ აუჩუკს, კაკაოს, ყავას, ჩაის, სართავ ბანანა, ბრინჯსა და ტროპიკულ სანელებლებს. ამჟამად ინდონეზია პალმის ზეთის, მიხაკის ხისა და დარიჩინის უმსხვილესი მწარმოებელია მსოფლიოში, მეორე ადგილზეა რეზინის, სართავი ბანანის, ვანილის, ქოქოსის ზეთისა და ჯავზის წარმოების მხრივ; მესამეზე ― ბრინჯისა და კაკაოს წარმოების მხრივ; მეოთხეზე ― ყავის, მეხუთეზე ― თამბაქოს და მეექვსეზე ― ჩაის წარმოების მხრივ.