სოფლის მეურნეობა ინდოეთში
ინდოეთის სოფლის მეურნეობის ისტორია ნეოლითიდან იწყება. ინდოეთი მსოფლიოს მასშტაბით მეორე ადგილზეა ფერმებიდან მიღებული პროდუქტების მიხედვით. 2018 წლისთვის ინდოეთში სოფლის მეურნეობის სექტორში მოსახლეობის 50% იყო დასაქმებული, ხოლო ამ სექტორზე ქვეყნის მთლიანი შიდა პროდუქტის 17-18% მოდიოდა. 2016 წელს სოფლის მეურნეობა და მომიჯნავე სექტორები, როგორებიცაა მეცხოველეობა, მეტყევეობა და თევზჭერა, ინდოეთის მთლიანი შიდა პროდუქტის 17.5%-ს შეადგენდა, ხოლო 2020 წელს ამ სექტორში სამუშაო ძალის 41.49% იყო დასაქმებული. ინდოეთი მსოფლიოში პირველ ადგილზეა მოსავლისთვის დამუშავებული ტერიტორიების სიდიდით (უსწრებს აშშ-საც და ჩინეთსაც). ქვეყნის ფართო ეკონომიკურ ზრდასთან ერთად ინდოეთის მშპ-ში სოფლის მეურნეობის წილი სტაბილურად იკლებს, თუმცა სოფლის მეურნეობა კვლავაც დემოგრაფიულად ყველაზე ფართო ეკონომიკური სექტორია და მნიშვნელოვან როლს თამაშობს ინდოეთის სოციო-ეკონომიკურ პროცესებში. 2020 წლის მარტ-ივნისში სოფლის მეურნეობის საქონლის ექსპორტის ჯამური ღირებულება 3.5 მილიარდ ამერიკულ დოლარს გაუტოლდა. 2013 წელს ინდოეთის სოფლის მეურნეობის პროდუქტების ექსპორტმა 38 მილიარდ ამერიკულ დოლარს მიაღწია, რითიც მსოფლიოს მასშტაბით მეშვიდე უმსხვილესი სასოფლო-სამეურნეო ექსპორტიორი სახელმწიფო იყო. ინდოეთის სოფლის მეურნეობის ექსპორტი მეტწილად განვითარებად ქვეყნებს ემსახურება. ინდოეთის სოფლის მეურნეობის/ჰორტიკულტურის პროდუქტები 120-ზე მეტ ქვეყანაში გადის ექსპორტზე, მეტწილად იაპონიაში, სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში, ევროპის კავშირში, სამხრეთ აზიის რეგიონული თანამშრომლობის ასოციაციის ქვეყნებსა და აშშ-ში.