ალექსანდრე ჩიკვაიძე
ალექსანდრე ჩიკვაიძე (დ. 19 იანვარი, 1932, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 8 მარტი, 2012, იქვე) — საბჭოთა დიპლომატი და ქართველი სახელმწიფო მოღვაწე, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი. იყო დამოუკიდებელი საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრი და პრემიერ-მინისტრის მოვალეობის შემსრულებელი, დაინიშნა თენგიზ სიგუას მიერ, 1992 წლის თებერვალში. გააგრძელა ედუარდ შევარდნაძის მთავრობაში მუშაობა, მას შემდეგ, რაც ეს უკანასკნელი დაბრუნდა საქართველოში 1992 წლის მარტში და აქტიურად მოღვაწეობდა 1995 წლის დეკემბერამდე. მისი საგარეო საქმეთა მინისტრობის დროს, 1992 წლის 31 ივლისს, საქართველო გახდა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის 179-ე წევრი, ამ გზით საქართველომ მოკლე პერიოდში შეძლო ორმხრივი დიპლომატიური ურთიერთობების დამყარება სხვა სახელმწიფოებთან და ამავდროულად ინტეგრაცია უმეტეს საერთაშორისო ორგანიზაციაში. ჩიკვაიძემ იკისრა მნიშვნელოვანი პასუხისმგებლობა, დაეყენებინა იმ პერიოდში ყველაზე მწვავედ მდგარი საქართველოს შიდა კონფლიქტების პრობლემა (აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი) საერთაშორისო დღის წესრიგში, ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაცია, ევროპის საბჭოს და გაერო-ს უშიშროების საბჭომ აქტიურად ჩარია პრობლემის მოგვარებაში. ამავე პერიოდში ჩაიკვაიძე მჭიდროდ თანამშრომლობდა რუსეთის მთავრობასთან, რათა ესარგებლა მათი გავლენით ამ კონფლიქტების მოგვარებაში. ჩიკვაიძემ ნატოსთან საქართველოს ურთიერთობა 1994 წლის მარტში პარტნიორობა მშვიდობისთვის“ დოკუმენტის ხელმოწერით გახსნა. საგარეო საქმეთა მინისტრის პოსტიდან წასვლის შემდეგ, ჩიკვაიძე იყო საქართველოს ელჩი საბერძნეთში, შვეიცარიაში და საქართველოს მუდმივი წარმომადგენელი გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ოფისში ჟენევაში, 1996-2005 წლებში. მან 2005 წლის ივნისში აქტიური დიპლომატიური სამსახურისგან გაითავისუფლა თავი.