სარქარი
სარქარი (სპარს. სარქარ — ზედამხედველი, უფროსი): გვიანდელ ფეოდალურ საქართველოში: უფროსი, ზედამხედველი, მუშათუხუცესი; სამეურნეო დარგის მოხელე. სარქათების უფროსს სარქარბაში ერქვა. ერთგვარი ხაზინა, სხვადასხვანაირი საქონლის, სურსათისა და ფულის სათავს-საწყობი. სარქარს სარქარდარი განაგებდა. მორიგე ჯარის სარქარი (სარქარდა, სარქარდარი) სამხედრო-ადმინისტრაციულ ფუნქციებს აღასრულებდა (ჯარის „დაძახება“-გამოყვანა და მეთაურობა, ლაშქარს „დაკლებულთა“ და მაროდიორთა დასჯა). შუა აზიაში და ამიერკავკასიის ზოგიერთ ნაწილში: სახელმწიფო მოხელე, რომელიც სახაზინო აკრეფებს ხელმძღვანელობდა. რუსეთის იმპერიაში: ბაქოს გუბერნიის შემახისა და გეოქჩაის მაზრებში და ელიზავეტპოლის გუბერნიის ზოგიერთ ნაწილში ეწოდებოდა მომთაბარეთა ჯოგების ზედამხედველებს.