პაპის პრიმატი
პაპის პრიმატი (ლათ. Primatus papae) — რომის კათოლიკურ ეკლესიაში პაპის ინსტიტუტის პრეტენზია უპირატესობასა და მთელი საქრისტიანოს მეთაურობაზე. პაპის პრიმატის იდეა III საუკუნიდან ეფუძნება რომაულ გარდამოცემას, რომლის მიხედვითაც მოციქული სიმონ-პეტრე რომის პირველი ეპისკოპოსი იყო და იქვე მოწამეობრივად აღესრულა; აქედან დაწყებული უწყვეტი სამოციქულო მემკვიდრეობიდან გამომდინარეობს რომის საყდრის ავტორიტეტი. პრიმატის თეორიულად და პრაქტიკულად ჩამოყალიბება საუკუნეების განმავლობაში მიმდინარეობდა; სხვებთან ერთად, სწორედ პაპის პრიმატი გახდა ერთ-ერთი მიზეზი აღმოსავლეთისა და დასავლეთის, აგრეთვე პროტესტანტულ ეკლესიებს შორის განხეთქილებებისა XI და XVI საუკუნეებში. კათოლიკურ ეკლესიაში პაპის პრიმატის თეორიული განვითარება დასრულდა ვატიკანის პირველ კრებაზე 1870 წელს, სადაც პრიმატი დოგმატურად განმარტებულ იქნა, როგორც უმაღლესი სამართლებრივი (იურისდიქციული პრიმატი) და სამოძღვრო ხელისუფლება რომის პაპისა (suprema quoque magisterii potestas, რომის პაპის უცდომელობა).