მექსიკური სამზარეულო
მექსიკური სამზარეულოს საწყისები დაახლოებით ცხრა ათასი წლის წინ უნდა ვეძებოთ, როდესაც სოფლის მეურნეობის თემებში, როგორიცაა მაიას ცივილიზაცია ჩამოყალიბდა. სხვა მეზოამერიკული ჯგუფების თანმიმდევრულმა ტალღებმა მათთან ერთად მოიტანეს საკუთარი მომზადების მეთოდები. მათ შორის იყო Olmec, Teotihuacanos, Toltec, Huastec, Zapotec, Mixtec, Otomi, Purépecha, Totonac, Mazatec, Mazahua და Nahua . მშობლიური საკვებად ითვლება სიმინდი, ლობიო, ავოკადო, პომიდორი, კაკაო, ვანილი, აგავა, სპირულინა, ტკბილი კარტოფილი, კაკტუსი, და ჩილი წიწაკა . მე -16 საუკუნეში ესპანეთის მიერ მექსიკის დაპყრობისა და მაიას ტერიტორიის შემდგომი დაპყრობის შემდეგ, ევროპელებმა შემოიტანეს მრავალი სხვა საკვები, რომელთაგან ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო შინაური ცხოველების ხორცი ( საქონლის ხორცი, ღორის ხორცი, ქათამი, თხა და ცხვარი ), რძის პროდუქტები (განსაკუთრებით ყველი და რძე) და ბრინჯი . მიუხედავად იმისა, რომ ესპანელები თავდაპირველად ცდილობდნენ ქვეყნისთვის საკუთარი რაციონის დაწესებას, ეს შეუძლებელი გახდა. აზიური და აფრიკული გავლენა ამ ეპოქაში ასევე შეტანილ იქნა ძირძველ სამზარეულოში, ახალ ესპანეთში და მანილა-აკაპულკოს გალერეებში აფრიკული მონობის შედეგად . საუკუნეების განმავლობაში, ამან რეგიონალური სამზარეულო შექმნა ადგილობრივი პირობების გათვალისწინებით, მაგალითად, ოახაკში, ვერაკრუსსა და იუკატანის ნახევარკუნძულზე . მექსიკური სამზარეულო მექსიკის კულტურის, სოციალური სტრუქტურისა და პოპულარული ტრადიციების მნიშვნელოვანი ასპექტია. ამ კავშირის ყველაზე მნიშვნელოვანი მაგალითია მოლის გამოყენება განსაკუთრებულ შემთხვევებში და დღესასწაულებზე, განსაკუთრებით ქვეყნის სამხრეთ და ცენტრალურ რეგიონებში. ამ მიზეზის გამო და სხვა, ტრადიციული მექსიკური სამზარეულო იყო შეტანილი 2010 წელს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში UNESCO-ს მიერ.