ღვთის ძე
ღვთის ძე — ტერმინი, რომელიც ებრაულ ბიბლიაში ღმერთთან განსაკუთრებული ურთიერთობის მქონე ადამიანის ერთ-ერთ აღმნიშვნელად გამოიყენება. გამოსვლაში, ისრაელიანებს ღვთის პირველ ძეს უწოდებენ. სოლომონს ასევე ჰქვია „ძე ღვთისა“. ანგელოზებს, მართალ და ღვთისმოსავ კაცებს, და ისრაელის მეფეებს „ღვთის შვილებს“ უწოდებენ. ქრისტიანული ბიბლიის ახალ აღთქმაში, „ძე ღვთისა“ ხშირად გამოიყენება იესოს მიმართ. ორჯერ, ციდან მოლაპარაკე ხმით აღიარებულია იესო როგორც ღვთის ძედ. იესო ცალსახად და ირიბად აღწერს საკუთარ თავს, როგორც ღვთის ძედ და ის ასევე არის აღწერილი როგორც ღვთის ძე ბევრი პიროვნების მიერ, რომლებსაც ვხვდებით ახალ აღთქმაში. იესოს ეწოდება „ღვთის ძე“ და მის მიმდევრებს „ქრისტიანები“. ეს ტერმინი მიუთითებს მის როლზე, როგორც მესიის, ანუ ქრისტეს, ღვთის მიერ არჩეული მეფის როლზე. ტერმინი „ღვთის ძე“ არ უნდა აგვერიოს ტერმინ „ძე ღმერთი“-ში (ძვ. ბერძნ. Θεός ὁ υἱός), ქრისტიანული თეოლოგიის, სამების მეორე პირში. სამების დოქტრინა გვაცნობს იესოს როგორც ძე ღმერთს, არსებითად იდენტურს, მაგრამ განსხვავებულ პიროვნებას მამა ღმერთისა და სულიწმინდა ღმერთისაგან (პირველ და მეორე სამების პირებისგან).