სოფლის მეურნეობა ალბანეთში
  სოფლის მეურნეობა ალბანეთის ეკონომიკის კვლავ ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი სექტორია, რომელიც შეადგენს ქვეყნის მშპ-ის 22,5%-ს. ქვეყანა გადაჭიმულია 28 748 კვადრატულ კილომეტრზე (11 100 კვადრატულ მილზე), საიდანაც 24% არის სასოფლო სამეურნეო მიწა, 36% - სატყეო მიწა, 15% - საძოვრები და მდელობები და 25% - საქალაქო სივრცეები, მათ შორის, ტბები, სანაოსნო გზები, გამოუყენებელი კლდოვანი და მთიანი მიწა. ის შესაძლებელია დაიყოს სამ მთავარ ზონად, როგორებიცაა დაბლობის ზონა სანაპიროსთან ერთად, გორაკების ზონა და მთის ზონა. ქვეყანა მოიცავს ტერიტორიას დასავლეთით სანაპირო ვაკეებიდან ჩრდილოეთით ალბანეთის ალპებამდე, ჩრდილო-აღმოსავლეთით შარის მთებიდან ცენტრში სკანდერბერგის მთებამდე, აღმოსავლეთით კორაბის მთებიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით პინდოსის მთებამდე და სამხრეთ-დასავლეთით ცერაუნიანის მთებიდან ალბანური რივიერას გასწვრივ. ხმელთაშუა ზღვა, რომელიც შეიცავს ადრიატიკის და იონიის ზღვებს, ქმნის ალბანეთის მთელს დასავლეთ საზღვარს. ქვეყანა მოქცეულია უმეტესად ხმელთაშუაზღვიური კლიმატის ფარგლებში, რომელსაც თან ახლავს კონტინენტური ჰავის ზემოქმედება. ეს ნიშნავს იმას, რომ კლიმატი ხასიათდება ზომიერი ზამთრითა და ცხელი, მშრალი ზაფხულით. ქვეყნის ყველაზე თბილი ადგილები არის დასავლეთში, სადაც კლიმატზე ღრმა გავლენას ახდენს ზღვა. ხოლო ყველაზე ცივი ადგილები არის ჩრდილოეთით და სამხრეთით, სადაც უპირატესია თოვლიანი ტყით მოცული კლიმატი. 1990 წელს, შინამეურნეობების პროდუქცია შეადგენდა საყოფაცხოვრებო დანახარჯების 63%-ს და ექსპორტის 25%-ს. როგორც ევროკავშირში ალბანეთის გაწევრიანების წინასაპროცესო ნაწილი (აბრევიატურა - IPA), ალბანელ ფერმერებს სოფლის მეურნეობის სტანდარტების გასაუმჯობესებლად დახმარებას უწევენ IPA-ის ფონდების მეშვეობით. სოფლის მეურნეობის სამინისტროს თანახმად, ხილისა და ბოსტნეულის ექსპორტი გაორმაგდა 2017 წლის პირველ თვეებში. თუმცა, ამავე დროს, თევზის, ზღვისა და წყალქვეშა პროდუქტების ექსპორტის ზრდამ 35%-ს მიაღწია. ევროპაში მეურნეობის ერთ-ერთი ყველაზე ძველი კერა აღმოჩენილია სამხრეთ-აღმოსავლეთ ალბანეთში.