ქართული ენის დიალექტები
ქართული ენის დიალექტები — ქართული ენის სახესხვაობები, რომელთა შესახებ ცნობები გვხვდება ჯერ კიდევ XVIII საუკუნის მიწურულსა და XIX საუკუნის უცხოელ მოგზაურთა და მეცნიერთა ნაშრომებში. აღსანიშნავია ალტერის, იოჰან გიულდენშტედტის, მარი ბროსეს, ვიქტორ როზენის, რიხარდ ერკერტის, ჰუგო შუხარდტისა და სხვათა შრომები ამ მიმართულებით. ქართული დიალექტების მეცნიერული შესწავლა XX საუკუნის დამდეგიდან დაიწყო. 1910 წელს ნიკო მარმა სამხრეთ საქართველოში შეისწავლა იმერხეული მეტყველება და 1911 წელს გამოსცა ტექსტები, რომლებსაც დაურთო შენიშვნები და ლექსიკონი. მისივე ხელმძღვანელობით პეტერბურგის უნივერსიტეტსა და მეცნიერებათა აკადემიაში მტკიცე საფუძველი ჩაეყარა დიალექტოლოგიურ კვლევას, შედგა ინსტრუქცია-პროგრამა, გაიშალა საექსპედიციო საქმიანობა, გამოიცა სალექსიკონო მასალა და მისთანა (იოსებ ყიფშიძე, აკაკი შანიძე, ვუკოლ ბერიძე). 1913 წელს კრებულ „ძველ საქართველოში“ დაიბეჭდა მოსე ჯანაშვილის ვრცელი ნაშრომი ინგილოურის შესახებ. დიალექტების გეგმაშეწონილი და სისტემატური შესწავლა პირველად თბილისის უნივერსიტეტში დაიწყო. აკაკი შანიძემ დასაბამი მისცა „მთის კილოების“ ფუნდამენტურ კვლევას. ოციან წლებში გამოქვეყნდა აკაკი შანიძის, არნოლდ ჩიქობავას, ვარლამ თოფურიას ფუძემდებლური დიალექტოლოგიური ნაშრომები, რომლებმაც განსაზღვრეს ამ დარგის განვითარება. ფართოდ გაიშალა აგრეთვე კვლევა-ძიება ჯერ ნიკო მარის სახელობის ენის, ისტორიისა და მატერიალური კულტურის ინსტიტუტში, ხოლო მოგვიანებით — მისგან გამოყოფილ ენათმეცნიერების ინსტიტუტში. ქართულ დიალექტოლოგიაში მუშაობა იმთავითვე რამდენიმე მიმართულებით წარიმართა. ამოცანად დაისახა: 1) დიალექტთა ყოველმხრივი და ამომწურავი შესწავლა (ტექსტების შეკრება-გამოცემა, ცალკეული დიალექტების ფონეტიკურ-გრამატიკული თავისებურებების სრული დახასიათება); 2) დიალექტიკური ლექსიკონების შედგენა; 3) ისტორიული დიალექტოლოგიის პრობლემების კვლევა; 4) მწერლის ენის შესწავლასთან ერთად პერსონჟთა მეტყველების თავისებურებათა შესწავლა; 5) დიალექტთა საერთო მოვლენების წარმოშობა-განვითარების ძიება ქართული ენის განვითარების საერთო ფონზე და ქართული ენის დიალექტთა მასალის ანალიზის საფუძველზე ზოგადმეცნიერული საკითხების გაშუქება; 6) გამოქვეყნებულია მონოგრაფიული გამოკვლევები და დიდი რაოდენობით ცალკეული სტატიები; 7) სპეციალურად შესწავლილია რამდენიმე დიალექტის ლექსიკა; 8) დაბეჭდილია დიალექტოლოგიური ტექსტები და სხვა. საფუძველი ჩაეყარა დიალექტოლოგიური ატლასის შექმნას. დიალექტიკური თავისებურებანი გამოვლენილია ძველი საუკუნეების წერილობით ძეგლებში — ძველ ქართულ თარგმანებში, ორიგინალურ მხატვრულ ლიტერატურაში, ისტორიულ საბუთებში და სხვა. მოგვეპოვება წინა საუკუნეებში ფიქსირებული ცოცხალი მეტყველების ტექსტებიც, რომლებიც დაცულია ნეაპოლის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში (XVIII საუკუნე). ქართული ენა იყოფა მეტ-ნაკლებად განსხვავებულ დიალექტურ ერთეულებად. ისინი ტრადიციულად ერთიანდებიან აღმოსავლურ და დასავლურ ჯგუფებში (გამოყოფენ სამხრეთულ ჯგუფსაც), რასაც საფუძვლად უდევს უმთავრესად ეთნიკური და გეოგრაფიული საკლასიფიკაციო პრინციპი. დიალექტთა კლასიფიკაციის ლინგვისტური კრიტერიუმი კი კილო-თქმათა განმასხავებელი ნიშნების ერთობლიობაში მდგომარეობს. ქართულ ენას გააჩნია გარდამავალი, ანუ ნარევი დიალექტები, მაგ., ლიხის ქედის მიმდებარე სოფლებში ქართლურ და ზემოიმერულ კილოთა ნარევი მეტყველებაა გავრცელებული, იგივე შეიძლება ითქვას ცხენიწყლის ხეობაში ქვემოიმერულ და ლეჩხუმურ დიალექტებზე. იმერულისა და ქართლურის ნარევია ბორჯომის ხეობის მცხოვრებთა მეტყველება. საქართველოს ისტორიული ტერიტორიის გარეთ არსებული ქართველთა კილოებია: ფერეიდნული, „ჩვენებურების ქართული“ (ბურსა-ინეგოლში, ადაფაზარ-იზმითში, გონენსა და კაიზერში გადასახლებულ ქართველ მუჰაჯირთა მეტყველება) და მკვდარი ყიზლარ-მოზდოკურ-პლასტუნკური ქართული.