ნეგატიური და პოზიტიური უფლებები
ნეგატიური და პოზიტიური უფლებები — უფლებები, რომლებიც კრძალავს მოქმედებას (პოზიტიური უფლებები) ან უმოქმედობას (ნეგატიური უფლებები). ეს ვალდებულებები შეიძლება იყოს იურიდიული ან მორალური ხასიათის. პოზიტიური და ნეგატიური უფლებების ცნება შეიძლება გამოყენებულ იქნას აგრეთვე თავისუფლების უფლებებზე. უფლებები, რომელთაც ზოგჯერ პოზიტიურ უფლებებს უწოდებენ, გულისხმობს ხელისუფლების აქტიურ მოვალეობებს თითოეული ადამიანის მიმართ. მაგალითად, განათლების მიღების უფლება ხელისუფლებას იმ სკოლების შექმნის ვალდებულებას აკისრებს, რომლებშიც ყველა ბავშვს შეეძლება სწავლა. ზუსტად ასევე, გასამართლების უფლება ხელისუფლებას აკისრებს სასამართლო დაწესებულებების ქსელის შექმნას, რომელსაც შეუძლია მიმართოს თითოეულმა ადამიანმა თავისთვის მნიშვნელოვანი საკითხის გადასაწყვეტად. თავისუფლებები, რომელთაც ზოგჯერ ნეგატიურ უფლებებსაც უწოდებენ, უკრძალავს ხელისუფლებას ჩვენი ცხოვრების სხვადასხვა სფეროში ჩარევას. სიტყვის ან სინდისის თავისუფლება უკრძალავს ხელისუფლებას, ჩაერიოს ადამიანისათვის ასეთ სასიცოცხლო საკითხებში. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, თუკი მე მაქვს რაიმეს უფლება, ხელისუფლება ვალდებულია, რაღაც გამიკეთოს, ხოლო თუ მე მეკუთვნის რომელიმე თავისუფლება, სახელმწიფომ თავი უნდა შეიკავოს რაიმე ქმედებისაგან. უფლებები, რომლებიც ითვლება ნეგატიურ უფლებებად მოიცავს: სამოქალაქო და პოლიტიკურ უფლებებს, როგორებიცაა სიტყვის თავისუფლება, სიცოცხლის, კერძო საკუთრების, ძალადობრივი დანაშაულისგან თავისუფლების, რელიგიის თავისუფლების, ჰაბეას კორპუსი, სამართლიანი სასამართლო და თავისუფლება მონობისგან. უფლებები, რომლებიც პოზიტიურად განიხილება, როგორც თავდაპირველად ჩეხმა იურისტმა კარელ ვაშაკმა 1979 წელს შემოგვთავაზა, შეიძლება მოიცავდეს სხვა სამოქალაქო და პოლიტიკურ უფლებებს, როგორიცაა პოლიციის მხრიდან პირის დაცვა და კონსულტაციის უფლება, აგრეთვე ისეთი ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებები, როგორიცაა საკვები., საცხოვრებელი, საზოგადოებრივი განათლება, დასაქმება, ეროვნული უსაფრთხოება, სამხედრო, ჯანდაცვა, სოციალური დაცვა, ინტერნეტზე წვდომის და ცხოვრების მინიმალური სტანდარტი. ადამიანის უფლებების შესახებ „სამი თაობის“ ისტორიაში ნეგატიური უფლებები ხშირად ასოცირდება პირველი თაობის უფლებებთან, ხოლო პოზიტიური უფლებები ასოცირდება მეორე და მესამე თაობებთან. ზოგიერთი ფილოსოფოსი არ ეთანხმება იმ აზრს, რომ ნეგატიური და პოზიტიური უფლებების განსხვავება სასარგებლო ან მართებულია.