ლატვიის კონსტიტუცია
ლატვიის კონსტიტუცია (ლატვ. Satversme) — ლატვიის რესპუბლიკის ფუნდამენტური კანონი. კონსტიტუცია არის რესპუბლიკური ძირითადი კანონი მსოფლიოში. იგი მიიღეს, ლატვიის თავისუფლად არჩეულ საკონსტიტუციო ასამბლეაში 1922 წლის 15 თებერვალს და ძალაში შევიდა 1922 წლის 7 ნოემბერს. მასზე დიდი გავლენა მოახდინა გერმანიის ვაიმარის კონსტიტუციამ და შვეიცარიის ფედერალურმა კონსტიტუციამ. კონსტიტუცია ადგენს მთავრობის მთავარ ორგანოებს (საიმა ((ლატვიის პარლამენტი)), პრეზიდენტი, მინისტრთა კაბინეტი, სასამართლოები, სახელმწიფო აუდიტორი); იგი შედგება 115 სტატიისაგან და რვა თავისგან მიუხედავად იმისა, რომ საწყისი ტექსტი ორი ნაწილისგან შედგებოდა, მეორე ნაწილი, რომელიც არეგულირებდა მოქალაქეთა უფლებებს, თავისუფლებებსა და მოვალეობებს, ვერ მიიღეს არასაკმარისი ხმების გამო; ადამიანის ფუნდამენტურ უფლებებს თავი დაემატა მხოლოდ საკონსტიტუციო ცვლილები 1998 წელს. ლატვიის პრემიერ-მინისტრის კერლის ულმანისის მიერ 1934 წელს ლატვიის სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ სატვერსმე შეჩერდა და მთავრობამ აიღო საეიმას კანონმდებლობის ფუნქციები. ეს ვითარება გაგრძელდა 1940 წლის 17 ივნისამდე, როდესაც საბჭოთა კავშირმა ლატვია დაიპყრო, გაანადგურა არსებული რეჟიმი და 5 აგვისტოს ლატვიის სსრ შეიყვანა სსრკ – ში. შემდეგ შემოვიდა ახალი, საბჭოთა კავშირის კონსტიტუცია. 1990 წლის 4 მაისს LSSR– ის უმაღლესმა საბჭომ მიიღო დეკლარაცია ლატვიის რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის აღდგენის შესახებ. კონსტიტუციის მხოლოდ 1, 2, 3 და 6 მუხლები იქნა შემოტანილი იმ დროს დეკლარაციით და კონსტიტუცია სრულად იქნა შემოღებული მხოლოდ მე -5 საიმას პირველი ასამბლეის მიერ 1993 წელს.