ვლადიმერ ობრუჩევი
ვლადიმერ ათანასეს ძე ობრუჩევი (რუს. Обручев, Владимир Афанасьевич; დ. ძველი სტილით [28 სექტემბერი], ახალი სტილით [10 ოქტომბერი], 1863, სოფ. კლეპენინო, ახლანდელი ტვერის გუბერნია, — გ. 19 ივნისი, 1956, მოსკოვი) — რუსი გეოლოგი და გეოგრაფი. სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1929). სოციალისტური შრომის გმირი (1945). სსრკ გეოგრაფიული საზოგადოების საპატიო პრეზიდენტი (1947 წლიდან). ვლადიმერ ობრუჩევმა დაამთავრა პეტერბურგის სამთო ინსტიტუტი (1886). 1930 წლიდან იყო მუდმივი მზრალობის შემსწავლელი კომისიის (კომიტეტის) თავმჯდომარე, 1939 წლიდან სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის მზრალობისმცოდნეობის ინსტიტუტის დირექტორი, 1942-1946 წწ. სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის გეოლოგია-გეოგრაფიის მეცნიერებათა განყოფილების აკადემიკოს-მდივანი. ობრუჩევი ციმბირის, ცენტრალური და შუა აზიის ცნობილი მკვლევარია. საფუძვლიანად გამოიკვლია ლიოსის წარმოშობის პრობლემა ცენტრალურ და შუა აზიაში, ტექტონიკის ზოგადი საკითხები, ციმბირის ტექტონიკური აგებულება, გამყინვარება და მუდმივი მზრალობა, სასარგებლო წიაღისეულის (განსაკუთრებით ოქროს) საბადოთა გეოლოგია. ობრუჩევი არის მრავალი სახელმძღვანელოს, სამეცნიერო პოპულარული წიგნისა და რამდენიმე სამეცნიერო ფანტასტიკური რომანის ავტორი. იყო უცხოეთის რამდენიმე ქვეყნის გეოლოგიური და გეოგრაფიული საზოგადოების წევრი. მიღებული აქვს რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების ნიკოლოზ პრჟევალსკის სახელობის პრემია (1894) და დიდი ოქროს მედალი (1901). საფრანგეთის მეცნიერებათა აკადემიის პ. ჩიხაჩოვის სახელობის 2 პრემია (1898 და 1925), რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის გელმერსენის სახელობის პრემია (1918). კარპინსკის სახელობის პირველი ოქროს მედალი (1947). ვლადიმერ ლენინის სახელობის პრემია (1926), სსრკ სახელმწიფო პრემიები (1941, 1950). დაჯილდოებულია 5 ლენინის ორდენით, შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით. ობრუჩევის სახელი ეწოდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის მზრალობისმცოდნეობის ინსტიტუტს, ქედს ტუვაში, მთას მდინარე ვიტიმის ზემოთში, ოაზისს ანტარქტიდაში და სხვა გეოგრაფიულ ობიექტს, აგრეთვე მინერალს — ობრუჩევიტი.