დავით ნათიშვილი
დავით სოფრონის ძე ნათიშვილი, ნათიევი (დ. 13 დეკემბერი, 1859 — გ. 1940) — ქართველი სამხედრო მწერალი, რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი (1917). დაამთავრა თბილისის იუნკერთა ქვეითი სასწავლებელი და ოფიცერთა სასროლო სკოლა. სამხედრო სამსახურში ირიცხებოდა 1877 წლიდან. ჰქონდა პრაპორშჩიკის (1878), პოდპორუჩიკის (1881), პორუჩიკის (1885), შტაბს-კაპიტნის (1891), კაპიტნის (1895), პოდპოლკოვნიკის (1903) წოდებები. მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთის (1877-1878), რუსეთ-იაპონიის (1904-1905) და I მსოფლიო (1914-1918) ომებში. 1914 წელს ბრძოლებში თავის გამოჩენისთვის მიიღო პოლკოვნიკის წოდება. 1916 წელს იყო დერბენდის 154-ე ქვეითი პოლკის მეთაურის მოვალეობის შემსრულებელი, შემდეგ — კავკასიის 26-ე მსროლელი პოლკის უფროსი, 1917 წელს — ახულგოს 261-ე ქვეითი პოლკის მეთაური. პენსიაზე გავიდა გენერალ-მაიორის წოდების მინიჭებით. შემდგომ აქტიურ საზოგადოებრივ ცხოვრებაში მონაწილეობა არ მიუღია. ცხოვრობდა საქართველოში. დაჯილდოებული იყო სამხედრო ორდენის IV ხარისხის წარჩინების ნიშნით („გიორგის ჯვარი“, 1879), წმ. ანას III (1902; მახვილებით და ბაბთით, 1916) და II (1913; მახვილებით, 1915), წმ. სტანისლავის II (მახვილებით, 1905), წმ. ვლადიმერის IV (მახვილებით და ბაბთით, 1915) და III (მახვილებით, 1916) ხარისხის ორდენებით, „გიორგის იარაღით“ (1917). ნათიშვილს გამოქვეყნებული აქვს სამხედრო და ისტორიული შინაარსის რამდენიმე ნაშრომი (ყველა რუსულ ენაზე), მ. შ., კავკასიური მხედრული სიმღერების კრებული, ელიზავეტპოლის 156-ე ქვეითი პოლკის ისტორია, მთაწმინდის მამადავითის ეკლესიის და პანთეონის აღწერა. მისი პირადი ფონდი დაცულია თბილისში, საისტორიო ცენტრალურ არქივში (პ / წ: 1477).