ტოხარები
ტოხარები ან ტაჩარები(US: /toʊˈkɛəriən/ ან /toʊˈkɑːriən/; UK: /tɒˈkɑːriən/),) — ტარიმის ღრმულის ჩრდილოეთში აღმოჩენილ ინდოევროპულ ტოხარულ ენაზე (რომელიც 400-1200 წლებით დათარიღებული 7600 დოკუმენტითაა ცნობილი) მოსაუბრე ხალხი. ამ ენას სახელი მიანიჭეს ადრეული XX საუკუნის მეცნიერებმა რომლებმაც ეს ხალხი გააიგივეს ბერძნულ წყაროებში მოხსენიებულ Tókharoi-ებთან (ლათინურად - Tochari), რომლებიც ბაქტრიაში ძვ. წ. II საუკუნიდან სახლობდნენ. მათი ნამდვილი ეთნიკური სახელი უცნობია. ისინი საკუთარ თავს შესაძლებელია ეძახდნენ: აგნი, კუჩი, კრორანი ან აგნია და კუჩია როგორც ეს სანსკრიტული ტექსტებიდანაა ცნობილი. ტარიმის ბასეინის ჩრდილოეთში მდებარე ოაზისებში სასოფლო-სამეურნეო თემები პირველად დაახლოებით ძვ. წ. 2000 წელს გაჩნდა. ზოგი მკვლევარი ამ დასახლებებს უკავშირებს მანამდე (დაახ. ძვ. წ. 3500–2500) ტარიმის ჩრდილოეთით ციმბირში არსებულ აფანასევოს კულტურას ან ცენტრალურ აზიაში არსებულ ბაქტრია-მარგიანეს კულტურას. ტარიმის რეგიონში აღმოჩენილი ადრეული ტარიმის მუმიები (დაახ. ძვ. წ 1800) შესაძლოა არ იყოს ტოხარებთან კავშირში. ძვ. წ. II საუკუნეში ეს დასახლებები გარდაიქმნა ქალაქ-სახელმწიფოებად. მათ შორის უდიდესი იყო კუჩა, რომელიც აბრეშუმის გზის ტაკლა-მაკანის უდაბნოს მონაკვეთის საგზაო სადგურს წარმოადგენდა. რამდენიმე საუკუნის განმავლობაში ტარიმის აუზს მართავდა: ხუნუს ტომები, ხანის დინასტია, ტიბეტის იმპერია და ტანის დინასტია. VIII საუკუნეში რეგიონში თურქულად მოლაპარაკე უიღურები დასახლდნენ და ქოჩოს სამეფო შექმნეს. ტარიმის ქალა-სახელმწიფოების მოსახლეობა უღურებს შეერია და რეგიონში ძველი უიღურული გავრცელდა. ითვლება, რომ ტოხარულმა ენებმა IX საუკუნეში შეწყვიტა არსებობა.