მონროს დოქტრინა
მონროს დოქტრინა — ამერიკის საგარეო პოლიტიკური კურსი, რომლის მიზანი იყო ევროპული გავლენის შემცირება ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკაში. დოქტრინა შემუშავდა ამერიკის მეხუთე პრეზიდენტის, ჯეიმზ მონროს მიერ. 1823 წელს მონრომ მიმართა კონგრესს თავისი ყოველწლიური მოხსენებით, რომელშიც მან წარმოადგინა ამერიკის პოლიტიკის ახალი კონცეფცია, რომლის მიხედვითაც ევროპული კოლონიალიზმი უნდა დამთავრებულიყო დასავლეთ ნახევარსფეროში. დოქტრინის მოქმედება გამოვლინდა ამერიკის არაერთი პრეზიდენტის სტრატეგიებში: ულის გრანტი, თეოდორ რუზველტი, ჯონ ფიცჯერალდ კენედი, რონალდ რეიგანი. მონრომ გამოჰყო ძველი და ახალი მსოფლიო, რომლებიც ერთმანეთისგან საზოგადოებრივპოლიტიკური სისტემებით განსხვევდებოდნენ და შესაბამისად, ერთმანეთის საქმეებში არ უნდა ჩარეულიყვნენ. მან ჩამოაყალიბა ოთხი ძირითადი სფერო, რომელსაც ეს დოქტრინა მოიცავდა: ამერიკის შეერთებული შტატები არ ჩაერეოდა ევროპულ ძალების არც საშინაო საქმეებში და არც ომებში, მაგალითად, მიმდინარე ომში საბერძნეთსა და ოსმალეთის იმპერიას შორის. ამერიკის შეერთეული შტატები არ ჩაერთვებოდა ასევე იმ კოლონიებისა თუ დამოუკიდებელი წარმონაქმნების საქმეებში, რომლებიც დასავლეთ ნახევარსფეროში მდებარეობდნენ. დასავლეთ ნახევარსფეროში ახალი კოლონიების წარმოქმნა არ უნდა მომხდარიყო. ევროპული ძალების ნებისმიერი სახის ქმედება, რომელიც მიზანმიმართული იქნებოდა გავლენის მოსაპოვებლად და ნებისმიერი ლათინოამერიკული ერის დასაპყრობად, იქნებოდა გაგებული, როგორც ქმედება ამერიკის შეერთებული შტატების წინააღმდეგ.