მონღოლთა სომხეთი
მონღოლთა სომხეთი, ან ილხანთა სომხეთი — აღნიშნავს პერიოდს, როდესაც სომხეთი (საქართველოს სამეფოსთან გაერთიანების დროს) და კილიკიის სომხური სამეფო 1230-იან წლებში მონღოლთა იმპერიის (მოგვიანებით ილხანატი) მეხარკეები და ვასალები გახდნენ. სომხეთი და კილიკია დარჩნენ მონღოლთა გავლენის ქვეშ დაახლოებით 1335 წლამდე. გვიანდელი ჯვაროსნული ლაშქრობების პერიოდში (1250-1260-იანი წლები) არსებობდა ხანმოკლე სომხურ-მონღოლური ალიანსი, რომელიც ჩართული იყო ზოგიერთ კომბინირებულ სამხედრო ოპერაციებში მათი საერთო მტრის, მამლუქების წინააღმდეგ. მათ წარმატებას მიაღწიეს ბაღდადის ალყაში (1258), მაგრამ რვა წლის შემდეგ დამარცხდნენ. სომხური მოწოდებები უფრო ფართო ქრისტიანულ-მონღოლური ალიანსის შესახებ მამლუქის ისლამის წინააღმდეგ, რომელსაც მხარს უჭერდა განსაკუთრებით ჰაიტონ კორიკუსი, უგულებელყოფილი იყო ლევანტის ლათინური ძალების მიერ, რამაც გამოიწვია ევროპის ჯვაროსნული სახელმწიფოების დაღუპვა და მთლიანობაში ჯვაროსნული ლაშქრობების გარდაუვალი მარცხი.