ლურჯ-თეთრი ფაიფური
ლურჯ-თეთრი ფაიფური (ჩინ.: 青花) — თეთრი თიხის ფაიფური, რომელიც გაფორმებულია ლურჯი საღებავით, განსაკუთრებით გამოიყენება კობალტის ოქსიდი. საქართველოს ეროვნული მუზეუმის ფაიფურის ფონდში მრავლად არის თეთრ ფონზე ლურჯი კობალტით მოხატული ჭურჭელი, ე. წ. ლურჯ-თეთრი ფაიფური. ჩინური ფაიფურის ხელოვნების განვითარებაში უდიდესი მნიშვნელობის მოვლენა იყო ჭიქურსქვედა ლურჯი კობალტის საღებავით მოხატული ფაიფურის შექმნა. კობალტი ჩინეთში იუანის დინასტიის მმართველობის პერიოდში (1279 – 1368) ჩნდება და მკვიდრდება. იგი ირანიდან შემოვიდა და მუსლიმანურ საღებავს უწოდებდნენ. თავდაპირველად კობალტი არაბ და ირანელ ვაჭრებს შემოჰქონდათ და ძალიან ძვირად ფასობდა. შემდეგ ადგილობრივი, ჩინური კობალტის გამოყენება დაიწყეს. კობალტი ჩინეთის რამდენიმე რეგიონში მოიპოვებოდა. განსაკუთრებით დიდი რაოდენობით კი ცინდენჩჟენში. იმპორტული (ირანული) კობალტისგან განსხვავებით, რომელიც მუქი ლურჯი ფერისა იყო, ჩინური კობალტი ღია ლურჯი ფერისა ან მონაცრისფროა. კობალტით შემკული მონოქრომული ფაიფური მინისა და ცინის ხანაშიც მზადდებოდა. ფაიფური ლურჯი ჭიქურსქვედა მოხატულობით ძალიან პოპულარული იყო, როგორც ჩინეთში, ისე მის ფარგლებს გარეთ. საექსპორტო ფაიფურის დიდი ნაწილი სწორედ ლურჯად მოხატული ფაიფურისგან შედგებოდა. ლურჯი კობალტით შემკული ჭურჭლის მოხატვის თემატიკა საკმაოდ მრავალფეროვანია: დრაკონი, ცილინი, ფენიქსი, სხვადასხვა ცხოველი, ფრინველი, თევზი და სხვ. ხშირად გამოსახავდნენ პეიზაჟებსაც. ჩინური ფერწერის პეიზაჟი ევროპულისაგან განსხვავდება. ჩინელი მხატვრები პეიზაჟს, ევროპელების მსგავსად, ნატურიდან კი არ „წერდნენ“, არამედ ნანახს თავიანთი აღქმის „პრიზმაში“ ატარებდნენ და ისე გადმოჰქონდათ ტილოზე, ფაიფურზე, აბრეშუმზე და სხვ. ფაიფურზე გამოსახული პეიზაჟები კარგადაა შეხამებული ფაიფურის ნივთის ფორმასთან. XVIII საუკუნის ნაწარმში, პეიზაჟი ზოგჯერ დაწახნაგებული ნივთის ერთ ან რამდენიმე სიბრტყეზეა მოთავსებული, ხშირად რომელიმე სხვა თემასთან მონაცვლეობით, ეს „სხვა თემა“ უმეტესად ყვავილები ან წარწერებია. პეიზაჟების თემატიკა საკმაოდ მრავალფეროვანია: ადამიანთა ჯგუფური სცენები სასახლის ცხოვრებიდან, ისტორიული და მითოლოგიურ სიუჟეტები და სხვა. ფაიფურის ფონდში დაცული კობალტით მოხატული ჭურჭლიდან ყველაზე ადრეულია ლანგარი. იგი მოთეთრო მონაცრისფრო ჭიქურითაა დაფარული, მოხატულია ურჩხულებითა და ე.წ. ჩინური ღრუბლებით. ცენტრში გამოსახულია ურჩხული ღრუბლებსა და ოთხ მცენარეულ მედალიონში. ლანგარი მარკირებულია - ძირზე, გარედან, გამოსახულია მარკა _ სამმაგ ოთხკუთხა ჩარჩოში ჩასმული იეროგლიფები, რომლებიც დიდი ორმაგი წრითაა შემოფარგლული. თუ გავითვალისწინებთ ლანგრის ფორმას, კეცის სისქეს, ფერსა და მოხატულობას, ლანგარი ადრეული ან შუა მინის ხანით უნდა დათარიღდეს. მარკა კი გვაფიქრებინებს, რომ იგი კერძო საწარმოშია დამზადებული. ჩინელებმა ფაიფურის მარკირება მინის ეპოქიდან დაიწყეს. როგორც წესი, მარკა ექვსი იეროგლიფით გამოისახებოდა. მარკაში მოცემული იყო დინასტიის დასახელება და მმართველი იმპერატორის დევიზი. ადრეულ და შუა მინის (1368-1521) ხანაში ამ ექვს იეროგლიფს ორმაგ წრეში სვამდნენ. გვიანი მინის ხანისთვის (1522-1644), ასევე ექვსნიშნა დამღაა დამახასიათებელი, ოღონდ იგი არ არის წრეში ჩასმული. მარკა ლურჯი ჭიქურსქვედა კობალტით იწერებოდა. ცინის დინასტიის მმართველობის დასაწყისში მარკირებული ფაიფური შედარებით ნაკლებად მზადდებოდა. ამის მიზეზი 1667 წლის ბრძანებულება იყო, რომლის ძალითაც კერძო საწარმოებს თავიანთ ნაწარმზე მმართველი იმპერატორის დევიზის ამსახველი მარკის გამოსახვა აეკრძალათ. ამიტომ კერძო საწარმოები ჭურჭლის ძირზე მარკის ნაცვლად „რვა ძვირფასეულობიდან“ ერთ-ერთს გამოსახავდნენ, უფრო ხშირად ათასფურცელას ფოთოლს ან რომბს. XVI საუკუნის დასასრულიდან XVIII საუკუნის პირველ ნახევრამდე ფაიფურზე ისეთი მარკებიც გვხვდება, რომლებიც კეთილი სურვილების გამომხატველი შინაარსის მქონე წარწერებითაა დამშვენებული. ზოგჯერ მარკა ინფორმაციას იძლეოდა ნივთის დანიშნულების შესახებ, აგრეთვე იმ ადგილისა და სახელოსნოს შესახებ, სადაც ნივთი იყო დამზადებული. მაგრამ ფაიფურის დამამზადებელი ოსტატის სახელი მარკაში ძალიან იშვი