კლემენტინ ბელგიელი
კლემენტინ ბელგიელი (ფრანგ. Clémentine Albertine Marie Léopoldine, ნიდერლ. Clementina Albertina Maria Leopoldina; 30 ივლისი, 1872; — გ. 8 მარტი, 1955) — ბელგიის პრინცესა და ვეტინის საგვარეულოს წევრი. 1910 წელს დაქორწინდა ნაპოლეონ ვიქტორ ჟერომ ფრედერიკ ბონაპარტზე და გახდა ბონაპარტების საგვარეულოს ერთ-ერთი წარმომადგენელი., იყო ბელგიის მეფის, ლეოპოლდ II-ისა და დედოფალი მარია ჰენრიეტა ავსტრიელის მესამე ქალიშვილი. მოზარდობისას კლემენტინს შეუყვარდა თავისი ბიძაშვილი ბელგიის პრინცი ბოდუენი. ახალგაზრდა მამაკაცი, რომელსაც არ ჰქონდა იგივე გრძნობები პრინცესას მიმართ, პნევმონიით გარდაიცვალა 1891 წელს, 21 წლის ასაკში. კლემენტის დედასთან შედარებით, უფრო ახლო ურთიერთობა ჰქონდა მამასთან. 1896 წელს მამამისმა სურვილი გამოთქვა რომ იგი დაექორწინებინა რუპრეხტზე, ბავარიის გვირგვინოსან პრინცზე, მაგრამ კლემენტინმა უარი თქვა მასთან ქორწინებაზე. წლების განმავლობაში კლემენტინი მარტოხელა იყო. დაახლოებით 1902 წელს, დედოფალ მარი ჰენრიეტას გარდაცვალებიდან მალევე, მას გაუჩნდა გრძნობები პრინც ნაპოლეონ ვიქტორ ბონაპარტის მიმართ. იტალიის სამეფო ოჯახის მხარდაჭერის მიუხედავად, მეფე ლეოპოლდ II-მ, საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკის შიშის გამო, უარი თქვა ამ ქორწინებაზე. კლიმენტინმა ნაპოლეონზე დაქორწინება მამის გარდაცვალებამდე ვერ შეძლო. მათი ქორწინება საბოლოოდ შედგა 1910 წელს, მას შემდეგ რაც ბელგიის ახალმა მმართველმა, მისმა ბიძაშვილმა მეფე ალბერტ I- მა თანხმობა მისცა ქორწინებისთვის. ახალდაქორწინებულები ბრიუსელში, ავენიუ ლუიზში გადავიდნენ საცხოვრებლად. მათ ორი შვილი ჰყავდათ: მარი კლოტილდი, რომელიც დაიბადა 1912 წელს, ხოლო 2 წლის შემდეგ, 1914 წელს ეყოლათ ლუი ჯერომი. როდესაც პირველი მსოფლიო ომი დაიწყო, კლემენტინმა და მისმა ოჯახმა დიდ ბრიტანეთს შეაფარეს თავი, ისინი ეუხენია დე მონტიხოს ყოფილ რეზიდენციაში მიიყვანეს. კლემენტინი ბიძაშვილთან ელიზაბეთ ბავარიელთან, ბელგიის დედოფალთან ერთად, აქტიურად იყო ჩართული წითელი ჯვრის მოძრაობაში. 1918 წლის 11 ნოემბრის კომპიენის ზავის შემდეგ კლემენტინი ბელგიაში დაბრუნდა. ნაპოლეონი და კლემენტინი ნამიურის პროვინციაში ცხოვრობდნენ, სადაც 4 წლის განმავლობაში მნიშვნელოვანი საქველმოქმედო ღონისძიებებს ატარებდნენ. კლემენტინი ხშირად სტუმრობდა ტურინსა და რომს იტალიის სამეფო ოჯახთან ერთად. 1926 წელს ნაპოლეონი ინსულტიდან ერთი კვირის შემდეგ გარდაიცვალა. კლემენტინს დამოუკიდებლად მოუწია ორი შვილის აღზრდა. 1937 წლიდან კლემენტინი სულ უფრო ხშირად რჩებოდა საფრანგეთში, სწორედ რონჩინში იყო 1939 წლის სექტემბერში, როდესაც მეორე მსოფლიო ომი გამოაცხადეს. როგორც კი შეძლო, გაემგზავრა საფრანგეთში და დარჩა იქ, რადგან 1940 წელს ბელგიაში შეჭრის შემდეგ შეუძლებელი იყო თავის ქვეყანაში დაბრუნება. 1945 წლის შემდეგ კლემენტინმა დატოვა რონჩინი და თავისი დროის უმეტეს ნაწილს სავოიასა და საფრანგეთის რივიერაზე ატარებდა, სადაც იგი 1955 წელს, 82 წლის ასაკში გარდაიცვალა.