პოზიტიური თავისუფლება
პოზიტიური თავისუფლება — იმ შესაძლებლობის ფლობა, რომელიც საშუალებას მოგვცემს ვიმოქმედოთ საკუთარი თავისუფალი ნების საფუძველზე, მაშინ როდესაც, ამ უკანასკნელის საპირისპიროდ, ნეგატიური თავისუფლება გვევლინება, როგორც საკუთარი ნების თავისუფლება გარე წინააღმდეგობების მიმართ. პოზიტიური თავისუფლების კონცეფცია შესაძლოა ასევე მოიცავდეს თავისუფლებას გარე იძულებისგან. ჩვენს ყოველდღიურობაზე გავლენის მქონე სოციალური ზეწოლისა და ჩვენი ინდივიდუალური არჩევანის გააზრება წარმოადგენს პოზიტიური თავისუფლების მთავარ, ცენტრალურ იდეასა და ცნებას, ვინაიდან იმისათვის, რომ იყოს თავისუფალი, პიროვნება თავისუფალი უნდა იყოს იმ სოციალური დოგმებისა და წნეხისაგან, რომელნიც გავლენას ახდენენ პიროვნების თავისუფალ ნებაზე. სტრუქტურულად კლასიზმი, სექსიზმი, ეიჯიზმი, ეიბლიზმი და რასიზმი წარმოადგენენ დისკრიმინაციის იმ ნიშნებს, რომელთაც თავისუფლად შეუძლიათ დააბრკოლონ და ჩაახშონ პიროვნების თავისუფალი ნება. გამომდინარე იქიდან, რომ პოზიტიური თავისუფლება ძირითადად დაკავშირებულია სოციოლოგიური უფლების (იგულისხმება პირთა მოქმედება მათი დამოუკიდებელი და თავისუფალი ნების შესაბამისად) ფლობასთან, ის ზრდის მოქალაქეთა შესაძლებლობას მონაწილეობა მიიღონ სახელმწიფოს მართვის პროცესში და მათ ერთის მხრივ გააჩნდეთ, ხოლო მეორეს მხრივ, აფიქსირებდნენ საკუთარ ხმასა და ინტერესებს, იმოქმედონ და მოიპოვონ ფართო მასების აღიარება. ესაია ბერლინის ნარკვევი „თავისუფლების ორი გაგება“ (გამოქვეყნდა - 1958 წელს) საყოველთაოდ აღიარებულია, როგორც ნაშრომი, სადაც პირველად მოხდა პოზიტიური და ნეგატიური თავისუფლების ცალსახა და მკაფიო გამიჯვნა.