ჯანდაცვა ჩრდილოეთ კორეაში
ჯანდაცვა კორეის სახალხო-დემოკრატიულ რესპუბლიკაში—სამედიცინო დაზღვევისა და ეროვნული სამედიცინო მომსახურების სისტემა. სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა ჩრდილოეთ კორეაში 2016 წლისთვის 71,69 წელია. მიუხედავად იმისა, რომ ჩრდილოეთ კორეა კლასიფიცირებულია, როგორც დაბალშემოსავლიანი ქვეყანა, ჩრდილოეთ კორეაში გარდაცვალების მიზეზების სტრუქტურა (2013 წ.) მსგავსხვა დაბალი შემოსავლის მქონე ქვეყნების სტრუქტურისაგან განსხვავებულია. იგი უფრო ახლოსაა გლობალურ საშუალო მაჩვენებელთან, არაგადამდები დაავადებებით, როგორიცაა გულსისხლძარღვთა დაავადებები. მათზე  სიკვდილიანობის ორი მესამედი მოდის. 2013 წლის კვლევამ აჩვენა, რომ ჩრდილოეთ კორეაში ჯანმრთელობის ზუსტი მდგომარეობის გაგების ყველაზე დიდი დაბრკოლება სანდო მონაცემებისა და საიმედო წყაროს ნაკლებობაა. კორეის სახალხო-დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობა აცხადებს, რომ ის უზრუნველყოფს უფასო სამედიცინო მომსახურებას ყველა მოქალაქისთვის, თუმცა The Week ირწმუნება, რომ ის მხოლოდ მათთვისაა, ვინც თანხას იხდის.  ქვეყნის საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის ხარისხის შესახებ არსებობს ურთიერთსაწინააღმდეგო ინფორმაცია. 2010 წლის აპრილში ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის (WHO) გენერალური დირექტორი მარგარეტ ჩანი ჩრდილოეთ კორეას ეწვია და განაცხადა, რომ ჩრდილოეთ კორეის ჯანდაცვის სისტემა "განვითარებადი ქვეყნებისათვის შესაშურია", ექიმებისა და ექთნების რაოდენობა საკმარისია. ამასთან, სკეპტიკოსი დამკვირვებლები ამტკიცებენ, ისეთი სპეციალურ წარმომადგენლობებს, როგორებიცაა ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაცია და გაერო, არ სურთ გააკრიტიკონ ჩრდილოეთ კორეაში არსებული ვითარება იქ მათი საქმიანობის შეწყვეტის რისკის გამო.  Amnesty International– ის გზავნილი კიდევ უფრო ეწინააღმდეგება მარგარეტ ჩანის შეტყობინებებს. ამ მოხსენებას საფუძვლად დაედო ინტერვიუები ჩრდილოეთ კორეის მოქალაქეების, რომლებმაც დატოვეს ქვეყანა და  უცხოელი ჯანდაცვის მუშაკების , რომლებიც მუშაობდნენ ჩრდილოეთ კორეაში. ამასთან,  ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციამ  გააკრიტიკა Amnesty International– ის ანგარიში  უწოდა რა მას  „არამეცნიერული და მოძველებული“. ზოგადად, Amnesty International– ის თანახმად,  ჩრდილოეთ კორეაში  ჯანდაცვის მთელი სისტემა სრულად ფინანსდება მთავრობის მიერ, სამედიცინო აღჭურვილობის უმეტესი ნაწილი სავალალო მდგომარეობაშია. არ ხდება წყლისა და ელექტროენერგიის საიმედო მიწოდება.აღჭურვილობისა და მედიკამენტების ნაკლებობა ნიშნავს, რომ მრავალი ოპერაცია ტარდება ანესთეზიის გარეშე.