ჯონსის კანონი
ჯონსის კანონი-ორგანული აქტი, რომელიც მიიღო შეერთებული შტატების კონგრესმა. ასევე ცნობილი როგორც ჯონსის აქტი, ფილიპინების ავტონომიის აქტი და 1916 წლის 29 აგვისტოს კონგრესის აქტი. კანონმა ჩაანაცვლა 1902 წლის ფილიპინების ორგანული აქტი და მოქმედებდა როგორც ფილიპინების კონსტიტუცია მისი ამოქმედებიდან 1934 წლამდე, სანამ მიღებულ იქნა ტაიდინგს-მაკდაფის აქტი. ჯონსის კანონით შეიქმნა ფილიპინების პირველი სრულად არჩეული საკანონმდებლო ორგანო. კანონი ამოქმედდა შეერთებული შტატების 64-ე კონგრესის მიერ 1916 წლის 29 აგვისტოს და შეიცავდა პირველ ოფიციალურ დეკლარაციას შეერთებული შტატების ფედერალური მთავრობის ვალდებულების შესახებ ფილიპინების დამოუკიდებლობის მინიჭების შესახებ. ეს იყო ჩარჩო „უფრო ავტონომიური მთავრობისთვის“, რომელსაც გარკვეული პრივილეგიები ეკუთვნოდა შეერთებულ შტატებს მისი სუვერენული უფლებებისა და ინტერესების დასაცავად, შეერთებული შტატების მიერ დამოუკიდებლობის მინიჭებისთვის მზადებაში. კანონი ითვალისწინებს, რომ დამოუკიდებლობის მინიჭება მოხდება მხოლოდ „როგორც კი შეიქმნება სტაბილური მთავრობა“, რომელიც თავად შეერთებული შტატების მთავრობას უნდა განესაზღვრა. კანონმა ასევე შეცვალა ფილიპინების საკანონმდებლო ორგანო ფილიპინების პირველ სრულად არჩეულ ორგანოდ და ამიტომ გახადა იგი უფრო ავტონომიური აშშ-ს მთავრობისგან. 1902 წლის ფილიპინების ორგანული აქტი ითვალისწინებდა არჩეულ ქვედა პალატას (ფილიპინების ასამბლეას), ხოლო ზედა პალატა (ფილიპინების კომისია) დაინიშნა. ჯონსის კანონი ითვალისწინებდა ორივე პალატის არჩევას და შეიცვალა ფილიპინების ასამბლეის სახელი წარმომადგენელთა პალატაში. აღმასრულებელ ხელისუფლებას კვლავ ხელმძღვანელობდა ფილიპინების დანიშნული გენერალური გუბერნატორი, ყოველთვის ამერიკელი. 1916 წლის 3 ოქტომბერს ჩატარდა არჩევნები ახლადშექმნილი ფილიპინების სენატისთვის. ფილიპინების ასამბლეის არჩევნები უკვე ჩატარდა 1916 წლის 6 ივნისს და ამ არჩევნებში არჩეულები კანონით გახდნენ წარმომადგენელთა პალატის წევრები.