მე და ღამე
„მე და ღამე“ — გალაკტიონ ტაბიძის ლექსი, რომელიც დათარიღებულია 1913 წლით. იგი შესულია 1914 წელს ქუთაისში გამოცემულ გალაკტიონის ლექსთა პირველ კრებულში. ეს ლექსი ერთ-ერთია იმ ნაწარმოებთაგან, რომელშიც მძაფრად ვლინდება გალაკტიონის მარტოსულობისა და სულიერი ობლობის ტრაგიზმი. გალაკტიონის ადრინდელ ლირიკაში ეს ლექსი ასევე ერთ-ერთი მკაფიოდ გამორჩეული ქმნილებაა ლირიკული განცდის უშუალობითა და გულწრფელობით, პოეტური ოსტატობის დახვეწილი და ნატიფი კულტურით. იმის გამო, რომ ამ ლექსში გალაკტიონის რამდენიმე ადრეულ ლირიკულ ლექსთან ერთად ყველაზე მეტად ვლინდება პოეტის მსოფლმხედველობა, იგი ყოველთვის ლიტერატურული კრიტიკის განსაკუთრებული ყურადღების ობიექტი იყო. ეს ლექსი იმთავითვე იყო და დღესაც არის ერთ-ერთი ყველაზე გახმაურებული და, გალაკტიონისთვის, ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი ლექსი. გალაკტიონი აუღელვებლად ვერასოდეს იგონებდა ამ ლექსს. მან მისდამი საკუთარი დამოკიდებულება პოეზიის საგნად აქცია („ან „მესაფლავეს“ რისთვის მღეროდი, ან ვინ ისმენდა ჩემს „მე და ღამეს““). თავის გვიანდელ ჩანაწერებსა და დღიურებშიც მუდამ რაღაცნაირი სიამაყით იხსნებდა ხოლმე და „რჩეულებშიც“ უთვალსაჩინოეს ადგილს მიუჩენდა ხოლმე. ეს იყო სულით ობლობის, მარტოობის თემაზე შექმნილი გალაკტიონის პირველი ნაწარმოები, რომლითაც გაემიჯნა როგორც წინაპართა გავლენას, ისე ასაკისმიერ ბუნდოვან განცდებს, და მარტოსულობა საკუთარ მსოფლმხედველობრივ ფაქტად აქცია.