სოფლის მეურნეობა ირანში
ირანის ტერიტორიის თითქმის ⅓ ფერმებისთვის გამოსადეგია, თუმცა უნაყოფო ნიადაგისა და წყლის განაწილების ნაკლოვანების გამო ბევრი ტერიტორია კულტივაციისთვის არ გამოიყენება. ქვეყნის ტერიტორიის მხოლოდ 12% გამოიყენება სათესებად, ბაღებად და ვენახებად, თუმცა ირიგაცია კულტივირებული მიწების ⅓-ზე ნაკლებზეა გაყვანილი. დანარჩენ ტერიტორიაზე მშრალი ფერმებია გავრცელებული. სოფლის მეურნეობის პროდუქტების 92% წყალზეა დამოკიდებული. ირანში ყველაზე ნაყოფიერი ნიადაგი დასავლეთ და ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილშია. ქვეყნის სურსათის უსაფრთხოების ინდექსი 96%-ს უდრის. ქვეყნის ტერიტორიის დაახლოებით 3% სათიბ-საძოვრებად გამოიყენება. საძოვრები მეტწილად ნახევრად მშრალ მთიანეთებსა და ცენტრალური ირანის დიდი უდაბნოების ირგვლივ მდებარე ტერიტორიებზე მდებარეობს. არასასოფლო-სამეურნეო ტერიტორიას 53% უკავია: ქვეყნის ტერიტორიის 39% უდაბნოებით, მარილის ტბებითა და შიშველი კლდოვანი მთებითაა დაფარული, რომლებიც სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულებით არ გამოიყენება. 7% ტყეებითაა დაფარული. კიდევ 7% ქალაქებს, სოფლებს, სამრეწველო ტერიტორიებსა და გზებს უკავია. XX საუკუნის ბოლოს სოფლის მეურნეობის წილი მთლიან შიდა პროდუქტში დაახლოებით 20%-ს შეადგენდა. ფერმების დიდი ნაწილი პატარაა, 25 აკრზე ნაკლებია, ეკონომიკურად მომგებიანი ნაკლებადაა, რასაც დიდ ქალაქებში ფართომასშტაბიანი მიგრაცია სდევს თან. წყლის სიმწირესთან და ნიადაგის უნაყოფობასთან ერთად, თესლებიც დაბალი ხარისხისაა და სოფლის მეურნეობის ტექნოლოგიაც ნაკლებადაა განვითარებული.