ანექსია
ანექსია (ლათ. annexio - „შეერთება“) — ერთი სახელმწიფოს მიერ სხვა ქვეყნის ტერიტორიის ან მისი ნაწილის მითვისება ძალით ან მისი გამოყენების მუქარით. ანექსია წარმოადგენს სახელმწიფოს მიერ თავისი ტერიტორიის მიღმა სხვა ტერიტორიაზე საკუთარი სუვერენიტეტის გავრცელების გამოცხადებას. სეცესიისგან განსხვავებით, როდესაც მოცემული ტერიტორიის გადაცემა ან/და გაყიდვა ხელშეკრულების საფუძველზე ხდება, ანექსია არის სახელმწიფოს მხრიდან ცალმხრივი ქმედება რეალურად მისი კონტროლირებადი ტერიტორიის შეერთების და ამ აქტის სახალხო ლეგიტიმაციით აღიარების ნაბიჯებით. ჯერ კიდევ XX საუკუნის დასაწყისში ანექსია განიხილებოდა, როგორც გამარჯვებული სახელმწიფოს კანონიერი უფლება. გაეროს წესდებით, ძალის გამოყენებისა და დამუქრების აკრძალვასთან ერთად უკანონოდ გამოცხადდა ანექსიაც. თანამედროვე საერთაშორისო სამართლის ნორმებით, ანექსია, როგორც ტერიტორიის შეძენის ფორმა, უკანონო ქმედებად არის მიჩნეული. იგი აგრესიის ერთ-ერთ სახეს წარმოადგენს. ანექსია განსხვავდება ოკუპაციისაგან, რადგან ის გულისხმობს ტერიტორიის კუთვნილების საკითხში იურიდიულ ცვლილებებს. მაგ: 1878 წლიდან ბოსნია და ჰერცეგოვინა ოკუპირებული იყო ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის მიერ, მაგრამ მისი ანექსირება ანუ იურიდიული დაკანონება მოხდა მხოლოდ 1908 წელს, მანამდე ის ფორმალურად ითვლებოდა ოსმალეთის იმპერიის ტერიტორიად. ანექსიას უმეტესწილად წინ უსწრებს ტერიტორიის დაპყრობა და მისი სამხედრო ოკუპაცია. თუმცა, 1938 წელს გერმანიის მიერ ავსტრიის ანექსია (ანშლუსი) არა რეალური სამხედრო აქტივობით მოხდა, არამედ ძალის გამოყენების მუქარით. თუმცა სამხედრო ოკუპაცია არ ნიშნავს იმას, რომ ის აუცილებლად ანექსიით დასრულდება. მაგალითისთვის, მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, გერმანიის კაპიტულაციით მისი ტერიტორიების მოკავშირე ძალების მიერ ოკუპაცია გერმანიის ანექსიით არ დასრულებულა. სამხედრო ოკუპაცია გადაიზრდება ანექსიაში, როდესაც ანექსორი ქვეყანა ოფიციალურ განცხადებას გააკეთებს ოკუპირებულ ტერიტორიაზე საკუთარი სუვერენულობის განვრცობის შესახებ და რომ ეს სუვერენიტეტი ამ ტერიტორიაზე მომავალშიც შენარჩუნდება. ისრაელმა მსგავსი განცხადება გააკეთა 1981 წელს გოლანის მაღლობების ანექსიისას და ასევე, რუსეთმა 2014 წელს უკრაინის ყირიმის ავტონომიური რესპუბლიკის ანექსიისას. სამხედრო ძალის არალეგალური გამოყენების შემდეგ ანექსიას გაეროს ქარტია გმობს. ანექსიამდე შეიძლება არსებობდეს იმგვარი პირობები, რომ ტერიტორიის დაპყრობა და სამხედრო ოკუპაცია არ გახდეს აუცილებელი. მაგალითად, 1910 წელს იაპონიამ მისი პროტექტორატი კორეის ანექსია მხოლოდ ოფიციალური განცხადებით მოახდინა; სანამ 1925 წელს სვალბარდის კუნძულების ანექსიას მოახდენდა, ნორვეგიამ ამ კუნძულების ფლობაში კონკურენტ ძალებთან ხელშეკრულების დადებით ისინი გაანეიტრალა. ასევე, მშვიდობიანი ანექსია იყო XIX საუკუნეში, აშშ-ის მიერ ჰავაის კუნძულების მიერთება. ჰავაის მმართველობა თავის ტერიტორიაზე ამერიკულ ხელისუფლებას დათანხმდა. ანექსიის პროცესის ფორმალური მხარე საერთაშორისო სამართლით არ არის განსაზღვრული, მას უმეტესწილად ანექსორი ქვეყნის კონსტიტუციური კანონი აწესრიგებს. 1936 წელს, იტალიის მიერ ეთიოპიის ანექსია იტალიის მეფის განკარგულებით განხორციელდა. კონგრესის რეზოლუციებზე დაფუძნებით მოხდა აშშ-ის მიერ 1845 წელს ტეხასის და 1898 წელს ჰავაის ანექსიაც. თუმცა ანექსიის საბოლოო ლეგალიზება ხდება საერთაშორისო ორგანიზაციებისა და აქტორების მხრიდან მისი აღიარებით.