პეტრე II პეტროვიჩ-ნეგოში
პეტრე II პეტროვიჩ-ნეგოში (სერბული კირილიცა Петар II Петровић-Његош; 13 ნოემბერი, 1813 წელი, ნეგუში, მონტენეგროს პრინცი-საეპისკოპოსო — 31 ოქტომბერი, 1851 წელი, ჩეტინჯე, მონტენეგროს პრინცი-საეპისკოპოსო) - მონარქი, პოეტი და ფილოსოფოსი, რომლის შემოქმედება სერბულ ლიტერატურაში ყველაზე მნიშვნელოვნად ითვლება. ნეგოში დაიბადა ჩერნოგორიის მაშინდელ დედაქალაქ ჩეტინჯეს მახლობლად, სოფელ ნეგუშში. იგი განათლებას იღებდა მონტენეგროს რამდენიმე მონასტერში და გახდა ქვეყნის სულიერი და პოლიტიკური ლიდერი ბიძა პეტრე I- ის გარდაცვალების შემდეგ, მისი ხელისუფლების წინააღმდეგ ყოველგვარი თავდაპირველი შიდა წინააღმდეგობის აღმოფხვრის შემდეგ, იგი კონცენტრირებული იყო მონტენეგროს ტომების გაერთიანებაზე და ცენტრალიზებული სახელმწიფოს შექმნაზე. მან შემოიღო რეგულარული დაბეგვრა, ჩამოაყალიბა პირადი დაცვა და განახორციელა ახალი კანონების სერია. მისი საგადასახადო პოლიტიკა უკიდურესად არაპოპულარული აღმოჩნდა მონტენეგროს ტომებში და იყო რამდენიმე აჯანყების მიზეზი. მისი მმართველობა განისაზღვრა ოსმალეთის იმპერიასთან მუდმივი პოლიტიკური და სამხედრო ბრძოლით, ასევე მონტენეგროს ტერიტორიის გაფართოების მცდელობებით, ამაღლებული პორტის მხრიდან უპირობო აღიარებით. იგი სერბი ხალხის გაერთიანებისა და განთავისუფლების მომხრე იყო, სურდა დაეთმო თავისი უფლებები სერბეთთან კავშირის გაცვლისა და მთელი სერბეთის რელიგიურ ლიდერად აღიარების სანაცვლოდ (სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის თანამედროვე პატრიარქის მსგავსი). ნეგოშის ყველაზე ცნობილია პოემაა Gorski vijenac (მთის გვირგვინი), რომელიც ითვლება სერბული და სამხრეთ სლავური ლიტერატურის შედევრად და სერბეთის, მონტენეგროს და იუგოსლავიის ეროვნულ ეპოსად.