შუა საუკუნეების სამზარეულო
შუა საუკუნეების სამზარეულო მოიცავს შუა საუკუნეებში სხვადასხვა ევროპული კულტურის საკვებს, კვებით ჩვევებს და სამზარეულოს ტექნიკას, რაც მეხუთედან მეთხუთმეტე საუკუნემდე გაგრძელდა. ამ პერიოდში კვების რაციონი და სამზარეულო ნაკლებად შეიცვალა, ვიდრე ადრეულ თანამედროვე პერიოდში, როდესაც ამ ცვლილებებმა თანამედროვე ევროპული სამზარეულოს საფუძველი ჩაყარა. ადრეული შუა საუკუნეების განმავლობაში მარცვლეული რჩებოდა ყველაზე მნიშვნელოვან საკვებად, რადგან ბრინჯი გვიან შემოიტანეს, კარტოფილი კი მხოლოდ 1536 წელს შემოიტანეს, მასობრივი მოხმარება გაცილებით გვიან ფიქსირდება. ქერის, შვრიის და ჭვავის პოპულარობა დიდი იყო ღარიბებში. ხორბალი მმართველი კლასებისთვის იყო. საზოგადოების ყველა წევრი მოიხმარდა ისეთ პროდუქტებს, როგორიცაა პური, ფაფა, გრუელი და მაკარონი. ლობიო და ბოსტნეული მნიშვნელოვანი დანამატები იყო ქვედა რიგის მარცვლეულზე დაფუძნებული რაციონისთვის. (ფასელოს ლობიო, დღეს "ჩვეულებრივი ლობიო") ახალი სამყაროდან იყო და შემოვიდა კოლუმბიური გაცვლის შემდეგ XVI საუკუნეში.) ხორცი უფრო ძვირი და შესაბამისად პრესტიჟული იყო. ხორცის მოპოვების ყველაზე პოპულარული ფორმა ნადირობა იყო, რომელიც გავრცელებული იყო მხოლოდ თავადაზნაურობაში. ყველაზე მეტად მოიხმარდნენ ღორის ხორცს, ქათამს და სხვა შინაურ ცხოველებს. საქონელი, რომელსაც უფრო მეტად მიწის დამუშავებისთვის იყენებდნენ, ნაკლებად გავრცელებული იყო, როგორც საკვები. ქაშაყი ჩრდილოეთ პოპულაციებში იყო ძირითადი საყრდენი - ხმელი, შებოლილი ან დამარილებული. ქაშაყის გარდა პოპულარობით სარგებლობდა სხვა მარილიანი და მტკნარი წყლის თევზებიც. ნელი ტრანსპორტირებისა და საკვების შენახვის ტექნიკამ (გაშრობის, დამარილების, შებოლვის და დამწნილების საფუძველზე) მრავალი საკვებით საქალაქთაშორისო ვაჭრობა შესაძლებელი გახადა, იმის მიუხედავად, რომ ის ძალიან ძვირი ღირდა. ამის გამო, თავადაზნაურობის საკვები უფრო მეტად იყო მიდრეკილი უცხოური გავლენისკენ, ვიდრე ღარიბი სამზარეულოსი; ეს დამოკიდებული იყო ეგზოტიკურ სანელებლებზე და ძვირადღირებულ იმპორტზე. როგორც საზოგადოების თითოეულმა საფეხურმა მიბაძა მის ზემოთ არსებულ საფეხურს, XII საუკუნიდან დაწყებული საერთაშორისო სავაჭრო და საგარეო ომების ინოვაციები თანდათანობით ვრცელდებოდა შუა საუკუნეების ქალაქების საშუალო ფენაში. გარდა ისეთი მდიდრული ნივთებისა, როგორიცაა სანელებლები, იკრძალებოდა გარკვეული საკვების მიღება კონკრეტულ სოციალურ კლასებს შორის და კანონები ამცირებდა თვალსაჩინო მოხმარებას ახალ სიმდიდრეს შორის. სოციალური ნორმები ასევე გვკარნახობდა, რომ მშრომელთა კლასის საკვები ნაკლებად დაიხვეწებოდა, რადგან ითვლებოდა, რომ ბუნებრივი მსგავსება იყო ადამიანის შრომასა და საკვებს შორის; ხელით შრომას სჭირდება უხეში, იაფი საკვები.