ბანინი
უმ ელ-ბანუ (იუმულბანუ) მირზას ასული ასადულაევა (აზერ. Ümmülbanu (Ümm-Əl-Banu) Mirzə qızı Əsədullayeva; ფრანგ. Umm-El-Banine Assadoulaeff; დ. 18 დეკემბერი, 1905, ბაქო, რუსეთის იმპერია — გ. 23 ოქტომბერი, 1992, პარიზი, საფრანგეთი) — აზერბაიჯანელი წარმოშობის ფრანგი მწერალი, აზერბაიჯანელი მილიონერის მუსა ნაღიევის შვილიშვილი და აზერბაიჯანელი ბიზნესმენისა და პოლიტიკოსის მირზა ასადულაევის ქალიშვილი. იყენებდა ფსევდონიმს — „ბანინი“-ს. ბანინი, 1923 წელს, საფრანგეთში ემიგრაციაში წავიდა, მამამისის შემდეგ, რომელიც აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის ყოფილი მინისტრი (1918 წლის დეკემბერი — 1920 წლის აპრილი) იყო. ის საცხოვრებლად ჯერ სტამბოლში გადავიდა, სადაც ქმარი მიატოვა, რომელზეც იგი იძულებულად დააქორწინეს თხუთმეტი წლის ასაკში და იქიდან პარიზში გაიქცა. პარიზში, მრავალი წლის შემდეგ, მისი ლიტერატორი ნაცნობების მოწოდებით, მათ შორის ჰენრი დე მონტერლანტის, ნიკოს კაზანძაკისის და ანდრე მალრუს, გამოაქვეყნა თავისი ნაშრომები. ბანინიმ, საფრანგეთსა და ევროპაში, აზერბაიჯანის ისტორიისა და კულტურის პოპულარიზება დაიწყო. მისი ყველაზე ცნობილი ნამუშევრებია „კავკასიური დღეები“ და „პარიზის დღეები“. ბანინი, რომელიც გერმანელი მწერლის ერნსტ იუნგერისა და რუსი მწერლის ივანე ბუნინის მეგობარი იყო, თავის წიგნებში კათოლიციზმზე შებრუნებას აღწერს. გარდაცვალებამდე, ბანინიმ რამდენიმე სტატია მიუძღვნა აზერბაიჯანში შექმნილი სიტუაციის შესახებ. გარდაიცვალა 1992 წლის 23 ოქტომბერს, 86 წლის ასაკში.