ექო-მეხსიერება
ექო-მეხსიერება — აუდიტორული ინფორმაციისთვის (ხმების) დამახასიათებელი სენსორული მეხსიერების რეგისტრია. სენსორული მეხსიერება იმ ხმის, რომელიც ადამიანებმა ახლახან აღიქვეს, ექო-მეხსიერების ფორმას წარმოადგენს. ვიზუალური მეხსიერებისაგან განსხვავებით, რომლის შემთხვევაშიც თვალს შუძლია განმეორებით აღიქვას სტიმული, აუდიტორული სტიმულის მსგავსი აღქმა არ ხდება. საერთო ჯამში, ექო-მეხსიერების მოგონებები ოდნავ უფრო დიდი ხნის განმავლობაში ინახება, ვიდრე ხატისებრი მეხსიერების (ვიზუალური მეხსიერება). აუდიტორული სტიმულები სათითაოდ აღიქმება ყურის მიერ, შემდეგ ხდება დამუშავება და გაგება. მაგალითად, რადიოს მოსმენა ძალიან განსხვავდება ჟურნალის კითხვისგან. ადამიანს მხოლოდ ერთხელ, კონკრეტული დროის მონაკვეთში შეუძლია მოუსმინოს რადიოს, ხოლო ჟურნალის გადაკითხვა ბევრჯერ არის შესაძლებელი. შეიძლება ითქვას, რომ ექო-მეხსიერება ,,შემაკავებელი რეზერვუარის“ მსგავსი კონცეფცია, რადგანაც ხმა არ მუშავდება (ან იგი შეკავებულია) მანამ, სანამ მომდევნო ბგერა არ გაისმება და მხოლოდ ამის შემდეგ იძენს ის მნიშვნელობას. ამ განსაკუთრებულ სენსორულ „მარაგს“ შეუძლია დიდი რაოდენობის აუდიტორული ინფორმაციის შენახვა, რომელიც მხოლოდ დროის მცირე მონაკვეთის (3-4 წამის განმავლობაში) ნარჩუნდება. ეს ექოსებური ხმა რეზონირდება გონებაში და მეორდება აუდიტორული სტიმულის მიღებიდან მცირე დროის განმავლობაში. ექო-მეხსიერება შიფრავს სტიმულების მხოლოდ პრიმიტიულ ასპექტებს, მაგალითად ბგერის სიმაღლეს, რომელიც განსაზღვრავს ტვინის დაუკავშირებელი რეგიონების ლოკალიზაციას.