ანტი-არტი
ანტი-არტი — თავისუფლად გამოყენებული ტერმინი მიმართული კონცეფციის მთელ წყობისკენ და დამოკიდებულებისკენ რომელიც უარყოფს ხელოვნების საწყის განსაზღვრებებს და კითხვის ქვეშ სვამს ზოგადად ხელოვნებას. პარადოქსულად, ანტი-არტს აქვს ტენდენცია რომ წინ წაუძღვეს ამ დაკითხვას და უარყოფას ხელოვნების თვალსაზრისიდან. ტერმინი ასოცირებულია დადას მიმართულებასთან და ფართო აღიარებით დაარსდა მარსელ დიუშანის მიერ 1914 წელს, როდესაც მან დაიწყო „უკვე შექმნილი საგნების“ გამოყება ხელოვნებაში. ტერმინი მოგვიანებით იქნა გამოყენებული კონცეპტუალურ არტში 60-იან წლებში. მათ ეს აღწერეს როგორც პენსიაზე გასვლა, მატ აღარ უნდოდათ იმ პროდუქტის კეთება, რომელიც გაიყიდებოდა. გამოთქმამ ანტი-არტი შეიძლება მიიღოს ან არ მიიღოს ტრადიციული ფორმა ან შეხვდეს კრიტერიუმს როგორც ხელოვნების ნიმუში. ანტი-არტის შემოქმედება შესაძლოა ჩავთვალოთ რომ უარყოფს რომელიმე მხატვრული კრიტერიუმის ქვეშ ყოფნას. ანტი-არტის შემოქმედება იწუნებს ფართოდ მიღებულ მხატვრულ სტანდარტებს და აკრიტიკებს ხელოვნების კონკრეტულ ასპექტებს, როგორიცაა მაგალითად მაღალი ხარისხის მხატვრობა. ის ასევე უარყოფს რომ იმ დროინდელ მხატვრობაში არსებობდა ინდივიდუალი. ზოგი ანტი-არტის ფორმა უარყოფს ხელოვნებას მთლიანად, ან უარყოფს რომ ხელოვნება არის ცალკეული დარგი ან სპეციალიზაცია. ანტი-არტი არ არის ხელოვნების მიმართულება. თუმცა ზოგი ხელოვნების მიმართულება მიჩნეულია როგორც „ანტი-არტის“ თვისების მატარებელი. დადას მიმართულება მიჩნეულია როგორც პირველი არტი-არტ მიმართულება. თვითონ ტერმინი „ანტი-არტი“ ნათქვამია რომ მარსელ დიუშანის გამოგონილია 1914 წელს და მისი ready-made-ები ანტი-არტის პირველი მაგალითებია. ანტი-არტი საზოგადოდ იქნა მიღებული როგორც ხელოვნება, თუმცა არის ხალხი რომლებიც უარყოფენ დიუშანის ready-made-ებს, მაგალითისთვის სტაკისტები, რომლებიც საკუთარ გაერთიანებას უწოდებენ „ანტი-ანტი-არტს“.