आख्यानसाहित्यम्
आख्यानसाहित्यं संस्कृतजगति शाखान्तरवद्विकसितं समृद्धञ्च दृश्यते । आसमन्तात् ख्यायतेऽसाविति आख्यानं, तेन यद्धि लोके सर्वतः कथ्यते तदेवाख्यानं कथा वी । आख्यानस्य हि बृहत्तमो भागः, काल्पनिको भवति तत्र हि कुत्रचित्तु कुतूहलं, क्वचित्तु घटनावैचित्र्यं, क्वचित्तु हास्यविनोदः, क्वचिदुपदेशोऽथ क्वचितु रसवत्काव्यस्य छटाऽपि दृश्यते । समुदितदृष्ट्याऽऽख्यानसाहित्यं हि मानवचिन्तनस्य नितान्तविकसित रूपम् ।। तच्चख्यिानसाहित्यं द्विविधं नीतिकथा लोककथा चेति । यदेव सदुपदेशेन सति प्रवृत्त्यर्थमसतो निवृत्यर्थचे कथ्यते तन्नीतिकथायी रूपम् । रोचकाख्यानमाध्यमेन पुरुषार्थ साधनोपयकथनमेवास्योद्देश्यम् । अत्र हि प्राधान्येन सदाचाराः राजनीतिव्यवहारिकज्ञानञ्च निरूपणीयविषयाः । तद्विपरीतं लोककथायाः प्रयोजनं तु मनोरञ्जनमेव । मनुष्यसम्पादितकृत्यस्यातिरञ्जनरूपेण कथनमैव लोककथायी लक्षणम् ।। अख्यिानसाहित्यस्य प्राचीनत्वमियतया तु नैव वक्तुं शक्यते, किन्त्वेतावत्तु निश्चितमेव यदिदं सर्वेष्वपि काव्यभेदेषु प्राचीनतमम् । ऋग्देदादावपि नीति कथायीः स्वरूपं यत्र कुत्र लभ्यते । ऋग्वेदस्य देशमण्डलस्य १०८ मितसूक्ते सरमायाः पणिनीच संवादों लभ्यते, यत्र सरमा पणिनो अनदानाय उपदिशति । नीतिकथायाः स्वरूपमिदं ब्राह्मणग्रन्थेषुपनिषत्सु च लभ्यते । छान्दोग्योपनिषदि पशूनामन्नार्थं सङ्गठनं श्रूयते । तत्रैव वृषभो हँसो मैश्च जीबीले सत्यकामै ब्रह्मविद्यमुपदिशन्ति । महाभारते तु एतादृश्यः कथा यत्र तत्र लेभ्यन्तै । कैवले शान्तिपर्वण्येव द्वादश नीतिकथा लभ्यन्ते । पातञ्जलेऽपि महाभाष्ये कथानकानामुल्लेखो दृश्यते अहिनकुलं काकोलूकीयमित्यादि । जातककथास्वपि कथायस्तिथैव रूप लभ्यते ।