दैनन्दिनजीवने मनोविज्ञानस्य उपयोगः
दैनन्दिनजीवने मनोविज्ञानस्य उपयोगः मनोविज्ञानस्य उपयोगः केवलं विषयस्य छात्रैः अथवा क्षेत्रे व्यावसायिकैः एव भवति इति लोकप्रियसंकल्पनायाः विपरीतम् व्यवहारविज्ञानम् अस्माकं दैनन्दिनजीवनस्य जटिलः घटकः अस्ति मनोविज्ञानं अनुशासनरूपेण मानवसमाजस्य अन्येषां विविधक्षेत्राणां अवगमनाय उपयुज्यते यतोहि मानवव्यवहारः सर्वेषां मानवीयक्रियाणां केन्द्रपक्षः भवति तत्सह, मनुष्यैः प्रतिदिनं क्रियमाणाः लौकिकाः कार्याणि मनोवैज्ञानिकसिद्धान्तैः, अनुप्रयोगैः च मुक्ताः न भवन्ति यतोहि मानवस्य मनः केन्द्रस्थानं धारयति अस्माकं सर्वेषां प्रेरणानां इच्छानां च चालकशक्तिः अस्ति, अतः वयं दैनन्दिनकार्यक्रमेषु कथं मार्गदर्शनं कुर्मः इति सुधारणाय तस्य उपयोगः कर्तुं शक्यते । मानवसंज्ञानं, भावः, संचारः च – मानवस्य मनसः यन्त्रं – अस्माकं भौतिकसामाजिकवातावरणेषु वयं कथं आचरणं कुर्मः इति परिभाषयन्ति । मानवस्मृतिः प्रक्रियाणां समुच्चयः इति परिभाषितुं शक्यते यत् वयं कथं सूचनां कथं प्राप्नुमः, संग्रहयामः, धारयामः, पुनः प्राप्तुं च शक्नुमः यथा यदा च अस्माकं वातावरणं तस्य आग्रहं करोति एतत् एन्कोडिंग् (पर्यावरणात् संवेदीसूचनाः अस्माकं मनसा कथं संसाधिताः भवन्ति येन सा संग्रहीतुं शक्यते), भण्डारणं (सूचनायाः भण्डारणस्य परिमाणं अवधिं च निर्दिशति), पुनः प्राप्तिः (दत्तांशस्य पुनरुत्पादनं च) इति त्रिचरणीयप्रक्रियायाः अनुसरणं करोति आवश्यकतायां संगृहीतम्)। स्मृतिः मानवस्य मनसः महत्त्वपूर्णासु संज्ञानात्मकप्रक्रियासु अन्यतमा अस्ति या अस्मान् अस्माकं जीवितानुभवानाम् आधारेण सूचनां धारयितुं शक्नोति, अस्माकं जातिस्य सामूहिक-इतिहासस्य च आधारेण स्थापयितुं शक्नोति स्मृतिविषये मनोवैज्ञानिकसंशोधनं सामान्यतया स्मृतयः कथं निर्मीयन्ते, किमर्थं च कथं च विस्मृताः इति अन्वेषयति । इदं शोधं विशेषतया सामाजिकव्यावसायिकक्षेत्रेषु सहायकं भवति यत्र व्यक्तिभ्यः सूचनानां मात्रां कण्ठस्थं कर्तुं, धारयितुं च आवश्यकं भवति । यथा सामाजिकपरिवेशेषु अस्माभिः जनानां नाम, एतेषां जनानां सह पूर्वानुभवाः, वार्तालापाः इत्यादीनि स्मर्तव्यानि अपि च छात्राणां व्यावसायिकानां च स्वस्वक्षेत्रे सफलतां प्राप्तुं विशालसूचनाः कण्ठस्थीकरणस्य आवश्यकता वर्तते स्मृतेः मनोवैज्ञानिकजिज्ञासा अस्मान् शिक्षयति यत् वयं कथं स्वस्मृतिसुधारं कर्तुं शक्नुमः, एतां शक्तिं च अस्माकं लाभाय उपयोक्तुं शक्नुमः। यथा, पूर्वाभ्यासः, सूचनानां पुनरीक्षणं च उत्तमस्मरणार्थं प्रभावी रणनीतिः इति सिद्धम् अस्ति । अनुप्रास-गीता इत्यादीनि स्मरण-यन्त्राणि अपि सूचना-पुनर्प्राप्त्यर्थं सहायकानि इति ज्ञातानि सन्ति, तेषां प्रयोगः छात्रैः सैद्धान्तिक-ज्ञानं कण्ठस्थीकरणाय बहुधा भवति। संचारः इति पदं द्वयोः वा अधिकयोः व्यक्तियोः मध्ये सूचनानां आदानप्रदानं परिभाषितुं प्रयुक्तम् । संचारप्रक्रिया मुख्यतया मौखिकप्रक्रियारूपेण गृह्यते यस्मिन् लिखितसञ्चारः वा वाक् वा भवति । परन्तु सार्थकसञ्चारः मुखस्य भावः, शरीरभाषा, स्वरस्य स्वरः इत्यादीनां अनेकानाम् अवाचिकसंकेतानां उपयोगं करोति, ये सूचनां अधिकसटीकरूपेण प्रसारयन्ति एतेषां अवाचिकसंकेतानां समीचीनतया अवगमनं प्रभावीसञ्चारस्य कुञ्जी अस्ति यतोहि ते व्यक्तिनां भावनात्मकस्थितीनां विषये सूचनां प्रसारयन्ति। यथा नित्यं चञ्चलता च घबराहटं चिन्ता वा सूचयति; कठोर स्वरस्वरः क्रोधं कुण्ठां वा सूचयति, मुखयोः भ्रूभङ्गः दुःखं सूचयति। एतान् संकेतान् अवगन्तुं शक्नुवन् अस्मान् उत्तमसञ्चारकर्तृन् करोति। एतत् ज्ञानं अस्मान् स्वर-शरीर-भाषा इत्यादीनां अवाचिक-संकेतानां अधिक-मनन-प्रयोगाय अपि स्वयमेव प्रशिक्षितुं शक्नोति । यथा, केचन शारीरिकाः मुद्राः आत्मविश्वासं निश्चयं च बोधयन्ति, शिष्टस्वरं ग्रहीतुं शिक्षणं च अनेकसामाजिकपरिस्थितौ अस्माकं साहाय्यं कर्तुं शक्नोति । सामाजिकसंकेतानां समीचीनतया अवगमनं, संप्रेषणं च कस्मिन् अपि सामाजिकव्यावसायिकवातावरणे असाधारणतया प्रासंगिकं भवति अतः तस्य उपरि बलं दातव्यम्। मनोवैज्ञानिकाः प्रेरणाम् एकं बलं (मनोवैज्ञानिकं, जैविकं वा सामाजिकं) अवगच्छन्ति यत् मानवव्यवहारं प्रतीयमानानाम् आवश्यकतानां वा इच्छानां वा प्राप्तेः दिशि निर्देशयति मानवव्यवहारस्य अध्ययनरूपेण मनोविज्ञानं अनेकानि पद्धतीनि निर्धारयति येन व्यक्तिः प्रेरितः तिष्ठति, अप्रेरितभावनायाः सामना च कर्तुं शक्नोति । मनोविज्ञानस्