लुङ् लकारः
संस्कतभाषायां कालविध्यादिक्रियाः निर्मातुं लकारः इति काचित् व्यवस्था अस्ति । तत्र लकाराः दश भवन्ति ते यथा- १.लट् । २.लेट् । ३.लङ् । ४.लुङ् । ५.लिट् । ६.लिङ् (विधिलिङ् च आशिर्लिङ्) । ७.लोट् । ८.लुट् । ९.लृट् । १०.लृङ् । एते दश लकाराः द्विधा विभक्ताः सन्ति । सार्वधातुकाः / सविकरणकालार्थाः अर्धधातुकाः / अविकरणकालार्थाः तत्र लुङ् लकारः सामान्यभुतकालं बोधयति। लङ् लुङ् च भुतकालयोः लकारयोः धातोः आरम्भे एकः अकार-उपसर्गः योज्यते। अपि च लुङ् लकारे धातोः मध्यः स्वरः सामान्यतः गुणं उत वृद्धिं भवति। बहवः अन्य अन्ताः सन्ति, एते द्वे अति सामान्ये अन्तः एव स्तः- यदा वेदे सः अकार-उपसर्गः नास्ति, तदा तं पादं लिङ् लकारमिव भवति। वाते॑ धाः। (तै सं ॥१।१।१।१३॥) मा मा॑ हिंसीः। (तै सं ॥१।२।२।३॥))