ਜੀਏਨੀ ਦੁਵਲ
ਜੀਏਨੀ ਦੁਵਲ (ਈ 1820 – ਈ. 1862) ਇੱਕ ਹੈਤੀਆਈ -ਅਦਾਕਾਰਾ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਅਫ਼ਰੀਕੀ ਦੀ ਮਿਸ਼ਰਤ ਡਾਂਸਰ ਹੈ। 20 ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਫ੍ਰੈਂਚ ਕਵੀ ਅਤੇ ਕਲਾ ਆਲੋਚਕ ਚਾਰਲਸ ਬੌਦੇਲੈਰ ਲਈ ਕਲਾ ਦੀ ਦੇਵੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ 1842 ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਦੁਵਲ ਨੇ ਫਰਾਂਸ ਜਾਣ ਲਈ ਹੈਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਗਲੇ ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਵਲ ਔਰਤ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੌਦੇਲੈਰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਹੈਤੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ 1820 ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬਾਉਡੇਲੇਅਰ ਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਦੁਵਲ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ: "ਲੇ ਬਾਲਕਨ" (ਬਾਲਕੋਨੀ), "ਪਾਰਫਮ ਐਕਸੋਟਿਕ" (ਐਕਸੋਟਿਕ ਪਰਫਿਊਮ) "ਲਾ ਚੇਵੇਅਰ" (ਦਿ ਹੇਅਰ), "ਸੇਡ ਨਾਨ ਸਤੀਤਾ" (ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਹੈ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ), "ਲੇ ਸੱਪ ਕਿਉ ਡਾਂਸ" (ਡਾਂਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੱਪ), ਅਤੇ "ਉਨੇ ਚਾਰੋਗਨ"। ਬੌਦੇਲੈਰ ਉਸਨੂੰ "ਮਾਲਕਣ ਦੀ ਮਾਲਕਣ" ਅਤੇ ਉਸਦੀ "ਵੈਨਸ ਨੋਇਰ" ("ਬਲੈਕ ਵੀਨਸ ") ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਮੰਨਦਾ ਸੀ ਕਿ ਦੁਵਲ ਉੱਨੀਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੱਧ 'ਚ ਫਰਾਂਸ ਦੀ ਇੱਕ ਕ੍ਰੇਓਲ ਨਾਮੀ ਔਰਤ ਦੀ ਬਲਾ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਯੌਨਤਾ ਅਤੇ ਭੇਦ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਉਹ 'ਰਾਈਟ ਡੇ ਲਾ ਫੇਮਮੇਸ-ਸੰਤਾਂ-ਟੈਟ (ਹੈੱਡਲੈਸ ਵੂਮੈਨ ਦੀ ਸਟ੍ਰੀਟ), ਹੇਟਲ ਪਾਈਮੋਡਨ ਦੇ ਨੇੜੇ 6 ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਐਡੂਆਰਡ ਮਾਨੇ ਬੌਦੇਲੈਰ ਦੇ ਦੋਸਤ ਨੇ ਆਪਣੀ 1862 ਦ ਬੌਦੇਲੈਰ'ਜ਼ ਮਿਸਟਰੈਸ, ਰੀਕਾਈਨਿੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਵਲ ਨੂੰ ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਇਸ ਸਮੇਂ ਅੰਨ੍ਹੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੁਵਲ ਦੀ ਬੌਦੇਲੈਰ ਤੋਂ ਪੰਜ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ 1862 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਿਫਿਲਿਸ ਨਾਲ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਬੌਦੇਲੈਰ ਦੀ ਮੌਤ ਵੀ ਆਤਸ਼ਕ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ। ਹੋਰ ਸਰੋਤ ਇਹ ਵੀ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੁਵਲ ਬੌਦੇਲੈਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਈ ਸੀ। ਨਾਦਰ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਦੁਵਲ ਨੂੰ 1870 ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਫਿਲਿਸ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਸੀ।