ਸੁਆਦ
ਸੁਆਦ, ਖੁਸ਼ਬੂ ਧਾਰਨਾ, ਜਾਂ ਗਸਟੇਸ਼ਨ (ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ: Taste or gustation) ਰਵਾਇਤੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਪੰਜ ਰਵਾਇਤੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਸੁਆਦ ਓਦੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਦਾਰਥ ਸੁਆਦ ਰੀਐਕਟਰ ਸੈੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰਸਾਇਣਕ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੌਖਿਕ ਗੌਰੀ ਵਿੱਚ ਸਵਾਦ ਦੇ ਮੁਕੁਲ ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਜਿਆਦਾਤਰ ਜੀਭ ਤੇ। ਸੁਆਦ, ਗੰਧ (ਜੈਸ਼ਤਾ) ਅਤੇ ਟਰੈਗਲਿਨਲ ਨਰਵ stimulation (ਟੈਕਸਟਚਰ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਤਾਪਮਾਨ ਰਜਿਸਟਰ ਕਰਨਾ) ਦੇ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਦੇ ਨਮੂਨੇ (ਸੁਆਦਲੇ ਕੈਲੀਕੁਲੀ) ਅਤੇ ਜੀਭ ਦੇ ਉਪਰਲੀ ਸਤਹ ਅਤੇ ਐਪੀਗਲਾਟਿਸ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ 'ਤੇ ਸੁਆਦ ਰੀਸੈਪਟਰ ਹਨ। ਸੁਆਦ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਲਈ ਗਸਟੇਟਰੀ ਕਾਰਟੇਕਸ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ। ਜੀਭ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਛੋਟੇ ਬਿੰਦਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਪੈਪਿਲੈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨੰਗੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਪਪਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੈਂਕੜੇ ਸੁਆਦ ਦੀਆਂ ਬਡਸ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸਦਾ ਅਪਵਾਦ ਫੈਲਾਫਾਰਮ ਪੈਪਿਲੈ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਟੇਸਟ ਬਡਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। 2000 ਅਤੇ 5000 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਵਾਦ ਦੇ ਮੁਕੁਲ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਜੀਭ ਦੇ ਪਿਛੋਕੜ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੂਸਰੇ ਛੱਤ, ਪਾਸਾ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅਤੇ ਗਲ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਸਵਾਦ ਵਿੱਚ 50 ਤੋਂ 100 ਸੁਆਦ ਰੀਸੈਪਟਰ ਸੈੱਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੁਆਦ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੰਜ ਸਥਾਪਿਤ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਵਾਦ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ: ਮਿੱਠਾ, ਖੱਟਾ, ਖ਼ਾਰ, ਕੁੜੱਤਣ, ਅਤੇ ਸੇਵਰੀਨੈਸ। ਵਿਗਿਆਨਕ ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੰਜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮੌਜੂਦ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਭਿੰਨ ਹਨ. ਸੁਆਦ ਦੇ ਮੁਕੁਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰਭਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰਭਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਣੂਆਂ ਜਾਂ ਆਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੋਜਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਆਦ ਕਣਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਲ ਪਰਦੇ ਤੇ ਜੀ ਐੱਮ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਿਐਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਅਣੂ ਦੇ ਬਾਈਡਿੰਗ ਦੁਆਰਾ ਮਿੱਠੇ, ਸੇਵਰ ਅਤੇ ਕੌੜੇ ਸੁਆਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖਾਰਾ ਅਤੇ ਧਾਤ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਲਕਲੀ ਧਾਤ ਜਾਂ ਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਆਇਨ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਆਹਾਰ ਦੇ ਮੁਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਦਾਖਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੁਢਲੇ ਸਵਾਦ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਖਾਣੇ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਨੂੰ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ ਤੇ ਹੀ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ- ਹੋਰ ਕਾਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਗੰਧ, ਨੱਕ ਦੇ ਘੁਰਨੇ ਵਾਲੇ ਉਪਕਰਣ ਦੁਆਰਾ ਖੋਜਿਆ; ਟੈਕਸਚਰ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਕੈਨੀਸੇਪੈਕਟਰ, ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਨਸਾਂ, ਆਦਿ ਦੁਆਰਾ ਖੋਜੇ ਗਏ; ਤਾਪਮਾਨ, ਥੋਰਰਮੇਸੈਸਕਟਰ ਦੁਆਰਾ ਖੋਜਿਆ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਕੈਲੇਥੈਸਿਸ ਦੁਆਰਾ "ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ" (ਜਿਵੇਂ ਮੇਨਥੋਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ) ਅਤੇ "ਹੌਟਨੈਸ" (ਤੀਬਰਤਾ)। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੁਆਦ ਦੋਨੋਂ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਅਤੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਰਿਸਰਚਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਸਤ ਜਾਂ ਐਪੀਤਿਟਵ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਿਠਾਸ ਊਰਜਾ ਸੰਪੂਰਨ ਭੋਜਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਕੁੜੱਤਣ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਜੀਭ ਪੈਪਿਲ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਅਤੇ ਲਾਚਾਰਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਵਿੱਚ ਆਮ ਕਮੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਹਾਰ ਦੀ ਧਾਰਨਾ 50 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਡਾਈਜੂਸੀਆ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜੰਤੂਆਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਸੁਆਦ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ: ਕੁਝ ਚੂਹੇ ਸਟਾਰਚ (ਜੋ ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ) ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਬਿੱਲੀਆਂ ਮਿੱਠੀਪੁਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦੀਆਂ ਅਤੇ ਹਾਇਨਾ, ਡੌਲਫਿਨ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਲੋਇਨਸ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਕਈ ਮਾਸਕੋਵਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਸੁਆਦ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।