ਬਾਘ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਗਿੱਦੜ
ਟਾਈਗਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਗਿੱਦੜ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਾਰਤੀ ਲੋਕਧਾਰਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਲੰਬਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਕਈ ਰੂਪ ਹਨ। ਲੋਕਧਾਰਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਰਿਕਾਰਡ ਪੰਚਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ 200 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਅਤੇ 300 ਈਸਵੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਮੈਰੀ ਫਰੇਰੇ ਨੇ ਆਪਣੇ 1868 ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਲੋਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ, ਓਲਡ ਡੇਕਨ ਡੇਜ਼, ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਲੋਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਸਕਰਣ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ। ਜੋਸੇਫ ਜੈਕਬਜ਼ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਇੰਡੀਅਨ ਫੇਅਰੀ ਟੇਲਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਸਕਰਣ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਦਮੀ ਇੱਕ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ।ਬਾਘ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਾ ਖਾਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਅਗੇ ਆਪਣੀ ਰਿਹਾਈ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਬਾਘ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਤੋਂ ਵਾਪਿਸ ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਾਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿਰਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਦੁੱਖ ਝੱਲ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਘ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਮੱਝ, ਜਿਸਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਹਿਮਤ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਾਘ ਦੁਆਰਾ ਖਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਗਿੱਦੜ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਪ੍ਰਤੀ ਹਮਦਰਦੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਾਪਰਿਆ ਹੈ ਉਸ ਬਾਰੇ ਗਿਦੜ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉੱਥੇ ਉਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ. ਬਾਘ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਿੱਦੜ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇਤੀ-ਛੇਤੀ ਅੰਦਰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਝਾਅ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣ।