ਪੰਡਿਤ
ਪੰਡਿਤ ਦਾ ਵੀ ਸਪੈਲਿੰਗ, ਉਚਾਰਨ /ˈ p ʌ n d ɪ t , ˈ p æ n d ɪ t / ; ਸੰਖੇਪ Pt. ) ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖੇਤਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤਰ (ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਸਤਕਾਂ) ਜਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰ (ਹਥਿਆਰ) ਹੋਵੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵੈਦਿਕ ਗ੍ਰੰਥ, ਧਰਮ, ਜਾਂ ਹਿੰਦੂ ਦਰਸ਼ਨ ; ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਿੰਦੂ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਡਿਤ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰਣ ਜਾਂ ਵਰਗ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਸ਼ਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਭਾਈਚਾਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗੀ, ਭੂਮਿਹਰ, ਮੋਹਿਆਲ, ਛਿੱਬਰ ਆਦਿ ਕਈ ਉਪਨਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਪੰਡਿਤ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਜ਼ਿਮੀਂਦਾਰ (ਜ਼ਿਮੀਂਦਾਰ) ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਨ । ਜਦੋਂ ਕਿ, ਅੱਜ ਸਿਰਲੇਖ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੰਗੀਤ । ਪੰਡਿਤ ਇੱਕ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਲੋਨਵਰਡ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਵਿਸ਼ੇ ਜਾਂ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਾਹਰ ਜਿਸਨੂੰ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਏ ਦੇਣ ਲਈ ਅਕਸਰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ"। ਸੰਗੀਤਕ ਅਰਥਾਂ ਵਿਚ ਉਸਤਾਦ ਇਕ ਮੁਸਲਮਾਨ ਆਦਮੀ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਖਿਤਾਬ ਹੈ। ਹਿੰਦੂ ਔਰਤ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਵਿਦੁਸ਼ੀ, ਪੰਡਿਤਾ ਜਾਂ ਪੰਡਿਤਾਨ ਹਨ; ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਸਿਰਲੇਖ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ, ਪੰਡਿਤ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਵੀ "ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਜਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਆਦਮੀ" ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ paṇḍ ( पण्ड् ) ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ) ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ, ਢੇਰ ਕਰਨਾ, ਢੇਰ ਕਰਨਾ", ਅਤੇ ਇਹ ਮੂਲ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਵੈਦਿਕ ਅਤੇ ਉੱਤਰ-ਵੈਦਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸੰਦਰਭ ਦੇ।