ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ
ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ (ਪੀ.ਪੀ.ਡੀ.), ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ (ਦਬਾਅ ਜਾਂ ਉਦਾਸੀ) ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮੂਡ ਡਿਸਆਰਡਰ (ਵਿਕਾਰ) ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਜਣੇਪੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਲਿੰਗਾਂ (ਮਰਦ ਅਤੇ ਔਰਤ) ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਦਾਸੀ, ਘੱਟ ਊਰਜਾ, ਚਿੰਤਾ, ਰੋਣਾ, ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ, ਅਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਖਾਣ ਦੇ ਵਕਤ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੀ ਪੀ ਡੀ ਨਵਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਪੀਪੀਡੀ ਦਾ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭੌਤਿਕ ਅਤੇ ਭਾਵਾਤਮਕ ਕਾਰਕਾਂ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਰਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਾਰਮੋਨ ਤਬਦੀਲੀ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦਾ ਘੱਟ ਹੋਣਾ। ਜੋਖਮ ਦੇ ਕਾਰਕ ਵਿੱਚ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ, ਬਾਈਪੋਲਰ ਡਿਸਆਰਡਰ, ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਤਣਾਅ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀਆਂ ਜਟਿਲਤਾਵਾਂ, ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਕਮੀ, ਜਾਂ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਵਿਗਾੜ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਨਿਦਾਨ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਹਾਲਾਂਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਡੁੱਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਨਾਖੁਸ਼ਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪੋਸਟ-ਪ੍ਰੋਪਰੌਮ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਹੋਣ ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਲੱਛਣ ਗੰਭੀਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੋ ਹਫਤਿਆਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੀ.ਪੀ.ਡੀ. ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਜੋਖਮ ਵਾਲੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਿਕ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸੁਰੱਖਿਆਪੂਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪੀ ਪੀ ਡੀ ਲਈ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹਾਂ ਜਾਂ ਦਵਾਈਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਬਣਨ ਦੀਆਂ ਕਾਉਂਸਲਿੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ: ਇੰਟਰਪ੍ਰੋਸਰੈਸਲ ਮਨੋ-ਚਿਕਿਤਸਕ (ਆਈ ਪੀ ਟੀ), ਬੋਧਾਤਮਕ ਵਿਹਾਰਕ ਥੈਰੇਪੀ (ਸੀਬੀਟੀ), ਅਤੇ ਸਾਈਕੋਡਾਇਨਾਮੀਕ ਥੈਰੇਪੀ। ਤਣਾਅਪੂਰਨ ਸਬੂਤ ਚੋਣਵੇਂ ਸੇਰੋਟੋਨਿਨ ਰੀਪਟੇਕ ਇਨਿਹਿਬਟਰਸ (ਐਸ.ਐੱਸ.ਆਰ.ਆਈ.) ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੋਸਟਪਾਰ੍ਟਮ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਲਗਭਗ 15% ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਮੂਡ ਵਿਕਾਰ ਦਾ ਨਵੇਂ ਪਿਤਾਵਾਂ ਉੱਪਰ 1% ਤੋਂ 26% ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋਣ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ। ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਸਾਇਕੌਸਿਸ, ਪੋਸਟਪਾਰਟਮੈਂਟ ਮੂਡ ਡਿਸਆਰਡਰ ਦਾ ਵਧੇਰੇ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਤੀ 1,000 ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ 1 ਤੋਂ 2 ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਸਾਇਕੋਸਿਸ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਜੋ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀ 100,000 ਜਨਮ ਦੇ ਲਗਭਗ 8 ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।