ਕੋਵਿਲਨ
ਕੰਡਾਨੇਸਰੀ ਵੋਟੋਮਬਰਾਮਿਲ ਵੇਲੱਪਨ ਅਯੱਪਨ (9 ਜੁਲਾਈ 1923 - 2 ਜੂਨ 2010) ਜ ਵੀ ਵੀ ਅਯੱਪਨ, ਵਧੇਰੇ ਕਰਕੇ ਕੋਵਿਲਨ, ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਮਲਿਆਲਮ ਭਾਸ਼ਾਈ ਨਾਵਲਕਾਰ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਘੁਲਾਟੀਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਸਮਕਾਲੀ ਭਾਰਤੀ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਲੇਖਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਉਸਨੇ 11 ਨਾਵਲ, 10 ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ, ਤਿੰਨ ਲੇਖ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਾਟਕ ਲਿਖੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸੈਟਿੰਗਾਂ ਬਰਫ਼ ਲੜਦੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਫ਼ੌਜੀ ਕੈਂਪਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤ੍ਰਿਸੂਰ ਦੇ ਅਸਪਸ਼ਟ ਪਿੰਡ ਤੱਕ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਸਨ, ਪਰੰਤੂ ਉਸਨੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਸਰਬਵਿਆਪਕ ਪਹਿਲੂ ਦੀ ਪਾਨ ਚਾੜ੍ਹੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਫੌਜੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਲੇਖਕ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕੋਵਿਲਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਪਹਿਲੂਆਂ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ ਵਿਚਾਰਿਆ ਸੀ। ਤੋਟੰਗਲ, ਏ ਮਾਈਨਸ ਬੀ ਅਤੇ ਏਲ਼ਾਮਦੰਗਲ ਵਰਗੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਬਾਹਰੀ ਸਥਿਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹਕੀਕਤਾਂ ਨੂੰ ਲਕੀਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਹੋਂਦ ਦੀਆਂ ਦੁਬਿਧਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਕੋਵਿਲਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਨਾਵਲ ਤੱਟਾਕਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਮਿਲੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਗੌਰਵਮਈ ਚਿੱਤਰਣ ਹੈ। ਉਸਨੇ 1972 ਅਤੇ 1977 ਵਿੱਚ ਕੇਰਲ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਅਤੇ 1998 ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰੀ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਮਲਿਆਲਮ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਯੋਗਦਾਨ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਵਜੋਂ ਕੇਰਲਾ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਸਰਵਉੱਚ ਸਾਹਿਤਕ ਸਨਮਾਨ ਏੜੂਤਚਨ ਪੁਰਸਕਾਰਮ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ 1997 ਤੋਂ ਕੇਰਲਾ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਅਤੇ 2005 ਤੋਂ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਦਾ ਇੱਕ ਫੈਲੋ ਰਿਹਾ।