ਮੈਡੂਸਾ
ਮੈਡੂਸਾ (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: Medusa) ਯੂਨਾਨੀ ਮਿਥਿਹਾਸ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਡੂਸਾ ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼, ਇੱਕ ਗਾਰਗਨ ਸੀ, ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਖੰਭਾਂ ਵਾਲੀ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਸਨ ਉਹ ਪੱਥਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਬਹੁਤੇ ਸਰੋਤ ਉਸ ਨੂੰ ਫੋਰਸਿਸ ਅਤੇ ਸੀਟੋ ਦੀ ਧੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਲੇਖਕ ਹੈਗੀਨਸ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਰਗਨ ਅਤੇ ਸੀਤੋ ਦੀ ਧੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇਸੀਓਡ ਅਤੇ ਐਸੀਕਲੁਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਸਿਸਟਨੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਿਤੇ, ਸਰਪੈਡਨ ਨਾਮ ਦੇ ਟਾਪੂ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਦੂਜੀ ਸਦੀ ਸਾ.ਯੁ.ਪੂ. ਦੇ ਨਾਵਲਕਾਰ ਡਾਇਨੀਸਿਸ ਸਕਾਈਟਬ੍ਰਾਸ਼ਿਅਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੀਬੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹੇਰੋਡੋਟਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਬਰਬਰਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਿਥਿਹਾਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਮੇਦੁਸਾ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਹੀਰ ਪਰਸੀਅਸ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ ਜਿਸਨੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਵੱਲ ਬਦਲਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਦੇਵੀ ਏਥੇਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਕਲਾਸੀਕਲ ਪੁਰਾਤਨਤਾ ਵਿੱਚ ਮੇਡੂਸਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬੁਰੋਗ-ਟਾਲਣ ਵਾਲੇ ਉਪਕਰਣ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਗੋਰਗੋਨਿਓਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।