ਨਿੱਕਾ ਖ਼ਾਨਜਾਨੀ
ਨਿੱਕਾ ਖੰਜਾਨੀ ( Persian: نیکا خانجانی ), ਮਾਂਟਰੀਅਲ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਈਰਾਨੀ-ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਵੀਡੀਓ ਕਲਾਕਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਬਹਾਈ ਧਰਮ ਦੀ ਪੈਰੋਕਾਰ ਹੈ। ਉਸਨੇ 2006 ਵਿੱਚ ਛੋਟੀਆਂ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਅਤੇ ਲੇਖ ਫਿਲਮਾਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ ਉਸਦੇ ਸਿਰਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੀ ਵਰਲਡ ਪੈਨ (2015), ਈਰਾਨ ਟੂ ਟੈਕਸਾਸ (2011), ਟੈਕਸਾਸ, ਮਾਈ ਬ੍ਰਦਰ, ਐਂਡ ਮੀ (2009), ਕਰੰਟ (2007), ਕਾਪੀਰਾਈਟ (2006), ਅਤੇ ਮਾਂਟਰੀਅਲ ਸਪਰਿੰਗ, ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਛਾਇਆ (2012) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਸਥਾਪਨ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਵਿਆਪਕ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸਵੈ-ਜੀਵਨੀ ਕਾਵਿ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਕਸਰ ਖਾਲੀ ਜਾਂ ਘੱਟ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲੇਅਰਡ ਸਾਊਂਡਸਕੇਪਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਵਿਪਰੀਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। "ਖਾਨਜਾਨੀ ਪਰਿਵਾਰ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ, 1979 ਵਿੱਚ ਈਰਾਨ ਤੋਂ ਟੈਕਸਾਸ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਨਸਲਵਾਦ ਦੇ ਡੰਕੇ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਈਰਾਨ ਬੰਧਕ ਸੰਕਟ (2012 ਦੀ ਫਿਲਮ ਆਰਗੋ ਵਿੱਚ ਨਾਟਕੀ) ਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਕਲਪਨਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ।" ਖਾਨਜਾਨੀ ਨੇ ਟੈਕਸਾਸ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ 1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਬਰੁਕਲਿਨ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ "ਭੂਮੀਗਤ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ" - ਬਾਹਾਈ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਫਾਰ ਹਾਇਰ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ, ਈਰਾਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧਾਰਮਿਕ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ, ਦੱਬੇ-ਕੁਚਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਇਰਾਨ ਵਾਪਸ ਪਰਤੀ।