ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਾਂ
"ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਾਂ" ਇੱਕ ਵਾਕੰਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਜਪਾਨ, ਚੀਨ ਅਤੇ ਕੋਰੀਆ ਸਮੇਤ ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਲਈ ਇੱਕ ਰਵਾਇਤੀ ਆਦਰਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 1800 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਚਾਰ-ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਵਾਕੰਸ਼ "ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਾਂ" 1875 ਵਿੱਚ ਨਾਕਾਮੁਰਾ ਮਸਾਨਾਓ ਦੁਆਰਾ ਘਡ਼ਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। 1800 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਸਿਲਾਈ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਵਰਗੇ ਘਰੇਲੂ ਹੁਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਨੈਤਿਕ ਅਤੇ ਬੌਧਿਕ ਹੁਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਇੱਕ "ਦੇਸ਼ ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਰਜ਼" ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਵਿੱਚ ਗਿਰਾਵਟ ਆਈ, ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।