ਰਬਿੰਦਰ ਸੰਗੀਤ
ਰਬਿੰਦਰ ਸੰਗੀਤ (ਬੰਗਾਲੀ: রবীন্দ্র সঙ্গীত ), ਜਿਸਨੂੰ ਟੈਗੋਰ ਗੀਤ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੰਗਾਲੀ ਬਹੁਮੰਤਵੀ ਰਬਿੰਦਰਨਾਥ ਟੈਗੋਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੇ ਅਤੇ ਰਚੇ ਗਏ ਭਾਰਤੀ ਉਪਮਹਾਂਦੀਪ ਦੇ ਗੀਤ ਹਨ, ਜੋ 1913 ਦੇ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦੇ ਜੇਤੂ, ਪਹਿਲੇ ਭਾਰਤੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਗੈਰ-ਯੂਰਪੀਅਨ ਵੀ ਸਨ। ਟੈਗੋਰ ਲਗਭਗ 2,232 ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਸੀ। ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਗੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਇਹ ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਇਸਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੇਂਦ, ਮੁਰਕੀ, ਆਦਿ ਵਰਗੇ ਸਜਾਵਟ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਮਾਤਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੰਗੀਤ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ, ਕਾਰਨਾਟਿਕ ਸੰਗੀਤ, ਪੱਛਮੀ ਧੁਨਾਂ ਅਤੇ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਲਨ, ਕਵਿਤਾ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤਕਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਪਿਆਰੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਹੈ।  ਰਬਿੰਦਰ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੋਵੇਂ ਲਗਭਗ ਬਰਾਬਰ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।[ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ] ਟੈਗੋਰ ਨੇ ਕਾਰਨਾਟਿਕ ਤਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕੁਝ ਛੇ ਨਵੇਂ ਤਾਲਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੌਜੂਦ ਰਵਾਇਤੀ ਤਾਲ ਨਿਆਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਸਹਿਜ ਬਿਰਤਾਂਤ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।[ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ] ਰਬਿੰਦਰਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਕਈ ਭਾਗ ਜਾਂ 'ਪਰਜੇ' ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ 'ਪ੍ਰੇਮ', 'ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ', 'ਭਾਨੁਸਿੰਘਰ ਪੋਦਾਬੋਲੀ', ਆਦਿ।[ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਲੋੜੀਂਦਾ] ਭਾਨੁਸ਼ਿੰਗਰ ਪੋਦਾਬੋਲੀ ਦੇ ਗੀਤ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਅਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ।[ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ]