ਕਾਵਿ ਗੁਣ
ਕਾਵਿ ਗੁਣ, ਜਿਸਨੂੰ ਰੀਤੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਸਰੂਪ ਬਾਰੇ ਭਾਰਤੀ ਕਾਵਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ‘ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ’ ਦੇ ਲੇਖਕ ‘ਚਾਣਕਯ’ ਨੇ ਸੰਬੰਧ (ਵਾਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧ ਹੋਵੇ), ਪਰਿਪੁਰਣਤਾ (ਵਾਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਹੋਵੇ), ਮਾਧੁਰਯ, ਔਦਾਰਯ, ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਆਦਿ ਗੁਣ ਜ਼ਰੂਰੀ ਮੰਨੇ ਹਨ। ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਰਥ ਹੈ ਸੁਭਾਅ, ਧਰਮ, ਸਿਫ਼ਤ, ਨਿਪੁਣਤਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੱਲ, ਦੋਸ਼ ਦਾ ਅਭਾਵ। ਗੁਣ ਨਿੱਤ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਕਵਿ ਵਿੱਚ ਸੌਂਦਰਯ ਕਾਇਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਰਾਜਾ ਰੁਦ੍ਰਦਾਮਨ ਨੇ ਪ੍ਰਸਾਦ, ਮਾਧੁਰਯ, ਓਜ, ਕਾਂਤੀ, ਉਦਾਰਤਾ ਆਦਿ ਕੁੱਝ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਿਵੇਚਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਰਤ ਨੇ ਨਾਟਯਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਕਾਵਿਗਤ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਿਵੇਚਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਲੇਸ਼, ਪ੍ਰਸਾਦ, ਸਮਤਾ, ਸਮਾਧੀ, ਮਾਧੁਰਯ, ਓਜ, ਪਦਸੁਕੁਮਾਰਤਾ, ਅਰਥ ਵਿਅਕਤੀ, ਉਦਾਰਤਾ, ਕਾਂਤੀ ਨਾਮ ਦੇ ਦਸ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਭਰਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਾਮਹ ਨੇ ਮਾਧੁਰਯ, ਓਜ, ਪ੍ਰਸਾਦ ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਿਵੇਚਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਆਚਾਰੀਆ ਦੰਡੀ ਨੇ ਭਾਵੇਂ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਉੱਪਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਅਲੰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਵਿਵੇਚਨ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸਨੇ ਅਲੰਕਾਰ ਵਾਂਗ ਗੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਕਾਵਿ ਦਾ ਸ਼ੋਭਾਕਾਰਕ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਦੰਡੀ ਨੇ ਭਰਤ ਦੁਆਰਾ ਦੱਸੇ ਦਸ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਦੰਡੀ ਨੇ ਕਾਵਿ ਦੇ ਵੈਦਰਭ ਤੇ ਗੌੜ ਦੋ ਮਾਰਗ ਮੰਨੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗੁਣ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਮਾਰਗਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ-ਜਾਨ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਆਗਨੀਪੁਰਾਣ ਦੇ ਲੇਖਕ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਤੱਤ ਕਾਵਿ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੌਂਦਰਯ ਉਤਪੰਨ ਕਰੇ ਉਹ ‘ਗੁਣ’ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ‘ਸੁਹਪੱਣ’ ਅਦਿ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਮੁਟਿਆਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ‘ਹਾਰ’ ਆਦਿ ਗਹਿਣੇ ਭਾਰ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਲੰਕਾਰ ਆਦਿ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਕਾਵਿ-ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਕਾਵਿ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਵਾਮਨ ਅਜਿਹਾ ਕਾਵਿ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਣ ਦਾ ਅਤਿਅੰਤ ਸਪਸ਼ਟ ਅਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵਿਵੇਚਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਣ ਕਾਵਿ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ (ਚਮਤਕਾਰ) ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਹਨ। ਗੁਣ ਰਸ ਉੱਤੇ ਆਸ਼੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ, ਰਸ ਹੀ ਗੁਣ ਦਾ ਅੰਗ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਮਨ ਨੇ ਗੁਣ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਉੱਲਟ, ਧ੍ਵਨੀਵਾਦੀ ਆਚਾਰੀਆਂ ਆਨੰਦਵਰਧਨ, ਮੰਮਟ, ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਆਦਿ ਨੇ ਗੁਣ ਨੂੰ ਰਸ ਉੱਤੇ ਆਸ਼੍ਰਿਤ ਦੱਸ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਰਸ ਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਨੁਸਾਰ ਕਾਵਿ ਵਿੱਚ ਰਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਗੌਣ ਹੈ। ਧ੍ਵਨੀਵਾਦੀ ਆਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਗੁਣ ਦਾ ਕਾਰਜ ਸਦਾ ਰਸ ਦਾ ਉਤਕਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਓਪਰੋਕਤ ਵਿਵੇਚਨ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਕਾਵਿ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਂ ਤੱਤ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਾਵਿ ਦੇ ਅਭਿਵਿਅਕਤੀ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਉਤਕਰਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਲਸਰੂਪ ਅਨੁਭੂਤੀ ਦੇ ਸੌਂਦਰਯ ਦਾ ਵੀ ਉਤਕਰਸ਼ ਹੋ ਜਾਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਾਵਿ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਚਲ ਜਾਂ ਨਿੱਤ ਹੈ।