ਕਸ਼ਮੀਰੀਅਤ
ਕਸ਼ਮੀਰੀਅਤ ਭਾਰਤ-ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿਤ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਮੀਰ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਫਿਰਕੂ ਸਦਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਮੇਲ-ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਸਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ। 16ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਉਭਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਸਦਭਾਵਨਾ, ਦੇਸ਼ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਹਾੜੀ ਵਤਨ ਲਈ ਮਾਣ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਕਸ਼ਮੀਰੀਅਤ ਕਸ਼ਮੀਰ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੇ ਹਿੰਦੂ-ਮੁਸਲਮਾਨ ਸੱਭਿਆਚਾਰ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਭਾਸ਼ਾ, ਪਕਵਾਨ ਅਤੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦੀ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਸ਼ਮੀਰੀਅਤ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ, ਹਿੰਦੂ ਅਤੇ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੋਵਾਂ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਸ਼ਮੀਰੀਅਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ-ਮੁਸਲਿਮ ਏਕਤਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਸੁਲਤਾਨ ਜ਼ੈਨ-ਉਲ-ਆਬਿਦੀਨ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਰਹੱਸਵਾਦੀ ਲਾਲ ਦੇਦ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਾਲੇਸ਼ਵਰੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਟਿੱਲੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਜਿਸਨੂੰ ਹਿੰਦੂਆਂ ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਫ਼ਨਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਸ਼ਮੀਰੀਅਤ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਜਿਉਂਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।