ਢਾਣੀ (ਬਸਤੀ ਕਿਸਮ)
ਢਾਣੀ (ḍhāṇī ) ਜਾਂ ਢੋਕ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸਥਾਨ, ਹਰਿਆਣਾ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਬਾਗੜ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਘਰਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਸਮੂਹ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੀ ਜਨਗਣਨਾ ਅਨੁਸਾਰ, 70% ਭਾਰਤੀ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। 80% ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ 1000 ਤੋਂ ਘੱਟ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਵਿੱਚ ਬਸਤੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਹੈ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਢਾਣੀ, ਨੇਸਾਡਾ, ਪੱਡਾ, ਬਿਘਾ)। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਢਾਣੀਆਂ ਨਿਊਕਲੀਟਿਡ ਬਸਤੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਿੱਲਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਢਾਣੀ ਇੱਕ ਇੱਕਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਇੱਕ ਅਲੱਗ-ਥਲੱਗ ਘਰ ਜਾਂ ਕਈ ਘਰਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛੋਟੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਢਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕੋ ਜਾਤ ਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਢਾਣੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਅਲੱਗ-ਥਲੱਗ ਸੰਗ੍ਰਹਿ, ਜੋ ਕਿ ਕੁਝ ਸੌ ਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਗ੍ਰਾਮ ਪੰਚਾਇਤ ਪਿੰਡ ਭਾਈਚਾਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਮ ਢਾਣੀ ਝੌਂਪੜੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਸੀਮਾ ( ਬਾੜਾ ਜਾਂ ਬਾੜਾ ) ਇਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਸੁੱਕੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾੜੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮਾਲਕਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੱਕਰੀਆਂ, ਭੇਡਾਂ ਅਤੇ ਊਠ ਹਨ। ਢਾਣੀ ਰਾਜਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀਆਂ ਝੌਂਪੜੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਦਾਨੀ ਵਿੱਚ ਘਰ ਆਧੁਨਿਕ ਇੱਟ ਅਤੇ ਮੋਰਟਾਰ ਦੇ ਬਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਰਿਆਣਾ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਅਮੀਰ ਉੱਚ-ਪ੍ਰਤੀ-ਆਮਦਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਕੁਝ ਅਮੀਰ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ।  ਗੁਜਰਾਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਨੂੰ "ਨੇਸਾਡਾ" ( ਨੇਸਾਡਾ ), ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ "ਪਾਡਾ" (ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਨਾਗਪੜਾ ਅਤੇ ਪਾਟਲੀਪਾੜਾ ), ਬਿਹਾਰ ਵਿੱਚ " ਬਿਘਾ " ( ਬਿਘਾ, ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ ਭਾਗਨ ਬੀਘਾ ਅਤੇ ਝਕਰ ਬੀਘਾ ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।