ਜਲਾਲ ਉੱਦ-ਦੀਨ ਖਿਲਜੀ
ਜਲਾਲ ਉੱਦ-ਦੀਨ ਖ਼ਿਲਜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਫਿਰੋਜ਼-ਅਲ-ਦੀਨ ਖ਼ਿਲਜੀ ਜਾਂ ਜਲਾਲੁੱਦੀਨ ਖ਼ਿਲਜੀ ਖ਼ਿਲਜੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੰਸਥਾਪਕ ਸੀ,ਜਿਸਨੇ 1290 ਤੋਂ 1320 ਤੱਕ ਦਿੱਲੀ ਸਲਤਨਤ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫ਼ਿਰੋਜ਼ ਨਾਮਕ, ਜਲਾਲ-ਉਦ-ਦੀਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮਮਲੂਕ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸੁਲਤਾਨ ਮੁਈਜ਼ ਉਦ-ਦੀਨ ਕਾਇਕਾਬਾਦ ਦੇ ਅਧੀਨ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅਹੁਦੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਕਾਇਕਾਬਾਦ ਦੇ ਅਧਰੰਗ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਹਿਲਕਾਰਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬਾਲ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਮਸੁਦੀਨ ਕਯੂਮਰਸ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਸੁਲਤਾਨ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਲਾਲ-ਉਦ-ਦੀਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਜਲਾਲ-ਉਦ-ਦੀਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰੀਜੈਂਟ ਬਣ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਕੇਯੂਮਰਸ ਨੂੰ ਅਹੁਦੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਨਵਾਂ ਸੁਲਤਾਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਲਾਲ-ਉਦ-ਦੀਨ, ਜੋ ਕਿ ਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਣ ਸਮੇਂ ਲਗਭਗ 70 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਸੀ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਨਰਮ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ, ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਦਿਆਲੂ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਹੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤੁਰਕੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਅ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਕਿਲੋਖੜੀ ਤੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਕਈ ਰਈਸ ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸ਼ਾਸਕ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਲਟਾਉਣ ਦੀ ਅਸਫਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਦਰਵੇਸ਼ ਸਿੱਦੀ ਮੌਲਾ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਾਗ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਰਮ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਦੀ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਰਚਣ ਲਈ ਫਾਂਸੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਜਲਾਲ-ਉਦ-ਦੀਨ ਨੂੰ ਆਖਰਕਾਰ ਉਸਦੇ ਭਤੀਜੇ ਅਲੀ ਗੁਰਸ਼ਾਸਪ ਦੁਆਰਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।