ਏਸਰਾਜ
ਏਸਰਾਜ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਤਾਰ ਵਾਲਾ ਯੰਤਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤੀ ਉਪਮਹਾਂਦੀਪ ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਉਮਰ ਲਗਭਗ 300 ਸਾਲ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਤਰ ਭਾਰਤ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਪੰਜਾਬ, ਭਾਰਤ ਪੰਜਾਬ, ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਰਮਤਿ ਸੰਗੀਤ ਸਿੱਖ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀਲਰਚਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਏਸਰਾਜ ਦਿਲਰੂਬਾ ਦਾ ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਥੋੜਾ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਲਰੂਆ ਲਗਭਗ 300 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ 10 ਵੇਂ ਸਿੱਖ ਗੁਰੂ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ, ਅਤੇ ਭਾਰੀ, ਤਾਉਸ [1] [2] ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਲਸੇ, ਸਿੱਖ ਫ਼ੌਜ, ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਅਸਾਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਸਾਧਨ ਲੈ. ਲੋਕ-ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਈਸਰਾਜ ਨੂੰ ਈਸ਼ਵਰੀ ਰਾਜ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਗਾਇਦਾਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਨਿਰਮਾਣ ਸ਼ੈਲੀ ਡਿਲਰੂਬਾ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਰੂਪ, ਐਸਸਾਰਜ, ਦੀ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਪਰ ਵੱਖਰੀ ਉਸਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਕ ਦਰਮਿਆਨੀ ਆਕਾਰ ਦੀ ਸਿਤਾਰ ਵਰਗੀ ਗਰਦਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 20 ਭਾਰੀ ਧਾਤ ਦੀਆਂ ਫਰੇਟਾਂ ਹਨ. ਇਹ ਗਰਦਨ 12-15 ਹਮਦਰਦੀ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਰੈਕ ਨੂੰ ਧਾਰਦੀ ਹੈ. ਜਦੋਂ ਕਿ ਦਿਲਰੂਬਾ ਵਿੱਚ ਏਸਰਾਜ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਹਮਦਰਦੀ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਏਸਰਾਜ ਦੇ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਤਾਰ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਦਿਲਰੂਬਾ ਵਿੱਚ 6 ਦੋਵੇਂ ਦੋਵੇਂ ਝੁਕਦੇ ਹਨ. ਸਾਰੀਆਂ ਸਤਰਾਂ ਧਾਤੂ ਹਨ। ਕੀਬੋਰਡ ਬੱਕਰੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦਾ ਇੱਕ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਟੁਕੜਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਸਾਰੰਗੀ ਤੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ, ਸਾਧਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਨ ਲਈ ਜਾਂ ਟੋਨ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਚੋਟੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੂਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਲਰੂਬਾ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਰੂਪ, ਐਸਰਾਜ, ਕਈ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਘੱਟਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤਕ ਇਹ ਸਾਧਨ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, " ਗੁਰਮਤਿ ਸੰਗੀਤ " ਲਹਿਰ ਦੇ ਵੱਧ ਰਹੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਾਧਨ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈ।