ਰਾਜਪੂਤ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ
ਰਾਜਪੂਤ ਪੇਂਟਿੰਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜਸਥਾਨ ਪੇਂਟਿੰਗ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ 17ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੌਰਾਨ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜਪੂਤਾਨਾ ਦੇ ਸ਼ਾਹੀ ਦਰਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਅਤੇ ਵਧਿਆ। ਮੁਗ਼ਲ ਲਘੂ ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਲਾਕਾਰ ਸ਼ਾਹੀ ਮੁਗ਼ਲ ਦਰਬਾਰ ਤੋਂ ਖਿੰਡੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਪੇਂਟਿੰਗ ਦੀਆਂ ਸਥਾਨਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਿੰਦੂ ਧਾਰਮਿਕ ਮਹਾਂਕਾਵਿ, ਮਹਾਭਾਰਤ ਅਤੇ ਰਾਮਾਇਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਵਿਸ਼ੇ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਸਨ, ਪਰ ਸੱਤਾਧਾਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪੋਰਟਰੇਟ, ਅਕਸਰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਜਾਂ ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸ ਦੇ ਬਿਰਤਾਂਤਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਅਣਜਾਣ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸਨ। ਰੰਗ ਕੁਝ ਖਣਿਜਾਂ, ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਸ਼ੈੱਲਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਲਏ ਗਏ ਸਨ। ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਲੋੜੀਂਦੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਵਧੀਆ ਬੁਰਸ਼ ਆਮ ਸਨ.[ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ]