ਆਸਟਰੀਆ-ਹੰਗਰੀ
ਆਸਟਰੀਆ-ਹੰਗਰੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਆਸਟ੍ਰੋ-ਹੰਗਰੀ ਸਾਮਰਾਜ ਜਾਂ ਦੋਹਰੀ ਰਾਜਸ਼ਾਹੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 1867 ਅਤੇ 1918 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੱਧ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁ-ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਰਾਜਸ਼ਾਹੀ ਸੀ। ਆਸਟਰੀਆ-ਹੰਗਰੀ ਇੱਕ ਇੱਕਲੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ ਸੰਪੰਨ ਰਾਜਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਅਤੇ ਕੂਟਨੀਤਕ ਗੱਠਜੋੜ ਸੀ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਸਟਰੀਆ ਦਾ ਸਮਰਾਟ ਅਤੇ ਹੰਗਰੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਆਸਟਰੀਆ-ਹੰਗਰੀ ਨੇ ਹੈਬਸਬਰਗ ਰਾਜਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਆਖਰੀ ਪੜਾਅ ਦਾ ਗਠਨ ਕੀਤਾ: ਇਹ ਆਸਟ੍ਰੋ-ਪ੍ਰੂਸ਼ੀਅਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਬਾਅਦ 1867 ਦੇ ਆਸਟ੍ਰੋ-ਹੰਗਰੀ ਸਮਝੌਤੇ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ 31 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਹੰਗਰੀ ਦੁਆਰਾ ਆਸਟਰੀਆ ਨਾਲ ਸੰਘ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਭੰਗ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। 1918 ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੂਰਪ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਆਸਟਰੀਆ-ਹੰਗਰੀ ਭੂਗੋਲਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੂਸੀ ਸਾਮਰਾਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 621,538 km2 (239,977 sq mi) ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲਾ (ਰੂਸ ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ) ਯੂਰਪ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਸ਼ ਸੀ। ਸਾਮਰਾਜ ਨੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ, ਜਰਮਨੀ ਅਤੇ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਚੌਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਸ਼ੀਨ-ਬਿਲਡਿੰਗ ਉਦਯੋਗ ਬਣਾਇਆ। ਆਸਟਰੀਆ-ਹੰਗਰੀ ਵੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਘਰੇਲੂ ਉਪਕਰਣਾਂ, ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਉਦਯੋਗਿਕ ਉਪਕਰਣਾਂ, ਅਤੇ ਪਾਵਰ ਪਲਾਂਟਾਂ ਲਈ ਬਿਜਲੀ ਉਤਪਾਦਨ ਉਪਕਰਣਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਤੀਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਤੇ ਨਿਰਯਾਤਕ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸਨੇ ਯੂਰਪ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰੇਲਵੇ ਨੈਟਵਰਕ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ, ਜਰਮਨ ਸਾਮਰਾਜ. ਬੋਸਨੀਆਈ ਕੰਡੋਮੀਨੀਅਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਅਪਵਾਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਸਟਰੀਆ ਦਾ ਸਾਮਰਾਜ ਅਤੇ ਹੰਗਰੀ ਦਾ ਰਾਜ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ ਦੇਸ਼ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸਟਰੀਆ ਅਤੇ ਹੰਗਰੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਨੇ ਖੇਤਰੀ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਦਸਤਖਤ ਕੀਤੇ, ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ ਸੇਂਟ-ਜਰਮੇਨ ਦੀ ਸੰਧੀ ਅਤੇ ਟ੍ਰਿਯੋਨ ਦੀ ਸੰਧੀ। ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਅਤੇ ਪਾਸਪੋਰਟ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਸਨ। ਇਸਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਦੋਹਰੀ ਰਾਜਸ਼ਾਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਸਿਸਲੀਥਾਨੀਆ, ਸਾਬਕਾ ਆਸਟ੍ਰੀਅਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਹੰਗਰੀ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਸੰਘ ਸੀ। 1867 ਦੇ ਸੁਧਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਸਟਰੀਆ ਅਤੇ ਹੰਗਰੀ ਰਾਜ ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ। ਦੋਵਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਕੂਟਨੀਤਕ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਨੀਤੀਆਂ ਦਾ ਸੰਚਾਲਨ ਕੀਤਾ। ਇਹਨਾਂ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇ "ਸਾਂਝੇ" ਮੰਤਰਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਅਧਿਕਾਰ ਅਧੀਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਤੀਜਾ ਵਿੱਤ ਮੰਤਰਾਲਾ ਸਿਰਫ ਦੋ "ਸਾਂਝੇ" ਪੋਰਟਫੋਲੀਓ ਨੂੰ ਵਿੱਤ ਦੇਣ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸੀ। ਸੰਘ ਦਾ ਇੱਕ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਕ੍ਰੋਏਸ਼ੀਆ-ਸਲਾਵੋਨੀਆ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ, ਹੰਗਰੀ ਦੇ ਤਾਜ ਦੇ ਅਧੀਨ ਇੱਕ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰੀ ਖੇਤਰ, ਜਿਸਨੇ 1868 ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਏਸ਼ੀਆ-ਹੰਗਰੀ ਸਮਝੌਤੇ ਲਈ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ। 1878 ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੋਸਨੀਆ ਅਤੇ ਹਰਜ਼ੇਗੋਵੀਨਾ ਆਸਟ੍ਰੋ-ਹੰਗਰੀ ਦੇ ਸੰਯੁਕਤ ਫੌਜੀ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਿਆ। ਬੋਸਨੀਆ ਦੇ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਭੜਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, 1908 ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਆਸਟਰੀਆ-ਹੰਗਰੀ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 28 ਜੁਲਾਈ 1914 ਨੂੰ ਸਰਬੀਆ ਦੇ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਆਸਟ੍ਰੋ-ਹੰਗਰੀ ਜੰਗ ਦੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭੰਗ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਫੌਜੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਵਿਲਾ ਗਿਉਸਤੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸਮਝੌਤੇ 'ਤੇ ਦਸਤਖਤ ਕੀਤੇ ਸਨ। 3 ਨਵੰਬਰ 1918 ਨੂੰ। ਹੰਗਰੀ ਦੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਆਸਟਰੀਆ ਗਣਰਾਜ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਚੈਕੋਸਲੋਵਾਕ ਗਣਰਾਜ, ਦੂਜੇ ਪੋਲਿਸ਼ ਗਣਰਾਜ, ਅਤੇ ਯੂਗੋਸਲਾਵੀਆ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਖੇਤਰੀ ਮੰਗਾਂ। ਰੋਮਾਨੀਆ ਦੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਇਟਲੀ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵੀ 1920 ਵਿੱਚ ਜੇਤੂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਨਤਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।