ਵੀਨਸ ਦੀ ਪੱਟੀ
ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੀ ਪੱਟੀ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੀਨਸ ਦੀ ਕਮਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਂਟੀ-ਟਵਾਈ-ਲਾਈਟ ਆਰਕ, ਜਾਂ ਐਂਟੀ-ਟਵਾਈ-ਲਾਈਟ) ਇੱਕ ਵਾਯੂਮੰਡਲ ਵਰਤਾਰਾ ਹੈ ਜੋ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿਵਲ ਸੰਧਿਆ ਦੌਰਾਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਗੁਲਾਬੀ ਚਮਕ ਹੈ ਜੋ ਦਰਸ਼ਕ ਨੂੰ ਘੇਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 10-20° ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੀ ਪੱਟੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਲਪੈਂਗਲੋ ਹੈ ਜੋ ਸੂਰਜੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਐਂਟੀਸੋਲਰ ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਉੱਪਰ, ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਦੂਰੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨੇੜੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਲਪੈਂਗਲੋ ਵਾਂਗ, ਲਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਪਿਛਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਵੀਨਸ ਦੀ ਪੱਟੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਲਪੈਂਗਲੋ ਦੇ ਉਲਟ, ਬਾਰੀਕ ਕਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਬੈਲਟ ਦੀ ਗੁਲਾਬੀ ਕਮਾਨ ਵਾਯੂਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੁਰਾਲੇਖ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਬੈਂਡ ਜਾਂ "ਸਹਿਜ ਪਾੜੇ" ਦੁਆਰਾ ਦੂਰੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਲਾਬੀ ਚਮਕ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਡੁੱਬਦੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰੇਲੇ ਖਿੰਡਣ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਫਿਰ ਕਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਿੱਛੇ ਖਿੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁੱਲ ਚੰਦਰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਦੌਰਾਨ "ਬਲੱਡ ਮੂਨ" 'ਤੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜੀ ਸਿਸਟਮ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ-ਗ੍ਰਹਿ ਧੂੜ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਫੈਲਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜ਼ੋਡੀਆਕਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਗੇਗੇਨਸ਼ੇਨ ਵੀ ਸਮਾਨ ਵਰਤਾਰੇ ਹਨ। ਵੀਨਸ ਦੀ ਪੱਟੀ ਨੂੰ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੂਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪੀਲੇ-ਸੰਤਰੀ ਬੈਂਡ ਦੇ ਉੱਪਰ ਫਿੱਕਾ ਅਤੇ ਮੱਧਮ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।[ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ] ਇਸ ਵਰਤਾਰੇ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨੀ ਦੇਵੀ ਐਫ੍ਰੋਡਾਈਟ ਦੇ ਸੇਸਟਸ, ਇੱਕ ਕਮਰ ਜਾਂ ਛਾਤੀ-ਬੈਂਡ, ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੋਮਨ ਦੇਵੀ ਵੀਨਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਲੰਬਾਈ ( ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਸੂਰਜੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਣੀ ਵਿਛੋੜਾ) ਸਿਰਫ 45–48° ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਘਟੀਆ ਗ੍ਰਹਿ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ (ਗ੍ਰਹਿਣ ਲੰਬਕਾਰ ਵਿੱਚ 180° ਅੰਤਰ) ਦੇ ਉਲਟ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੀਨਸ ਦੀ ਪੱਟੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।