ਐਥੀਰੋਸਕਲੇਰੋਟਿਕ
ਐਥੀਰੋਸਕਲੇਰੋਸਿਸ ਇੱਕ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧਮਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤਖ਼ਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਲੱਛਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ. ਗੰਭੀਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਇਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਕੋਰੋਨਰੀ ਆਰਟਰੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਸਟ੍ਰੋਕ, ਪੈਰੀਫਿਰਲ ਆਰਟਰੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਜਾਂ ਗੁਰਦੇ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਮਨੀਆਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਲੱਛਣ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੱਧ ਉਮਰ ਤੱਕ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਸਹੀ ਕਾਰਨ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੋਖਮ ਦੇ ਕਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਧਾਰਨ ਕੋਲੇਸਟ੍ਰੋਲ ਪੱਧਰ, ਹਾਈ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ, ਸ਼ੂਗਰ, ਸਿਗਰਟਨੋਸ਼ੀ, ਮੋਟਾਪਾ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਇਤਿਹਾਸ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੈਰ-ਸਿਹਤਮੰਦ ਖੁਰਾਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਪਲੇਕ ਚਰਬੀ, ਕੋਲੈਸਟ੍ਰੋਲ, ਕੈਲਸ਼ੀਅਮ, ਅਤੇ ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਧਮਨੀਆਂ ਦੇ ਤੰਗ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਕਸੀਜਨ ਭਰਪੂਰ ਖੂਨ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਦਾਨ ਸਰੀਰਕ ਮੁਆਇਨਾ, ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਕਾਰਡੀਓਗਰਾਮ, ਅਤੇ ਕਸਰਤ ਤਣਾਅ ਟੈਸਟ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਰੋਕਥਾਮ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਖੁਰਾਕ ਖਾਣ, ਕਸਰਤ ਕਰਨ, ਸਿਗਰਟਨੋਸ਼ੀ ਨਾ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਮ ਭਾਰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਥਾਪਿਤ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਕੋਲੈਸਟ੍ਰੋਲ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਟੈਟਿਨਸ, ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਦੀ ਦਵਾਈ, ਜਾਂ ਦਵਾਈਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਗਤਲਾ ਘਟਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਐਸਪਰੀਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਈ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਵੀ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਰਕਿਊਟੇਨੀਅਸ ਕੋਰੋਨਰੀ ਇੰਟਰਵੈਨਸ਼ਨ, ਕੋਰੋਨਰੀ ਆਰਟਰੀ ਬਾਈਪਾਸ ਗ੍ਰਾਫਟ, ਜਾਂ ਕੈਰੋਟਿਡ ਐਂਡਰਟਰੈਕਟੋਮੀ । ਐਥੀਰੋਸਕਲੇਰੋਸਿਸ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਲੋਕ 65 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਇਹ ਵਿਕਸਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਅਤੇ ਅਪੰਗਤਾ ਦਾ ਨੰਬਰ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 1575 ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਥਿਤੀ 5,000 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ।