ਹਲ
ਇੱਕ ਹਲ (UK Eng: Plough / US Eng: Plow) ਇੱਕ ਖੇਤੀ ਦਾ ਸੰਦ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਬਿਜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਕਾਸ਼ਤ ਲਈ ਜਾਂ ਖੇਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਮੰਤਵ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਪਰਤ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਉਥਲ ਪਥਲ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਰਵਾਇਤੀ ਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹਲ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਵਾਇਤੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ, ਪਰ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਟਰੈਕਟਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹਲੜੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਵਰਤੀ ਗਈ ਇੱਕ ਨੱਥੀ ਬਲੇਡ ਜਾਂ ਸੋਟੀ ਨਾਲ ਲੱਕੜ, ਲੋਹੇ ਜਾਂ ਸਟੀਲ ਦੇ ਫਰੇਮ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਇੱਕ ਮੂਲ ਸਾਧਨ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਲ ਲਈ ਲਿਖਤੀ ਹਵਾਲਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ c ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। 1100 ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਰੈਫਰੈਂਸ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਨੂਹ ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਖੋਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਹਲ ਦਾ ਮੁਢਲਾ ਉਦੇਸ਼ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਪਰਤਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣਾ, ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ੀ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਤੱਤਾਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਜੰਗਲੀ ਬੂਟੀ ਨੂੰ ਦਫਨਾਉਣ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਫਸਲਾਂ ਦੇ ਬੂਟੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਲ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਇਹ ਉਪਜਾਊ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਲੰਬੇ ਖਾਲੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਫੁਰਸ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਧੁਨਿਕ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਖੇਤ ਖੇਤ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁੱਕਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਬੀਜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਸੁਕਾਉਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤੇ 12 ਤੋਂ 25 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਹਲਕਾ ਬਣਾਉ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਪੌਦੇ ਦੇ ਫੀਡਰ ਜੜਾਂ ਦੀ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਉਪਰੋਕਤ ਜਾਂ ਹਲਲ ਪਰਤ ਵਿੱਚ ਲੱਭੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹਲ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਲੇਕਿਨ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਦਬਾਇਆ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਆ ਕਾਫ਼ੀ ਜਿਆਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਬਣ ਗਈ। ਪਹਿਲੀ ਪਸ਼ੂ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਹਲਆ ਨੂੰ ਨਿਰਸੰਦੇਹ ਬਲਦ ਨੇ ਖਿੱਚਿਆ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ (ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੋੜੇ) ਅਤੇ ਖੱਚਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਕਈ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਦਯੋਗਿਕ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਹਲਣ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਮਕੈਨੀਕਲ ਸਾਧਨ ਭਾਫ਼ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ (ਲੌਇੰਗ ਇੰਜਣਾਂ ਜਾਂ ਭਾਫ ਟਰੈਕਟਰ), ਪਰ ਇਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਲਨ-ਪਾਵਰ ਟਰੈਕਟਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਆਇਰਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਨੈਸ਼ਨਲ ਪਲੇਆਨਿੰਗ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਰਗੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਆਂ ਨੂੰ ਹਲਕੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਆਧੁਨਿਕ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਲਕੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੁਝ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਗਈ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਧੱਫੜ ਦੀ ਹਲਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਘੱਟ ਇਨਵੈਸੇਵ ਕੰਨਵੇਸ਼ਨ ਡਰੈੱਰੇਜ਼ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਅਤੇ ਕਟੌਤੀ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਦਰਤੀ ਖੇਤੀ ਦੇ ਢੰਗ ਉਭਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੇਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਪਲਾਟ ਦੀ ਕਾਸ਼ਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਹਲਦੀ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਵਾਂ ਮਿੱਥੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਡੂੰਘੀ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਸਕੇ। ਲੰਬਾਈ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਲਾਭਕਾਰੀ ਫੰਜਾਈ ਅਤੇ ਮਾਈਕਰੋਬਿਅਲ ਜੀਵਨ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਲਿਆਏਗਾ, ਪਾਣੀ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖੇਗੀ ਅਤੇ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਤੱਤ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਵੇਗੀ। ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਫੰਜਾਈ ਅਤੇ ਮਾਈਕਰੋਬਿਅਲ ਜੀਵਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਮਿੱਟੀ, ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਫਸਲ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ (ਸਾਥੀ ਦੀ ਬਿਜਾਈ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨਾ), ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬੂਟੀ ਅਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਰਸਾਤੀ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਦੀ ਭੁੱਖੀ ਸਿੰਚਾਈ, ਖਾਦਾਂ ਅਤੇ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੀ ਤੀਬਰ ਵਰਤੋਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੇਤ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਉਪਜਾਊ ਅਤੇ ਉਤਪਾਦਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਝੁਕਿਆ ਜ਼ਮੀਨ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਤਪਾਦਕਤਾ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਫ਼ਸਲ ਦੇ ਨਾਲ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਮਾਿਕਚਰ ਦਾਅਵੇ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇਕ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜੈਵਿਕ ਬਾਲਣ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਜਿਸ ਦੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਦੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਕਿਰਤ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਦਯੋਗਿਕ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ' ਤੇ ਮੋਨੋਪ੍ਰੋਪਿੰਗ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।