ਓਡ ਟੂ ਅ ਨਾਈਟਿੰਗਲ
"ਓਡ ਟੂ ਏ ਨਾਈਟਿੰਗਲ" ਜੌਨ ਕੀਟਸ ਦੀ ਇੱਕ ਕਵਿਤਾ ਹੈ ਜੋ ਜਾਂ ਤਾਂ ਲੰਡਨ ਦੇ ਹੈਮਪਸਟਿਡ ਵਿੱਚ ਸਪੈਨਿਅਰਡਜ਼ ਇਨ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ ਜਾਂ ਕੀਟਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਚਾਰਲਸ ਆਰਮੀਟੇਜ ਬ੍ਰਾਊੈਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੇਂਟਵਰਥ ਪਲੇਸ ਵਿਖੇ ਕੀਟਸ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਲੂਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੈਮਪਸਟੇਡ ਵਿੱਚ ਵੀ. ਬ੍ਰਾਊਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਨਾਈਟਿੰਗਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਆਲ੍ਹਣਾ ਕੀਟਸ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਊਨ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਵਿੱਚ 1819 ਦੀ ਬਸੰਤ ਦੌਰਾਨ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਪੰਛੀ ਦੇ ਗਾਣੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਟਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਬਾਰੇ ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦੇ 1819 ਓਡਸ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣ ਗਈ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਜੁਲਾਈ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਐਨਨਲਸ ਆਫ਼ ਫਾਈਨ ਆਰਟਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਈ। 1819 ਓਡਸ ਜੌਹਨ ਕੀਟਸ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਵਿ-ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੈ। "ਓਡ ਟੂ ਏ ਨਾਈਟਿੰਗਲ" ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਕਵਿਤਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਜੌਹਨ ਕੀਟਸ ਦੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਧੁਰਾ ਕੀਟਸ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਅਨੰਦ ਦੇ ਅਨੁਭਵਕ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਇ ਕੁਦਰਤ, ਪਰਿਵਰਤਨ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਕੀਟਸ ਦੇ ਨਿਜੀ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਨਾਈਟਿੰਗਲ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਵਿਚਲੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਤ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਗਾਣੇ ਦੁਆਰਾ ਜੀਉਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਨੰਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਮੌਤ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਟੱਲ ਅੰਗ ਹੈ। ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਕੀਟਸ ਭੌਤਿਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹੋਏ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁਰਦਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ — ਇੱਕ " ਸੋਡ " ਵਜੋਂ ਜਿਸ ਤੇ ਨਾਈਟਿੰਗਲ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਤੀਬਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਮੌਸਮ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਵਿਤਾ 1819 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ ਜਦੋਂ ਬਸੰਤ ਹਾਲੇ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸੀ।