ਹਿੰਦੂ ਵਿਧਵਾ ਪੁਨਰ ਵਿਆਹ ਐਕਟ1856
ਹਿੰਦੂ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਦੇ ਪਰਤਣ ਐਕਟ, 1856, ਵੀ ਐਕਟ XV, 1856, 26 ਜੁਲਾਈ 1856 ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ, ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਰਾਜ ਅਧੀਨ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਦਾ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਲਾਰਡ ਡਲਹੌਜ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ 1857 ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਬਗ਼ਾਵਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਲਾਰਡ ਕੈਨਿੰਗ ਦੁਆਰਾ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਵਿਲੀਅਮ ਬੈਂਟਿਨਕ ਦੁਆਰਾ ਸਤੀ ਦੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲਾ ਵੱਡਾ ਸਮਾਜ ਸੁਧਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਸੀ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਹਿੰਦੂ ਸਮਾਜ ਨੇ ਵਿਧਵਾਵਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਕਿਸ਼ੋਰਾਂ ਦਾ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਅਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਣੀ ਆਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। 1856 ਦੇ ਹਿੰਦੂ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਰਿਜ਼ਰਵੇਜ ਐਕਟ,ਇਕ ਹਿੰਦੂ ਵਿਧਵਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਕੁਝ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਐਕਟ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਵਿਧਵਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਐਕਟ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਹਿੰਦੂ ਬੱਚੇ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਈਸ਼ਵਰ ਚੰਦਰ ਵਿੱਦਿਆਸਾਗਰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮੁਹਿੰਮਕਾਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵਿਧਾਨਕ ਕਮੇਟੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਰਾਧਾਕੰਬ ਦੇਬ ਅਤੇ ਧਰਮ ਸਭਾ ਦੁਆਰਾ ਲਗਪਗ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋਰ ਦਸਤਖਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਇੱਕ ਵਿਰੋਧੀ ਪਟੀਸ਼ਨ ਸੀ। ਪਰੰਤੂ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਲਾਰਡ ਡਲਹੌਜ਼ੀ ਨੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬਿੱਲ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਉਲੰਘਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।