ਭਾਰਤੀ ਈਸਾਈ ਵਿਆਹ ਐਕਟ 1872
ਭਾਰਤੀ ਈਸਾਈ ਵਿਆਹ ਐਕਟ 1872 ਭਾਰਤੀ ਸੰਸਦ ਦਾ ਐਕਟ ਹੈ ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਈਸਾਈਆਂ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ 18 ਜੁਲਾਈ, 1872 ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੋਚਿਨ, ਮਨੀਪੁਰ, ਜੰਮੂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਰਗੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਐਕਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ ਜੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇੱਕ ਦਲ ਈਸਾਈ ਹੋਵੇ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚਰਚ ਦੇ ਨਿਯੁਕਤ ਮੰਤਰੀ, ਚਰਚ ਆਫ਼ ਸਕਾਟਲੈਂਡ ਦਾ ਪਾਦਰੀ, ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਰਜਿਸਟਰਾਰ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲਸੰਸਦਾਰ ਐਕਟ ਦੇ ਤਹਿਤ ਇੱਕ ਚਾਹਵਾਨ ਜੋੜੇ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਜਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਮੈਰਿਜ ਰਜਿਸਟਰਾਰ ਕੋਲ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ (ਜੋ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ) ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੂਜੇ ਭਾਰਤੀ ਵਿਆਹ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹੈ, ਲਾੜੇ ਲਈ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਉਮਰ 21 ਅਤੇ ਲਾੜੀ ਲਈ 18 ਹੈ। ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਸਵੇਰੇ 6 ਵਜੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ 7 ਵਜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਵਿਆਹ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਕਰਤਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।ਇਕ ਚਰਚ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਜਿਹੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਪੰਜ ਮੀਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਚਰਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇੱਕ ਢੁਕਵਾਂ ਬਦਲ ਸਥਾਨ ਚੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।