ਸਮੁੰਦਰੀ ਹਵਾ
ਸਮੁੰਦਰੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸਦੀ ਵਿਭਿੰਨ ਗੰਧ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸਿਹਤ ਲਾਭਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਕਟੋਰੀਅਨ ਨੇ ਓਜ਼ੋਨ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੈ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਖਾਸ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬਦਬੂ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਰਸਾਇਣਕ ਡਾਇਮੇਥਾਈਲ ਸਲਫਾਈਡ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਰੋਗਾਣੂਆਂ ਦੁਆਰਾ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੂਣ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁਲਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਕਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰੀ ਸਪਰੇਅ ਦੁਆਰਾ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਤੱਟਵਰਤੀ ਖੇਤਰਾਂ ਜਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਘੱਟ ਪ੍ਰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮੁੰਦਰੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਜਿਹੇ ਡਾਕਟਰੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦਾ ਜੇਨ ਆਸਟਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਦੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨੇ ਤਪਦਿਕ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕਿਨਾਰੇ ਰਿਜ਼ੋਰਟਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਡਾਕਟਰੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੱਕ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰਹੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਹਵਾ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਅਕਸਰ ਲੱਕੜ- ਅਤੇ ਕੋਲੇ ਨਾਲ ਬਲਣ ਵਾਲੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਦੁਆਰਾ ਘਟੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਹ ਈਂਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਡੀਜ਼ਲ ਇੰਜਣਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਸਲਫਰ ਤੇਲ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਲਫੇਟ ਐਰੋਸੋਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।