ਅਲਿਫ਼
﻿ਅਲਿਫ਼ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਨਾਨੀ ਅਬਜਦ (Proto-Canaanite alphabet) ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਉਥੋਂ ਸਾਮੀ ਅਬਜਦਾਂ- (ਫ਼ੋਨੀਸ਼ੀਆਈ , ਸੀਰੀਆਈ ܐ, ਇਬਰਾਨੀ א, ਅਤੇ ਅਰਬੀ ا) ਵਿਚੋਂ ਆਇਆ। ਫੋਨੇਸ਼ੀਅਨ ਪੱਤਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਿਸਰੀ ਹਾਇਰੋਗਲਿਫ਼ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਲਦ ਦਾ ਸਿਰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਗ੍ਰੀਕ ਅਲਫ਼ਾ (Α) ਨੂੰ ਉਭਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਗਲੋਟਲ ਵਿਅੰਜਨ ਨਹੀਂ ਪਰੰਤੂ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟਾਉਣ ਲਈ ਅਰਥ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਲਾਤੀਨੀ ਏ ਅਤੇ ਸਿਰੀਲਿਕ ਏ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫੋਨੇਟਿਕਸ ਵਿੱਚ ਅਲਿਫ਼ / ɑːlɛf / ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗਲੋਟ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸਵਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੇਮੀਟਿਕ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵਿਅੰਜਨ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਸੱਚੇ ਵਿਅੰਜਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਿਆਰੀ ਤਿੰਨ ਵਿਅੰਜਨ ਸੈਮੀਟਿਕ ਰੂਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਗਠਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।