ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ (ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ) ਉਹ ਪਰਛਾਵਾਂ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਵਾਯੂਮੰਡਲ ਵਿੱਚੋਂ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਪੁਲਾੜ ਵਿੱਚ, ਐਂਟੀਸੋਲਰ ਬਿੰਦੂ ਵੱਲ ਸੁੱਟਦੀ ਹੈ। ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ (ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਦੇਰ ਸਵੇਰ), ਪਰਛਾਵੇਂ ਦੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਿਨਾਰੀ - ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਹਨੇਰਾ ਖੰਡ ਜਾਂ ਟਵਾਈਲਾਈਟ ਵੇਜ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ - ਇੱਕ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਦੁਮੇਲ ਬੈਂਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਦਾ ਵਿਆਸ ਚੰਦਰਮਾ ਨਾਲੋਂ 3.7 ਗੁਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਛੱਤਰੀ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਅੰਬਰੇ ਨਾਲੋਂ 3.7 ਗੁਣਾ ਹੈ: ਲਗਭਗ 1,400,000 km (870,000 ਮੀ)। ਵਾਯੂਮੰਡਲ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨੂੰ ਸੰਧਿਆ ਦੇ "ਸਿਵਲ" ਪੜਾਅ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੰਨ ਕੇ ਕਿ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਰੀ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਬੇਰੋਕ ਹੈ। ਪਰਛਾਵੇਂ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ ਤੋਂ ਜਾਮਨੀ ਰੰਗ ਦੇ ਬੈਂਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ 180° ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਲਟ, ਭਾਵ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਪੂਰਬੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ ਪੱਛਮੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਘਟਦਾ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਰਛਾਵਾਂ ਉੱਠਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੂਰੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਪਰ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹਰੀਜ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਨਿਰੀਖਕ ਦੀ ਉਚਾਈ ਜਿੰਨੀ ਉੱਚੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰਛਾਵਾਂ ਓਨਾ ਹੀ ਤਿੱਖਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗਾ।