ਦਾ ਗੁੱਡ ਮੌਰੋ
"ਦਾ ਗੁੱਡ-ਮੌਰੋ" ਇੱਕ ਕਵਿਤਾ ਜੋ ਜੌਨ ਡਨ ਨੇ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ, 1633 ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਸੋਨਟਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਉਦੋਂ ਲਿਖੀ ਗਈ ਜਦੋਂ ਡਨ ਲਿੰਕਨ ਇੰਨ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ। ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਰਚਨਾ ਮੰਂਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਥੀਮੈਟਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਸੋਨੇਟਸ ਵਿੱਚ "ਪਹਿਲਾ" ਰਚਨਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਸੋਨੇਟ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਰਚਨਾ ਅਜਿਹੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਤੁਕਬੰਦੀ ਵਿਉਂਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ - ਇੱਕ 14-ਲਾਈਨਾਂ ਦੀ ਕਵਿਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਠ-ਲਾਈਨ ਦੀ ਪਉੜੀ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਛੇ-ਲਾਈਨਾਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪੌੜੀ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਸੌਨੇਟ ਏਨੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਡਨ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ 21 ਸਤਰਾਂ ਤੱਕ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ 7 ਸਤਰਾਂ ਦੀ ਤੀਜੀ ਪੌੜੀ ਵੀ ਲਿਖੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਪਉੜੀਆਂ ਵਿਚ. "ਦਿ ਗੁੱਡ-ਮੋਰਨ" ਉਡੀਕ ਵਿਚਲੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਸੰਵੇਦਨਾਤਮਕ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਰੂਹਾਨੀ ਪਿਆਰ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੂਹਾਨੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਜੋੜਾ ਡਰ ਅਤੇ ਸਾਹਸ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਵਿਤਾ ਬਾਈਬਲੀਕਲ ਅਤੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਲਿਖਤਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸੱਤ ਸਲੀਪਰਾਂ ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਰਸੂਲ ਦੀ ਦੈਵੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵੇਰਵੇ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਡਨ ਇੱਕ ਕੈਥੋਲਿਕ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੌਨ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਤੀਜੀ ਪਉੜੀ ਵਿੱਚ ਡੌਨ ਦੇ ਕਾਰਟੋਗ੍ਰਾਫਿਕ ਹਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਲਾਈਨਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਸਤਰਾਂ ਵਿਚਲੇ ਫਰਕ ਉੱਪਰ ਜੋਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਰੌਬਰਟ ਐਲ. ਸ਼ਾਰਪ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤਰਕ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਤਰਜਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਡਨ ਨਕਸ਼ੇ ਨਾਲ ਜਾਣੂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸਨ ਉਹ ਮਰਕਟਰ-ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਨਕਸ਼ੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹਨ, ਬਲਕਿ ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕੋਰਡੋਰਫਾਰਮ ਨਕਸ਼ੇ ਜੋ ਦਿਲ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਈ ਦੁਨਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਡੌਨ ਨੇ 11 ਤੋਂ 18ਵੀਂ ਸਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੂਲੀਆ ਐਮ. ਵਾਕਰ, ਨੇ ਇਹ ਨੋਟ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿ ਸ਼ਾਰਪ ਦਾ ਕੰਮ "ਇਸ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਸੂਝਵਾਨ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰੇ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ", ਉਸਦੇ ਸਿੱਟੇ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਡੌਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਕਸ਼ੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।