ਸੁਖਾਵੀਂਆਂ ਔਰਤਾਂ
ਫਰਮਾ:Infobox East Asian ਸੁਖਾਵੀਂਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੂਜੀ ਸੰਸਾਰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਕਬਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜ ਨੇ ਸਧਾਰਨ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਲਿੰਗੀ ਗੁਲਾਮੀ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। "ਸੁਖਾਵੀਂਆਂ ਔਰਤਾਂ" ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਾਨੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਇਆਂਫੁ (慰安婦) ਹੈ, ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ, ਜੋ "ਵੇਸਵਾ (ਵੇਸਵਾਵਾਂ)" ਲਈ ਇੱਕ ਸਜਾਵਟੀ ਸ਼ਬਦ ਹੈ। ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿੰਨੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜਿੰਨਾ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ 20,000 (ਜਪਾਨੀ ਰੂੜੀਵਾਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਇਖੁਹੀਕੋ ਹੱਤਾ ਦੁਆਰਾ) ਤੋਂ 360,000 ਤੋਂ 410,000 (ਚੀਨ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਦੁਆਰਾ);) ਜਿੰਨੀ ਉੱਚੀ ਸੀ; ਸਹੀ ਸੰਖਿਆ ਬਾਰੇ ਅਜੇ ਵੀ ਖੋਜ ਅਤੇ ਬਹਿਸ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਔਰਤਾਂ ਕੋਰੀਆ, ਚੀਨ, ਅਤੇ ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਸਮੇਤ ਕਈ ਕਬਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਸਨ। ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬਰਮਾ, ਥਾਈਲੈਂਡ, ਵੀਅਤਨਾਮ, ਮਲਾਇਆ, ਤਾਈਵਾਨ (ਫਿਰ ਇੱਕ ਜਪਾਨੀ ਨਿਰਭਰਤਾ), ਡਚ ਈਸਟ ਇੰਡੀਜ਼, ਪੁਰਤਗਾਲ ਤਿਮੋਰ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਪਾਨੀ ਕਬਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲਟਰੀ "ਆਰਾਮ ਕੇਂਦਰਾਂ" ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸਟੇਸ਼ਨ ਜਪਾਨ, ਚੀਨ, ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼, ਇੰਡੋਨੇਸ਼ੀਆ, ਫਿਰ ਮਲਾਇਆ, ਥਾਈਲੈਂਡ, ਬਰਮਾ, ਨਿਊ ਗਿਨੀ, ਹਾਂਗਕਾਂਗ, ਮਕਾਊ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਇੰਡੋਚਿਨਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸਨ।  ਗਵਾਹੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਾਹੀ ਜਾਪਾਨੀ ਸ਼ਾਸਨ ਅਧੀਨ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੁਕੱਦਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਜਾਂ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਦੇਣ ਦੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਜਾਂ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਮੌਕੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ; ਇੱਕ ਵਾਰ ਭਰਤੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮਦੇਹ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।