ਧੋਤੀ
ਧੋਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਸ਼ਤੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੇਟੀ, ਧੋਤੀ, ਮਰਦਾਨੀ, ਚਾਦਰਾ, ਧੋਤਰ, ਜੈਂਬੋਹ, ਪੰਚੇ, ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਸਾਰੰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਾਹਰੋਂ "ਢਿੱਲੀ ਪੈਂਟ " ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਉਪ-ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਨਸਲੀ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਨੀਵਾਂ ਕੱਪੜਾ ਹੈ। ਧੋਤੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਸਿਲਾਈ ਕੀਤੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਆਇਤਾਕਾਰ ਟੁਕੜੇ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਗਭਗ 4.5 metres (15 ft) ਲੰਬਾ, ਕਮਰ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਗੰਢਾਂ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ। ਧੋਤੀ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖ ਰਸਮਾਂ ( ਕਾਰਜਾਂ ) ਲਈ ਪਹਿਨੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਾੜੀ ਦੇ ਪੁਰਸ਼ ਹਮਰੁਤਬਾ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। Pitambar ਇੱਕ ਪੀਲੀ ਰੇਸ਼ਮ ਦੀ ਧੋਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਪਹਿਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧੋਤੀ ਜੋ ਹੇਠਲੇ ਕਮਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਪਹਿਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੁਣੇ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ ਦਾ 5-ਗਜ਼ ਲੰਬਾ ਟੁਕੜਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸਿਲਾਈ "ਧੋਤੀ ਪੈਂਟ" ਦੇ ਨਾਲ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੋ ਕਿ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਰੁਝਾਨ ਹੈ। ਲੱਕ ਦੁਆਲੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਨੂੰ ਧੋਤੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਧੋਤੀ ਗਿੱਟਿਆਂ ਤੱਕ ਲੰਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਧੋਤੀ ਦੂਹਰੀ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਕਹਿਰੀ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੂਹਰੀ ਧੋਤੀ ਪੰਜ ਮੀਟਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਛੇ ਮੀਟਰ ਤੱਕ ਲੰਮੀ ਤੇ ਸਵਾ ਕੁ ਮੀਟਰ ਚੌੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਕਹਿਰੀ ਧੋਤੀ ਢਾਈ/ਤਿੰਨ ਕੁ ਮੀਟਰ ਲੰਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਧੋਤੀਆਂ ਨੀਲੀ ਤੇ ਲਾਲ ਕਨਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਲੋਕ ਸਭਿਅਕ ਹੁੰਦੇ ਗਏ ਤਿਉਂਤਿਉਂ ਸਰੀਰ ਉੱਪਰ ਕਪੜੇ ਜਿਆਦਾ ਪਹਿਨਣ ਲੱਗੇ ਹਨ। ਵੈਸੇ ਪਹਿਲਾਂ ਲੋਕੀ ਜਿਆਦਾ ਕਪੜੇ ਅਣਸੀਤੇ ਹੀ ਪਹਿਨਦੇ ਸਨ। ਧੋਤੀ ਹੁਣ ਵੀ ਪਹਿਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ। ਧੋਤੀ ਸ਼ਬਦ ਧੌਤੀ ( ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ : धौती ) ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅਨੁਵਾਦ "ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ" ਜਾਂ "ਧੋਣਾ" ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।