ਅਸਾਮ ਦਾ ਸੰਗੀਤ
ਅਸਾਮ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਅਸਾਮ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ, ਅਸਾਮੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਇਸਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਇਸਦੇ ਕਲਾਤਮਕ ਅਧਾਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ। ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਸੀਵਿਆਂ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸਥਾਨਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੰਗ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਅਸਾਮ ਦੇ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਨਸਲੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸਮਾਨ ਇਸਦਾ ਉਤਰਦਾ ਪੈਮਾਨਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਮੋਡ-ਆਧਾਰਿਤ ਜਾਂ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ (ਰਾਗ-ਆਧਾਰਿਤ) ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧੁਨਾਂ ਇੱਕ ਪਿਰਾਮਿਡ ਵਿੱਚ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪੈਂਟਾਟੋਨਿਕ ਪੈਮਾਨੇ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਦੂਜੇ ਰਵਾਇਤੀ ਸੰਗੀਤ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚੀਨ, ਮੰਗੋਲੀਆ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਤ-ਸਕੇਲ ਵਾਲੇ ਭਾਰਤੀ ਸੰਗੀਤ ਤੋਂ ਭਿੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, (ਬਾਕੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਉਲਟ ਜੋ ਕਿ ਮੀਂਡ ਅਧਾਰਤ ਹੈ। ), ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੀਹੂ ਗੀਤ, (ਦੱਖਣੀ-ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਆਮ) ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੰਗੀਤ। ਸੋਨਿਤਪੁਰ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਊਸ਼ਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਹਿਯੋਗੀ ਚਿੱਤਰਲੇਖਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਅਸਾਮੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤਕ ਮੁਹਾਰਤ ਬਾਰੇ ਚਾਨਣਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।[ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ] ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮਾਹਰਾਂ ਨੇ ਕਲਾਸੀਕਲ ਅਸਾਮੀ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੈ - ਬੋਰਗੀਟ ਅਤੇ ਓਜਾਪਲੀ। ਬੋਰਗੇਟਸ, ਸੰਕਰਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚੇਲੇ ਮਾਧਵਦੇਵ ਦੇ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੇ ਅਸਾਮੀ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਪੱਖੀਤਾ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀ।