ਸਹਜਾ
ਸਹਜਾ ( Prakrit languages Sanskrit sahaja ) ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਭਾਰਤੀ ਅਤੇ ਤਿੱਬਤੀ ਬੋਧੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਵਕ ਗਿਆਨ। ਸਹਜ ਅਭਿਆਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੰਗਾਲ ਵਿੱਚ 8ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੌਰਾਨ ਸਹਿਜੀਆ ਸਿੱਧ ਕਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਆਨੰਦ ਕੂਮਾਰਸਵਾਮੀ ਇਸ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ "ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ", ਅਤੇ "ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪਦਾਰਥ, ਵਿਸ਼ੇ ਅਤੇ ਵਸਤੂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੀ ਮਾਨਤਾ" ਵਜੋਂ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, "ਫਿਰ ਕੋਈ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ, ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਜਾਂ ਸੰਵੇਦਨਾਤਮਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਜੀਵਤ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਬੇਕਾਰ ਹੈ।"