ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਪੂਜਾ
ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਪੂਜਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਉਦੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਹਕੂਮਤ - ਜਾਂ, ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸਿਆਸਤਦਾਨ - ਜਨਤਕ ਮੀਡੀਆ, ਪ੍ਰਚਾਰ, ਵੱਡੇ ਝੂਠ, ਤਮਾਸ਼ੇ, ਕਲਾਵਾਂ, ਦੇਸ਼ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਸੰਗਠਿਤ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰੈਲੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੀਡਰ ਦਾ ਆਦਰਸ਼, ਸੂਰਬੀਰ, ਅਤੇ ਪੂਜਾ-ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਬਿੰਬ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਿੰਤੂ ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਤਤ ਅਤੇ ਚਾਪਲੂਸੀ ਰਾਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਪੂਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਰੱਬ ਬਣਾਉਣ ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਜਾਂ ਇੱਕ ਪਾਰਟੀ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰਟੀ ਦੁਆਰਾ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮਾਜਿਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤਾਰਾ ਅਕਸਰ ਨਿਰੰਕੁਸ਼ਵਾਦੀ ਜਾਂ ਏਕਾਧਿਕਾਰਵਾਦੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।  ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ 1956 ਵਿੱਚ ਨਿਕਿਤਾ ਖਰੁਸ਼ਚੇਵ ਵਲੋਂ 'ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ' ਬਾਰੇ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਦੀ 20 ਵੀਂ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਭਾਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਭਾਸ਼ਣ ਵਿੱਚ, ਖੁਰਸਚੇਵ, ਜੋ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸੈਕਟਰੀ ਸੀ - ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਦੇਸ਼ ਦਾ ਨੇਤਾ - ਨੇ ਜੋਸੇਫ ਸਟਾਲਿਨ ਨੂੰ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਆਦਰਸ਼ੀਕਰਨ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਸਮਕਾਲੀ ਮਾਓ ਜ਼ੇ ਤੁੰਗ ਦੀ ਵੀ ਆਲੋਚਨਾ ਸੀ। ਖੁਰਸਚੇਵ ਨੇ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ ਸਿਧਾਂਤ ਦੇ ਉਲਟ ਸੀ। ਭਾਸ਼ਣ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਨਤਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ "ਗੈਰ-ਸਟਾਲਿਨੀਕਰਨ" ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਵੀਅਤ ਸੰਘ ਗੁਜ਼ਰਿਆ ਸੀ। 