ਉੱਤਰਾਖੰਡ ਦਾ ਸੰਗੀਤ
ਉੱਤਰਾਖੰਡ ਦਾ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਮਾਉਂ ਅਤੇ ਗੜ੍ਹਵਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਰਵਾਇਤੀ ਅਤੇ ਸਮਕਾਲੀ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉੱਤਰਾਖੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਗੀਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਰਾਸਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਹਨ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਆਮ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਤਾਂ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਧਾਰਮਿਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਰਵਾਇਤਾਂ, ਲੋਕ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਾਤਰ, ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਗੀਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਉੱਤਰਾਖੰਡੀ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਗਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਢੋਲ ਦਮਾਉ, ਤੁਰੀ, ਰਣਸਿੰਘਾ, ਢੋਲਕੀ, ਡੌਰ, ਥਾਲੀ, ਭੰਕੋਰਾ ਅਤੇ ਮਸ਼ਕਬਾਜਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਤਬਲਾ ਅਤੇ ਹਾਰਮੋਨੀਅਮ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੇ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ। ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉੱਤਰਾਖੰਡੀ ਲੋਕ ਗੀਤ ਬਦਲ ਗਏ ਹਨ। ਗਜੇਂਦਰ ਰਾਣਾ, ਨਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇਗੀ, ਗੋਪਾਲ ਬਾਬੂ ਗੋਸਵਾਮੀ, ਮੋਹਨ ਉਪਰੇਤੀ, ਚੰਦਰ ਸਿੰਘ ਰਾਹੀ, ਆਦਿ ਵਰਗੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਧੁਨਿਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਭਾਰਤੀ ਅਤੇ ਗਲੋਬਲ ਸੰਗੀਤ ਯੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਧੁਨਿਕ ਥੀਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭੂ-ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਮੁੱਦੇ, ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਡਾਇਸਪੋਰਾ ਦੁਆਰਾ ਪਹਾੜੀਆਂ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਸਮੀ ਮੰਡਲ, ਮਾਰਸ਼ਲ ਪੰਵਾੜਾ, ਉਦਾਸੀ ਖੱਦਰ, ਧਾਰਮਿਕ ਜਾਗਰ, ਥੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਝੋਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।