ਪੱਛਮੀ ਝੀਲ
ਪੱਛਮੀ ਝੀਲ ( Chinese: 西湖 ; Wu Chinese ) ਹਾਂਗਜ਼ੂ, ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਝੀਲ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਾਜ਼ਵੇਅ ਰਾਹੀਂ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਝੀਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੰਦਰ, ਪਗੋਡਾ, ਬਗੀਚੇ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ/ਨਕਲੀ ਟਾਪੂ ਹਨ। ਗੁਸ਼ਾਨ (孤山) ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਦਰਤੀ ਟਾਪੂ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਨਕਲੀ ਟਾਪੂ ਹਨ: ਜ਼ਿਆਓਇੰਗਜ਼ੌ (小瀛洲), ਹੁਇਕਸਿਨ ਪਵੇਲੀਅਨ (湖心亭), ਅਤੇ ਰੁਆਨ ਗੋਂਗਡੁਨ (阮公墩) ਝੀਲ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਲੀਫੇਂਗ ਪਗੋਡਾ (雷峰塔) ਅਤੇ ਬਾਓਚੂ ਪਗੋਡਾ (保俶塔) ਝੀਲ ਕਰਕੇ ਵਖ ਵੱਖ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, "ਇੱਕ ਪਹਾੜ, ਦੋ ਬੁਰਜ, ਤਿੰਨ ਟਾਪੂ, ਤਿੰਨ ਕੰਢੇ ਅਤੇ ਪੰਜ ਝੀਲਾਂ" ਦਾ ਮੂਲ ਪੈਟਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਵੈਸਟ ਲੇਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਪੂਰੇ ਚੀਨੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਕਵੀਆਂ ਅਤੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਚੀਨੀ ਬਾਗ ਡਿਜ਼ਾਈਨਰਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਰੋਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ 2011 ਵਿੱਚ ਯੂਨੈਸਕੋ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਰਾਸਤ ਸਾਈਟ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਵਰਣਨ "ਬਾਕੀ ਚੀਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਜਾਪਾਨ ਅਤੇ ਕੋਰੀਆ ਵਿੱਚ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਗ਼ ਦੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ" ਅਤੇ ਇਹ "ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਆਦਰਸ਼ ਸੰਯੋਜਨ" ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸਟ ਲੇਕ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਨਾਮ " ਵੂ ਫੌਰੈਸਟ ਰਿਵਰ " ( Wǔlín Shuǐ ) ਸੀ। ਹਾਨ ਦੇ "ਭੂਗੋਲ ਕਾਲਮ" ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਕਿਆਨਤਾਂਗ, ਪੱਛਮੀ ਗਵਰਨਰ ਜਨਰਲ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ। ਵੂ ਫੋਰੈਸਟ ਪਹਾੜ ( Wǔlínshan ) ਵੂ ਫੋਰੈਸਟ ਨਦੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ " (ਲਗਭਗ, 350 km or 220 mi ). ਹੋਰ ਪੁਰਾਣੇ ਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ " ਕਿਆਨ ਨਦੀ ", " ਕਿਆਨਤਾਂਗ ਝੀਲ", "ਮਿੰਗਸ਼ੇਂਗ ਝੀਲ", "ਜਿਨੀਉ ਝੀਲ", "ਸ਼ਿਹਾਨ ਝੀਲ", "ਸ਼ਾਂਗ ਝੀਲ", "ਲਿਆਨਯਾਨ ਝੀਲ", "ਫਾਂਗਸ਼ੇਂਗ ਤਲਾਬ ", "ਜ਼ੀਜ਼ੀ ਝੀਲ" ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। "ਗਾਓਸ਼ੀ ਝੀਲ", "ਜ਼ਿਲਿੰਗ ਝੀਲ", "ਮੀਰੇਨ ਝੀਲ", "ਜ਼ਿਆਨਜ਼ੇ ਝੀਲ", ਅਤੇ "ਮਿੰਗਯੂ ਝੀਲ"। ਪਰ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਹੀ ਨਾਮ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਹੈ "ਕੀਅਨਟੈਂਗ ਝੀਲ", ਇਸ ਤੱਥ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਿ ਹਾਂਗਜ਼ੌ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਵਿੱਚ "ਕਿਆਂਤਾਂਗ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਝੀਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਦੂਜਾ ਨਾਂ "ਵੈਸਟ ਲੇਕ" ਹੈ। "ਵੈਸਟ ਲੇਕ" ਨਾਮ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਬਾਈ ਜੂਈ ਦੀਆਂ ਦੋ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ, "ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵੈਸਟ ਲੇਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਅਤੇ ਗੁਸ਼ਨ ਮੰਦਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ" (西湖晚歸回望孤山寺贈諸客) ਅਤੇ "ਹਾਂਗਜ਼ੌ ਨੂੰ ਵਾਪਸੀ ਵਾਲੀ ਕਿਸ਼ਤੀ 'ਤੇ" (杭州回舫 ). ਉੱਤਰੀ ਗੀਤ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ "ਵੈਸਟ ਲੇਕ" ਨਾਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ "ਕਿਆਨਤਾਂਗ ਝੀਲ" ਨਾਮ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਰਤਰਫ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸੂ ਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ "ਵੈਸਟ ਲੇਕ ਡਰੇਜ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ" ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੀ ਜਦੋਂ "ਵੈਸਟ ਲੇਕ" ਨਾਂ ਇੱਕ ਅਧਿਕਾਰਤ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਝੀਲ ਕਦੇ ਝੀਲ ਸੀ। ਗਾਦ ਨੇ ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਝੀਲ ਬਣ ਗਈ। 1975 ਵਿੱਚ ਝੀਲ-ਬੈੱਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਸ਼ਕ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਤਲਛਟ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸਦੇ ਮੂਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ। ਨਕਲੀ ਸੰਭਾਲ ਨੇ ਝੀਲ ਨੂੰ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ। 1607 ਵਿੱਚ, ਕਿਆਨਤਾਂਗ ਕਾਉਂਟੀ ਦੇ ਗਵਰਨਰ, ਨੀ ਜ਼ਿੰਟਾਂਗ (聶心湯 ) ਨੇ ਟਾਪੂ "ਜ਼ੀਓ ਯਿੰਗ ਝੂ" ਦੇ ਫਾਂਗਸ਼ੇਂਗ ਟੋਭੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਇੱਕ ਗੋਲਾਕਾਰ ਕਾਜ਼ਵੇਅ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ "ਆਈਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਝੀਲ, ਟਾਪੂ ਵਿੱਚ ਝੀਲ" ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। 1611 ਵਿੱਚ, ਯਾਂਗ ਵਾਨਲੀ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰੀ ਕਿਨਾਰੇ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ 1620 ਤੱਕ ਪੂਰਾ ਪਲਾਟ ਸਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਾਲਾਬ ਦੇ ਬਾਹਰ ਤਿੰਨ ਛੋਟੇ ਪੱਥਰੀਲੇ ਪਗੋਡਾ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਥ੍ਰੀ ਪੌਂਡ (ਜਾਂ ਪੂਲ) ਮਿਰਰਿੰਗ ਦ ਮੂਨ" (三潭印月; sān tán yìn yuè ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਜ਼ੀਓ ਯਿੰਗ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤਸਵੀਰ:West Lake on RMB.jpg