ਲੋਕ ਕਲਾ
ਲੋਕ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿਚ ਬਣੀਆਂ ਦਰਸ਼ਨੀ ਕਲਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਦੀ ਹੈ.  ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਵਿਹਾਰਕ ਉਪਯੋਗਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ.  ਲੋਕ ਕਲਾ ਦੇ ਨਿਰਮਾਤਾ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਵਧੀਆ ਕਲਾ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿਚ.  ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਭੋਲੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਓਵਰਲੈਪ, ਜਾਂ ਲੜਾਈ ਵਾਲਾ ਮੈਦਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, [1], ਪਰ ਰਵਾਇਤੀ ਸਮਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਨਸਲੀ ਕਲਾ ਅਜੇ ਵੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ "ਲੋਕ ਕਲਾ" ਦੀ ਬਜਾਏ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦੁਆਰਾ coveredੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਭਿੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਉਤਪਾਦਨ ਦੀਆਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੁਆਰਾ ਯੂਰਪ ਵਿਚ ਸਮਝੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿਚ, ਜਿਥੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਖਰੇ ਵੱਖਰੇ ਸਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ.  "[2] ￼ਅਮਰੀਕੀ ਸੈਂਪਲਰ, 1831 ਲੋਕ ਕਲਾ ਇਕ ਜਮਾਤ ਦੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਹਨ.  ਉਹ ਲੋਕਗੀਤ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ.  ਠੋਸ ਲੋਕ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਸਤੂਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਹੜੀਆਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਵਾਇਤੀ ਕਮਿ communityਨਿਟੀ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ.  ਅਟੁੱਟ ਲੋਕ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸੰਗੀਤ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਕਥਾਤਮਕ structuresਾਂਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.  ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਕਲਾ ਨੂੰ, ਅਸਲੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਸਲ ਲੋੜ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.  ਇਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਇਸ ਵਿਹਾਰਕ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਗੁੰਮ ਜਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜਦੋਂ ਤਕ ਵਸਤੂ ਜਾਂ ਕਿਰਿਆ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਵਿਹਾਰਕਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅਰਥ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰੰਗੀ ਜਾਂਦੀ.  ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਪੁਨਰਗਠਨ ਕਲਾਤਮਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ ਅਤੇ ਉੱਤਮਤਾ ਦੇ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਰਜ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਕਮਿ communityਨਿਟੀ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ, ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੁਆਰਾ.