Derealîzasyon
Derealîzasyon an Bêrastîbûn têgihiştinek demkî an daîmî ya nenormal an jî berovajîkirî ya jîngehê (wekî bi mînak derdor, mirov û tiştan dibe) vedibêje. Jîngeh bi tevahî pir caran ji nişka ve nenas xuya dike, her çend her hûrgulî bi hêsanî were nas kirin û dabeş kirin. Derealîzasyon ji nêz ve bi serpêhatiya Depersonalîsatsyon ve girêdayî ye, ku tê de kesê xwe wekî xerîb tê hesibandin. Dema ku ev serpêhatiyên têgihiştinê bi nexweşiyê re digihîjin asta nexweşiyek derûnnasî, ew wekî sendroma depersonalîzasyon-derealîzasyonê tê binav kirin. Her du celeb di bin koma nexweşiyên egoyê (xwe pir hesandin) de têne kom kirin ji ber ku di dawiyê de yekitî, ezmûna yekîtiyê û sînorê zelal di navbera ego û hawîrdorê de xera dibe. Tecrûbeyên derealîzasyonê yên xwezaya sivik ne asayî ne û dikarin di mirovên bi derûnî saxlem de çêbibin, mînakî, di rewşên bi tevlêbûna hestyarî ya mezin an dema ku westibûn û westandinek eşkere heye. Tecrûbeya rewşên weha jî dibe sedema girtina madeyên psîkotropîk (wekî LSD, alkol, an hin dermanan) sebeb in. Tecrûbeyên derealîzasyonê jî dikarin wekî nîşanek nexweşiyek xeman an depresyonê giran bibin. Di çarçoweya nexweşiyên tirsê de, wekî nexweşiya panîkê, derealîzasyon dikare di dema êrişek panîkê de heya demek kurt piştî wê were ceribandin. Ger derealîzasyon wekî teşeyek ji bo êrîşek panîkek din çêbibe, ew dikare bibe nîşanek navendî ya nexweşiya panîkê.