Keyaniya Gurcistanê
Keyaniya Gurcistanê, Padîşahiya Gurcistanê wekî Împeratoriya Gurcistanê jî tê zanîn, padîşahiyek Ewrasyayê ya serdema navîn bû ku di dor 1008 PZ de hate damezrandin. Padîşahî di serdema padîşah Dawid IV û Şah Tamarê Mezin de ji sedsalên 11an heya 13an digihîje Serdema Zêrîn a hêza xwe yê siyasî û aboriyê. Gurcistan bû yek ji neteweyên sereke yên Rojhilatê Xiristiyan û împeratoriya wê ya pan- Qefqasya û tora şebekeyên ku ji Ewropaya Rojhilat heta Anatolya û sînorên bakurê Îranê dirêj dibin, di heman demê de milkên olî yên li derve jî diparêzin, wek Keşîşxaneya Xaç li Orşelîmê û Keşîşxaneya Iviron li Yewnanistanê . Ew pêşhatiya dîrokî ya sereke ya Gurcistanê ya îroyîn bû. Bi çend sedsalan dom kir, padîşahî di sedsala 13an de ket bin êrişên Împeratoriya Mongolî, lê di salên 1340an de karî serweriya xwe ji nû ve destnîşan bike. Deh salên paşîn bi Mirina Reş, û her weha gelek êrîşên di bin serokatiya Tîmûrleng de, ku aboriya welêt, nifûs û navendên bajaran wêran kirin, derbas bûn. Rewşa jeopolîtîk a Padîşahiyê piştî hilweşîna Bîzans û piştre Împeratoriya Trebzonê ji aliyê Tirkên Osmanî ve xirabtir bû. Di encama van pêvajoyan de, di dawiya sedsala 15an de, Gurcistan veguherî hebûnek perçebûyî. Tevahiya vê rêze bûyeran jî di navbera 1490 û 1493an de bû sedema hilweşîna dawîn a padîşahiyê di nav anarşiyê de û di navbera 1490 û 1493 de her yek ji hêla şaxek hevrikê xanedana Bagrationi ve hatin rêvebirin û li pênc mîrekiyên nîv-serbixwe - Odishi, Guria, Abhazya, Svaneti, û Samtskhe.