Pênelopê
Pênelopê (yewnani: Πηνελόπεια) di Mîtolojiya Yewnanî keybanûyek e. Jina Odîseûs , dotmama Helenê , diya Têlemaxos û keybanûya Îtakêyê ye. Bi aqilmendiya û dilsoziya xwe tê naskirin. Dema Odîseus çûyî Şerê Troyayê û vegera wê jî pir dereng bû , wan deman de xwezgîniyan ji Pênelopê'yê ra hatin. Pênelopê dilsoziya mêrê xwe bû ji ber wê xwezgîniyan red kir. Xwezgînî ji qesra wî derneketin. Ew jî xwezgîniyan ra got : Qumaşê ez didirûm bila xilas be ez ê xwezgîniyekê re bizewicim.Lê tu car ew qumaş xilas nebû. Rojê qumaşê dirûya şevê disa jê dikir. Heta Odîseûs vegeriya ew wisa dewam kir. Hatina Odîseûsê Odîseûs evariyekê da giha Îtakêyê kesra xwe. Atênê wê xiste şiklê parsekekî kal.Kes wê nas nekir. Xwezgîniyên din henek ji wê ra kirin ji wê ra keniyan.Bi taybetî jî xwezgîn Antînous henekan ji wê ra kir. Lê Pênelopê pêşwazîyekî baş lê kir. Sibeyê da Pênelopê eşkere kir heçî bikarî pê kevana mêrê wê tîrekî ji nav donzdeh qula bavêje ti ji wê ra bizewice. Kes nekarî tîrê bavêje jî lê parsekê kal avêt.Paşê tîrekî jîn ji qelbê Antînousê xist. Xwezgînî hemî vê bûyerê dîtin êrîşê Odîseûsê kirin. Bi alikariya kurê xwe Têlemaxos û yên Atênêyê cilên parsekiyê avêt , xwezgîniyan hemû kuşt. Lê birastî jî Pênelopê hêj bawer ne dikir ku ew Odîseûs be. Pênelopê peywirekî da wê got cihê nivîna wan yên zewacê bikarî bibete mezelekî din ew wê yekê qebûl bike. Lê lingekî cihê nivîna wan zeytûnekî qurm girtî bû ji ber wê ew tişt bêderfet bû. Odîseûs vê yekê got , ne hewce bû gotinekî din Pênelopê ji wê bawer kir çu kuşa mêrê xwe her du jî stêrên kefxweşîyê rijandin.