Xwezaya mirov
Xwezaya mirovî cûrbecûr taybetmendî ye, di nav de awayên ramîn, hest û tevger, ku mirov ji wan re xwezayî tê gotin. Tê gotin bi gelemperî wekî dîlgirtina tiştê ku ew dikeve mirov, ango cewherê mirovahiyê tête hesibandin. Gotinek nîqaş e ji ber ku ew nîqaş e gelo hebûnek wusa heye yan na. Argumanên di derbarê cewherê mirovan de bi sedsalan bûye bingehek sereke ya felsefeyê û têgihiştin berdewam dike ku nîqaşek zindî ya felsefeyê provoke bike. Têgiha di zanistê de jî, di zanistê de, rola xwe didomîne, digel zanistên neurosanî, psîkolog û zanyarên civakî ku îdîa dikin ku encamên wan dîtina xwezayê di xwezaya mirovî de derxistine. di nav mirovan de, wekî taybetmendiyên ku bi çandên taybetî re têkildar in. Nîqaşên di derbarê cewherê mirovan de têkildar in, her çend ne heman in, nîqaşên li ser girîngiya berhevdana jîngehê û geşepêdanê di pêşveçûnê de ("xwezaya li hember nermalavê"). Conceptêwaza xwezayê wekî standardek ku bi navgîniya darizandinê ve tête çêkirin, bi kevneşopî tête gotin ku di felsefeya Yewnanî de dest pê kiriye, bi kêmanî di derbarê ziman û perspektîfên Rojavayî û Navîn ên ku ji hêla wê de pir bandor bûne. Helwesta teleolojîk a Arîstotelî di serdemên dereng ên klasîk û navînî de serdest bû. Bi vê hesabê, cewherê mirovan bi rastî dibe sedem ku mirov bibe ya ku ew dibin, û wusa jî ew bi rengek serbixwe ji mirovan ve heye. Ev yek di encamê de tê fêm kirin ku di heman demê de têkiliyek taybet a di navbera xwezaya mirovî û zîhniyetê de jî nîşan dide. Ev nêzîkatî ji ber sedemên dawîn û fermî ji xwezaya mirov fêm dike. Bi gotinek din, xwezayî bixwe (an jî xwedanîtiyek ku xwezayê diafirîne) armanc û armanc heye, bi rengek wekhev bi niyet û armancên mirovan e, û yek ji wan armancan jî mirovahî ye ku xwezayî dijî. Têgihiştinên bi vî rengî yê xwezaya mirovî vê xwezayê wekî "ramanek", an "formek" mirov dibîne. Lêbelê, hebûna vê cewherê guhêzbar û metafîzîk a mirovî mijara nîqaşek pir dîrokî ye, ku di demên nûjen de berdewam dike. Li dijî vê ramana xwezaya mirovan a berbiçav, mêrxasiya têkildar a mirov bi taybetî di sedsalên dawî de bi tundî hatiye qewirandin - yekem ji hêla modernîstên destpêkê yên wek Thomas Hobbes û Jean-Jacques Rousseau. Di Rousseau's Emile, an On Perwerde, Rousseau nivîsî: "Em nizanin ka cewherê me destûrê dide ku em bibin". Ji destpêka sedsala 19-an û pê ve, ramînerên mîna Hegel, Marx, Kierkegaard, Nietzsche, Sartre, strûktûalîst û postmodernîst jî carinan li dijî xwezaya mirovahî ya rastîn an xweser serî hildane. Teoriya pêşkeftina Charles Darwin guheriye cewherê guftûgoyê, piştgirî dide vê pêşnumaê ku bav û kalên mirov mîna îro ne mirov in. Dîsa jî perspektîfên zanyarî yên nû - wek behrebûnîzm, determînîzm, û modela kîmyewî di hundurê psîkolojiyê û psîkolojiya nûjen de - îdîa dikin ku di derbarê cewherê mirovan de bêalî ye. Wekî ku di pir zanistên nûjen de, şagirtên weha digerin ku bi hindik an bête ravekirin ji ber sedemek metafizîkî. Ew dikarin pêşkêşî ravekirina cewherê xwezaya mirovî û mekanîzmayên bingehîn ên wê bikin, an jî kapasîteyên ji bo guhartin û pirrengiyê ku nîşan bidin. argûn bi têgihiştina têgehek cewherê mirovan a rast binpê dike