Paqijkirina zimanê îngilîzî
Paqijkirina zimanê ingilîzî, xwerûkirina zimanê ingilîzî an purîzma zimanê ingilîzî, paqijkirina zimanî ya di ingilîzî de dijberiya li hember bandora biyanî ya di zimanê ingilîzî de vedihewîne. Îngilîzî ji dema Dagirkirina Îngilîstanê ji aliyê Normanan ve û vir ve bi deynkirinek mezin ji zimanên din, nemaze Fransiya kevin, pêşketiye, û hin peyv û rêzimanên wê yên zikmakî ji hêla taybetmendiyên latînî û yewnanî hatine bicihkirin. Hewldanên rakirina an jî fikirîna rakirina têgehên biyanî yên di ingilîzî de bi gelemperî wekî Anglish têne zanîn, têgehek ku ji hêla nivîskar û henekvan  Paul Jennings di sala 1966an de hat çêkirin. Paqijkirina zimanî ya ingilîzî ji dema serdema nûjen a destpêka navok navdêra înkhorn, bi awayên cihêreng berdewam kiriye. Di forma xweya herî sivik de, paqijkirina zimanî li şûna deyndêran karanîna  têgehên xwemalî destnîşan dike.Di formên bihêztir de, peyvên nû ji jêderên germanî têne çêkirin (wekî wordstock ji bo vocabulary) an jî ji  fazên kevntir ên ingilîzî  (wek shrith ji bo proceed) têne vejandin. Pakxwazên navdar ên îngilîziya destpêka nûjen John Cheke, Thomas Wilson, Ralph Lever, Richard Rowlands, û Nathaniel Fairfax hene. Pakxwazên zimanî yên nûjen William Barnes, Charles Dickens, Gerard Manley Hopkins, Elias Molee, Percy Grainger û George Orwell hene.