Baneşan
Mirov hestên xwe yên germ û gur bi alîkariya baneşanan dide der.Ew hest dibe ku gir û kîn an jî kêxweşiyekeke jidil be.Hin baneşan di binyata xwe de baneşan in.Mîna:ax!, wax!, hey!, lo!, hey lo!, lê!, erik!, ey!, ox!, oxweş!, hey wax!, de! û hwd. Mînak: Ax dilo, wiha meke! Wax kurê min wax! Hey lo hevalo! Oxweş! Dijminên me pergî/rastî belayê hatine. Hey wax! Felekê te çima li me wiha kir?! Wî! Kurê min tuçima wiha dikî?! De! Em vegerin gundê xwe. Ha ho! De werin li vê ecêba giran binêrin. Of! Tu zanî ez çi qas tengav bûme?! Hoşt! Segê heram, biqeşte here hi vir! Ço, ço! Kera reş em li pey heval û hogiran man. Hindek peyvên ferman, hişyarî û hestên tund dema ku bi dengekî bilind û bi awayekî tund hate gotin, dibin baneşan. Kuro rabe! Xêr e te xwe li erdê dirêj kiriye! Bira wiha nabe! Divê em rabin ser xwe û tê bikoşin. Bavo zû were! Gelî hevalan, guh bidin min! Xwedêyo, mala te ava be! Dayê, tu meke melezîne! Her wiha hinek peyvên ji dengên siruştî û teqlîdî jî wekî baneşan têne pejirandin. Mînak: vizz! gurm! teeeq! virrr! gurrr! ring! çirîng! tirîng! piss! zing! hwd., ...