Oslo kelishuvi
Oslo kelishuvlari-bu Isroil va Falastin Ozodlik tashkiloti (PLO) o'rtasidagi juft shartnomalar: Oslo I kelishuvi, 1993 yilda Vashingtonda imzolangan; va Oslo II kelishuvi, imzolangan Taba, Misr, 1995 yilda. Ular Oslo jarayonining boshlanishini, Birlashgan Millatlar Tashkilotining xavfsizlik Kengashining 242-sonli qarori va 338-sonli qarori asosida tinchlik shartnomasiga erishishga va "Falastin xalqining o'z taqdirini o'zi belgilash huquqini" bajarishga qaratilgan tinchlik jarayoni boshlandi. Oslo jarayoni yashirin muzokaralardan so'ng boshlandi Oslo, Norvegiya, natijada Isroil PLO tomonidan tan olingan va Isroil tomonidan plo vakili sifatida tan olingan Falastin xalqi va ikki tomonlama muzokaralarda sherik sifatida. Oslo kelishuvlarining diqqatga sazovor natijalari orasida Falastin Milliy ma'muriyati, g'arbiy Sohil va G'azo sektorining ayrim qismlari ustidan cheklangan Falastin o'zini o'zi boshqarish mas'uliyatini o'z zimmasiga olgan; va xalqaro miqyosda tan olinishi PLO qolgan har qanday holat bo'yicha doimiy maqomdagi muzokaralarda Isroilning sherigi sifatida Isroil-Falastin mojarosi atrofida yuzaga keladigan muammolar. Ikki tomonlama muloqot Isroil va kelajak Falastin davlati o'rtasidagi xalqaro chegara bilan bog'liq savollardan kelib chiqadi: ushbu mavzu bo'yicha muzokaralar Isroil aholi punktlari, Quddus maqomi, Falastin muxtoriyati tashkil etilgandan so'ng Isroilning xavfsizlik ustidan nazoratini ta'minlash va Falastinning qaytish huquqi. Oslo kelishuvlari aniq Falastin davlatini yaratmadi. Falastin aholisining katta qismi, shu jumladan turli xil Falastin jangari guruhlari Oslo kelishuvlariga qat'iy qarshi chiqdilar; Falastin-amerikalik faylasuf Edvard Said ularni "Falastin Versal"deb ta'riflagan.