Shruti
Shruti (śruti „eshitilgan“) hinduiylik muqaddas matnlarining kanonidir, asl ilohiy vahiy qilingan Vedik matnlari. Zamonaviy hindshunoslik fanida qabul qilingan nuqtai nazarga koʻra, ular biron bir tarixiy davrga tegishli emas, balki hinduizm rivojlanishining turli bosqichlariga tegishli – eng qadimgi Vedik matnlari tuzilgan paytdan boshlab post-Vedik davrgacha. Hinduizmda shruti matnlari apaurusheya hisoblanadi – ilohiy vahiy qilingan, muallifsiz. Ular abadiy transsendent bilimni „haqiqatning kosmik tovushlari“ yozuvini ifodalaydi. Hind anʼanalariga koʻra, bu bilimlar koinot paydo boʻlgan paytdan boshlab muqaddas donishmandlar tomonidan ogʻzaki ravishda etkazilgan, soʻngra Kali Yuganing hozirgi davrining boshida u toʻrtta Vedaga boʻlingan va kodlangan. Shruti adabiyoti odatda Vedalarning toʻrt qismga boʻlinishiga koʻra tasniflanadi: Rig Veda – „madhiyalar Vedasi“ Yajurveda – „Qurbonlik formulalari Vedasi“ Samaveda – „Qoʻshiqlar Vedasi“ Atharva Veda – „afsunlar Vedasi“ Ushbu Samxitalarning har biri (mantralar toʻplami) keyinchalik turli Vedik maktablari (shaxalar), brahmanalar va Aranyakalar va Upanishadlarning falsafiy risolalari sharhlari bilan toʻldirildi. Bu matnlarning barchasi shruti kanoniga tegishli. Bhagavad Gita odatda smriti matni deb atalsa-da, u koʻpincha shruti bilan bir xil ahamiyatga ega boʻlgan oyat sifatida qabul qilinadi. Shunday qilib, Bhagavad Gita Gita Upanishad deb ataladi va Upanishadlardan biri hisoblanadi. Bhagavad Gitani oʻz ichiga olgan Mahabharata olimlar va koʻplab hindular tomonidan smriti matni sifatida koʻrib chiqiladi, ammo Vaishnava Vedanta maktablarida shruti sifatida hurmat qilinadi va koʻpincha Puranalar bilan birga Beshinchi Veda deb ataladi.