Allofon
Fonologiyada allofon (/ˈæləfoʊn/; yunoncha ἄλλος dan; állos — φωνή: boshqa, phōnē: „ovoz“, „tovush“) bir nechta ogʻzaki tovushlar toʻplamini yoki muayyan tilda bitta fonemani talaffuz qilish uchun ishlatiladigan belgilar. Masalan, ingliz tilida [t] (stop [stɒp] dagi kabi) va aspiratsiyalangan shakl [tʰ] (yuqorida boʻlgani kabi [ˈtʰɒp]) /t/ fonemasi uchun allofonlar boʻlib, bu ikkisi hind va tay kabi baʼzi tillarda turli fonemalar hisoblanadi. Boshqa tomondan, ispan tilida [d] (dolor [doʻlor] kabi) va [ð] (nada [ˈnaða] kabi) /d/ fonemasi uchun allofonlar bo‘lsa, bu ikkisi ingliz tilida turli fonemalar hisoblanadi. Muayyan vaziyatda tanlangan oʻziga xos allofon koʻpincha fonetik kontekstdan bashorat qilinadi, bunday allofonlar pozitsion variantlar deb ataladi, lekin baʼzi allofonlar erkin oʻzgaruvchanlikda uchraydi. Ovozni bir xil fonemaning boshqa allofoni bilan almashtirish, odatda, soʻzning maʼnosini oʻzgartirmaydi, ammo natija mahalliy boʻlmagan yoki hatto tushunarsiz boʻlishi mumkin. Muayyan tilning ona tilida soʻzlashuvchilar tildagi bir fonemani yagona oʻziga xos tovush sifatida qabul qiladilar va bitta fonemalarni talaffuz qilish uchun ishlatiladigan allofefonik oʻzgarishlardan „ham bexabar va hatto hayratda qolishadi“.