Reaktiv bogʻliqlik sindromi
Reaktiv bogʻliklik sindromi (Reactive attachment disorder / RAD) baʼzan balogʻat yoshigacha saqlanib qolishi kuzatilsa ham, klinik adabiyotlarda asosan bolalarda uchrashi mumkin boʻlgan ogʻir va nisbatan kam uchraydigan kasallik sifatida tasvirlangan. RAD koʻpgina ilmiy kontekstlarda ijtimoiy munosabatlarning sezilarli darajada buzilishi bilan tavsiflanadi. Bu koʻpgina oʻzaro ijtimoiy munosabatlarga toʻgʻri kirishish yoki ularga risoladagidek javob berishda layoqatsizlik shaklida namoyon boʻlishi mumkin. DSM-5 ga koʻra bu sindrom „shaklanmagan bogʻliqlik sindromi“ deb nomlanuvchi alohida tashxis bilan belgilangan. RAD sindromi ilk bolalik davrida birlamchi gʻamxoʻrlik qiluvchilarga nisbatan normal bogʻlanishni shakllantirmaslikdan kelib chiqadi. Bunday holat bolaga ilk davrlarda jiddiy eʼtiborsizlik, zoʻravonlik koʻrsatilishi, olti oylikdan uch yoshgacha boʻlgan vaqtda qarovchi (ota, ona yoki enaga) dan keskin ajratilish, qarovchilarning tez-tez oʻzgarib turishi yoki qarovchi bolaning muloqot qilish harakatlariga javob bermasligi natijasida yuzaga kelishi mumkin. Ammo, bunday holatlarning barchasi ruhiy buzilishlarga olib keladi deb aytish oʻrinli emas. Bu keng tarqalgan rivojlanish buzilishi yoki rivojlanish kechikishidan, shuningdek, aqliy zaiflik kabi bir-biriga aloqador kasalliklar sababli ham yuzaga kelishi mumkin. Bularning barchasi oʻzaro bogʻlanish tarziga taʼsir qilishi mumkin. Reaktiv bogʻlanish sindromi diagnostikasi mezonlari ishonchsiz yoki tartibsiz bogʻlanish kabi insonlararo bogʻlanish usullarini kategoriyalashtirishda qoʻllaniladigan mezonlardan juda farq qiladi. RAD sindromiga chalingan bolalarda keyingi hayotda shaxslararo munosabatlarda qiyinchiliklar keltirib chiqarishi mumkin boʻlgan ichki aloqa modellari buzilganligi taxmin qilinadi. Sindromning uzoq muddatli taʼsiri boʻyicha bir nechta tadqiqotlar oʻtkazilgan, ammo kasallikning besh yoshdan keyin namoyon boʻlishi haqida aniq dalillar hali mavjud emas. Biroq, 1990-yillarning boshida Sovuq urush tugaganidan keyin Sharqiy Evropada bolalar uylarining ochilishi ortidan juda yomon sharoitlarda qolgan goʻdaklar va bolalar ustida tadqiqot oʻtkazish imkoniyati tugʻildi. Bunday tadqiqotlar shaxslararo bogʻlanishga aloqador muammolarning tarqalishi, sabablari, mexanizmi va ularni tashxislash haqidagi tushunchalarni kengaytirdi. 1990-yillarning oxiridan boshlab, tadqiqotlar asosida sindromni davolash va oldini olish dasturlarini hamda yaxshiroq tashxish usullarini ishlab chiqish imkoni paydo boʻldi. Ushbu sohadagi asosiy nazariyotchilar bogʻlanish bilan aloqador muammolardan kelib chiqadigan oqibatlarni mavjud tasniflardan tashqari kengroq doirada aniqlash kerakligini taklif qilishdi. RAD va boshqa muammoli bogʻlanish turlariga qaratilgan asosiy davolash va profilaktika dasturlari bogʻlanish nazariyasi (attachment theory) ga asoslanadi va koʻpincha bolaga qarovchi shaxsning eʼtiborliroq va ziyrakroq boʻlishi, agar buning imkoni boʻlmasa, bolaga boshqa qarovchi biriktirilishini tavsiya etadi. Bunday strategiyalarning aksariyati hanuzgacha baholanish jarayonida. Asosiy amaliyotchilar va nazariyotchilar reaktiv bogʻlanish sindromi hali nazariy jihatdan toʻla asoslanmaganligi sababli „bogʻliqlikdagi buzilish“ diagnostikasi va uning „attachment theraphy“ deb ataluvchi davo chorasiga nisbatan jiddiy tanqidlarni ilgari surdilar. "Attachment theraphy ilmiy jihatdan aniq asoslanmagan, unda ICD-10 yoki DSM-IV-TR mezonlaridan yoki bogʻliqlik shakllaridan sezilarli farq qiladigan boshqa diagnostika mezonlaridan yoki simptomlar roʻyxatidan foydalaniladi. Terapiyada bir qator davolash usullari qoʻllaniladi, ularning baʼzilari jismoniy va psixologik jihatdan qaltis boʻlib, nazariyaga zid hisoblanadi.