Mikrooksidlanish
Mikrooksidlanish — ishlab chiqarish jarayonida qizil sharobning kislorodning kichik dozalari bilan boshqariladigan toʻyinganligi.  Bu usul birinchi marta 1990-yilda Fransiyada Madira viloyatida vino ishlab chiqaruvchi Patrik Dyukurno tomonidan taninlar deb ataladigan juda qattiq fenolik oʻsimlik birikmalarining mavjudligi bilan ajralib turadigan Tannat uzumidan vino ishlab chiqarishda qoʻllanilgan. Ularning taʼmiga taʼsirini yumshatish uchun taklif qilingan usul Kaberne Sovinion, Tempranilio va boshqa qalin terili qora uzum navlari kabi uzum navlaridan sharob yaratish jarayonida tobora ommalashib bormoqda. Texnologik jihatdan, mikrooksidatsiya kislorod gaz aralashmasini gʻovakli aerator orqali fermentatsiya jarayonining turli bosqichlarida sharob idishiga quyish orqali amalga oshiriladi: fermentatsiyaning birinchi bosqichlarida kislorodning boshqariladigan kirishi fermentatsiyaning oʻz-oʻzidan toʻxtab qolishiga yoʻl qoʻymaydi; fermentatsiya jarayonida kislorod ham xamirturushni tirik saqlaydi; fermentatsiya tugagandan soʻng, mikrooksidlanish anʼanaviy eman barrelining qarish jarayonini taqlid qiladi, hatto sharob poʻlat fermentatsiya rezervuarlarida qolsa ham. Mikrooksidlanishning sharob sifatiga ijobiy taʼsiri: rangni aniqlash; kiruvchi begona hidlarning oldini olish; taninlarni yumshatish; sharobning organoleptik xususiyatlarini umumiy takomillashtirish. Shuni taʼkidlash kerakki, mikro oksidlanishning ijobiy jihati shundaki, kislorodning fermentatsiya jarayonlariga boshqariladigan kirishidir. Sharob ishlab chiqarishda kislorod odatda istalmagan, chunki u ichimlikda juda tez qariydi va koʻp miqdorda fermentatsiya jarayonida etanol oʻrniga sirka hosil boʻlishiga olib keladi.