Kannelyura
Kannelyura (ustun boʻylab vertikal yoʻnalgan tarnov) (fransuzcha: cannelure - truba, lotincha: canna - qamish, tayoq, novda, shuningdek qoshiq ) - pilaster yoki ustunning fust (magistral) ustidagi vertikal truba (bunday ustunlar deyiladi yivli). Ion tartibli ustunga asoslangan gorizontal oluklar, naylardan farqli o'laroq, filetalar yoki trochilus (lotincha yunoncha trochilus - rut, jo'yak) deb ataladi. Trochilus ba'zan vertikal naylar deb ataladi. Qarama-qarshi, qavariq shakli torus (rolik) deb ataladi. Fleytlar ham konveksdir, aks holda: ichki o'rnatilgan yoki "qarshi naylar" (gofrirovkalar). Yaqin ismlar rabdos (yunoncha rabdos - tayoq, tayoq), alveolalar (lotincha: alveolus - truba, truba), baget, kalyovka, flema (nemischa: Flammen-leisten - "olovli yo'l") - "olovli" yo'l (olovga o'xshash kavisli chuqurchalar, shtab-kvartira (nemischa: Stabwerk, dan Stab - tayoq, tayoq va Werk - ish, ish). Ustunlardagi naylar Qadimgi Yunoniston meʼmorchiligida miloddan avvalgi 7—6-asrlarda paydo boʻlgan. e. monolit yog'och va tosh ustunlardan kompozitsionlarga, alohida barabanlardan o'tish munosabati bilan . Yog'och pinlar (pironlar) bilan bog'langan barabanlar orasidagi gorizontal tikuvlar maskalanishi kerak edi. Tayanchning vertikal yo'nalishini, uning tektonikligini chiaroscuro o'yinida ta'kidlaydigan vertikal qoshiqlar bu maqsad uchun eng mos edi. Eng qadimgi yunon-dor ordeni ustunlari 24 yoki 20 yoki 16 naydan iborat. Nisbatan kech binolarda - 32 . V asrdan boshlab Miloddan avvalgi e. kanonik raqam 20 ga o'rnatiladi. Aynan mana shu oluklar soni ularni shunday joylashtirish imkonini beradiki, to'rtburchak plitaning to'rtta burchagining har birida - abakus ostida bitta o'tkir qirrasi bo'ladi va ustunning o'rta o'qi har tomondan vizual ravishda belgilanadi. markaziy truba orqali. Qirralar bo'ylab, vizual ravishda kichrayib, naylar soyalarni qalinlashtiradi, ustunning hajmini ta'kidlaydi, devor bilan birlashishiga yo'l qo'ymaydi. Fleytlar alohida barabanlardan yig'ilgan ustun bo'ylab yumshoq ohaktoshdan (keyinchalik marmarda) o'yilgan. To'liq balandlikda bo'lmagan oluklari bo'lgan tugallanmagan ustunlarning ko'plab misollari fleyta ekstruziyasi texnologiyasidan dalolat beradi. Keyinchalik bu texnikadan ongli ravishda foydalanila boshlandi. Dor tartibida naylar qo'shni o'tkir burchak bilan aloqa qiladigan muntazam yoysimon tirqish shakliga ega. Ion va Korinf tartiblarida naylar - yo'llar o'rtasida tor tekis ko'priklar qoldiriladi va chuqurchalarning pastki va yuqori qismida xarakterli yaxlitlashlar hosil bo'ladi. Toskana tartibida, Vignola kanoniga ko'ra, naylar yo'q. Kechki, ellinistik va rim me'morchiligida poydevor balandligining uchdan bir qismi bo'lgan naylar konveks roliklar yoki yumaloq uchlari bo'lgan yarim silindrsimon profilli baget bilan to'ldirilgan. Bunday atektonik texnika "taymer" yoki "uyali" naylar deb ataladi. Bu badiiy tafakkurda manneristik tendentsiyalarning keng tarqalganligidan dalolat beradi. 19-asrning ikkinchi yarmi eklektik arxitekturasida yana kuzatilishi bejiz emas. 19-asrning oxirida Vena Art Nouveau -ning etakchi me'mori Otto Vagner devor va pilaster bezaklari sifatida dumaloq rozetlar bilan birgalikda sayoz parallel fleytalardan foydalangan. Ushbu naqsh "Vagnerian" yoki "Vena guli" deb nomlangan. U Sankt-Peterburg Art Nouveau ustalari tomonidan ishlatilgan. Kechki gotika, barokko va mannerizm san'atida mebel panellari yoki oyoqlari fleyta o'xshashligi bilan bezatilgan. Ular flems yoki shtab-kvartira deb atalgan. Shunga o'xshash texnika ba'zan klassik uslubda mebel ishlab chiqarishda ishlatilgan .