Emine Sevgi Özdamar
Emine Sevgi Oʻzdamar (1946–yil 10–avgustda tugʻilgan) – Germaniyada istiqomat qiluvchi va koʻp yillar davomida u yerda istiqomat qiluvchi turkiyalik yozuvchi, rejissyor va aktrisa. Oʻzdamarning sanʼati Germaniya va Turkiya mamlakatlarini har ikkisida ham notinch vaqtlarda bosib oʻtgan hayotiy tajribalari taʼsirida ekanligi bilan ajralib turadi. Uning eng muhim yutuqlaridan biri 1991–yilda Ingeborg Baxman mukofotini qoʻlga kiritishdir. Oʻzdamarning adabiy ijodi koʻplab eʼtirof va ilmiy eʼtiborga sazovor boʻldi. Sheʼriyat ishqibozi boʻlgan u Geynrix Geyn va Bertolt Brext ijodidan, ayniqsa, 1960–yillarda Berlinda sotib olgan uning qoʻshiqlari albomidan katta ilhom oldi. Keyinchalik u oʻzi istiqomat qiladigan Berlinda Brextning shogirdi Benno Besson bilan birga oʻqishga qaror qildi. Shaxsiy hayoti Emine Sevgi Oʻzdamar 1946–yil 10–avgustda Turkiyaning Malatya shahrida tugʻilgan. U bobosi va buvisi qoʻlida oʻsib, Turkiyaning Istanbul va Bursa shaharlarida yashagan. 1965–yilda u birinchi marta Berlinga bordi va u yerdagi zavodga ishga kirdi. U Germaniyaga oʻsha paytda Shveytsariyada oʻqigan katta akasi Alining yonida boʻlish uchun kelgan; Shveytsariyaga qaraganda Germaniyaga koʻchib oʻtish osonroq edi. Oʻzdamar oʻn ikki yoshidan boshlab aktyorlik qilgan va spektakllarni ijro etgan va dastlab Yevropaga kelganida ikkalasini ham qilishni xohlagan: aktyorlik va ukasini koʻrish. Oʻzdamarning ota-onasi 18 yoshli qizining rejasiga qarshi edi, ammo oxir-oqibat taslim boʻldi. Oʻzdamar Gʻarbiy Berlindagi rezidensiyada 120 nafar turkiyalik ayollar bilan birga yashagan. Dastlab u nemis tilida bir ogʻiz soʻz ham gapirmas edi, shuning uchun u kattalar sifatida tilni oʻrganishda qiyinchiliklarga duch keldi. Oʻzdamar koʻcha nomlari va gazetalarning sarlavhalarini ularning asl maʼnosini bilmasdan yodlashdan boshladi. Yetti oydan soʻng otasi nihoyat tilni toʻgʻri oʻrganishi uchun Gyote institutida til kurslarida qatnashishi uchun pul toʻladi. Oʻzdamar hali ham aktrisa boʻlishni xohlardi, shuning uchun u ikki yildan soʻng Istanbulga qaytib keldi va u yerda aktyorlik saboqlarini ola boshladi va teatr spektakllarida birinchi katta rollarni oldi. 1971–yilda Istanbuldagi harbiy toʻntarish fuqarolarning taʼqib qilinishiga olib keldi va fuqarolarning soʻz erkinligiga katta taʼsir koʻrsatdi. Ushbu toʻntarish tufayli 1976–yilda Oʻzdamar Germaniyaga qaytib keldi va nemis tilini va Bertolt Brecht kabi mualliflarni sevib qoldi. U Gʻarbiy Berlinda yashab, Sharqiy Berlindagi Volksbühne jurnalida rejissyor yordamchisi boʻlib ishlagan. Spektakl bilan gastrol safari davomida u yana ikki yil Frantsiyada yashab, Germaniyaga qaytib, 1979– yilda Bochumdagi teatrda ishlagan. Hozirda u turmush oʻrtogʻi Karl Knaydl bilan Berlinning Kreuzberg shahrida yashaydi. Adabiy martaba Asosiy asarlar 1990–yilda Oʻzdamar oʻzining „Mutterzunge“ (ona tili) debyut hikoyalar toʻplamini nashr etdi. U Times Literary Supplement tomonidan „Yilning xalqaro kitobi“ deb topilgan. Qisqa hikoyalar Germaniyada yashovchi turk ayolining kimligini va bu kimlikning til bilan qanchalik chambarchas bogʻliqligini oʻrganadi. Rivoyatchi oʻz ona tili – turkiy tilini yoʻqotib qoʻygan, nemis tilida ravon, ammo nuqsonli gapiradi. Rivoyatchi onasi bilan turkcha gaplashayotgan paytini eslaydi: "Meine Mutter sagte mir: „Weißt du, du sprichst so, du denkst, daß du alles erzählst, aber plötzlich springst du über nichtgesagte Wörter“ (Onam aytdi: men: 'Bilasizmi, siz goʻyo menga hamma narsani aytib beraman deb oʻylayotgandek gapirasiz, lekin birdan aytilmagan soʻzlardan sakrab oʻtasiz'). Özdamar „til“ bilan u tilni emas, balki onasining ogʻzidagi jismoniy tilni nazarda tutganini taʼkidlaydi, „ein isitadi Körperteil, die Liebesquelle meiner Sprache, meiner Gefühle, meiner Kindheit, meiner Jugend“ („the“ . Issiq tana aʼzosi, tilimning sevgi manbai, tuygʻularim, bolaligim, oʻsmirligim.") Emine Sevgi Oʻzdamarning 1992–yilda chop etilgan „Das Leben ist eine Karawanserei hat zwei Turen aus einer kam ich rein aus der anderen ging ich raus“ („Hayot karvonsaroy: Ikki eshik bor, biriga kirdim, boshqasiga chiqdim“) nomli birinchi romani shular jumlasidandir. unga romanning bir boblari uchun nufuzli Ingeborg Baxman mukofoti (1991). Bu uni asli turkiy asl muallifga aylantirdi va bu sovrinni qoʻlga kiritdi va romanchi sifatida xalqaro eʼtirofga sazovor boʻldi. Romanda ismi oshkor etilmagan birinchi hikoyachi Turkiyadagi bolalik va oʻsmirlik davridagi hayotni, otaning ish izlab Turkiyadagi bir joydan ikkinchi joyga koʻchib oʻtishini va nihoyat hikoyachining oilasini tark etishi uchun Germaniyaga oxirigacha borishini tasvirlaydi, yangi hayot. Matn impressionistik boʻlib, bevosita va shahvoniy rivoyat bilan toʻldirilgan, lekin bu epizodlarni birlashtirishga urinmaydi. Birinchi roman shu yerda tugaydi, ikkinchisi 1998–yilda nashr etilgan Die Brücke vom Goldenen Horn (Oltin shox koʻprigi) boshlanadi: 19 yoshli qiz Germaniyaga joʻnab ketmoqda. U Berlinga poyezdda boradi va u yerda mehmon sifatida qoladi. Bu 1960–yillar, erkin sevgi va talabalar noroziliklari davri. Oxir-oqibat u Turkiyaga qaytib ketadi va u yerda uning yoʻqligi hamma narsani oʻzgartirganini tushunadi . Shundan soʻng, 2001–yilda Oʻzdamar „Der Hof im Spiegel“ (Oynadagi hovli) nomli boshqa hikoyalar toʻplamini nashr etadi. Hikoyachi oʻz kvartirasining derazasidan kuzatadi. Shaharlar bor: Berlin, Amsterdam, Istanbul. Yoki teatr. Mehmon ishchilar bilan toʻla poyezd. Keksa odamning yashash xonasi. Hikoyachi oshxonada, telefonda turib, uning oynasida hovlidagi hayotni tomosha qilmoqda. Oyna barcha oʻliklarni ham ushlab turadi. U „oʻzining Berlini“, birinchi va ikkinchi Berlin (9 yillik masofa bilan ajralib turadi, birinchisi Gʻarbiy Berlin, ikkinchisi Sharqiy Berlin), Istanbul taassurotlari haqida gapiradi; u oʻlim, sevgi, sevgi haqida gapiradi. qaygʻu, zavqlanish va buni makon va vaqt ichida harakatlanayotganda qiladi. Uning 2003–yilda yozgan „Seltsame Sterne starren zur Erde“ (Gʻalati yulduzlar Yerga tikiladi) romani Oʻzdamarning Sharqiy Berlindagi Volksbühne teatrida ishlagan vaqtini tasvirlaydi. U Toʻyda yashaydi va Sharqiy va Gʻarbiy Berlin oʻrtasidagi „No Manʼs Land“da oʻzini topadi. Oʻsha paytda (1970–yillar) Istanbulda tartibsizliklar boʻlgan edi. Ayrim narsalarni aytishga ruxsat berilmagan; Oʻzdamar Berlindagi teatr sahnasida bu soʻzlarni aytishga joy topdi. Uning 2007–yilda chop etilgan „Kendinin Terzisi Bir Kambur, Ece Ayhanʼlı ananlar, 1974–Zürih günlüğü, Ece Ayhanʼın mektuplari“ („Oʻz tikuvchisi sifatida kambur“, Ece Ayhanning xotiralari: 1974–yil Tsyurix kundaligi va Ece Ayhandan maktublar) uning edi. Birinchi boʻlib turk tilida yozilgan. U rejissyor Vasif Öngören bilan doʻstligi bilan bogʻliq kundalik yozuvlariga asoslanadi. 2021–yilda Özdamar „Ein von Schatten begrenzter Raum“ romanini juda koʻp tanqidlarga uchragan, RBB Kultur muxbiri Katharina Döbler uni „ajoyib“ deb taʼriflagan va 2022–yilgi Leyptsig kitob koʻrgazmasi sovrini uchun nomzodlar roʻyxatiga kiritilgan. Asosiy mavzular Migratsiya „Men tranzitda boʻlishni afzal koʻradigan odamman. Mening sevimli joyim mamlakatlar oʻrtasidagi poyezdda oʻtirish. Poyezd – goʻzal uy.“ Oʻzdamarning ishi koʻpincha qisman avtobiografikdir. Germaniya va Turkiya, Yevropa va Osiyo oʻrtasidagi poyezd Emine Sevgi Oʻzdamar hayoti va ijodini yaqindan tasvirlaydigan manzaradir. Oʻzining eng avtobiografik matnlarida Oʻzdamar oʻquvchini oʻzi bilan ikki dunyo oʻrtasidagi poyezd sayohatiga olib boradi, bu yerda inson koʻchish, yangi makonga koʻchib oʻtish, eskisiga qaytish va oʻzini topish bilan birga keladigan tuygʻular va taassurotlarning murakkabligini boshdan kechirish mumkin. Gʻalatilik va tanishlik oʻrtasida. „Oʻzdamar migratsiyani oʻz ishida asosiy kontseptual va estetik dasturga aylantirdi“, shuning uchun hakamlar hay’ati Oʻzdamarni 2001–Nordrhein-Westfalen rassomi mukofoti (Künstlerinnenpreis) gʻolibi bilan tabriklaganidan keyin. Kimlik, nemis-turk kimligi Oʻzdamarning nasri "koʻpincha turk madaniyatining xilma-xilligiga eʼtibor qaratadi va shuning uchun ham Turkiyada ham, Germaniyada ham aylanib yurgan „turkchilik“ haqidagi millatchilik munozaralariga muhim aralashuvni ifodalaydi". Mirror, 2001), masalan, u „Ich liebe das Wort Gastarbeiter, ich sehe immer zwei Personen vor mir“ deb yozadi. Einer ist Gast und sitzt da, der andere arbeitet" (Mehmon-ishchi soʻzini yaxshi koʻraman, men doim qarshimda ikki kishini koʻraman. Biri mehmon va u yerda oʻtiradi; ikkinchisi ishlaydi). Oʻzdamar matnlari ham. „asl“ turkiy oʻziga xoslik haqidagi har qanday tushunchaga putur etkazadi, uning matnlari anʼana va uning kontekstsizlanishi bilan bogʻliq va oʻzlikni shakllantirishda anʼana qanday rol oʻynashi haqida savollar tugʻdiradi. Zamonaviy stipendiyalar va talqinlar Oʻzdamarning Ingeborg Baxman mukofotini qoʻlga kiritishi nemis adabiyoti nimadan iboratligi haqida keng qamrovli munozaralarga sabab boʻldi va Emine Sevgi Oʻzdamar turk-nemis adabiyotining „yetakchi nuri“ boʻldi. Bu alohida va cheklangan atama Ozdamarning oʻzi tomonidan tanqid qilingan, u bir toifaning bir qismi sifatida emas, balki shaxs sifatida koʻrishni afzal koʻradi. Dastlabki stipendiyalar koʻpincha Oʻzdamarning ishiga til, oʻziga xoslik va hayot yozuviga qaratilgan sotsiologik ob’ektiv orqali qaragan. 2000–yillarda Oʻzdamarning ishi postkolonial nazariya bilan yanada chambarchas bogʻliq boʻlib, uning xotira, tarjima va intertekstuallik bilan shugʻullanishiga urgʻu berdi. Oʻzdamar ijodi aks ettirilgan keyingi istiqbollar koʻproq falsafiy va estetik shaklga ega boʻlib, uni Deleuze va Guattari kabi mutafakkirlar va rassomlar yoki ilk syurrealistlar bilan suhbatga olib keladi. Uslub va taʼsirlar Oʻzdamarning ide