Kufr
Kufr (arab. — kofirlik, inkor etish, rad etish) — Allohning borligini va Muhammad (s.a.v.) keltirgan gʻaybiy xabarlarni rad etish. Bundan tashqari, sunniylikka koʻra, Allohni inkor etmasada, imon keltirish zarur boʻlgan boshqa xabarlarni rad qilish yoki „Ahl as-sunva val-jamoa“ eʼtiqodidan chiqish ham kofirlik hisoblanadi. Kufr soʻzining lugʻaviy maʼnosi arab tilida „bir narsani berkitish va toʻsish“. Shar’iy maʼnosi ikki xil boʻladi. Birinchisi — iymonning ziddi. Misol uchun, Allohga iymon keltirdi va but-sanamlarga kufr keltirdi. Ikkinchisi — shukrning ziddi. Misol uchun, „Falonchi kufroni neʼmat qildi“. Yaʼni oʻziga berilgan neʼmatga shukr keltirmadi. Iymonning ziddi boʻlgan kufr jahannamga olib boruvchi gunohdir. Shukrning ziddi boʻlgan kufrni Ibn Hojar al-Asqaloniy katta gunohlardan sanagan. Iymonning ziddi boʻlgan kufrga mubtalo boʻlganlar bu dunyoda ahli kitoblar, soxta dinga ergashuvchilar, dinsizlar, murtadlar va boshqalar boʻlishi mumkin. Iymonning ziddi boʻlgan kufr asosiy hisoblanadi va uning taʼriflaridan biri quyidagicha: „Kufr Muhammad sollallohu alayhi vasallam keltirgan narsani yoki Muhammad sollallohu alayhi vasallam keltirgan narsadan dinda bilish zarur boʻlganlarining baʼzisini qasddan inkor qilishdir. Mana shu Ahl as-Sunna val-Jamoa bardavom boʻlgan haqdir. Undan boshqasi botildir“. Kufrning yomonligini haqida Qur’oni Karimda 311dan koʻp oyatda zikr qilingan.