Bahoiy dinida Xudo
Bahoiylikda Xudo tushunchasi, butun borliqning manbai bo'lmish "anglab bo'lmaydigan mohiyat"dan iboratdir va Uni insoniy fazilatlarni idrok etish orqali bilish mumkin. Bahoiy E'tiqodi monoteizm va dispensatsionizm an'analariga amal qilib, Xudoning jismoniy shakli yo'qligiga, ammo vaqti-vaqti bilan ruhiy tarbiya manbalari bo'lgan inson qiyofasidagi ilohiy elchilarni yuborib turishiga ishonadi. Boshqa bir ma'noda, Bahoiylarning Xudo haqidagi ta'limoti panenteistik ham bo'lib, jamiyki narsalarda Xudoning alomatlarini ko'radi, lekin Xudoning realligini moddiy dunyodan yuksak deb biladi. 1921-1957 yillardagi din rahbari bo'lgan Shog'iy Effendi Xudoni "shaxsiyatly Xudo, anglab bo'lmaydigan, erishib bo'lmaydigan, barcha Zuhurlarning manbai, abadiy, hamma narsani biluvchi, hamma joyda mavjud va qudratli" deb ta'riflagan. Bahoiy taʼlimotiga koʻra, Xudo insoniyatga Oʻz irodasi va maqsadini inson tarixi davomida dinlarga asos solig kelgan paygʻambarlar va elchilar boʻlmish “Xudoning Mazharlari” deb nomlanuvchi vositachilar orqali yetkazadi. Ushbu Mazharlarni qabul qilish odamlarga Xudoga yaqinlashish va ruhiy taraqqiyotga erishish imkonini beradi. Bahoiylar Xudoning insoniy yoki jismoniy shakli borligiga ishonishmaydilar; Bahoiy oyatlarida erkak olmoshlaridan foydalanish jinsga aloqador bo'lmay, balki an'anaviy tarzda qo'llaniladi. Bitiklarda Xudoga murojaat qilish uchun turli ismlar qo'llanilgan, ular ichida eng ulug'i sifatida arabcha "Shonli" ya'ni "Baho" ishlatiladi.