Insulin qarshiligi
Insulin qarshiligi - endogen yoki ekzogen insulinga metabolik javobning buzilishi. Bu holat mavjud glyukoza kontsentratsiyasi uchun fiziologik qiymatlarga nisbatan qon plazmasidagi insulin kontsentratsiyasining oshishiga olib keladi. Ushbu kontseptsiya insulinning barcha fiziologik ta'siriga, uning oqsilga, yog' almashinuviga, qon tomir endoteliyasining holatiga ta'siri uchun qo'llaniladi. Qarshilik insulin ta'siridan biriga boshqalardan mustaqil ravishda ham, murakkab shaklda ham rivojlanishi mumkin. Insulin qarshiligining klinik sindromi (sindrom X) insulinga bog'liq glyukoza iste'moli, semizlik, dislipidemiya, buzilgan glyukoza bardoshlik va 2-tip qandli diabetga qarshilikning kombinatsiyasi hisoblanadi. Ko'pincha bu holat ortiqcha vaznli va arterial gipertenziya moyil bo'lgan odamlarda rivojlanadi. Ko'p hollarda insulin qarshiligi metabolik kasalliklar boshlanishiga qadar tan olinmaydi. Glyukoza uchun quyidagi chegaralar belgilanadi: 3,9 - 5,5 mmol / l (70–99 mg / dl) - norma; 5,6 - 6,9 mmol / l (100–125 mg / dl) - prediabet; 7 mmol / l dan ortiq (diabetes mellitus). Insulin normasi 1 ml uchun 2,6 - 24,9 mkU oralig'ida. Qandli diabetsiz kattalar (20 yoshdan 60 yoshgacha) HOMA-IR insulin qarshiligi indeksi (koeffitsienti): 0 - 2,7. [ norasmiy manba? ].