Cherkov otalari
Cherkov otalari ( grekcha: Ἐκκλησιαστικοί Πατέρες ; pravoslavlikda Muqaddas otalar ) - IV asr oxiridan beri o'tmishning taniqli cherkov arboblari va yozuvchilari guruhi uchun qo'llanilib keladigan faxriy unvonlar, ularning nufuzi dogmatikani shakllantirishda va ierarxikani tashkil etishda shu bilan birga unga sig'inishda alohida ahamiyatga ega bo'lgan. Muqaddas Kitobning Muqaddas Kitoblari ro'yxatini Cherkov kanonni tuzadi. Jamoatning otalari ta'limotning pravoslavligi, hayotning muqaddasligi va cherkovning tan olinishi bilan ajralib turadi, deb ishoniladi; Katolik tadqiqotchilari bu mezonlarga qadimiylikni qo'shadilar. Qadimdan Cherkov otalarining falsafiy va teologik ta'limoti patristika deb atalgan. Ushbu ta'limotni o'rganadigan ilohiyot fanining asosiy bo'limi patrologiya deb ataladi. Katoliklik va pravoslavlikda xuddi shunday asketlar va ruhiy yozuvchilar cherkov otalari deb atalgan, ammo ularning hurmat darajasida katta farq bo'lgan. Bunga sabab G'arbda klassik patristik davr odatda Sevilyalik Isidor bilan, Rus pravoslav cherkovida - Ioann Damashq bilan, yunon cherkovlarida esa Gregori Palamas va uning tarafdorlari bilan yakunlangan deb hisoblanib kelgan. Keyinchalik G'arbda ilohiyotchilar cherkov doktorlari deb murojaat qilina boshladi va ularning ta'limoti sxolastika deb ataladi. Pravoslavlikda bu atama umuman ishlatilmaydi, shuning uchun ba'zi vaqtlarda o'rta asrlar (masalan, Patriarx Photius, Simeon New Teolog, Gregory Palamas ) va New Times ( Paisius Velichkovskiy, Theophan the Recluse, Silouan the Athos va boshqalar) da aytib o'tilmagan ammo cherkov otalari sifatida tanitilgan.