Nur (Islam)
Nur (arabcha: النور) islom kontekstida „tunning sovuq nuri“ yoki „issiqsiz yorugʻlik“, yaʼni oy nuriga ishora qiluvchi atamadir . Bu yorugʻlik „Xudoning hidoyati“ va „bilim“ timsoli sifatida ishlatiladi, Nardan farqli oʻlaroq rahm-shafqat ramzi boʻlib, u kunlik quyosh „issiq nuri“, yaʼni olovga ishora qiladi.Qur’onda Alloh „osmonlar va yerning nuri“ (Nur oyati) deb aytilgan. Qur’onning koʻplab mumtoz tafsirchilari buni tom maʼnoda emas, balki dunyoni tushuncha bilan yoritib turgan Xudo bilan solishtirishadi.  Nur Muhammad (Muhammadning mohiyati) hamma narsaning kvintessensiyasi degan tushunchaga vakillik qiluvchi birinchi va eng asosiysi Sayyid Abdulqodir Giloniy boʻlib, bu fikrni oʻzining „Sirr ul Asror“ kitobida bayon qilgan. Bu tushuncha keyinchalik uning shogirdlari tomonidan vaʼz qilingan. Sayyid Abdulqodir Gʻiloniyning shogirdlaridan biri andalusiyalik olim Abu Bakr ibn al-Arabiy boʻlib, u nurni eng chuquridan tortib, eng oddiygacha tushunish darajalariga ajratgan.  Shialar nur, ichki ezoterik tushuncha maʼnosida, imomlar orqali meros boʻlib, oʻz navbatida uni xalqqa yetkazadi, deb hisoblashadi. 