Reley sochilish qonuni
Reley tarqalishi (/ˈreɪli/ RAY-lee), XIX asr ingliz fizigi Lord Rayleigh (Jon Uilyam Strutt) nomi bilan atalgan yorugʻlik yoki boshqa elektromagnit nurlanishning zarrachalardan ancha kichikroq zarralar tomonidan asosan elastik tarzda tarqalishidir . radiatsiya toʻlqin uzunligi . Tarqaladigan zarrachaning rezonans chastotasidan ancha past boʻlgan yorugʻlik chastotalari uchun (normal dispersiya rejimi) tarqalish miqdori toʻlqin uzunligining toʻrtinchi kuchiga teskari proportsionaldir. Reylning tarqalishi zarrachalarning elektr qutblanishidan kelib chiqadi. Yorugʻlik toʻlqinining tebranuvchi elektr maydoni zarracha ichidagi zaryadlarga taʼsir qiladi va ularning bir xil chastotada harakatlanishiga olib keladi. Shunday qilib, zarracha kichik nurlantiruvchi dipolga aylanganligi sababli uning nurlanishini biz tarqalgan yorugʻlik sifatida koʻramiz. Zarralar alohida atomlar yoki molekulalar boʻlishi mumkin; yorugʻlik shaffof qattiq va suyuqliklar orqali oʻtganda paydo boʻlishi mumkin, lekin eng koʻp gazlarda koʻrinadi. Quyosh nurlarining Yer atmosferasida Rayleigh tarqalishi diffuz osmon radiatsiyasini keltirib chiqaradi, bu esa kunduzgi va alacakaranlık osmonning koʻk rangiga, shuningdek, past quyoshning sargʻishdan qizgʻish ranggacha boʻlishiga sabab boʻladi. Quyosh nurlari, shuningdek, molekulalarning aylanish holatini oʻzgartiradigan va qutblanish effektlarini keltirib chiqaradigan Ramanning tarqalishiga tobe boʻladi. Yorugʻlikning toʻlqin uzunligi bilan taqqoslanadigan yoki undan kattaroq oʻlchamdagi zarrachalar tomonidan tarqalishi odatda Mie nazariyasiga, diskret dipollarni yaqinlashtirish va boshqa hisoblash texnikasi bilan ishlanadi. Reyning tarqalishi yorugʻlikning toʻlqin uzunliklariga nisbatan kichik boʻlgan va optik jihatdan „yumshoq“ (yaʼni, sinishi koʻrsatkichi 1 ga yaqin) boʻlgan zarralarga taalluqlidir. Anomal diffraktsiya nazariyasi optik jihatdan yumshoq, lekin kattaroq zarrachalarga nisbatan qoʻllaniladi.