Turkiyada fohishabozlik
Turkiyada fohishalik qonuniy va tartibga solingan. Turk jamiyatining sekulyarizatsiyasi fohishalikning 20-asr boshlarida qonuniy maqomga erishishiga imkon berdi. Mamlakatda "umumiy uylar" (genelevler) sifatida tanilgan fohishaxonalar faoliyat yuritishlari uchun hukumatdan ruxsat olishlari kerak. O'z navbatida, nazorat qiluvchi organlar jinsiy aloqa xodimlariga bepul tibbiy yordam va boshqa ijtimoiy xizmatlardan foydalanish huquqini beruvchi shaxsiy guvohnomalar beradi. Biroq, ko'plab mahalliy hukumatlar endi yangi ro'yxatga olishlarni bermaslik siyosatiga ega va Anqara va Bursa kabi ba'zi shaharlarda fohishaxonalar sud qarori bilan buzib tashlandi.  Professor Donna M. Xyuzning tadqiqotiga ko'ra, Turkiyada fohishalik bilan shug'ullanuvchi xorijlik ayollarning eng katta guruhi ukrainaliklardir. 1900-yillarning boshlariga kelib, ro'yxatga olingan fohishalarning taxminiy soni 2000 tani tashkil etdi. Bu aholi ichida 1919-1920-yillarda olib borilgan tadqiqot shuni ko'rsatdiki, bu ayollarning oltmish foizi musulmon bo'lmagan va qirq foizi musulmon edi. Ammo bu raqam noqonuniy ishlagan fohishalarni hisobga olmaydi. Yillar davomida ko'payib borayotgan ayollar moliyaviy daromad vositasi sifatida fohishalikka murojaat qila boshladilar. Fohishalik bilan shug'ullangan ko'plab ayollar yolg'iz onalar, uysiz, qashshoqlik va bolalarni parvarish qilish xizmatlarini to'lash uchun shunday qilishgan. Davlat tomonidan tartibga solinadigan fohishaxonalarda faqat roʻyxatga olingan va turmushga chiqmagan oʻn sakkiz yoshga toʻlgan ayollar ishlashi mumkin boʻlsa, roʻyxatdan oʻtmaganlar tizimdan tashqarida ishlashga majbur. Shunday qilib, ro'yxatdan o'tmagan ayollar noqonuniy fohishaxonalarda, ko'chada sayr qilishlari va uylaridan turib jinsiy xizmatlarni sotishlari kerak edi.