Xitoy imperiyasining tashqi aloqalari
1800-yildan keyingi tarix uchun Xitoyning tashqi aloqalari tarixiga qarang. Xitoy Imperiyasining Sin sulolasidan Sin sulolasigacha boʻlgan tashqi aloqalari sulolalarning mavqee koʻtarilib, pasayganligi sababli koʻplab vaziyatlarni qamrab oldi. Xitoy madaniyati qoʻshni hamda uzoq mamlakatlarga taʼsir koʻrsatdi, shu bilan birga tashqi taʼsirlar koʻlami oʻzgarib turdi, uning natijasida baʼzi hududlar hatto zabt etildi. Xan sulolasi davrida Ipak yoʻli savdo yoʻllari jonlanib, ellinistik oʻrta Osiyo, Parfiya imperiyasi hukmronligi ostidagi Fors va Janubiy Osiyoni Xitoy imperiyasi bilan bogʻladi. Miloddan avvalgi II asrda Chjan Syan moʻgʻul Xunnu konfederatsiyasiga qarshi ittifoqchi izlash maqsadida Oʻrta Osiyoga kirib borgan birinchi taniqli xitoy diplomati boʻldi. Xan xitoylarining Rim imperiyasiga kirishga urinishlari va milodiy 97-yilda Gan Yin boshchiligidagi missiya muvaffaqiyatsizlikka uchragan boʻlsa-da, Xitoy tarixiy yozuvlarida rimliklar Hind okeani orqali janubiy Xitoy va Vetnamga sayohat qilishganligi qayd etilgan. Hindistondan kelgan buddizm Sharqiy Xan sulolasi davrida Xitoyga kiritilgan va qoʻshni Vetnam, Koreya va Yaponiyaga tarqalgan, ularning barchasi Xitoy modeliga asoslangan konfutsiy madaniyatini qabul qilgan. Arab xalifaligida Umaviylar sulolasi hokimiyatga kelgach, Tan sulolasi davrida Xitoyning Islom dunyosi bilan aloqalari boshlangan. Bu vaqtda Xitoyga zardushtiylik, nestoriy nasroniylik va islom kabi bir qancha dinlar kirib keldi, leki Xitoy buddizmi va daosizmi hukmron dinligicha qoldi. Son sulolasi moʻgʻullar istilosiga qadar qoʻshni Lyao va Jin sulolalari bilan teng huquqlilik asosida aloqalar olib bordi. Moʻgʻullar imperiyasi Osiyoda hukmron davlatga aylangach, Pax Mongolica XIII asr boshlari va oʻrtalarida sharqdan gʻarbga tovarlar, gʻoyalar va texnologiyalar savdosini ragʻbatlantirdi. Masalan, Marko Polo sharqqa va gʻarbga xavfsiz sayohat qila olgan edi. Xubilayxon asos solgan moʻgʻullar boshchiligidagi Yuan sulolasi poytaxt Xonbaliqda (hozirgi Pekin) hukmronlik qilgan. Yuan sulolasining Yaponiyaning Kamakura syogunati bilan muvaffaqiyatsiz diplomatiyasi moʻgʻullarning Yaponiyaga bostirib kirishiga sabab boʻldi va bu Yuan imperiyasi uchun muvaffaqiyatsiz yakunlandi. Yuan sulolasining qulashi va 1368-yilda imperator Chju Yuanchjan boshchiligida Min sulolasining tashkil topishi ortidan, XV asrda Xitoy imperiyasi Xitoy xazina floti admirali Chjan Xening chet elga sayohatini rejalashtirdi. Imperator Yongle vakillari sifatida Chjan floti Janubi-Sharqiy Osiyo, Hind okeani va Sharqiy Afrika boʻylab suzib, oʻlponlar talab qildi, vassal davlatlarga katta sovgʻalar berdi va hatto Shri-Lankaga bostirib kirdi. Biroq, keyinchalik flot demontaj qilindi va bundan keyin Min imperatorlari xalqaro savdo va tashqi aloqalarni bir nechta dengiz portlari bilan cheklaydigan Xayjin izolyatsion siyosatini qoʻllab-quvvatladilar. Bu siyosatlar Xorxe Alvares (Xitoyga dengiz orqali sayohat qilgan birinchi chet ellik) va Rafael Perestrello kabi yevropalik tadqiqotchilar kelganidan keyin asta-sekin oʻzgarib bordi va dastlab Portugaliya imperiyasiga qarshi urush olib borilgan boʻlsa-da, XVI asrda Makaoda portugallarga mustamlakachilik qarorgohi berildi. Xitoyda katolik iyezuit missiyalari ham joriy etildi, Matteo Ricci Pekindagi Min imperatorlarining yopiq shahriga kirishga ruxsat berilgan birinchi yevropalik boʻldi. Keyingi Sin sulolasi davrida Juzeppe Kastiglione kabi Yevropadan kelgan iyezuitlar Xitoy marosimlari boʻyicha bahslar va 1706-yilda koʻpchilik missionerlar haydab chiqarilgunga qadar hukumatda iltifot qozondilar. XIV asrda moʻgʻullar imperiyasining parchalanishi Oʻrta Osiyo savdo yoʻllarini xavfli qilib, Gʻarbiy Yevropa davlatlarini okean yoʻllarini oʻrganishga majbur qildi. Portugaliya va Ispaniya imperiyasidan keyin Gollandiya imperiyasi va Britaniya imperiyasi kabi protestant davlatlari XVII asrning boshlaridan Xitoy bilan savdo qila boshladilar. Buyuk Britaniya Qirolligi 1600-yilda Britaniyaning Sharqiy Hindiston kompaniyasiga Xitoy bilan savdo monopoliyasini berdi va Sin hukumati 1756-yilda Kanton tizimini yaratish orqali gʻarb bilan rivojlanayotgan savdoni nazorat qilishga oʻtdi va bu savdogarlar uchun savdo monopoliyasini joriy qildi. Tashqi savdoni oʻn uchta faktoriya va janubdagi Kanton (oʻsha paytda Guanchjou deb atalgan) bilan cheklab qoʻydi. 1793-yilgi Britaniyaning Makartni elchiligi imperator Syanlunni tashqi savdo uchun shimoliy Xitoy portlarini ochishga yoki toʻgʻridan-toʻgʻri aloqalar oʻrnatishga ishontira olmadi. Choy kabi tovarlarning Britaniyaga oʻsib borayotgan importi xarajatlari kontrabandachilarning noqonuniy savdosi bilan qoplandi. Biroq, Sinning bir tomonlama afyun sotishni taqiqlashi afyun urushlari va Xitoyning magʻlubiyatiga olib keldi. 1842-yilgi Nankin shartnomasi Kanton tizimini bir qator shartnoma portlari bilan almashtirdi va qirgʻoq savdo tizimini ham tugatdi.