Indoneziya adabiyoti atamasi
Indoneziya adabiyoti Indoneziya adabiyoti - Janubi-Sharqiy Osiyodagi turli adabiy asarlarni qamrab oluvchi atama. "Indoneziya" atamasining o'zi, ayniqsa mintaqadagi geografiya va siyosiy tarix nuqtai nazaridan, bir-birini to'ldiruvchi ma'nolarga ega. Indoneziyadagi adabiyot tushunchasining o'zi Indoneziya arxipelagida ishlab chiqarilgan, Indoneziya, mintaqaviy tillar va xorijiy tillardan foydalanishi mumkin bo'lgan barcha adabiyotlarga tegishli bo'lsa-da, Indoneziya adabiyoti atamasi faqat indoneziya tilidagi adabiyotga tegishli bo'lib, uning ildiz tili malay tiliga asoslangan. Ikkinchi ma'no bilan, bu adabiyotni Malay mintaqasida (Indoneziyadan tashqari, Malayziya va Bruney kabi bir qancha malay tilida so'zlashuvchi davlatlar ham bor), shuningdek, Singapurda yashovchi malay xalqida ishlab chiqarilgan adabiyot sifatida ham talqin qilish mumkin.‌‌ Pujangga lama - Indoneziyadagi 20-asrgacha yozilgan adabiy asarlarni tasniflash shakli. Bu davrda adabiy asarlarda she’r, qofiya, gurindam va doston ustunlik qilgan. Arxipelagda kuchli islomiy ta'sirga ega klassik Malay madaniyati Sumatra va Malay yarim orolining qirg'oqbo'yi davlatlarining ko'p qismini qamrab oladi. Shimoliy Sumatrada malay tilidagi muhim asarlar, ayniqsa diniy asarlar paydo bo'ldi. Hamza Fansuri Indoneziya sheʼriyatining kashshoflari boʻlgan Eski Pujangga avlodining asosiy yozuvchilari orasida birinchi boʻlgan. XVII asrda Ache sultonligi saroyidan keyinroq klassik asarlar paydo bo'ldi, ularning eng ko'zga ko'ringanlari Syamsuddin Pasai va Abdurrauf Singkil, shuningdek, Nuruddin ar-Raniriy asarlaridir.‌‌