Stokgolm sindromi
Stokgolm sindromi (inglizcha: Stockholm Syndrome) psixologiyada mashhur atama boʻlib, qoʻlga olish, oʻgʻirlash va foydalanish jarayonida jabrlanuvchi va tajovuzkor oʻrtasida yuzaga keladigan himoya va ongsiz travmatik aloqani, oʻzaro yoki bir tomonlama hamdardlikni tavsiflaydi. Kuchli qaygʻurish taʼsirida, garovdagilar asirga olganlarga nisbatan hamdardlik hissini tuya boshlaydi hamda „umumiy“ maqsadga erishish uchun oʻzining qurbonligini zarur deb bilgan holda, ularning harakatlarini oqlaydilar. Psixologik hodisaning aniq paradoksal fenomeni tufayli „Stokgolm sindromi“ atamasi keng tarqalgan boʻlib, koʻplab sinonimlari mavjud: „garovga oluvchini identifikatsiya qilish sindromi“ (inglizcha: Hostage Identification Syndrome), „sogʻlom fikr sindromi“ (inglizcha: Common Sense Syndrome), „Stokgolm omili“ (inglizcha: Stockholm Faktor), „garovda tirik qolish sindromi“ (inglizcha: Hostage Survival Syndrome) va boshqalar. „Stokgolm sindromi“ atamasining muallifligi krimonolog Nils Beyerotga tegishli boʻlib, u ushbu terminni 1973-yil avgust oyida Stokgolmda garovga olish paytida yuzaga kelgan vaziyatni tahlil qilish paytida kiritgan. Garovga olinganlar ozod etilganidan keyin jinoyatchilar oʻz asirlarini himoya qilishgan va sudda ularga qarshi guvohlik berishga rozi boʻlmagan. Stokgolm sindromi asosida yotuvchi psixologik himoya mexanizmi ilk marotaba 1936-yilda Anna Freud tomonidan tavsiflangan va oʻsha vaqtda „tajovuzkor bilan identifikatsiya“ nomini olgan. Tadqiqotchilarning fikricha, Stokgolm sindromi psixologik paradoks, ruhiy tushkunlik yoki sindrom emas, balki insonning ogʻir shikastli hodisaga oddiy munosabatini bildiradi. Shunday qilib, Stokgolm sindromi ruhiy kasalliklarning hech qaysi klassifikatsiyasiga kiritilmagan. FQB maʼlumotlariga koʻra, garovga olinganlarni binoda toʻsib qoʻyish bilan garovga olishning 1200 dan ortiq holatlari boʻyicha Stokgolm sindromi faqat 8 % hollarda kuzatilgan.