Noaniqlik prinsipi
Kvant mexanikasida noaniqlik prinsipi (Geyzenbergning noaniqlik prinsipi deb ham ataladi) har xil matematik tengsizliklarning har biri boʻlib, zarrachaning maʼlum bir juft jismoniy miqdorlari uchun qiymatlar aniqligining asosiy chegarasini tasdiqlaydi, masalan, pozitsiya x va impuls p ni dastlabki sharoitlardan bashorat qilish mumkin. Bunday oʻzgaruvchan juftliklar toʻldiruvchi oʻzgaruvchilar yoki kanonik qoʻshma oʻzgaruvchilar sifatida tanilgan va talqinga qarab, noaniqlik prinsipi bunday qoʻshma xususiyatlarning taxminiy maʼnosini qay darajada saqlab turishini cheklaydi, chunki kvant fizikasining matematik asosi bir vaqtning oʻzida aniq belgilangan qoʻshma xossalari bir qiymat bilan ifodalangan tushunchani qoʻllab-quvvatlamaydi. Noaniqlik prinsipi, umuman olganda, barcha boshlangʻich shartlar koʻrsatilgan boʻlsa ham, oʻzboshimchalik bilan aniqlikda miqdorning qiymatini taxmin qilish mumkin emasligini anglatadi. Ilk bora 1927-yilda nemis fizigi Verner Geyzenberg tomonidan kiritilgan noaniqlik prinsipi shuni koʻrsatadiki, baʼzi bir zarrachaning pozitsiyasi qanchalik aniq aniqlansa, uning impulsini boshlangʻich sharoitlardan shunchalik aniqroq taxmin qilish mumkin va aksincha. 1927-yilda nashr etilgan maqolada Geyzenberg dastlab toʻliq Plank doimiysi yordamida noaniqlik prinsipi ΔpΔq ≈ h degan xulosaga keldi. sx pozitsiyasining standart ogʻishi va sp impulsning standart ogʻishi bilan bogʻliq boʻlgan rasmiy tengsizlik oʻsha yilning oxirida Erl Hesse Kennard va 1928-yilda Hermann Veyl tomonidan olingan: σ x σ p ≥ ℏ 2 {\displaystyle \sigma _{x}\sigma _{p}\geq {\frac {\hbar }{2}}} bu yerda ħ kamaytirilgan Plank doimiysi boʻlib, h 2 π     {\displaystyle {\frac {h}{2\pi }}~~} ga teng. Tarixiy jihatdan noaniqlik prinsipi fizikada kuzatuvchi effekti deb ataladigan tegishli effekt bilan chalkashib ketgan, bu esa maʼlum tizimlarni oʻlchashni tizimga taʼsir qilmasdan, yaʼni tizimdagi biror narsani oʻzgartirmasdan amalga oshirish mumkin emasligini taʼkidlaydi. Heisenberg kvant darajasidagi kuzatuvchi effektidan kvant noaniqligining fizik „tushuntirishi“ sifatida foydalangan. Biroq, noaniqlik prinsipi barcha toʻlqinga oʻxshash tizimlarning xususiyatlariga xos ekanligi va kvant mexanikasida barcha kvant ob’ektlarining toʻlqinli tabiati tufayli paydo boʻlishi aniqroq boʻldi. Shunday qilib, noaniqlik prinsipi aslida kvant tizimlarining asosiy xususiyatini bildiradi. Haqiqatan ham noaniqlik prinsipi mexanikaning asosiy tenglamalarini yozish uchun hisob-kitoblarni qanday qoʻllashimizga asoslanadi. Shuni taʼkidlash kerakki, oʻlchov nafaqat fizik kuzatuvchi ishtirok etadigan jarayonni, balki har qanday kuzatuvchidan qatʼi nazar, klassik va kvant ob’ektlari oʻrtasidagi har qanday oʻzaro taʼsirni anglatadi. Noaniqlik prinsipi kvant mexanikasida shunday asosiy natija boʻlganligi sababli, kvant mexanikasidagi odatiy tajribalar uning tomonlarini muntazam ravishda kuzatib boradi. Biroq, baʼzi tajribalar oʻzlarining asosiy tadqiqot dasturining bir qismi sifatida noaniqlik prinsipining maʼlum bir shaklini ataylab sinab koʻrishlari mumkin. Bularga, masalan, superoʻtkazuvchi yoki kvant optikasi tizimlarida son-faza noaniqlik munosabatlari sinovlari kiradi. Ularning ishlashi uchun noaniqlik prinsipiga bogʻliq boʻlgan ilovalar gravitatsion toʻlqin interferometrlarida talab qilinadigan juda past shovqinli texnologiyani oʻz ichiga oladi.