Soat tarixi
Soatlarning tarixi ming yillarga borib taqaladi. Inson ongli ravishda mavjud bo'lgan paytdan boshlab vaqt oralig'ini aniqlash uchun vositalar va usullarga muhtoj edi: yillik, mavsumiy, oylik, haftalik va nihoyat, har kuni. Mamlakatlar va xalqlarning tarixi va madaniyati vaqtni o'lchash va kuzatish uchun turli xil qurilmalar yaratishning uzluksiz jarayonidan dalolat beradi. Kechasi ko'rinadigan sayyoralar va yulduzlarning, kunduzi esa Quyoshning harakatini kuzatish vaqt o'zgarishini etarlicha aniq kuzatish va vaqt oraliqlarini o'lchash imkonini berdi. Joriy yillik og'ishlar (burilishlar) qadimgi astronomlar tomonidan yulduzlar harakatini uzoq va uzluksiz kuzatish natijasida yaratilgan jadvallar yordamida hisobga olingan. Usulning nochorligi shundaki, astronomik rasadxonalar qimmat va og‘ir tuzilmalar bo‘lib, doimiy va yaxshi tayyorlangan kadrlarni talab qiladi, rasadxonalar soni esa kam edi. Insonning iqtisodiy faoliyati to'g'ridan-to'g'ri ish joyida vaqtni kuzatishning oddiy, tez va nisbatan ishonchli vositasini talab qildi, bu esa boshqa vositalar va usullarni izlashni talab qildi. Vertikal ravishda o'rnatilgan cho'ponning nayzasi shunday birinchi asbobga aylandi. Xodimlardan quyosh soyasi nafaqat uzluksiz harakat qildi, balki uzunligini ham o'zgartirdi. Faqat gorizontal tekislikdagi soyaning o'tish joyini tuzatish uchun qoldi. Shunday qilib gnomon - quyosh soatini yaratish uchun eng oddiy va eng samarali vosita paydo bo'ldi. Qadimgi odamlar aylanani ko'rinadigan ufqning qulay modeli sifatida qabul qilganligi sababli, keyingi tabiiy qadam kechalari sayyoralar va yulduzlarning o'tishini, kunduzi esa gnomonning quyosh soyasini tuzatish uchun uni teng segmentlarga bo'lish zarurati edi. Versiyalardan biri ko'rinadigan ufq chizig'ini oltmishta teng qismga bo'lish edi, bu keyinchalik daqiqali intervalli soat yuzlarini yaratishda an'anaviy usulga aylandi. Vaqtni oʻlchash uchun kichik-kichik sanoq sistemasidan foydalanish miloddan avvalgi 2000-yillarda Shumerda ixtiro qilingan. Qadimgi Misrda kun quyosh harakatini kuzatish uchun katta gnomon obelisklardan foydalangan holda ikkita 12 soatlik davrga bo'lingan. Keyinchalik gnomonga asoslangan katta va kichik quyosh soatlarining ko'plab modellari yaratildi, ular keng ommalashdi. Ammo bunday soatlar yorqin quyosh nuriga muhtoj, bu ularni tuman, bulutli ob-havo va tunda foydasiz qiladi. Osmon bo'ylab quyosh harakatining notekisligi fasllar o'zgarganda gnomon bilan soatni doimiy ravishda sozlashni talab qiladi. Ehtimol, bir vaqtning o'zida, miloddan avvalgi ikki ming yillikda Misrda suv soatlari ixtiro qilingan. Xitoy Shang sulolasi taxminan bir vaqtning o'zida Mesopotamiyadan ixtiro olib, suv soatlaridan foydalangan. Forsda suv soatlari miloddan avvalgi 2500-yildan beri muntazam ravishda ishlatilgan. Yerni sug'orishning aniq vaqti va davomiyligi to'g'risida kun va tun davomida hisobot berish. Vaqtni o'lchash uchun sham soatlari ham ishlatilgan. Ular Xitoy, Yaponiya, Angliya va Eronda tanilgan. Hindiston va Tibetda quyosh soatining tayoq shaklidagi o'zgarishi keng qo'llanilgan. Aylanish energiyasini oraliq harakatga aylantiruvchi suv o‘tkazgichli soat haqida birinchi eslatma miloddan avvalgi III asrga to‘g‘ri keladi. e. Qadimgi Yunonistonda . Keyinchalik, 10-asrda Xitoyda simobli qochqinli soat ixtiro qilindi, keyin arab muhandislari suv soatini takomillashtirdilar, birinchi marta momentlarni aylantirish uchun mexanik uzatmalardan foydalanganlar. Pinli qochqindan foydalanadigan mexanik soatlar 14-asrda ishlab chiqilgan va 16-asrda bahor soatlari va cho'ntak soatlari paydo bo'lgunga qadar vaqtni o'lchash uchun standart asbobga aylandi. Undan keyin mayatnikli soatlar paydo bo'ldi va ular uch asr davomida vaqtni o'lchash uchun eng aniq qurilma edi. 20-asrda kvarts soatlari, keyin atom soatlari yaratildi. Ikkinchisi 10-14 (3000 yilda 1 ms) tartibidagi xatolikni beradi va muvofiqlashtirilgan universal vaqtning asosini tashkil etuvchi boshqa barcha soat mexanizmlarini sinxronlashtirish uchun ishlatiladi.