				|

		52012PC0550

			Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD waarbij de lidstaten die verdragsluitende partijen zijn bij het Verdrag van Wenen inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor kernschade van 1963 (“Verdrag van Wenen”) worden gemachtigd om in het belang van de Europese Unie het Protocol tot wijziging van dat Verdrag te bekrachtigen of daartoe toe te treden. /* COM/2012/0550 final - 2012/0262 (NLE) */

			   	TOELICHTING
1.           ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL
1.1.        Doel van het voorstel
Op dit moment is de internationale regeling
inzake nucleaire aansprakelijkheid hoofdzakelijk neergelegd in twee
instrumenten: het “Verdrag van Wenen”, zoals gewijzigd bij het Protocol van
1997 en het “Verdrag van Parijs” inzake wettelijke aansprakelijkheid op het
gebied van de kernenergie van 1960, dat door diverse protocollen is gewijzigd
en is aangevuld door het Verdrag van Brussel van 31 januari 1963 (hierna het
“Verdrag van Brussel” genoemd). Deze twee verdragen hebben overeenkomstige
inhoudelijke grondbeginselen. Sommige EU-lidstaten zijn echter partij bij het
Verdrag van Parijs en sommige bij het Verdrag van Wenen.
De artikelen 12 tot en met 14 van het Protocol
van 1997 bevatten bepalingen over de rechterlijke bevoegdheid en de erkenning
en tenuitvoerlegging van beslissingen inzake de toepassing van het Verdrag van
Wenen. Deze bepalingen zijn van invloed op in de wetgeving van de Europese Unie
neergelegde bepalingen, met name die van Verordening (EG) nr. 44/2001 van
de Raad betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. Daarom is
uitsluitend de Unie bevoegd ten aanzien van deze bepalingen uit het Protocol
van 1997. Voor zover het om deze bepalingen gaat, kunnen de lidstaten daarom
geen partij worden bij het Protocol van 1997. In een soortgelijke situatie in
verband met het Protocol van 12 februari 2004 tot wijziging van het Verdrag van
Parijs werden beschikkingen van de Raad vastgesteld waarbij de betrokken
lidstaten toestemming werd gegeven om het Protocol te ondertekenen, dit te
bekrachtigen of daartoe toe te treden. Een dergelijke oplossing wordt ook in
dit geval voorgesteld.
De Commissie stelt voor dat de Raad de
lidstaten die verdragsluitende partij zijn bij het Verdrag van 21 mei 1963
inzake wettelijke aansprakelijkheid voor kernschade (het "Verdrag van
Wenen”) – te weten Bulgarije, Estland, Hongarije, Litouwen, Polen (met
terugwerkende kracht), Slowakije en Tsjechië – te machtigen om in het belang
van de Europese Unie het op 12 september 1997 onder auspiciën van de
Internationale Organisatie voor Atoomenergie vastgestelde Protocol[1] tot wijziging van het Verdrag,
te bekrachtigen dan wel daartoe toe te treden.
Hoewel het de voorkeur zou verdienen om één
enkele regeling inzake nucleaire aansprakelijkheid in de Europese Unie toe te
passen, blijft er toch sprake van flexibiliteit omdat de in het Verdrag van
Wenen en het Verdrag van Parijs neergelegde regelingen verenigbaar zijn.
1.2.        Het Protocol tot wijziging
van het Verdrag van Wenen inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor
kernschade van 1963
Het Verdrag van
Wenen werd vastgesteld om slachtoffers die door een kernongeval schade hebben
geleden een passende en billijke schadevergoeding te bieden. Het voorziet in
een speciale regeling inzake wettelijke aansprakelijkheid op het gebied van
kernenergie op basis van de volgende beginselen: (a) “objectieve”
aansprakelijkheid, dat wil zeggen risicoaansprakelijkheid; (b) exclusieve
aansprakelijkheid van de exploitant van de kerninstallatie; (c) beperking van
de aansprakelijkheid tot een bepaald bedrag en/of beperking van de dekking van
de aansprakelijkheid door een verzekering of een andere financiële zekerheid;
(d) beperking van de duur van de aansprakelijkheid.
Het Protocol
van 1997
Het Verdrag van Wenen werd gewijzigd bij het
Protocol van 1997 (dat op 4 oktober 2003 in werking trad) om de regeling inzake
de vergoeding van kernschade te verbeteren.
Het Protocol bevat onder meer een nieuwe
definitie van kernschade (welke nu ook het begrip milieuschade en het begrip
preventieve maatregelen omvat), breidt de geografische werkingssfeer van het
Verdrag van Wenen uit, verlengt de termijn waarbinnen vorderingen kunnen worden
ingesteld inzake overlijden of lichamelijk letsel en verhoogt de
minimumbedragen voor schadevergoeding aanzienlijk. Het Protocol bevat ook
nieuwe bepalingen inzake de rechterlijke bevoegdheid, die gevolgen hebben in
het geval een kernongeval zich voordoet tijdens het vervoer van kernmateriaal
naar of van een installatie die is gelegen op het grondgebied van een staat die
een verdragsluitende partij bij het Verdrag van Wenen is.
Krachtens artikel 19, lid 1, van het Protocol
van 1997 is een staat die partij is bij het Protocol, maar niet bij het Verdrag
van Wenen van 1963 gebonden door de bepalingen van dat verdrag zoals deze
gewijzigd zijn bij het Protocol ten opzichte van andere staten die partij bij
het Protocol zijn, en, wanneer hij bij de nederlegging van de akte van
bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding geen andere intentie te
kennen heeft gegeven, door het Verdrag van Wenen van 1963 ten opzichte van
staten die alleen partij bij dat verdrag zijn.
Het
Gezamenlijk Protocol van 1988
Op 21 september 1988 stelde de Conferentie
over de relatie tussen het Verdrag van Parijs en het Verdrag van Wenen het
Gezamenlijk Protocol met betrekking tot de toepassing van het Verdrag van Wenen
en het Verdrag van Parijs (hierna het “Gezamenlijk Protocol van 1988” genoemd)
vast, omdat het Verdrag van Parijs, het Verdrag van Brussel en Verdrag van
Wenen van dezelfde beginselen uitgaan. Het voornaamste doel bestond erin de
toepassing van de verdragen te coördineren.
Het Gezamenlijk Protocol van 1988 verbindt de
twee verdragen hoofdzakelijk in twee opzichten met elkaar.
Allereerst
voorziet het in een wederkerig uitbreiding van de aansprakelijkheid van de
exploitant op grond van de Parijse en de Weense regeling (artikel II). Zodoende
zal wanneer zich een kernongeval voordoet waarvoor een exploitant zowel op
grond van het Verdrag van Wenen als het Gezamenlijk Protocol aansprakelijk is,
de exploitant overeenkomstig het Verdrag van Wenen niet alleen op het
grondgebied van de partijen bij dat Verdrag voor kernschade aansprakelijk zijn,
maar ook op het grondgebied van de staten die zowel partij bij het Verdrag van
Parijs als het Gezamenlijk Protocol zijn. Omgekeerd zal wanneer zich een
ongeval voordoet waarvoor een exploitant zowel op grond van het Verdrag van Parijs
als het Gezamenlijk Protocol aansprakelijk is, sprake van wederkerigheid zijn.
In de tweede plaats wordt met het Gezamenlijk
Protocol van 1988 beoogd conflicten te vermijden die zich anders door de
gelijktijdige toepassing van de beide Verdragen, met name in geval van vervoer
van kernmateriaal, zouden kunnen voordoen (artikel III).
Het Gezamenlijk Protocol van 1988 werd door
vijf lidstaten ondertekend en trad voor 17 andere lidstaten in werking na
bekrachtiging, toetreding, goedkeuring of instemming.
2.           RESULTATEN VAN DE RAADPLEGINGEN VAN DE
BELANGHEBBENDE PARTIJEN EN EFFECTBEOORDELINGEN
De wijzigingen van het Verdrag van Wenen
bevatten elementen die eventuele slachtoffers van een kernongeval ten goede
komen, te weten een verhoging van de bedragen ten belope waarvan
aansprakelijkheid kan bestaan en een ruimere definitie van het begrip
kernschade. Daarom wordt, in overeenstemming met de conclusies van een in 2009
gepubliceerde studie en een in juni 2010 gehouden workshop inzake nucleaire
aansprakelijkheid[2]
en na raadpleging van de belanghebbenden, erkend dat een initiatief op het
gebied van nucleaire aansprakelijkheid de toetreding van lidstaten tot een
internationaal verdrag dat de situatie van eventuele slachtoffers in de
Europese Unie verbetert, niet mag belemmeren. Toetreding tot het Protocol van
1997 draagt dan ook bij tot een betere schadeloosstelling van slachtoffers in
de hele Europese Unie.
3.           JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL
3.1.        De betrokken lidstaten
De volgende negen lidstaten van de Europese
Unie hebben het Verdrag van Wenen bekrachtigd of zijn daartoe toegetreden:
Bulgarije, Estland, Hongarije, Letland, Litouwen, Polen, Roemenië, Slowakije en
Tsjechië. Het Verenigd Koninkrijk en Spanje hebben het Verdrag ondertekend,
maar nog niet bekrachtigd (deze twee landen zijn verdragsluitende partijen bij
het Verdrag van Parijs geworden). Het Verdrag is niet langer van toepassing op
Slovenië.
Het Protocol van 1997 is ondertekend door
Hongarije, Italië, Litouwen en Tsjechië (Italië is een verdragsluitende partij
bij het Verdrag van Parijs). Het Protocol is geratificeerd door Letland en
Roemenië (vóór hun toetreding tot de EU) en door Polen (na toetreding tot de
EU).
Het besluit van de Raad moet daarom worden
gericht tot de lidstaten die partij zijn bij het Verdrag van Wenen, te weten
Bulgarije, Estland, Hongarije, Litouwen, Polen (met terugwerkende kracht),
Slowakije en Tsjechië. Italië, Spanje en het Verenigd Koninkrijk hebben het
Verdrag van Wenen weliswaar ondertekend, maar zijn verdragsluitende partij bij
het Verdrag van Parijs dat een soortgelijke regeling voor nucleaire
aansprakelijkheid kent. Het besluit van de Raad moet voor deze landen dus niet
gelden.
3.2.        Verordening (EG) nr. 44/2001
van de Raad
Verordening (EG)
nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000[3]
bevat regels inzake de rechterlijke bevoegdheid en de erkenning en
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. De
verordening is bindend voor alle lidstaten (voor Denemarken gelden speciale
regelingen).
De regels van Verordening (EG) nr. 44/2001
inzake de rechterlijke bevoegdheid zijn van toepassing wanneer de verweerder
woonachtig is in een van de lidstaten waarop de verordening van toepassing is.
Verweerders die niet in een lidstaat woonachtig zijn, kunnen voor het gerecht
van iedere lidstaat worden gedaagd in overeenstemming met de nationale regels
inzake rechterlijke bevoegdheid van die staat, onverminderd de artikelen 22
(exclusieve bevoegdheid) en 23 (forumkeuzebedingen).
De gerechtelijke bevoegdheid is in de eerste
plaats gebaseerd op de woonplaats van de verweerder. Bovendien kan ten aanzien
van verbintenissen uit onrechtmatige daad een in een lidstaat woonachtige
persoon voor het gerecht worden gedaagd van de lidstaat waar het
schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of zich kan voordoen. Onder de
plaats van het schadebrengende feit wordt volgens de jurisprudentie van het Hof
de plaats van het ontstaansfeit of de plaats van de geleden schade verstaan. In
geval van verzekeringszaken kan een verzekeraar met woonplaats op het
grondgebied van een lidstaat worden gedaagd voor (a) de gerechten van de
lidstaat waar hij zijn woonplaats heeft of (b) het gerecht van de woonplaats
van de eiser indien het een vordering van de verzekeringnemer, de verzekerde of
een begunstigde betreft, of (c) het gerecht van een lidstaat waar de vordering
tegen de eerste verzekeraar is ingesteld indien het een medeverzekeraar
betreft. De verzekeraar kan bovendien worden opgeroepen voor het gerecht van de
plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan indien het geschil
een aansprakelijkheidsverzekering betreft, en ook in vrijwaring worden
opgeroepen voor het gerecht waar de rechtsvordering van de getroffene tegen de
verzekerde aanhangig is indien de voor dit gerecht geldende wetgeving dat
toelaat.
Verordening (EG) nr. 44/2001 bepaalt dat de in
een lidstaat gegeven beslissingen in de overige lidstaten zonder vorm van
proces worden erkend en ten uitvoer gelegd. Op een beperkt aantal gronden ter
zake van de openbare orde, de rechten van de verdediging en het bestaan van
bepaalde onverenigbare beslissingen, mag een beslissing echter niet worden
erkend.
3.3.        De bevoegdheid van de Unie
ten aanzien van het Protocol van 1997
Er is geen Unie-wetgeving inzake de wettelijke
aansprakelijkheid op het gebied van de kernenergie. Verordening (EG) nr.
864/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007
betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen
(“Rome II”) sluit nucleaire aansprakelijkheid van haar werkingssfeer uit.
Het Protocol van 1997 bevat echter bepalingen
die van invloed op Verordening (EG) nr. 44/2001 zijn. Waar krachtens de
verordening kan worden gekozen uit verschillende bevoegde gerechten, voorziet
artikel XI van het Verdrag van Wenen, als gewijzigd bij het protocol van 1997,
als algemene regel in de exclusieve rechterlijke bevoegdheid van de
Verdragsluitende staat op het grondgebied waarvan het kernongeval heeft
plaatsgevonden.
Met name artikel XI van het Verdrag van Wenen
geeft de gerechten van de verdragsluitende staat op het grondgebied waarvan het
kernongeval heeft plaatsgevonden, exclusieve bevoegdheid ten aanzien van
vorderingen tot vergoeding van de door het ongeval veroorzaakte schade. Wanneer
het ongeval heeft plaatsgevonden buiten het grondgebied van de verdragsluiende
partijen of wanneer de plaats van het ongeval niet met zekerheid kan worden
vastgesteld, zijn de gerechten bevoegd van de Installatiestaat van de
exploitant.
Bij het Protocol van 1997 wordt ook de
exclusieve bevoegdheid geregeld van de gerechten van de verdragsluitende
kuststaten voor kernongevallen die plaatsvinden in hun exclusieve economische
zones. Deze bevoegdheid wordt toegekend op voorwaarde dat de depositaris van
het Verdrag vóór het tijdstip van het kernongeval in kennis is gesteld van het
bestaan van de zone.
Op grond van
artikel XII van het Verdrag van Wenen, zoals gewijzigd bij het Protocol van
1997, gelden voor beslissingen van een bevoegd gerecht waartegen geen gewoon
rechtsmiddel meer openstaat, de speciale bepalingen inzake de erkenning en
tenuitvoerlegging van beslissingen. Behoudens een aantal uitzonderingen[4] bepaalt artikel XII dat de
beslissing op het grondgebied van alle verdragsluitende partijen moet worden
erkend en ten uitvoer kan worden gelegd alsof het om een beslissing van een
nationaal gerecht gaat. De zaak mag nooit ten gronde worden heroverwogen.
De Europese Unie heeft exclusieve bevoegdheid
ten aanzien van de bepalingen inzake de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning
en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken die
zijn opgenomen in het Protocol van 1997, omdat deze volgens de jurisprudentie
van het HvJ[5]
van invloed zijn op de corresponderende voorschriften van Verordening (EEG) nr.
44/2001 van de Raad. Het is de lidstaten dan ook niet langer toegestaan om
onderling van deze regels af te wijken of met derde staten verbintenissen aan
te gaan die van invloed zijn op deze regels.
3.4.        Machtiging van de lidstaten
Het Verdrag van Wenen en het Protocol van 1997
bevatten echter geen clausule inzake regionale economische organisaties op
grond waarvan de Europese Unie verdragsluitende partij bij het Protocol zou
kunnen worden. Daardoor kan de Europese Unie geen verdragsluitende partij bij
het Protocol van 1997 worden.
Het Protocol van 1997, dat de bescherming van
slachtoffers van kernongevallen verbetert, is van groot belang voor de Europese
Unie en haar lidstaten. Het is daarom bij wijze van uitzondering
gerechtvaardigd dat de Unie haar bevoegdheden uitoefent via haar lidstaten die
partij bij het Verdrag van Wenen zijn.
De lidstaten die al verdragsluitende partij
bij het gewijzigde Verdrag van Parijs zijn buiten beschouwing gelaten, zijn
echter vijf lidstaten van de Europese Unie, te weten Cyprus, Ierland,
Luxemburg, Malta en Oostenrijk noch bij het gewijzigde Verdrag van Parijs, noch
bij het Verdrag van Wenen van 1963 partij. Daarom wordt het objectief te
verdedigen geacht dat deze vijf staten bij wijze van uitzondering wordt
toegestaan om geen partij bij het Protocol van 1997 te worden en derhalve de
regels van Verordening nr. 44/2001 te blijven toepassen op het gebied waarop
het Verdrag van Wenen en het Protocol van 1997 van toepassing zijn. Dit
verschil in toepassing van de regels inzake rechterlijke bevoegdheid binnen de
Europese Unie is te rechtvaardigen omdat:
- het Protocol van 1997 een verdrag wijzigt
waarbij deze vijf lidstaten geen partij zijn;
- Verordening (EG) nr. 44/2001 geen gevolgen
heeft voor verdragen waarbij de lidstaten partij zijn.
Dientengevolge dienen alleen de lidstaten die
thans partij bij het Verdrag van Wenen zijn het Protocol van 1997 in het belang
van de Europese Unie te bekrachtigen of daartoe toe te treden. Polen heeft het
Protocol van 1997 na zijn toetreding tot de EU bekrachtigd. Het besluit dient
daarom ten aanzien van Polen met terugwerkend kracht te worden genomen. Letland
en Roemenië hadden het Protocol van 1997 al vóór hun toetreding tot de Europese
Unie ondertekend en bekrachtigd.
Op deze gronden beveelt de Commissie aan dat
het Europees Parlement en de Raad het besluit vast te stellen waarbij de
lidstaten die partij bij het Verdrag van Wenen zijn, worden gemachtigd om in
het belang van de Europese Unie het Protocol van 1997 te bekrachtigen of
daartoe toe te treden.
3.5.        Voorbehoud met betrekking tot
de regels inzake de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen
Wat betreft de
regels inzake de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen, welke zijn
neergelegd in artikel XII, zoals gewijzigd bij artikel 14 van het Protocol van
1997, is het noodzakelijk ervoor te zorgen dat de relevante regels van
verordening (EG) nr. 44/2001, zoals die tot Denemarken zijn uitgebreid bij de
Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Denemarken
betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging
van beslissingen in burgerlijke en handelszaken[6],
of de regels van het Verdrag van Lugano betreffende de rechterlijke
bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in
burgerlijke en handelszaken van 30 oktober 2007[7],
van toepassing blijven. Het op deze wijze beperken van de toepassing van
artikel XII van het Verdrag van Wenen zorgt voor eenheid op gerechtelijk gebied
in de Unie en het vrij verkeer van beslissingen binnen de EU zonder dat dit
repercussies voor de effectieve uitvoering van het Verdrag, zoals gewijzigd bij
het Protocol, of fundamentele implicaties voor niet-EU-staten die partij bij
dat Verdrag zijn, heeft.
Het Protocol van
1997 laat zich niet uit over de vraag welke voorbehouden zijn toegelaten.
Krachtens artikel 19 van het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht van
1969 zou een voorbehoud toelaatbaar zijn wanneer het verenigbaar is met
“voorwerp en doel” van het Verdrag, wat in casu het geval is.
Derhalve moeten lidstaten in geval van
toetreding tot het Protocol van 1997 de toepassing waarborgen van de relevante
EU-regels inzake de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen van het
gerecht van een andere lidstaat (met inbegrip van Denemarken) of een
niet-EU-staat waarvoor het Verdrag van Lugano geldt.
2012/0262 (NLE)
Voorstel voor een
BESLUIT VAN DE RAAD
waarbij de lidstaten die verdragsluitende
partijen zijn bij het Verdrag van Wenen inzake de wettelijke aansprakelijkheid
voor kernschade van 1963 (“Verdrag van Wenen”) worden gemachtigd om in het
belang van de Europese Unie het Protocol tot wijziging van dat Verdrag te
bekrachtigen of daartoe toe te treden.
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gelet op het Verdrag betreffende de werking
van de Europese Unie, en met name op artikel 81, lid 2, in samenhang met
artikel 218, lid 6, onder a),
Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
Gezien de goedkeuring door het Europees
Parlement,
Overwegende:
(1)       Over het Protocol van 12
september 1997 tot wijziging van het Verdrag van Wenen inzake de wettelijke
aansprakelijkheid voor kernschade van 21 mei 1963 (hierna “het Verdrag van
Wenen” genoemd) is onderhandeld om de schadeloosstelling van personen die het
slachtoffer zijn van een kernongeval, te verbeteren.
(2)       De Europese Unie heeft
exclusieve bevoegdheid met betrekking tot de geconsolideerde artikelen XI en
XII van het Verdrag van Wenen voor zover deze bepalingen afbreuk doen aan de
regels die zijn neergelegd in Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22
december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken[8]. De lidstaten blijven bevoegd
voor de onder het Protocol van 1997 vallende aangelegenheden die niet aan het
recht van de Europese Unie raken. Gezien het onderwerp en de doelstellingen van
het Protocol van 1997 kan aanvaarding van de bepalingen van het Protocol die
tot de bevoegdheid van de Europese Unie behoren niet los worden gezien van de
bepalingen die tot de bevoegdheid van de lidstaten behoren.
(3)       Het Protocol van 1997 heeft
bijzonder betekenis voor het belang van de Europese Unie en haar lidstaten
omdat het de vergoeding van door kernongevallen veroorzaakte schade, verbetert.

(4)       Aan het Verdrag van Wenen en
het Protocol van 1997 daarbij kan niet worden deelgenomen door regionale
organisaties. Daardoor kan de Europese Unie het Protocol niet ondertekenen of
bekrachtigen. Daarom is het bij wijze van uitzondering gerechtvaardigd dat de
lidstaten het Protocol van 1997 in het belang van de Europese Unie bekrachtigen
of daartoe toetreden.
(5)       Vijf lidstaten van de
Europese Unie, namelijk Cyprus, Ierland, Luxemburg, Malta en Oostenrijk, zijn
echter geen partij bij het Verdrag van Wenen. Aangezien het Protocol van 1997
het Verdrag van Wenen wijzigt en Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad de
door dat Verdrag gebonden lidstaten machtigt om de bevoegdheidregels van dat
Verdrag te blijven toepassen, wordt het op objectieve gronden gerechtvaardigd
geacht dat dit besluit alleen is gericht tot de lidstaten die verdragsluitende
partij bij het Verdrag van Wenen zijn en dat deze vijf lidstaten bij wijze van
uitzondering wordt toegestaan geen partij bij het Protocol van 1997 te worden.
(6)       Het is dan ook passend dat de
lidstaten die partij zijn bij het Verdrag van Wenen in het belang van de
Europese Unie en onder de in het onderhavige besluit neergelegde voorwaarden
het Protocol van 1997 bekrachtigen of sluiten. Dit besluit geldt voor Polen met
terugwerkend kracht omdat dit land het Protocol in 2010 heeft bekrachtigd.
(7)       Bijgevolg zullen de
bepalingen van het Protocol van 1997 wat de Europese Unie betreft alleen van
toepassing zijn in de lidstaten die momenteel verdragsluitende partij bij het
Verdrag van Wenen zijn.
(8)       De lidstaten dienen binnen
een redelijke termijn in het belang van de EU hun procedures voor bekrachtiging
van of toetreding tot het Protocol van 1997 af te sluiten. De lidstaten dienen
ter voorbereiding van de nederlegging van hun akten van bekrachtiging van of
toetreding tot het Protocol van 1997 informatie uit te wisselen over de stand
van hun bekrachtigings- of toetredingsprocedure.
(9)       De regels inzake de erkenning
en tenuitvoerlegging van beslissingen die zijn neergelegd in artikel XII van
het Verdrag van Wenen, zoals gewijzigd bij artikel 14 van het Protocol van
1997, mogen geen voorrang krijgen boven de bij verordening (EG) nr. 44/2001
vastgestelde relevante regels, zoals die tot Denemarken zijn uitgebreid bij de
Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Denemarken
betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging
van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, of de regels van het Verdrag
van Lugano betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken van 30
oktober 2007. Daarom moeten de lidstaten bij de bekrachtiging van of de
toetreding tot het Protocol van 1997 een verklaring afleggen waarin zij
verzekeren dat zij de relevante EU-regels zullen blijven toepassen.
(10)     Overeenkomstig de
artikelen 1 en 2 van het Protocol betreffende de positie van Denemarken,
dat is gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag
betreffende de werking van de Europese Unie, neemt Denemarken niet deel aan de
vaststelling van dit besluit dat niet bindend is voor, noch van toepassing is
in Denemarken.
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1
1.
Onverminderd de bevoegdheden van de Europese Unie
bekrachtigen de lidstaten die thans verdragsluitende partij zijn bij het
Verdrag van Wenen inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor kernschade van 21
mei 1963 in het belang van de Europese Unie het Protocol van 1997 of treden
daartoe toe
2.
De tekst van het Protocol van 1997 is aan dit
besluit gehecht.
3.
In dit besluit wordt onder “lidstaat” verstaan alle
lidstaten die momenteel verdragsluitende partij bij het Verdrag van Wenen zijn.
Artikel 2
1.
De lidstaten treffen de nodige maatregelen om hun
akten van bekrachtiging van of toetreding tot het Protocol van 1997
tegelijkertijd binnen een redelijke termijn neder te leggen bij de
Directeur-generaal van de Internationale Organisatie voor Atoomenergie, indien
mogelijk vóór 31 december 2014.
2.
De lidstaten stellen de Raad en de Commissie vóór […] in kennis van de datum waarop hun bekrachtigings-
of toetredingsprocedures naar verwachting voltooid zullen zijn.
3.
De lidstaten streven ernaar informatie uit te
wisselen over de stand van hun bekrachtigingsprocedures.
Artikel 3
Bij de bekrachtiging van of de toetreding tot
het Protocol van 1997 leggen de lidstaten de volgende verklaring af:
“Beslissingen over onder het Protocol van 1997
vallende aangelegenheden worden, indien zij zijn gegeven door het gerecht van
een EU-lidstaat die partij bij het Protocol is, in de andere EU-lidstaten die
partij bij het Protocol zijn, erkend en ten uitvoer gelegd overeenkomstig de
relevante regels van de Europese Unie dienaangaande.
Beslissingen over onder het Protocol van 1997
vallende aangelegenheden worden, indien zij zijn gegeven door een gerecht van
het Koninkrijk Denemarken, in de andere EU-lidstaten die partij bij het
Protocol zijn, erkend en ten uitvoer gelegd overeenkomstig de Overeenkomst
tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Denemarken betreffende de
rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen
in burgerlijke en handelszaken.
Beslissingen over onder het Protocol van
Athene vallende aangelegenheden worden, indien zij zijn gegeven door het
gerecht van een niet-EU-lidstaat waarvoor het Verdrag van Lugano betreffende de
rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen
in burgerlijke en handelszaken van 30 oktober 2007 geldt, in de andere
EU-lidstaten die partij bij het Protocol zijn, erkend en ten uitvoer gelegd
overeenkomstig dat Verdrag.”
Artikel 4
Dit besluit treedt in werking op de dag na die
van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
Artikel 5
Dit besluit is
gericht tot de lidstaten overeenkomstig de Verdragen.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor de Raad
                                                                       De voorzitter
BIJLAGE
Protocol tot wijziging van het Verdrag
van Wenen inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor kernschade van 1963
DE STATEN DIE PARTIJ ZIJN BIJ DIT PROTOCOL,
OVERWEGENDE dat het wenselijk is het Verdrag
van Wenen inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor kernschade van 21 mei
1963 te wijzigen zodat dit een ruimere werkingssfeer heeft, de exploitant van
een kerninstallatie voor een hoger bedrag aansprakelijk is en de voorwaarden
die een passende en billijke schadevergoeding garanderen, worden verbeterd.
ZIJN OVEREENGEKOMEN ALS VOLGT:
Artikel 1
Dit bepalingen van dit Protocol wijzigen het
Verdrag van Wenen inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor kernschade van 21
mei 1963, hierna “Het Verdrag van Wenen van 1963” genoemd.
Artikel 2
Artikel I van het Verdrag van Wenen van 1963
wordt als volgt gewijzigd:
1.           Lid 1, onder j),
wordt als volgt gewijzigd:
(a)
het woord “en” wordt geschrapt aan het einde van
alinea (ii) en wordt ingevoegd aan het eind van punt (iii);
(b)
het volgende nieuwe punt (iv) wordt toegevoegd:
(iv) alle andere, door de Raad van Beheer van
de Internationale Organisatie voor Atoomenergie van tijd tot tijd aan te wijzen
installaties waarin zich splijtstoffen of radioactieve producten of
afvalstoffen bevinden;
2.           Lid 1, onder k), wordt
vervangen door de volgende tekst:
(k) “Kernschade”:
(i) overlijden of persoonlijk letsel;
(ii) verlies of beschadiging van zaken;
en elk van de volgende elementen in de mate
vastgesteld door het recht van de bevoegde rechter:
(iii) economisch nadeel voortvloeiend uit
overlijden, persoonlijk letsel, verlies of beschadiging bedoeld in punt (i) of
punt (ii) hierboven, voor zover niet inbegrepen in die punten, geleden door een
persoon die bevoegd is tot het instellen van een vordering naar aanleiding van
een dergelijk geval van overlijden, persoonlijk letsel, verlies of
beschadiging;
(iv) de kosten van maatregelen tot herstel van een
aangetast milieu, tenzij de aantasting onbetekenend is, indien dergelijke
maatregelen daadwerkelijk worden genomen of zullen worden genomen, voor zover
niet inbegrepen in punt (ii) hierboven;
(v) inkomensderving voortvloeiend uit een
economisch belang bij het gebruik of het genot van het milieu, geleden als
gevolg van een aanmerkelijke aantasting van dat milieu, voor zover niet inbegrepen
in punt (ii) hierboven;
(vi) de kosten van preventieve maatregelen, en de
door deze maatregelen veroorzaakte verdere gevallen van overlijden, persoonlijk
letsel, verlies of beschadiging;
(vii) alle andere economische nadelen die niet
zijn veroorzaakt door aantasting van het milieu, indien geoorloofd krachtens
het algemene recht van de bevoegde rechter inzake wettelijke aansprakelijkheid,
in het geval van
de punten (i) tot en met (v) en (vii) hierboven, voor zover het overlijden,
persoonlijk letsel, verlies of de beschadiging veroorzaakt wordt door of
voortvloeit uit ioniserende straling uit een stralingsbron binnen een
kerninstallatie, of afkomstig is uit splijtstoffen of radioactieve producten of
afvalstoffen in, of van nucleaire stoffen die afkomstig zijn uit, hun oorsprong
hebben in, of worden gezonden naar een kerninstallatie, ongeacht of dit wordt
veroorzaakt door de radioactieve eigenschappen van dit materiaal, of door een
combinatie van radioactieve eigenschappen met toxische, explosieve of andere
gevaarlijke eigenschappen van dit materiaal.
3.           Lid 1, onder (l), wordt
vervangen door de volgende tekst:
(l)
“Kernongeval”: elk feit, of elke opeenvolging van feiten met dezelfde oorzaak,
waardoor kernschade wordt veroorzaakt of waardoor, maar uitsluitend met
betrekking tot preventieve maatregelen, een ernstige en onmiddellijke dreiging
ontstaat dat een dergelijke schade zal worden veroorzaakt.
4.           Na lid 1, onder l), worden de
volgende nieuwe punten 1(m), 1 (n), 1 (o), en 1 (p) toegevoegd:
(m) “herstelmaatregelen”:
alle redelijke maatregelen die zijn goedgekeurd door de bevoegde autoriteiten
van de Staat waar de maatregelen zijn genomen en die gericht zijn op het
herstel of de wederopbouw van beschadigde of vernietigde onderdelen van het
milieu, of, waar redelijk, op het in het milieu brengen van equivalenten van
deze onderdelen. In de wetgeving van de Staat waar de kernschade wordt geleden,
wordt vastgelegd wie bevoegd is tot het nemen van dergelijke maatregelen.
(n) “preventieve
maatregelen”: alle redelijke maatregelen die iemand heeft genomen nadat zich
een kernongeval heeft voorgedaan, ter voorkoming of minimalisering van
kernschade als bedoeld onder (k)(i) tot en met (v) of (vii), onder voorbehoud
van goedkeuring door de bevoegde autoriteiten indien deze vereist is volgens
het recht van de Staat waar de maatregelen zijn genomen.
(o) “redelijke
maatregelen”: maatregelen die ingevolge het recht van de bevoegde rechter gelet
op alle omstandigheden passend en proportioneel worden geacht, bijvoorbeeld:
(i) de aard en omvang van de geleden schade of, in
geval van preventieve maatregelen, de aard en omvang van het risico van
dergelijke schade;
(ii) de mate waarin deze maatregelen, op het
tijdstip dat zij worden genomen, waarschijnlijk effectief zijn; alsmede
(iii) relevante wetenschappelijke en technische
expertise.
(p) “Bijzondere
trekkingsrechten” (hierna “SDR” genoemd): de rekeneenheid die door het
Internationaal Monetair Fonds is vastgesteld en door dit Fonds wordt gebruikt
bij zijn eigen werkzaamheden en transacties.
5.           lid 2 wordt vervangen door de
volgende tekst:
2. Een
Installatiestaat kan, indien de geringe omvang van de betrokken risico's dit
rechtvaardigt, elke kerninstallatie of kleine hoeveelheden nucleaire stoffen
van de toepassing van dit Verdrag uitsluiten, mits
(a)
er door de Raad van Beheer van de Internationale
Organisatie voor Atoomenergie met betrekking tot kerninstallaties criteria voor
een dergelijke uitsluiting zijn vastgesteld en een uitsluiting door een
Installatiestaat aan deze criteria voldoet; en
(b)
er door de Raad van Beheer van de Internationale
Organisatie voor Atoomenergie maximumgrenzen voor de uitsluiting van kleine
hoeveelheden nucleaire stoffen zijn vastgesteld en de Installatiestaat ten
aanzien van elke uitsluiting binnen deze grenzen blijft.
De criteria voor de uitsluiting van
kerninstallaties en de maximumgrenzen voor de uitsluiting van kleine
hoeveelheden nucleaire stoffen zullen door de Raad van Beheer periodiek worden
herzien.
Artikel 3
Na artikel I van het Verdrag van Wenen van
1963 worden de volgende twee nieuwe artikelen I A en I B toegevoegd:
Artikel I A
1.           Dit Verdrag is van toepassing
op kernschade ongeacht waar deze is geleden.
2.           Bij de wetgeving van de
Installatiestaat kan echter de volgende schade van het toepassingsgebied van
dit Verdrag worden uitgesloten:
(a)
schade die is geleden op het grondgebied van een
niet-Verdragsluitende Staat; of
(b)
schade die is geleden binnen maritieme zones die
door een niet-Verdragsluitende Staat in overeenstemming met het internationale
recht van de zee zijn ingesteld.
3.           Een uitsluiting krachtens lid
2 van dit artikel is alleen van toepassing op een niet-Verdragsluitende Staat
die op het tijdstip van het ongeval:
(a)
op zijn grondgebied of binnen door hem in
overeenstemming met het internationale recht van de zee ingestelde maritieme
zones een kerninstallatie heeft; en
(b)
geen equivalente wederkerige uitkeringen biedt.
4.           Geen enkele uitsluiting
krachtens lid 2 van dit artikel is van invloed op de in artikel IX, lid 2,
onder a) genoemde rechten en uitsluiting krachtens lid 2, onder b), van dit
artikel heeft geen betrekking op schade aan boord van of aan een schip of
luchtvaartuig.
Artikel I B
Dit Verdrag is niet van toepassing op
kerninstallaties die voor niet-vreedzame doeleinden worden gebruikt.
Artikel 4
Artikel II van het Verdrag van Wenen van 1963
wordt als volgt gewijzigd:
1.           Aan het einde van lid 3,
onder a, wordt de volgende tekst toegevoegd:
2.           De Installatiestaat kan de
overheidsmiddelen die per ongeval beschikbaar worden gesteld beperken tot het
eventuele verschil tussen de op deze wijze vastgestelde bedragen en het bedrag
dat krachtens artikel V, lid 1 is vastgesteld.
3.           Aan het einde van lid 4 wordt
de volgende tekst toegevoegd:
De
Installatiestaat kan de beschikbaar gestelde overheidsgelden beperken
overeenkomstig lid 3, onder a), van dit artikel.
4.           Lid 6 wordt vervangen door de
volgende tekst:
6. Niemand is aansprakelijk voor verlies of
schade die niet krachtens artikel I, lid 1, onder k), kernschade is, maar
krachtens de bepalingen onder k) als zodanig had kunnen worden vastgesteld.
Artikel 5
Na artikel III, eerste zin, van het Verdrag
van Wenen van 1963 wordt de volgende tekst toegevoegd:
De Installatiestaat kan deze verplichting
echter uitsluiten met betrekking tot vervoer dat volledig op zijn grondgebied
plaatsvindt.
Artikel 6
Artikel IV van het Verdrag van Wenen van 1963
wordt als volgt gewijzigd:
1.           Lid 3 wordt vervangen door de
volgende tekst:
3. Een exploitant heeft geen enkele
aansprakelijkheid op grond van dit Verdrag indien hij aantoont dat de
kernschade rechtstreeks te wijten is aan een gewapend conflict,
vijandelijkheden, burgeroorlog of opstand.
2.           Lid 5 wordt vervangen door de
volgende tekst:
5. De exploitant is op grond van dit Verdrag
niet aansprakelijk voor kernschade
(a)
aan de kerninstallatie zelf en aan andere
kerninstallaties, met inbegrip van kerninstallaties in aanbouw, die zich
bevinden op het terrein waar die installatie is gelegen; en
(b)
schade aan zaken die zich bevinden op dat terrein
en die worden gebruikt of bestemd zijn om te worden gebruikt in verband met een
van die installaties.
3.           Lid 6 wordt vervangen door de
volgende tekst:
6. De vergoeding
van kernschade veroorzaakt aan het vervoermiddel waarin de desbetreffende
nucleaire stoffen zich bevonden op het ogenblik van het kernongeval, mag niet
ten gevolge hebben dat de aansprakelijkheid van de exploitant voor andere
kernschade wordt teruggebracht tot een bedrag dat lager is dan 150 miljoen SDR,
of dat lager is dan het hogere bedrag dat door een Verdragsluitende Partij bij
de wet is vastgesteld of lager is dan een bedrag dat krachtens artikel V, lid
1, onder c), is vastgesteld.
4. Lid 7 wordt vervangen door de volgende
tekst:
7. Dit Verdrag laat de aansprakelijkheid
onverlet van eenieder voor kernschade waarvoor de exploitant krachtens lid 3 of
lid 4 van dit artikel, ingevolge dit Verdrag niet aansprakelijk is en die de
betrokkene heeft veroorzaakt door een handelen of nalaten met het oogmerk
schade te veroorzaken.
Artikel 7
1.           De tekst van artikel V van
het Verdrag van Wenen van 1963 wordt vervangen door de volgende tekst:
1. De aansprakelijkheid van de exploitant kan
door de Installatiestaat per kernongeval worden beperkt tot, ofwel:
(a)
niet minder dan 300 miljoen SDR; of
(b)
ten minste 150 miljoen SDR, mits bovenop dat bedrag
en ten belope van minstens 300 miljoen SDR door die Staat overheidsmiddelen
beschikbaar worden gesteld om de kernschade te vergoeden; of
(c)
tot een overgangsbedrag van ten minste 100 miljoen
SDR, voor een periode van maximaal 15 jaar na de datum van inwerkingtreding van
dit Protocol, met betrekking tot een kernongeval dat binnen die periode
plaatsvindt. Een lager bedrag dan 100 miljoen SDR kan worden vastgesteld, mits
die Staat overheidsmiddelen beschikbaar stelt om de kernschade te vergoeden ten
belope van een bedrag dat ligt tussen dat lagere bedrag en 100 miljoen SDR.
2.           Niettegenstaande lid 1 van
dit artikel kan de Installatiestaat, gelet op de aard van de kerninstallatie of
de betrokken nucleaire stoffen en op de te verwachten gevolgen van een
kernongeval dat daarin zijn oorsprong heeft, voor de aansprakelijkheid van de
exploitant een lager bedrag vaststellen, met dien verstande dat een aldus
vastgesteld bedrag in geen geval minder mag bedragen dan 5 miljoen SDR en dat
de Installatiestaat ervoor zorgt dat overheidsmiddelen beschikbaar worden
gesteld ten belope van het krachtens lid 1 vastgestelde bedrag.
3.           De overeenkomstig de leden 1
en 2 van dit artikel en artikel IV, lid 6, door de Installatiestaat van de
aansprakelijke exploitant vastgestelde bedragen zijn ongeacht de plaats waar
het kernongeval plaatsvindt van toepassing.
2. Na artikel V worden de volgende vier nieuwe
artikelen V A, V B, V C en V D toegevoegd:
Artikel V A
1.           Kosten en interesten welke
door de rechter naar aanleiding van een rechtsvordering tot vergoeding van
kernschade worden toegewezen, zijn verschuldigd boven de in artikel V genoemde
bedragen.
2.           De in artikel V en artikel
IV, lid 6, bedoelde bedragen kunnen in de nationale munteenheid worden
omgerekend in ronde bedragen.
Artikel V B
Iedere Verdragsluitende Partij draagt er zorg
voor dat personen die schade hebben geleden hun rechten op schadevergoeding
kunnen uitoefenen, zonder dat zij afzonderlijke gedingen aanhangig behoeven te
maken naargelang van de herkomst van de voor deze schadevergoeding bestemde
gelden.
Artikel V C
1.           Indien de rechter van een
andere Verdragsluitende Staat dan de Installatiestaat bevoegd is, kunnen de uit
hoofde van artikel V, lid 1, onder b) en c), en artikel VII, lid 1, vereiste
overheidsmiddelen, alsmede de door een rechter toegewezen kosten en interesten
door de eerstgenoemde Verdragsluitende Partij beschikbaar worden gesteld. De
Installatiestaat zal de andere Verdragsluitende Partij alle aldus betaalde
bedragen terugbetalen. Deze beide Verdragsluitende Partijen bepalen in
onderlinge overeenstemming de procedure voor terugbetaling.
2.           Wanneer de rechter van een
andere Verdragsluitende Staat dan de Installatiestaat bevoegd is, neemt de
Verdragsluitende Staat waarvan de rechter bevoegd is alle maatregelen die nodig
zijn om de Installatiestaat in staat te stellen in de vordering tussen te komen
en deel te nemen aan een schikking inzake de schadevergoeding.
Artikel V D
1.           De Directeur-generaal van de
Internationale Organisatie voor Atoomenergie belegt een bijeenkomst van de
Verdragsluitende Partijen om de in artikel V genoemde aansprakelijkheidsgrenzen
te wijzigen wanneer een derde van de Verdragsluitende Partijen de wens daartoe
te kennen geeft.
2.           Wijzigingen worden aangenomen
met een meerderheid van twee derde van de aanwezige Verdragsluitende Partijen
die hun stem uitbrengen, mits ten minste de helft van de Verdragsluitende
Partijen op het tijdstip van de stemming aanwezig is.
3.           Bij de besluitvorming over
een voorstel tot wijziging van de aansprakelijkheidsgrenzen houdt de
vergadering van de Verdragsluitende Partijen onder meer rekening met het risico
op schade door een kernongeval, wijzigingen in de geldwaarden en de capaciteit
van de verzekeringsmarkt.
4.           (a) De Directeur-generaal van
de IAEA stelt de Verdragsluitende Partijen van elke overeenkomstig lid 2 van
dit artikel vastgestelde wijziging in kennis ter aanvaarding. De wijziging
wordt geacht te zijn aanvaard na het verstrijken van een periode van 18 maanden
na de kennisgeving op voorwaarde dat ten minste een derde van de
Verdragsluitende Partijen op het tijdstip van de vaststelling van de wijziging
door de vergadering de Directeur-generaal van de IAEA heeft meegedeeld de
wijziging te aanvaarden. Een overeenkomstig dit lid aanvaarde wijziging treedt
12 maanden na de aanvaarding ervan in werking voor de Verdragsluitende Partijen
die haar hebben aanvaard.
(b) Wanneer een wijziging niet binnen een periode
van 18 maanden na de datum van kennisgeving ter aanvaarding is aanvaard
overeenkomstig het bepaalde onder a), wordt de wijziging geacht te zijn
afgewezen.
5.           Voor elke Verdragsluitende
Partij die een wijziging aanvaard nadat zij is aanvaard maar nog niet in
werking is getreden of nadat zij in werking is getreden overeenkomstig lid 4
van dit artikel, treedt de wijzing 12 maanden nadat zij door die
Verdragsluitende Partij is aanvaard, in werking.
6.           Een Staat die na de
inwerkingtreding van een wijziging overeenkomstig lid 4 van dit artikel partij
bij dit Verdrag wordt, wordt wanneer hij niet anderszins te kennen geeft:
(a)
geacht partij bij dit aldus gewijzigde Verdrag te
zijn; en
(b)
geacht partij bij het ongewijzigde Verdrag te zijn
ten aanzien van elke staat die niet door de wijziging is gebonden.
Artikel 8
Artikel VI van het Verdrag van Wenen van 1963
wordt als volgt gewijzigd:
1.           Lid 1 wordt vervangen door de
volgende tekst:
(a)
Het recht op schadevergoeding krachtens die Verdrag
vervalt indien geen rechtsvordering wordt ingesteld
i) ten aanzien van overlijden en persoonlijk
letsel, binnen dertig jaar na de datum van het kernongeval;
ii) ten aanzien van overige kernschade, binnen
tien jaar na de datum van het kernongeval.
(b)
Indien evenwel de aansprakelijkheid van de
exploitant krachtens het recht van de Installatiestaat is gedekt door
verzekering of een andere financiële zekerheid, met inbegrip van openbare
middelen, voor een langere periode, kan het recht van de bevoegde rechter
bepalen dat het recht op schadevergoeding jegens de exploitant slechts zal
vervallen na het verstrijken van die langere periode, welke niet langer mag
zijn dan de termijn gedurende welke zijn aansprakelijkheid krachtens het recht
van de Installatiestaat aldus is gedekt.
(c)
Een vordering tot schadevergoeding met betrekking
tot overlijden en persoonlijk letsel of, na een verlenging krachtens het
bepaalde onder b) van dit lid, met betrekking tot andere schade, die tien jaar
na de datum van het kernongeval wordt ingesteld, laat in elk geval het recht op
schadevergoeding krachtens dit Verdrag onverlet van een ieder die een
rechtsvordering tegen de exploitant heeft ingesteld vóór het verstrijken van
die termijn van tien jaar.
2.           Lid 2 wordt geschrapt.
3.           Lid 3 wordt vervangen door de
volgende tekst:
3. Het recht op schadevergoeding krachtens dit
Verdrag verjaart of vervalt, naar gelang het recht van de bevoegde rechter,
indien geen rechtsvordering is ingesteld binnen drie jaar na de datum waarop de
persoon die kernschade heeft geleden kennis droeg of redelijkerwijze geacht kon
worden kennis te dragen van de kernschade en van de voor de schade aansprakelijke
exploitant, met dien verstande dat de overeenkomstig de lid 1, onder a) en b),
vastgestelde termijnen niet worden overschreden.
Artikel 9
Artikel VII wordt gewijzigd als volgt:
1.           In lid 1 worden de volgende
twee zinnen toegevoegd aan het einde van het lid en het aldus gewijzigde lid
wordt punt a) van dat lid:
Wanneer de
aansprakelijkheid van de exploitant onbeperkt is, kan de Installatiestaat een
grens vaststellen voor de financiële zekerheid van de aansprakelijke
exploitant, met dien verstande dat deze grens niet lager mag zijn dan 300
miljoen SDR. De Installatiestaat waarborgt de betaling van vorderingen tot
schadevergoeding voor kernschade die tegen de exploitant zijn ingesteld voor
zover de opbrengst van de financiële zekerheid ontoereikend is om deze
vorderingen te dekken, zij het tot een bedrag dat niet hoger is dan het bedrag
van de krachtens dit lid te verstrekken financiële zekerheid.
2.           Een nieuw punt (b) wordt
toegevoegd aan lid, dat als volgt luidt:
(b)
Niettegenstaande het in dit lid, onder a) bepaalde kan de Installatiestaat,
wanneer de aansprakelijkheid van de exploitant onbeperkt is, gelet op de aard
van de kerninstallatie of de betrokken nucleaire stoffen en op de te verwachten
gevolgen van een kernongeval dat daarin zijn oorsprong heeft, voor de
financiële zekerheid van de exploitant een lager bedrag vaststellen, met dien
verstande dat een aldus vastgesteld bedrag in geen geval minder mag zijn dan 5
miljoen SDR en dat de Installatiestaat de betaling waarborgt van vorderingen tot
schadevergoeding voor kernschade die tegen de exploitant zijn ingesteld door
tot de in dit lid onder a) vermelde grens de nodige financiële middelen
beschikbaar te stellen voor zover de opbrengst van de verzekering of andere
financiële zekerheid ontoereikend is om deze vorderingen te dekken.
3.           In lid 3 worden de woorden
“of artikel V, lid 1, onder b) en c)” ingevoegd na de woorden “van dit
artikel”.
Artikel 10
Artikel VIII van het Verdrag van Wenen van
1963 wordt als volgt gewijzigd:
1.           De tekst van artikel VIII
wordt lid 1 van dat artikel.
2.           Het volgende nieuwe lid 2
wordt toegevoegd:
2. Onverminderd de toepasselijkheid van de
regel van artikel VI, lid 1, onder c), zal, wanneer met betrekking tot tegen de
exploitant ingestelde vorderingen de krachtens dit Verdrag te vergoeden schade
hoger is of waarschijnlijk zal zijn dan het maximumbedrag dat ingevolge artikel
V, lid 1, beschikbaar is gesteld, bij de verdeling van de schadevergoeding
voorrang worden gegeven aan vorderingen ter zake van overlijden of persoonlijk
letsel.
Artikel 11
In artikel X van het Verdrag van Wenen van
1963 wordt aan het einde van het artikel de volgende nieuwe zin toegevoegd:
Het recht van verhaal krachtens dit artikel
kan ook worden uitgebreid ten gunste van de Installatiestaat voor zover deze op
grond van dit Verdrag financiële middelen heeft verstrekt.
Artikel 12
Artikel XI van het Verdrag van Wenen van 1963
wordt als volgt gewijzigd:
1.           Het volgende nieuwe lid 1bis
wordt toegevoegd:
1bis. In gevallen
waarin een kernongeval plaatsvindt binnen het gebied van de exclusieve
economische zone van een Verdragsluitende Partij of, indien een dergelijke zone
niet is ingesteld, in een gebied dat de grenzen van een exclusieve economische
zone, indien er een ingesteld zou worden, niet overschrijdt, kunnen
rechtsvorderingen met betrekking tot kernschade ten gevolge van dat kernongeval
voor de toepassing van dit Verdrag uitsluitend worden ingesteld bij de rechters
van die partij. De voorgaande zin is van toepassing indien die Verdragsluitende
Partij de depositaris voorafgaand aan het kernongeval mededeling heeft gedaan
van een dergelijk gebied. Niets in dit lid mag worden uitgelegd als toestemming
voor de uitoefening van rechtsbevoegdheid op een wijze die strijdig is met het
internationale recht van de zee, met inbegrip van het Verdrag van de Verenigde
Naties inzake het recht van de zee.
2.           Lid 2 wordt vervangen door de
volgende tekst:
2. In gevallen
waarin een kernongeval niet plaatsvindt binnen het grondgebied van een van de
Verdragsluitende Partijen of binnen een gebied waarvan overeenkomstig lid 1bis
mededeling is gedaan, of in gevallen waarin de plaats van het kernongeval niet
met zekerheid kan worden vastgesteld, is uitsluitend de rechter van de
Installatiestaat van de aansprakelijke exploitant bevoegd.
3.           In lid 3, eerste regel en
onder b), wordt na het cijfer “1” ingevoegd “,1bis".
4.           Het volgende nieuwe lid 4
wordt toegevoegd:
4. De Verdragsluitende Partij waarvan de
rechters bevoegd zijn, ziet erop toe dat slechts een van haar rechters bevoegd
is ten aanzien van een bepaald kernongeval.
Artikel 13
Na artikel XI wordt het volgende nieuwe artikel
XI A ingevoegd:
Artikel XI A
De Verdragsluitende Partij waarvan de rechters
bevoegd zijn, ziet erop toe dat met betrekking tot vorderingen tot vergoeding
van kernschade:
(a)
elke Staat een rechtsvordering kan instellen namens
personen die kernschade hebben geleden, die onderdanen van die Staat zijn of
hun woon- of verblijfplaats op zijn grondgebied hebben, en die daarmee hebben
ingestemd; alsmede
(b)
elke persoon een rechtsvordering kan instellen ter
afdwinging van rechten die ingevolge dit Verdrag verkregen zijn via subrogatie
of overdracht.
Artikel 14
De tekst van artikel XII van het Verdrag van
Wenen van 1963 wordt vervangen door de volgende tekst:
Artikel XII
1.           Een beslissing van een
bevoegd gerecht van een Verdragsluitende Partij waartegen geen gewoon
rechtsmiddel meer openstaat, wordt erkend tenzij:
(a)
de beslissing is verkregen door bedrog;
(b)
de partij jegens wie de beslissing werd
uitgesproken geen billijke kans had gekregen zijn zaak te bepleiten; of
(c)
de beslissing in strijd is met de openbare orde van
de Verdragsluitende Partij op het grondgebied waarvan de erkenning wordt
verlangd, of niet met de fundamentele rechtsnormen in overeenstemming is.
2.           Wanneer een beslissing die
krachtens lid 1 van dit artikel wordt erkend, wordt aangeboden voor
tenuitvoerlegging overeenkomstig de door het recht van de Verdragsluitende
Staat waar de tenuitvoerlegging wordt gevraagd voorgeschreven formaliteiten,
kan deze ten uitvoer worden gelegd als zou het om een beslissing van een
gerecht van die Verdragsluitende Partij gaan. De feiten terzake van de
vordering waarop de beslissing betrekking heeft, mogen niet opnieuw aan een
onderzoek worden onderworpen.
Artikel 15
Artikel XIII van het Verdrag van Wenen van
1963 wordt als volgt gewijzigd:
1.           De tekst van artikel XIII
wordt lid 1 van dat artikel.
2.           Het volgende nieuwe lid 2
wordt toegevoegd:
2. Niettegenstaande lid 1 van dit artikel mag
de wetgeving van de Installatiestaat, voor zover de vergoeding van kernschade
hoger is dan 150 miljoen SDR, afwijken van de bepalingen van dit Verdrag met
betrekking tot kernschade die is geleden op het grondgebied of binnen in
overeenstemming met het internationale recht van deze zee vastgestelde
maritieme zones van een andere staat die op het tijdstip van het ongeval een
nucleaire installatie op dat grondgebied heeft, voor zover die staat geen
wederkerige uitkeringen van een equivalent bedrag biedt.
Artikel 16
De tekst van artikel XVIII van het Verdrag van
Wenen van 1963 wordt vervangen door de volgende tekst:
Dit Verdrag laat de rechten en verplichtingen
van een Verdragsluitende Partij ingevolge de algemene regels van internationaal
publiekrecht onverlet.
Artikel 17
Na artikel XX van het Verdrag van Wenen van
1963 wordt het volgende nieuwe artikel XX A ingevoegd:
Artikel XX A
1.           Ingeval zich een geschil
voordoet tussen Verdragsluitende Partijen betreffende de uitlegging of de
toepassing van dit Verdrag, plegen de partijen bij het geschil overleg, ten
einde het geschil te regelen door middel van onderhandeling of door enig ander
vreedzaam middel voor de regeling van geschillen dat voor hen aanvaardbaar is.
2.           Indien een geschil van deze
aard als bedoeld in lid 1 niet kan worden geregeld binnen zes maanden na het
verzoek om overleg ingevolge het eerste lid van dit artikel, wordt het, op
verzoek van een partij bij dit geschil, onderworpen aan arbitrage of voorgelegd
aan het Internationale Gerechtshof ter beslissing. Ingeval een geschil aan arbitrage
wordt onderworpen, kan een partij bij het geschil, indien binnen zes maanden na
de datum van het verzoek de partijen bij het geschil geen overeenstemming
kunnen bereiken over de wijze van arbitrage, de voorzitter van het
Internationale Gerechtshof of de secretaris-generaal van de Verenigde Naties
verzoeken één of meer scheidsmannen aan te wijzen. In het geval van
tegenstrijdige verzoeken door de partijen bij het geschil, heeft het verzoek
aan de secretaris-generaal van de Verenigde Naties de voorrang.
3.           Bij de bekrachtiging,
aanvaarding of goedkeuring van of toetreding tot dit Verdrag kan een staat
verklaren zich niet gebonden te achten door één van de in het tweede lid van
dit artikel bedoelde procedures voor de regeling van geschillen, of door beide.
De overige Verdragsluitende Staten zijn niet gebonden aan een in het tweede lid
van dit artikel bedoelde procedure voor de regeling van geschillen met
betrekking tot een Verdragsluitende Partij voor wie een dergelijke verklaring
van kracht is.
4.           Een Verdragsluitende Partij
die een verklaring heeft afgegeven overeenkomstig lid 3 van dit artikel, kan
deze te allen tijde intrekken door middel van een kennisgeving aan de
depositaris.
Artikel 18
1.           De artikelen XX tot en met
XXV, de leden 2 en 3 en lid "1." van artikel XXVI en de artikelen
XXVII en XXIX van het Verdrag van Wenen van 1963 worden geschrapt.
2.           Het Verdrag van Wenen van
1963 en dit Protocol worden tussen partijen bij dit Protocol samen gelezen en
uitgelegd als een enkele tekst waarnaar kan worden verwezen als het Verdrag van
Wenen inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor kernschade van 1997.
Artikel 19
1.           Een staat die partij is bij
dit Protocol, maar niet bij het Verdrag van Wenen van 1963 is gebonden door de
bepalingen van dat Verdrag zoals deze gewijzigd zijn bij dit Protocol ten
opzichte van andere staten die partij bij het Protocol zijn, en, wanneer hij op
het tijdstip van nederlegging van een in artikel 20 genoemde akte geen andere
intentie te kennen heeft gegeven, door de bepalingen van het Verdrag van Wenen
van 1963 ten opzichte van staten die alleen partij bij dat Verdrag zijn.
2.           Niets in dit Protocol is van
invloed op de verplichtingen van een staat die partij is bij zowel het Verdrag
van Wenen van 1963 als dit Protocol ten opzichte van een staat die bij partij
is bij het Verdrag van Wenen van 1963, maar niet bij dit Protocol.
Artikel 20
1.           Dit Protocol staat open voor
ondertekening door alle staten op het hoofdkantoor van de Internationale
Organisatie voor Atoomenergie te Wenen vanaf 19 september 1997 tot aan het
tijdstip waarop het in werking treedt
2.           Dit Protocol is onderworpen
aan bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring door de staten die het hebben
ondertekend.
3.           Na de inwerkingtreding kan
elke staat die dit Protocol niet heeft ondertekend, ertoe toetreden.
4.           De akten van bekrachtiging,
aanvaarding, goedkeuring of toetreding dienen te worden nedergelegd bij de
Directeur-generaal van de Internationale Organisatie voor Atoomenergie, die de
depositaris van dit Protocol is.
Artikel 21
1.           Dit Protocol treedt in
werking drie maanden na de nederlegging van de vijfde akte van bekrachtiging,
aanvaarding, of goedkeuring.
2.           Voor elke staat die dit
Protocol bekrachtigt, aanvaardt, goedkeurt of daartoe toetreedt na de
nederlegging van de vijfde akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of
toetreding, treedt dit Protocol drie maanden na de datum van nederlegging door
die staat van de passende akte in werking.
Artikel 22
1.           Iedere verdragsluitende staat
kan dit Verdrag opzeggen door middel van een schriftelijke kennisgeving aan de
depositaris.
2.           De opzegging wordt van kracht
één jaar na de datum waarop de kennisgeving door de depositaris wordt
ontvangen.
3.           Opzegging van het Verdrag van
Wenen van 1963, overeenkomstig artikel XXVI van het Verdrag, door een staat die
partij is bij dit Protocol wordt onder geen beding uitgelegd als een opzegging
van het Verdrag van Wenen van 1963 als herzien bij dit protocol.
4.           Niettegenstaande de opzegging
van dit Protocol ingevolge dit artikel door een Verdragsluitende Partij blijven
de bepalingen van dit Protocol van toepassing op alle kernschade die is
veroorzaakt door een kernongeval dat plaatsvond vóór die opzegging van kracht
werd.
Artikel 23
De depositaris stelt de Staten die partij zijn
en alle andere staten onverwijld in kennis van:
(a)
elke ondertekening van dit Protocol;
(b)
elke nederlegging van een akte van bekrachtiging,
aanvaarding, goedkeuring of toetreding;
(c)
de inwerkingtreding van dit Protocol;
(d)
elke kennisgeving die ingevolge artikel XI, lid
1bis, is ontvangen;
(e)
verzoeken tot het bijeenroepen van een conferentie
ter herziening ingevolge artikel XXVI van het Verdrag van Wenen van 1963 en tot
een bijeenkomst van de Verdragsluitende Partijen ingevolge artikel V D van het
Verdrag van Wenen van 1963 als gewijzigd bij dit Protocol;
(f)
kennisgevingen van opzegging die ingevolge artikel
22 zijn ontvangen en andere relevante kennisgevingen met betrekking tot dit
Protocol.
Artikel 24
1.           Het originele exemplaar van
dit Protocol, waarvan de Arabische, de Chinese, de Engelse, de Franse, de
Russische en de Spaanse tekst gelijkelijk authentiek zijn, wordt neergelegd bij
de depositaris.
2.           De Internationale Organisatie
voor Atoomenergie stelt de geconsolideerde tekst vast van het Verdrag van Wenen
van 1963 als gewijzigd bij dit Protocol, in de Arabische, de Chinese, de
Engelse, de Franse, de Russische en de Spaanse taal overeenkomstig de bijlage
bij dit Protocol.
3.           De depositaris verstrekt alle
staten voor eensluidend gewaarmerkte afschriften van dit Protocol samen met de
geconsolideerde tekst van het Verdrag van Wenen van 1963 als gewijzigd bij dit
Protocol.
TEN BLIJKE waarvan de ondergetekenden, daartoe
naar behoren gemachtigd, dit protocol hebben ondertekend.
Gedaan te Wenen, de twaalfde dag van
september, negentienhonderd zevenennegentig.
[1]               PB L 12 van 16.1.2001, blz. 1.
[2]               http://ec.europa.eu/energy/nuclear/studies/nuclear_en.htm
[3]               PB L 12 van 16.1.2001, blz. 1.
[4]               Erkenning mag alleen worden geweigerd indien: (a) de
beslissing is verkregen door bedrog; (b) de partij jegens wie de beslissing
werd uitgesproken geen billijke kans had gekregen zijn zaak te bepleiten; of
(c) de beslissing in strijd is met de openbare orde (“ordre public”) van de
Verdragsluitende Partij op het grondgebied waarvan de erkenning wordt verlang,
of niet met de fundamentele rechtsnormen in in overeenstemming is.
[5]               HvJEG, zaak 22/70, (“AETR”), Jurispr.1971, blz. 263.
[6]               PB L 299 van 16.11.2005, blz. 62.
[7]               PB L 339 van 12.12.2007, blz. 3.
[8]               PB L 12 van 16.1.2001, blz. 1.


                             EUROPESE
                             COMMISSIE
                                                    Brussel, 4.6.2015
                                                    COM(2015) 280 final
                                                    2015/0126 (NLE)
                                      Voorstel voor een
                                  BESLUIT VAN DE RAAD
       tot vaststelling van het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden
   ingenomen ten aanzien van bepaalde resoluties waarover moet worden gestemd in het
     kader van de Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding (OIV)
NL                                                                                NL
 ---pagebreak---                                             TOELICHTING
   1.       ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL
   De Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding (OIV – Organisation
   internationale de la vigne et du vin) is een intergouvernementele wetenschappelijke en
   technische organisatie die werkzaam is op het gebied van wijnbouw, wijn, dranken op basis
   van wijn, tafeldruiven, krenten en rozijnen en andere wijnbouwproducten. De doelstellingen
   van de OIV zijn (i) voorlichting geven over maatregelen waarbij rekening kan worden
   gehouden met de bezorgdheid van producenten, consumenten en andere spelers in de sector
   wijnbouwproducten,           (ii)    andere     internationale      organisaties    die     bij
   standaardiseringsactiviteiten betrokken zijn, bijstaan en (iii) bijdragen aan de internationale
   harmonisatie van bestaande praktijken en normen. Momenteel zijn 46 landen lid van de OIV,
   waaronder 21 lidstaten van de Unie. De Unie is op dit ogenblik geen lid van de OIV.
   Op EU-niveau hebben bepaalde door de OIV vastgestelde en gepubliceerde resoluties
   krachtens Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad van
   17 december 2013 houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten
   (GMO-verordening, PB L 347, blz. 671) gevolgen voor de wetgeving van de Unie. In de
   GMO-verordening wordt in de volgende bepalingen naar resoluties van de OIV verwezen:
   -        bepaalde door de OIV vastgestelde en gepubliceerde analysemethoden voor het
            bepalen van de samenstelling van de wijnbouwproducten, waarop de Commissie zich
            moet baseren tenzij zij ondoeltreffend of ongeschikt zouden zijn om de door de Unie
            nagestreefde doelstelling te verwezenlijken (artikel 80, lid 5, van de
            GMO-verordening);
   -        bepaalde specificaties met betrekking tot de zuiverheid en de identiteit van de bij
            oenologische procedés gebruikte stoffen, waardoor de door de OIV vastgestelde en
            gepubliceerde regels ipso facto ter zake bindend worden in de EU (artikel 9 van
            Verordening (EG) nr. 606/2009 van de Commissie van 10 juli 2009 tot vaststelling
            van uitvoeringsbepalingen voor Verordening (EG) nr. 479/2008 van de Raad, wat
            betreft de wijncategorieën, de oenologische procedés en de daarvoor geldende
            beperkingen, PB L 193, blz. 1);
   -        de door de OIV vastgestelde en gepubliceerde oenologische procedés waarmee de
            Commissie rekening moet houden wanneer zij dergelijke procedés toestaat
            (artikel 80, lid 3, onder a), van de GMO-verordening); en
   -        diezelfde oenologische procedés wanneer deze, voorafgaand aan de toestemming
            ervan uit hoofde van artikel 80, lid 3, van de GMO-verordening, voor de productie
            van wijnen in derde landen worden gebruikt (artikel 90, lid 2, van de
            GMO-verordening).
   Daarnaast hebben bepaalde door de OIV vastgestelde en gepubliceerde resoluties krachtens
   Verordening (EG) nr. 2870/2000 van de Commissie van 19 december 2000 tot vaststelling
   van communautaire referentiemethoden voor de analyse van gedistilleerde dranken (PB
   L 333, blz. 20) gevolgen voor de wetgeving van de Unie. In artikel 3 van Verordening (EG)
   nr. 2870/2000 wordt verwezen naar resoluties van de OIV wanneer voor de detectie en
   kwantificering van stoffen in een bepaalde gedistilleerde drank geen communautaire
   referentieanalysemethoden zijn vastgesteld.
   In het licht van de besprekingen die zijn gevoerd in de groepen deskundigen die
   bijeengekomen waren om de Algemene Vergadering van de OIV voor te bereiden, kan
NL                                                 2                                               NL
 ---pagebreak---    worden verwacht dat de onderstaande resoluties, die rechtsgevolgen hebben voor het acquis
   van de Unie, ter goedkeuring op de agenda van de Algemene Vergadering zullen staan.
   –        Bij de ontwerpresoluties OENO-TECHNO 10-445, 10-446, 13-532 en 13-533 en
            OENO-MICRO 13-531 worden nieuwe oenologische procedés vastgesteld.
            Overeenkomstig artikel 80, lid 3, onder a), en artikel 90, lid 2, van Verordening (EU)
            nr. 1308/2013 zullen deze resoluties gevolgen hebben voor het acquis.
   –        Bij de ontwerpresoluties OENO-SPECIF 14-554, 14-555 en 14-557 worden de
            specificaties met betrekking tot de zuiverheid en de identiteit van een bij een
            oenologisch procedé gebruikte stof vastgesteld. Deze oenologische procedés zijn
            door de OIV gepubliceerd en aanbevolen op voorwaarde dat de specificaties van de
            gebruikte stof worden vastgesteld (Internationale Code van oenologische procedés
            van de OIV, § 2.1.20 en § 3.4.14). Overeenkomstig artikel 80, lid 3, onder a), en
            artikel 90, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1308/2013, en artikel 9 van Verordening
            (EG) nr. 606/2009 van de Commissie zullen deze resoluties gevolgen hebben voor
            het acquis.
   –        Bij de ontwerpresoluties OENO-SCMA 13-527, 09-419D, 09-419C, 14-549 en
            14-551 worden analysemethoden vastgesteld. Overeenkomstig artikel 80, lid 3,
            onder a), en lid 5, van Verordening (EU) nr. 1308/2013 zullen deze resoluties
            gevolgen hebben voor het acquis.
   Wetenschappelijke en technische deskundigen van de wijnsector hebben de bovengenoemde
   resoluties uitvoerig besproken. Deze resoluties dragen bij aan de internationale harmonisatie
   van de wijnnormen en zullen een kader bieden voor eerlijke concurrentie in de handel in
   wijnbouwproducten. Daarom moeten zij worden gesteund.
   Net als in het verleden kan worden verwacht dat de agenda van de Algemene Vergadering van
   de OIV nog zal worden aangepast en dat daaraan nog andere resoluties zullen worden
   toegevoegd die van invloed zijn op het acquis. Om de efficiëntie van de werkzaamheden van
   de Algemene Vergadering te garanderen en tegelijk de bepalingen van de Verdragen na te
   leven, zal de Commissie dit voorstel tijdig aanvullen en/of wijzigen om de Raad in staat te
   stellen ook ten aanzien van die resoluties te bepalen welk standpunt moet worden ingenomen.
NL                                                 3                                               NL
 ---pagebreak---                                                              2015/0126 (NLE)
                                            Voorstel voor een
                                      BESLUIT VAN DE RAAD
         tot vaststelling van het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden
     ingenomen ten aanzien van bepaalde resoluties waarover moet worden gestemd in het
       kader van de Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding (OIV)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 43, in
   samenhang met artikel 218, lid 9,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:
   (1)    De Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding (OIV) zal tijdens haar
          volgende Algemene Vergadering op 10 juli 2015 resoluties die gevolgen hebben voor
          de wetgeving van de Unie, onderzoeken en mogelijk goedkeuren.
   (2)    De Unie is op dit ogenblik geen lid van de OIV. 21 EU-lidstaten zijn wel lid van de
          OIV. Die lidstaten hebben de mogelijkheid wijzigingen van de ontwerpresoluties van
          de OIV voor te stellen en hun zal tijdens de volgende Algemene Vergadering van de
          OIV op 10 juli 2015 worden gevraagd enkele ontwerpresoluties van de OIV vast te
          stellen.
   (3)    Op grond van artikel 4, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese
          Unie zijn de lidstaten verplicht tot loyale samenwerking. Het standpunt van de Unie
          met betrekking tot die resoluties ten aanzien van aangelegenheden die tot haar
          bevoegdheid behoren, moet derhalve door de Raad worden vastgesteld en tijdens de
          vergaderingen van de OIV door de lidstaten die lid zijn van de OIV, worden
          uitgedragen, waarbij zij gezamenlijk in het belang van de Unie handelen.
   (4)    Bepaalde door de OIV vastgestelde en gepubliceerde resoluties hebben krachtens
          Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad1 en
          Verordening (EG) nr. 606/2009 van de Commissie2 gevolgen voor de wetgeving van
          de Unie.
   (5)    Artikel 80, lid 3, onder a), van Verordening (EU) nr. 1308/2013 bepaalt dat de
          Commissie, wanneer zij oenologische procedés toestaat, rekening moet houden met de
          door de OIV aanbevolen en gepubliceerde oenologische procedés en
          analysemethoden.
   1
          Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot
          vaststelling van een gemeenschappelijke ordening van de markten voor landbouwproducten en tot
          intrekking van de Verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG)
          nr. 1234/2007 van de Raad (PB L 347 van 20.12.2013, blz. 671).
   2
          Verordening (EG) nr. 606/2009 van de Commissie van 10 juli 2009 tot vaststelling van
          uitvoeringsbepalingen voor Verordening (EG) nr. 479/2008 van de Raad, wat betreft de
          wijncategorieën, de oenologische procedés en de daarvoor geldende beperkingen (PB L 193 van
          24.7.2009, blz. 1).
NL                                                    4                                                  NL
 ---pagebreak---    (6)     Artikel 80, lid 5, van Verordening (EU) nr. 1308/2013 bepaalt dat de Commissie,
           wanneer zij analysemethoden voor het bepalen van de samenstelling van de
           wijnbouwproducten vastlegt, die methoden moet baseren op relevante methoden die
           zijn aanbevolen en gepubliceerd door de OIV, tenzij ze ondoeltreffend of ongeschikt
           zouden zijn om de door de Unie nagestreefde doelstelling te verwezenlijken.
   (7)     Artikel 90, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1308/2013 bepaalt dat in de Unie
           ingevoerde wijnbouwproducten moeten worden geproduceerd overeenkomstig
           oenologische procedés die zijn toegestaan door de Unie op grond van die verordening,
           of, voorafgaand aan die toestemming, moeten worden geproduceerd overeenkomstig
           oenologische procedés die worden aanbevolen en gepubliceerd door de OIV.
   (8)     Artikel 9 van Verordening (EG) nr. 606/2009 bepaalt dat de specificaties met
           betrekking tot zuiverheid en identiteit van de bij de oenologische procedés gebruikte
           stoffen, voor zover zij niet zijn vastgelegd door de Commissie, die moeten zijn welke
           zijn vastgesteld en bekendgemaakt door de OIV.
   (9)     Bij de ontwerpresoluties OENO-TECHNO 10-445, 10-446, 13-532 en 13-533 en
           OENO-MICRO 13-531 worden nieuwe oenologische procedés vastgesteld.
           Overeenkomstig artikel 80, lid 3, onder a), en artikel 90, lid 2, van Verordening (EU)
           nr. 1308/2013 zullen deze resoluties gevolgen hebben voor de wetgeving van de Unie.
   (10)    Bij de ontwerpresoluties OENO-SPECIF 14-554, 14-555 en 14-557 worden de
           specificaties met betrekking tot de zuiverheid en de identiteit van een bij een
           oenologisch procedé gebruikte stof vastgesteld. Deze oenologische procedés zijn
           gepubliceerd en aanbevolen door de OIV op voorwaarde dat de specificaties van de
           gebruikte stof worden vastgesteld (Internationale Code van oenologische procedés van
           de OIV, § 2.1.20 en § 3.4.14). Overeenkomstig artikel 80, lid 3, onder a), en artikel 90,
           lid 2, van Verordening (EU) nr. 1308/2013, en artikel 9 van Verordening (EG)
           nr. 606/2009 zullen deze resoluties gevolgen hebben voor de wetgeving van de Unie.
   (11)    Bij de ontwerpresoluties OENO-SCMA 13-527, 09-419D, 09-419C, 14-549 en 14-551
           worden analysemethoden vastgesteld. Overeenkomstig artikel 80, lid 3, onder a), en
           artikel 80, lid 5, van Verordening (EU) nr. 1308/2013 zullen deze resoluties gevolgen
           hebben voor de wetgeving van de Unie.
   (12)    Wetenschappelijke en technische deskundigen van de wijnsector hebben deze
           ontwerpresoluties uitvoerig besproken. Deze resoluties dragen bij aan de internationale
           harmonisatie van de wijnnormen en zullen een kader bieden voor eerlijke concurrentie
           in de handel in wijnbouwproducten. Daarom moeten zij worden gesteund.
   (13)    Om tijdens de onderhandelingen in de aanloop naar de bijeenkomst van de Algemene
           Vergadering van de OIV over de nodige flexibiliteit te beschikken, moeten de lidstaten
           die lid van de OIV zijn, worden gemachtigd om met wijzigingen in deze resoluties in
           te stemmen voor zover die wijzigingen die resoluties inhoudelijk niet veranderen,
   HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
                                                Artikel 1
   Het standpunt van de Unie tijdens de Algemene Vergadering van de OIV in 2015 is in
   overeenstemming met de bijlage bij dit besluit en wordt uitgedragen door de lidstaten die lid
   zijn van de OIV en gezamenlijk in het belang van de Unie handelen.
                                                Artikel 2
NL                                                  5                                                NL
 ---pagebreak---    1.       Als het in artikel 1 bedoelde standpunt waarschijnlijk nog zal worden beïnvloed door
            nieuwe wetenschappelijke of technische informatie die vóór of tijdens de
            vergaderingen van de OIV wordt gepresenteerd, verzoeken de lidstaten die lid van de
            OIV zijn, om uitstel van de stemming in de Algemene Vergadering van de OIV
            totdat de Unie haar standpunt heeft bepaald op basis van de nieuwe elementen.
   2.       De lidstaten die lid van de OIV zijn en gezamenlijk in het belang van de Unie
            handelen, kunnen, na coördinatie, met name ter plaatse, en zonder verder besluit van
            de Raad tot vaststelling van het standpunt van de Unie, instemmen met wijzigingen
            in de ontwerpresoluties die in de bijlage bij dit besluit zijn vermeld, voor zover die
            wijzigingen die resoluties inhoudelijk niet veranderen.
                                               Artikel 3
   Dit besluit is gericht tot de lidstaten.
   Gedaan te Brussel,
                                                Voor de Raad
                                                De voorzitter
NL                                                 6                                               NL
 ---documentbreak---                              EUROPESE
                             COMMISSIE
                                                     Brussel, 4.6.2015
                                                     COM(2015) 280 final
                                                     ANNEX 1
                                          BIJLAGE
                                             bij
                            voorstel voor een besluit van de Raad
       tot vaststelling van het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden
   ingenomen ten aanzien van bepaalde resoluties waarover moet worden gestemd in het
     kader van de Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding (OIV)
NL                                                                                NL
 ---pagebreak---                                              BIJLAGE
   De lidstaten die gezamenlijk in het belang van de Unie handelen, verlenen, onder voorbehoud
   van eventuele toekomstige herzieningen in het licht van nieuwe ontwikkelingen, uitsluitend
   steun aan de volgende ontwerpresoluties in stap 7 die betrekking hebben op analysemethoden
   voor het bepalen van de samenstelling van wijnbouwproducten, op specificaties betreffende
   de zuiverheid en de identiteit van de bij de oenologische procedés gebruikte stoffen en op
   oenologische procedés:
   OENO-TECHNO 10-445, behandeling met glutathion – most
   OENO-TECHNO 10-446, behandeling met glutathion – wijn
   OENO-TECHNO 13-532, behandeling van most met geïnactiveerde gist die rijk is aan
   glutathion
   OENO-TECHNO 13-533, behandeling van wijn met geïnactiveerde gist die rijk is aan
   glutathion
   OENO-MICRO 13-531, activatoren van malolactische gisting
   OENO-SPECIF 14-554, bijwerking van de monografie over oenologische tannines
   OENO-SPECIF 14-555, bijwerking van de monografie over caseïne
   OENO-SPECIF 14-557, bijwerking van de monografie over eiwitten van plantaardige
   oorsprong
   OENO-SCMA 13-527, bepaling van de verdeling van deuterium in azijnzuur dat via
   kernspinresonantie (nuclear magnetic resonance – NMR) uit wijnazijn is geëxtraheerd
   OENO-SCMA 09-419D, specifieke methoden voor de analyse van druivensuiker
   (gerectificeerde geconcentreerde druivenmost) – Folin-Ciocalteu-index
   OENO-SCMA 09-419C, specifieke methoden voor de analyse van druivensuiker
   (gerectificeerde geconcentreerde druivenmost)
   OENO-SCMA 14-549, bepaling van het gehalte aan vluchtige zuren – herziening van de
   methode
   OENO-SCMA 14-551, bepaling van de totale zuurtegraad – herziening van de methode
NL                                               2                                             NL


title: VOORSTEL VOOR EEN BESLUIT VAN DE RAAD betreffende de eerste toepassing van besluit EEG waarbij aan de Commissie de bevoegheid wordt verleend leningen aan te gaan ter bevordering van de investeringen in de Gemeenschap (door de Commissie bij de Raad ingediend)

text:
ARCHIVES HISTORIQUES
DE LA COMMISSION
COLLECTION RELIEE DES
DOCUMENTS "COM"
COM (81) 790
Vol. 1981/0222
 ---pagebreak--- Disclaimer
Conformément au règlement (CEE, Euratom) n° 354/83 du Conseil du 1er février 1983
concernant l'ouverture au public des archives historiques de la Communauté économique
européenne et de la Communauté européenne de l'énergie atomique (JO L 43 du 15.2.1983,
p. 1), tel que modifié par le règlement (CE, Euratom) n° 1700/2003 du 22 septembre 2003
(JO L 243 du 27.9.2003, p. 1), ce dossier est ouvert au public. Le cas échéant, les documents
classifiés présents dans ce dossier ont été déclassifiés conformément à l'article 5 dudit
règlement.
In accordance with Council Regulation (EEC, Euratom) No 354/83 of 1 February 1983
concerning the opening to the public of the historical archives of the European Economic
Community and the European Atomic Energy Community (OJ L 43, 15.2.1983, p. 1), as
amended by Regulation (EC, Euratom) No 1700/2003 of 22 September 2003 (OJ L 243,
27.9.2003, p. 1), this file is open to the public. Where necessary, classified documents in this
file have been declassified in conformity with Article 5 of the aforementioned regulation.
In Übereinstimmung mit der Verordnung (EWG, Euratom) Nr. 354/83 des Rates vom 1.
Februar 1983 über die Freigabe der historischen Archive der Europäischen
Wirtschaftsgemeinschaft und der Europäischen Atomgemeinschaft (ABI. L 43 vom 15.2.1983,
S. 1), geändert durch die Verordnung (EG, Euratom) Nr. 1700/2003 vom 22. September 2003
(ABI. L 243 vom 27.9.2003, S. 1), ist diese Datei der Öffentlichkeit zugänglich. Soweit
erforderlich, wurden die Verschlusssachen in dieser Datei in Übereinstimmung mit Artikel 5
der genannten Verordnung freigegeben.
 ---pagebreak--- COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN
                                                       COM(81)790 def.
                                                       Brussel , 9 december 1981
                               VOORSTEL VOOR EEN BESLUIT VAN DE RAAD
           ; is betreffende de eerste toepassing van besluit EEG waarbij
                  .
                     aan de Commissie de bevoegheid wordt verleend leningen
                     aan te . gaan ter bevordering van de investeringen in de
                  O
                 V
                     Gemeenschap
                    .■>,v
     \
              ",               ( door de Commissie bij de Raad ingediend )
COM ( 81 ) 790 def .
 ---pagebreak---                        TOELICHTING
           Op 19 oktober 1981 heeft de Raad het beginselbesluit genomen
de activiteiten van het Nieuw Communautair Instrument voort te zetten .
           De Commissie is van oordeel dat derhalve dringend een besluit
moet worden genomen om de tenuitvoerlegging van een deel van de lening-
operaties van dit vernieuwde instrument mogelijk te maken , te meer daar
een voldoend aantal projekten bekend zijn om op korte termijn het maximum
dat tot dusver uit hoofde van het besluit van 16.10.1978 was toegestaan ,
te bereiken .
           De noodzaak van een  dusdanig besluit vloeit mede voort uit de
overweging dat de Gemeenschap met alle tot haar beschikking staande mid
delen de investeringen moet steunen .   Investeringen zijn immers onont
beerlijk voor de oplossing van de ernstige problemen waarmede onze econo
mieën thans te kampen hebben .   Met deze investeringen moeten onze basis-
structuren worden versterkt en moet de aanpassing daarvan worden bevorderd .
Zij ondersteunen tevens de economische bedrijvigheid en de werkgelegenheid .
           Reeds in de experimentele fase is gebleken dat het NCI daartoe
kan bijdragen . In een periode van drie jaar werd het gehele bedrag van
1 miljard Ecu aangewend voor projecten in de sectoren inf rastuctuur en
energie .
           De Commissie is van oordeel dat de financieringen in deze twee
sectoren een nog duidelijker effect zouden kunnen hebben door een verdere
vergroting van de mate waarin de tranches een specifieke bestemming hebben
zodat binnen de aangehouden grote categorieën investeringen gericht kunnen
worden op prioritaire doelstellingen van de Gemeenschap.'
           In de sector energie bestaat een duidelijke en dringende behoefte
aan verhoging van het niveau der investeringen die bijdragen tot een ra
tioneel gebruik van de energie en die tot een vervanging van aardolie door ande
energiebronnen . De noodzaak ons verbruik van aardolieprodukten te verminderen
blijft immers zeer groot en een dergelijke vermindering moet voornamelijk
worden bereikt door investeringen betreffende niet alleen de produktie van
energie ( bijvoorbeeld kernenergie , kolen ) - welke reeds plaats vinden -
maar ook de aanpassing van de systemen van energieverbruik in de industrie ,
de tertiaire en huishoudelijke sector en in de sector vervoer . De Commissie
 is zich bewust van het feit dat deze investeringen , welke ten dele stagneren
 ---pagebreak--- in verband met de algemene economische situatie moeilijk gestimuleerd
kunnen worden . Op hun eigen werkterrein werden met betrekking tot deze
categorie investeringen reeds communautaire financieringen verricht door
de EIB en de EGKS .   Deze financieringen moeten worden voortgezet . Gezien
echter de noodzaak onze afhankelijkheid van externe energie te verminderen
en de bijdrage die de daartoe vereiste investeringen kunnen leveren aan
de algemene economische bedrijvigheid       ( zoals werd aangetoond in het 5e
Programma ) acht de Commissie het wenselijk dat dit gebied - dat naast
anderen ook reeds aanvaard werd voor vroegere tranches van het NCI - met
prioriteit en specifiek wordt aangewezen voor de volgende NCI-tranche .
           De rol van het NCI in de stimulering van investeringen op het
gebied van de infrastructuur is eveneens duidelijk .       Het is ten zeerste
gewenst dat het NCI op dit gebied een rol kan blijven spelen , maar ook hier
is een afstemming op meer specifieke doelstellingen van belang . Aldus stelt
de Commissie voor als prioriteiten infrastructuurinvesteringen die bijdragen
tot de regionale ontwikkeling - ten einde de verbetering van de basisstructuur ,
met name in de minder begunstigde zones van de Gemeeschap voort te zetten - en
projecten van communautair     belang ( bijvoorbeeld prioritaire vervoerpro-
jecten ) aan te .wijzen .
           Het basisbesluit van het NCI houdt tevens de mogelijkheid in dat
het instrument wordt gebruikt voor investeringen in de produktieve sector
waarvan de behoeften onmiskenbaar groot zijn .       De Commissie is van oordeel
dat het in een eerste stadium dienstig is het NCI toegankelijk te maken
voor de financieringsbehoeften van de kleine - en middelgrote ondernemingen .
Zij beschouwt deze behoeften als prioritair , gezien de bijdrage die deze
ondernemingen kunnen leveren tot de totstandbrenging van permanente werk
gelegenheid en tot de innovatie .    Om deze reden stelt zij voor dat deze
tranche van het NCI in de derde plaats toegankelijk wordt gemaakt voor
economisch gezonde investeringen van niet te grote omvang die in de
produktieve sector werkzaam zijn .
 ---pagebreak---                                                                         3.
          De moeilijkheden die de meeste kleinere ondernemingen ondervinden
bij het aangaan van leningen   bij niet-nat iona le instellingen kunnen worden
verminderd door, met tussenkomst van nationale financiële instellinge^ge-
bruik te maken van de mechanismen van de globale leningen , waarmede reeds
veel ervaring is opgedaan , en die in bepaalde gevallen kunnen worden aan
gevuld met nationale garantieregelingen tegen wisselkoersrisico 's .
          Deze tranche zou aldus drie prioritaire gebieden bestrijken :
rationeel gebruik van energie , infrastructuur die bijdraagt tot de regionale
ontwikkeling of van gemeenschappelijk belang is en kleine en middelgrote
ondernemingen .
         Ondanks de onzekerheden aangaande zowel de algemene ontwikkeling
van de investeringen als de reële financiële voorwaarden die aan de lening-
nemers zullen kunnen worden geboden , is de Commissie van mening dat deze
drie gebieden de opening vereisen van een enkele tranche van 1000 miljoen
ERE .
 ---pagebreak---                         BESLUIT VAN DE RAAD
betreffende de eerste toepassing van besluit .../ EEG waarbij aan de
Commissie de bevoegdheid wordt verleend leningen aan te gaan ter be
           vordering van de investeringen in de Gemeenschap
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeen
schap ,
Gelet op besluit .../ EEG van de Raad van 17 september 1981 waarbij aan de
Commissie de bevoegdheid wordt verleend leningen aan te gaan ter bevorde-
                                            1)
ring van de investeringen in de Gemeenschap , inzonderheid op artikel ...
                                      2)
Gezien het voorstel van de Commissie     ,
Gezien het advies van het Europese Parlement ^
Overwegende dat dit communautaire optreden gericht is op de uitvoering
van structurele investeringsprojecten die in overeenstemming zijn met
de prioritaire doelstellingen van de Gemeenschap in de sectoren energie ,
industrie en infrastructuurwerken;
Overwegende dat de Gemeenschap zich tot doel heeft gesteld de wederople-
ving van de economische bedrijvigheid te stimuleren en de verschillende
takken van gemeenschappelijk beleid te steunen met communautaire acties -
met name door een optimaal gebruik van de financiële instrumenten van de
Gemeenschap - die gericht zijn op de uitvoering van investeringsprojecten
die bijdragen tot een toenemende convergentie van het beleid van de lid
staten , welk doel op 30.6.81 te Luxemburg opnieuw werd bevestigd door de
Europese Raad ;
Overwegende dat bijzonder belang moet worden toegekend aan investeringen
die bijdragen tot een rationeler gebruik van de energie enerzijds en aan die
welke bijdragen tot de ontwikkeling van de regionale infrastructuur en van
                                                                  .../...
1 ) PB n°
2 ) PB n°
3 ) PB n°
 ---pagebreak--- de infrastructuur van communautair belang en tot die van de kleine en
middelgrote ondernemingen anderzijds ;
Overwegende dat het Nieuw Communautair Instrument dient tot vergemakke
 lijking van de investeringen in specifieke sectoren met hoge prioriteit
door toegang te verschaffen tot de financieringsbronnen van de Gemeen
schap ;
Overwegende dat een communautaire actie op deze gebieden in het bijzonder
zal bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstellingen van de Gemeen
schap betreffende de vermindering van dë werkloosheid en van de regionale
dispariteiten ;
BESLUIT :
Artikel 1
Een leningtranche wordt toegestaan voor een bedrag dat de tegenwaarde van
de hoofdsom van 1000 miljoen Ecu niet mag overschrijden .
Artikel 2
De opbrengst van deze leningen wordt bestemd voor het verstrekken van
leningen ter financiering van investeringsprojecten die worden uitge
voerd op het grondgebied van de Gemeenschap en die beantwoorden aan de
prioritaire doelstellingen van de Gemeenschap in de sectoren energie ,
infrastructuur en ontwikkeling van       de kleine- en middelgrote ondernemingen .
De in het kader van deze tranche te financieren investeringen moeten met name
betrekking hebben op :
a ) het rationele gebruik van energie , vervanging van aardolie door an
    dere energiebronnen in alle sectoren alsmede de infrastructuur welke deze
    vervanging mogelijk maakt ;
b ) de infrastructuur die bijdraagt tot de regionale ontwikkeling en / of
    infrastructuur van gemeenschappelijk belang , waaronder vervoer - tele-
 ---pagebreak---                                                                     3.
    communicaties met inbegrip van de informatietechnologieën , het energie
    transport , de waterbouwkundige infrastructuur en de milieubescherming ;
c ) de projecten van kleine - en middelgrote ondernemingen welke yericht
    zijn op hun ontwikkeling - de werkgelegenheid of de innovatie .
Artikel 3
De Commissie besli st over de ontvankelijkheid van de projecten in over
eenstemming met :
- het bepaalde in artikel 2 en in het licht van de voornaamste econo
   mische problemen van de Gemeenschap ;
- het bepaalde in het EEG-Verdrag en het afgeleide recht met name met
   betrekking tot de concurrentie en het op de betrokken gebieden toe
   passelijke gemeenschappelijke beleid .
Gedaan te Brussel .
                                                 Voor de Raad :
                                                 De voorzitter .