				|

		52013PC0803

			Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten /* COM/2013/0803 final - 2013/0392 (NLE) */

			   	TOELICHTING
1.           ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL
Op 26 maart 2010 hechtte de Europese Raad zijn
goedkeuring aan het voorstel van de Europese Commissie voor een nieuwe strategie
voor banen en groei, Europa 2020[1].
Deze strategie moet voor betere coördinatie van het economische beleid zorgen
en zich richten op de sleutelgebieden waarop Europa's potentieel voor duurzame
groei en concurrentievermogen een krachtige impuls nodig heeft. De Europese
Raad besloot hiertoe EU-kerndoelen vast te stellen. Deze gedeelde doelstellingen
dienen als uitgangspunt voor het beleid van de lidstaten en de Unie.
Volgens het Verdrag betreffende de werking van
de EU dienen de lidstaten hun economisch beleid en de bevordering van de
werkgelegenheid te beschouwen als aangelegenheden van gemeenschappelijk belang
en deze in het kader van de Raad te coördineren. In twee afzonderlijke
artikelen bepaalt het Verdrag dat de Raad globale richtsnoeren voor het
economisch beleid (artikel 121) en richtsnoeren voor de werkgelegenheid
(artikel 148) moet opstellen. Hierbij wordt erop gewezen dat de richtsnoeren
voor de werkgelegenheid verenigbaar moeten zijn met de globale richtsnoeren.
Gelet op deze rechtsgrondslag worden de richtsnoeren voor de werkgelegenheid en
het economische beleid gepresenteerd als twee afzonderlijke – maar intrinsiek
met elkaar verbonden – rechtsinstrumenten:
–      een aanbeveling van de Raad betreffende de globale richtsnoeren voor
het economisch beleid van de lidstaten en de Unie – Deel I van de geïntegreerde
richtsnoeren van Europa 2020;
–
een besluit van de Raad betreffende de richtsnoeren
voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten – Deel II van de geïntegreerde
richtsnoeren van Europa 2020.
De door deze rechtsinstrumenten ten uitvoer
gelegde richtsnoeren vormen de geïntegreerde richtsnoeren voor de
tenuitvoerlegging van de Europa 2020-strategie. De
werkgelegenheidsrichtsnoeren zijn op 21 oktober 2010 goedgekeurd en moeten,
zoals vastgesteld in het goedkeuringsbesluit, tot en met 2014 stabiel blijven
zodat alle aandacht kan uitgaan naar de uitvoering.
De algemene doelstellingen en prioriteiten van
de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid blijven geldig. Krachtens
artikel 148, lid 2, dient de geldigheid daarvan voor 2014 na raadpleging van
het Europees Parlement, het Europees Economisch en Sociaal Comité, het Comité
van de Regio's en het Comité voor de werkgelegenheid bij een besluit van de
Raad te worden bevestigd.
2.           RESULTATEN VAN DE RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDE PARTIJEN
EN EFFECTBEOORDELING
n.v.t.
3.           JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET
VOORSTEL
PB L 308 van 24.11.2010, blz. 46.
2013/0392 (NLE)
Voorstel voor een
BESLUIT VAN DE RAAD
betreffende de richtsnoeren voor het
werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 148, lid 2,
Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
Gezien het advies van het Europees Parlement[2],
Gezien het advies van het Comité voor de
werkgelegenheid,
Gezien het advies van het Europees Economisch en
Sociaal Comité[3],

Gezien het advies van het Comité van de
Regio's[4],

Overwegende hetgeen volgt:
(1)       In artikel 145 van het
Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) wordt bepaald dat de
lidstaten en de Unie streven naar de ontwikkeling van een gecoördineerde
strategie voor werkgelegenheid en in het bijzonder voor de bevordering van de
scholing, de opleiding en het aanpassingsvermogen van de werknemers en
arbeidsmarkten die reageren op economische veranderingen teneinde de
doelstellingen van artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU)
te bereiken.
(2)       De door de Commissie
voorgestelde "Europa 2020"-strategie stelt de Unie in staat haar
economie te richten op een slimme, duurzame en inclusieve groei, die gepaard
gaat met een hoog niveau van werkgelegenheid, productiviteit en sociale
samenhang. Vijf kerndoelen, die onder de relevante richtsnoeren worden vermeld,
vormen gedeelde doelstellingen die de actie van de lidstaten sturen en rekening
houden met hun uiteenlopende uitgangsposities en nationale omstandigheden,
alsook met de posities en de omstandigheden van de Unie. De Europese
werkgelegenheidsstrategie speelt de hoofdrol bij de tenuitvoerlegging van de
werkgelegenheids- en arbeidsmarktdoelstellingen van de nieuwe strategie.
(3)       De geïntegreerde richtsnoeren
zijn in overeenstemming met de conclusies van de Europese Raad van
17 juni 2010. Zij geven nauwkeurig aan hoe de lidstaten hun nationale
hervormingsprogramma’s moeten opstellen en hervormingen moeten doorvoeren. De
werkgelegenheidsrichtsnoeren moeten de basis vormen voor eventuele
landenspecifieke aanbevelingen die de Raad krachtens artikel 148,
lid 4, VWEU tot de lidstaten kan richten, in combinatie met de krachtens
artikel 121, lid 2, VWEU tot de lidstaten gerichte landenspecifieke
aanbevelingen. De werkgelegenheidsrichtsnoeren moeten ook worden gebruikt als
basis voor het opstellen van het gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid
dat de Raad en de Europese Commissie jaarlijks toezenden aan de Europese Raad.
(4)       Uit het onderzoek van het
ontwerp van de nationale hervormingsprogramma's van de lidstaten, dat in het op
28 februari 2013 door de Raad goedgekeurde gezamenlijk verslag over
de werkgelegenheid is opgenomen, blijkt dat de lidstaten alle mogelijke
inspanningen moeten blijven richten op de volgende prioriteiten: vergroting van
de arbeidsmarktparticipatie en verlaging van de structurele werkloosheid,
ontwikkeling van geschoolde arbeidskrachten die aan de behoeften van de
arbeidsmarkt voldoen en bevordering van de arbeidskwaliteit en een leven lang
leren, verbetering van de prestaties van de onderwijs- en opleidingsstelsels op
alle niveaus en vergroting van de participatie in het tertiaire onderwijs,
bevordering van de sociale inclusie en bestrijding van de armoede
(5)       De in 2010 goedgekeurde
werkgelegenheidsrichtsnoeren moeten tot en met 2014 stabiel blijven, zodat alle
aandacht kan uitgaan naar de uitvoering ervan. Tot eind 2014 moeten eventuele
bijwerkingen van de werkgelegenheidsrichtsnoeren strikt beperkt blijven. In
2011, 2012 en 2013 zijn de werkgelegenheidsrichtsnoeren gehandhaafd. Zij moeten
ook voor 2014 worden gehandhaafd,
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1
De richtsnoeren voor het
werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten, als vastgesteld in de bijlage bij het
besluit van de Raad van 21 oktober 2010 betreffende de richtsnoeren voor het
werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten[5],
worden gehandhaafd voor 2014 en de lidstaten houden er rekening mee in hun
werkgelegenheidsbeleid.
Artikel 2
Dit besluit is
gericht tot de lidstaten.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               COM(2010) 2020 van 3.3.2010.
[2]               PB C […] van […], blz. […].
[3]               PB C […] van […], blz. […].
[4]               PB C […] van […], blz. […].
[5]               Besluit 2010/707/EU van de Raad van 21 oktober 2010 betreffende
de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (PB L 308 van
24.11.2010, blz. 46).


				|

		52013PC0208

			Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD inzake het standpunt dat namens de Europese Unie wordt ingenomen ten opzichte van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) betreffende de vaststelling van bepaalde codes en de bijbehorende wijzigingen van verdragen /* COM/2013/0208 final - 2013/0111 (NLE) */

			   	TOELICHTING
1.           ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL
Het onderhavige voorstel van de Commissie
strekt tot vaststelling van het standpunt dat de Unie in diverse IMO-organen
inneemt inzake de volgende onderwerpen:
(a)
de vaststelling van een code inzake de uitvoering
van IMO-instrumenten (hierna de "III-code" genoemd);
(b)
de vaststelling van een IMO-code voor erkende
organisaties (hierna de "EO-code" genoemd);
(c)
de vaststelling van wijzigingen in bepaalde
internationale verdragen; alsmede
(d)
de aanvaarding van die wijzigingen overeenkomstig
de desbetreffende bepalingen in de betrokken verdragen.
1.1.        De III-code
Het doel van de ontwerpversie van de III-code
is om de maritieme veiligheid en de bescherming van het mariene milieu
wereldwijd te verbeteren en om staten te helpen de volgende instrumenten ten
uitvoer te leggen:
·
het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van
mensenlevens op zee, 1974, zoals gewijzigd (SOLAS 1974) en het bijbehorende
protocol van 1988;
·
het Internationaal Verdrag ter voorkoming van
verontreiniging door schepen, 1973, zoals gewijzigd bij de desbetreffende
protollen van 1978 en 1997, zoals gewijzigd (MARPOL 73/78);
·
het Verdrag inzake de internationale bepalingen ter
voorkoming van aanvaringen op zee, 1972, zoals gewijzigd (COLREG 1972);
·
het Internationaal Verdrag betreffende de
uitwatering van schepen, 1966 (LL 1966) en het bijbehorende protocol van 1988;
·
het Internationaal Verdrag betreffende de normen
voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst, 1978, zoals
gewijzigd (STCW); alsmede
·
het Internationaal Verdrag betreffende de meting
van schepen, 1969 (TONNAGE 1969).
De code omvat zowel voorschriften als
aanbevelingen betreffende de aspecten die voor een verdragsluitende partij
noodzakelijk worden geacht om volledig te voldoen aan de bepalingen van de
toepasselijke internationale instrumenten waarbij zij verdragsluitende partij
is. De volgende onderwerpen vallen onder de code:
·
voor vlaggenstaten, kuststaten en havenstaten:
algemene bepalingen betreffende de uitvoeringsstrategie, het toepassingsgebied,
eerste maatregelen, het verstrekken van informatie, administratie en
verbetering;
·
voor vlaggenstaten: uitvoering, delegatie van
bevoegdheden, handhaving, inspecteurs van de vlaggenstaten, onderzoek door de
vlaggenstaten, evaluatie en toetsing;
·
voor kuststaten: uitvoering, handhaving, evaluatie
en toetsing;
·
voor havenstaten: uitvoering, handhaving, evaluatie
en toetsing.
1.2.        De EO-code
Het doel van de ontwerpversie van de EO-code
is het verstrekken aan vlaggenstaten van een norm voor de beoordeling en
machtiging van erkende organisaties alsmede mechanismen voor een samenhangend,
efficiënt en effectief toezicht op erkende organisaties, en het duidelijk
afbakenen van de verantwoordelijkheden van organisaties die zijn gemachtigd als
erkende organisaties en van het toepassingsgebied van die machtiging.
Hierbij zijn de volgende instrumenten
betrokken:
·
het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van
mensenlevens op zee, 1974, zoals gewijzigd (SOLAS 1974);
·
het protocol van 1978 bij het Internationaal
Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen, 1973;
·
het protocol van 1988 bij het Internationaal
Verdrag betreffende de uitwatering van schepen, 1966.
De code is van toepassing op alle organisaties
die nog moeten worden erkend of al zijn erkend door een vlaggenstaat om namens
die vlaggenstaat wettelijk voorgeschreven certificering en diensten te
verrichten in het kader van verplichte IMO-instrumenten en nationale wetgeving.
De code is tevens van toepassing op alle vlaggenstaten die voornemens zijn een
dergelijke erkenning te verstrekken.
De code omvat voorschriften inzake de
delegatie van bevoegdheden en het verstrekken van informatie en stelt het
volgende vast:
·
de verplichtingen waaraan een organisatie moet
voldoen om door een vlaggenstaat te kunnen worden erkend;
·
de verplichtingen waaraan een organisatie moet
voldoen bij het verrichten van wettelijk voorgeschreven certificering en
diensten namens de vlaggenstaten die deze organisatie hebben erkend;
·
de verplichtingen waaraan vlaggenstaten moeten
voldoen bij het machtigen van een erkende organisatie;
·
richtsnoeren voor het toezicht op erkende
organisaties door vlaggenstaten.
1.3.        Vaststelling van de codes
1.3.1.     Vaststelling van de III-code
De III-code is goedgekeurd door de Commissie
voor de bescherming van het mariene milieu van de IMO tijdens haar 64ste
zitting (MEPC 64, oktober 2012) en door de Maritieme Veiligheidscommissie van
de IMO tijdens haar 91ste zitting (MSC 91, november 2012). Naar verwachting
stelt de IMO de III-code vast op haar 28ste algemene vergadering in december 2013.
1.3.2.     Vaststelling van de EO-code
De EO-code is goedgekeurd door de Commissie
voor de bescherming van het mariene milieu van de IMO tijdens haar 64ste
zitting (oktober 2012) en door de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO
tijdens haar 91ste zitting (november 2012). Naar verwachting stellen deze
commissies de EO-code vast in mei en juni 2013 respectievelijk tijdens hun 65ste
en 92ste zitting.
1.4.        Wijziging van de
desbetreffende internationale verdragen
1.4.1.     Vaststelling van wijzigingen
met betrekking tot de III-code
De Commissie voor de bescherming van het
mariene milieu van de IMO heeft tijdens haar 64ste zitting haar goedkeuring
gehecht aan wijzigingen van de protocollen van 1978 en 1997 met betrekking tot
het MARPOL-verdrag om de III-code en een bijbehorend auditprogramma voor
vlaggenstaten verplicht te stellen. Naar verwachting stelt de commissie deze
wijzigingen vast op haar 66ste zitting in 2014.
De Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO
heeft tijdens haar 91ste zitting haar goedkeuring gehecht aan wijzigingen van
het SOLAS-verdrag alsmede van het protocol van 1988 bij het Verdrag betreffende
de uitwatering van schepen om de III-code en een bijbehorend auditprogramma
voor vlaggenstaten verplicht te stellen. Naar verwachting keurt de commissie
tijdens haar 92ste zitting in juni 2013 een aantal wijzigingen van het
STCW-Verdrag om dezelfde redenen goed. Naar verwachting stelt de commissie de
in deze alinea genoemde wijzigingen vast op haar 93ste zitting in 2014.
Tijdens haar 91ste zitting heeft de Maritieme
Veiligheidscommissie van de IMO wijzigingen van het Verdrag betreffende de
uitwatering van schepen, het COLREG-verdrag en het Verdrag betreffende de
meting van schepen goedgekeurd om de desbetreffende code en een bijbehorend
auditprogramma voor vlaggenstaten verplicht te stellen. Tijdens de 28ste
algemene vergadering staan de behandeling en vaststelling hiervan op de agenda.

1.4.2.     Vaststelling van wijzigingen
met betrekking tot de EO-code
De Commissie voor de bescherming van het
mariene milieu van de IMO heeft tijdens haar 64ste zitting haar goedkeuring
gehecht aan wijzigingen van het protocol van 1978 bij het MARPOL-verdrag om de
EO-code verplicht te stellen. Naar verwachting stelt de commissie deze
wijzigingen vast op haar 65ste zitting in mei 2013.
De Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO
heeft tijdens haar 91ste zitting haar goedkeuring gehecht aan wijzigingen van
het SOLAS-verdrag en van het protocol van 1988 bij het Verdrag betreffende de
uitwatering van schepen om de EO-code verplicht te stellen. Naar verwachting
stelt de commissie deze wijzigingen vast op haar 92ste zitting.
1.4.3.     Aanvaarding en
inwerkingtreding; voorbehouden
Zodra de bevoegde commissie van de IMO of de
algemene vergadering de wijzigingen van de vermelde verdragen heeft goedgekeurd
en vastgesteld, zullen deze wijzigingen worden voorgelegd aan de desbetreffende
verdragsluitende partijen. De partijen moeten dan, naargelang van de
desbetreffende bepalingen van de verdragen, impliciet of expliciet te kennen
geven met de genoemde wijzigingen in te stemmen.
Geen van de bovengenoemde verdragen bevat
clausules die uitsluiten dat er aangaande wijzigingen voorbehoud wordt gemaakt.
1.4.4.     Overzichtstabel
De onderstaande overzichtstabel is een
beknopte weergave van de gang van zaken die hierboven is omschreven:

 Code of verdrag || Goedkeuring || Verwachte termijn vaststelling || Soort aanvaarding || Termijn voor instemming || Verwachte termijn aanvaarding || Verwachte termijn inwerkingtreding wijzigingen
 III-code || MEPC[1]64, oktober 2012 MSC[2]91, november 2012   || 28ste algemene vergadering v.d. IMO, december 2013 || -/- || -/- || -/- || -/-
 Verdrag uitwatering schepen, 1966   (III-code)   || MSC91, november 2012 || 28ste algemene vergadering v.d. IMO, december 2013 || Unaniem en impliciet, of || 3 jaar   || 1/1/2017 || 1/1/2018[3]
 2/3 meerderheid en expliciet || Op basis van ontvangst van voldoende expliciete aanvaardingen ||   || Op een datum 12 maanden na ontvangst van voldoende expliciete aanvaardingen
 Verdrag meting van schepen, 1969 (III-code)   || MSC91, november 2012 || 28ste algemene vergadering v.d. IMO, december 2013 || Unaniem en impliciet, of || 2 jaar || 1/1/2016 || 1/1/2017[4]
 2/3 meerderheid en expliciet || Op basis van ontvangst van voldoende expliciete aanvaardingen ||   || Op een datum 12 maanden na ontvangst van voldoende expliciete aanvaardingen
 Verdrag aanvaringen op zee (III-code) || MSC91, november 2012 || 28ste algemene vergadering v.d. IMO, december 2013 || 2/3 meerderheid Impliciet || 18 maanden || 1/7/2015 || 1/1/2016
 EO-code || MEPC64, oktober 2012 MSC91, november 2012 || MEPC65, mei 2013 MSC92, juni 2013 || -/- || -/- || -/- || -/-
 Protocol van 1978 bij MARPOL (EO-code)   || MEPC64, oktober 2012 || MEPC65, mei 2013 || 2/3 meerderheid Impliciet || ≥10 maanden || 1/4/2014 || 1/10/2014
 SOLAS-verdrag en protocol van 1988 bij Verdrag uitwatering schepen (EO-code) || MSC91, november 2012 || MSC92, juni 2013 || 2/3 meerderheid Impliciet || ≥1 jaar || 1/7/2014 || 1/1/2015
 Protocollen van 1978 en 1997 bij MARPOL (III-code)   || MEPC64, oktober 2012 || MEPC66, maart 2014 || 2/3 meerderheid Impliciet || ≥10 maanden || 1/2/2015[5] || 1/8/2015[6]
 SOLAS-verdrag en protocol van 1988 bij Verdrag uitwatering schepen (III-code) || MSC91, november 2012 || MSC93, mei 2014 || 2/3 meerderheid Impliciet || ≥1 jaar || 1/7/2015 || 1/1/2016
 STCW-verdrag en deel A van STCW-code (III-code) || MSC92, juni 2013 || MSC93, mei 2014 || 2/3 meerderheid Impliciet || ≥1 jaar || 1/7/2015 || 1/1/2016
1.5.        Relevante EU-wetgeving
1.5.1.     Richtlijn 2009/15/EG
Bij Richtlijn 2009/15/EG van het Europees
Parlement en de Raad inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met
de inspectie en controle van schepen belaste organisaties en voor de
desbetreffende werkzaamheden van maritieme instanties[7] (hierna "de
richtlijn" genoemd) is Richtlijn 94/57/EG van de Raad van 22 november 1994
inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met de inspectie en
controle van schepen belaste organisaties en voor de desbetreffende
werkzaamheden van maritieme instanties[8]
ingetrokken en gedeeltelijk vervangen.
De richtlijn regelt de verhouding tussen de
lidstaten en de erkende organisaties die zij machtigen om namens hen wettelijk
voorgeschreven taken uit te voeren.
1.5.2.     Verordening nr. 391/2009
Verordening (EG) nr. 391/2009 van het
Europees Parlement en de Raad inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen
voor met de inspectie en controle van schepen belaste organisaties[9] (hierna "de
verordening" genoemd) behelst de aanpassing en vervanging van het in
Richtlijn 94/57/EG van de Raad vastgelegde systeem voor de erkenning en
beoordeling van classificatiebureaus.
De verordening omvat een aantal criteria en
verplichtingen waaraan organisaties moeten voldoen om EU-erkenning te
verkrijgen en te behouden. Deze verplichtingen hebben zowel betrekking op
wettelijk voorgeschreven activiteiten als op classificatie-activiteiten en zijn
vastgesteld[10]
in artikel 8, lid 4, artikel 9 tot en met 11 alsmede in bijlage I bij de
verordening.
Het doel van de verplichtingen in de
verordening is het verbeteren van de veiligheid van en het voorkomen van
verontreiniging door alle schepen in hun klassen van erkende organisaties[11]. De verplichtingen zijn op een
algemene manier geformuleerd en er wordt geen onderscheid gemaakt op basis van
de vlaggenstaat.
De verordening regelt verder de verlening en
intrekking van de EU-erkenning, voorziet in de periodieke beoordeling van
erkende organisaties door de Commissie en stelt een sanctieregeling vast in
geval van niet-naleving.
1.5.3.     Richtlijn 2009/21/EG
Richtlijn 2009/21/EG betreffende de naleving
van vlaggenstaatverplichtingen[12],
die tevens deel uitmaakte van het derde pakket maritieme veiligheid, omvat een
aantal verplichtingen waaraan de lidstaten in hun hoedanigheid van vlaggenstaat
moeten voldoen. Hieronder valt de verplichting voor de lidstaten om de nodige
maatregelen te nemen om hun instanties aan een IMO-audit te laten onderwerpen,
die ten minste eens per zeven jaar wordt uitgevoerd. Deze verplichting vervalt
echter "ten laatste op 17 juni 2017 of op een eerdere datum, als
vastgesteld door de Commissie in overeenstemming met de in artikel 10, lid 2,
bedoelde regelgevingsprocedure, indien een verplicht auditprogramma van de
IMO-lidstaten in werking is getreden".
1.5.4.     Richtlijn 2008/106/EG
Richtlijn 2008/106/EG inzake het minimum
opleidingsniveau van zeevarenden[13]
omvat onder meer een minimum opleidingsniveau voor zeevarenden in de Unie op
basis van de normen inzake opleiding in het STCW-verdrag en de bijbehorende
STCW-richtsnoeren, alsmede bepalingen inzake rustperioden voor personeel dat
wachtdienst doet overeenkomstig dat verdrag.
Richtlijn 2008/106/EG stelt ook een reeks
specifieke verplichtingen vast waaraan de lidstaten in hun hoedanigheid als
vlaggen- en havenstaat moeten voldoen, waaronder: a) procedures en
gemeenschappelijke criteria voor de erkenning door de lidstaten van door derde
landen afgegeven vaarbevoegdheidsbewijzen, gebaseerd op de eisen inzake
opleiding en diplomering zoals overeengekomen in het kader van het
STCW-verdrag; b) criteria betreffende de inspectie van maritieme
opleidingsinstellingen, opleidingsprogramma’s en cursussen; c) bepalingen
inzake de inspectie van vaartuigen door havenautoriteiten en
havenstaatcontrole; d) bepalingen inzake handhaving door de lidstaten,
waaronder het voorkomen van frauduleuze praktijken en een sanctieregeling.
1.6.        Bevoegdheid van de EU
Gezien de bovengenoemde relevante EU-wetgeving
is de Commissie van mening dat de vaststelling van de ontwerpversies van de
III-code en van de EO-code alsmede de wijzigingen van de verdragen in de
bovenstaande paragrafen 1.1 en 1.2 tot de exclusieve bevoegdheden van de Unie
overeenkomstig artikel 3, lid 2, VWEU, behoort, aangezien de vaststelling van
de desbetreffende internationale instrumenten gevolgen kan hebben voor
gemeenschappelijke regels of de strekking daarvan kan wijzigen. In dit verband
geldt het volgende:
1.           De ontwerpversie van de III-code
vervangt Resolutie A.973(24), die de bestaande code voor de tenuitvoerlegging
van verplichte IMO-instrumenten omvat en die op haar beurt Resolutie A.847(20)
van de Algemene vergadering verving, die de lidstaten moeten toepassen
krachtens artikel 3, lid 1, van Richtlijn 2009/15/EG.
2.           De regeling voor de EO-code
is, rechtstreeks dan wel onder verwijzing naar de desbetreffende resoluties van
de IMO, gedetailleerd vastgelegd in de bovenstaande richtlijn en in Verordening
(EG) nr. 391/2009.
3.           In artikel 7, lid 2, van
Richtlijn 2009/15/EG is het volgende vastgesteld: "Na de aanneming
van nieuwe instrumenten of protocollen bij de internationale verdragen bedoeld
in artikel 2, onder d), besluit de Raad op voorstel van de Commissie en
rekening houdend met de parlementaire procedures van de lidstaten en met de
desbetreffende IMO-procedures, over de gedetailleerde wijze van bekrachtiging
van deze nieuwe instrumenten of protocollen, waarbij wordt toegezien op de
eenvormige en gelijktijdige toepassing ervan in de lidstaten."
4.           Volgens de definitie van de
term "internationale verdragen" in artikel 2, onder d), van
Richtlijn 2009/15/EG en in artikel 2, onder b), van Verordening
(EG) nr. 391/2009 vallen hieronder het Internationaal Verdrag voor de
beveiliging van mensenlevens op zee, het Internationaal Verdrag ter voorkoming
van verontreiniging door schepen en het Internationaal Verdrag betreffende de
uitwatering van schepen, met de bijbehorende protocollen en wijzigingen,
alsmede de verwante, verplicht toe te passen codes in de versie die van kracht
is.
5.           De verplichtingen waaraan de
lidstaten in hun hoedanigheid van vlaggen- en havenstaat overeenkomstig het
STCW-verdrag moeten voldoen, zijn gedetailleerd vastgesteld in Richtlijn 2008/106/EG.
Hoewel de Unie geen lid van de IMO is, mogen
de lidstaten geen verplichtingen op zich nemen die wellicht gevolgen hebben
voor EU-regels die gericht zijn op het bereiken van de doelstellingen van de
verdragen, tenzij zij hiertoe op voorstel van de Commissie gemachtigd zijn op basis
van een besluit van de Raad. Er is op dit gebied ruimschoots geconsolideerde
jurisprudentie. Voor alle verplichtingen is derhalve een machtiging nodig,
ongeacht het onderwerp van de betrokken internationale instrumenten.
1.7.        Gebieden waarop de ontwerpversies
van de IMO-codes en de EU-wetgeving met elkaar strijdig zijn
De Commissie is van mening dat de codes in
overeenstemming zijn met de EU-wetgeving, met uitzondering van de volgende
gebieden:
1.7.1.     Ontwerpversie III-code
1.7.1.1.  Klassecertificaten en wettelijk
voorgeschreven certificaten
In sectie 16, deel 2 van de code is een
minimumlijst met middelen en procedures vastgelegd waarin de vlaggenstaten
moeten voorzien om een veiligheids- en milieubeschermingsprogramma toe te
passen. Volgens punt 1 van deze sectie omvat deze lijst "administratieve
instructies voor de uitvoering van toepasselijke internationale regelgeving;
zij moet ook de nodige nationale interpretatieregels vaststellen en
verspreiden, met inbegrip van certificaten die zijn afgegeven door een door de
vlaggenstaat erkend classificatiebureau overeenkomstig de bepalingen van
SOLAS-voorschrift XI-1/1, en welk certificaat is vereist door de vlaggenstaat
om aan te tonen dat er is voldaan aan de vereisten op structureel, mechanisch
en elektrisch gebied en/of aan vereisten van een internationaal verdrag waarbij
de vlaggenstaat partij is of een vereiste van de nationale voorschriften van de
vlaggenstaat."
Verordening (EG) nr. 391/2009 en
Richtlijn 2009/15/EG voorzien in twee soorten certificaten die kunnen
worden afgegeven door classificatiebureaus. Ten eerste zijn dat "wettelijk
voorgeschreven certificaten" die door of namens een vlaggenstaat worden
afgegeven overeenkomstig de internationale verdragen. Ten tweede zijn dat
"klassecertificaten", namelijk door een erkende organisatie afgegeven
documenten waarin wordt bevestigd dat een schip, overeenkomstig de door die
erkende organisatie vastgestelde en gepubliceerde voorschriften en procedures,
geschikt is voor een bepaald gebruik of een bepaalde dienst.
In tegenstelling tot deze bepalingen zijn
overeenkomstig sectie 16 van de ontwerpversie van de III-code alle door
classificatiebureaus afgegeven certificaten vereist door de vlaggenstaat en
dienen deze derhalve te voldoen aan de administratieve instructies van die
staat. Dit dient te worden opgevat als hetgeen in de EU wordt beschouwd als
klassetaken en certificaten, en met name die welke worden vereist als bewijs
van naleving van hoofdstuk II-I, deel A-1, reg. 3-1, van het SOLAS-verdrag[14], die handelingen van de
erkende organisaties blijven en derhalve niet onder de bescherming vallen die
geldt voor handelingen van een staat. Het risico bestaat derhalve dat de
verplichtingen van de bovenstaande verordening inzake classificatietaken en
-certificaten, of maatregelen die worden genomen om de uitvoering van die
verplichtingen te waarborgen, als gevolg van afwijkende administratieve
instructies van die staten ten onrechte worden betwist door derde staten of
erkende organisaties.
1.7.1.2.  Machtiging van erkende
organisaties
In het inleidende deel van sectie 18, deel 2,
van de ontwerpversie van de III-code wordt het volgende gesteld: "Een
vlaggenstaat die een erkende organisatie machtigt om uit zijn naam controles,
inspecties en audits uit te voeren, certificaten en documenten af te geven,
schepen te markeren en andere krachtens de verdragen door de IMO of zijn
nationale wetgeving vereiste werkzaamheden uit te voeren, moet, enkel met
betrekking tot schepen die het recht hebben onder zijn vlag te varen, deze machtiging(en)
regelen overeenkomstig de toepasselijke verplichtingen van de internationale
verplichte instrumenten […]".
Overeenkomstig Verordening (EG) nr. 391/2009
wordt erkenning op EU-niveau verleend en kan een erkend classificatiebureau,
nadat het een dergelijke erkenning heeft verkregen, wettelijk voorgeschreven
taken en classificatietaken in de EU uitvoeren. De erkenning geldt bovendien
voor activiteiten van het classificatiebureau over de hele wereld. De lijst met
minimumcriteria en verplichtingen in de verordening (waarvan een groot deel van
structurele aard is) is van toepassing op alle activiteiten van de organisatie,
ongeacht de vlaggenstaat.
De bovengenoemde beperking in de ontwerpversie
van de III-code op basis waarvan de vlaggenstaat alleen de activiteit van de
organisatie regelt met betrekking tot schepen die onder zijn vlag varen, is
wellicht strijdig met de reeks criteria die op EU-niveau gelden als essentiële
voorwaarde voor het verkrijgen en behouden van erkenning. Er moet echter op
worden gewezen dat erkenning wordt verleend door de Commissie en dat de
lidstaten slechts organisaties kunnen machtigen die op EU-niveau zijn erkend.
1.7.1.3.  Specifieke verplichtingen
Sectie 18 van de ontwerpversie van de III-code
omvat een uitgebreide lijst met gebieden waarop de staten kunnen ingrijpen in
de activiteiten van erkende organisaties om te waarborgen dat deze aan bepaalde
normen voldoen. Hoewel deze vereisten vrij algemeen zijn geformuleerd, omvatten
zij niet alle in de verordening vastgestelde minimumcriteria en verplichtingen,
zoals criterium B.5 (intellectuele eigendom), verplichtingen inzake de
harmonisering van classificatieregels en wederzijdse erkenning overeenkomstig
artikel 10, lid 1, van de verordening en de in Richtlijn 2009/15/EG
vastgestelde verplichtingen van de lidstaten, zoals de in artikel 5, lid 2,
onder b), vastgelegde financiële aansprakelijkheid.
Uit de aard van de code en haar
toepassingsgebied, zoals vastgelegd in sectie 6 ("De code is
gericht op de aspecten die noodzakelijk worden geacht voor een verdragsluitende
regering of partij om volledig te voldoen aan de bepalingen van de
toepasselijke internationale instrumenten waarbij zij verdragsluitende regering
of partij is …") blijkt echter dat, met uitzondering van een expliciet
verbod, de bepalingen ervan dienen te worden beschouwd als minimumnormen die de
afzonderlijke staten kunnen uitwerken en verbeteren, hetgeen tevens is
vastgelegd in overweging 4 van Verordening 391/2009.
1.7.1.4.  Toepassing van
classificatieregels
Sectie 19, deel 2, van de ontwerpversie van de
III-code omvat de volgende bepaling: "Geen vlaggenstaat zal zijn
erkende organisaties het mandaat geven om verplichtingen inzake
classificatieregels, vereisten, procedures of de tenuitvoerlegging van andere
wettelijk voorgeschreven certificeringsprocessen toe te passen op schepen die
niet onder hun vlag varen, behalve vereisten van verdragen en de verplichte
instrumenten van de IMO."
Derhalve kunnen vlaggenstaten aan door hen
gemachtigde classificatiebureaus geen vereisten opleggen die verder gaan dan de
vereisten van de verdragen en de verplichte IMO-instrumenten, behalve voor
schepen die onder hun vlag varen. Omgekeerd geredeneerd kan elke vlaggenstaat
verplichtingen opleggen die in overeenstemming zijn met het IMO-verdrag of
andere verplichte IMO-instrumenten, met inbegrip van de III- en de EO-codes.
Zoals blijkt uit de voorafgaande subsectie
valt een aantal verplichtingen uit de bovengenoemde verordening en richtlijn
niet onder deze bepaling.
Daarnaast is bij de uitwerking van de codes
gebleken dat een aantal lidstaten vindt dat sommige verplichtingen afbreuk doen
aan hun soevereiniteit. Deze zienswijze is om de volgende redenen echter
ongegrond:
·
Classificatiebureaus kunnen naar eigen goeddunken
regels en procedures vastleggen, indien zij voldoen aan de doelgebonden normen
die zijn vastgesteld door de IMO. Zij hebben de exclusieve bevoegdheid
dergelijke regels en procedures vast te stellen.
·
Derhalve zijn het verrichten van
classificatie-onderzoek en het afgeven van klassecertificaten om naleving van
dergelijke regels en procedures vast te stellen en vervolgens officieel te
bevestigen activiteiten van uitsluitend private aard en geen handelingen door
of namens een staat.
·
De private aard van classificatietaken en certificering
is een vaststaand feit en wordt niet gewijzigd doordat deze onder de noemer
"wettelijk voorgeschreven certificering en diensten" vallen. De
private aard wordt evenmin gewijzigd door het feit dat de verdragsluitende
partijen overeenkomstig hoofdstuk II-I, deel A-1, reg. 3-1, van het
SOLAS-verdrag verplicht zijn te waarborgen dat schepen die onder hun vlag varen
voldoen aan de vereisten op structureel, mechanisch en elektrisch gebied van
een door de instantie erkend classificatiebureau. Deze bepaling is duidelijk zo
gesteld dat dit verplichtingen van het classificatiebureau zijn en niet van de
staat die de erkenning verleent.
·
Elk classificatiebureau kan zelf beslissen of het
overeenkomsten inzake machtiging met vlaggenstaten sluit en als gevolg daarvan
de door die staten opgelegde voorwaarden betreffende de genoemde
classificatieregels en -procedures aanvaardt of weigert.
·
Elke erkende organisatie dient daarom zelf te
waarborgen dat de door verschillende vlaggenstaten opgelegde verplichtingen met
elkaar verenigbaar zijn. Het is heel goed mogelijk dat door de verschillende
staten vastgelegde voorwaarden voor de erkenning met betrekking tot
classificatietaken en certificering niet met elkaar verenigbaar zijn. In geen
geval kunnen hierdoor soevereine rechten in het gedrang komen en het enige
gevolg hiervan is dat een organisatie niet door alle of een bepaald aantal
staten tegelijkertijd kan worden erkend.
Uit scheepsrampen zoals die met de
"Erika" en de "Prestige", die allebei voeren onder de vlag
van landen die op dat moment derde landen waren, maar die wel geclassificeerd
waren door organisaties waaraan een EU-erkenning was verleend, is gebleken in
welke mate de prestaties van classificatiebureaus met EU-erkenning op wettelijk
voorgeschreven en classificatiegebieden, ongeacht de vlaggenstaat, bepalend
zijn voor de maritieme veiligheid en de bescherming van het milieu in Europa.
De Unie kan deze behoefte niet negeren, aangezien dat tot een paradox zou
leiden: organisaties die bevoegd zijn om de veiligheid van EU-schepen te
certificeren en die derhalve profiteren van vrije toegang tot een kwalitatief
hoogstaande en ruime markt, zouden lagere normen kunnen toepassen bij het
certificeren van schepen die onder de vlag van derde staten varen en die een
bedreiging kunnen vormen voor gerechtvaardigde, essentiële belangen van de
Unie, zoals veiligheid en milieubescherming. Om die reden is in de artikelen 1
en 4 en overweging 13 van Verordening 391/2009 voorzien in de verplichte
naleving van aan het systeem inherente toepasselijke criteria en verplichtingen
inzake door de wet voorgeschreven taken en classificatietaken, ongeacht de vlag
waaronder een schip vaart, als essentiële voorwaarde voor de erkenning van een
organisatie op EU-niveau en het behoud van die erkenning.
1.7.2.     Ontwerpversie EO-code
1.7.2.1.  Klassecertificaten en wettelijk
voorgeschreven certificaten
Overeenkomstig sectie 1.3 van deel II van de
EO-code betekent "wettelijk voorgeschreven certificering en diensten"
het volgende: "certificaten die worden afgegeven en diensten die worden
verleend krachtens door de regering van een soevereine staat vastgestelde
wetgeving. Hieronder valt een evaluatie van plannen, een onderzoek en/of een
audit die leidt tot de afgifte van een certificaat of die dient als ondersteuning
van de afgifte van een certificaat door of namens een vlaggenstaat om naleving
aan te tonen van vereisten van een internationaal verdrag of nationale
wetgeving. Hieronder vallen certificaten die worden afgegeven door een
organisatie die is erkend door de vlaggenstaat in overeenstemming met de
bepalingen van SOLAS-voorschrift XI-1/1, waarbij kan worden aangetoond dat de
vereisten op structureel, mechanisch en elektrisch gebied van de erkende
organisatie zijn nageleefd zoals vastgelegd in de erkenningsovereenkomst tussen
de erkende organisatie en de vlaggenstaat".
Op basis van de in de EU-wetgeving vastgelegde
definities van "wettelijk voorgeschreven certificaat" en
"klassecertificaat" zijn de overwegingen onder subsectie 1.7.1.1 tot
en met 1.7.1.4 inzake de ontwerpversie van de III-code ook van toepassing op de
ontwerpversie van de EO-code.
1.7.2.2.  Samenwerking tussen erkende
organisaties
De punten 3.9.3.1 en 3.9.3.2 van deel II van
de ontwerpversie van de EO-code voorzien in een mechanisme voor samenwerking
tussen erkende organisaties binnen een door de vlaggenstaat vastgesteld kader.
Samenwerking tussen erkende organisaties valt
onder artikel 10, lid 1, van Verordening (EG) nr. 391/2009 en heeft
betrekking op classificatietaken en -certificaten ongeacht de vlaggenstaat. In
tegenstelling tot deze bepalingen in de EU-wetgeving lijken de punten 3.9.3.1
en 3.9.3.2 van deel II van de ontwerpversie van de EO-code beperkingen op te
leggen aan de samenwerking tussen erkende organisaties, aangezien de tenuitvoerlegging
van de code door de lidstaten zou inhouden dat (a) wederzijdse erkenning alleen
mogelijk zou zijn als er daarvoor binnen elke lidstaat een kader bestaat voor
de schepen die onder zijn vlag varen en (b) de effecten van dat kader niet
verder kunnen reiken dan de grenzen van de vloot die onder de vlag van elke
lidstaat vaart.
Verordening 391/2009 is rechtstreeks
toepasselijk in alle lidstaten en voldoet derhalve aan voorwaarde (a). Om
de redenen die zijn omschreven in de secties 1.7.1.3 en 1.7.1.4 reikt het kader
dat bij Verordening 391/2009 is gecreëerd verder dan de grenzen van de
vloot die onder de vlag van elke lidstaat vaart, waardoor het kader niet
voldoet aan voorwaarde (b) en in strijd is met de punten 3.9.3.1 en 3.9.3.2 van
deel II van de ontwerpversie van de EO-code.
1.7.2.3.  Toepassing van
classificatieregels
Aangezien die bepalingen van punt 3.9.3.3 van
deel II van de ontwerpversie van de EO-code identiek zijn aan de bepalingen van
sectie 19, deel 2, van de ontwerpversie van de IIIcode, zijn de overwegingen
van subsectie 1.7.1.4 ook van toepassing op deze bepalingen.
1.7.2.4.  Machtiging van erkende
organisaties
Volgens punt 8.1.1 van deel II van de
ontwerpversie van de EO-code kan "[...] een vlaggenstaat een erkende
organisatie machtigen om in zijn naam door de wet voorgeschreven certificering
en diensten alsmede de meting van schepen te verrichten, maar alleen voor
schepen die overeenkomstig deze verdragen bevoegd zijn onder de vlag van deze
vlaggenstaat te varen. Dergelijke machtigingen mogen er niet toe leiden dat
erkende organisaties acties ondernemen die afbreuk doen aan de rechten van een
andere vlaggenstaat."
Deze bepaling dient te worden afgezet tegen de
definitie van "wettelijke voorgeschreven certificering en diensten"
om te bepalen of de uitbreiding van de vlaggenstaatverplichtingen tot
klassecertificaten en de lijst met minimumcriteria waaraan een organisatie moet
voldoen om op EU-niveau te worden erkend afbreuk doet aan bevoegdheden van de
vlaggenstaten. In dat opzicht zijn de overwegingen van de secties 1.7.1.3 en 1.7.1.4
hier ook van toepassing.
1.8.        Audit van de IMO
De voorziene wijzigingen van de internationale
verdragen waarover wordt gediscussieerd, omvatten ook een verplicht
IMO-auditprogramma, dat wordt omschreven als "het door de IMO
opgerichte auditprogramma van de IMO-lidstaten dat voldoet aan de richtsnoeren
van de IMO en de consistente en effectieve tenuitvoerlegging van instrumenten
van de IMO beoogt, en steun verleent aan de staten om hun capaciteiten en de
algemene prestaties op dit gebied te verbeteren."
De wijzigingen houden in dat de lidstaten
periodiek aan deze audits worden onderworpen. Bij de audits wordt gecontroleerd
of de instrumenten van de IMO worden nageleefd en wordt er een algemeen
tijdschema toegepast dat is ontwikkeld door de secretaris-generaal van de IMO
met inachtneming van de toepasselijke richtsnoeren.
In het kader van een verplichte IMO-audit zal
derhalve ook worden gecontroleerd of er wordt voldaan aan de internationale
verdragen als vastgesteld in Verordening (EG) nr. 391/2009 en
Richtlijn 2009/15/EG alsmede aan de III-code en de EO-code.
Dienaangaande dient te worden onderzocht of er
een onverenigbare situatie kan ontstaan tussen de internationale verplichtingen
van de lidstaten en de verplichtingen waaraan zij krachtens de EU-wetgeving
moeten voldoen.
Uit de analyse van de secties 1.7.1 en 1.7.2
blijkt dat de ontwerpversies van de III- en de EO-code op een aantal punten
strijdig zijn met de geldende EU-wetgeving en dat daarom moet worden gewaarborgd
dat de verplichtingen waaraan zij krachtens de desbetreffende internationale
verdragen inzake maritieme veiligheid moeten voldoen en die door de IMO aan een
audit worden onderworpen, verenigbaar zijn met hun verplichtingen op EU-niveau.

1.9.        Richtlijn 2008/106/EG
Onverminderd de overwegingen van de punten 1.6
tot en met 1.8 zijn er geen punten vastgesteld waarop de ontwerpversies van de
codes in strijd zijn met Richtlijn 2008/106/EG.
1.10.      Conclusie
In het licht van het voorgaande kunnen de
lidstaten slechts instemmen te worden gebonden door de III- en de EO-code als
is gewaarborgd dat:
(a)
de volle werking van Verordening 391/2009 en
Richtlijn 2009/15/EG alsmede de capaciteit van de Unie om dit acquis
te ontwikkelen; alsmede
(b)
de bevoegdheid van de Commissie om uitsluitend
erkenning te verlenen aan organisaties die voldoen aan de in Verordening 391/2009
vastgestelde criteria en verplichtingen en om de erkenning in te trekken als
organisaties hier niet aan voldoen,
volledig behouden blijven.
De Commissie is van mening dat, om te
waarborgen dat de doelstellingen van de bovengenoemde richtlijn en verordening
worden behaald, de lidstaten vanwege hun verplichtingen krachtens de
EU-wetgeving onder uitdrukkelijk voorbehoud dienen in te stemmen te worden
gebonden door de codes en hun maritieme instanties aan een verplicht
auditprogramma van de IMO-lidstaten te onderwerpen.
In het licht van de kwesties die zijn vermeld
onder punt 1.7.1.3 zou het moeten volstaan dat de lidstaten bij instemming te
worden gebonden door de codes te kennen geven dat zij de desbetreffende
bepalingen op een bepaalde wijze interpreteren, bijvoorbeeld dat zij ervan
uitgaan dat de codes enkel een lijst met minimumverplichtingen geven en dat de
vlaggenstaten er niet van worden weerhouden andere verplichtingen op te leggen
aan erkende organisaties.
Tot slot dient de in artikel 7 van
Richtlijn 2009/21/EG vastgestelde verplichting van de lidstaten om aan een
IMO-audit te worden onderworpen eveneens te worden beschouwd in het licht van
de verplichtingen waaraan zij op internationaal en EU-niveau moeten voldoen.
Bij de IMO-audit dient daarom alleen te worden gecontroleerd of de lidstaten
voldoen aan de bepalingen van de internationale verdragen die de lidstaten
hebben aanvaard.
2013/0111 (NLE)
Voorstel voor een
BESLUIT VAN DE RAAD
inzake het standpunt dat namens de Europese
Unie wordt ingenomen ten opzichte van de Internationale Maritieme Organisatie
(IMO) betreffende de vaststelling van bepaalde codes en de bijbehorende
wijzigingen van verdragen
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 100, lid 2, juncto artikel 218, lid 9,
Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)       De code inzake de uitvoering van
IMO-instrumenten ("III-code") is goedgekeurd door de Commissie voor
de bescherming van het mariene milieu van de IMO tijdens haar 64ste zitting
(MEPC 64, oktober 2012) en door de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO
tijdens haar 91ste zitting (MSC 91, november 2012). Naar verwachting stelt de
IMO de code inzake de uitvoering van IMO-instrumenten ("III-code")
vast op haar 28ste algemene vergadering in december 2013.
(2)       De IMO-code voor erkende
organisaties ("EO-code") is goedgekeurd door de Commissie voor de
bescherming van het mariene milieu van de IMO tijdens haar 64ste zitting en
door de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO tijdens haar 91ste zitting en
wordt naar verwachting door deze commissies in mei en juni 2013 vastgesteld
tijdens respectievelijk hun 65ste en 92ste zitting.
(3)       De Maritieme
Veiligheidscommissie van de IMO heeft tijdens haar 91ste zitting wijzigingen
goedgekeurd van de volgende verdragen: het Internationaal Verdrag betreffende
de uitwatering van schepen, 1966 (hierna het "Verdrag uitwatering
schepen" genoemd); het Verdrag inzake de internationale bepalingen ter
voorkoming van aanvaringen op zee, 1972; het Internationaal Verdrag betreffende
de meting van schepen, 1969. Deze wijzigingen zijn erop gericht de III-code en
een bijbehorend auditprogramma voor vlaggenstaten verplicht te stellen. Tijdens
de 28ste algemene vergadering van de IMO staan de behandeling en vaststelling
hiervan op de agenda.
(4)       De Commissie voor de
bescherming van het mariene milieu van de IMO heeft tijdens haar 64ste zitting
wijzigingen goedgekeurd van de protocollen van 1978 en 1997 bij het
Internationaal Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen, 1973
(hierna het "MARPOL-verdrag" genoemd) met het doel de III-code en een
bijbehorend auditprogramma voor vlaggenstaten verplicht te stellen. Naar
verwachting stelt de commissie deze wijzigingen vast op haar 66ste zitting in 2014.
(5)       De Maritieme
Veiligheidscommissie van de IMO heeft tijdens haar 91ste zitting wijzigingen
goedgekeurd van het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens
op zee, 1974 (hierna het "SOLAS-verdrag" genoemd) en het bijbehorende
protocol van 1988 alsmede van het protocol van 1988 bij het Internationaal
Verdrag betreffende de uitwatering van schepen, 1966, met het doel de III-code
en een bijbehorend auditprogramma voor vlaggenstaten verplicht te stellen. Naar
verwachting hecht de commissie tijdens haar 92ste zitting in juni 2013 met
hetzelfde oogmerk haar goedkeuring aan een aantal wijzigingen van het Internationaal
Verdrag betreffende de normen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en
wachtdienst, 1978 (hierna het "STCW-verdrag" genoemd). Naar
verwachting stelt de commissie de in deze alinea genoemde wijzigingen vast op
haar 93ste zitting in 2014.
(6)       De Commissie voor de
bescherming van het mariene milieu van de IMO heeft tijdens haar 64ste zitting
haar goedkeuring gehecht aan wijzigingen van het protocol van 1978 met
betrekking tot het MARPOL-verdrag om de EO-code verplicht te stellen. Naar
verwachting stelt de commissie deze wijzigingen vast op haar 65ste zitting.
(7)       De Maritieme
Veiligheidscommissie van de IMO heeft tijdens haar 91ste zitting haar
goedkeuring gehecht aan wijzigingen van het SOLAS-verdrag en van het protocol
van 1988 bij het Verdrag uitwatering van schepen om de EO-code verplicht te
stellen. Naar verwachting stelt de commissie deze wijzigingen vast op haar 92ste
zitting.
(8)       Zodra de wijzigingen van de
vermelde verdragen zijn vastgesteld, zal de secretaris-generaal van de IMO deze
voorleggen aan de desbetreffende verdragsluitende partijen. De partijen moeten
dan, naargelang van de desbetreffende bepalingen van de verdragen, impliciet of
expliciet te kennen geven met de genoemde wijzigingen in te stemmen.
(9)       Geen van de bovengenoemde
verdragen bevat clausules die uitsluiten dat er aangaande wijzigingen
voorbehoud wordt gemaakt.
(10)                 De ontwerpversie
van de III-code vervangt Resolutie A.973(24), die de bestaande code voor de
tenuitvoerlegging van verplichte IMO-instrumenten omvat en die op haar beurt
Resolutie A.847(20) van de Algemene vergadering verving, die de lidstaten
moeten toepassen krachtens artikel 3, lid 1, van Richtlijn 2009/15/EG van
het Europees Parlement en de Raad inzake gemeenschappelijke voorschriften en
normen voor met de inspectie en controle van schepen belaste organisaties en
voor de desbetreffende werkzaamheden van maritieme instanties[15].
(11)     De kwestie van de EO-code
wordt, ofwel rechtstreeks ofwel door te verwijzen naar diverse resoluties van
de IMO, grondig gereguleerd bij de bovengenoemde richtlijn en bij Verordening
(EG) nr. 391/2009 van het Europees Parlement en de Raad inzake
gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met de inspectie en controle
van schepen belaste organisaties[16].
(12)     Volgens de eerste alinea van
artikel 7, lid 2, van Richtlijn 2009/15/EG geldt daarnaast het volgende:
"Na de aanneming van nieuwe instrumenten of protocollen bij de
internationale verdragen bedoeld in artikel 2, onder d), besluit de Raad op
voorstel van de Commissie en rekening houdend met de parlementaire procedures
van de lidstaten en met de desbetreffende IMO-procedures, over de
gedetailleerde wijze van bekrachtiging van deze nieuwe instrumenten of
protocollen, waarbij wordt toegezien op de eenvormige en gelijktijdige
toepassing ervan in de lidstaten." Volgens de definitie van de term
"internationale verdragen" in Richtlijn 2009/15/EG en in
Verordening (EG) nr. 391/2009 vallen hieronder het Internationaal
Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee, het Internationaal Verdrag
ter voorkoming van verontreiniging door schepen en het Internationaal Verdrag
betreffende de uitwatering van schepen, samen met de bijbehorende protocollen
en wijzigingen, alsmede de verwante, verplicht toe te passen codes in de versie
die van kracht is.
(13)     De verplichtingen waaraan de
vlaggenstaten overeenkomstig het STCW-verdrag moeten voldoen, vallen tevens
onder Richtlijn 2008/106/EG inzake het minimum opleidingsniveau van
zeevarenden[17],
zoals gewijzigd bij Richtlijn 2012/35/EU[18].
(14)     Het is noodzakelijk te
waarborgen dat er overeenstemming heerst tussen het recht van de Unie en de
verplichtingen die aan de lidstaten worden opgelegd op basis van de toepassing
van de III-code en de EO-code overeenkomstig de hierboven genoemde verdragen en
overeenkomstig andere verdragen waardoor de genoemde codes verplicht worden
voor de verdragsluitende partijen.
(15)     Bij Richtlijn 2009/21/EG
betreffende de naleving van vlaggenstaatverplichtingen[19] is een aantal verplichtingen
vastgesteld waaraan de lidstaten in hun hoedanigheid van vlaggenstaat moeten
voldoen. Hieronder valt de verplichting voor de lidstaten om de nodige
maatregelen te nemen om hun instanties minstens om de zeven jaar aan een
IMO-audit te onderwerpen. Deze verplichting vervalt echter ten laatste op 17
juni 2017 of op een eerdere datum, als vastgesteld door de Commissie, indien
een verplicht auditprogramma van de IMO-lidstaten in werking is getreden.
(16)     Om de bovengenoemde redenen
behoren de III-code en de EO-code alsmede de bijbehorende wijzigingen van de
bovengenoemde verdragen tot de exclusieve bevoegdheden van de Unie
overeenkomstig artikel 3, lid 2, VWEU, aangezien de vaststelling van de
internationale instrumenten gevolgen kan hebben voor gemeenschappelijke regels
of de strekking daarvan kan wijzigen.
(17)     Een aantal bepalingen van de
ontwerpversie van de III-code is strijdig met de bovengenoemde instrumenten van
de EU-wetgeving, met name wat het volgende betreft: a) de uitbreiding van de
code met de administratieve instructies van de vlaggenstaat betreffende
classificatietaken en -certificaten, waardoor het risico bestaat dat de
vereisten van Verordening (EG) 391/2009 inzake deze taken en certificaten
of maatregelen die worden genomen om de uitvoering van die vereisten te
waarborgen, ten onrechte worden betwist; b) de beperking van de capaciteit van
de vlaggenstaat om alleen de activiteit van de organisatie te reguleren met
betrekking tot schepen die onder zijn vlag varen, hetgeen strijdig is met in de
genoemde verordening vastgestelde criteria en verplichtingen die betrekking
hebben op alle activiteiten van erkende organisatie, ongeacht de vlaggenstaat;
c) het verbod voor de vlaggenstaat om zijn erkende organisaties het mandaat te
geven om verplichtingen inzake classificatie of wettelijk voorgeschreven
verplichtingen toe te passen op schepen die niet onder hun vlag varen, behalve
vereisten van verdragen en de verplichte instrumenten van de IMO,
hetgeen strijdig is met de bovengenoemde specifieke criteria en verplichtingen.

(18)     Een aantal bepalingen van de
ontwerpversie van de EO-code is strijdig met de bovengenoemde instrumenten van
de EU-wetgeving, met name wat het volgende betreft: a) de definitie van
"wettelijk voorgeschreven certificering en diensten", die diensten en
certificeringstaken omvat die volgens Verordening (EG) 391/2009 en
Richtlijn 2009/15/EC onder de classificatie-activiteiten van de erkende
organisaties vallen en derhalve van private aard zijn; b) de beperking van
verplichtingen inzake samenwerking tussen erkende organisaties tot het kader
dat de vlaggenstaat heeft vastgesteld, hetgeen strijdig is met de
verplichtingen van artikel 10 van Verordening (EG) 391/2009; c) de
toepassing van classificatieregels, zoals hierboven omschreven. Daarnaast mogen
krachtens de ontwerpversie van de EO-code geen verplichtingen aan erkende
organisaties worden opgelegd die afbreuk kunnen doen aan de rechten van een
andere vlaggenstaat. Als dit wordt beschouwd in samenhang met de definitie van
de code van wettelijk voorgeschreven certificering en diensten, kan dat
aanleiding geven tot misbruik van de code en daardoor tot ongerechtvaardigde
beperkingen van de tenuitvoerlegging van de verplichtingen van Verordening
(EG) 391/2009 inzake de classificatie-activiteiten van erkende
organisaties.
(19)     Noch de in de ontwerpversie
van de III-code genoemde gebieden waarop de verdragsluitende partijen kunnen
ingrijpen in de activiteit van erkende organisaties, noch de in de
ontwerpversie van de EO-code vastgelegde verplichtingen die aan erkende
organisaties worden opgelegd, komen overeen met alle minimumcriteria en
verplichtingen die in Verordening 391/2009 zijn vastgesteld of die aan de
lidstaten worden opgelegd overeenkomstig Richtlijn 2009/15/EG. Deze
bepalingen dienen, met uitzondering van een expliciet verbod, te worden
beschouwd als minimumnormen die de verdragsluitende partijen kunnen uitwerken
en verbeteren.
(20)     Geen enkele bepaling van de
ontwerpversies van de III-code en de EO-code mag beperkingen opleggen aan de
bevoegdheid van de Unie om in overeenstemming met de verdragen en het
internationaal recht geschikte voorwaarden vast te stellen voor het verlenen
van erkenning aan organisaties die door de lidstaten erkend wensen te worden om
namens hen controle- en certificeringsactiviteiten van schepen uit te voeren,
met het oog op het bereiken van de doelstellingen van de Unie en met name op
het verbeteren van de maritieme veiligheid en de bescherming van het milieu.
(21)     Met uitzondering van de
hierboven omschreven punten waarop de ontwerpversies van de twee codes strijdig
zijn met het recht van de Unie, dienen zij in hun geheel te worden beschouwd
als een positieve ontwikkeling, aangezien zij de vaststelling van strenge
internationale normen voor de activiteiten van vlaggenstaten en erkende organisaties
omvatten. Om deze redenen is de ontwikkeling van een code voor erkende
organisaties door de IMO expliciet genoemd in overweging 4 van
Verordening 391/2009. De Unie dient daarom de vaststelling van beide codes
als verplichte instrumenten van de IMO te steunen.
(22)     De Unie is geen lid van de IMO
en geen verdragsluitende partij bij de bovengenoemde verdragen. De Raad moet
daarom de lidstaten machtigen om er in het belang van de Unie mee in te stemmen
te worden gebonden door de wijzigingen van die verdragen, waardoor de III-code
en de EO-code alsmede een bijbehorend auditprogramma voor vlaggenstaten
verplicht worden gesteld,
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1
1.           Het standpunt van de Unie op
de 28ste algemene vergadering van de IMO is instemming met de ontwerpversie van
de code inzake de uitvoering van IMO-instrumenten, zoals goedgekeurd door de
Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO tijdens haar 91ste zitting en
vastgelegd in bijlage 16 van het IMO-document MSC 91/22.
2.           Het standpunt van de Unie op
de 28ste algemene vergadering van de IMO is instemming met het volgende:
(a)
wijzigingen van het Internationaal Verdrag
betreffende de uitwatering van schepen, 1966, om de code inzake de uitvoering
van IMO-instrumenten en een bijbehorend auditprogramma voor vlaggenstaten
verplicht te stellen, zoals goedgekeurd door de Maritieme Veiligheidscommissie
van de IMO tijdens haar 91ste zitting en vastgelegd in bijlage 10 van het
IMO-document MSC 91/22;
(b)
wijzigingen van het Internationaal Verdrag
betreffende de meting van schepen, 1969, om de code inzake de uitvoering van
IMO-instrumenten en een bijbehorend auditprogramma voor vlaggenstaten verplicht
te stellen, zoals goedgekeurd door de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO
tijdens haar 91ste zitting en vastgelegd in bijlage 12 van het
IMO-document MSC 91/22;
(c)
wijzigingen van het Verdrag inzake de
internationale bepalingen ter voorkoming van aanvaringen op zee, 1972, om de
code inzake de uitvoering van IMO-instrumenten en een bijbehorend
auditprogramma voor vlaggenstaten verplicht te stellen, zoals goedgekeurd door
de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO tijdens haar 91ste zitting en
vastgelegd in bijlage 11 van het IMO-document MSC 91/22.
Artikel 2
1.           Het standpunt van de Unie op
de 65ste zitting van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu
van de IMO is instemming met de ontwerpversie van de IMO-code voor erkende
organisaties, zoals goedgekeurd door deze commissie tijdens haar 64ste zitting
en door de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO tijdens haar 91ste zitting
en vastgelegd in bijlage 19 van het IMO-document MSC 91/22.
2.           Het standpunt van de Unie op
de 65ste zitting van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu
van de IMO is instemming met de vaststelling van de wijzigingen van het
protocol van 1978 bij het Internationaal Verdrag ter voorkoming van
verontreiniging door schepen, 1973, met het doel de IMO-code voor erkende
organisaties verplicht te stellen, zoals goedgekeurd door de Commissie voor de
bescherming van het mariene milieu van de IMO tijdens haar 64ste zitting en
vastgelegd in bijlage 23 van het IMO-document MEPC 64/23.
3.           Het standpunt van de Unie op
de 66ste zitting van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu
van de IMO is instemming met de vaststelling van de wijzigingen van de
protocollen van 1978 en 1997 bij het Internationaal Verdrag ter voorkoming van
verontreiniging door schepen, 1973, met het doel de code inzake de uitvoering
van IMO-instrumenten en een bijbehorend auditprogramma voor vlaggenstaten
verplicht te stellen, zoals goedgekeurd door de Commissie voor de bescherming
van het mariene milieu van de IMO tijdens haar 64ste zitting en vastgelegd in
bijlage 20 van het IMO-document MEPC 64/23.
Artikel 3
1.           Het standpunt van de Unie op
de 92ste zitting van de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO is instemming
met de ontwerpversie van de IMO-code voor erkende organisaties, zoals
goedgekeurd door deze commissie tijdens haar 91ste zitting en door de Commissie
voor de bescherming van het mariene milieu van de IMO tijdens haar 64ste
zitting en vastgelegd in bijlage 19 van het IMO-document MSC 91/22.
2.           Het standpunt van de Unie op
de 92ste zitting van de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO is instemming
met het volgende:
(a)
wijzigingen van het Internationaal Verdrag inzake
de veiligheid van mensenlevens op zee, 1974, zoals gewijzigd (SOLAS 1974), met
het doel de IMO-code voor erkende organisaties verplicht te stellen, zoals
goedgekeurd door de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO tijdens haar 91ste
zitting en vastgelegd in bijlage 20 van het IMO-document MSC 91/22;
(b)
wijzigingen van het protocol van 1988 bij het
Internationaal Verdrag betreffende de uitwatering van schepen, 1966, met het
doel de IMO-code voor erkende organisaties verplicht te stellen, zoals
goedgekeurd door de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO tijdens haar 91ste
zitting en vastgelegd in bijlage 21 van het IMO-document MSC 91/22.
3.           Het standpunt van de Unie op
de 93ste zitting van de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO is instemming
met het volgende:
(a)
wijzigingen van het Internationaal Verdrag inzake
de veiligheid van mensenlevens op zee, 1974, zoals gewijzigd (SOLAS 1974), met
het doel de code inzake de uitvoering van IMO-instrumenten en een bijbehorend auditprogramma
voor vlaggenstaten verplicht te stellen, zoals goedgekeurd door de Maritieme
Veiligheidscommissie van de IMO tijdens haar 91ste zitting en vastgelegd in
bijlage 17 van het IMO-document MSC 91/22;
(b)
wijzigingen van het protocol van 1988 bij het
Internationaal Verdrag betreffende de uitwatering van schepen, 1966 om de code
inzake de uitvoering van IMO-instrumenten en een bijbehorend auditprogramma
voor vlaggenstaten verplicht te stellen, zoals goedgekeurd door de Maritieme
Veiligheidscommissie van de IMO tijdens haar 91ste zitting en vastgelegd in
bijlage 18 van het IMO-document MSC 91/22.
4.           Het standpunt van de Unie op 92ste
en 93ste zitting van de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO is instemming
met de goedkeuring en daaropvolgende vaststelling van geschikte wijzigingen van
het Internationaal Verdrag betreffende de normen voor zeevarenden inzake
opleiding, diplomering en wachtdienst, 1978, om de code inzake de uitvoering
van IMO-instrumenten en een bijbehorend auditprogramma voor vlaggenstaten
verplicht te stellen.
Artikel 4
1.           Het standpunt van de Unie
zoals vastgesteld in de artikelen 1 tot en met 3 wordt verwoord door de
lidstaten die lid zijn van de IMO en gezamenlijk handelen in het belang van de
Unie, onder voorbehoud van hetgeen is vastgesteld in de bijlage bij het
onderhavige besluit.
2.           Formele en kleine wijzigingen
van het in de artikelen 1 tot en met 3 vastgestelde standpunt van de Unie zijn
toegestaan; hiervoor hoeft dit standpunt zelf niet te worden gewijzigd.
Artikel 5
De lidstaten zijn bij deze gemachtigd om er in
het belang van de Unie en onder het in de bijlage van dit besluit vastgestelde
voorbehoud mee in te stemmen te worden gebonden door de wijzigingen die worden
vermeld in artikel 1, lid 2, artikel 2, leden 2 en 3, en artikel 3, leden 2 tot
en met 4.
Artikel
6
Dit besluit is gericht tot de lidstaten.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
BIJLAGE
Voorbehoud van [naam van
verdragsluitende lidstaat invullen]
Met betrekking tot de [naam van de
desbetreffende code invullen] geeft [naam van de verdragsluitende
lidstaat invullen] te kennen dat geen enkele bepaling van deze code zodanig
wordt uitgelegd dat de naleving van zijn verplichtingen overeenkomstig het
recht van de EU wordt gehinderd of beperkt. Met name is [naam van de
verdragsluitende lidstaat invullen] voornemens te blijven voldoen aan de
desbetreffende wetgeving van de Unie inzake gemeenschappelijke voorschriften en
normen voor met de inspectie en controle van schepen belaste organisaties, in
het bijzonder op de volgende gebieden:
-           de definitie van "wettelijk
voorgeschreven certificaten" en "klassecertificaten";
-           het toepassingsgebied van de
verplichtingen en criteria waaraan erkende organisaties moeten voldoen;
-           de plichten van de Europese
Commissie betreffende het erkennen en beoordelen van erkende organisaties,
alsmede, indien van toepassing, het opleggen van corrigerende maatregelen of
sancties aan erkende organisaties.
Verder is [naam van de verdragsluitende
lidstaat invullen] van mening dat de [naam van de desbetreffende code
invullen] een reeks minimumvereisten omvat die de staten naar behoefte
kunnen uitwerken en verbeteren ter verhoging van de maritieme veiligheid en de
bescherming van het milieu.
Audits door de IMO mogen er alleen toe dienen
te controleren of er aan de bepalingen van de internationale verdragen wordt
voldaan die [naam van de verdragsluitende lidstaat invullen] heeft
aanvaard, waarbij rekening dient te worden gehouden met dit voorbehoud.
[1]               Comité voor de bescherming van het mariene milieu van de
IMO.
[2]               Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO.
[3]               Of 12 maanden na ontvangst van voldoende expliciete
aanvaardingen.
[4]               Of 12 maanden na ontvangst van voldoende expliciete
aanvaardingen.
[5]               De termijn voor aanvaarding kan worden uitgesteld tot 1.7.2015
met het oog op harmonisering met de bijkomende wijzing van het SOLAS-verdrag,
het Verdrag uitwatering schepen en het STCW-verdrag.
[6]               De inwerkingtreding kan worden uitgesteld tot 1.1.2016
met het oog op harmonisering met de bijkomende wijzing van het SOLAS-verdrag,
het Verdrag uitwatering schepen en het STCW-verdrag.
[7]               PB L 131 van 28.5.2009, blz. 47.
[8]               PB L 319 van 12.12.1994, blz. 20.
[9]               PB L 131 van 28.5.2009, blz. 11.
[10]             Artikel 3, lid 1.
[11]             Overweging 13.
[12]             PB L 131 van 28.5.2009, blz. 132.
[13]             PB L 323 van 3.12.2008, blz. 33. Richtlijn laatstelijk
gewijzigd bij Richtlijn 2012/35/EU.
[14]             Zie hierna onder punt 1.7.1.4.
[15]             PB L 131 van 28.5.2009, blz. 47.
[16]             PB L 131 van 28.5.2009, blz. 11.
[17]             PB L 323 van 3.12.2008, blz. 33.
[18]             PB L 343 van 14.12.2012, blz. 78.
[19]             PB L 131 van 28.5.2009, blz. 132.