               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 7.3.2022
            COM(2022) 88 final
            2022/0062(NLE)

            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in de Internationale Maritieme Organisatie tijdens de 105e zitting van de Maritieme Veiligheidscommissie en de 46e zitting van de Vereenvoudigingscommissie met betrekking tot de vaststelling van een resolutie betreffende prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen, tot herziening van resolutie MSC.149(77), en de wijziging van het Verdrag inzake het vergemakkelijken van het internationale verkeer ter zee (FAL)

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel betreft het besluit tot vaststelling van het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen tijdens de 105e zitting van de Maritieme Veiligheidscommissie (MSC 105) van de Internationale Maritieme Organisatie, van 20 tot en met 29 april 2022, en tijdens de 46e zitting van de Vereenvoudigingscommissie (FAL 46) van de Internationale Maritieme Organisatie, van 9 tot en met 13 mei 2022.

               Tijdens MSC 104 werd afgesproken om tijdens MSC 105 een MSC-resolutie vast te stellen betreffende prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen, ter herziening van resolutie MSC.149(77).

               Tijdens FAL 45 werd afgesproken om tijdens FAL 46 wijzigingen aan te nemen van het Verdrag inzake het vergemakkelijken van het internationale verkeer ter zee (FAL-Verdrag).

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.Het Verdrag inzake de Internationale Maritieme Organisatie

               De Internationale Maritieme Organisatie (IMO) is opgericht bij het Verdrag inzake de Internationale Maritieme Organisatie. De IMO dient als forum voor samenwerking op het gebied van regelgeving en praktijken betreffende alle soorten technische aangelegenheden die van invloed zijn op de internationale commerciële scheepvaart. Ze wil ook de algemene vaststelling stimuleren van de hoogst haalbare normen op het gebied van de veiligheid van de zeevaart, de efficiëntie van de scheepvaart en de preventie en bestrijding van verontreiniging van de zee door schepen, en een gelijk speelveld bevorderen. De IMO behandelt ook de bijbehorende administratieve en juridische kwesties.

               Het verdrag is op 17 maart 1958 in werking getreden.

               Alle lidstaten zijn partij bij het verdrag. De Unie is geen partij bij het verdrag.

               Alle lidstaten zijn partij bij het Verdrag inzake het vergemakkelijken van het internationale verkeer ter zee (FAL), dat op 9 april 1965 is aangenomen en op 5 maart 1967 in werking is getreden. De Unie is geen partij bij het FAL.

               2.2.De Internationale Maritieme Organisatie

               De Internationale Maritieme Organisatie (IMO) is een gespecialiseerd agentschap van de Verenigde Naties dat verantwoordelijk is voor de veiligheid en betrouwbaarheid van de scheepvaart en de preventie van verontreiniging van de zee door schepen. Zij bepaalt wereldwijd normen voor de veiligheid, de betrouwbaarheid en de milieuprestaties van de internationale scheepvaart. Haar belangrijkste rol is een billijk en doeltreffend regelgevingskader voor de scheepvaartsector te creëren dat wereldwijd wordt goedgekeurd en toegepast.

               Elk land kan tot de IMO toetreden; alle EU-lidstaten zijn lid van de IMO. De betrekkingen tussen de EU en de IMO zijn met name gebaseerd op de in 1974 gesloten samenwerkingsregeling tussen de Intergouvernementele Maritieme Consultatieve Organisatie (IMCO) en de Commissie van de Europese Gemeenschappen.

               De Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO bestaat uit alle leden van de IMO en komt minstens eenmaal per jaar samen. Zij behandelt alle onderwerpen die onder de bevoegdheid van de IMO vallen en die verband houden met hulpsystemen voor de scheepvaart, de bouw en uitrusting van vaartuigen, de veiligheid van de bemanning, regels voor het voorkomen van aanvaringen, de behandeling van gevaarlijke vracht, maritieme veiligheidsprocedures en ‑voorschriften, hydrografische informatie, logboeken en navigatiegegevens, onderzoek naar scheepvaartongevallen, reddingen en andere aangelegenheden die rechtstreeks verband houden met de veiligheid op zee.

               De Vereenvoudigingscommissie van de IMO bestaat uit alle leden van de IMO en komt minstens eenmaal per jaar samen. Ze behandelt aangelegenheden in verband met de vereenvoudiging van de internationale zeevaart, waaronder de aankomst, het verblijf en het vertrek van schepen, personen en vracht in en uit havens. De Commissie gaat ook over elektronische handel, waaronder éénloketsystemen, en wil een correct evenwicht verzekeren tussen regelgeving en de vereenvoudiging van het internationale handelsverkeer over zee.

               De Maritieme Veiligheidscommissie en de Vereenvoudigingscommissie van de IMO verstrekken beide de nodige voorzieningen om de taken uit te voeren die hun zijn toegewezen in het kader van het IMO-verdrag en door de algemene vergadering of de raad van de IMO, of de taken die hun binnen het bovengenoemde toepassingsgebied kunnen zijn toegewezen door of in het kader van een ander internationaal instrument en die door de IMO zijn goedgekeurd. De besluiten van de Maritieme Veiligheidscommissie en de Vereenvoudigingscommissie en van hun nevenorganen worden aangenomen door een meerderheid van de leden.

               2.3.De beoogde handeling van de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO

               Tijdens MSC 105, van 20 tot en met 29 april 2022, moet een ontwerp van MSC-resolutie worden aangenomen betreffende prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen, ter herziening van resolutie MSC.149(77).

               Met de nieuwe resolutie wordt een verbetering beoogd van de eerder bij resolutie MSC.149(77) vastgestelde prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen.

               2.4.De beoogde handeling van de Vereenvoudigingscommissie van de IMO

               Tijdens FAL 46, van 9 tot en met 13 mei 2022, moeten wijzigingen van het FAL-Verdrag worden aangenomen. Met de wijzigingen wordt een herziening en bijwerking van de bijlage bij het FAL-Verdrag beoogd, om die bijlage beter af te stemmen op de voorschriften van Verordening (EU) 2019/1239 en de overeengekomen bedrijfsvoorschriften voor de uitvoering daarvan, namelijk door elektronische verzending via één enkel loket te verplichten, de herhaling van data-elementen te voorkomen, het gebruik van papieren formulieren voor de verzending van informatie te vermijden en een manuele handtekening niet langer te verplichten.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               3.1.MSC-resolutie betreffende prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen, ter herziening van resolutie MSC.149(77)

               Tijdens de 8e zitting van de Subcommissie navigatie, communicatie en opsporing en redding (NCSR 8), die online plaatsvond van 19 tot en met 23 april 2021, heeft die subcommissie ingestemd met een ontwerp van MSC-resolutie betreffende prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen, ter herziening van resolutie MSC.149(77). De bedoeling was het ontwerp goed te keuren tijdens MSC 104 en de resolutie aan te nemen tijdens MSC 105.

               De wijzigingen werden tijdens MSC 104 goedgekeurd. In punt 12.8.2.9 van het verslag van MSC 104 (MSC 104/18) werd vermeld dat de wijzigingen naar verwachting zouden worden aangenomen tijdens MSC 105.

               Tijdens NCSR 8 was het standpunt van de Unie om steun te verlenen aan de voorstellen van het CIRM (NCSR 8/6/2) en van Japan (NCSR 8/6/4) tot wijziging van Resolutie MSC.149(77) betreffende prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen, zodat rekening kan worden gehouden met de uniforme interpretatie die tijdens NCSR 7 is overeengekomen, en voor te stellen dat document NCSR 8/6/4 (Japan) wordt gebruikt als basis voor de wijziging van de resolutie.

               De Unie moet die wijzigingen steunen omdat ze de eerder bij resolutie MSC.149(77) vastgestelde prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen zullen verbeteren, door rekening te houden met de modernisering van het wereldwijd maritiem nood- en veiligheidssysteem (GMDSS) en de uniforme interpretatie van de geldigheidsduur van batterijen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen.

               3.2.Wijzigingen van het Verdrag inzake het vergemakkelijken van het internationale verkeer ter zee (FAL-Verdrag)

               Tijdens haar 42e zitting heeft de Vereenvoudigingscommissie een nieuwe tekst goedgekeurd over de “evaluatie en actualisering van de bijlage bij het FAL-Verdrag” met het oog op strengere bepalingen betreffende de elektronische verzending van informatie. Overheidsinstanties moeten ondubbelzinnig worden verplicht om een éénloketsysteem en het beginsel van eenmalige melding in te voeren, het IMO-compendium betreffende de vereenvoudiging van elektronisch zakendoen moet verplicht worden gebruikt om de definitie van de gegevens te harmoniseren, de functie van de FAL-formulieren voor elektronische verzending moet worden verduidelijkt en een manuele handtekening mag niet langer worden verplicht. De nieuwe tekst werd opgenomen in de tweejaarlijkse agenda 2018-2019 en in de voorlopige agenda voor FAL 43. De definitieve versie was gepland tegen 2021. Tijdens FAL 42 werd besloten een correspondentiegroep voor de evaluatie en actualisering van de bijlage bij het FAL-Verdrag op te richten, met Frankrijk als coördinator. De lidstaten kregen de opdracht aan de evaluatie van de bijlage bij het FAL-Verdrag te beginnen en wijzigingen op te stellen voor verdere bespreking tijdens FAL 43.

               Tijdens FAL 43 werden de werkzaamheden van de correspondentiegroep onderschreven en werd onder meer beslist dat:

               ·het gebruik van een éénloketsysteem moet worden opgewaardeerd van aanbevolen praktijk tot norm;

               ·de definitie van éénloketsysteem een algemene definitie moet zijn;

               ·het IMO-compendium geen deel mag uitmaken van de bijlage bij het FAL-Verdrag, maar dat er in die bijlage alleen naar verwezen mocht worden;

               ·visumplicht (indien nodig) voor walverlof niet mag worden opgenomen in de bemanningslijst;

               ·de oprichting van nationale vereenvoudigingscommissies een aanbevolen praktijk moet blijven;

               ·verdere besprekingen nodig zijn over de vraag of de in de bijlage bij het FAL-Verdrag vermelde data-elementen per formaliteit moeten blijven staan dan wel of een holistische lijst moet worden opgenomen in een aanhangsel.

               De commissie keurde ook de heroprichting van de correspondentiegroep voor de evaluatie en actualisering van de bijlage bij het FAL-Verdrag goed, met Frankrijk als coördinator.

               Tijdens FAL 44 werd het gebruik van een geconsolideerde hoofdlijst van gegevens in het aanhangsel van de bijlage bij het FAL-Verdrag goedgekeurd en werd overeengekomen de bestaande normen voor authenticatievereisten voor elk van de verklaringen in de bijlage bij het FAL-Verdrag samen te voegen in één enkele norm. Daarnaast keurde de commissie de heroprichting van de correspondentiegroep voor de evaluatie en actualisering van de bijlage bij het FAL-Verdrag goed, met Frankrijk als coördinator, en werd de voltooiing van de tekst uitgesteld tot 2023.

               Tijdens FAL 45 werden de ontwerpwijzigingen van de bijlage bij het FAL-Verdrag goedgekeurd; in punt 4.17 van het verslag (FAL 45/22) werd vermeld dat de wijzigingen waarschijnlijk zouden worden aangenomen tijdens FAL 46.

               Tijdens FAL 42 bestond het standpunt van de Unie erin het voorstel van Turkije (FAL 42/14) te steunen voor de opstelling van een nieuwe tekst over de “evaluatie en actualisering van de bijlage bij het FAL-Verdrag”. De besluiten die vervolgens werden genomen tijdens FAL 43, 44 en 45, waren in overeenstemming met het standpunt van de Unie.

               Derhalve moet de Unie de wijzigingen steunen, omdat daardoor de bijlage bij het FAL-Verdrag beter zal worden afgestemd op de voorschriften van Verordening (EU) 2019/1239. Daarnaast zullen daardoor de overeengekomen bedrijfsvoorschriften voor de uitvoering van die verordening worden aangenomen, namelijk de verplichte elektronische verzending via één enkel loket, het voorkomen van de herhaling van data-elementen, het vermijden van papieren formulieren voor de verzending van informatie en de opheffing van de verplichting om een manuele handtekening te gebruiken.

               3.3.Desbetreffende EU-wetgeving en EU-bevoegdheid

               3.3.1.MSC-resolutie betreffende prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen, ter herziening van resolutie MSC.149(77)

               Draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen vallen onder Richtlijn 2014/90/EU inzake uitrusting van zeeschepen, omdat ze als onderdeel 5.17 zijn opgenomen in Uitvoeringsverordening (EU) 2021/1158 van de Commissie van 22 juni 2021 betreffende de eisen met betrekking tot het ontwerp, de constructie en de prestaties van en de beproevingsnormen voor de uitrusting van zeeschepen en tot intrekking van Uitvoeringsverordening (EU) 2020/1170
                  1
               . In Uitvoeringsverordening (EU) 2021/1158 wordt verwezen naar IMO-resolutie MSC.149(77) betreffende de vaststelling van de herziene prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen.

               Derhalve zullen de prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefoontoestellen voor reddingsvaartuigen die tijdens MSC 105 zullen worden vastgesteld, van invloed zijn op de voorschriften van Richtlijn 2014/90/EU.

               3.3.2.Wijzigingen van het Verdrag inzake het vergemakkelijken van het internationale verkeer ter zee (FAL-Verdrag)

               Richtlijn 2010/65/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende meldingsformaliteiten voor schepen die aankomen in en/of vertrekken uit havens van de lidstaten en tot intrekking van Richtlijn 2002/6/EG
                  2
                (“richtlijn meldingsformaliteiten”) heeft tot doel de administratieve procedures voor het zeevervoer te vereenvoudigen en te harmoniseren door de elektronische verzending van informatie te standaardiseren en de meldingsformaliteiten te rationaliseren. Volgens artikel 7 van de richtlijn moeten de lidstaten van de Unie FAL-formulieren aanvaarden voor het voldoen aan meldingsformaliteiten. In artikel 2, punt c), van de richtlijn worden FAL-formulieren gedefinieerd als “gestandaardiseerde formulieren, als bepaald in het FAL-Verdrag”. Daarnaast is de lijst van FAL-formulieren opgenomen in deel B van de bijlage bij Richtlijn 2010/65/EU.

               In 2019 stelde de EU Verordening (EU) 2019/1239 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 tot instelling van een Europees maritiem éénloketsysteem en tot intrekking van Richtlijn 2010/65/EU
                  3
                vast (“EMSWe-verordening”). Die verordening is in werking getreden, maar wordt pas van toepassing op 15 augustus 2025. Binnen dit nieuwe kader worden belangrijke stappen gezet om de administratieve last verder te verminderen en de efficiëntie en de aantrekkelijkheid van het zeevervoer te vergroten. Het voorziet in de totstandbrenging van een Europees maritiem éénloketsysteem (EMSWe) met een gemeenschappelijke dataset, geharmoniseerde meldingsinterfaces en de toepassing van het beginsel “eenmalige melding”. In artikel 2, lid 8, van de verordening wordt de “EMSWe-dataset” gedefinieerd als “de volledige lijst van data-elementen die voortvloeien uit meldingsverplichtingen”. De meldingsverplichtingen zijn opgenomen in de bijlage bij de verordening en omvatten alle FAL-formulieren in deel B daarvan. Voorts is in artikel 3, lid 3, derde alinea, van de verordening het volgende bepaald: “Bij de beoordeling of gegevenselementen in de EMSWe-dataset moeten worden opgenomen neemt de Commissie veiligheidsrisico’s en de beginselen van het FAL-Verdrag in aanmerking, te weten dat enkel essentiële meldingsgegevens mogen worden geëist en dat het aantal elementen tot een minimum moet worden beperkt”.

               Derhalve zullen de wijzigingen van de bijlage bij het FAL-Verdrag, die tijdens FAL 46 moeten worden vastgesteld, gevolgen hebben voor de toepassing van de bovengenoemde regels van Richtlijn 2010/65/EU en, vanaf de datum waarop deze van toepassing wordt, Verordening (EU) 2019/1239.

               3.3.3.EU-bevoegdheid

               De MSC-resolutie betreffende prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen, ter herziening van resolutie MSC.149(77), zou gevolgen hebben voor de wetgeving van de Unie, met name voor de toepassing van Richtlijn 2014/90/EU.

               De wijzigingen van de bijlage bij het FAL-Verdrag zouden gevolgen hebben voor de wetgeving van de Unie, met name de toepassing van Richtlijn 2010/65/EU en, vanaf de datum waarop deze van toepassing wordt, Verordening (EU) 2019/1239.

               Daarom is de Unie krachtens het laatste onderdeel van artikel 3, lid 2, VWEU exclusief bevoegd en moet het standpunt van de Unie over de handelingen tot vaststelling van de bovengenoemde wijzigingen worden vastgesteld.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van “de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Artikel 218, lid 9, VWEU is van toepassing ongeacht of de Unie lid is van het lichaam dan wel partij is bij de overeenkomst
                  4
               .

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die “beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  5
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De Maritieme Veiligheidscommissie en de Vereenvoudigingscommissie van de IMO zijn lichamen die zijn opgericht uit hoofde van een overeenkomst, namelijk het Verdrag inzake de Internationale Maritieme Organisatie.

               De door deze beide IMO-commissies vast te stellen handelingen zijn handelingen met rechtsgevolgen. De geplande handelingen kunnen een beslissende invloed hebben op de inhoud van de EU-regelgeving, te weten:

               –Richtlijn 2014/90/EU van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 2014 inzake uitrusting van zeeschepen en tot intrekking van Richtlijn 96/98/EG van de Raad. Draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen vallen namelijk onder Richtlijn 2014/90/EU inzake uitrusting van zeeschepen, omdat ze als onderdeel 5.17 zijn opgenomen in Uitvoeringsverordening (EU) 2021/1158 van de Commissie betreffende de eisen met betrekking tot het ontwerp, de constructie en de prestaties van en de beproevingsnormen voor de uitrusting van zeeschepen en tot intrekking van Uitvoeringsverordening (EU) 2020/1170;

               –Richtlijn 2010/65/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende meldingsformaliteiten voor schepen die aankomen in en/of vertrekken uit havens van de lidstaten en tot intrekking van Richtlijn 2002/6/EG en, vanaf de datum waarop deze van toepassing wordt, Verordening (EU) 2019/1239 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 tot instelling van een Europees maritiem éénloketsysteem en tot intrekking van Richtlijn 2010/65/EU (EMSWe-verordening). Volgens artikel 7 van de richtlijn moeten de lidstaten van de Unie namelijk FAL-formulieren aanvaarden voor het voldoen aan meldingsformaliteiten, overwegende dat in artikel 3 van Verordening (EU) 2019/1239 het volgende is bepaald: “Bij de beoordeling of gegevenselementen in de EMSWe-dataset moeten worden opgenomen neemt de Commissie veiligheidsrisico’s en de beginselen van het FAL-Verdrag in aanmerking, te weten dat enkel essentiële meldingsgegevens mogen worden geëist en dat het aantal elementen tot een minimum moet worden beperkt”.

               Derhalve zouden de vaststelling van

               –de MSC-resolutie betreffende prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen, ter herziening van resolutie MSC.149(77)

               en de wijzigingen van

               –de bijlage bij het Verdrag inzake het vergemakkelijken van het internationale verkeer ter zee (FAL-Verdrag)

               gevolgen hebben voor de wetgeving van de Unie, met name Richtlijn 2014/90/EU van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 2014 inzake uitrusting van zeeschepen en tot intrekking van Richtlijn 96/98/EG van de Raad, Richtlijn 2010/65/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende meldingsformaliteiten voor schepen die aankomen in en/of vertrekken uit havens van de lidstaten en tot intrekking van Richtlijn 2002/6/EG en, vanaf de datum waarop deze van toepassing wordt, Verordening (EU) 2019/1239 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 tot instelling van een Europees maritiem éénloketsysteem en tot intrekking van Richtlijn 2010/65/EU (EMSWe-verordening).

               De beoogde handelingen strekken niet tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of hoofdcomponent, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is voor de hoofddoelstelling of de hoofdcomponent dan wel de belangrijkste doelstelling of component.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De hoofddoelstelling en de inhoud van de beoogde handeling hebben betrekking op vervoer over zee. De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 100, lid 2, VWEU.

               4.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 100, lid 2, VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               2022/0062 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in de Internationale Maritieme Organisatie tijdens de 105e zitting van de Maritieme Veiligheidscommissie en de 46e zitting van de Vereenvoudigingscommissie met betrekking tot de vaststelling van een resolutie betreffende prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen, tot herziening van resolutie MSC.149(77), en de wijziging van het Verdrag inzake het vergemakkelijken van het internationale verkeer ter zee (FAL)

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 100, lid 2, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Het Verdrag van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) is in werking getreden op 17 maart 1958.

               (2)De IMO is een gespecialiseerd agentschap van de Verenigde Naties dat verantwoordelijk is voor de veiligheid en betrouwbaarheid van de scheepvaart en de preventie van verontreiniging van de zee en de lucht door schepen. Alle lidstaten van de Unie zijn lid van de IMO. De Unie is geen lid van de IMO.

               (3)Volgens artikel 28, punt b), van het Verdrag inzake de IMO treft de Maritieme Veiligheidscommissie voorzieningen voor de uitvoering van de taken die haar overeenkomstig dat verdrag zijn toegewezen door de algemene vergadering of de raad van de IMO, of van de taken die haar binnen het toepassingsgebied van dat artikel kunnen zijn toegewezen in het kader van een ander internationaal instrument en die door de IMO zijn goedgekeurd.

               (4)Volgens artikel 48, punt a), van het IMO-verdrag kan de Vereenvoudigingscommissie wijzigingen van het Verdrag inzake het vergemakkelijken van het internationale verkeer ter zee
                  6
                (“FAL-Verdrag”) vaststellen. Alle lidstaten zijn partij bij het FAL-Verdrag. De Unie is geen partij bij dat verdrag.

               (5)De Maritieme Veiligheidscommissie moet tijdens haar 105e zitting, van 20 tot en met 29 april 2022, een resolutie betreffende prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen, ter herziening van resolutie MSC.149(77), vaststellen.

               (6)De Vereenvoudigingscommissie moet tijdens haar 46e zitting, van 9 tot en met 13 mei 2022, wijzigingen van de bijlage bij het FAL-Verdrag vaststellen.

               (7)Het is aangewezen het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden ingenomen tijdens de 105e zitting van de Maritieme Veiligheidscommissie, aangezien de beoogde MSC-resolutie betreffende prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen, ter herziening van resolutie MSC.149(77), een beslissende invloed kan hebben op de inhoud van de wetgeving van de Unie, namelijk Richtlijn 2014/90/EU van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 2014 inzake uitrusting van zeeschepen en tot intrekking van Richtlijn 96/98/EG van de Raad
                  7
               .

               (8)De vaststelling van de MSC-resolutie betreffende prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonieapparatuur voor reddingsvaartuigen, ter herziening van resolutie MSC.149(77), zou de eerder vastgestelde prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen verbeteren. Derhalve moet de Unie de resolutie steunen, aangezien die bedoeld is om in te spelen op de modernisering van het wereldwijde maritieme nood- en veiligheidssysteem (GMDSS) en de uniforme interpretatie van de geldigheidsduur van batterijen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen.

               (9)Het is aangewezen het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden ingenomen tijdens de 46e zitting van de Vereenvoudigingscommissie, aangezien de beoogde wijzigingen van de bijlage bij het FAL-Verdrag een beslissende invloed kunnen hebben op de inhoud van de wetgeving van de Unie, namelijk Richtlijn 2010/65/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende meldingsformaliteiten voor schepen die aankomen in en/of vertrekken uit havens van de lidstaten en tot intrekking van Richtlijn 2002/6/EG
                  8
                en, vanaf de datum waarop deze van toepassing wordt, Verordening (EU) 2019/1239 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 tot instelling van een Europees maritiem éénloketsysteem en tot intrekking van Richtlijn 2010/65/EU
                  9
                (EMSWe-verordening).

               (10)De wijzigingen van de bijlage bij het FAL-Verdrag stemmen die bijlage beter af op de voorschriften van Verordening (EU) 2019/1239 en de overeengekomen bedrijfsvoorschriften voor de uitvoering daarvan, namelijk door elektronische verzending via één enkel loket te verplichten, de herhaling van gegevenselementen te voorkomen, het gebruik van papieren formulieren voor de verzending van informatie te vermijden en niet langer een manuele handtekening te verplichten.

               (11)Het standpunt van de Unie moet worden uitgedrukt door de gezamenlijk optredende lidstaten van de Unie die lid zijn van de Maritieme Veiligheidscommissie en de Vereenvoudigingscommissie van de IMO,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen tijdens de 105e zitting van de Maritieme Veiligheidscommissie van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) houdt in dat wordt ingestemd met de vaststelling van de MSC-resolutie betreffende prestatienormen voor draagbare bi-directionele VHF-radiotelefonietoestellen voor reddingsvaartuigen, ter herziening van resolutie MSC.149(77).

               Artikel 2

               Het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen tijdens de 46e zitting van de Vereenvoudigingscommissie van de IMO houdt in dat wordt ingestemd met de vaststelling van wijzigingen van de bijlage bij het Verdrag inzake het vergemakkelijken van het internationale verkeer ter zee (“FAL-Verdrag”).

               Artikel 3

               1.Het in artikel 1 genoemde standpunt moet worden uitgedrukt door de gezamenlijk optredende lidstaten van de Unie die lid zijn van de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO.

               2.Het in artikel 2 genoemde standpunt moet worden uitgedrukt door de gezamenlijk optredende lidstaten van de Unie die lid zijn van de Vereenvoudigingscommissie van de IMO.

               Artikel 4

               Dit besluit is gericht tot de lidstaten.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        PB L 254 van 16.7.2021, blz. 1.

                     (2)

                        PB L 283 van 29.10.2010, blz. 1.

                     (3)

                        PB L 198 van 25.7.2019, blz. 64.

                     (4)

                        Zaak C-399/12 Duitsland/Raad (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, punt 64.

                     (5)

                        Zaak C-399/12 Duitsland/Raad (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61-64.

                     (6)

                        Het FAL-Verdrag is op 5 maart 1967 in werking getreden.

                     (7)

                        PB L 257 van 28.8.2014, blz. 146.

                     (8)

                        PB L 283 van 29.10.2010, blz. 1.

                     (9)

                        PB L 198 van 25.7.2019, blz. 64.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 2.6.2022
            COM(2022) 259 final
            2022/0175(NLE)

            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het namens de Europese Unie in het ACS‐EU-Comité van Ambassadeurs in te nemen standpunt over de wijziging van Besluit nr. 3/2019 van het ACS‐EU-Comité van Ambassadeurs van 17 december 2019 tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst

               TOELICHTING

               1. Onderwerp van het voorstel

               Het onderhavige besluit van de Commissie betreft een voorstel voor een besluit van de Raad betreffende het door de Unie in het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs in te nemen standpunt inzake een wijziging van zijn Besluit nr. 3/2019 tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de Partnerschapsovereenkomst tussen de EU en de staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS)
                  1
               , die op 23 juni 2000 te Cotonou werd ondertekend (“de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou” of “de Overeenkomst”) (“besluit over overgangsmaatregelen”)
                  2
               . Het genoemde besluit werd voor het eerst gewijzigd bij Besluit nr. 2/2020 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs van 4 december 2020
                  3
               , waarbij de toepassing van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou werd verlengd tot en met 30 november 2021. In overeenstemming met Besluit nr. 3/2021
                  4
                van 26 november 2021 werd ingestemd met een tweede verlenging tot en met 30 juni 2022. De Commissie stelt voor de toepassing van alle bepalingen van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou verder te verlengen tot en met 31 december 2022, of tot de inwerkingtreding of de voorlopige toepassing van de nieuwe partnerschapsovereenkomst tussen de Unie en de ACS-staten, als dat eerder is.

               2.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               2.1.De Partnerschapsovereenkomst van Cotonou

               Sinds 2000 vormt de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou het kader voor de betrekkingen van de EU met 79 ACS-landen. De Overeenkomst werd gesloten voor een periode van twintig jaar, van 1 maart 2000 tot en met 29 februari 2020, en werd vervolgens in 2005 en 2010 herzien.

               Op 17 december 2019 werd de toepassing van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou bij Besluit nr. 3/2019 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs verlengd tot en met 31 december 2020 of tot de inwerkingtreding van de nieuwe partnerschapsovereenkomst tussen de Unie en de ACS-staten, als dat eerder is. Het genoemde besluit werd voor het eerst gewijzigd bij Besluit nr. 2/2020 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs van 4 december 2020
                  5
               , waarbij de toepassing van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou werd verlengd tot en met 30 november 2021. In overeenstemming met Besluit nr. 3/2021
                  6
                van 26 november 2021 werd ingestemd met een tweede verlenging tot en met 30 juni 2022.

               De onderhandelingen over een nieuwe ACS-EU-partnerschapsovereenkomst zijn in september 2018 van start gegaan. Op 15 april 2021 werd de tekst van een nieuwe partnerschapsovereenkomst tussen de Unie en de leden van de Organisatie van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (OACPS) door de hoofdonderhandelaars geparafeerd. De Commissie zond haar voorstel later voor ondertekening toe aan de Raad. De onderhandelingen werden echter heropend en zijn momenteel lopende wat betreft de juridische aard van de overeenkomst. De tekst met de wijzigingen die verband houden met de juridische aard is echter op het niveau van de werkgroep van de ACS-Raad geblokkeerd. Het is duidelijk geworden dat de besprekingen op het niveau van de Raad van de EU niet vóór de huidige vervaldatum van de toepassing van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou op 30 juni 2022 zullen uitmonden in een nieuwe overeenkomst. Daardoor zou een vacuüm ontstaan in de EU-ACS-betrekkingen, wat moet worden voorkomen.

               2.2.De ACS-EU-Raad van Ministers

                  De ACS-EU-Raad van Ministers is een orgaan op ministerieel niveau dat bij de Overeenkomst is opgericht (artikel 15 van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou). De Raad van Ministers bestaat uit leden van de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie enerzijds en een lid van de regering van elke ACS-staat anderzijds. De Raad van Ministers heeft onder meer de taak om de noodzakelijke besluiten te nemen voor de tenuitvoerlegging van de bepalingen van de Overeenkomst. De Raad van Ministers neemt zijn besluiten bij overeenstemming tussen de partijen. Besluiten van de Raad van Ministers zijn slechts geldig indien i) ten minste de helft van de leden van de Raad van de Europese Unie (d.w.z. 14 ministers van de EU-lidstaten), ii) één lid van de Commissie en iii) twee derde van de leden die de regeringen van de ACS-staten vertegenwoordigen (d.w.z. regeringsleden uit 55 verschillende ACS-staten), aanwezig zijn.

               2.3.Overgangsmaatregelen

               In artikel 95, lid 4, tweede alinea, van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou staat: “De Raad van Ministers stelt eventueel de overgangsmaatregelen vast die met betrekking tot de gewijzigde bepalingen nodig zijn totdat deze in werking treden.” Overgangsmaatregelen kunnen dus worden gebruikt om de Partnerschapsovereenkomst geheel of gedeeltelijk te verlengen tot de datum van toepassing van de nieuwe overeenkomst (voorlopige toepassing of inwerkingtreding). Aangezien de nieuwe partnerschapsovereenkomst niet in werking zal treden vóór het verstrijken van het bestaande wettelijke kader, moeten de vastgestelde overgangsmaatregelen met het oog op de juridische, politieke en institutionele continuïteit worden verlengd om de toepassing van de huidige overeenkomst te blijven voortzetten.

               2.4.De wijziging van overgangsmaatregelen door het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs

                  Overeenkomstig artikel 95, lid 4, van de Overeenkomst moet het besluit over overgangsmaatregelen worden genomen door de ACS-EU-Raad van Ministers. De Raad van Ministers kan op grond van artikel 15, lid 4, van de Overeenkomst evenwel bevoegdheden delegeren aan het Comité van Ambassadeurs. Op 23 mei 2019 heeft de Raad van Ministers de bevoegdheid tot het nemen van een besluit over overgangsmaatregelen overgedragen aan het Comité van Ambassadeurs
                     7
                  . Krachtens artikel 16, lid 2, van de Overeenkomst kan het Comité van Ambassadeurs besluiten nemen of wijzigen die bindend zijn voor de partijen binnen het mandaat dat door de Raad van Ministers aan het Comité is gegeven.

                  Overeenkomstig artikel 1 van zijn reglement van orde
                     8
                   komt het Comité van Ambassadeurs regelmatig bijeen, met name om de zittingen van de Raad voor te bereiden, en bij elke andere noodzakelijk geachte gelegenheid, op verzoek van een van de partijen. Dankzij deze flexibiliteit kan het Comité van Ambassadeurs ervoor zorgen dat de wijziging van het besluit over de overgangsmaatregelen tijdig – uiterlijk midden juni 2022 – wordt vastgesteld.

                  Het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs moet dus tijdens een van zijn vergaderingen de wijziging van het besluit over overgangsmaatregelen goedkeuren (“de beoogde handeling”). De beoogde handeling strekt tot verdere verlenging van de toepassing van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou, in haar geheel, tot en met 31 december 2022 of tot de inwerkingtreding of voorlopige toepassing van de nieuwe partnerschapsovereenkomst tussen de Unie en de ACS-staten, als dat eerder is.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

                  De Commissie stelt een wijziging voor van het huidige besluit over overgangsmaatregelen van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou met het oog op de verlenging van de toepassing van de Overeenkomst tot en met 31 december 2022, tenzij de nieuwe overeenkomst voor die datum in werking treedt of voorlopig wordt toegepast.

                  In het licht van het voorgaande moet het voorgestelde standpunt van de Unie tijdens een vergadering van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs worden goedgekeurd.

               4.Rechtsgrondslag

               4.4.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van de “standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat tevens handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen ook instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die een “beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  9
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               In artikel 95, lid 4, tweede alinea, van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou is bepaald dat overgangsmaatregelen kunnen worden toegepast om de Overeenkomst geheel of gedeeltelijk te verlengen tot aan de toepassing van de nieuwe overeenkomst (voorlopige toepassing of inwerkingtreding na bekrachtiging door alle partijen): “De Raad van Ministers stelt eventueel de overgangsmaatregelen vast die met betrekking tot de gewijzigde bepalingen nodig zijn totdat deze in werking treden.”

               De handeling die het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs dient vast te stellen, is dus duidelijk een handeling met rechtsgevolgen. Het beoogde besluit van het Comité van Ambassadeurs zal overeenkomstig de artikelen 15 en 16 van de Overeenkomst uit hoofde van het volkenrecht bindend zijn.

               Het Comité van Ambassadeurs is een orgaan dat is ingesteld bij artikel 16 van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou.

               De Europese Unie is samen met de lidstaten een overeenkomstsluitende partij bij de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou en zal daarom gebonden zijn aan het beoogde besluit van het Comité van Ambassadeurs.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of hoofdcomponent, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is voor de hoofddoelstelling of de hoofdcomponent dan wel de belangrijkste doelstelling of component.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De voornaamste doelstelling en inhoud van de beoogde handeling hebben betrekking op de werking van de Partnerschapsovereenkomst als geheel, met name de verlenging van de toepassing ervan tot na de voorziene vervaldatum. De materiële rechtsgrondslag van het besluit van de Raad moet derhalve worden bepaald in het licht van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou als geheel
                  10
               .

               De Partnerschapsovereenkomst van Cotonou werd gesloten als een associatieovereenkomst en was derhalve gebaseerd op artikel 310 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, het equivalent van het huidige artikel 217 VWEU. De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 217 VWEU.

               4.3. Conclusie

               De voornaamste doelstelling en inhoud van de beoogde handeling hebben betrekking op de werking van de Partnerschapsovereenkomst als geheel, met name de verlenging van de toepassing ervan tot na de voorziene vervaldatum. De materiële rechtsgrondslag van het besluit van de Raad moet derhalve worden bepaald in het licht van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou als geheel
                  11
               .

               De Partnerschapsovereenkomst van Cotonou werd gesloten als een associatieovereenkomst en was derhalve gebaseerd op artikel 310 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, het equivalent van het huidige artikel 217 VWEU. De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 217 VWEU.

               2022/0175 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het namens de Europese Unie in het ACS‐EU-Comité van Ambassadeurs in te nemen standpunt over de wijziging van Besluit nr. 3/2019 van het ACS‐EU-Comité van Ambassadeurs van 17 december 2019 tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 217, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De Partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (“ACS”), enerzijds, en de Europese Unie en haar lidstaten, anderzijds (“de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst”)
                  12
               , werd ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000. De ACS-EU-partnerschapsovereenkomst is op 1 april 2003 in werking getreden en moet tot en met 30 juni 2022 worden toegepast overeenkomstig Besluit nr. 3/2019 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs van 17 december 2019 tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst (“besluit over overgangsmaatregelen”)
                  13
               , zoals gewijzigd bij Besluit nr. 3/2021 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs van 26 november 2021 tot wijziging van Besluit nr. 3/2019 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst.

               (2)Krachtens artikel 95, lid 4, eerste alinea, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst zijn de onderhandelingen over een nieuwe overeenkomst in september 2018 van start gegaan. De nieuwe partnerschapsovereenkomst zal niet gereed zijn voor toepassing vóór het verstrijken van de huidige overeenkomst. Daarom moeten overgangsmaatregelen worden vastgesteld om Besluit nr. 3/2019 over overgangsmaatregelen te wijzigen zodat de toepassing van de huidige overeenkomst verder kan worden verlengd.

               (3)In artikel 95, lid 4, tweede alinea, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst is bepaald dat de Raad van Ministers overgangsmaatregelen kan vaststellen die nodig zijn tot aan de inwerkingtreding van de nieuwe overeenkomst.

               (4)Krachtens artikel 15, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst heeft de ACS-EU-Raad van Ministers op 23 mei 2019 de bevoegdheid om overgangsmaatregelen vast te stellen overgedragen aan het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs. Het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs moet regelmatig een vergadering beleggen om het besluit vast te stellen tot wijziging van de overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst.

               (5)Het is passend het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden ingenomen in het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs, aangezien de beoogde handeling voor de Unie bindend zal zijn.

               (6)De bepalingen van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst zullen toegepast blijven worden met het doel de continuïteit van de betrekkingen tussen de Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de ACS-staten, anderzijds, te verzekeren. De gewijzigde overgangsmaatregelen zijn derhalve niet bedoeld om de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst te wijzigen als bedoeld in artikel 95, lid 3, daarvan,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het namens de Unie in het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs in te nemen standpunt, overeenkomstig artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst, is dat Besluit nr. 3/2019 over overgangsmaatregelen wordt gewijzigd om de toepassing van alle bepalingen van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst te verlengen tot en met 31 december 2022, of tot de inwerkingtreding of voorlopige toepassing van de nieuwe partnerschapsovereenkomst tussen de Unie en de ACS-staten, als dat eerder is.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Besluit van de Raad van 19 december 2002 betreffende de sluiting van de Partnerschapsovereenkomst tussen de staten in Afrika, het Caribische gebied en de Stille Oceaan, enerzĳds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzĳds, ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000 (PB L 65 van 8.3.2003, blz. 27).

                     (2)

                        Besluit nr. 3/2019 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs van 17 december 2019 tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst [2020/2].

                     (3)

                        Besluit nr. 2/2020 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs van 4 december 2020 tot wijziging van Besluit nr. 3/2019 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst.

                     (4)

                        Besluit nr. 3/2021 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs van 26 november 2021 tot wijziging van Besluit nr. 3/2019 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst.

                     (5)

                        Besluit nr. 2/2020 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs van 4 december 2020 tot wijziging van Besluit nr. 3/2019 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst.

                     (6)

                        Besluit nr. 3/2021 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs van 26 november 2021 tot wijziging van Besluit nr. 3/2019 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst.

                     (7)

                        Besluit nr. 1/2019 van de ACS-EU-Raad van Ministers van 23 mei 2019 over de delegatie van bevoegdheden aan het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs inzake het besluit om op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst overgangsmaatregelen vast te stellen [2019/920] (PB L 146 van 5.6.2019, blz. 114).

                     (8)

                        Besluit nr. 3/2005 van de ACS-EG-Raad van Ministers van 8 maart 2005 tot vaststelling van het reglement van orde van het ACS-EG-Comité van Ambassadeurs (PB L 95 van 14.4.2005, blz. 51).

                     (9)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (10)

                        Zie met name het arrest in de zaak C-244/17, Commissie/Raad (Kazachstan), ECLI:EU:C:2018:662, punt 40, en de aangehaalde jurisprudentie.

                     (11)

                        Zie met name het arrest in de zaak C-244/17, Commissie/Raad (Kazachstan), ECLI:EU:C:2018:662, punt 40, en de aangehaalde jurisprudentie.

                     (12)

                        Overeenkomst (PB L 317 van 15.12.2000, blz. 3), gewijzigd bij de overeenkomst ondertekend te Luxemburg op 25 juni 2005 (PB L 209 van 11.8.2005, blz. 27) en bij de overeenkomst ondertekend te Ouagadougou op 22 juni 2010 (PB L 287 van 4.11.2010, blz. 3).

                     (13)

                        Besluit nr. 3/2019 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs van 17 december 2019 tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst [2020/2].


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 1.6.2022
            COM(2022) 282 final
            2022/0179(NLE)

            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende de aanneming van de euro door Kroatië op 1 januari 2023

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               Op 3 mei 1998 heeft de Raad besloten dat België, Duitsland, Spanje, Frankrijk, Ierland, Italië, Luxemburg, Nederland, Portugal, Oostenrijk en Finland voldeden aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro op 1 januari 1999. Denemarken en het Verenigd Koninkrijk hebben gebruikgemaakt van hun recht om niet deel te nemen en werden derhalve niet door de Raad beoordeeld. Griekenland en Zweden werden door de Raad beschouwd als lidstaten met een derogatie.

               Op 19 juni 2000 heeft de Raad besloten dat Griekenland voldeed aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro op 1 januari 2001. De landen die op 1 mei 2004 tot de Europese Unie zijn toegetreden (Tsjechië, Estland, Cyprus, Letland, Litouwen, Hongarije, Malta, Polen, Slovenië en Slowakije), werden overeenkomstig artikel 4 van het desbetreffende Toetredingsverdrag als lidstaten met een derogatie aangemerkt.

               Op 11 juli 2006 heeft de Raad besloten dat Slovenië voldeed aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro op 1 januari 2007.

               Bulgarije en Roemenië, die op 1 januari 2007 tot de Europese Unie zijn toegetreden, werden overeenkomstig artikel 5 van het desbetreffende Toetredingsverdrag als lidstaten met een derogatie aangemerkt.

               Op 10 juli 2007 heeft de Raad besloten dat Cyprus en Malta voldeden aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro op 1 januari 2008.

               Op 8 juli 2008 heeft de Raad besloten dat Slowakije voldeed aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro op 1 januari 2009.

               Op 13 juli 2010 heeft de Raad besloten dat Estland voldeed aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro op 1 januari 2011.

               Kroatië is op 1 juli 2013 tot de Europese Unie toegetreden en werd overeenkomstig artikel 5 van het Toetredingsverdrag als lidstaat met een derogatie aangemerkt.

               Op 9 juli 2013 heeft de Raad besloten dat Letland voldeed aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro op 1 januari 2014.

               Op 23 juli 2014 heeft de Raad besloten dat Litouwen voldeed aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro op 1 januari 2015.

               In artikel 140, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (“het Verdrag”) is bepaald dat de Commissie en de Europese Centrale Bank ten minste eens in de twee jaar of op verzoek van een lidstaat die onder een derogatie valt, aan de Raad verslag uitbrengen over de vooruitgang die door de onder een derogatie vallende lidstaten is geboekt bij de nakoming van hun verplichtingen met het oog op de totstandbrenging van de Economische en Monetaire Unie.

               Op basis van haar eigen verslag en dat van de ECB moet de Commissie bij de Raad een voorstel indienen voor een besluit van de Raad, volgens de procedure van artikel 140, lid 2, van het Verdrag, tot intrekking van de derogatie van de lidstaten die aan de nodige voorwaarden voldoen.

               De convergentieverslagen van zowel de Commissie als de ECB zijn op 1 juni 2022 uitgebracht. Deze verslagen bevatten een onderzoek naar de verenigbaarheid van de nationale wetgeving van Kroatië, met inbegrip van de statuten van zijn nationale centrale bank, met de artikelen 130 en 131 van het Verdrag en met de statuten van het ESCB en de ECB.

               In de verslagen wordt ook nagegaan of een hoge mate van duurzame convergentie is bereikt aan de hand van de mate waarin aan de convergentiecriteria is voldaan, en wordt rekening gehouden met verschillende andere krachtens de laatste alinea van artikel 140, lid 1, vereiste factoren.

               In haar convergentieverslag concludeert de Commissie dat Kroatië voldoet aan de voorwaarden voor de aanneming van de euro.

               Op grond van haar verslag en dat van de ECB heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan het bijgaande voorstel voor een besluit van de Raad tot intrekking van de derogatie van Kroatië met ingang van 1 januari 2023.

               2.RESULTATEN VAN DE RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDE PARTIJEN EN EFFECTBEOORDELING

               De besprekingen met de lidstaten over de economische beleidsuitdagingen van de lidstaten vinden regelmatig en bij diverse gelegenheden plaats binnen het Economisch en Financieel Comité (EFC) en de Ecofin/Eurogroep. Deze besprekingen omvatten informele discussies over aangelegenheden die specifiek van belang zijn voor de voorbereiding op de uiteindelijke toetreding tot de eurozone (met inbegrip van het wisselkoersbeleid). De dialoog met academici en andere groepen belanghebbenden vindt plaats in het kader van conferenties/studiebijeenkomsten en op ad-hocbasis.

               De economische ontwikkelingen in de eurozone en in de lidstaten worden beoordeeld via de diverse procedures voor de coördinatie van en het toezicht op het economische beleid (met name op grond van artikel 121 van het Verdrag), alsook in de context van de periodieke monitoring en analyse door de Commissie van landspecifieke en eurozonebrede ontwikkelingen (onder meer prognoses, reeksen periodieke publicaties en input in het EFC en de Ecofin/Eurogroep). In overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel en de in het verleden gevolgde werkwijze is geen officiële effectbeoordeling uitgevoerd.

               3.JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL

               3.1.Rechtsgrondslag

               De rechtsgrondslag voor dit voorstel is artikel 140, lid 2, van het Verdrag, waarin de procedure is neergelegd voor de aanneming van een Raadsbesluit betreffende de invoering van de euro en voor de intrekking van de derogaties van de betrokken lidstaten.

               Na raadpleging van het Europees Parlement en na bespreking in de Europese Raad besluit de Raad op voorstel van de Commissie en na een aanbeveling te hebben ontvangen van een gekwalificeerde meerderheid van diegenen onder zijn leden die de lidstaten vertegenwoordigen welke de euro als munt hebben.

               3.2.Subsidiariteit en evenredigheid

               Het voorstel betreft een gebied dat onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie valt. Het subsidiariteitsbeginsel is derhalve niet van toepassing.

               Dit initiatief gaat niet verder dan hetgeen nodig is om de doelstelling ervan te bereiken. Bijgevolg is het in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel.

               3.3.Keuze van het rechtsinstrument

               Overeenkomstig artikel 140, lid 2, van het Verdrag is een besluit het enige geschikte rechtsinstrument.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

               Het voorstel heeft geen gevolgen voor de begroting van de Unie.

               2022/0179 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende de aanneming van de euro door Kroatië op 1 januari 2023

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 140, lid 2,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Gezien het verslag van de Europese Commissie(
                  1
               ),

               Gezien het verslag van de Europese Centrale Bank(
                  2
               ),

               Gezien het advies van het Europees Parlement,

               Gezien de bespreking in de Europese Raad,

               Gezien de aanbeveling van de leden van de Raad die de lidstaten vertegenwoordigen welke de euro als munt hebben,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De derde fase van de Economische en Monetaire Unie (“de EMU”) begon op 1 januari 1999. De Raad, bijeen te Brussel op 3 mei 1998 in de samenstelling van staatshoofden en regeringsleiders, heeft besloten dat België, Duitsland, Spanje, Frankrijk, Ierland, Italië, Luxemburg, Nederland, Oostenrijk, Portugal en Finland voldeden aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro op 1 januari 1999(
                  3
               ).

               (2)Bij Beschikking 2000/427/EG(
                  4
               ) heeft de Raad besloten dat Griekenland voldeed aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro op 1 januari 2001. Bij Beschikking 2006/495/EG(
                  5
               ) heeft de Raad besloten dat Slovenië voldeed aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro op 1 januari 2007. Bij Beschikkingen 2007/503/EG(
                  6
               ) en 2007/504/EG(
                  7
               ) heeft de Raad besloten dat Cyprus en Malta voldeden aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro op 1 januari 2008. Bij Beschikking 2008/608/EG(
                  8
               ) heeft de Raad besloten dat Slowakije voldeed aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro. Bij Beschikking 2010/416/EU(
                  9
               ) heeft de Raad besloten dat Estland voldeed aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro. Bij Beschikking 2013/387/EU(
                  10
               ) heeft de Raad besloten dat Letland voldeed aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro. Bij Beschikking 2014/509/EG(
                  11
               ) heeft de Raad besloten dat Litouwen voldeed aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro.

               (3)Overeenkomstig punt 1 van het aan het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap gehechte protocol betreffende enkele bepalingen inzake Denemarken en het besluit dat de staatshoofden en regeringsleiders in december 1992 in Edinburgh hebben genomen, heeft Denemarken de Raad ervan in kennis gesteld dat het niet aan de derde fase van de EMU zal deelnemen. Denemarken heeft niet verzocht om inleiding van de procedure van artikel 140, lid 2, VWEU betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU).

               (4)Overeenkomstig Beschikking 98/317/EG valt Zweden onder een derogatie in de zin van artikel 139, lid 1, VWEU. Overeenkomstig artikel 4 van het Toetredingsverdrag van 2003(
                  12
               ) vallen Tsjechië, Hongarije en Polen onder een derogatie in de zin van artikel 139, lid 1, VWEU. Overeenkomstig artikel 5 van het Toetredingsverdrag van 2005(
                  13
               ) vallen Bulgarije en Roemenië onder een derogatie in de zin van artikel 139, lid 1, VWEU. Overeenkomstig artikel 5 van het Toetredingsverdrag van 2012(
                  14
               ) valt Kroatië onder een derogatie in de zin van artikel 139, lid 1, VWEU.

               (5)De Europese Centrale Bank (“ECB”) werd op 1 juli 1998 opgericht. Het Europees monetair stelsel werd vervangen door een wisselkoersmechanisme waarvan de invoering werd overeengekomen bij een resolutie van de Europese Raad van 16 juni 1997 inzake de instelling van een wisselkoersmechanisme in de derde fase van de Economische en Monetaire Unie(
                  15
               ). De procedures voor een wisselkoersmechanisme in de derde fase van de Economische en Monetaire Unie (WKM II) werden neergelegd in de overeenkomst van 16 maart 2006 tussen de Europese Centrale Bank en de nationale centrale banken van de lidstaten buiten de eurozone waarin de operationele procedures voor een wisselkoersmechanisme in de derde fase van de Economische en Monetaire Unie zijn neergelegd(
                  16
               ).

               (6)In artikel 140, lid 2, VWEU is de procedure voor de intrekking van de derogatie van de betrokken lidstaten neergelegd. Ten minste om de twee jaar of op verzoek van een onder een derogatie vallende lidstaat brengen de Commissie en de ECB volgens de procedure van artikel 140, lid 1, VWEU verslag uit aan de Raad.

               (7)De nationale wetgeving van de lidstaten, met inbegrip van de statuten van de nationale centrale banken, dient zo nodig te worden aangepast om deze verenigbaar te maken met de artikelen 130 en 131 VWEU en met de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank (“de statuten van het ESCB en van de ECB”). De verslagen van de Commissie en de ECB bevatten een gedetailleerde beoordeling van de verenigbaarheid van de wetgeving van Kroatië met de artikelen 130 en 131 van het Verdrag en met de statuten van het ESCB en van de ECB.

               (8)Overeenkomstig artikel 1 van Protocol nr. 13 betreffende de in artikel 140 VWEU bedoelde convergentiecriteria betekent het in artikel 140, lid 1, eerste streepje, VWEU bedoelde criterium inzake prijsstabiliteit dat een lidstaat een duurzame prijsontwikkeling heeft en een gemiddeld inflatiepercentage dat, gemeten over een periode van één jaar vóór het onderzoek, niet meer dan 1,5 procentpunt hoger ligt dan dat van ten hoogste de drie lidstaten die op het gebied van prijsstabiliteit het best presteren. Voor de toepassing van het criterium inzake prijsstabiliteit wordt de inflatie gemeten aan de hand van de geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen (GICP's), als omschreven in Verordening (EU) 2016/792 van het Europees Parlement en de Raad(
                  17
               ). Voor de toetsing van het criterium inzake prijsstabiliteit wordt de inflatie van een lidstaat gemeten aan de hand van de procentuele verandering van het rekenkundige gemiddelde van twaalf maandelijkse indexcijfers ten opzichte van het rekenkundige gemiddelde van twaalf maandelijkse indexcijfers van de voorgaande periode. In de verslagen van de Commissie en de ECB is gebruikgemaakt van een referentiewaarde, berekend als het gewone rekenkundige gemiddelde van de inflatiepercentages van de drie lidstaten die op het gebied van prijsstabiliteit het best presteren, plus 1,5 procentpunt. Over de in april 2022 eindigende periode van één jaar was de verkregen referentiewaarde voor de inflatie 4,9 procent, waarbij de drie lidstaten die op het gebied van prijsstabiliteit het best presteerden Frankrijk, Finland en Griekenland waren met inflatiepercentages van respectievelijk 3,2 procent, 3,3 procent en 3,6 procent. Het is gerechtvaardigd om landen waarvan de inflatiegraad niet als een zinvolle benchmark voor andere lidstaten kan worden gezien, niet tot de best presterende landen te rekenen. Dergelijke uitbijters zijn in het verleden vastgesteld in 2004, 2010, 2013, 2014 en 2016. Momenteel is het gerechtvaardigd om Malta en Portugal niet tot de best presterende landen te rekenen(
                  18
               ). Voor de berekening van de referentiewaarde worden zij vervangen door Finland en Griekenland, de lidstaten die na deze landen de laagste gemiddelde inflatiepercentages hebben.

               (9)Overeenkomstig artikel 2 van Protocol nr. 13 vereist het in artikel 140, lid 1, tweede streepje, VWEU bedoelde criterium inzake de begrotingssituatie van de overheid dat ten aanzien van de lidstaat op het tijdstip van het onderzoek geen besluit van de Raad krachtens artikel 126, lid 6, VWEU geldt waarin wordt vastgesteld dat er een buitensporig tekort bestaat.

               (10)Overeenkomstig artikel 3 van Protocol nr. 13 vereist het in artikel 140, lid 1, derde streepje, VWEU bedoelde criterium inzake deelneming aan het wisselkoersmechanisme (WKM) van het Europees monetair stelsel dat een lidstaat ten minste gedurende de laatste twee jaar vóór het onderzoek zonder grote spanningen de normale fluctuatiemarges van het wisselkoersmechanisme van het Europees monetair stelsel heeft nageleefd. Met name mag de betrokken lidstaat tijdens die periode de bilaterale spilkoers van zijn valuta tegenover de euro niet op eigen initiatief hebben gedevalueerd. WKM II verschaft sinds 1 januari 1999 het kader waarin de naleving van het wisselkoerscriterium wordt beoordeeld. De Commissie en de ECB hebben bij de beoordeling van de naleving van dit criterium in hun verslagen de op 18 mei 2022 eindigende periode van twee jaar onderzocht.

               (11)Overeenkomstig artikel 4 van Protocol nr. 13 vereist het in artikel 140, lid 1, vierde streepje, VWEU genoemde criterium inzake de convergentie van het niveau van de rentevoet dat een lidstaat, gemeten over een periode van één jaar vóór het onderzoek, een gemiddelde nominale langetermijnrente heeft gehad die niet meer dan twee procentpunten hoger ligt dan die van ten hoogste de drie lidstaten die op het gebied van prijsstabiliteit het best presteren. Als criterium voor de beoordeling van de convergentie van de rentetarieven zijn vergelijkbare rentetarieven op benchmarkobligaties van de overheid met een looptijd van tien jaar gebruikt. Om te beoordelen of aan het criterium inzake het niveau van de rentevoet wordt voldaan, is in de verslagen van de Commissie en de ECB een referentiewaarde, berekend als het gewone rekenkundige gemiddelde van de nominale langetermijnrente van de drie lidstaten die op het gebied van prijsstabiliteit het best presteren, plus twee procentpunten, in aanmerking genomen. De referentiewaarde is gebaseerd op de langetermijnrente in Frankrijk (0,3 procent), Finland (0,2 procent) en Griekenland (1,4 procent) en bedroeg in de in april 2022 eindigende periode van één jaar 2,6 procent.

               (12)Overeenkomstig artikel 5 van Protocol nr. 13 moeten de statistische gegevens die worden gebruikt voor de beoordeling van de naleving van de convergentiecriteria door de Commissie worden verstrekt. De Commissie heeft die gegevens verstrekt. De begrotingsgegevens zijn door de Commissie verstrekt op basis van de verslagen die de lidstaten vóór 1 april 2022 hadden overgelegd overeenkomstig Verordening (EG) nr. 479/2009(
                  19
               ).

               (13)Op grond van de door de Commissie en de ECB uitgebrachte verslagen over de vooruitgang die door Kroatië is geboekt bij de nakoming van zijn verplichtingen met het oog op de totstandbrenging van de Economische en Monetaire Unie, wordt geconcludeerd dat:

               (a)in Kroatië de nationale wetgeving, met inbegrip van de statuten van de nationale centrale bank, verenigbaar is met de artikelen 130 en 131 van het Verdrag en de statuten van het ESCB en van de ECB;

               (b)met betrekking tot de naleving van de in de vier streepjes van artikel 140, lid 1, VWEU genoemde convergentiecriteria voor Kroatië het volgend geldt:

               –het gemiddelde inflatiepercentage in Kroatië over het in april 2022 eindigende jaar bedroeg 4,7 procent, hetgeen lager is dan de referentiewaarde, en zal waarschijnlijk ook in de komende maanden onder de referentiewaarde blijven,

               –ten aanzien van Kroatië geldt geen Raadsbesluit betreffende het bestaan van een buitensporig tekort,

               –Kroatië is sinds 10 juli 2020 lid van WKM II. Tijdens de twee jaar voorafgaand aan deze beoordeling was de wisselkoers van de kuna (HRK) niet onderhevig aan grote spanningen en heeft Kroatië de bilaterale spilkoers van de HRK tegenover de euro niet op eigen initiatief gedevalueerd,

               –over het in april 2022 eindigende jaar bedroeg de langetermijnrente in Kroatië gemiddeld 0,8 procent, hetgeen lager is dan de referentiewaarde.

               (c)in het licht van de beoordeling van de verenigbaarheid van de wetgeving en de naleving van de convergentiecriteria, alsook van de aanvullende factoren, Kroatië voldoet aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Kroatië voldoet aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de euro. De in artikel 5 van de Toetredingsakte van 2012 bedoelde derogatie van Kroatië wordt met ingang van 1 januari 2023 ingetrokken.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de lidstaten.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)
                  ()
                        Verslag van 1 juni 2022 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

                     (2)
                  ()
                        Verslag van 1 juni 2022 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

                     (3)
                  ()
                        Beschikking 98/317/EG van de Raad van 3 mei 1998 overeenkomstig artikel 109 J, lid 4, van het Verdrag (PB L 139 van 11.5.1998, blz. 30).

                     (4)
                  ()
                        Beschikking 2000/427/EG van de Raad van 19 juni 2000 overeenkomstig artikel 122, lid 2, van het Verdrag betreffende de aanneming van één munt door Griekenland op 1 januari 2001 (PB L 167 van 7.7.2000, blz. 19).

                     (5)
                  ()
                        Beschikking 2006/495/EG van de Raad van 11 juli 2006 overeenkomstig artikel 122, lid 2, van het Verdrag betreffende de aanneming van de eenheidsmunt door Slovenië op 1 januari 2007 (PB L 195 van 15.7.2006, blz. 25).

                     (6)
                  ()
                        Beschikking 2007/503/EG van de Raad van 10 juli 2007 overeenkomstig artikel 122, lid 2, van het Verdrag betreffende de aanneming van de eenheidsmunt door Cyprus op 1 januari 2008 (PB L 186 van 18.7.2007, blz. 29).

                     (7)
                  ()
                        Beschikking 2007/504/EG van de Raad van 10 juli 2007 overeenkomstig artikel 122, lid 2, van het Verdrag betreffende de aanneming van de eenheidsmunt door Malta op 1 januari 2008 (PB L 186 van 18.7.2007, blz. 32).

                     (8)
                  ()
                        Beschikking 2008/608/EG van de Raad van 8 juli 2008 overeenkomstig artikel 122, lid 2, van het Verdrag betreffende de aanneming van de eenheidsmunt door Slowakije op 1 januari 2009 (PB L 195 van 24.7.2008, blz. 24).

                     (9)
                  ()
                        Besluit 2010/416/EU van de Raad van 13 juli 2010 overeenkomstig artikel 140, lid 2, van het Verdrag betreffende de aanneming van de euro door Estland op 1 januari 2011 (PB L 196 van 28.7.2010, blz. 24).

                     (10)
                  ()
                        Besluit 2013/387/EU van de Raad van 9 juli 2013 betreffende de aanneming van de euro door Letland op 1 januari 2014 (PB L 195 van 18.7.2013, blz. 24).

                     (11)
                  ()
                        Besluit 2014/509/EU van de Raad van 23 juli 2014 betreffende de aanneming van de euro door Litouwen op 1 januari 2014 (PB L 228 van 31.7.2014, blz. 29).

                     (12)
                  ()
                        PB L 236 van 23.9.2003, blz. 33.

                     (13)
                  ()
                        PB L 157 van 21.6.2005, blz. 203.

                     (14)
                  ()
                        PB L 112 van 24.4.2012, blz. 21.

                     (15)
                  ()
                        PB C 236 van 2.8.1997, blz. 5.

                     (16)
                  ()
                        PB C 73 van 25.3.2006, blz. 21.

                     (17)
                  ()
                        Verordening (EU) 2016/792 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen en van de huizenprijzen en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad (PB L 135 van 24.05.2016, blz. 11).

                     (18)
                  ()
                        In april 2022 bedroeg de over een periode van twaalf maanden gemeten gemiddelde inflatie van Malta en Portugal respectievelijk, 2,1 % en 2,6 % en die van de eurozone 4,4 %.

                     (19)
                  ()
                        Verordening (EG) nr. 479/2009 van de Raad van 25 mei 2009 betreffende de toepassing van het aan het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap gehechte Protocol betreffende de procedure bij buitensporige tekorten (PB L 145 van 10.6.2009, blz. 1).