				|

		52013PC0038

			Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD waarbij de lidstaten worden gemachtigd om de Overeenkomst van Kaapstad van 2012 inzake de tenuitvoerlegging van de bepalingen van het protocol van 1993 bij het Internationaal Verdrag van Torremolinos voor de beveiliging van vissersvaartuigen van 1977 te ondertekenen, te bekrachtigen of ertoe toe te treden /* COM/2013/038 final - 2013/0020 (NLE) */

			   	TOELICHTING
1.           ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL
1.1.        Inleiding
Het Internationaal Verdrag van Torremolinos
voor de beveiliging van vissersvaartuigen van 1977 is gewijzigd bij het
protocol van 1993, waarin de bepalingen werden bijgewerkt, de verplichte toepassing
van de voornaamste hoofdstukken op vaartuigen met een lengte van 45 meter of
meer werd herzien en werd vastgelegd dat op regionaal niveau kon worden
besloten tot toepassing op vaartuigen met een lengte van 24 meter of meer.
Aangezien er nog niet is voldaan aan de vastgelegde minimumvereisten wat de
bekrachtiging betreft, zijn noch het oorspronkelijke verdrag, noch het protocol
van 1993 in werking getreden.
Van 9 tot 11 oktober 2012 heeft de
Internationale Maritieme Organisatie (IMO) in het Zuid-Afrikaanse Kaapstad een
diplomatieke conferentie belegd om te overleggen over de tenuitvoerlegging van
het Protocol van Torremolinos en daarover een overeenkomst te sluiten: de IMO
wilde alles in het werk stellen om de inwerkingtreding van het protocol van 1993
te bevorderen.
Als gevolg van de diplomatieke conferentie is
er een overeenkomst aangenomen ter wijziging van het Protocol van Torremolinos
van 1993 met de titel "Overeenkomst van Kaapstad van 2012 inzake de
tenuitvoerlegging van de bepalingen van het protocol van 1993 bij het
Internationaal Verdrag van Torremolinos voor de beveiliging van
vissersvaartuigen van 1977” (hierna “de overeenkomst” te noemen).
1.2.        Bevoegdheid van de EU en
consequenties
In overeenstemming met de regels betreffende
de externe bevoegdheid overeenkomstig artikel 3, lid 2, van het Verdrag
betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) vallen de wijzigingen van
het Protocol van Torremolinos van 1993 onder de exclusieve bevoegdheid van de
Unie, aangezien het protocol is omgezet in EU-wetgeving bij Richtlijn 97/70/EG
van 11 december 1997 betreffende de invoering van een geharmoniseerde
veiligheidsregeling voor vissersvaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer
bedraagt[1].
De Europese Unie kan geen partij zijn bij de
ontwerpovereenkomst, aangezien de door de Maritieme Veiligheidscommissie van de
Internationale Maritieme Organisatie (IMO) goedgekeurde versie geen clausule
inzake REIO (regionale organisaties voor economische integratie) omvat. De
overeenkomst valt echter wel onder de exclusieve bevoegdheid van de EU, zodat
de lidstaten niet autonoom mogen overgaan tot ondertekening en bekrachtiging
van de overeenkomst. Zij mogen hier in het belang van de Unie enkel toe
overgaan nadat de Commissie hiervoor een voorsteel heeft gedaan en dat voorstel
door de Raad en het Europees Parlement is goedgekeurd.
1.3.        Details van de overeenkomst
De overeenkomst voorziet dat het Protocol van
Torremolinos in werking treedt twaalf maanden na de datum waarop minstens 22
staten, met in totaal minstens 3 600 vissersvaartuigen met een
lengte van 24 meter of meer die op volle zee dienst doen, hun instemming tot
uitdrukking hebben gebracht door het protocol te worden gebonden. De
drempelwaarde voor het aantal vissersvaartuigen ligt wezenlijk lager dan
oorspronkelijk in het protocol van 1993 was voorzien, waardoor deze waarde
waarschijnlijk kan worden bereikt.
De overeenkomst kan van 11 februari 2013 tot
10 februari 2014 in het hoofdkwartier van de IMO worden ondertekend; daarna is
toetreding mogelijk. De databanken van de Voedsel- en Landbouworganisatie (FAO)
bieden, overeenkomstig het standpunt dat de EU-lidstaten bij de
onderhandelingen over de overeenkomst hebben ingenomen, naar verwachting een
objectieve basis om de omvang te bepalen van de vloten die onder de vlag van de
bekrachtigende partijen varen; dit komt de snelle inwerkingtreding van de
overeenkomst ten goede.
Toepassingsgebied:
De bepalingen van de overeenkomst zijn van toepassing op nieuwe vaartuigen,
tenzij hiervoor specifiek andere regelingen zijn getroffen. De overeenkomst
omvat een bepaalde mate van flexibiliteit om de aanvaarding ervan te
bevorderen. De bevoegde instanties mogen een plan opstellen en op basis daarvan
de bepalingen van hoofdstuk IX (radiocommunicatie) binnen een periode van hoogstens
tien jaar alsmede de bepalingen van de hoofdstukken VII (reddingsmiddelen en
-voorzieningen), VIII (noodprocedures, appèls en brandoefeningen) en X
(navigatiemiddelen en -voorzieningen aan boord van vaartuigen) binnen een
periode van hoogstens vijf jaar ten uitvoer leggen.
Ontheffingen: De
overeenkomst geeft een bevoegde instantie de mogelijkheid aan elk vaartuig dat
onder haar vlag vaart ontheffing te verlenen van eender welke
regelgevingsvereiste als zij van mening is dat de toepassing ervan onredelijk
en onuitvoerbaar is, gezien het type vaartuig, de weersomstandigheden en het
ontbreken van algemene navigatiegevaren. Hiervoor gelden de volgende
voorwaarden:
(a) het vaartuig voldoet aan veiligheidseisen
waarvan deze instantie van mening is dat deze toereikend zijn voor de dienst
waarvoor het vaartuig is bedoeld en die de algemene veiligheid van het vaartuig
en de personen aan boord waarborgen;
(b) het vaartuig doet uitsluitend dienst in:
(i) een gemeenschappelijke visserijzone die is
ingesteld in aan elkaar grenzende mariene gebieden die onder de
rechtsbevoegdheid vallen van aan elkaar grenzende staten, die deze zone hebben
ingesteld met betrekking tot vaartuigen die onder hun vlag varen, in die mate
dat en onder de voorwaarden die deze staten overeenkomstig internationaal recht
zijn overeengekomen; of
(ii) de exclusieve economische zone van de staat
waarvan het de vlag voert, of, indien een lidstaat een zodanige zone niet heeft
ingesteld, binnen een gebied buiten en grenzend aan de territoriale zee van die
staat, door die staat vastgesteld overeenkomstig het internationale recht, en
dat zich niet verder uitstrekt dan 200 zeemijl van de basislijnen, waarvan de
breedte van zijn territoriale zee wordt gemeten; of
(iii) de exclusieve economische zone, een marien
gebied onder de rechtsbevoegdheid van een andere staat of een
gemeenschappelijke visserijzone, volgens een overeenkomst tussen de betrokken
staten in overeenstemming met het internationale recht, in die mate dat en
onder de voorwaarden die deze staten zijn overeengekomen; alsmede;
(c) de instantie brengt de secretaris-generaal van
de IMO op de hoogte van de voorwaarden waaronder de ontheffing krachtens dit
lid is verleend.
Onderzoeken en certificaten: Het Internationaal Veiligheidscertificaat voor vissersvaartuigen wordt
aangepast zodat het vermeldt dat het is afgegeven conform de bepalingen van de
Overeenkomst van Kaapstad van 2012 inzake de tenuitvoerlegging van de
bepalingen van het protocol van 1993 bij het Internationaal Verdrag van
Torremolinos voor de beveiliging van vissersvaartuigen van 1977.
De regeling met betrekking tot onderzoeken
wordt gewijzigd in verband met de termijnen die gelden voor vracht- en
passagiersschepen, namelijk een jaarlijks onderzoek, een verplicht tussentijds
onderzoek tussen het tweede en het derde jaar en een onderzoek met het oog op
verlenging na hoogstens vijf jaar. Verder worden de coulanceperiodes die gelden
na het verstrijken van de termijnen voor onderzoeken geharmoniseerd. Bovendien
omvat de overeenkomst een bepaling op basis waarvan een instantie een schip kan
vrijstellen van het jaarlijkse onderzoek als de instantie de toepassing van
deze vereiste onredelijk en onuitvoerbaar acht.
De nieuwe regeling is in haar geheel strenger:
de jaarlijkse en periodieke onderzoeken zijn uitgebreider; aspecten die
voorheen in het kader van tussentijdse controles met een bepaalde speelruimte
werden gecontroleerd, maken nu deel uit het verplichte periodieke onderzoek;
aanvullende onderzoeken met betrekking tot reparaties zijn nu verplicht. Bij de
nieuwe maximumperiode van vijf in plaats van vier jaar tot het volgende
onderzoek met het oog op verlenging is rekening gehouden met de huidige
regeling, waarin al is vastgelegd dat een periode van vijf jaar een optie is.
De coulanceperiodes die gelden na het verstrijken van een certificaat zijn nu
ook afgestemd op de geharmoniseerde periodes voor certificaten die aan andere
vaartuigen zijn afgegeven in het kader van SOLAS, waarbij de voornaamste
coulanceperiode is teruggebracht van vijf naar drie maanden.
Het oorspronkelijke Verdrag van Torremolinos,
het protocol van 1993 en de overeenkomst van 2012 sluiten geen van allen
voorbehoud of verklaringen door de verdragsluitende partijen uit.
1.4.        Consequenties voor Richtlijn
97/70/EG
Artikel 3, lid 5, van het Protocol van
Torremolinos blijft ongewijzigd en voorziet in de mogelijkheid tot ontwikkeling
van regionale regelingen, zodat permanente toepassing van een eenvormige en
samenhangende veiligheidsregeling wordt gewaarborgd voor alle vissersvaartuigen
die in EU-wateren dienst doen. Daarnaast omvat de overeenkomst een minimum aan
veiligheidsregels, waardoor de EU kan doorgaan met het toepassen van de
oorspronkelijke regels van het Protocol van Torremolinos.
Op twee gebieden zijn eventueel maatregelen
nodig om te waarborgen dat er aan bepaalde bestaande EU-normen wordt voldaan:
ten eerste op het gebied van de uitsluiting van de bredere algemene
ontheffingen en de ontheffing voor het jaarlijkse onderzoek die volgens de
overeenkomst worden ingevoerd; ten tweede op het gebied van het bijwerken van
de verwijzingen in de richtlijn en haar bijlagen. De artikelen 8 en 9 van
Richtlijn 97/70/EG in combinatie met artikel 5 van Verordening (EG) 2099/2002[2] bieden de mogelijkheid om deze
problemen aan te pakken door de richtlijn te wijzigen volgens de
regelgevingsprocedure met toetsing.
Krachtens Richtlijn 97/70/EG gelden de
bepalingen van het Protocol van Torremolinos overeenkomstig de algemene regels
van het internationale recht niet alleen voor vissersvaartuigen die onder de
vlag van een EU-lidstaat varen, maar ook voor vissersvaartuigen die onder de
vlag van derde landen varen en die dienst doen in de territoriale of
binnenwateren van een lidstaat of die hun vangst aan land brengen in een haven
van één van de lidstaten. De toepassing van de bepalingen van het Protocol van
Torremolinos op al deze groepen vissersvaartuigen dient te worden voortgezet.
Om die reden is de Commissie van mening dat de EU-lidstaten die de overeenkomst
ondertekenen en ermee instemmen erdoor gebonden te worden, dienen te verklaren
dat de bepalingen van het Protocol van Torremolinos overeenkomstig het geldende
EU-recht van toepassing blijven op deze twee groepen vaartuigen uit derde
landen.
Aangezien de vereisten van de huidige
richtlijn grotendeels behouden blijven, zijn de kosten die EU-vissersvaartuigen
moeten maken te verwaarlozen. De onderzoeken worden weliswaar uitgebreider,
maar ze vinden plaats gedurende een langere periode.
1.5.        Conclusie
De vaststelling en inwerkingtreding van wereldwijde
veiligheidsregels voor vissersvaartuigen is van wezenlijk belang: in de sector
gebeurt een buitengewoon groot aantal ongevallen, waarbij jaarlijks meer dan
24 000 dodelijke slachtoffers vallen[3].

Dankzij de flexibele regelingen waarin de
overeenkomst voorziet, kan het Protocol van Torremolinos van 1993 naar
verwachting eindelijk in werking treden. Bovendien kan het protocol pas worden
gewijzigd om de bepalingen ervan bij te werken, zodra het in werking is
getreden. Aangezien er in Richtlijn 97/70/EG wordt verwezen naar het Protocol
van Torremolinos van 1993 en de bepalingen daarvan ten uitvoer worden gelegd,
die voor het grootste deel in de laatste twintig jaar niet wezenlijk zijn
gewijzigd, kunnen er na de inwerkingtreding van de overeenkomst wijzigingen
voor een aantal vereisten van het protocol door de IMO worden ingevoerd en
vervolgens krachtens Richtlijn 97/70/EG ten uitvoer worden gelegd.
De Commissie is van mening dat de overeenkomst
een wezenlijke bijdrage zal leveren om de doelstellingen te behalen die in de
verdragen zijn vastgesteld en in Richtlijn 97/70/EG zijn geïntegreerd. Zoals
uiteengezet onder 1.4.3, dient wel te worden gewaarborgd dat het
toepassingsgebied van deze richtlijn intact blijft door de lidstaten die de
overeenkomst ondertekenen en ermee instemmen dat zij erdoor worden gebonden, te
verplichten dienaangaande verklaringen af te leggen.
2.           UITKOMST VAN DE RAADPLEGING
VAN BELANGHEBBENDE PARTIJEN EN DE EFFECTBEOORDELING
Door toetreding tot deze overeenkomst worden
de technische vereisten voor vissersvaartuigen krachtens de huidige richtlijn
niet gewijzigd.
3.           JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET
VOORSTEL
Artikel 1
Op grond van dit artikel mogen de lidstaten
door de huidige overeenkomst worden gebonden aangaande een aangelegenheid die onder
de exclusieve bevoegdheid van de Unie valt, aangezien de EU zelf geen partij
kan zijn bij een dergelijke overeenkomst. De overeenkomst omvat verschillende
manieren waarop IMO-lidstaten tot uitdrukking kunnen brengen dat zij ermee
instemmen door de overeenkomst te worden gebonden; in het artikel zijn de
verschillende methoden vastgelegd waarvan de EU-lidstaten gebruik kunnen maken.

Artikel 2
Op basis van dit artikel zijn de EU-lidstaten
verplicht er binnen twee jaar na de inwerkingtreding van dit besluit mee in te
stemmen door de overeenkomst te worden gebonden. Als alle EU-lidstaten spoedig
toetreden tot de overeenkomst, kan de drempelwaarde voor zowel het aantal
IMO-lidstaten als de totale vereiste vloot (22 lidstaten en 3 600
vissersvaartuigen) sneller worden bereikt. Door de overeenkomst zal de
veiligheid op vissersvaartuigen wereldwijd worden verbeterd, omdat verschillen
in de veiligheidsniveaus en de eventueel daaruit resulterende nadelen voor
EU-vaartuigen op concurrentievlak worden teruggebracht, en zal het eenvoudiger
worden om de technische vereisten van de overeenkomst in de toekomst bij te
werken. Het is daarom zeer wenselijk dat de overeenkomst spoedig in werking
treedt.
Artikel 3
In dit artikel wordt een datum voor de
inwerkingtreding van het besluit van de Raad vastgelegd.
Artikel 4
Het doel van dit besluit is de lidstaten te
machtigen ermee in te stemmen door de overeenkomst gebonden te worden; het is
daarom tot hen gericht.
4.           GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING
Geen
2013/0020 (NLE)
Voorstel voor een
BESLUIT VAN DE RAAD
waarbij de lidstaten worden gemachtigd om de
Overeenkomst van Kaapstad van 2012 inzake de tenuitvoerlegging van de
bepalingen van het protocol van 1993 bij het Internationaal Verdrag van
Torremolinos voor de beveiliging van vissersvaartuigen van 1977 te
ondertekenen, te bekrachtigen of ertoe toe te treden
(Voor de EER relevante tekst)
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 100, lid 2, juncto
artikel 218, lid 5, artikel 218, lid 6, onder a), punt v), en
artikel 218, lid 8, eerste alinea,
Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
Gezien de goedkeuring van het Europees
Parlement[4],

Overwegende hetgeen volgt:
(1)       Maatregelen door de Europese
Unie op het gebied van zeevervoer dienen erop gericht te zijn de maritieme
veiligheid te verbeteren.
(2)       Het Protocol van Torremolinos
van 1993 met betrekking tot het Internationaal Verdrag van Torremolinos voor de
beveiliging van vissersvaartuigen van 1977, hierna "het Protocol van
Torremolinos" te noemen, is op 2 april 1993 vastgesteld.
(3)       In Richtlijn 97/70/EG van de
Raad[5] betreffende de invoering van
een geharmoniseerde veiligheidsregeling voor vissersvaartuigen waarvan de
lengte 24 m of meer bedraagt zijn veiligheidsnormen vastgelegd die zijn
gebaseerd op het Protocol van Torremolinos, waarbij voor zover nodig rekening
is gehouden met regionale en lokale omstandigheden.
(4)       Het Protocol van Torremolinos
is nog niet in werking getreden, aangezien er nog niet is voldaan aan de
vastgelegde minimumvereisten wat de bekrachtiging betreft.
(5)       Om in onderlinge
overeenstemming de strengste uitvoerbare normen voor de veiligheid van
vissersvaartuigen vast te leggen die door de betrokken staten ten uitvoer
kunnen worden gelegd, is op een diplomatieke conferentie, die van 9 tot 11
oktober 2012 in het Zuid-Afrikaanse Kaapstad onder auspiciën van de
Internationale Maritieme Organisatie (IMO) is gehouden, een ontwerpovereenkomst
gesloten die in samenhang met het Protocol van Torremolinos dient te worden
gelezen.
(6)       Deze op 11 oktober 2012
vastgestelde overeenkomst draagt de titel "Overeenkomst van Kaapstad van
2012 inzake de tenuitvoerlegging van de bepalingen van het Protocol van
Torremolinos van 1993 met betrekking tot het Internationaal Verdrag van
Torremolinos voor de beveiliging van vissersvaartuigen van 1977" (hierna
"de overeenkomst" genoemd). De overeenkomst kan van 11 februari 2013
tot 10 februari 2014 in het hoofdkwartier van de IMO worden ondertekend, daarna
is toetreding mogelijk.
(7)       De bepalingen van de
overeenkomst vallen onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie met betrekking
tot de veiligheidsregeling voor vissersvaartuigen waarvan de lengte 24 m of
meer bedraagt.
(8)       De Europese Unie kan geen
partij zijn bij de ontwerpovereenkomst, aangezien deze geen clausule inzake
REIO (regionale organisaties voor economische integratie) omvat.
(9)       Het is in het belang van de
maritieme veiligheid en de eerlijke concurrentie dat de overeenkomst nu wordt
bekrachtigd door de lidstaten van de Europese Unie of dat zij toetreden tot
deze overeenkomst om ervoor te zorgen dat de bepalingen van het Protocol van
Torremolinos in werking treden. Bovendien kunnen na inwerkingtreding van de
overeenkomst bepalingen van het protocol via de IMO worden bijgewerkt die bij
Richtlijn 97/70/EG zijn vastgesteld en inmiddels achterhaald zijn.
(10)     Overeenkomstig artikel 2, lid
1, VWEU, dient de Raad de lidstaten derhalve te machtigen om de overeenkomst in
het belang van de Unie te ondertekenen, te bekrachtigen of ertoe toe te treden.
Om te waarborgen dat de huidige veiligheidsniveaus waarin Richtlijn 97/70/EG
van de Raad voorziet, behouden blijven, dienen de lidstaten bij de
ondertekening van de overeenkomst en bij de nederlegging van hun akten van bekrachtiging
of toetreding te verklaren dat de ontheffingen krachtens voorschrift 1, lid 6,
en voorschrift 3, lid 3, van de overeenkomst met betrekking tot jaarlijkse
onderzoeken en een gemeenschappelijke visserijzone of exclusieve economische
zone van toepassing worden uitgesloten, en dat voor vissersvaartuigen met een
lengte van 24 meter of meer uit derde landen die dienst doen in hun
territoriale wateren of binnenwateren of die hun vangst in een van hun havens
aan wal brengen de veiligheidsnormen van de genoemde richtlijn gelden,
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1
De lidstaten worden hierbij gemachtigd om de
Overeenkomst van Kaapstad van 2012 inzake de tenuitvoerlegging van de
bepalingen van het protocol van 1993 bij het Internationaal Verdrag van
Torremolinos voor de beveiliging van vissersvaartuigen van 1977 te
ondertekenen, te ondertekenen en te bekrachtigen of ertoe toe te treden.
Artikel 2
De lidstaten ondernemen de nodige stappen om
hun akten van bekrachtiging van of toetreding tot de overeenkomst onverwijld,
en in elk geval uiterlijk twee jaar na de inwerkingtreding van dit besluit, bij
het secretariaat-generaal van de Internationale Maritieme Organisatie neer te
leggen.
Indien de lidstaten de overeenkomst
ondertekenen, bekrachtigen of ertoe toetreden, leggen zij ook de verklaring als
bedoeld in de bijlage bij dit besluit neer.
Artikel 3
Dit besluit treedt in werking op de dag na die
van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
Artikel 4
Dit besluit is gericht tot de lidstaten.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
BIJLAGE
DOOR
DE LIDSTATEN BIJ ONDERTEKENING VAN, BEKRACHTIGING VAN OF TOETREDING TOT DE
OVEREENKOMST VAN KAAPSTAD VAN 2012 INZAKE DE TENUITVOERLEGGING VAN HET PROTOCOL
VAN 1993 MET BETREKKING TOT HET INTERNATIONAAL VERDRAG VAN TORREMOLINOS VOOR DE
BEVEILIGING VAN VISSERSVAARTUIGEN VAN 1977 NEER TE LEGGEN VERKLARING
In het kader van een regionale regeling
krachtens artikel 3, lid 5, van het Protocol van Torremolinos van 1993 is [naam
van de lidstaat die verdragsluitende partij is] gebonden door de
desbetreffende wetgeving van de Europese Unie (EU) (Richtlijn 97/70/EG van de
Raad van 11 december 1997) betreffende de invoering van een geharmoniseerde
veiligheidsregeling voor vissersvaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer
bedraagt, en zal op grond daarvan de bepalingen van het Protocol van
Torremolinos toepassen op vissersvaartuigen met een lengte van 24 meter of meer
die onder de vlag van derde landen varen en die dienst doen in de territoriale of
binnenwateren van [naam van de lidstaat die verdragsluitende partij is]
of die hun vangst aan land brengen in één van de havens van [naam van de
lidstaat die verdragsluitende partij is], overeenkomstig de voorwaarden van
de bovengenoemde EU-wetgeving.
Op grond van deze regionale regeling worden de
ontheffingen als bedoeld in de Overeenkomst van Kaapstad onder voorschrift 1,
lid 6, met betrekking tot jaarlijkse onderzoeken en onder voorschrift 3, lid 3,
met betrekking tot een gemeenschappelijke visserijzone of exclusieve
economische zone van toepassing uitgesloten.
[1]               PB L 34 van 9.2.1998, blz. 1.
[2]               PB L 324 van 29.11.2002, blz. 1.
[3]               ILO-verslag van 2001 inzake veiligheid en gezondheid in
de visserijsector.
[4]               PB C [...] van [...], blz. [...].
[5]               PB L 34 van 9.2.1998, blz. 1.


Belangrijke juridische mededeling

|

52007PC0318

Voorstel voor een beschikking van de Raad waarbĳ Frankrĳk wordt gemachtigd een verlaagd accĳnstarief op in de Franse overzeese departementen vervaardigde "traditionele" rum toe te passen en tot intrekking van Beschikking 2002/166/EG van de Raad van 18 februari 2002  /* COM/2007/0318 def. - CNS 2007/0131 */

	[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |Brussel, 27.6.2007COM(2007) 318 definitief2007/0131 (CNS)Voorstel voor eenBESCHIKKING VAN DE RAADwaarbĳ Frankrĳk wordt gemachtigd een verlaagd accĳnstarief op in de Franse overzeese departementen vervaardigde "traditionele" rum toe te passen en tot intrekking van Beschikking 2002/166/EG van de Raad van 18 februari 2002(door de Commissie ingediend)TOELICHTING1) ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL-  Motivering en doel van het voorstelHet voortbestaan van de sector rietsuiker-suiker-rum is onmisbaar voor het economische en sociale evenwicht in de overzeese departementen. In de drie departementen waar het vooral om gaat, namelijk Réunion, Guadeloupe en Martinique, is de sector goed voor een jaarlijkse omzet van circa 250 miljoen euro en voor 40 000 banen, waarvan 22 000 rechtstreekse arbeidsplaatsen. De rietsuikerteelt is bij uitstek een voorbeeld van geïntegreerde bedrijvigheid in de overzeese departementen die niet alleen een directe exploitatie van de productie van de sector in de vorm van rum en suiker mogelijk maakt, maar ook een indirecte exploitatie in de vorm van de bijproducten zoals melasse of stro, die als energiebron, veevoeder of natuurlijke meststoffen worden gebruikt. Bovendien heeft de rietsuikerteelt dankzij de erosiewerende werking een positieve impact op het milieubehoud in de overzeese departementen, hetgeen een belangrijk voordeel is gezien het geaccidenteerde landschap en de harde regens. Daarnaast is het wortelstelsel van rietsuiker, doordat het relatief weinig bemesting nodig heeft, bevorderlijk voor een goede waterkwaliteit. Bovendien worden bij deze teelt maar weinig bestrijdingsmiddelen ingezet. Tot slot levert ampas, dat bij de industriële verwerking wordt geproduceerd, volgens de Franse autoriteiten een belangrijke bijdrage tot de elektriciteitsproductie, hetgeen betekent dat er minder CO2 door fossiele brandstoffen wordt uitgestoten. Op deze manier draagt de teelt bij tot het behalen van de milieudoelstellingen die op internationaal niveau in het Kyoto-protocol zijn afgesproken. Samen met de bananensector is deze sector de enige exportactiviteit van belang in regio's waar de dekkingsgraad van de handel niet boven de 7% uitkomt.Het voorstel heeft tot doel Frankrijk te machtigen een verlaagd accĳnstarief op in de Franse overzeese departementen (DOM) vervaardigde "traditionele" rum toe te passen voor een contingent van 108 000 hl zuivere alcohol (hza) van 1 januari 2007 tot en met 31 december 2012. Daarbij wordt de fiscale regeling die thans voor traditionele rum geldt in volume en duur uitgebreid, want de situatie is sinds 2001 nog verslechterd.Gezien de krapte op de lokale markt kunnen de distilleerderijen van de overzeese departementen hun activiteiten alleen voortzetten als zij voldoende toegang hebben tot de markt van continentaal Frankrijk, die de belangrijkste afzetmarkt voor hun rumproductie is (goed voor ruim 50% van de totale productie).De slechte concurrentiepositie van traditionele rum op de markt van de Gemeenschap heeft voornamelijk te maken met de hoge afzetprijzen, die op hun beurt het gevolg zijn van de hoge kostprijs van in de DOM geproduceerde rum.De DOM hebben sinds 2001 met name een ongunstige loonontwikkeling doorgemaakt , waarbij het welvaartsvast minimumuurloon (SMIC) tussen 2001 en 2006 met 24% is gestegen.Overigens hebben de DOM sinds 2001 aanzienlijke investeringen gedaan, en wel voor ruim 45,5 miljoen euro. De departementen moeten voldoen aan de emissie- en veiligheidsnormen van de EU, waarvoor aanzienlijke niet-productieve investeringen nodig zijn [1] . Weliswaar zijn de totale investeringen tussen 2001 en 2004 met een factor van 2,6 gestegen, maar 21,3 miljoen euro oftewel 47% daarvan was bestemd voor milieubehoud. Deze investeringen zijn wel voor een deel gefinancierd met behulp van de structuurfondsen[2], die bijdragen aan de initiële investering van de distilleerderijen. Deze steun bedraagt echter geen 100% van de vereiste investeringen en heeft bovendien geen betrekking op de hogere bedrijfskosten van de aanpassingen die nodig zijn om aan de normen te voldoen. Deze hogere bedrijfskosten leiden niet tot een hogere productiviteit, maar wel tot een hogere kostprijs per liter geproduceerde rum: volgens de distilleerderijen komt de kostprijs van rum door de onderhouds- en exploitatiekosten voor deze installaties zo'n 10 tot 15% hoger te liggen. Dit levert de distilleerderijen dus elk jaar een aanzienlijke financiële belasting op.Al deze kosten samen brengen bedrijven in de DOM vaak in financiële moeilijkheden, terwijl de regelgeving almaar strenger wordt. De enige oplossing voor distilleerderijen is deze lasten af te schrijven op grotere productievolumes en daarvoor moeten zij voldoende toegang tot de continentale markt krijgen: het totale exportvolume naar de EU is tussen 2002 en 2005 namelijk met 12% gedaald (van 176 791 tot 155 559 hza).Daarom moeten de DOM in staat worden gesteld hun marktpositie op het continent te behouden door uitbreiding van hun huidige contingent. Terwijl de verkoop van rum voor de consumptie in Frankrijk tussen 2000 en 2005 met 20% is gestegen, is die van rum uit de DOM slechts met 16% toegenomen, hetgeen dus een relatieve verslechtering van het marktaandeel betekent, terwijl de productiekosten in dezelfde periode zijn gestegen. Sinds 2005 wordt het volledige contingent gebruikt. De belastingverlaging kan voor een deel de hoge kostprijs en het relatief hoge alcoholgehalte van rum uit de DOM compenseren, zodat de grote distributeurs deze blijven inkopen.Om deze redenen wordt voorgesteld het huidige contingent met 18 000 hza te verhogen tot in totaal 108 000 hza, waarin de ontwikkeling van de consumptie in continentaal Frankrijk van de afgelopen zes jaar is verdisconteerd.Gezien de noodzaak om een klimaat van rechtszekerheid voor de economische actoren in de sector rietsuiker-suiker-rum te creëren, de aflossingsduur van de installaties en gebouwen, en het streven naar samenhang met andere Gemeenschapsregelgeving, dient toestemming te worden verleend voor de handhaving van deze derogatie tot eind 2012.-  Algemene contextFrankrijk was bij een beschikking van de Raad van 30 oktober 1995 gemachtigd om een lager accijnstarief toe te passen op in de DOM vervaardigde traditionele rum dan het normale tarief voor ethylalcohol. Deze maatregel zou op 31 december 2002 aflopen, maar is bij een beschikking van de Raad van 18 februari 2002 verlengd, en wel voor een contingent van 90 000 hza. In deze beschikking was bepaald dat Frankrijk uiterlijk op 30 juni 2006 een rapport aan de Commissie moest voorleggen op basis waarvan deze kon nagaan of de omstandigheden die de toekenning van de accijnsverlaging rechtvaardigden, nog steeds golden. Frankrijk heeft op 27 december 2005 een tussentijdse evaluatie ingediend en verzocht om een aanvullend contingent voor traditionele rum. Het verzoek van de Franse autoriteiten is bestudeerd aan de hand van de eisen van artikel 299, lid 2, van het EG-Verdrag.-  Bestaande bepalingen op het door het voorstel bestreken gebiedKrachtens artikel 299, lid 2, van het EG-Verdrag zijn de bepalingen van dit Verdrag van toepassing op de Franse overzeese departementen, de Azoren, Madeira en de Canarische Eilanden. Gezien de structurele economische en sociale situatie van de Franse overzeese departementen, de Azoren, Madeira en de Canarische Eilanden, die wordt bemoeilijkt door de grote afstand, het insulaire karakter, de kleine oppervlakte, een moeilijk reliëf en klimaat en de economische afhankelijkheid van enkele producten, welke factoren door hun blijvende en cumulatieve karakter de ontwikkeling van deze gebieden ernstig schaden, neemt de Raad evenwel met gekwalificeerde meerderheid van stemmen op voorstel van de Commissie en na raadpleging van het Europees Parlement specifieke maatregelen aan die er met name op gericht zijn de voorwaarden voor de toepassing van het EG-Verdrag, met inbegrip van gemeenschappelijk beleid, in deze gebieden vast te stellen.Bij Beschikking 2002/166/EG van de Raad van 18 februari 2002, vastgesteld op grond van artikel 299, lid 2, van het EG-Verdrag, wordt Frankrĳk gemachtigd een verlaagd accĳnstarief op in de Franse overzeese departementen vervaardigde "traditionele" rum toe te passen. Dit verlaagde tarief is beperkt tot een jaarlijks contingent van 90 000 hza. In vergelijking met de belastingtarieven voor vergelijkbare producten die niet uit de Franse overzeese departementen komen, mag het verlaagde tarief lager zijn dan het in Richtlijn 92/84/EEG vastgestelde minimumtarief voor alcohol, maar mag het niet meer dan 50% lager zijn dan het normale nationale accijnstarief voor alcohol. De beschikking van de Raad is tot en met 31 december 2009 van kracht en uiterlijk in juni 2006 moet een tussentijdse evaluatie plaatsvinden. Dit voorstel heeft tot doel deze beschikking te vervangen.-  Samenhang met andere beleidsgebieden en doelstellingen van de EUIn de specifieke maatregelen als bedoeld in artikel 299, lid 2, van het EG-Verdrag, moet rekening worden gehouden met de bijzondere kenmerken en beperkingen van de ultraperifere gebieden, zonder afbreuk te doen aan de integriteit en de samenhang van de communautaire rechtsorde, met inbegrip van de interne markt en het gemeenschappelijk beleid. Met deze eis is rekening gehouden door middel van een zeer grondige bestudering van het verzoek van de Franse autoriteiten. Hoewel het oorspronkelijke verzoek van de Franse autoriteiten betrekking had op een verhoging van het contingent met 30 000 hza, is de Commissie derhalve van oordeel dat op grond van artikel 299, lid 2, van het EG-Verdrag slechts een verhoging van 18 000 hza gerechtvaardigd is, want hierin is de ontwikkeling van de traditionele handelsstromen in continentaal Frankrijk van de afgelopen zes jaar verdisconteerd.In de analyse van het voorstel hebben de diensten van de Commissie ook rekening gehouden met andere maatregelen waarvan de sector rietsuiker-suiker-rum heeft geprofiteerd (de herziening van de gemeenschappelijke marktordening in de suikersector van februari 2006 draagt voor een deel bij aan het voortbestaan van de sector), en met name de steunmaatregelen in het kader van Verordening (EG) nr. 247/2006 van de Raad van 30 januari 2006 houdende specifieke maatregelen op landbouwgebied ten behoeve van de ultraperifere gebieden van de Unie. Ook hebben zij gelet op de samenhang van deze wetgeving met dit voorstel.De steun in het kader van de GMO suiker stelt de producenten van in suikerfabrieken vervaardigde rum en rum op basis van melasse in staat de aankoopprijs van de grondstof gelijk te houden ook als de suikerprijs daalt, maar verlaagt niet hun productiekosten.2) RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDE PARTIJEN EN EFFECTBEOORDELING-  Raadpleging van belanghebbende partijenHet verzoek van de Franse autoriteiten is naar aanleiding van verzoeken uit de belanghebbende economische sectoren ingediend.-  Bijeenbrengen en benutten van deskundigheidEr behoefde geen beroep te worden gedaan op externe deskundigheid.-  EffectbeoordelingRum uit de DOM vertegenwoordigt thans circa 20% van de totale markt van de Gemeenschap.Het huidige contingent is goed voor minder dan 8,68% van de markt van de Gemeenschap en de voorgestelde verhoging heeft betrekking op slechts ongeveer 1,5% van deze markt over een periode van zes jaar. Het gaat om een verhoging van 18 000 hza, waarin de ontwikkeling van de traditionele handelsstromen in continentaal Frankrijk tussen 1999 en 2005 is verdisconteerd.Ontwikkeling van de consumptieIn de handel gebracht met "verlaagde accijns" | Buiten contingent | Derde landen | Totaal |2005 | 90 000 | 35 500 | 5 500 | 131 000 |2004 | 87 900 | 30 800 |2003 | 86 400 | 26 200 |2002 | 86 900 | 37 000 |2001 | 86 200 | 26 500 |2000 | 78 300 | 30 000 | 1 000 | 109 300 |Variatie 2000- 2005 | 20 %, |Verwachting | 18 000 hza |De maatregel draagt bij tot de regionale ontwikkeling. Het belastingvoordeel komt verschillende actoren van de sector rietsuiker-suiker-rum ten goede:– doordat het bij het in de handel brengen wordt toegepast, krijgt de consument op het continent de kans voor een redelijke prijs traditionele rum uit de DOM te kopen;– het zorgt voor een afzetmarkt en een betere exploitatie van de productie van de distilleerderijen;– het garandeert derhalve ook het voortbestaan van de rietsuikerteelt en van de werkgelegenheid in die sector en draagt bij tot de ruimtelijke ordening van de overzeese departementen.De Franse autoriteiten schatten dat het verdwijnen van het belastingvoordeel een verlies van 50% van de afzetmarkt (met name in continentaal Frankrijk) met zich mee zou brengen en dat als gevolg daarvan 75% van de distilleerderijen zou moeten sluiten. Ook op het gebied van de winstgevendheid van de sector als geheel, de telers en de suikerfabrieken zouden de gevolgen merkbaar zijn. Naast het behoud van ongeveer 22 000 rechtstreekse arbeidsplaatsen in verband met de rumproductie draagt de regeling er indirect toe bij dat de productie van bijvoorbeeld melasse of stro die ook uit rietsuiker verkregen worden en als energiebron, veevoeder of natuurlijke meststoffen worden gebruikt, beter wordt geëxploiteerd. Dankzij de fiscale regeling konden daarentegen de elf distilleerderijen op Guadeloupe, de negen op Martinique, de drie op Réunion en de enige distilleerderij van Guyana blijven bestaan. Tussen 2002 en 2005 heeft slechts één distilleerderij alle activiteiten stopgezet.Hierbij moet worden opgemerkt dat de invoer van rum uit andere gebieden naar continentaal Frankrijk in de periode 2000-2005 met meer dan 500% is toegenomen. Het bestaan van een specifieke fiscale regeling verhindert dus niet dat concurrerende rummerken steeds meer terrein winnen op de Franse markt. Bovendien wordt de integriteit van de interne markt gerespecteerd: de specifieke fiscale regeling die sinds 1995 voor de DOM geldt, heeft geen invloed gehad op de ontwikkeling van het marktaandeel van rum uit andere gebieden. Dit geldt zowel voor de interne markt (in vergelijking met 1995 is het marktaandeel van de DOM in de interne markt van de Europese Unie, Frankrijk uitgezonderd, met meer dan 50% gedaald, terwijl het marktaandeel van de invoer uit de ACS- en derde landen met meer dan 20% is gestegen: in 2005 bedroeg het rond de 80% van de afgezette hoeveelheden) als voor de Franse markt.De voorgestelde verhoging van het contingent voor het verlaagde accijnstarief in continentaal Frankrijk is derhalve niet van dien aard dat de interne markt of het gemeenschappelijk belastingbeleid wordt verstoord.3) JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL-  Samenvatting van de voorgestelde maatregel(en)Het voorstel machtigt Frankrĳk van 1 januari 2007 tot en met 31 december 2012 een verlaagd accĳnstarief op in de Franse overzeese departementen vervaardigde "traditionele" rum toe te passen voor een contingent van 108 000 hza.-  RechtsgrondslagArtikel 299, lid 2, van het Verdrag.-  SubsidiariteitsbeginselHet voorstel betreft een gebied dat onder de exclusieve bevoegdheid van de Gemeenschap valt. Het subsidiariteitsbeginsel is derhalve niet van toepassing.-  EvenredigheidsbeginselHet voorstel is in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel. Het voorstel gaat niet verder dan nodig is om tegemoet te komen in de hoge kosten van de producenten van traditionele rum.De Franse autoriteiten wijzen er tevens op dat het verlaagde accijnstarief voor traditionele rum uit de DOM er niet toe heeft geleid dat producenten van grote internationale rummerken zich op de DOM hebben gevestigd om daar hun eigen productie te ontwikkelen en zo van het belastingvoordeel voor de sector te profiteren. Voorts heeft de laatste internationale onderneming Martinique in 2004 verlaten maar is deze deel blijven uitmaken van de sector in de ACS-landen.Op basis van al deze gegevens kan worden geconcludeerd dat de steunregeling ten opzichte van het doel ervan, namelijk het verbeteren van de concurrentiepositie van de sector rietsuiker-suiker-rum, evenredig is en de ontwikkeling van het marktaandeel van rum uit andere gebieden in de interne markt niet heeft beïnvloed.-  Keuze van instrumentenVolgens artikel 299, lid 2, van het Verdrag moeten specifieke maatregelen ten behoeve van de ultraperifere gebieden door de Raad worden aangenomen.4) GEVOLGEN VOOR DE BEGROTINGHet voorstel heeft geen gevolgen voor de begroting van de Gemeenschap.2007/0131 (CNS)Voorstel voor eenBESCHIKKING VAN DE RAADwaarbĳ Frankrĳk wordt gemachtigd een verlaagd accĳnstarief op in de Franse overzeese departementen vervaardigde "traditionele" rum toe te passen en tot intrekking van Beschikking 2002/166/EG van de Raad van 18 februari 2002DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 299, lid 2,Gezien het voorstel van de Commissie[3],Gezien het advies van het Europees Parlement[4],Overwegende hetgeen volgt:(1) Krachtens artikel 299, lid 2, van het EG-Verdrag zijn de bepalingen van dit Verdrag van toepassing op de Franse overzeese departementen, de Azoren, Madeira en de Canarische Eilanden. Gezien de structurele economische en sociale situatie van de Franse overzeese departementen, de Azoren, Madeira en de Canarische Eilanden, die wordt bemoeilijkt door de grote afstand, het insulaire karakter, de kleine oppervlakte, een moeilijk reliëf en klimaat en de economische afhankelijkheid van enkele producten, welke factoren door hun blijvende en cumulatieve karakter de ontwikkeling van deze gebieden ernstig schaden, neemt de Raad evenwel met gekwalificeerde meerderheid van stemmen op voorstel van de Commissie en na raadpleging van het Europees Parlement specifieke maatregelen aan die er met name op gericht zijn de voorwaarden voor de toepassing van het EG-Verdrag, met inbegrip van gemeenschappelijk beleid, in deze gebieden vast te stellen. De Raad houdt bij het aannemen van deze maatregelen rekening met verschillende beleidsterreinen, met name het belastingbeleid. Bij het aannemen van die maatregelen houdt hij rekening met de bijzondere kenmerken en beperkingen van de ultraperifere gebieden, zonder afbreuk te doen aan de integriteit en de samenhang van de communautaire rechtsorde, met inbegrip van de interne markt en het gemeenschappelijk beleid.(2) Op grond van deze bepaling van het EG-Verdrag heeft de Raad met betrekking tot de Franse overzeese departementen zijn goedkeuring gehecht aan Beschikking 2002/166/EG van de Raad van 18 februari 2002 waarbĳ Frankrĳk wordt gemachtigd de toepassing van een verlaagd accĳnstarief op in de Franse overzeese departementen vervaardigde "traditionele" rum te verlengen. In vergelijking met de belastingtarieven die gelden voor vergelijkbare producten die niet uit de Franse overzeese departementen komen, mag het verlaagde tarief lager zijn dan het in Richtlijn 92/84/EEG vastgestelde minimumtarief voor alcohol, maar mag het niet meer dan 50% lager zijn dan het normale nationale accijnstarief voor alcohol. De beschikking van de Raad is tot en met 31 december 2009 van kracht en uiterlijk in juni 2006 moet een tussentijdse evaluatie plaatsvinden.(3) De Franse autoriteiten hebben op 27 december 2005 een tussentijdse evaluatie ingediend, waarin zij erop wezen dat de fiscale regeling voor in continentaal Frankrijk op de markt gebrachte traditionele rum, moet worden gehandhaafd. Daarnaast heeft Frankrijk, gezien de ontwikkeling van de communautaire markt voor rum – die wordt gedomineerd door producten uit derde landen – en rekening houdend met het economische en sociale belang van de sector en het structurele karakter van de productieomstandigheden die de productiviteit van de sector in de overzeese departementen (DOM) negatief beïnvloeden en het moeilijk maken de productie op de communautaire markt in stand te houden, gevraagd de fiscale regeling die van toepassing is op in continentaal Frankrijk op de markt gebrachte " traditionele" rum in volume en duur uit te breiden.(4) Het voortbestaan van de sector rietsuiker-suiker-rum is onmisbaar voor het economische en sociale evenwicht in de overzeese departementen. In de drie departementen waar het vooral om gaat, namelijk Réunion, Guadeloupe en Martinique, is de sector goed voor een jaarlijkse omzet van circa 250 miljoen euro en voor 40 000 banen, waarvan 22 000 rechtstreekse arbeidsplaatsen. Hierbij moet ook worden gewezen op het positieve effect dat de rietsuikerteelt in de DOM op het milieu heeft. Samen met de bananensector is deze sector de enige exportactiviteit van belang in regio's waar de dekkingsgraad van de handel niet boven de 7% uitkomt. Derhalve is het noodzakelijk en gerechtvaardigd dat Frankrijk, in afwijking van artikel 90 van het Verdrag, een verlaagd accijnstarief voor in de Franse overzeese departementen vervaardigde "traditionele" rum blijft hanteren om de ontwikkeling van deze departementen niet in gevaar te brengen.(5) De herziening van de gemeenschappelijke marktordening in de suikersector van februari 2006 draagt voor een deel bij aan het voortbestaan van de sector. Deze omvat onder andere steunmaatregelen voor de sector in het kader van de POSEI-programma's (Verordening (EG) nr. 247/2006 van de Raad van 30 januari 2006 houdende specifieke maatregelen op landbouwgebied ten behoeve van de ultraperifere gebieden van de Unie), uit hoofde van zowel EU- als nationale steunmaatregelen om het concurrentievermogen van de sector rietsuiker-suiker-rum in de DOM te verbeteren. Deze maatregelen zijn echter onvoldoende om de geleidelijke opheffing van de douanebescherming te compenseren en het marktaandeel van rum uit de DOM veilig te stellen.(6) Vanwege de krapte op de lokale markt kunnen de distilleerderijen in de DOM hun activiteiten alleen voortzetten als zij voldoende toegang hebben tot de markt van continentaal Frankrijk, de belangrijkste afzetmarkt voor hun rumproductie (goed voor ruim 50% van de totale productie).(7) De slechte concurrentiepositie op de markt van de EU, die vooral te maken heeft met de hoge marktprijzen, is het gevolg van de ontwikkeling van de kostprijs, die sinds 2001 nog verder verslechterd is. Sinds dat jaar zijn zowel de productie- als de loonkosten in de DOM sterk gestegen. Bovendien moet rum uit de DOM voldoen aan de wettelijke normen van de EU, waarvoor aanzienlijke niet-productieve investeringen nodig zijn. Sinds 2001 is voor meer dan 45,5 miljoen euro in de DOM geïnvesteerd, waarvan 47% alleen al voor milieubehoud. Weliswaar zijn deze investeringen deels gefinancierd door de structuurfondsen, maar deze financiering geldt niet voor de exploitatiekosten die zij met zich meebrengen, waardoor volgens de distilleerderijen de kostprijs van rum zo'n 10 tot 15% hoger komt te liggen.(8) Al deze kosten die sinds 2001 sterk gestegen zijn, brengen bedrijven in de DOM in financiële moeilijkheden. De enige oplossing om het voortbestaan van de sector zeker te stellen, is deze lasten af te schrijven op grotere productievolumes.(9) Sinds 2002 is het totale exportvolume naar de EU met 12% gedaald (van 176 791 tot 155 559 hza). Het was dus alleen dankzij de continentale markt, waar rum uit de DOM profiteert van een specifieke fiscale regeling, dat de rumsector in de DOM de hoge kostprijs deels wist te compenseren en kon blijven voortbestaan. Aangezien de concurrentiepositie van traditionele rum uit de DOM op de markt van continentaal Frankrijk moet worden ondersteund om de bedrijvigheid van de sector rietsuiker-suiker-rum in deze departementen in stand te houden, is het tijd voor een herziening van de hoeveelheden traditionele rum uit de DOM die tegen een verlaagd accijnstarief in de handel mogen worden gebracht.(10) Het bij deze beschikking toegestane fiscale voordeel gaat niet verder dan nodig is om tegemoet te komen in de hoge productiekosten van producenten van traditionele rum.(11) Om te garanderen dat deze beschikking de integriteit van de interne markt niet schaadt, mogen de hoeveelheden rum uit de DOM waarop deze maatregel betrekking heeft, zoals voorheen niet hoger zijn dan de handelsstromen van de laatste jaren, naar gelang de leveranciers van de markt.(12) Gezien de noodzaak om een klimaat van rechtszekerheid voor de economische actoren in de sector rietsuiker-suiker-rum te creëren, de aflossingsduur van de installaties en gebouwen, en het streven naar samenhang met andere communautaire kaderregelingen voor de sector, dient toestemming te worden verleend voor de handhaving van deze derogatie tot eind 2012.(13) Aan een machtiging voor een dergelijke periode moet evenwel de voorwaarde worden verbonden dat een tussentijds rapport wordt opgesteld op basis waarvan de Commissie kan nagaan of de omstandigheden die de toekenning van de accijnsverlaging rechtvaardigden, nog steeds gelden en eventueel te beoordelen of de duur of de hoeveelheden naar aanleiding van de ontwikkeling van de communautaire markt voor rum moeten worden aangepast.(14) Beschikking 2002/166/EG van de Raad dient te worden vervangen.(15) Deze beschikking is van toepassing zonder afbreuk te doen aan de eventuele toepassing van de artikelen 87 en 88 van het EG-Verdrag,HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD:Artikel 1In afwijking van artikel 90 van het Verdrag wordt Frankrijk gemachtigd in continentaal Frankrijk op in de Franse overzeese departementen vervaardigde "traditionele" rum een accijnstarief te blijven toepassen dat lager is dan het normale accijnstarief voor alcohol, als vastgesteld in artikel 3 van Richtlijn 92/84/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven op alcohol en alcoholhoudende dranken.Artikel 2De in artikel 1 bedoelde derogatie geldt uitsluitend voor rum, als omschreven in artikel 1, lid 4, onder a), van Verordening (EEG) nr. 1576/89 van de Raad van 29 mei 1989 tot vaststelling van de algemene voorschriften betreffende de definitie, de aanduiding en de aanbiedingsvorm van gedistilleerde dranken, en vervaardigd in de Franse overzeese departementen van suikerriet dat is geoogst op de plaats van vervaardiging, met een gehalte aan andere vluchtige stoffen dan ethyl- en methylalcohol van ten minste 225 gram per hectoliter zuivere alcohol en met een effectief alcoholvolumegehalte van ten minste 40% vol.Artikel 31. Het verlaagde accijnstarief dat van toepassing is op het in artikel 2 bedoelde product, is beperkt tot een jaarlijks contingent van 108 000 hl zuivere alcohol.2. Het verlaagde tarief kan lager zijn dan het in Richtlijn 92/84/EEG vastgestelde minimumaccijnstarief voor alcohol, maar mag niet meer dan 50% lager zijn dan het normale nationale accijnstarief voor alcohol.Artikel 4Uiterlijk op 30 juni 2010 legt Frankrijk een rapport voor aan de Commissie op basis waarvan deze kan nagaan of de omstandigheden die goedkeuring van het verlaagde tarief rechtvaardigden, nog steeds aanwezig zijn en of het contingent naar aanleiding van marktontwikkelingen eventueel moet worden aangepast.Artikel 5Deze beschikking is van toepassing van 1 januari 2007 tot en met 31 december 2012.Artikel 61. Beschikking 2002/166/EG van 18 februari 2002 wordt ingetrokken.2. Verwijzingen naar de ingetrokken beschikking gelden als verwijzingen naar deze beschikking.Artikel 7Deze beschikking is gericht tot de Republiek Frankrijk.Gedaan te Brussel,Voor de RaadDe voorzitter [1] Ter illustratie: de productiekosten van cachaça zijn voor de DOM even hoog als de kosten van de maatregelen om te voldoen aan de milieunormen.[2] NB: Steun bij de modernisering die in aanmerking komt voor medefinanciering, is niet bedoeld voor capaciteitsverhogende maatregelen.[3] PB C [...] van [...], blz. [...].[4] PB C [...] van [...], blz. [...].


Belangrijke juridische mededeling

|

52007PC0290

Voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende de niet-opneming van methomyl in bijlage I bij richtlijn 91/414/EEG van de Raad en de intrekking van de toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die deze stof bevatten  /* COM/2007/0290 def. */

	[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |Brussel, 8.6.2007COM(2007) 290 definitiefVoorstel voor eenBESCHIKKING VAN DE RAADbetreffende de niet-opneming van methomyl in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG van de Raad en de intrekking van de toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die deze stof bevatten(door de Commissie ingediend)TOELICHTINGDit ontwerpvoorstel voor een beschikking van de Raad betreft de niet-opneming van methomyl als werkzame stof in de positieve lijst (bijlage I) van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad en de intrekking van de toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die die stof bevatten. Het voorstel voor de niet-opneming is gebaseerd op een aantal tijdens de evaluatie van deze werkzame stof geconstateerde problemen.Met Richtlijn 91/414/EEG is een geharmoniseerd kader tot stand gebracht voor de toelating en het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen. Voor gewasbeschermingsmiddelen bedoelde werkzame stoffen worden op communautair niveau geëvalueerd en toegelaten en vervolgens in bijlage I bij die richtlijn opgenomen. De afzonderlijke gewasbeschermingsmiddelen die werkzame stoffen bevatten, worden volgens geharmoniseerde voorschriften door de lidstaten geëvalueerd en toegelaten.De door het bedrijfsleven ingediende gegevens zijn eerst geëvalueerd door een als rapporteur optredende lidstaat, in dit geval het Verenigd Koninkrijk, die een ontwerpbeoordelingsverslag heeft ingediend. De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid heeft een intercollegiale toetsing van de eerste evaluatie georganiseerd en heeft op 23 juni 2006 bij de Commissie een conclusie van de risico-evaluatie voor methomyl ingediend.Tijdens de evaluatie van deze werkzame stof is een aantal problemen geconstateerd. Met name zou op basis van de beschikbare informatie de blootstelling van de toedieners de AOEL (aanvaardbaar niveau van blootstelling van de toediener) overschrijden en er is niet aangetoond dat de blootstelling van de werknemers en de omstanders aanvaardbaar is. Wat de ecotoxiciteit betreft, zijn er bovendien problemen wegens het hoge risico voor vogels en zoogdieren, in het water levende organismen, bijen en niet tot de doelsoorten behorende geleedpotigen.De ontwerpbeschikking voor niet-opneming is op 16 maart 2007 aan het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid voorgelegd en-  18 lidstaten hebben voor het ontwerp gestemd (199 stemmen)-  7 lidstaten hebben tegen het ontwerp gestemd (107 stemmen)-  2 lidstaten hebben zich onthouden (39 stemmen).Het comité heeft geen advies uitgebracht. Daarom moet de Commissie krachtens artikel 19 van Richtlijn 91/414/EEG en overeenkomstig artikel 5 van Besluit 1999/468/EG van de Raad nu een voorstel betreffende de te nemen maatregelen indienen bij de Raad, die drie maanden de tijd heeft om daarover met gekwalificeerde meerderheid een besluit te nemen.Het recht van controle van het Europees Parlement (artikel 8 van Besluit 1999/468/EG) is op deze ontwerpbeschikking niet van toepassing.Voorstel voor eenBESCHIKKING VAN DE RAADbetreffende de niet-opneming van methomyl in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG van de Raad en de intrekking van de toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die deze stof bevatten(Voor de EER relevante tekst)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 91/414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen[1], en met name op artikel 8, lid 2, vierde alinea,Overwegende hetgeen volgt:(1) Krachtens artikel 8, lid 2, van Richtlijn 91/414/EEG mag een lidstaat gedurende een periode van twaalf jaar na de kennisgeving van die richtlijn toestaan dat gewasbeschermingsmiddelen die niet in bijlage I bij die richtlijn opgenomen werkzame stoffen bevatten en die twee jaar na de datum van kennisgeving van die richtlijn reeds op de markt zijn, op de markt worden gebracht terwijl die stoffen in het kader van een werkprogramma geleidelijk worden onderzocht.(2) Bij de Verordeningen (EG) nr. 451/2000[2] en (EG) nr. 703/2001[3] van de Commissie zijn de bepalingen voor de uitvoering van de tweede fase van het werkprogramma als bedoeld in artikel 8, lid 2, van Richtlijn 91/414/EEG vastgesteld en is een lijst opgesteld van werkzame stoffen die moeten worden beoordeeld met het oog op hun eventuele opneming in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG. Methomyl is in die lijst opgenomen.(3) Voor methomyl zijn de uitwerking op de menselijke gezondheid en het milieueffect overeenkomstig de Verordeningen (EG) nr. 451/2000 en (EG) nr. 703/2001 beoordeeld voor een aantal door de kennisgever voorgestelde toepassingen. Bovendien worden in die verordeningen de als rapporteur optredende lidstaten aangewezen die overeenkomstig artikel 8, lid 1, van Verordening (EG) nr. 451/2000 de desbetreffende beoordelingsverslagen met aanbevelingen bij de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) moeten indienen. Voor methomyl was het Verenigd Koninkrijk de rapporterende lidstaat en werd alle relevante informatie ingediend op 3 mei 2004.(4) Het beoordelingsverslag is door de lidstaten en de EFSA intercollegiaal getoetst en op 23 juni 2006 bij de Commissie ingediend in de vorm van de conclusie van de EFSA betreffende de intercollegiale toetsing van de risico-evaluatie van de werkzame stof methomyl als pesticide[4]. Dit verslag is door de lidstaten en de Commissie onderzocht in het kader van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid.(5) Tijdens de evaluatie van deze werkzame stof is een aantal problemen geconstateerd. Met name zou op basis van de beschikbare informatie de blootstelling van de toedieners de AOEL (aanvaardbaar niveau van blootstelling van de toediener) overschrijden en er is niet aangetoond dat de blootstelling van de werknemers en de omstanders aanvaardbaar is. Wat de ecotoxiciteit betreft, zijn er bovendien problemen wegens het hoge risico voor vogels en zoogdieren, in het water levende organismen, bijen en niet tot de doelsoorten behorende geleedpotigen.(6) De Commissie heeft de kennisgever verzocht haar zijn opmerkingen over de resultaten van de intercollegiale toetsing te doen toekomen en aan te geven of hij al dan niet van plan was om de stof verder te ondersteunen. De kennisgever heeft zijn opmerkingen ingediend en deze zijn zorgvuldig onderzocht. Ondanks de aangevoerde argumenten blijven de hierboven vermelde problemen echter bestaan en de op basis van de verstrekte en tijdens de vergaderingen van deskundigen van de EFSA beoordeelde gegevens verrichte evaluaties hebben niet aangetoond dat mag worden verwacht dat gewasbeschermingsmiddelen die methomyl bevatten, onder de voorgestelde gebruiksvoorwaarden aan de eisen van artikel 5, lid 1, onder a) en b), van Richtlijn 91/414/EEG voldoen.(7) Methomyl mag daarom niet in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG worden opgenomen.(8) De nodige maatregelen moeten worden genomen om ervoor te zorgen dat de verleende toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die methomyl bevatten, binnen een bepaalde termijn worden ingetrokken en niet worden verlengd, en dat voor dergelijke producten geen nieuwe toelatingen worden verleend.(9) De looptijd van eventuele door de lidstaten toegestane termijnen voor de verwijdering, de opslag, het op de markt brengen of het gebruik van bestaande voorraden gewasbeschermingsmiddelen die methomyl bevatten, moet worden beperkt tot twaalf maanden, zodat de bestaande voorraden nog gedurende één extra groeiseizoen mogen worden gebruikt, waardoor ervoor wordt gezorgd dat landbouwers nog gedurende een periode van 18 maanden na de goedkeuring van deze beschikking kunnen beschikken over gewasbeschermingsmiddelen die methomyl bevatten.(10) Deze beschikking laat de indiening van een aanvraag voor methomyl overeenkomstig artikel 6, lid 2, van Richtlijn 91/414/EEG met het oog op de eventuele opneming van deze stof in bijlage I bij die richtlijn onverlet.(11) Het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid heeft binnen de door zijn voorzitter vastgestelde termijn geen advies uitgebracht,HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN:Artikel 1Methomyl wordt niet als werkzame stof in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG opgenomen.Artikel 2De lidstaten zorgen ervoor dat:a) toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die methomyl bevatten, uiterlijk op [ ZES MAANDEN NA DE DATUM VAN GOEDKEURING VAN DEZE BESCHIKKING ] worden ingetrokken;b) met ingang van de datum van bekendmaking van deze beschikking geen methomyl bevattende gewasbeschermingsmiddelen meer worden toegelaten en geen toelatingen voor dergelijke gewasbeschermingsmiddelen meer worden verlengd.Artikel 3Eventuele door de lidstaten overeenkomstig artikel 4, lid 6, van Richtlijn 91/414/EEG toegestane termijnen moeten zo snel mogelijk aflopen en in elk geval op [ 18 MAANDEN NA GOEDKEURING VAN DEZE BESCHIKKING ].Artikel 4Deze beschikking is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel,Voor de RaadDe Voorzitter [1] PB L 230 van 19.8.1991, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2007/../EG van de Commissie (PB L … van …... 2007, blz. ...).[2] PB L 55 van 29.2.2000, blz. 25. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1044/2003 (PB L 151 van 19.6.2003, blz. 32).[3] PB L 98 van 7.4.2001, blz. 6.[4] EFSA Scientific Report (2006) 83, 1-73, Conclusion regarding the peer review of pesticide risk assessment of methomyl.