               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 13.5.2019
            COM(2019) 221 final
            2019/0107(COD)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
            tot machtiging van Duitsland om zijn huidige bilaterale overeenkomst met Zwitserland inzake wegvervoer te wijzigen zodat cabotage wordt toegestaan in het internationale personenvervoer over de weg per touringcar en autobus in de grensgebieden van beide landen

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               •Motivering en doel van het voorstel

                  Onderwerp

                  De grensgebieden van Duitsland en Zwitserland zijn sterk geïntegreerd. Veel Duitsers pendelen naar het werk in Zwitserland en omgekeerd, wat voor intensief grensoverschrijdend personenvervoer over de weg zorgt. De grensgebieden van de twee landen worden met elkaar verbonden door een aantal grensoverschrijdende autobus- en touringcardiensten.

                  Het vervoer van passagiers en goederen over de weg tussen Zwitserland en de EU wordt geregeld door de Overeenkomst inzake vervoer over land tussen de EU en Zwitserland
                     1
                   (hierna de "EU-overeenkomst").

                  In artikel 20, lid 1, van de EU-overeenkomst is het volgende bepaald: "Vervoer tussen twee punten op het grondgebied van één overeenkomstsluitende partij door op het grondgebied van de andere overeenkomstsluitende partij gevestigde vervoerders, is krachtens deze overeenkomst niet toegestaan". Vervoerders die grensoverschrijdende passagiersdiensten exploiteren, mogen dus alleen passagiers vervoeren over de grens of op het grondgebied van de overeenkomstsluitende partij waar zij gevestigd zijn. Autobus- en touringcarexploitanten die in Zwitserland zijn gevestigd, mogen geen personen vervoeren tussen twee punten aan de Duitse zijde van de grens en in de EU gevestigde exploitanten mogen geen personen vervoeren tussen twee punten aan de Zwitserse zijde van de grens.

                  Volgens artikel 20, lid 2, van de EU-overeenkomst kunnen reeds bestaande rechten die voortvloeien uit bilaterale overeenkomsten tussen afzonderlijke EU-lidstaten en Zwitserland die van kracht waren op het moment dat de EU-overeenkomst werd gesloten, verder worden uitgeoefend mits er geen discriminatie tussen vervoerders uit de EU en geen concurrentievervalsing is. Cabotage in het personenvervoer met autobussen en touringcars kan in Zwitserland dus mogelijk zijn als dat is opgenomen in een overeenkomst tussen een EU-lidstaat en Zwitserland die op 21 juni 1999 van kracht was. In de praktijk was er in geen van de desbetreffende bilaterale overeenkomsten tussen de lidstaten en Zwitserland die op dat moment van kracht waren, sprake van cabotagerechten voor personenvervoer met touringcars en autobussen
                     2
                  .

                  In een brief van 11 mei 2017 heeft Duitsland de Commissie laten weten dat het zou appreciëren als de Unie Duitsland overeenkomstig artikel 2, lid 1, VWEU zou machtigen om zijn bilaterale overeenkomst met Zwitserland voor vervoer over de weg van 1953
                     3
                   te wijzigen zodat cabotage wordt toegestaan tijdens het verlenen van personenvervoerdiensten per touringcar en autobus in de grensgebieden van beide landen. Tijdens de vergadering van het bij de EU-overeenkomst ingestelde Comité vervoer over land EU/Zwitserland in juni 2018, heeft Zwitserland de Commissie meegedeeld dat het ook in een wijziging van die overeenkomst geïnteresseerd is.

                  Cabotage in het personenvervoer met touringcar en autobus kan het vervoer efficiënter maken omdat de benuttingsgraad van de voertuigen wordt verhoogd. De EU staat daarom in het algemeen positief ten aanzien van de opening van de cabotagemarkt, zoals reeds is gebeurd overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1073/2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor de toegang tot de internationale markt voor touringcar- en autobusdiensten
                     4
                   (hierna "Verordening (EG) nr. 1073/2009"). Het verstrekken van vergunningen voor cabotage in het kader van het verlenen van internationale personenvervoerdiensten per touringcar en autobus in de grensgebieden van Duitsland en Zwitserland zou de betrokken vervoerders concurrentiëler en efficiënter maken.

                  Bevoegdheid van de EU

                  In artikel 3, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) is het volgende bepaald: "De Unie is tevens exclusief bevoegd een internationale overeenkomst te sluiten indien een wetgevingshandeling van de Unie in die sluiting voorziet, indien die sluiting noodzakelijk is om de Unie in staat te stellen haar interne bevoegdheid uit te oefenen of wanneer die sluiting gemeenschappelijke regels kan aantasten of de strekking daarvan kan wijzigen."

                  Volgens Verordening (EG) nr. 1073/2009 mag cabotagevervoer binnen de Unie onder bepaalde voorwaarden uitsluitend worden verricht door vervoerders die houder zijn van een communautaire vergunning. Internationale verbintenissen waarbij andere vervoerders, met name uit derde landen, dergelijke activiteiten mogen verrichten, beïnvloeden de bovengenoemde verordening in de zin van artikel 3, lid 2, VWEU
                     5
                  .

                  Bovendien hebben dergelijke internationale verbintenissen een invloed op de EU-overeenkomst, met name artikel 20. Volgens lid 1 van dat artikel zijn ze niet toegestaan, behalve voor zover in lid 2 anders is bepaald.

                  Bijgevolg valt een verbintenis zoals door Duitsland is bedoeld onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie. Overeenkomstig artikel 2, lid 1, VWEU kan de Unie de lidstaten echter machtigen om op te treden op gebieden waarop de Unie exclusief bevoegd is.

                  Het doel van dit voorstel is Duitsland te machtigen om zijn huidige bilaterale overeenkomst met Zwitserland inzake wegvervoer te wijzigen zodat cabotage wordt toegestaan tijdens het verlenen van internationale personenvervoerdiensten over de weg per autobus en touringcar in de respectieve grensgebieden van beide landen.

                  Procedure

                  Cabotagevervoer in de Unie door vervoerders uit derde landen die geen houder zijn van een communautaire vergunning overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1073/2009, beïnvloedt de werking van de interne markt voor touringcar- en autobusdiensten als vastgesteld door de wetgever van de Unie bij Verordening (EG) nr. 1073/2009. Daarom moet elke machtiging op grond van artikel 2, lid 1, VWEU worden verleend door de wetgever van de Unie overeenkomstig de wetgevingsprocedure van artikel 91, VWEU.

               •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

                  De EU-overeenkomst staat momenteel geen cabotagevervoer toe in het personenvervoer over de weg per touringcar en autobus. Volgens artikel 20, lid 2, van de EU-overeenkomst kunnen reeds bestaande cabotagerechten evenwel verder worden uitgeoefend mits er geen discriminatie tussen vervoerders uit de EU en geen concurrentievervalsing is. Een overeenkomst tussen Duitsland en Zwitserland waarbij cabotage tijdens het verlenen van internationale personenvervoerdiensten per touringcar en autobus wordt toegestaan, zou de rechten van Zwitserland in het kader van de EU-overeenkomst niet wijzigen. Een wijziging van de bestaande bilaterale overeenkomst die beperkt is tot cabotage in de respectieve grensgebieden en die onderworpen is aan identieke voorwaarden als die in artikel 20, lid 2, van de EU-overeenkomst met betrekking tot discriminatie en concurrentievervalsing, is bovendien in overeenstemming met het beleid dat ten grondslag ligt aan de in die bepaling vervatte uitzondering.

                  Binnen de EU is cabotage in het passagiersvervoer over de weg per touringcar en autobus toegestaan in overeenstemming met de bepalingen van Verordening (EG) nr. 1073/2009. Volgens artikel 15 van die verordening is cabotage binnen de EU toegestaan: 1) voor ongeregeld vervoer, 2) voor bijzondere vormen van geregeld vervoer mits zulks onder een contract valt dat tussen de organisator en de vervoerder is gesloten en 3) voor geregeld vervoer in het kader van een internationale geregelde dienst, met uitzondering van vervoersdiensten die voorzien in de behoeften van een stedelijk centrum of een agglomeratie, of van het vervoer met de omliggende gebieden. De wijziging van de bilaterale overeenkomst inzake wegvervoer zoals door Duitsland wordt gevraagd, zou de toepassing van die verordening beïnvloeden, maar slechts in beperkte mate als de vergunning wordt verleend onder de hierboven beschreven voorwaarden.

               •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

                  Een wijziging van de huidige bilaterale overeenkomst tussen Duitsland en Zwitserland zodat cabotage wordt toegestaan tijdens het verlenen van internationale personenvervoerdiensten per touringcar en autobus in de respectieve grensgebieden van beide landen, zou niet in strijd zijn met andere beleidsmaatregelen van de Unie.

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

                  De rechtsgrondslag van dit voorstel is artikel 2, lid 1, VWEU en artikel 91, VWEU.

               •Subsidiariteit (bij niet-exclusieve bevoegdheid)

                  Het voorstel valt onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie.

               •Evenredigheid

                  Het enige doel van dit voorstel is Duitsland overeenkomstig artikel 2, lid 1, VWEU te machtigen om zijn huidige bilaterale overeenkomst met Zwitserland inzake wegvervoer te wijzigen zodat cabotage wordt toegestaan tijdens het verlenen van internationale personenvervoerdiensten per autobus en touringcar in de grensgebieden van beide landen. Bijgevolg gaat het voorgestelde besluit van het Europees Parlement en de Raad niet verder dan nodig is om dit doel te bereiken.

               •Keuze van het instrument

                  Cabotagevervoer binnen de Unie door vervoerders uit derde landen die geen houder zijn van een communautaire vergunning overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1073/2009, beïnvloedt de werking van de interne markt voor touringcar- en autobusdiensten als vastgesteld door de wetgever van de Unie bij Verordening (EG) nr. 1073/2009. Daarom moet elke machtiging op grond van artikel 2, lid 1, VWEU worden verleend door de wetgever van de Unie overeenkomstig de wetgevingsprocedure van artikel 91, VWEU. De voorgestelde handeling, vanwege de aard ervan een individuele machtiging, moet worden vastgesteld als reactie op een dienovereenkomstig verzoek van Duitsland. Zij moet daarom de vorm aannemen van een besluit dat gericht is tot Duitsland. Bijgevolg is het voorgestelde besluit van het Europees Parlement en de Raad een geschikt instrument om Duitsland overeenkomstig artikel 2, lid 1, VWEU te machtigen om in deze kwestie op te treden.

               3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

               •Raadpleging van belanghebbenden

                  Dit voorstel is gebaseerd op een verzoek van Duitsland en heeft uitsluitend betrekking op deze lidstaat. Italië heeft een soortgelijk verzoek ingediend, dat aan een parallelle procedure is onderworpen.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  Dit voorstel heeft geen gevolgen voor de begroting van de Unie.

               2019/0107 (COD)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

               tot machtiging van Duitsland om zijn huidige bilaterale overeenkomst met Zwitserland inzake wegvervoer te wijzigen zodat cabotage wordt toegestaan in het internationale personenvervoer over de weg per touringcar en autobus in de grensgebieden van beide landen

               HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 2, lid 1, en artikel 91,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,

               Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité
                  6
               ,

               Gezien het advies van het Comité van de Regio's
                  7
               ,

               Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Overeenkomstig artikel 20, lid 1, van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake het goederen- en personenvervoer per spoor en over de weg
                  8
                (hierna "de EU-overeenkomst") is het vervoer van personen met touringcars en autobussen tussen twee punten op het grondgebied van dezelfde overeenkomstsluitende partij door vervoerders die op het grondgebied van de andere overeenkomstsluitende partij zijn gevestigd ("cabotage") niet toegestaan.

               (2)Overeenkomstig artikel 20, lid 2, van de EU-overeenkomst kunnen bestaande cabotagerechten die voortvloeien uit bilaterale overeenkomsten tussen de lidstaten van de Unie en Zwitserland die van kracht waren toen de EU-overeenkomst werd gesloten, namelijk op 21 juni 1999, verder worden uitgeoefend mits er geen discriminatie tussen in de Unie gevestigde vervoerders en geen concurrentievervalsing is. Volgens de bilaterale overeenkomst inzake wegvervoer tussen Duitsland en Zwitserland van 1953
                  9
                is cabotage tijdens het verlenen van personenvervoerdiensten per touringcar en autobus tussen beide landen niet toegestaan. Daarom behoort het recht om dergelijke activiteiten uit te voeren als gevolg van de mogelijke wijziging van de overeenkomst niet tot de rechten die vallen onder artikel 20, lid 2, van de EU-overeenkomst.

               (3)Internationale verbintenissen op grond waarvan vervoerders uit Zwitserland cabotage mogen verrichten binnen de Unie kunnen gevolgen hebben voor artikel 20 van de EU-overeenkomst, voor zover die bepaling dergelijke activiteiten niet toestaat.

               (4)Bovendien mag volgens Verordening (EG) nr. 1073/2009
                  10
                cabotage binnen de Unie onder bepaalde voorwaarden uitsluitend worden verricht door vervoerders die houder zijn van een communautaire vergunning. Internationale verbintenissen op grond waarvan vervoerders uit derde landen die geen houder zijn van een dergelijke vergunning activiteiten van die aard mogen uitvoeren, kunnen gevolgen hebben voor die verordening.

               (5)Bijgevolg vallen dergelijke verbintenissen onder de exclusieve externe bevoegdheid van de Unie. De lidstaten mogen alleen over dergelijke verbintenissen onderhandelen of deze aangaan als zij daartoe door de Unie zijn gemachtigd overeenkomstig artikel 2, lid 1, VWEU.

               (6)Cabotagevervoer binnen de Unie door vervoerders uit derde landen die geen houder zijn van een communautaire vergunning overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1073/2009, beïnvloedt de werking van de interne markt voor touringcar- en autobusdiensten als vastgesteld door de wetgever van de Unie bij Verordening (EG) nr. 1073/2009. Daarom moet elke machtiging op grond van artikel 2, lid 1, VWEU worden verleend door de wetgever van de Unie overeenkomstig de wetgevingsprocedure van artikel 91, VWEU.

               (7)In een brief van 11 mei 2017 heeft Duitsland de Unie verzocht het te machtigen om zijn overeenkomst met Zwitserland inzake wegvervoer te wijzigen zodat cabotage wordt toegestaan tijdens het verlenen van internationale personenvervoerdiensten per touringcar en autobus in de respectieve grensgebieden van beide landen.

               (8)Cabotage maakt de diensten economisch efficiënter omdat de benuttingsgraad van de voertuigen wordt verhoogd. Het is daarom aangewezen dergelijke verrichtingen toe te staan tijdens het verlenen van internationale personenvervoerdiensten per touringcar en autobus in de respectieve grensgebieden van Zwitserland en Duitsland. Dit kan de nauwe integratie van deze grensregio's verder versterken.

               (9)Om te waarborgen dat de desbetreffende cabotageverrichtingen de werking van de interne markt voor touringcar- en busdiensten, als vastgesteld in Verordening (EG) nr. 1073/2009, niet al te sterk wijzigt, mag de toestemming alleen worden gegeven op voorwaarde dat er geen discriminatie tussen in de Unie gevestigde vervoerders en geen concurrentievervalsing is.

               (10)Om dezelfde reden mag cabotage in de grensregio's van Duitsland alleen worden toegestaan tijdens het verlenen van touringcar- en autobusdiensten tussen Duitsland en Zwitserland. Daartoe moeten de grensgebieden van Duitsland in de zin van dit besluit op zodanige wijze worden vastgesteld dat rekening wordt gehouden met de werking van Verordening (EG) nr. 1073/2019, terwijl tegelijk de efficiëntie van de desbetreffende verrichtingen kan worden verhoogd,

               HEBBEN HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Duitsland wordt hierbij gemachtigd om zijn huidige bilaterale overeenkomst met Zwitserland inzake wegvervoer te wijzigen zodat cabotage in de respectieve grensgebieden van Duitsland en Zwitserland wordt toegestaan tijdens het verlenen van touringcar- en busdiensten tussen beide landen, mits er geen discriminatie tussen in de Unie gevestigde vervoerders en geen concurrentievervalsing is.

               Als grensgebieden van Duitsland in de zin van het eerste lid worden beschouwd de bestuurlijke districten Freiburg en Tübingen in Baden-Württemberg en het bestuurlijke district Zwaben in Beieren.

               Artikel 2

               Duitsland stelt de Commissie in kennis van de wijziging van zijn bilaterale overeenkomst met Zwitserland inzake wegvervoer overeenkomstig artikel 1 van dit besluit en van de tekst van die overeenkomst. De Commissie stelt de Raad en het Europees Parlement daarvan in kennis.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot de Bondsrepubliek Duitsland.

               Gedaan te Brussel,

                  Voor het Europees Parlement
                        Voor de Raad

                  De voorzitter
                        De voorzitter

                     (1)

                        Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake het goederen- en personenvervoer per spoor en over de weg (PB L 114 van 30.4.2002, blz. 91).

                     (2)

                        Hoewel in de laatste zin van artikel 20, lid 2, van de EU-overeenkomst wordt aangegeven dat de overeenkomstige rechten worden opgesomd in bijlage 8 bij die overeenkomst, bevat bijlage 8 momenteel alleen rechten voor personenvervoer in het kader van driehoeksvervoer (krachtens artikel 19, lid 2, van de EU-overeenkomst) en geen cabotagerechten.

                     In 2007 heeft Frankrijk zijn bilaterale overeenkomst inzake wegvervoer met Zwitserland uit 1951 gewijzigd om cabotage in de grensgebieden van beide landen mogelijk te maken tijdens het verlenen van geregelde grensoverschrijdende diensten tussen de twee landen. Frankrijk is op dit moment het enige land dat met Zwitserland een overeenkomst heeft voor cabotage in het personenvervoer over de weg per touringcar en autobus.

                     (3)

                        De tekst van de overeenkomst is online opvraagbaar onder nr. "0.741.619.136" in de Systematische Sammlung des Bundesrechts (
                  https://www.admin.ch/gov/de/start/bundesrecht/systematische-sammlung.html
                  ).

                     (4)

                        Verordening (EG) nr. 1073/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor toegang tot de internationale markt voor touringcar- en autobusdiensten en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 561/2006 (PB L 300 van 14.11.2009, blz. 88).

                     (5)

                        Zie voor een soortgelijke situatie Advies 2/15 van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 16 mei 2017, EU:C:2017:376, punten 189 en 190.

                     (6)

                        PB C , , blz. .

                     (7)

                        PB C , , blz. .

                     (8)

                        PB L 114 van 30.4.2002, blz. 91.

                     (9)

                        Tekst opvraagbaar onder nr. "0.741.619.136" in de Systematische Sammlung des Bundesrechts.

                     (10)

                        PB L 300 van 14.11.2009, blz. 88.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 13.5.2019
            COM(2019) 223 final
            2019/0108(COD)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
            tot machtiging van Italië om te onderhandelen en een overeenkomst te sluiten met Zwitserland waarbij cabotage wordt toegestaan in het internationale personenvervoer over de weg per touringcar en autobus in de grensgebieden van beide landen

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               •Motivering en doel van het voorstel

                  Onderwerp

                  De grensgebieden van Italië en Zwitserland zijn sterk geïntegreerd. Veel Italianen pendelen naar het werk in Zwitserland en omgekeerd, wat voor intensief grensoverschrijdend personenvervoer over de weg zorgt. De grensgebieden van de twee landen worden met elkaar verbonden door een aantal grensoverschrijdende autobus- en touringcardiensten.

                  Het vervoer van personen en goederen over de weg tussen Zwitserland en de EU wordt geregeld door de Overeenkomst inzake vervoer over land tussen de EU en Zwitserland
                     1
                   (hierna de "EU-overeenkomst").

                  In artikel 20, lid 1, van de EU-overeenkomst is het volgende bepaald: "Vervoer tussen twee punten op het grondgebied van één overeenkomstsluitende partij door op het grondgebied van de andere overeenkomstsluitende partij gevestigde vervoerders, is krachtens deze overeenkomst niet toegestaan". Vervoerders die grensoverschrijdende passagiersdiensten exploiteren, mogen dus alleen passagiers vervoeren over de grens of op het grondgebied van de overeenkomstsluitende partij waar zij gevestigd zijn. Autobus- en touringcarexploitanten die in Zwitserland zijn gevestigd, mogen geen personen vervoeren tussen twee punten aan de Italiaanse zijde van de grens en in de EU gevestigde exploitanten mogen geen personen vervoeren tussen twee punten aan de Zwitserse zijde van de grens.

                  Volgens artikel 20, lid 2, van de EU-overeenkomst kunnen reeds bestaande rechten die voortvloeien uit bilaterale overeenkomsten tussen afzonderlijke EU-lidstaten en Zwitserland die van kracht waren op het moment dat de EU-overeenkomst werd gesloten, verder worden uitgeoefend mits er geen discriminatie tussen vervoerders uit de EU en geen concurrentievervalsing is. Cabotage in het personenvervoer met touringcars en autobussen kan in Zwitserland dus mogelijk zijn als dat is opgenomen in een overeenkomst tussen een EU-lidstaat en Zwitserland die op 21 juni 1999 van kracht was. In de praktijk was er in geen van de desbetreffende bilaterale overeenkomsten tussen de lidstaten en Zwitserland die op dat moment van kracht waren, sprake van cabotagerechten voor personenvervoer met touringcars en autobussen
                     2
                  .

                  In een brief van 7 februari 2018 heeft Italië de Commissie laten weten dat het met Zwitserland zou willen onderhandelen over een overeenkomst waarbij cabotage wordt toegestaan tijdens het verlenen van internationale personenvervoerdiensten per touringcar en autobus in de grensgebieden van beide landen. Tijdens de vergadering van het bij de EU-overeenkomst ingestelde Comité vervoer over land EU/Zwitserland in juni 2018, heeft Zwitserland de Commissie meegedeeld dat het ook in een dergelijke overeenkomst geïnteresseerd is.

                  Cabotage in het personenvervoer met touringcar en autobus kan het vervoer efficiënter maken omdat de benuttingsgraad van de voertuigen wordt verhoogd. De EU staat daarom in het algemeen positief ten aanzien van de opening van de cabotagemarkt, zoals reeds is gebeurd overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1073/2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor de toegang tot de internationale markt voor touringcar- en autobusdiensten
                     3
                   (hierna "Verordening (EG) nr. 1073/2009"). Het verstrekken van vergunningen voor cabotage in het kader van het verlenen van internationale personenvervoerdiensten per touringcar en autobus in de grensgebieden van Italië en Zwitserland zou de betrokken vervoerders concurrentiëler en efficiënter maken.

                  Bevoegdheid van de EU

                  In artikel 3, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) is het volgende bepaald: "De Unie is tevens exclusief bevoegd een internationale overeenkomst te sluiten indien een wetgevingshandeling van de Unie in die sluiting voorziet, indien die sluiting noodzakelijk is om de Unie in staat te stellen haar interne bevoegdheid uit te oefenen of wanneer die sluiting gemeenschappelijke regels kan aantasten of de strekking daarvan kan wijzigen."

                  Volgens Verordening (EG) nr. 1073/2009 mag cabotagevervoer binnen de Unie onder bepaalde voorwaarden uitsluitend worden verricht door vervoerders die houder zijn van een communautaire vergunning. Internationale verbintenissen waarbij andere vervoerders, met name uit derde landen, dergelijke activiteiten mogen verrichten, beïnvloeden de bovengenoemde verordening in de zin van artikel 3, lid 2, VWEU
                     4
                  .

                  Bovendien hebben dergelijke internationale verbintenissen ook een invloed op de EU-overeenkomst, met name artikel 20. Volgens lid 1 van dat artikel zijn ze niet toegestaan, behalve voor zover in lid 2 anders is bepaald.

                  Bijgevolg valt een verbintenis zoals door Italië is bedoeld onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie. Overeenkomstig artikel 2, lid 1, VWEU kan de Unie de lidstaten echter machtigen om op te treden op gebieden waarop de Unie exclusief bevoegd is.

                  Het doel van dit voorstel is Italië te machtigen om te onderhandelen en een overeenkomst te sluiten met Zwitserland waarbij cabotage wordt toegestaan tijdens het verlenen van grensoverschrijdende personenvervoerdiensten over de weg per autobus en touringcar in de respectieve grensgebieden van beide landen.

                  Procedure

                  Cabotagevervoer binnen de Unie door vervoerders uit derde landen die geen houder zijn van een communautaire vergunning overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1073/2009, beïnvloedt de werking van de interne markt voor touringcar- en autobusdiensten als vastgesteld door de wetgever van de Unie bij Verordening (EG) nr. 1073/2009. Daarom moet elke machtiging op grond van artikel 2, lid 1, VWEU worden verleend door de wetgever van de Unie overeenkomstig de wetgevingsprocedure van artikel 91, VWEU.

               •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

                  De EU-overeenkomst staat momenteel geen cabotagevervoer toe in het personenvervoer over de weg per touringcar en autobus. Volgens artikel 20, lid 2, van de EU-overeenkomst kunnen reeds bestaande cabotagerechten evenwel verder worden uitgeoefend mits er geen discriminatie tussen vervoerders uit de EU en geen concurrentievervalsing is. Een overeenkomst tussen Italië en Zwitserland waarbij cabotage tijdens het verlenen van internationale personenvervoerdiensten per touringcar en autobus wordt toegestaan, zou de rechten van Zwitserland in het kader van de EU-overeenkomst niet wijzigen. Een bilaterale overeenkomst die beperkt is tot cabotage in de respectieve grensgebieden en die onderworpen is aan identieke voorwaarden als die in artikel 20, lid 2, van de EU-overeenkomst met betrekking tot discriminatie en concurrentievervalsing, is bovendien in overeenstemming met het beleid dat ten grondslag ligt aan de in die bepaling vervatte uitzondering.

                  Binnen de EU is cabotage in het passagiersvervoer over de weg per touringcar en autobus toegestaan in overeenstemming met de bepalingen van Verordening (EG) nr. 1073/2009. Volgens artikel 15 van die verordening is cabotage binnen de EU toegestaan: 1) voor ongeregeld vervoer, 2) voor bijzondere vormen van geregeld vervoer mits zulks onder een contract valt dat tussen de organisator en de vervoerder is gesloten en 3) voor geregeld vervoer in het kader van een internationale geregelde dienst, met uitzondering van vervoersdiensten die voorzien in de behoeften van een stedelijk centrum of een agglomeratie, of van het vervoer met de omliggende gebieden. Een bilaterale overeenkomst inzake wegvervoer zoals door Italië wordt gevraagd, zou de toepassing van die verordening beïnvloeden, maar slechts in beperkte mate als de vergunning wordt verleend onder de hierboven beschreven voorwaarden.

               •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

                  Een overeenkomst tussen Italië en Zwitserland waarbij cabotage wordt toegestaan tijdens het verlenen van internationale personenvervoerdiensten per touringcar en autobus in de respectieve grensgebieden van beide landen, zou niet in strijd zijn met andere beleidsmaatregelen van de Unie.

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

                  De rechtsgrondslag van dit voorstel is artikel 2, lid 1, VWEU en artikel 91, VWEU.

               •Subsidiariteit (bij niet-exclusieve bevoegdheid)

                  Het voorstel valt onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie.

               •Evenredigheid

                  Het doel van het voorstel is krachtens artikel 2, lid 1, VWEU toestemming te geven voor het onderhandelen over en het sluiten van een bilaterale overeenkomst tussen Italië en Zwitserland waarbij cabotage wordt toegestaan tijdens het verlenen van internationale personenvervoerdiensten per touringcar en autobus in de grensgebieden van beide landen. Bijgevolg gaat het voorgestelde besluit van het Europees Parlement en de Raad niet verder dan nodig is om dit doel te bereiken.

               •Keuze van het instrument

                  Cabotagevervoer binnen de Unie door vervoerders uit derde landen die geen houder zijn van een communautaire vergunning overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1073/2009, beïnvloedt de werking van de interne markt voor touringcar- en autobusdiensten als vastgesteld door de wetgever van de Unie bij Verordening (EG) nr. 1073/2009. Daarom moet elke machtiging op grond van artikel 2, lid 1, VWEU worden verleend door de wetgever van de Unie overeenkomstig de wetgevingsprocedure van artikel 91, VWEU. De voorgestelde handeling, vanwege de aard ervan een individuele machtiging, moet worden vastgesteld als reactie op een dienovereenkomstig verzoek van Italië. Zij moet daarom de vorm aannemen van een besluit dat gericht is tot Italië. Bijgevolg is het voorgestelde besluit van het Europees Parlement en de Raad een geschikt instrument om Italië overeenkomstig artikel 2, lid 1, VWEU te machtigen om in deze kwestie op te treden.

               3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

               •Raadpleging van belanghebbenden

                  Dit voorstel is gebaseerd op een verzoek van Italië en heeft uitsluitend betrekking op deze lidstaat. Duitsland heeft een soortgelijk verzoek ingediend, dat aan een parallelle procedure is onderworpen.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  Dit voorstel heeft geen gevolgen voor de begroting van de Unie.

               2019/0108 (COD)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

               tot machtiging van Italië om te onderhandelen en een overeenkomst te sluiten met Zwitserland waarbij cabotage wordt toegestaan in het internationale personenvervoer over de weg per touringcar en autobus in de grensgebieden van beide landen

               HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 2, lid 1, en artikel 91,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,

               Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité
                  5
               ,

               Gezien het advies van het Comité van de Regio's
                  6
               ,

               Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Overeenkomstig artikel 20, lid 1, van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake het goederen- en personenvervoer per spoor en over de weg
                  7
                (hierna "de EU-overeenkomst") is personenvervoer met touringcars en autobussen tussen twee punten op het grondgebied van dezelfde overeenkomstsluitende partij door vervoerders die op het grondgebied van de andere overeenkomstsluitende partij zijn gevestigd ("cabotage") niet toegestaan.

               (2)Overeenkomstig artikel 20, lid 2, van de EU-overeenkomst kunnen bestaande cabotagerechten die voortvloeien uit bilaterale overeenkomsten tussen de lidstaten van de Unie en Zwitserland die van kracht waren toen de EU-overeenkomst werd gesloten, namelijk op 21 juni 1999, verder worden uitgeoefend mits er geen discriminatie tussen in de Unie gevestigde vervoerders en geen concurrentievervalsing is. Italië heeft geen bilaterale overeenkomst met Zwitserland waarbij cabotage wordt toegestaan tijdens het verlenen van personenvervoerdiensten per touringcar en autobus tussen beide landen. Daarom behoort het recht om dergelijke activiteiten uit te voeren als gevolg van de mogelijke sluiting van een dergelijke overeenkomst niet tot de rechten die vallen onder artikel 20, lid 2, van de EU-overeenkomst.

               (3)Internationale verbintenissen op grond waarvan vervoerders uit Zwitserland cabotage mogen verrichten binnen de Unie kunnen gevolgen hebben voor artikel 20 van de EU-overeenkomst, voor zover die bepaling dergelijke activiteiten niet toestaat.

               (4)Bovendien mag volgens Verordening (EG) nr. 1073/2009
                  8
                cabotage binnen de Unie onder bepaalde voorwaarden uitsluitend worden verricht door vervoerders die houder zijn van een communautaire vergunning. Internationale verbintenissen op grond waarvan vervoerders uit derde landen die geen houder zijn van een dergelijke vergunning activiteiten van die aard mogen uitvoeren, kunnen gevolgen hebben voor die verordening.

               (5)Bijgevolg vallen dergelijke verbintenissen onder de exclusieve externe bevoegdheid van de Unie. De lidstaten mogen alleen over dergelijke verbintenissen onderhandelen of deze aangaan als zij daartoe door de Unie zijn gemachtigd overeenkomstig artikel 2, lid 1, VWEU.

               (6)Cabotagevervoer binnen de Unie door vervoerders uit derde landen die geen houder zijn van een communautaire vergunning overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1073/2009, beïnvloedt de werking van de interne markt voor touringcar- en autobusdiensten als vastgesteld door de wetgever van de Unie bij Verordening (EG) nr. 1073/2009. Daarom moet elke machtiging op grond van artikel 2, lid 1, VWEU worden verleend door de wetgever van de Unie overeenkomstig de wetgevingsprocedure van artikel 91, VWEU.

               (7)In een brief van 7 februari 2018 heeft Italië de Unie verzocht het te machtigen om met Zwitserland een overeenkomst te sluiten waarbij cabotage wordt toegestaan tijdens het verlenen van internationale personenvervoerdiensten per touringcar en autobus in de grensgebieden van beide landen.

               (8)Cabotage maakt de diensten economisch efficiënter omdat de benuttingsgraad van de voertuigen wordt verhoogd. Het is daarom aangewezen dergelijke activiteiten toe te staan tijdens het verlenen van internationale personenvervoerdiensten per touringcar en autobus in de respectieve grensgebieden van Zwitserland en Italië. Dit kan de nauwe integratie van deze grensregio's verder versterken.

               (9)Om te waarborgen dat de desbetreffende cabotageverrichtingen de werking van de interne markt voor touringcar- en busdiensten, als vastgesteld in Verordening (EG) nr. 1073/2009, niet al te sterk wijzigen, mag de toestemming alleen worden gegeven op voorwaarde dat er geen discriminatie tussen in de Unie gevestigde vervoerders en geen concurrentievervalsing is.

               (10)Om dezelfde reden mag cabotage in de grensregio's van Italië alleen worden toegestaan tijdens het verlenen van touringcar- en autobusdiensten tussen Italië en Zwitserland. Daartoe moeten de grensgebieden van Italië in de zin van dit besluit op zodanige wijze worden vastgesteld dat rekening wordt gehouden met de werking van Verordening (EG) nr. 1073/2019, terwijl tegelijk de efficiëntie van de desbetreffende verrichtingen kan worden verhoogd,

               HEBBEN HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Italië wordt hierbij gemachtigd om te onderhandelen en een overeenkomst te sluiten met Zwitserland waarbij cabotage in de respectieve grensgebieden van Italië en Zwitserland wordt toegestaan tijdens het verlenen van touringcar- en busdiensten tussen beide landen, mits er geen discriminatie tussen in de Unie gevestigde vervoerders en geen concurrentievervalsing is.

               Als grensgebieden van Italië in de zin van het eerste lid worden beschouwd de regio's Piemonte en Lombardije en de autonome regio's Valle d'Aosta en Trentino-Alto Adige.

               Artikel 2

               Italië stelt de Commissie in kennis van de sluiting van een overeenkomst krachtens artikel 1 van dit besluit en van de tekst van die overeenkomst. De Commissie stelt de Raad en het Europees Parlement daarvan in kennis.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot de Italiaanse Republiek.

               Gedaan te Brussel,

                  Voor het Europees Parlement
                        Voor de Raad

                  De voorzitter
                        De voorzitter

                     (1)

                        Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake het goederen- en personenvervoer per spoor en over de weg (PB L 114 van 30.4.2002, blz. 91).

                     (2)

                        Hoewel in de laatste zin van artikel 20, lid 2, van de EU-overeenkomst wordt aangegeven dat de overeenkomstige rechten worden opgesomd in bijlage 8 bij die overeenkomst, bevat bijlage 8 momenteel alleen rechten voor personenvervoer in het kader van driehoeksvervoer (krachtens artikel 19, lid 2, van de EU-overeenkomst) en geen cabotagerechten.

                     In 2007 heeft Frankrijk zijn bilaterale overeenkomst inzake wegvervoer met Zwitserland uit 1951 gewijzigd om cabotage in de grensgebieden van beide landen mogelijk te maken tijdens het verlenen van geregelde grensoverschrijdende diensten tussen de twee landen. Frankrijk is op dit moment het enige land dat met Zwitserland een overeenkomst heeft voor cabotage in het personenvervoer over de weg per touringcar en autobus.

                     (3)

                        Verordening (EG) nr. 1073/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor toegang tot de internationale markt voor touringcar- en autobusdiensten en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 561/2006 (PB L 300 van 14.11.2009, blz. 88).

                     (4)

                        Zie voor een soortgelijke situatie Advies 2/15 van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 16 mei 2017, EU:C:2017:376, punten 189 en 190.

                     (5)

                        PB C , , blz. .

                     (6)

                        PB C , , blz. .

                     (7)

                        PB L 114 van 30.4.2002, blz. 91.

                     (8)

                        PB L 300 van 14.11.2009, blz. 88.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 9.7.2019
            COM(2019) 298 final
            2019/0143(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            over het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen tijdens de schriftelijke procedure die door het comité van technische deskundigen van de Intergouvernementele organisatie voor het internationale spoorwegvervoer (OTIF) zal worden opgestart voor de aanneming van wijzigingen van de NVR en UTP TAF

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               De 12e vergadering van het Comité van technische deskundigen (CTE) van de Intergouvernementele organisatie voor het internationale spoorwegvervoer (OTIF) vindt plaats op 12 en 13 juni 2019 in Bern. Op de agenda van de vergadering staan:

               –een voorstel voor een besluit tot wijziging van het OTIF-register – de nationale voertuigregisters (NVR); en

               –een voorstel voor een besluit tot wijziging van bijlage 1 bij de eenvormige technische voorschriften – telematicatoepassingen voor het goederenvervoer (UTP TAF).

               (a)De huidige NVR-specificaties die op grond van de OTIF-regels van toepassing zijn, zijn gelijkwaardig aan die van Beschikking 2007/756/EG
                  1
                van de Commissie.

               In het kader van het vierde spoorwegpakket heeft de Commissie Uitvoeringsbesluit (EU) 2018/1614
                  2
                vastgesteld; dat besluit voorziet in bijgewerkte specificaties voor de nationale EU-voertuigregisters en in specificaties voor het Europees voertuigregister (EVR), dat de nationale voertuigregisters van de EU vanaf 2021 zal vervangen. Beschikking 2007/756/EG van de Commissie wordt ingetrokken.

               Het besluit van het CTE heeft tot doel het NVR te wijzigen om de gelijkwaardigheid daarvan met Uitvoeringsbesluit (EU) 2018/1614 van de Commissie te handhaven.

               (b)De uniforme technische voorschriften (UTP) van de OTIF zijn een reeks technische specificaties die zijn ontleend aan de beginselen, doelstellingen en procedures van het Cotif voor de bouw en exploitatie van spoorwegmaterieel, met als doel maximale interoperabiliteit tot stand te brengen. In dat opzicht zijn de UTP's van de OTIF gelijkwaardig aan de technische specificaties voor interoperabiliteit (TSI's) van de EU.

               In de UTP TAF zijn fundamentele en aanvullende eisen vastgesteld met betrekking tot het communicatieproces tussen spoorwegondernemingen en infrastructuurbeheerders, databanken voor het traceren van trein- en wagonbewegingen en de informatie die moet worden verstrekt aan klanten van het goederenvervoer, zonder welke het subsysteem TAF niet kan functioneren. Zij zijn op dit moment gelijkwaardig aan de TSI TAF als gespecificeerd in Verordening (EU) nr. 1305/2014
                  3
                van de Commissie en Uitvoeringsverordening (EU) 2018/278
                  4
                van de Commissie.

               De Commissie heeft op 27 mei 2019
                  5
                een wijziging van Verordening (EU) nr. 1305/2014 vastgesteld.

               Dit besluit tot wijziging van de UTP TAF heeft tot doel de gelijkwaardigheid met Verordening (EU) nr. 1305/2014 van de Commissie, zoals recentelijk gewijzigd, te handhaven.

               Het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen ten aanzien van de bovengenoemde besluiten die door het CTE moeten worden genomen, moet krachtens artikel 218, lid 9, VWEU worden vastgesteld middels een besluit van de Raad.

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.Het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer (Cotif)

               Het Cotif is de wettelijke oprichtingsakte van de OTIF. Volgens artikel 2, lid 1, heeft het Cotif als doelstelling het internationale spoorverkeer in alle opzichten te bevorderen, te verbeteren en te vereenvoudigen, met name door eenvormige rechtsstelsels voor het internationaal spoorverkeer in te stellen. Het Cotif regelt ook de werking van de OTIF, haar doelstellingen en bevoegdheden, de betrekkingen met de verdragsluitende landen en de activiteiten in het algemeen.

               Het Cotif betreft spoorwegwetgeving inzake een aantal wettelijke en technische aangelegenheden en is in twee delen verdeeld: het verdrag zelf, dat de werking van de OTIF regelt, en acht aanhangsels (met inbegrip van een nieuw aanhangsel H dat zal worden vastgesteld tijdens de 13e algemene vergadering van de OTIF), waarin eenvormige spoorwegwetgeving is vastgesteld:

               –Aanhangsel A – Overeenkomst van internationaal spoorwegvervoer van reizigers (CIV)

               –Aanhangsel B – Overeenkomst van internationaal spoorwegvervoer van goederen (CIM)

               –Aanhangsel C – Internationaal spoorwegvervoer van gevaarlijke goederen (RID)

               –Aanhangsel D – Overeenkomst inzake het gebruik van voertuigen in het internationale spoorwegverkeer (CUV)

               –Aanhangsel E – Overeenkomst inzake het gebruik van infrastructuur in het internationale spoorwegverkeer (CUI)

               –Aanhangsel F – Uniforme Regelen betreffende de verbindendverklaring van technische normen en de aanneming van uniforme technische voorschriften die van toepassing zijn op spoorwegmaterieel bestemd voor gebruik in internationaal verkeer (APTU UR)

               –Aanhangsel G – Uniforme Regelen betreffende de technische toelating van spoorwegmaterieel dat wordt gebruikt in internationaal verkeer (ATMF UR)

               –Aanhangsel H – Uniforme Regelen betreffende de veilige exploitatie van treinen in internationaal verkeer (EST UR)

               Op grond van de aanhangsels F en G van het Cotif zijn er 12 UTP's voor de technische interoperabiliteit.

               Het Cotif geldt in 46 landen, waaronder alle lidstaten van de EU met uitzondering van Malta en Cyprus.

               2.2.De Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Intergouvernementele Organisatie voor het internationale spoorwegvervoer (OTIF)

               Besluit 2013/103/EU
                  6
                betreffende de ondertekening en sluiting van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Intergouvernementele Organisatie voor het internationale spoorwegvervoer tot toetreding van de Europese Unie tot het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer (Cotif) van 9 mei 1980, als gewijzigd bij het Protocol van Vilnius van 3 juni 1999, is door de Raad vastgesteld op 16 juni 2011. De overeenkomst is op 1 juli 2011 in werking getreden.

               De Unie en al haar lidstaten, met uitzondering van Cyprus en Malta, zijn partij bij de overeenkomst. In Besluit 2013/103/EU is bepaald dat de Unie in alle vergaderingen van de OTIF wordt vertegenwoordigd door de Commissie. Dat besluit bevat ook een verklaring van de Unie betreffende de uitoefening van bevoegdheden (bijlage I) en een interne regeling voor de Raad, de lidstaten en de Commissie in procedures in het kader van de OTIF (bijlage III).

               2.3.Het comité van technische deskundigen van de OTIF

               Het CTE is een orgaan van de OTIF dat is ingesteld bij artikel 8 van het Cotif. Het bestaat uit de lidstaten van de OTIF die de aanhangsels F en G (APTU, ATMF) van het Cotif toepassen.

               Het CTE is bevoegd voor interoperabiliteit en technische harmonisatie in de spoorwegsector en voor technische goedkeuringsprocedures. Het ontwikkelt de aanhangsels APTU en ATMF en de Uniforme Regelen, die van toepassing zijn op spoorwegmaterieel dat wordt gebruikt in het internationaal verkeer, en die met name betrekking hebben op:

               ·de vaststelling van technische voorschriften voor voertuigen en infrastructuur en de validering van normen;

               ·procedures voor de beoordeling van de conformiteit van voertuigen;

               ·bepalingen inzake het onderhoud van voertuigen;

               ·verantwoordelijkheden voor de samenstelling van treinen en het veilig gebruik van voertuigen;

               ·bepalingen inzake risico-evaluatie en -beoordeling;

               ·specificaties voor registers.

               Het CTE heeft momenteel een permanente werkgroep (WG TECH), die de besluiten van het comité voorbereidt.

               2.4.Vaststelling van besluiten door het CTE

               De gewone aannemingsprocedure voor UTP's is bepaald in de artikelen 6 en 8 van APTU en kan ongeveer anderhalf jaar in beslag nemen.

               2.5.De beoogde handelingen die via de schriftelijke procedure door het CTE van de OTIF moeten worden vastgesteld

               Het CTE heeft voorgesteld de volgende wijzigingen via schriftelijke procedure aan te nemen:

               –een voorstel voor een besluit tot wijziging van het NVR; en

               –een voorstel voor een besluit tot wijziging van bijlage 1 bij de UTP TAF.

               2.5.1.Wijziging van de specificaties van het NVR

               Het besluit van het CTE heeft tot doel het NVR te wijzigen om de gelijkwaardigheid daarvan met Uitvoeringsbesluit (EU) 2018/1614 van de Commissie te handhaven.

               Daartoe voorziet dit besluit in wijzigingen inzake de procedures in verband met de registers en de registraties. De wijzigingen hebben geen betrekking op de NVR-software of zijn werking.

               Samengevat worden de volgende wijzigingen voorgesteld:

               ·invoering van een nieuwe verplichting voor verdragsluitende staten van buiten de EU om de secretaris-generaal van de OTIF in kennis te stellen van de contactgegevens van de registratie-entiteiten, die vervolgens door de secretaris-generaal van de OTIF worden gepubliceerd (nieuw punt 2.3);

               ·invoering van een termijn (20 werkdagen) voor de registratie van de wijzigingen in het NVR (in punt 3.2.3);

               ·verdere verduidelijking van het proces van aanvullende registratie voor voertuigen die niet in het NVR zijn opgenomen en koppeling aan het Europees centraal virtueel voertuigregister (ECVVR) (3.2.5);

               ·verdere verduidelijking van de wijze waarop een registratie tussen de NVR’s kan worden overgedragen en waarop een Europees voertuignummer (EVN) kan worden veranderd (3.2.6);

               ·bijwerking van de tabellen met toegangsrechten (3.3) en de lijst van geharmoniseerde beperkingscodes (aanhangsel 1 — beperkingscodes);

               ·actualisering van de structuur en inhoud van het Europees identificatienummer (EIN) [aanhangsel 2: landcode (veld 1) en documenttype (veld 2)];

               ·redactionele wijzigingen in de gehele tekst.

               Overeenkomstig artikel 20, § 1, onder e), van het Cotif en artikel 13, §§ 1, 4 en 5, van de uniforme regelen van ATMF is het CTE bevoegd om besluiten te nemen over deze wijzigingen.

               2.5.2.Wijziging van de UTP TAF

               Dit besluit tot wijziging van de UTP TAF heeft tot doel de gelijkwaardigheid met de TAF TSI als vastgesteld bij Verordening (EU) nr. 1305/2014 van de Commissie, zoals recentelijk gewijzigd, te handhaven.

               Net als in de TSI TAF wordt in de UTP TAF verwezen naar technische documenten die op de website van het Spoorwegbureau van de Europese Unie worden gepubliceerd en regelmatig worden bijgewerkt (doorgaans minstens één keer per jaar). De jongste actualiseringen van die technische documenten omvatten kleine aanpassingen in verband met de vorm van gegevens en berichten voor de uitwisseling van informatie tussen spoorwegondernemingen en infrastructuurbeheerders.

               Aangezien wijzigingen van die verwijzingen formeel een wijziging van de UTP TAF vormen, moeten zij het voorwerp uitmaken van een besluit van het CTE overeenkomstig artikel 20, § 1, onder b), van het Cotif en artikel 6 APTU.

               De beoogde handelingen zullen juridisch bindend zijn voor de lidstaten van de OTIF en de organisaties voor regionale economische integratie die tot het Cotif zijn toegetreden, met name de Europese Unie.

               2.6.Bevoegdheid van de Unie en stemrecht

               In artikel 6 van de overeenkomst tussen de EU en de OTIF is het volgende bepaald:

               "1. Met betrekking tot besluiten ter zake waarvan de Unie uitsluitende bevoegdheid bezit, oefent de Unie het stemrecht uit dat haar lidstaten krachtens het verdrag hebben.

               2. Met betrekking tot besluiten omtrent zaken waarin de Unie met de lidstaten bevoegdheid deelt, wordt door de Unie of door haar lidstaten gestemd.

               3. Onverminderd het bepaalde in artikel 26, lid 7, van het verdrag is het aantal stemmen waarover de Unie beschikt, gelijk aan dat van haar lidstaten die tevens partij bij het verdrag zijn. Bij stemming door de Unie stemmen haar lidstaten niet."

               Volgens het Unierecht geniet de Unie uitsluitende bevoegdheid inzake spoorvervoer in de gevallen waarin het Cotif, of de op grond daarvan vastgestelde regelgeving, het bestaande Unierecht kan aantasten of de strekking daarvan kan wijzigen. De aanneming van dergelijke wijzigingen zal duidelijke gevolgen voor het Unierecht hebben omdat de maatregel tot doel heeft het NVR en de UTP TAF in overeenstemming te brengen met respectievelijk Uitvoeringsbesluit (EU) 2018/1614 van de Commissie en Verordening (EU) nr. 1305/2014 van de Commissie, als laatstelijk gewijzigd.

               Aangezien de Unie de exclusieve bevoegdheid bezit voor aangelegenheden die onder de twee bovengenoemde CTE-besluiten vallen, oefent de Unie, vertegenwoordigd door de Commissie, de stemrechten uit met betrekking tot de aanneming van die twee besluiten.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               Om alle voornoemde redenen moet de Unie vóór stemmen.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van "de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst".

               Artikel 218, lid 9, VWEU is van toepassing ongeacht of de Unie lid is van het betrokken lichaam of partij is bij de betrokken overeenkomst
                  7
               .

               Het begrip "handelingen met rechtsgevolgen" omvat handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die een "beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  8
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De door het CTE aan te nemen handelingen zijn handelingen met rechtsgevolgen. De beoogde handelingen hebben rechtsgevolgen aangezien zij het rechtskader van de OTIF wijzigen door de UTP's van het Cotif in overeenstemming te brengen met de TSI's van de EU voor subsystemen en bindend zijn voor de Unie.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU te nemen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de geplande handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt moet worden ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of overwegende component, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU te nemen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is gelet op de hoofddoelstelling of de overwegende component.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De hoofddoelstelling en de inhoud van de geplande handeling hebben betrekking op het spoorvervoer.

               De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 91 VWEU.

               4.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 91 VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               2019/0143 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               over het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen tijdens de schriftelijke procedure die door het comité van technische deskundigen van de Intergouvernementele organisatie voor het internationale spoorwegvervoer (OTIF) zal worden opgestart voor de aanneming van wijzigingen van de NVR en UTP TAF

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 91 in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Overeenkomstig Besluit 2013/103/EU
                  9
                van de Raad is de Unie toegetreden tot het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer van 9 mei 1980, als gewijzigd door het protocol van Vilnius van 3 juni 1999 (het "Cotif").

               (2)Alle lidstaten, met uitzondering van Cyprus en Malta, zijn partij bij het Cotif.

               (3)Bij artikel 8 van het Cotif is het comité van technische deskundigen ("CTE") van de Intergouvernementele organisatie voor het internationale spoorwegvervoer (OTIF) opgericht. Overeenkomstig artikel 20, lid 1, onder e), van het Cotif en artikel 13, leden 1, 4 en 5, van aanhangsel G (ATMF), is het CTE bevoegd om besluiten te nemen over de vaststelling of wijziging van het OTIF-registersysteem — rollend materieel nationale voertuigregisters (NVR). Overeenkomstig artikel 20, lid 1, onder b), van het Cotif en artikel 6 van aanhangsel F (APTU) is het CTE bevoegd om besluiten te nemen over de aanneming van eenvormige technische voorschriften – telematicatoepassingen voor goederenvervoer (UTP TAF) of over bepalingen tot wijziging van een UTP op grond van aanhangsel F (APTU) en aanhangsel G (ATMF) van het Cotif.

               (4)Het CTE zal via de schriftelijke procedure een voorstel aannemen voor een besluit tot wijziging van de NVR-specificaties en een voorstel voor een besluit tot wijziging van bijlage 1 bij de UTP TAF.

               (5)Het is passend het standpunt te bepalen dat namens de Unie in het CTE moet worden ingenomen, aangezien de voorgestelde wijzigingen voor de Unie bindend zullen zijn.

               (6)Het doel van deze wijzigingen is het NVR en de UTP TAF in overeenstemming te brengen met respectievelijk Uitvoeringsbesluit (EU) 2018/1614
                  10
                van de Commissie en Uitvoeringsverordening (EU) 2019/778
                  11
                van de Commissie.

               (7)De voorgestelde wijzigingen zijn in overeenstemming met het recht en de strategische doelstellingen van de Unie, doordat ze bijdragen tot de aanpassing van de wetgeving van de OTIF aan de gelijkwaardige bepalingen van de Unie, en moeten daarom door de Unie worden gesteund,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het namens de Unie in te nemen standpunt in de schriftelijke procedure die door het Comité van technische deskundigen van het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer van 9 mei 1980 zal worden opgestart over de wijzigingen in het NVR en van bijlage 1 bij de UTP TAF, is het volgende:

               1.te stemmen voor de door het CTE voorgestelde amendementen op het NVR, zoals vermeld in CTE-werkdocument TECH-19001-CTE12-5.1.

               2.te stemmen voor de door het CTE voorgestelde amendement van de UTP-TAF, zoals vermeld in CTE-Document TECH-18037-CTE12-5.2.

               Artikel 3

               Het besluit van het comité van technische deskundigen wordt na de vaststelling ervan bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie, met vermelding van de datum van inwerkingtreding.

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Beschikking 2007/756/EG van de Commissie van 9 november 2007 tot vaststelling van de gemeenschappelijke specificatie van het nationaal voertuigregister als bedoeld in de artikelen 14, leden 4 en 5, van de Richtlijnen 96/48/EG en 2001/16/EG (PB L 305 van 23.11.2007, blz. 30).

                     (2)

                        Uitvoeringsbesluit (EU) 2018/1614 van de Commissie van 25 oktober 2018 tot vaststelling van specificaties voor de voertuigregisters die zijn vermeld in artikel 47 van Richtlijn (EU) 2016/797 van het Europees Parlement en de Raad en tot wijziging en intrekking van Beschikking 2007/756/EG van de Commissie (PB L 268 van 26.10.2018, blz. 53).

                     (3)

                        Verordening (EU) nr. 1305/2014 van de Commissie van 11 december 2014 betreffende de technische specificatie inzake interoperabiliteit van het subsysteem telematicatoepassingen voor goederenvervoer van het spoorwegsysteem in de Europese Unie (PB L 356 van 12.12.2014, blz. 438).

                     (4)

                        Uitvoeringsverordening (EU) 2018/278 van de Commissie van 23 februari 2018 tot wijziging van de bijlage bij Verordening (EU) nr. 1305/2014 betreffende de berichtenstructuur, het data- en berichtenmodel en de exploitatiedatabank wagons en intermodale eenheden en tot vaststelling van een IT-norm voor de communicatielaag van de gemeenschappelijke interface (PB L 54 van 24.2.2018, blz. 11).

                     (5)

                        Uitvoeringsverordening (EU) 2019/778 van de Commissie van 16 mei 2019 tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1305/2014 van de Commissie wat betreft veranderingsbeheer (PB L 139I van 27.5.2019, blz. 356).

                     (6)

                        Besluit 2013/103/EU van de Raad van 16 juni 2011 betreffende de ondertekening en sluiting van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Intergouvernementele Organisatie voor het internationale spoorwegvervoer tot toetreding van de Europese Unie tot het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer (Cotif) van 9 mei 1980, als gewijzigd bij het Protocol van Vilnius van 3 juni 1999 (PB L 51 van 23.2.2013, blz. 1).

                     (7)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punt 64.

                     (8)

                        Arrest van het Hof van 7 oktober 2014, Bondsrepubliek Duitsland tegen Raad van de Europese Unie, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 t.e.m. 64.

                     (9)

                        Besluit 2013/103/EU van de Raad van 16 juni 2011 betreffende de ondertekening en sluiting van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Intergouvernementele Organisatie voor het internationale spoorwegvervoer tot toetreding van de Europese Unie tot het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer (Cotif) van 9 mei 1980, zoals gewijzigd bij het Protocol van Vilnius van 3 juni 1999 (PB L 51 van 23.2.2013, blz. 1).

                     (10)

                        Uitvoeringsbesluit (EU) 2018/1614 van de Commissie van 25 oktober 2018 tot wijziging en intrekking van Beschikking 2007/756/EG van de Commissie (PB L 268 van 26.10.2018, blz. 53).

                     (11)

                        Uitvoeringsverordening (EU) 2019/778 van de Commissie van 16 mei 2019 tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1305/2014 van de Commissie wat betreft veranderingsbeheer (PB L 139I van 27.5.2019, blz. 356).