				|

		52014PC0528

			Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD tot vaststelling van het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen ten aanzien van bepaalde resoluties waarover moet worden gestemd in het kader van de Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding (OIV) /* COM/2014/0528 final - 2014/0245 (NLE) */

			   	TOELICHTING
ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL
De Internationale Organisatie voor Wijnbouw en
Wijnbereiding (OIV – Organisation internationale de la vigne et du vin) is een
intergouvernementele wetenschappelijke en technische organisatie die werkzaam
is op het gebied van wijnbouw, wijn, dranken op basis van wijn, tafeldruiven,
krenten en rozijnen en andere wijnbouwproducten. De doelstellingen van de OIV
zijn (i) voorlichting geven door middel van publicaties en het organiseren van
evenementen en symposia, (ii) andere internationale organisaties die bij
standaardiseringsactiviteiten betrokken zijn, bijstaan en (iii) bijdragen aan
de internationale harmonisatie van bestaande praktijken en normen. Momenteel
zijn 45 landen lid van de OIV, waaronder 21 lidstaten van de Unie. De Unie is
op dit ogenblik geen lid van de OIV.
Op EU-niveau hebben bepaalde door de OIV
vastgestelde en bekendgemaakte resoluties krachtens Verordening (EU) nr. 1308/2013
van het Parlement en van de Raad van 17 december 2013 houdende een gemeenschappelijke
ordening van de landbouwmarkten (GMO-verordening, PB L 347, blz. 671) gevolgen
voor de wetgeving van de Unie. In de GMO-verordening wordt in de volgende
bepalingen naar resoluties van de OIV verwezen:
-             bepaalde door de OIV vastgestelde
en bekendgemaakte analysemethoden voor het bepalen van de samenstelling van de
wijnbouwproducten waarop de Commissie zich moet baseren tenzij zij
ondoeltreffend of ongeschikt zouden zijn om de door de Unie nagestreefde
doelstelling te verwezenlijken (artikel 80, lid 5, van de GMO-verordening);
-             bepaalde specificaties met
betrekking tot de zuiverheid en de identiteit van de bij oenologische procedés
gebruikte stoffen, waardoor de door de OIV vastgestelde en bekendgemaakte
regels ipso facto ter zake bindend worden in de EU (artikel 9 van Verordening
(EG) nr. 606/2009 van de Commissie van 10 juli 2009 tot vaststelling van
uitvoeringsbepalingen voor Verordening (EG) nr. 479/2008 van de Raad, wat
betreft de wijncategorieën, de oenologische procedés en de daarvoor geldende
beperkingen (PB L 193, blz. 1);
-             de door de OIV vastgestelde en
bekendgemaakte oenologische procedés waarmee de Commissie rekening moet houden
wanneer zij dergelijke procedés toestaat (artikel 80, lid 3, onder a), van de
GMO-verordening); en
-             diezelfde oenologische procedés
wanneer deze, voorafgaand aan de toestemming ervan uit hoofde van artikel 80,
lid 3, van de GMO-verordening, voor de productie van wijnen in derde landen
worden gebruikt (artikel 90, lid 2, van de GMO-verordening).
Daarnaast hebben bepaalde door de OIV
vastgestelde en bekendgemaakte resoluties krachtens Verordening (EG) nr. 2870/2000
van de Commissie van 19 december 2000 tot vaststelling van communautaire
referentiemethoden voor de analyse van gedistilleerde dranken (PB L 333, blz. 20)
gevolgen voor de wetgeving van de Unie. In artikel 3 van Verordening (EG)
nr. 2870/2000 wordt verwezen naar resoluties van de OIV wanneer voor de
detectie en kwantificering van stoffen in een bepaalde gedistilleerde drank
geen communautaire referentieanalysemethoden zijn vastgesteld.
In het licht van de besprekingen die zijn
gevoerd in de groepen deskundigen die bijeengekomen waren om de Algemene
Vergadering van de OIV voor te bereiden, kan worden verwacht dat de volgende
resoluties, die rechtsgevolgen hebben voor het acquis van de Unie, ter
goedkeuring op de agenda van de Algemene Vergadering zullen staan:
-             Bij de ontwerpresolutie OENO-TECHNO
12-504 wordt een  nieuw oenologisch procedé vastgesteld. Overeenkomstig artikel
80, lid 3, onder a), en artikel 90, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1308/2013
zal deze resolutie gevolgen hebben voor het acquis.
-             Bij de ontwerpresolutie OENO-SCMA 03-262
worden de specificaties met betrekking tot de zuiverheid en de identiteit van
een bij een oenologisch procedé gebruikte stof vastgesteld. Dit oenologisch
procedé is bekendgemaakt en aanbevolen door de OIV op voorwaarde dat de
specificaties van de gebruikte stof worden vastgesteld. (Internationale Code
van oenologische procedés van de OIV, § 2.1.20 en § 3.4.14). Overeenkomstig
artikel 80, lid 3, onder a), en artikel 90, lid 2, van Verordening (EU)
nr. 1308/2013, en artikel 9 van Verordening (EG) nr. 606/2009 van de
Commissie zal deze resolutie gevolgen hebben voor het acquis.
-             Bij de ontwerpresoluties OENO-SCMA 10-457,
10-458, 11-480, en 12-512 worden analysemethoden vastgesteld. Overeenkomstig
artikel 80, lid 3, onder a), en lid 5, van Verordening (EU) nr. 1308/2013
zullen deze resoluties gevolgen hebben voor het acquis.
Wetenschappelijke en technische deskundigen van
de wijnsector hebben de bovengenoemde resoluties uitvoerig besproken. Deze
resoluties dragen bij aan de internationale harmonisatie van de wijnnormen en
zullen een kader bieden voor eerlijke concurrentie in de handel in
wijnbouwproducten. Daarom moeten zij worden gesteund.
Net als in het verleden kan worden verwacht
dat de agenda van de Algemene Vergadering van de OIV nog zal worden aangepast
en dat daaraan nog andere resoluties zullen worden toegevoegd die van invloed
zijn op het acquis. Om de efficiëntie van de werkzaamheden van de Algemene
Vergadering te garanderen en tegelijk de bepalingen van de Verdragen na te
leven, zal de Commissie dit voorstel tijdig aanvullen en/of wijzigen om de Raad
in staat te stellen ook ten aanzien van die resoluties te bepalen welk
standpunt moet worden ingenomen.
2014/0245 (NLE)
Voorstel voor een
BESLUIT VAN DE RAAD
tot vaststelling van het standpunt dat namens
de Europese Unie moet worden ingenomen ten aanzien van bepaalde resoluties
waarover moet worden gestemd in het kader van de Internationale Organisatie
voor Wijnbouw en Wijnbereiding (OIV)
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 43, in samenhang met artikel 218, lid 9,
Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)       De Internationale Organisatie
voor Wijnbouw en Wijnbereiding (OIV – Organisation internationale de la vigne
et du vin) is een intergouvernementele wetenschappelijke en technische
organisatie die werkzaam is op het gebied van wijnbouw, wijn, dranken op basis
van wijn, tafeldruiven, krenten en rozijnen en andere wijnbouwproducten. De
doelstellingen van de OIV zijn (i) voorlichting geven door middel van
publicaties en het organiseren van evenementen en symposia, (ii) andere
internationale organisaties die bij standaardiseringsactiviteiten betrokken
zijn, bijstaan en (iii) bijdragen aan de internationale harmonisatie van
bestaande praktijken en normen. Momenteel zijn 45 landen lid van de OIV,
waaronder 21 lidstaten van de Unie. De Unie is op dit ogenblik geen lid van de
OIV.
(2)       Op EU-niveau hebben bepaalde
door de OIV vastgestelde en bekendgemaakte resoluties krachtens Verordening
(EU) nr. 1308/2013 van het Parlement en van de Raad[1] gevolgen voor de
wetgeving van de Unie. In de GMO-verordening wordt in de volgende bepalingen
naar resoluties van de OIV verwezen:
-        bepaalde door de OIV vastgestelde en
bekendgemaakte analysemethoden voor het bepalen van de samenstelling van de
wijnbouwproducten waarop de Commissie zich moet baseren tenzij zij
ondoeltreffend of ongeschikt zouden zijn om de door de Unie nagestreefde
doelstelling te verwezenlijken (artikel 80, lid 5, van de GMO-verordening);
-        bepaalde specificaties met betrekking
tot de zuiverheid en de identiteit van de bij oenologische procedés gebruikte
stoffen, waardoor de door de OIV vastgestelde en bekendgemaakte regels ipso
facto ter zake bindend worden in de EU (artikel 9 van Verordening (EG) nr. 606/2009
van de Commissie[2];
-        de door de OIV vastgestelde en bekendgemaakte
oenologische procedés waarmee de Commissie rekening moet houden wanneer zij
dergelijke procedés toestaat (artikel 80, lid 3, onder a), van de
GMO-verordening); en
-        diezelfde oenologische procedés wanneer
deze, voorafgaand aan de toestemming ervan uit hoofde van artikel 80, lid 3,
van de GMO-verordening, voor de productie van wijnen in derde landen worden
gebruikt (artikel 90, lid 2 van de GMO-verordening).
(3)       De volgende bijeenkomst van
de Algemene Vergadering van de OIV vindt plaats op 14 november 2014. Daar zal
de Algemene Vergadering resoluties die de vermelde rechtsgevolgen hebben,
onderzoeken en mogelijk goedkeuren.
(4)       Daarom moeten, vóór die
bijeenkomst van de Algemene Vergadering van de OIV, de standpunten worden
bepaald die de lidstaten die lid van de OIV zijn en gezamenlijk in het belang
van de Unie handelen, ten aanzien van deze resoluties moeten innemen in de
Algemene Vergadering van de OIV.
(5)       Bij de ontwerpresolutie
OENO-TECHNO 12-504 wordt een nieuw oenologisch procedé vastgesteld.
Overeenkomstig artikel 80, lid 3, onder a), en artikel 90, lid 2, van
Verordening (EU) nr. 1308/2013 zal deze resolutie gevolgen hebben voor het
acquis.
(6)       Bij de ontwerpresolutie
OENO-SCMA 03-262 worden de specificaties met betrekking tot de zuiverheid en de
identiteit van een bij een oenologisch procedé gebruikte stof vastgesteld. Dit
oenologisch procedé is bekendgemaakt en aanbevolen door de OIV op voorwaarde
dat de specificaties van de gebruikte stof worden vastgesteld. (Internationale
Code van oenologische procedés van de OIV, § 2.1.20 en § 3.4.14).
Overeenkomstig artikel 80, lid 3, onder a), en artikel 90, lid 2, van
Verordening (EU) nr. 1308/2013, en artikel 9 van Verordening (EG) nr. 606/2009
van de Commissie zal deze resolutie gevolgen hebben voor het acquis.
(7)       Bij de ontwerpresoluties
OENO-SCMA 10-457, 10-458, 11-480, en 12-512 worden analysemethoden vastgesteld.
Overeenkomstig artikel 80, lid 3, onder a), en lid 5, van Verordening (EU)
nr. 1308/2013 zal deze resolutie gevolgen hebben voor het acquis.
(8)       Wetenschappelijke en
technische deskundigen van de wijnsector hebben de bovengenoemde resoluties
uitvoerig besproken. Deze resoluties dragen bij aan de internationale
harmonisatie van de wijnnormen en zullen een kader bieden voor eerlijke concurrentie
in de handel in wijnbouwproducten. Daarom moeten zij worden gesteund.
(9)       Om tijdens de
onderhandelingen in de aanloop naar de bijeenkomst van de Algemene Vergadering
van de OIV over de nodige flexibiliteit te beschikken, moeten de lidstaten die lid
van de OIV zijn, worden gemachtigd om met wijzigingen in deze resoluties in te
stemmen voor zover die wijzigingen die resoluties inhoudelijk niet veranderen,
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1
Het standpunt van de Unie tijdens de Algemene
Vergadering van de OIV in 2014 is in overeenstemming met de bijlage bij dit
besluit en wordt uitgedragen door de lidstaten die lid zijn van de OIV en
gezamenlijk in het belang van de Unie handelen.
Artikel 2
1.           Als het in artikel 1 bedoelde
standpunt waarschijnlijk nog zal worden beïnvloed door nieuwe wetenschappelijke
of technische informatie die vóór of tijdens de vergaderingen van de OIV wordt
gepresenteerd, verzoeken de lidstaten die lid van de OIV zijn, om uitstel van
de stemming in de Algemene Vergadering van de OIV totdat de Unie haar standpunt
heeft bepaald op basis van de nieuwe elementen.
2.           De lidstaten die lid van de
OIV zijn en gezamenlijk in het belang van de Unie handelen, kunnen, na
coördinatie, met name ter plaatse, en zonder verder besluit van de Raad tot
vaststelling van het standpunt van de Unie, instemmen met wijzigingen in de
ontwerpresoluties die in de bijlage bij dit besluit zijn vermeld, voor zover
die wijzigingen die resoluties inhoudelijk niet veranderen.
Artikel 3
Dit besluit is
gericht tot de lidstaten.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               Verordening (EU) Nr. 1308/2013 van het Europees
Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van een
gemeenschappelijke ordening van de markten voor landbouwproducten
(GMO-verordening, PB L 347, blz. 671).
[2]               Verordening (EG) nr. 606/2009 van de Commissie van 10
juli 2009 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen voor Verordening (EG) nr. 479/2008
van de Raad, wat betreft de wijncategorieën, de oenologische procedés en de
daarvoor geldende beperkingen (PB L 193, blz. 1).
BIJLAGE
De lidstaten die gezamenlijk in het belang van
de Unie handelen, verlenen, onder voorbehoud van eventuele toekomstige
herzieningen in het licht van nieuwe ontwikkelingen, uitsluitend steun aan de
volgende ontwerpresoluties in stap 7 die betrekking hebben op analysemethoden
voor het bepalen van de samenstelling van wijnbouwproducten, op specificaties
betreffende de zuiverheid en de identiteit van de bij de oenologische procedés
gebruikte stoffen en op oenologische procedés:
OENO-TECHNO 12-504, behandeling van wijnen met
behulp van een membraantechnologie in combinatie met actieve kool om de
overmaat aan 4-ethylfenol en 4-ethylguajacol te beperken;
OENO-SCMA 03-262, adsorberende copolymeren
PVI/PVP – CODEX;
OENO-SCMA 10-457, methode voor de vaststelling
van biogene aminen in wijn door hogedrukvloeistofchromatografie met
fotodiode-arraydetectie;
OENO-SCMA 10-458, bepaling van lysozym in wijn
met behulp van hogedrukvloeistofchromatografie;
OENO-SCMA 11-480, bepaling van het
methanolgehalte in wijn met behulp van gaschromatografie;
OENO-SCMA 12-512, bepaling van de
koolstofisotopenverhouding 13C/12C van CO2 in
mousserende wijnen: methode met behulp van isotopenmassaspectrometrie(IRMS) –
wijziging.


Belangrijke juridische mededeling

|

52007PC0816

Voorstel voor een beschikking van de Raad tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met de genetisch gemodificeerde mais MON863xMON810xNK603 (MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6xMON-ØØ6Ø3-6) overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad  /* COM/2007/0816 def. */

	[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |Brussel, 18.12.2007COM(2007) 816 definitiefVoorstel voor eenBESCHIKKING VAN DE RAADtot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met de genetisch gemodificeerde mais MON863xMON810xNK603 (MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6xMON-ØØ6Ø3-6) overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad(Alleen de tekst in de Franse en de Nederlandse taal is authentiek)(door de Commissie ingediend)TOELICHTINGHet bijgevoegde voorstel voor een beschikking van de Raad betreft levensmiddelen en diervoeders die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met de genetisch gemodificeerde mais MON863xMON810xNK603, waarvoor op 2 november 2004 door Monsanto Europe N.V. bij de bevoegde instanties van België een verzoek voor het in de handel brengen is ingediend uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1829/2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders.Het bijgevoegde voorstel heeft ook betrekking op het in de handel brengen van andere producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit mais MON863xMON810xNK603 voor dezelfde gebruiksdoeleinden als andere mais, met uitzondering van de teelt.Op 31 maart 2006 heeft de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) overeenkomstig de artikelen 6 en 18 van Verordening (EG) nr. 1829/2003 een gunstig advies uitgebracht en geconcludeerd dat het onwaarschijnlijk is dat het in de handel brengen van producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met mais MON863xMON810xNK603 zoals beschreven in de aanvraag schadelijke gevolgen voor de gezondheid van mens of dier of voor het milieu zal hebben[1].In oktober 2006 heeft de EFSA nadere bijzonderheden bekendgemaakt over de wijze waarop in haar advies rekening is gehouden met de opmerkingen van de bevoegde instanties van de lidstaten.Op 13 april 2007 heeft de EFSA nogmaals bevestigd dat het gebruik van het nptII -gen als selecteerbare marker in genetisch gemodificeerde planten geen risico voor de gezondheid van mens en dier en voor het milieu zal hebben.Op 28 juni 2007 heeft de EFSA naar aanleiding van een wetenschappelijke publicatie over een nieuwe analyse van de 90-dagenstudie met ratten betreffende MON 863 waarin vraagtekens geplaatst werden bij de veiligheid van MON 863, haar eerdere gunstige veiligheidsbeoordeling van MON 863-mais bevestigd.Tegen deze achtergrond is op 10 oktober 2007 een ontwerpbeschikking van de Commissie tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met de genetisch gemodificeerde mais MON863xMON810xNK603 ter stemming voorgelegd aan het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid. Het comité heeft geen advies uitgebracht: twaalf lidstaten (149 stemmen) stemden voor, elf lidstaten (119 stemmen) stemden tegen en vier lidstaten (77 stemmen) onthielden zich.Daarom moet de Commissie, krachtens artikel 35, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1829/2003 en overeenkomstig artikel 5 van Besluit 1999/468/EG van de Raad, gewijzigd bij Besluit 2006/512/EG van de Raad, een voorstel betreffende de te nemen maatregelen indienen bij de Raad, die over drie maanden beschikt om daarover met gekwalificeerde meerderheid een besluit te nemen, en het Parlement daarover informeren.Voorstel voor eenBESCHIKKING VAN DE RAADtot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met de genetisch gemodificeerde mais MON863xMON810xNK603 (MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6xMON-ØØ6Ø3-6) overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad(Alleen de tekst in de Franse en de Nederlandse taal is authentiek) (Voor de EER relevante tekst)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders[2], en met name op artikel 7, lid 3, en artikel 19, lid 3,Overwegende hetgeen volgt:1.  Op 2 november 2004 heeft Monsanto Europe N.V. bij de bevoegde instanties van België overeenkomstig de artikelen 5 en 17 van Verordening (EG) nr. 1829/2003 een aanvraag ingediend voor het in de handel brengen van levensmiddelen, levensmiddeleningrediënten en diervoeders die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met mais MON863xMON810xNK603 ("de aanvraag").2.  De aanvraag heeft ook betrekking op het in de handel brengen van andere producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit mais MON863xMON810xNK603 voor dezelfde gebruiksdoeleinden als andere mais, met uitzondering van de teelt. Daarom omvat zij overeenkomstig artikel 5, lid 5, en artikel 17, lid 5, van Verordening (EG) nr. 1829/2003 de gegevens en de informatie als voorgeschreven in de bijlagen III en IV bij Richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu en tot intrekking van Richtlijn 90/220/EEG van de Raad[3] en de informatie en de conclusies over de risicobeoordeling die is uitgevoerd overeenkomstig de beginselen van bijlage II bij Richtlijn 2001/18/EG.3.  Op 31 maart 2006 heeft de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) overeenkomstig de artikelen 6 en 18 van Verordening (EG) nr. 1829/2003 een gunstig advies uitgebracht en geconcludeerd dat het onwaarschijnlijk is dat het in de handel brengen van producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met mais MON863xMON810xNK603 zoals beschreven in de aanvraag ("de producten") schadelijke gevolgen voor de gezondheid van mens of dier of voor het milieu zal hebben[4]. In haar advies heeft de EFSA geconcludeerd dat het aanvaardbaar was de gegevens voor de afzonderlijke events ter staving van de veiligheid van de producten te gebruiken en aandacht besteed aan alle specifieke kwesties en problemen die door de lidstaten aan de orde waren gesteld in de context van de raadpleging van de bevoegde nationale instanties, zoals bepaald in artikel 6, lid 4, en artikel 18, lid 4, van Verordening (EG) nr. 1829/2003.4.  In oktober 2006 heeft de EFSA op verzoek van de Commissie nadere bijzonderheden bekendgemaakt over de wijze waarop in haar advies rekening is gehouden met de opmerkingen van de bevoegde instanties van de lidstaten en ook nadere informatie gegeven over de verschillende elementen die het wetenschappelijk panel voor genetisch gemodificeerde organismen van de EFSA heeft beschouwd.5.  De EFSA heeft in haar advies ook geconcludeerd dat het door de aanvrager ingediende monitoringplan voor de milieueffecten, dat bestaat uit een algemeen toezichtsplan, aansluit bij het beoogde gebruik van de producten.6.  Op 25 januari 2007 heeft de Commissie naar aanleiding van opmerkingen van het publiek en een rapport van de Wereldgezondheidsorganisatie waarin kanamycine en neomycine worden aangemerkt als "uiterst belangrijke antibacteriële stoffen voor gebruik in de humane geneeskunde en in het kader van risicobeheerstrategieën in de niet-humane sector" het Europees Geneesmiddelenbureau (EMEA) geraadpleegd over het therapeutisch belang van antibiotica waartegen het nptII -gen resistentie veroorzaakt voor de humane en diergeneeskunde. Nadat zij het antwoord van het EMEA had ontvangen, heeft de Commissie de EFSA geraadpleegd over de veiligheidsbeoordelingen van het nptII -gen en genetisch gemodificeerde planten die dat gen bevatten. Op 13 april 2007 heeft de EFSA haar eerdere veiligheidsbeoordelingen van genetisch gemodificeerde planten die het nptII -gen bevatten bevestigd en verklaard dat de aanwezigheid van het nptII -gen in genetisch gemodificeerde planten voor gebruik in levensmiddelen en diervoeders geen risico voor de gezondheid van mens en dier en voor het milieu zal hebben.7.  Op 15 maart 2007 heeft de Commissie naar aanleiding van een wetenschappelijke publicatie over een nieuwe analyse van de 90-dagenstudie met ratten betreffende MON 863 waarin vraagtekens geplaatst werden bij de veiligheid van MON 863-mais, de EFSA geraadpleegd over de eventuele gevolgen van deze analyse voor het eerdere EFSA-advies over MON 863-mais. Op 28 juni 2007 heeft de EFSA verklaard dat die publicatie geen nieuwe vragen van toxicologisch belang opwierp en heeft zij haar eerdere gunstige veiligheidsbeoordeling over MON 863-mais bevestigd.8.  Gezien het bovenstaande moet een vergunning voor de producten worden verleend.9.  Er moet aan ieder ggo een eenduidig identificatienummer worden toegekend overeenkomstig Verordening (EG) nr. 65/2004 van de Commissie van 14 januari 2004 tot vaststelling van een systeem voor de ontwikkeling en toekenning van eenduidige identificatienummers voor genetisch gemodificeerde organismen[5].10.  Op grond van het advies van de EFSA lijken voor de levensmiddelen, levensmiddeleningrediënten en diervoeders die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met mais MON863xMON810xNK603 geen andere specifieke etiketteringsvoorschriften nodig te zijn dan die welke zijn vastgesteld in artikel 13, lid 1, en artikel 25, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1829/2003. Om ervoor te zorgen dat de producten binnen de grenzen van deze vergunning worden gebruikt, moet op het etiket van diervoeders en andere producten dan levensmiddelen en diervoeders, die geheel of gedeeltelijk bestaan uit het ggo waarvoor een vergunning wordt aangevraagd, ook duidelijk worden vermeld dat de producten in kwestie niet voor de teelt mogen worden gebruikt.11.  Het advies van de EFSA rechtvaardigt evenmin het opleggen van specifieke voorwaarden of beperkingen voor het in de handel brengen en/of specifieke voorwaarden of beperkingen voor het gebruik en de behandeling, met inbegrip van voorschriften voor monitoring na het in de handel brengen, of specifieke voorwaarden voor de bescherming van bijzondere ecosystemen/het milieu en/of geografische gebieden, als bedoeld in punt e) van artikel 6, lid 5, en artikel 18, lid 5, van Verordening (EG) nr. 1829/2003. Alle relevante informatie over de vergunning voor de producten moet worden opgenomen in het Communautair register van genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders, als bedoeld in Verordening (EG) nr. 1829/2003.12.  In artikel 4, lid 6, van Verordening (EG) nr. 1830/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 betreffende de traceerbaarheid en etikettering van genetisch gemodificeerde organismen en de traceerbaarheid van met genetisch gemodificeerde organismen geproduceerde levensmiddelen en diervoeders en tot wijziging van Richtlijn 2001/18/EG[6] worden etiketteringsvoorschriften vastgesteld voor producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit ggo's.13.  Krachtens artikel 9, lid 1, en artikel 15, lid 2, onder c), van Verordening (EG) nr. 1946/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2003 betreffende de grensoverschrijdende verplaatsing van genetisch gemodificeerde organismen[7] moeten de partijen bij het aan het Verdrag inzake biodiversiteit gehechte Protocol van Cartagena inzake bioveiligheid via het uitwisselingscentrum voor bioveiligheid van deze beschikking in kennis worden gesteld.14.  Het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid heeft binnen de door zijn voorzitter vastgestelde termijn geen advies uitgebracht en de in deze beschikking vervatte maatregelen moeten daarom door de Raad worden vastgesteld,HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD:Artikel 1 Genetisch gemodificeerd organisme en eenduidig identificatienummerAan de genetisch gemodificeerde mais ( Zea mays L.) MON863xMON810xNK603, geproduceerd door kruisingen tussen mais die de events MON-ØØ863-5, MON-ØØ81Ø-6 en MON-ØØ6Ø3-6 bevat, zoals nader gespecificeerd in punt b) van de bijlage, wordt het eenduidige identificatienummer MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6xMON-ØØ6Ø3-6 toegekend, als bedoeld in Verordening (EG) nr. 65/2004.Artikel 2 Verlening van vergunning en in de handel brengenVoor de volgende producten wordt voor de doeleinden van artikel 4, lid 2, en artikel 16, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1829/2003 een vergunning verleend overeenkomstig de voorwaarden van deze beschikking:a) levensmiddelen en levensmiddeleningrediënten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met mais MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6xMON-ØØ6Ø3-6;b) diervoeders die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met mais MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6xMON-ØØ6Ø3-6;c) andere producten dan levensmiddelen en diervoeders, die geheel of gedeeltelijk bestaan uit mais MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6xMON-ØØ6Ø3-6 voor dezelfde gebruiksdoeleinden als andere mais, met uitzondering van de teelt.Artikel 3 Etikettering1. Voor de etiketteringsvoorschriften van artikel 13, lid 1, en artikel 25, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1829/2003 en artikel 4, lid 6, van Verordening (EG) nr. 1830/2003 is de naam van het organisme "mais".2. De woorden "niet voor teeltdoeleinden" worden aangebracht op het etiket en in de begeleidende documenten van de in artikel 2, onder b) en c), bedoelde producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit mais MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6xMON-ØØ6Ø3-6.Artikel 4 Monitoringplan van de milieueffecten1. De vergunninghouder zorgt ervoor dat het in punt h) van de bijlage omschreven monitoringplan voor de milieueffecten wordt vastgesteld en uitgevoerd.2. De vergunninghouder dient bij de Commissie elk jaar een verslag in over de uitvoering en de resultaten van het monitoringplan.Artikel 5 Communautair registerDe informatie in de bijlage bij deze beschikking wordt opgenomen in het Communautair register van genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders als bedoeld in artikel 28 van Verordening (EG) nr. 1829/2003.Artikel 6 VergunninghouderDe vergunninghouder is Monsanto Europe N.V., België, als vertegenwoordiger van Monsanto Company, Verenigde Staten van Amerika.Artikel 7 GeldigheidDeze beschikking is van toepassing gedurende een periode van tien jaar na de datum van de kennisgeving daarvan.Artikel 8 AdressaatDeze beschikking is gericht tot Monsanto Europe N.V., Scheldelaan 460, Haven 627 – B-2040 Antwerpen – België.Gedaan te Brussel,Voor de RaadDe voorzitterBIJLAGEa) Aanvrager en vergunninghouder:Naam: Monsanto Europe N.V.Adres: Scheldelaan 460, Haven 627 – B-2040 Antwerpen – BelgiëNamens Monsanto Company – 800 N. Lindbergh Boulevard – St. Louis, Missouri 63167 – Verenigde Staten van Amerikab) Benaming en specificatie van de producten:(1) levensmiddelen en levensmiddeleningrediënten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met mais MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6xMON-ØØ6Ø3-6;(2) diervoeders die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met mais MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6xMON-ØØ6Ø3-6;(3) andere producten dan levensmiddelen en diervoeders, die geheel of gedeeltelijk bestaan uit mais MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6xMON-ØØ6Ø3-6 voor dezelfde gebruiksdoeleinden als andere mais, met uitzondering van de teelt.De genetisch gemodificeerde mais MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6xMON-ØØ6Ø3-6, zoals beschreven in de aanvraag, wordt geproduceerd door kruisingen tussen mais die de events MON-ØØ863-5, MON-ØØ81Ø-6 en MON-ØØ6Ø3-6 bevat en brengt het CryBb1-eiwit tot expressie dat bescherming biedt tegen bepaalde schadelijke coleoptera ( Diabrotica spp.), het Cry 1 Ab-eiwit dat bescherming biedt tegen bepaalde schadelijke lepidoptera ( Ostrinia nubilalis, Sesammia spp.) en het CP4 EPSPS-eiwit dat tolerantie veroorzaakt tegen het herbicide glyfosaat. Als selecteerbare marker is bij de genetische modificatie een nptII -gen gebruikt, dat resistentie tegen kanamycine veroorzaakt.c) Etikettering:(1) Voor de etiketteringsvoorschriften van artikel 13, lid 1, en artikel 25, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1829/2003 en artikel 4, lid 6, van Verordening (EG) nr. 1830/2003 is de naam van het organisme "mais".(2) De woorden "niet voor teeltdoeleinden" worden aangebracht op het etiket en in de begeleidende documenten van de in artikel 2, onder b) en c), bedoelde producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit mais MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6xMON-ØØ6Ø3-6.d) Detectiemethode:-  Eventspecifieke real-time kwantitatieve PCR-gebaseerde methoden voor genetisch gemodificeerde mais MON-ØØ863-5, MON-ØØ81Ø-6 en MON-ØØ6Ø3-6, gevalideerd op mais MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6xMON-ØØ6Ø3-6.-  Gevalideerd door het communautair referentielaboratorium, opgericht bij Verordening (EG) nr. 1829/2003, gepubliceerd op http://gmo-crl.jrc.it/statusofdoss.htm-  Referentiemateriaal: ERM®-BF416 (voor MON-ØØ863-5), ERM®-BF413 (voor MON-ØØ81Ø-6) and ERM®-BF415 (voor MON-ØØ6Ø3-6), toegankelijk via het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek (GCO) van de Europese Commissie, Instituut voor Referentiematerialen en Metingen (IRMM) ophttp://www.irmm.jrc.be/html/reference_materials_catalogue/index.htme) Eenduidig identificatienummer:MON-ØØ863-5xMON-ØØ81Ø-6xMON-ØØ6Ø3-6f) Informatie die vereist is krachtens bijlage II van het Protocol van Cartagena inzake bioveiligheid dat aan het Verdrag inzake biodiversiteit gehecht is:Uitwisselingscentrum voor bioveiligheid, Record ID: zie [ wordt ingevuld bij de kennisgeving ]g) Voorwaarden of beperkingen met betrekking tot het in de handel brengen, het gebruik en de behandeling van het product:Niet van toepassing.h) Monitoringplan:Monitoringplan voor de milieueffecten overeenkomstig bijlage VII bij Richtlijn 2001/18/EG.[Link naar het plan op internet]i) Voorschriften voor monitoring, na het in de handel brengen, van het gebruik van het levensmiddel voor menselijke consumptie:Niet van toepassing.Opmerking: het kan gebeuren dat de links naar de desbetreffende documenten gewijzigd moeten worden. Dergelijke wijzigingen worden bekendgemaakt door bijwerking van het Communautair register van genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders.[1] http://www.efsa.europa.eu/EFSA/efsa_locale-1178620753816_1178620784943.htm[2] PB L 268 van 18.10.2003, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1981/2006 van de Commissie (PB L 368 van 23.12.2006, blz. 99).[3] PB L 106 van 17.4.2001, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1830/2003 (PB L 268 van 18.10.2003, blz. 24).[4] http://www.efsa.europa.eu/EFSA/efsa_locale-1178620753816_1178620784943.htm[5] PB L 10 van 16.1.2004, blz. 5.[6] PB L 268 van 18.10.2003, blz. 24.[7] PB L 287 van 5.11.2003, blz. 1.


title: Voorstel voor een beschikking van de Raad waarbij Frankrijk wordt gemachtigd om overeenkomstig artikel 8, lid 4, van richtlijn 92/81/EEG een gedifferentieerde accijns op biobrandstoffen toe te passen

text:
Avis juridique important

|

52001PC0744

Voorstel voor een Beschikking van de Raad waarbij Frankrijk wordt gemachtigd om overeenkomstig artikel 8, lid 4, van Richtlijn 92/81/EEG een gedifferentieerde accijns op biobrandstoffen toe te passen  /* COM/2001/0744 def. */

Voorstel voor een BESCHIKKING VAN DE RAAD waarbij Frankrijk wordt gemachtigd om overeenkomstig artikel 8, lid 4, van Richtlijn 92/81/EEG een gedifferentieerde accijns op biobrandstoffen toe te passen(ingediend door de Commissie)TOELICHTING1. Indiening van het verzoekBij brief van 17 november 2000 hebben de Franse autoriteiten, overeenkomstig artikel 8, lid 4, van bovengenoemde richtlijn, de Commissie een verzoek om derogatie doen toekomen, teneinde ontheffing van de binnenlandse verbruiksbelasting te kunnen verlenen voor de esters van plantaardige oliën en de derivaten van ethylalcohol waarvan het alcoholbestanddeel van agrarische oorsprong is. In antwoord op de verzoeken van de Commissie om aanvullende inlichtingen heeft Frankrijk bij brief van 18 januari 2001 en 21 februari 2001 de voor het onderzoek van het dossier noodzakelijke gegevens verstrekt.Het verzoek beoogt een gedeeltelijke accijnsontheffing (van de Taxe Intérieure de Consommation sur les Produits Pétroliers - TIPP) voor enerzijds methylesters van plantaardige oliën (MEPO's) in huisbrandolie en gasolie, en anderzijds derivaten van ethylalcohol (DEA's) waarvan het alcoholbestanddeel van agrarische oorsprong is, in superbenzine en benzine. In het tweede geval betreft het in hoofdzaak ethyl-tertiair-butylether (ETBE), een zuurstofverbinding bestaande uit 47% alcohol van agrarische oorsprong en 53% isobuteen, verkregen bij de olieraffinage.Dit verzoek werd ingediend na de nietigverklaring door het Gerecht van eerste aanleg [1] van de beschikking van de Commissie van 9 april 1997 [2] (hierna "de beschikking van 1997" genoemd) waarin de staatssteun die de TIPP-kortingen voor MEPO's en ETBE inhouden, verenigbaar met de gemeenschappelijke markt werd verklaard. Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg had betrekking op een verzoek om nietigverklaring van de beschikking van 1997, dat was ingediend door BP Chemicals, de belangrijkste Europese producent van synthetische ethanol. Deze onderneming was echter op generlei wijze actief in de productie van ethanol van agrarische oorsprong. [1]  Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 27.9.2000, zaak T-184/97, BP Chemicals tegen Commissie.[2]  Brief SG (97) D/3266 van 28.4.1997.Het Gerecht heeft het beroep tegen de beschikking van 1997 niet-ontvankelijk verklaard, voorzover het was gericht tegen het gedeelte van de beschikking dat betrekking had op de maatregelen voor esters. Het Gerecht heeft geconcludeerd dat de maatregelen voor esters de rechtspositie van de verzoekster niet aanmerkelijk wijzigden en haar belangen derhalve niet schaadden.Ten aanzien van de maatregelen voor ETBE heeft het Gerecht geoordeeld dat de Commissie artikel 8, lid 2, sub d), van Richtlijn 92/81/EEG had geschonden door te beschikken dat de bestreden regeling moest worden beschouwd als een proefproject in de zin van deze bepaling. Volgens artikel 8, lid 2, sub d), van Richtlijn 92/81/EEG mogen de lidstaten vrijstelling of verlaging verlenen van de accijns op minerale oliën bij proefprojecten voor de technologische ontwikkeling van milieuvriendelijker producten, met name met betrekking tot brandstoffen uit hernieuwbare bronnen. Het Gerecht heeft geoordeeld dat de Commissie door artikel 8, lid 2, sub d), van Richtlijn 92/81/EEG te schenden, de haar bij artikel 93, lid 3, van het Verdrag verleende bevoegdheden heeft overschreden.Anderzijds heeft het Gerecht van eerste aanleg gepreciseerd dat niets belet dat ten behoeve van een betere penetratie van biobrandstoffen op de markt belastingvrijstellings regelingen worden ingevoerd, aangezien dergelijke regelingen door de Raad krachtens artikel 8, lid 4, van Richtlijn 92/81/EEG kunnen worden goedgekeurd. Het Gerecht achtte de vrijstelling derhalve niet onwettig om redenen ten gronde, maar oordeelde dat een beroep moest worden gedaan op de procedure van artikel 8, lid 4, van genoemde richtlijn.De nationale wettelijke regeling [3], die in werking is getreden op 1 november 1997 en is vastgesteld rekening houdende met de beschikking van de Commissie van 1997, zal worden aangepast in het licht van de beschikking van de Raad betreffende de goedkeuring van het onderhavige derogatieverzoek en de definitieve beslissing van de Commissie over de verenigbaarheid van de door Frankrijk beoogde steunmaatregelen voor biobrandstoffen met de gemeenschappelijke markt.[3]  Deze wettelijke regeling is gebaseerd op artikel 25 van de rectificerende begrotingswet voor 1997, op Decreet nr. 98-309 van 22 april 1998 waarin de voorwaarden worden vastgesteld waaronder belangstellenden zich kunnen aanmelden voor het in het vrije verkeer brengen van biobrandstoffen op Frans grondgebied met TIPP-accijnsverlaging, alsmede op het besluit van 22 april 1998 waarmee de toetsingscommissie wordt ingesteld die de vergunningsaanvragen voor de productie-units van biobrandstoffen zal behandelen.De bestaande belastingvrijstellingsregeling is niet in de tijd beperkt. De vergunningen worden slechts verleend voor een periode van 3 of 9 jaar, die ingaat vanaf de datum van afgifte van de vergunning (artikel 3 van decreet nr. 98-309 van 22 april 1997). De uit hoofde van artikel 8, lid 4, van Richtlijn 92/81/EEG gevraagde derogatie voorziet in dezelfde regeling.>RUIMTE VOOR DE TABEL> Bij de levering van biobrandstoffen aan een opslag- of productie-unit onder douanetoezicht (belastingentrepot) waar de toevoeging aan de aardolieproducten zal plaatsvinden, ontvangt de verwerker een ontheffingsbewijs voor een bedrag dat overeenstemt met de door hem ontvangen hoeveelheid, vermenigvuldigd met het tarief waarvoor ontheffing wordt verleend. Deze bewijzen worden vervolgens bij de aangiften ten invoer tot verbruik van aardolieproducten gevoegd.Gebeurt de toevoeging in een andere lidstaat dan Frankrijk, dan vermeldt het begeleidingsdocument dat aan het aardolieproduct een biobrandstof is toegevoegd alsmede de aard daarvan. Wanneer de accijns in Frankrijk verschuldigd wordt, wordt een ontheffingsbewijs afgegeven voor een bedrag dat overeenstemt met de hoeveelheid van de toegevoegde biobrandstof, vermenigvuldigd met het tarief waarvoor ontheffing wordt verleend.De Franse autoriteiten voegen hieraan toe dat de beoogde maatregel in verschillende opzichten milieuvriendelijk is. In tegenstelling tot fossiele brandstoffen is het bij biobrandstoffen mogelijk de uitstoot van broeikasgassen te beperken dankzij het proces van fotosynthese waarbij de plant CO2 opneemt. De huidige productie van biobrandstoffen in Frankrijk kan zo een totale netto-bijdrage aan de vermindering van de CO2-uitstoot leveren in de orde van grootte van 750 000 ton per jaar. Met de biobrandstoffen zou Frankrijk dus aan circa 3% van zijn Kyoto-verplichtingen kunnen voldoen.Daarnaast zou het gebruik van biobrandstoffen ook sommige andere vervuilende emissies reduceren, met name die van bijvoorbeeld koolwaterstoffen en zwaveloxiden.Ten slotte zijn biobrandstoffen biologisch afbreekbare producten waarvan het plantaardige gedeelte niet-toxisch is en die als hernieuwbare energiebron kunnen dienen. Vanuit energiepolitiek oogpunt bekeken kan de productie van biobrandstoffen in Frankrijk een jaarlijkse besparing opleveren van 1% van het verbruik van motorbrandstoffen.2. Toetsing door de CommissieArtikel 8, lid 4, van Richtlijn 92/81/EEG bepaalt dat de Raad op voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen kan besluiten dat een lidstaat uit specifieke beleidsoverwegingen verdere vrijstellingen of verlagingen van accijns mag invoeren.Het onderhavige verzoek beoogt een gedeeltelijke accijnsontheffing voor, ten eerste, MEPO's in huisbrandolie en gasolie en, ten tweede, DEA's waarvan het alcoholbestanddeel van agrarische oorsprong is, in superbenzine en benzine, in het bijzonder ETBE.Dit verzoek vloeit voort uit de gedeeltelijke nietigverklaring door het Gerecht van eerste aanleg van de beschikking van de Commissie van 1997 waarin de staatssteun die de TIPP-kortingen voor MEPO's en ETBE inhouden, verenigbaar met de gemeenschappelijke markt werd verklaard. Het Gerecht heeft geoordeeld dat de Commissie artikel 8, lid 2, sub d), van Richtlijn 92/81/EEG had geschonden door te beschikken dat de bestreden regeling moest worden beschouwd als een proefproject in de zin van deze bepaling. Het Gerecht heeft bijgevolg geconcludeerd dat de Commissie door artikel 8, lid 2, sub d), van Richtlijn 92/81/EEG te schenden, de haar bij artikel 93, lid 3, van het Verdrag verleende bevoegdheden heeft overschreden. Het arrest vernietigt trouwens de beschikking van de Commissie uitsluitend voorzover deze betrekking heeft op ETBE. Het Gerecht heeft het beroep tegen de beschikking van 1997 niet-ontvankelijk verklaard, voorzover het was gericht tegen het gedeelte van de beschikking dat betrekking had op de maatregelen voor esters. Het Gerecht heeft geconcludeerd dat de maatregelen voor esters de rechtspositie van de verzoekster niet aanmerkelijk wijzigden en haar belangen derhalve niet schaadden. De Commissie heeft bij het Europese Hof van Justitie hogere voorziening tegen dit arrest ingesteld.De andere lidstaten zijn overeenkomstig Richtlijn 92/81/EEG bij brief van 19 februari 2001 in kennis gesteld van het verzoek van de Franse autoriteiten.De Commissie heeft vastgesteld dat de termijn van twee maanden waarin artikel 8, lid 4, van Richtlijn 92/81/EEG voorziet, een diepgaand onderzoek naar het toepassingsgebied en de gevolgen van de specifieke beoogde maatregelen niet toeliet, waardoor zij zich niet kon uitspreken over de gegrondheid van het verzoek. Teneinde haar bij artikel 211 van het Verdrag vastgelegde initiatiefrecht te behouden, was de Commissie overeenkomstig het bepaalde in bovengenoemd artikel 8, lid 4, derde alinea, derhalve genoodzaakt zich bij brief van 19 april 2001 tot de Raad te wenden met het verzoek dat deze zich over de kwestie zou buigen.Bij de behandeling van derogatieverzoeken overeenkomstig artikel 8, lid 4, van Richtlijn 92/81/EEG moet in de eerste plaats een algemene analyse worden verricht waarin het verzoek op zijn verenigbaarheid met het communautaire beleid wordt getoetst.In dit kader wijst de Commissie er in de eerste plaats op dat de ontwikkeling van hernieuwbare energiebronnen en met name biobrandstoffen sinds 1985 wordt gestimuleerd, toen de Commissie de Raad voorstelde een richtlijn aan te nemen betreffende de besparing van olie door het gebruik van vervangingscomponenten [4]. Deze richtlijn onderstreept de belangrijke rol die biobrandstoffen kunnen spelen bij de vermindering van de afhankelijkheid van de lidstaten ten aanzien van de invoer van olie en verleent toestemming voor de toevoeging van ethanol aan benzine tot 5% van het volume en voor de toevoeging van ETBE tot 15%. Voorts is bij de Beschikkingen 93/500/EEG [5] en 98/352/EEG [6] van de Raad en Beschikking nr. 646/2000/EG [7] van het Europees Parlement en de Raad het Altener-programma inzake de bevordering van hernieuwbare energiebronnen in de Gemeenschap vastgesteld, dat tot doel heeft het marktaandeel van biobrandstoffen tegen 2005 te verhogen tot 5% van het totale verbruik van motorvoertuigen. Daarnaast is er de aanbeveling in het witboek van 1997 over duurzame energiebronnen [8] om tegen 2010 naar een productieniveau van 18 miljoen ton vloeibare biobrandstoffen te streven in het kader van een algemeen streefdoel van een verdubbeling van het aandeel van hernieuwbare energiebronnen in het energieverbruik tegen 2010. In haar groenboek "Op weg naar een Europese strategie voor een continue energievoorziening" van december 2000 benadrukt de Commissie ook dat deze doelstellingen niet kunnen worden verwezenlijkt zonder fiscale instrumenten die de kloof tussen de kostprijs van biobrandstoffen en die van concurrerende producten verkleinen. Ten slotte heeft de Commissie op 7 november 2001 [9] een actieplan en twee voorstellen voor een richtlijn goedgekeurd om het gebruik van vervangende brandstoffen in het wegvervoer te stimuleren, te beginnen met bestuurlijke en fiscale maatregelen ter bevordering van biobrandstoffen. Met name het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 92/81/EEG, waarbij wordt voorzien in de mogelijkheid van een accijnsverlaging voor bepaalde minerale oliën die biobrandstoffen bevatten alsmede voor biobrandstoffen, heeft tot doel de lidstaten te machtigen, onder belastingcontrole, gedifferentieerde accijnzen toe te passen voor deze producten.[4]  Richtlijn 85/536/EEG van de Raad van 5.12.1985, PB L 334 van 12.12.1985, blz. 20.[5]  PB L 235 van 18.9.1993, blz. 41.[6]  PB L 159 van 3.6.1998, blz. 53.[7]  PB L 79 van 25.10.2000, blz. 1.[8]  COM(97) 599 def. van 26.11.1997.[9]  COM(2001) 547 van 7.11.2001.De door de Franse autoriteiten gevraagde derogatie sluit derhalve aan bij de communautaire aanpak voor de ontwikkeling van biobrandstoffen, die met name milieubescherming en een continue energievoorziening tot doel heeft.Ten tweede stelt de Commissie vast dat de TIPP-kortingen die de Franse autoriteiten voornemens zijn in te voeren, namelijk 35,06 EUR (230 FRF)/hl of 396,64 EUR (2601,8 FRF) /t voor MEPO's en 50,23 EUR (329,5 FRF) /hl of 297,35 EUR (1950,5 FRF) /t voor DEA's, in de praktijk tot accijnstarieven leiden die hoger liggen dan de toepasselijke communautaire minimumtarieven:>RUIMTE VOOR DE TABEL>Ten derde stelt de Commissie bij wijze van grote uitzondering, vanwege de specifieke omstandigheden van deze zaak, voor dat de in onderhavige beschikking vervatte regeling van toepassing is op de derogaties die zijn toegekend ten behoeve van ETBE sinds de inwerkingtreding van de nationale wettelijke regeling op 1 november 1997.De Commissie heeft immers op 9 april 1997 al besloten dat de staatssteun die de TIPP-kortingen voor MEPO's en ETBE [10] inhouden, verenigbaar zijn met het EG-Verdrag. Zij heeft in haar beschikking tevens verduidelijkt dat de regeling in kwestie het karakter van een proefproject had in de zin van artikel 8, lid 2, sub d), van Richtlijn 92/81/EEG. Bijgevolg viel deze regeling binnen het toepassingsgebied van de bij artikel 8, lid 2, sub d), van Richtlijn 92/81/EEG bedoelde vrijstelling, om welke reden een besluit tot machtiging van specifieke derogaties voor accijnzen uit hoofde van artikel 8, lid 4, van Richtlijn 92/81/EEG niet noodzakelijk werd geacht. [10]  Beschikking van 9.4.1997, SG (97) D/3266.In haar voorstel voor een richtlijn tot reorganisatie van het fiscaal communautair kader voor energieproducten [11] voorziet de Commissie trouwens in de mogelijkheid van belasting vrijstelling voor biobrandstoffen buiten het kader van een proefproject. Ook het voorstel voor een fiscale richtlijn tot wijziging van Richtlijn 92/81/EEG, waarbij wordt voorzien in de mogelijkheid van een accijnsverlaging voor bepaalde minerale oliën die biobrandstoffen bevatten alsmede voor biobrandstoffen, heeft tot doel de lidstaten te machtigen, onder belastingcontrole, gedifferentieerde accijnzen toe te passen voor deze producten.[11]  COM(97) 30 van 12.3.1997.De Commissie meent derhalve dat ervan mag worden uitgegaan dat de economische actoren die van de TIPP-korting gebruik hebben gemaakt, te goeder trouw hebben gehandeld.Zoals hierboven vermeld, heeft het Gerecht van eerste aanleg op 20 september 2000 de beschikking van de Commissie van 1997 gedeeltelijk, namelijk voorzover zij betrekking had op ETBE, nietig verklaard. Het Gerecht heeft geoordeeld dat de ETBE-maatregelen niet pasten in het kader van een proefproject in de zin van artikel 8, lid 2, sub d), van Richtlijn 92/81/EEG. De Commissie heeft bij het Europese Hof van Justitie hogere voorziening tegen dit arrest ingesteld. Overeenkomstig artikel 54 van het protocol betreffende het statuut van het Hof, ondertekend te Brussel op 17 april 1957 [12], heeft een dergelijke hogere voorziening evenwel geen opschortende werking. [12]  Laatstelijk gewijzigd bij artikel 19 van de toetredingsakte van 1994 (PB C 241 van 29.8.1994, blz. 25) alsook bij de besluiten van de Raad van 22 december 1994 (PB L 379 van 31.12.1994, blz. 1) en van 6 juni 1995 (PB L 131 van 15.6.1995, blz. 33).Door de nietigverklaring van het gedeelte van de beschikking van de Commissie dat betrekking had op ETBE, wordt het dossier op dat punt in juridisch opzicht teruggedraaid naar de stand van zaken vóór de goedkeuring van de vernietigde beschikking, dit wil zeggen 1997.En, ook al geldt het arrest van het Gerecht van 20 september 2000 niet de productie van esters omdat het verzoek op dat punt niet-ontvankelijk was, toch volgt uit de strekking van het genoemde arrest dat de op esters toepasselijke maatregelen niet meer lijken te passen in het kader van een proefproject in de zin van artikel 8, lid 2, sub d), van Richtlijn 92/81/EEG. Het door de Franse autoriteiten ingediende verzoek om machtiging tot toepassing van een accijnsverlaging, zoals dat hierboven werd beschreven en waarbij op de bij de beschikking van de Commissie van 9 april 1997 goedgekeurde regeling wordt teruggegrepen, is derhalve het logische gevolg van de nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van april 1997, in die zin dat het de vrijstelling hiermee in het toepasselijke procedurele kader plaatst.Het Gerecht van eerste aanleg preciseert in punt 78 van zijn beoordeling dat niets belet dat ten behoeve van een betere penetratie van biobrandstoffen op de markt belastingvrijstellings regelingen worden ingevoerd, aangezien dergelijke regelingen door de Raad krachtens artikel 8, lid 4, van Richtlijn 92/81/EEG kunnen worden goedgekeurd. Het Gerecht achtte de vrijstelling derhalve niet onwettig om redenen ten gronde, maar oordeelde dat zij buiten het kader van een proefproject in de zin van artikel 8, lid 2, sub d), viel en dat er derhalve een beroep moest worden gedaan op de procedure van artikel 8, lid 4, van genoemde richtlijn.Bovendien heeft de Commissie naar aanleiding van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg op 29 november 2000 met betrekking tot het geval "biobrandstoffen - Frankrijk" [13] de procedure van artikel 88, lid 2, van het Verdrag ingeleid. Het in dat kader verrichte onderzoek heeft betrekking op de nationale Franse wettelijke regeling, sinds de inwerkingtreding ervan op 1 november 1997.[13]  Zaak C 64/2000, PB C 60 van 24.2.2001.Ten vierde is de Commissie van oordeel dat er bij de door de Franse autoriteiten beoogde regeling geen sprake is van discriminatie in de criteria waaraan bedrijven moeten voldoen, noch van willekeur in de keuze van de begunstigden en de toekenning van de vergunningen.Ten vijfde heeft de Commissie niet de gewoonte derogaties toe te staan die onbeperkt zijn in de tijd. Bovendien is in onderhavig geval economisch gezien een periode van zes jaar toereikend om tegemoet te komen aan de behoeften inzake investeringsplanning voor de betrokken sector. De Commissie is derhalve van oordeel dat derogaties op individuele basis voor een periode van zes jaar, te rekenen vanaf de datum van afgifte van de vergunning, kunnen worden goedgekeurd voor productie-units van biobrandstoffen. Deze productie-units moeten uiterlijk op 31 december 2003 hun vergunning van de Franse autoriteiten hebben ontvangen.Ten zesde dient een mechanisme voor accijnsverlaging te worden ingesteld dat gekoppeld is aan de ontwikkeling van de grondstofprijzen op de markt, teneinde verstoring van de concurrentie tegen te gaan en een kostprijsverlagende prikkel voor producenten en distributeurs van biobrandstoffen te handhaven, en aldus te vermijden dat, bijvoorbeeld bij een blijvende verhoging van de prijs van ruwe olie, de belastingverlagingen tot een overcompensatie van de extra kosten van de productie van biobrandstoffen zouden leiden.Ten slotte zal ten aanzien van de regels inzake staatssteun en met name de door de Commissie op 29 november 2000 ingeleide procedure van artikel 88, lid 2, van het EG-Verdrag, officieel een definitief besluit worden vastgesteld zodra de Raad zich over bijgaand voorstel zal hebben uitgesproken. 3. BesluitDe Commissie stelt voor dat de Raad overeenkomstig artikel 8, lid 4, van Richtlijn 92/81/EEG Frankrijk machtigt tot 31 december 2003 vergunningen toe te kennen voor de toepassing van een gedifferentieerde accijns voor de als motorbrandstof gebruikte mengsels van "benzine / derivaten van ethylalcohol waarvan het alcoholbestanddeel van agrarische oorsprong is" en "gasolie / methylesters van plantaardige oliën", alsook voor het mengsel van "huisbrandolie / methylesters van plantaardige oliën". Gezien de uitzonderlijke omstandigheden van deze zaak moet de gedifferentieerde accijns op deze producten worden toegepast met ingang van 1 november 1997.De vergunningen zijn geldig voor een periode van maximaal zes jaar, die ingaat vanaf de datum van afgifte van de vergunning.De door de Franse autoriteiten toegekende accijnsverlagingen voor de periode waarin de vergunning geldig is, mogen niet meer bedragen dan 35,06 EUR/hl of 396,64 EUR/t voor de MEPO's en 50,23 EUR/hl of 297,35 EUR/t voor de DEA's. Voorts moet een mechanisme voor accijnsverlaging worden ingesteld dat gekoppeld is aan de ontwikkeling van de grondstofprijzen op de markt, teneinde te vermijden dat de belastingverlagingen tot een overcompensatie van de extra kosten van de productie van biobrandstoffen zouden leiden.De op bovengenoemde mengsels toepasselijke accijnzen moeten in overeenstemming zijn met de verplichtingen die voortvloeien uit Richtlijn 92/82/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven voor minerale oliën [14] en met name de in de artikelen 3, 4 en 5 vastgestelde minimumtarieven.[14]  PB L 316 van 31.10.1992, blz. 19, laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 94/74/EG (PB L 365 van 31.12.1994, blz. 46.). Voorstel voor een BESCHIKKING VAN DE RAAD waarbij Frankrijk wordt gemachtigd om overeenkomstig artikel 8, lid 4, van Richtlijn 92/81/EEG een gedifferentieerde accijns op biobrandstoffen toe te passen(slechts de tekst in de Franse taal is authentiek)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 92/81/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op minerale oliën [15], inzonderheid op artikel 8, lid 4,[15]  PB L 316 van 31.10.1992, blz. 12. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 94/74/EG (PB L 365 van 31.12.1994, blz. 46.). Gezien het voorstel van de Commissie,Overwegende hetgeen volgt:(1) Frankrijk heeft bij brief van 17 november 2000 om machtiging verzocht voor de toepassing van een gedifferentieerde accijns voor enerzijds methylesters van plantaardige oliën (MEPO's) in huisbrandolie en gasolie, en anderzijds derivaten van ethylalcohol (DEA's) waarvan het alcoholbestanddeel van agrarische oorsprong is, in superbenzine en benzine. In het tweede geval betreft het in hoofdzaak ethyl-tertiair-butylether (ETBE), een zuurstofverbinding bestaande uit alcohol van agrarische oorsprong en isobuteen, dat bij de olieraffinage wordt verkregen.(2) In antwoord op de verzoeken van de Commissie om aanvullende inlichtingen heeft Frankrijk bij brief van 18 januari 2001 en 21 februari 2001 de voor het onderzoek van het dossier noodzakelijke gegevens verstrekt.(3) De andere lidstaten zijn van dit verzoek op de hoogte gebracht.(4) De Commissie was genoodzaakt zich bij brief van 19 april 2001 tot de Raad te wenden met het verzoek dat deze zich over de kwestie zou buigen, overeenkomstig het bepaalde in bovengenoemd artikel 8, lid 4, derde alinea, van Richtlijn 92/81/EEG.(5) De ontwikkeling van hernieuwbare energiebronnen en met name biobrandstoffen wordt al sinds 1985 door de Commissie en de Raad gestimuleerd. Richtlijn 85/536/EEG van de Raad van 5 december 1985 betreffende de besparing van olie door het gebruik van vervangingscomponenten [16] onderstreept de belangrijke rol die biobrandstoffen kunnen spelen om de afhankelijkheid van de lidstaten ten aanzien van de invoer van olie te verminderen, en verleent toestemming voor de toevoeging van ethanol aan benzine tot 5% van het volume en voor de toevoeging van ETBE tot 15%. Voorts is bij de Beschikkingen 93/500/EEG [17] en 98/352/EEG [18] van de Raad en Beschikking nr. 646/2000/EG [19] van het Europees Parlement en de Raad het Altener-programma inzake de bevordering van hernieuwbare energiebronnen in de Gemeenschap vastgesteld, dat tot doel heeft het marktaandeel van biobrandstoffen tegen 2005 te verhogen tot 5% van het totale verbruik van motorvoertuigen. Daarnaast is er de aanbeveling in het witboek van 1997 over duurzame energiebronnen [20] om tegen 2010 naar een productieniveau van 18 miljoen ton vloeibare biobrandstoffen te streven in het kader van een algemeen streefdoel van een verdubbeling van het aandeel van hernieuwbare energiebronnen in het energieverbruik tegen 2010. In haar groenboek "Op weg naar een Europese strategie voor een continue energievoorziening" [21] benadrukt de Commissie ook dat deze doelstellingen niet kunnen worden verwezenlijkt zonder fiscale instrumenten die de kloof tussen de kostprijs van de biobrandstoffen en die van de concurrerende producten verkleinen. Op 12 maart 1997 heeft de Commissie een voorstel voor een richtlijn ingediend tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten [22], waarbij wordt voorzien in de mogelijkheid tot vrijstelling van accijns voor biobrandstoffen buiten het kader van een proefproject in de zin van artikel 8, lid 2, sub d), van Richtlijn 92/81/EEG. Op 7 november 2001, ten slotte, heeft de Commissie een actieplan en twee voorstellen voor een richtlijn goedgekeurd [23] om het gebruik van vervangende brandstoffen in het wegvervoer te stimuleren, te beginnen met bestuurlijke en fiscale maatregelen ter bevordering van biobrandstoffen.[16]  PB L 334 van 12.12.1985, blz. 20. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 87/441/EG (PB L 238 van 21.8.1987, blz. 40.).[17]  PB L 235 van 18.9.1993, blz. 41.[18]  PB L 159 van 3.6.1998, blz. 53.[19]  PB L 79 van 25.10.2000, blz. 1.[20]  COM(97) 599 van 26.11.1997.[21]  COM(2000) 769 van 29.11.2000.[22]  COM(97) 30 van 12.3.1997.[23]  COM(2001) 547 van 7.11.2001.(6) De door de Franse autoriteiten gevraagde derogatie sluit derhalve aan bij de communautaire aanpak voor de ontwikkeling van biobrandstoffen, die met name milieubescherming en een continue energievoorziening tot doel heeft.(7) De Franse wettelijke regeling is gebaseerd op artikel 25 van de rectificerende begrotingswet voor 1997, op decreet nr. 98-309 van 22 april 1998 waarin de voorwaarden worden vastgesteld waaronder belangstellenden zich kunnen aanmelden voor het in het vrije verkeer brengen van biobrandstoffen op Frans grondgebied met een vermindering van de binnenlandse verbruiksbelasting op aardolieproducten (TIPP), alsmede op het besluit van 22 april 1998 waarmee de toetsingscommissie wordt ingesteld die de vergunningsaanvragen voor de productie-units van biobrandstoffen behandelt.(8) Deze regeling, die sinds 1 november 1997 van kracht is, is vastgesteld rekening houdende met de beschikking van de Commissie van 9 april 1997 [24] (hierna "de beschikking van 9 april 1997" genoemd), waarin de staatssteun die de TIPP-kortingen voor MEPO's en ETBE inhouden, verenigbaar met de gemeenschappelijke markt werd verklaard. Deze beschikking van 1997 verduidelijkte dat de betrokken regeling het karakter van een proefproject had. [24]  Brief SG (97) D/3266 van 28.4.1997.(9) De Franse wettelijke regeling voor accijnsdifferentiatie van 1997 (hierna "de regeling van 1997" genoemd) is niet beperkt in de tijd. Zij voorziet in de afgifte van een vergunning door de Franse autoriteiten, waarmee een erkend entrepothouder, die de mengsels van "biobrandstof / minerale oliën" produceert, vervolgens van de accijnsverlaging gebruik kan maken. De vergunningen worden toegekend voor een periode van drie of negen jaar, die ingaat vanaf de datum van afgifte van de vergunning. (10) De regeling van 1997 omvat met name de volgende elementen:>RUIMTE VOOR DE TABEL>(11) De regeling van 1997 respecteert de minimumaccijnstarieven als bedoeld in de artikelen 3, 4 en 5 van Richtlijn 92/82/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven voor minerale oliën [25], zoals uit onderstaande tabel blijkt:[25]  PB L 316 van 31.10.1992, blz. 19. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 94/74/EG.>RUIMTE VOOR DE TABEL>(12) Bij de levering van biobrandstoffen aan een opslag- of productie-unit onder douanetoezicht (belastingentrepot) waar de toevoeging aan de aardolieproducten zal plaatsvinden, ontvangt de verwerker een ontheffingsbewijs voor een bedrag dat overeenstemt met de door hem ontvangen hoeveelheid, vermenigvuldigd met het tarief waarvoor ontheffing wordt verleend. Deze bewijzen worden vervolgens bij de aangiften ten invoer tot verbruik van aardolieproducten gevoegd.(13) Gebeurt de toevoeging in een andere lidstaat dan Frankrijk, dan vermeldt het begeleidingsdocument dat aan het aardolieproduct een biobrandstof is toegevoegd alsmede de aard daarvan. Wanneer de accijns in Frankrijk verschuldigd wordt, wordt een ontheffingsbewijs afgegeven voor een bedrag dat overeenstemt met de hoeveelheid van de toegevoegde biobrandstof, vermenigvuldigd met het tarief waarvoor ontheffing wordt verleend.(14) In de uit hoofde van artikel 8, lid 4, van Richtlijn 92/81/EEG gevraagde derogatie wordt de regeling van 1997 overgenomen. Zij zal evenwel worden aangepast, rekening houdende met deze beschikking alsmede met het definitieve besluit van de Commissie ten aanzien van de verenigbaarheid van de steunmaatregelen voor biobrandstoffen met de gemeenschappelijke markt.(15) Bij wijze van grote uitzondering, vanwege de unieke en specifieke omstandigheden van deze zaak, dient deze beschikking van toepassing te zijn vanaf 1 november 1997 en ook betrekking te hebben op de derogaties die sinds de inwerkingtreding van de regeling van 1997 werden toegekend.(16) Volgens de beschikking van 9 april 1997 vormden de TIPP-kortingen voor MEPO's en ETBE immers steunmaatregelen die verenigbaar zijn met de gemeenschappelijke markt. Deze beschikking verduidelijkte dat de betrokken regeling het karakter van een proefproject had en bijgevolg binnen het toepassingsgebied van artikel 8, lid 2, sub d), van Richtlijn 92/81/EEG viel, waarin wordt bepaald dat de lidstaten vrijstelling of verlaging mogen verlenen van de accijns op minerale oliën bij proefprojecten voor de technologische ontwikkeling van milieuvriendelijker producten, met name met betrekking tot brandstoffen uit hernieuwbare bronnen. Een specifiek besluit tot machtiging van accijnsdifferentiatie uit hoofde van artikel 8, lid 4, van Richtlijn 92/81/EEG werd derhalve niet noodzakelijk geacht. Om deze reden, alsook gelet op de normatieve context en het communautaire wetgevende beleidskader zoals beschreven in overweging (5), kan ervan worden uitgegaan dat de economische actoren die gebruik hebben gemaakt van de TIPP-kortingen overeenkomstig de regeling van 1997, te goeder trouw hebben gehandeld.(17) Met zijn arrest van 27 september 2000 in de zaak T-184/97 van BP Chemicals tegen de Commissie [26] heeft het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen de beschikking van 9 april 1997 gedeeltelijk, namelijk met betrekking tot ETBE, nietig verklaard.[26]  Nog niet verschenen in de Jurisprudentie.(18) Deze zaak betrof een verzoek om nietigverklaring van de beschikking van 9 april 1997, dat was ingediend door BP Chemicals, de belangrijkste Europese producent van synthetische ethanol. Het Gerecht heeft het beroep tegen genoemde beschikking niet-ontvankelijk verklaard, voorzover het was gericht tegen het gedeelte dat betrekking had op de maatregelen voor esters. Het Gerecht heeft geconcludeerd dat de maatregelen voor esters de rechtspositie van de verzoekster niet aanmerkelijk wijzigden en haar belangen derhalve niet schaadden. Ten aanzien van de maatregelen voor ETBE heeft het Gerecht geoordeeld dat de Commissie artikel 8, lid 2, sub d), van Richtlijn 92/81/EEG had geschonden door te beschikken dat de aangevochten regeling moest worden beschouwd als een proefproject in de zin van deze bepaling. Het Gerecht heeft geoordeeld dat de Commissie door artikel 8, lid 2, sub d), van Richtlijn 92/81/EEG te schenden, de haar bij artikel 93, lid 3, van het Verdrag verleende bevoegdheden heeft overschreden.(19) In punt 78 van zijn beoordeling heeft het Gerecht van eerste aanleg gepreciseerd dat niets belet dat ten behoeve van een betere penetratie van biobrandstoffen op de markt belastingvrijstellings regelingen worden ingevoerd, aangezien dergelijke regelingen door de Raad krachtens artikel 8, lid 4, van Richtlijn 92/81/EEG kunnen worden goedgekeurd. Het Gerecht achtte de vrijstelling derhalve niet onwettig om redenen ten gronde, maar oordeelde dat een beroep moest worden gedaan op de procedure van artikel 8, lid 4, van genoemde richtlijn.(20) Door de nietigverklaring van het gedeelte van de beschikking van 9 april 1997 dat betrekking had op ETBE, wordt het dossier op dat punt in juridisch opzicht teruggedraaid naar de stand van zaken vóór de goedkeuring van de vernietigde beschikking, dit wil zeggen 1997.(21) Ook al geldt het arrest van het Gerecht niet de productie van esters omdat het verzoek op dat punt niet-ontvankelijk was, toch lijkt uit de strekking ervan te volgen dat de op esters toepasselijke maatregelen niet passen in het kader van een proefproject in de zin van artikel 8, lid 2, sub d), van Richtlijn 92/81/EEG. Het huidige verzoek van de Franse autoriteiten is derhalve het logische gevolg van de gedeeltelijke nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 9 april 1997, in die zin dat het de vrijstelling in het toepasselijke procedurele kader plaatst. (22) Op 29 november 2000 heeft de Commissie, naar aanleiding van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg, met betrekking tot de steun C 64/2000 "biobrandstoffen - Frankrijk" [27] de procedure van artikel 88, lid 2, van het Verdrag ingeleid. Het in dat kader verrichte onderzoek heeft betrekking op de nationale Franse wettelijke regeling, sinds de inwerkingtreding ervan op 1 november 1997. [27]  PB C 60 van 24.2.2001, blz. 4.(23) Derogaties die niet beperkt zijn in de tijd, kunnen niet worden toegestaan. Bovendien is vanuit economisch perspectief bekeken een periode van zes jaar passend om aan de behoeften inzake investeringsplanning terzake tegemoet te komen. Voor de productie-units van biobrandstoffen lijken derogaties op individuele basis voor een maximale periode van zes jaar, te rekenen vanaf de datum van afgifte van de vergunning, derhalve de geschikte maatregel te zijn. Bovendien zouden deze productie-units uiterlijk op 31 december 2003 hun vergunning van de Franse autoriteiten moeten ontvangen.(24) Het is dienstig de concurrentieverstoring tegen te gaan en een kostprijsverlagende prikkel voor producenten en distributeurs van biobrandstoffen te handhaven, met name door mechanismen voor accijnsverlaging in te stellen die gekoppeld zijn aan de ontwikkeling van de grondstofprijzen op de markt.(25) De Commissie onderzoekt op regelmatige tijdstippen de accijnsverlagingen en -vrijstellingen, teneinde na te gaan of deze niet tot concurrentieverstoring leiden dan wel de goede werking van de interne markt belemmeren en of zij verenigbaar blijven met het communautaire beleid inzake milieubescherming, energie en vervoer.HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN:Artikel 11. Frankrijk wordt gemachtigd vergunningen te verlenen waarmee een gedifferentieerde accijns kan worden toegepast op het als motorbrandstof gebruikte mengsel van "benzine / derivaten van ethylalcohol waarvan het alcoholbestanddeel van agrarische oorsprong is (DEA's)".2. Frankrijk wordt gemachtigd vergunningen te verlenen waarmee een gedifferentieerde accijns kan worden toegepast op het als motorbrandstof gebruikte mengsel van "gasolie / methylesters van plantaardige oliën (MEPO's)".3. Om in aanmerking te komen voor een accijnsverlaging op de mengsels waaraan MEPO's en DEA's zijn toegevoegd en die in de zin van Richtlijn 92/81/EEG als motorbrandstof worden gebruikt, moeten de betrokken productie-units van biobrandstoffen uiterlijk op 31 december 2003 een vergunning van de Franse autoriteiten krijgen.   Deze vergunningen zijn geldig voor een periode van maximaal zes jaar, te rekenen vanaf de datum van afgifte van de vergunning.   De toegestande verlaging kan blijven gelden na 31 december 2003 tot op de datum waarop de vergunning vervalt, zonder dat deze kan worden vernieuwd.4. De accijnsverlagingen bedragen niet meer dan 35,06 EUR/hl of 396,64 EUR/t voor de MEPO's en 50,23 EUR/hl of 297,35 EUR/t voor de DEA's die aan de in lid 1 genoemde mengsels worden toegevoegd.5. De op de in lid 1 genoemde mengsels toepasselijke accijnzen moeten in overeenstemming zijn met de verplichtingen die voortvloeien uit Richtlijn 92/82/EEG en met name de in de artikelen 4 en 5 vastgestelde minimumtarieven.Artikel 21. Frankrijk wordt gemachtigd vergunningen te verlenen waarmee een gedifferentieerde accijns kan worden toegepast op het mengsel van "huisbrandolie / methylesters van plantaardige oliën".2. Om in aanmerking te komen voor een accijnsverlaging op de mengsels waaraan MEPO's zijn toegevoegd en die in de zin van Richtlijn 92/81/EEG als verwarmingsbrandstof worden gebruikt, moeten de betrokken productie-units van biobrandstoffen uiterlijk op 31 december 2003 een vergunning van de Franse autoriteiten krijgen.   Deze vergunningen zijn geldig voor een periode van maximaal zes jaar, te rekenen vanaf de datum van afgifte van de vergunning.   De toegestande verlaging kan blijven gelden na 31 december 2003 tot op de datum waarop de vergunning vervalt, zonder dat deze kan worden vernieuwd.3. De accijnsverlagingen bedragen niet meer dan 35,06 EUR/hl of 396,64 EUR/t voor de MEPO's die aan de in lid 1 genoemde mengsels worden toegevoegd.4. De op het in lid 1 genoemde mengsel toepasselijke accijns moet in overeenstemming zijn met de verplichtingen die voortvloeien uit Richtlijn 92/82/EEG en met name het in artikel 3 vastgestelde minimumtarief.Artikel 3De accijnsverlagingen worden aan de ontwikkeling van de grondstofprijzen op de markt gekoppeld, teneinde te vermijden dat zij tot een overcompensatie van de extra kosten voor de productie van biobrandstoffen zouden leiden.Artikel 4Deze beschikking is van toepassing vanaf 1 november 1997.Zij loopt af op 31 december 2003.Artikel 5Deze beschikking is gericht tot de Franse Republiek.Gedaan te Brussel, Voor de Raad De voorzitter