                        EUROPESE
                        COMMISSIE
                                                Brussel, 15.6.2015
                                                COM(2015) 292 final
                                                ANNEX 1
                                      BIJLAGE
                                       bij het
   Voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de ondertekening, namens de
   Europese Unie, van het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van
                              terrorisme (CETS nr. 196)
         Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme
NL                                                                               NL
 ---pagebreak---                                              BIJLAGE
                                               bij het
        Voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de ondertekening, namens de
         Europese Unie, van het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van
                                    terrorisme (CETS nr. 196)
                Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme
   Warschau, 16-5-2005
   Preambule
   De lidstaten van de Raad van Europa en de andere Staten die dit Verdrag hebben ondertekend,
   Overwegend dat het doel van de Raad van Europa is het tot stand brengen van een grotere
   eenheid tussen zijn leden;
   Erkennend de waarde van het versterken van de samenwerking met de andere Partijen bij dit
   Verdrag;
   Geleid door de wens doeltreffende maatregelen te nemen om terrorisme te voorkomen en, in
   het bijzonder, om het publiekelijk uitlokken van het plegen van terroristische misdrijven en
   werving en training met een terroristisch oogmerk tegen te gaan;
   Zich bewust van de gevoelens van grote ongerustheid die veroorzaakt worden door de
   toename van terroristische misdrijven en de toenemende terroristische dreiging;
   Zich bewust van de onzekere situatie waarin degenen die onder terrorisme te lijden hebben
   verkeren, en in dit verband opnieuw hun gevoelens van diepe solidariteit bevestigend met de
   slachtoffers van terrorisme en hun familie;
   Erkennend dat terroristische misdrijven en de misdrijven vervat in dit Verdrag, door wie ook
   gepleegd, onder geen enkele omstandigheid te rechtvaardigen zijn door overwegingen van
   politieke, filosofische, ideologische, raciale, etnische, religieuze of soortgelijke aard, en
   herinnerend aan de verplichting van alle Partijen dergelijke misdrijven te voorkomen en,
   indien zij niet voorkomen worden, te vervolgen en te waarborgen dat er straffen op worden
   gesteld die rekening houden met de ernst ervan;
   Herinnerend aan de noodzaak de strijd tegen het terrorisme te versterken en opnieuw
   bevestigend dat bij alle maatregelen die genomen worden om terroristische misdrijven te
   voorkomen of te bestrijden de rechtsstaat en democratische waarden, mensenrechten en
   fundamentele vrijheden alsmede andere bepalingen van het internationaal recht, met inbegrip
   van, wanneer van toepassing, het internationaal humanitair recht, dienen te worden
   geëerbiedigd;
   Erkennend dat met dit Verdrag niet beoogd wordt gevestigde beginselen met betrekking tot de
   vrijheid van meningsuiting en vrijheid van vereniging aan te tasten;
NL                                                2                                              NL
 ---pagebreak---    In herinnering roepend dat terroristische daden, door hun aard of context, bedoeld zijn een
   bevolking in ernstige mate te intimideren of een regering of internationale organisatie op
   onrechtmatige wijze te dwingen iets te doen of niet te doen of de fundamentele politieke,
   constitutionele, economische of sociale structuren van een land of een internationale
   organisatie ernstig te ontwrichten of te vernietigen;
   Zijn het volgende overeengekomen:
   Artikel 1 – Begripsbepalingen
   1.        Voor de toepassing van dit Verdrag wordt onder "terroristisch misdrijf" verstaan, elk
             van de misdrijven vallend onder de reikwijdte van en omschreven in een van de in de
             Bijlage vermelde verdragen.
   2.        Bij de nederlegging van zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of
             toetreding kan een Staat of de Europese Gemeenschap die geen partij is bij een
             verdrag dat in de Bijlage staat vermeld, verklaren dat, voor de toepassing van dit
             Verdrag op de desbetreffende Partij, dat verdrag geacht wordt niet te zijn opgenomen
             in de Bijlage. De verklaring is niet langer van kracht zodra het verdrag in werking
             treedt voor de Partij die een dergelijke verklaring heeft afgelegd. De Partij stelt de
             Secretaris-Generaal van de Raad van Europa in kennis van de inwerkingtreding
             ervan.
   Artikel 2 – Doelstelling
   Het doel van dit Verdrag is het bevorderen van de inspanningen van de Partijen ter
   voorkoming van terrorisme en van de negatieve gevolgen ervan voor het volledig genot van
   mensenrechten, in het bijzonder het recht op leven, zowel door het nemen van maatregelen op
   nationaal niveau als door internationale samenwerking, met zorgvuldige inachtneming van
   bestaande toepasselijke multilaterale of bilaterale verdragen of overeenkomsten tussen de
   Partijen.
   Artikel 3 – Nationaal preventiebeleid
   1.        Elke Partij treft passende maatregelen, met name op het gebied van de opleiding van
             wetshandhavingsautoriteiten en andere instanties, en op het gebied van onderwijs,
             cultuur, informatie, media en publieksvoorlichting, met het oog op het voorkomen
             van terroristische misdrijven en hun negatieve gevolgen, met inachtneming van de
             verplichtingen op het gebied van mensenrechten als vervat in, wanneer van
             toepassing voor die Partij, het Europees Verdrag voor de bescherming van de rechten
             van de mens en de fundamentele vrijheden, het Internationaal Verdrag inzake
             burgerrechten en politieke rechten, en andere verplichtingen uit hoofde van het
             internationale recht.
   2.        Elke Partij neemt de maatregelen die nodig kunnen zijn om de samenwerking tussen
             nationale autoriteiten te verbeteren en te ontwikkelen met het oog op het voorkomen
             van terroristische misdrijven en hun negatieve gevolgen door, onder andere:
             a)       uitwisseling van informatie;
             b)       verbetering van de fysieke bescherming van personen en faciliteiten;
             c)       verbetering van trainings- en coördinatieplannen voor civiele noodsituaties.
NL                                                  3                                               NL
 ---pagebreak---    3.       Elke Partij bevordert tolerantie door het aanmoedigen van          de interreligieuze en
            interculturele dialoog en betrekt daarbij, voor zover relevant,    niet-gouvernementele
            organisaties en andere onderdelen van het maatschappelijk          middenveld teneinde
            spanningen te voorkomen die zouden kunnen bijdragen                aan het plegen van
            terroristische misdrijven.
   4.       Elke Partij streeft ernaar de publieke bewustwording van het bestaan, de oorzaken en
            de ernst van en de bedreiging gevormd door terroristische misdrijven en de
            misdrijven vervat in dit Verdrag te bevorderen en overweegt het publiek aan te
            moedigen feitelijke, specifieke hulp, die zou kunnen bijdragen aan het voorkomen
            van terroristische misdrijven en misdrijven vervat in dit Verdrag, aan haar bevoegde
            autoriteiten te bieden.
   Artikel 4 – Internationale samenwerking bij preventie
   Voor zover relevant en met inachtneming van hun mogelijkheden, helpen en ondersteunen de
   Partijen elkaar teneinde hun vermogen om het plegen van terroristische misdrijven te
   voorkomen te vergroten, onder andere door het uitwisselen van informatie en beste praktijken
   alsmede door training en andere gezamenlijke inspanningen met een preventief karakter.
   Artikel 5 – Publiekelijk uitlokken van het plegen van een terroristisch misdrijf
   1.       Voor de toepassing van dit Verdrag wordt verstaan onder "publiekelijk uitlokken van
            het plegen van een terroristisch misdrijf", de verspreiding, of het op andere wijze
            beschikbaar maken, van een boodschap aan het publiek met het oogmerk aan te
            zetten tot het plegen van een terroristisch misdrijf, wanneer een dergelijke gedraging,
            ongeacht of terroristische misdrijven al dan niet rechtstreeks worden bepleit, het
            gevaar oplevert dat een of meer van dergelijke misdrijven zouden kunnen worden
            gepleegd.
   2.       Elke Partij neemt de maatregelen die nodig zijn om het publiekelijk uitlokken van het
            plegen van een terroristisch misdrijf, als omschreven in het eerste lid, wanneer dit
            wederrechtelijk en opzettelijk geschiedt, als strafbaar feit aan te merken volgens haar
            nationale recht.
   Artikel 6 – Werving voor terrorisme
   1.       Voor de toepassing van dit Verdrag wordt onder „werving voor terrorisme” verstaan,
            het aansporen van een andere persoon een terroristisch misdrijf te plegen of daaraan
            deel te nemen, of zich aan te sluiten bij een organisatie of groep met het doel bij te
            dragen aan het plegen van een of meer terroristische misdrijven door de organisatie
            of de groep.
   2.       Elke Partij neemt de maatregelen die nodig zijn om werving voor terrorisme, als
            omschreven in het eerste lid, wanneer dit wederrechtelijk en opzettelijk geschiedt, als
            strafbaar feit aan te merken volgens haar nationale recht.
   Artikel 7 – Training voor terrorisme
   1.       Voor de toepassing van dit Verdrag wordt verstaan onder "training voor terrorisme",
            het geven van instructie voor het vervaardigen of gebruiken van explosieven,
            vuurwapens of andere wapens of schadelijke of gevaarlijke stoffen, of voor andere
NL                                                  4                                                NL
 ---pagebreak---             specifieke methoden of technieken, met als doel het plegen van of bijdragen aan het
            plegen van een terroristisch misdrijf, in de wetenschap dat beoogd wordt de
            verstrekte vaardigheden daarvoor in te zetten.
   2.       Elke Partij neemt de maatregelen die nodig zijn om training voor terrorisme, als
            omschreven in het eerste lid, wanneer dit wederrechtelijk en opzettelijk geschiedt, als
            strafbaar feit aan te merken volgens haar nationale recht.
   Artikel 8 – Irrelevantie van het plegen van een terroristisch misdrijf
   Om een handeling een strafbaar feit te doen zijn als vervat in de artikelen 5 tot en met 7 van
   dit Verdrag, is het niet noodzakelijk dat een terroristisch misdrijf feitelijk wordt gepleegd.
   Artikel 9 – Bijkomende strafbare feiten
   1.       Elke Partij neemt de maatregelen die nodig zijn om in haar nationale recht als
            strafbare feiten aan te merken:
          a)        het als medeplichtige deelnemen aan een strafbaar feit als omschreven in de
                    artikelen 5 tot en met 7 van dit Verdrag;
          b)        het organiseren van het plegen van een strafbaar feit als omschreven in de
                    artikelen 5 tot en met 7 van dit Verdrag, of anderen opdracht geven tot het
                    plegen daarvan;
          c)        het bijdragen tot het plegen van een of meer strafbare feiten als omschreven
                    in de artikelen 5 tot en met 7 van dit Verdrag door een groep personen die
                    optreden met een gemeenschappelijk doel. Deze bijdrage dient opzettelijk te
                    zijn en dient te worden geleverd:
                    i.        hetzij met het oog op de bevordering van de criminele activiteit of
                              het criminele doel van de groep, wanneer een dergelijke activiteit of
                              het doel het plegen van een strafbaar feit inhoudt als omschreven in
                              de artikelen 5 tot en met 7 van dit Verdrag; of
                    ii.       hetzij met de wetenschap van de bedoeling van de groep een
                              strafbaar feit als omschreven in de artikelen 5 tot en met 7 van dit
                              Verdrag te plegen.
   2.       Elke Partij neemt tevens de maatregelen die nodig zijn om overeenkomstig, en in
            overeenstemming met, haar nationale recht als strafbaar feit aan te merken, pogingen
            tot het plegen van een strafbaar feit als omschreven in de artikelen 6 en 7 van dit
            Verdrag.
   Artikel 10 – Aansprakelijkheid van rechtspersonen
   1.       Elke Partij neemt de maatregelen die nodig zijn om, in overeenstemming met haar
            rechtsbeginselen, de aansprakelijkheid te vestigen van rechtspersonen voor
            deelneming aan de strafbare feiten als omschreven in de artikelen 5 tot en met 7 en 9
            van dit Verdrag.
   2.       Met inachtneming van de rechtsbeginselen van de Partij, kan deze aansprakelijkheid
            van rechtspersonen strafrechtelijk, civielrechtelijk of bestuursrechtelijk zijn.
   3.       Deze aansprakelijkheid geldt onverminderd de strafrechtelijke aansprakelijkheid van
            de natuurlijke personen die de strafbare feiten hebben gepleegd.
NL                                                  5                                               NL
 ---pagebreak---    Artikel 11 – Sancties en maatregelen
   1.       Elke Partij neemt de maatregelen die nodig zijn om op de strafbare feiten als
            omschreven in de artikelen 5 tot en met 7 en 9 van dit Verdrag doeltreffende,
            evenredige en afschrikkende straffen te stellen.
   2.       Eerdere definitieve veroordelingen die in andere Staten zijn uitgesproken wegens
            strafbare feiten als vervat in dit Verdrag, mogen, voor zover dit is toegestaan volgens
            het nationale recht, in aanmerking worden genomen bij het bepalen van de straf in
            overeenstemming met het nationale recht.
   3.       Elke Partij verzekert dat rechtspersonen die aansprakelijk worden gesteld
            overeenkomstig artikel 10 onderworpen worden aan doeltreffende, evenredige en
            afschrikkende strafrechtelijke of niet-strafrechtelijke sancties, met inbegrip van
            geldelijke sancties.
   Artikel 12 – Voorwaarden en waarborgen
   1.       Elke Partij waarborgt dat de vaststelling, uitvoering en toepassing van de
            strafbaarstelling ingevolge de artikelen 5 tot en met 7 en 9 van dit Verdrag,
            plaatsvindt met inachtneming van de verplichtingen op het gebied van
            mensenrechten, met name het recht op vrijheid van meningsuiting, vrijheid van
            vereniging en vrijheid van godsdienst, als vervat in, wanneer van kracht voor die
            Partij, het Verdrag voor de bescherming van de rechten van de mens en de
            fundamentele vrijheden, het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke
            rechten, en andere verplichtingen uit hoofde van het internationale recht.
   2.       Ten aanzien van de vaststelling, uitvoering en toepassing van de strafbaarstelling
            ingevolge de artikelen 5 tot en met 7 en 9 van dit Verdrag dient voorts het
            evenredigheidsbeginsel te gelden wat betreft de legitieme doelen die worden
            nagestreefd en de noodzaak daarvan in een democratische maatschappij, waarbij elke
            vorm van willekeur of discriminatoire of racistische behandeling wordt uitgesloten.
   Artikel 13 – Bescherming, schadeloosstelling en steun voor slachtoffers van terrorisme
   Elke Partij neemt de maatregelen die nodig zijn om de slachtoffers van terroristische daden
   die gepleegd zijn op haar eigen grondgebied, te beschermen en te steunen. Deze maatregelen
   kunnen onder andere financiële ondersteuning en schadeloosstelling van slachtoffers van
   terrorisme en hun naaste familie omvatten, via toepasselijke nationale regelingen en met
   inachtneming van de nationale wetgeving.
   Artikel 14 – Rechtsmacht
   1.       Elke Partij neemt de maatregelen die nodig zijn om haar rechtsmacht te vestigen met
            betrekking tot de in dit Verdrag vervatte strafbare feiten, wanneer:
            a)       het strafbare feit is gepleegd op het grondgebied van die Partij;
            b)       het strafbare feit is gepleegd aan boord van een schip dat onder de vlag van
                     die Partij vaart, of aan boord van een luchtvaartuig dat overeenkomstig de
                     wetgeving van die Partij staat ingeschreven;
            c)       het strafbare feit is gepleegd door een onderdaan van die Partij.
NL                                                  6                                               NL
 ---pagebreak---    2.      Elke Partij kan haar rechtsmacht met betrekking tot de in dit Verdrag vervatte
           strafbare feiten tevens vestigen wanneer:
           a)        het strafbare feit gericht was op of heeft geleid tot het plegen van een
                     strafbaar feit als bedoeld in artikel 1 van dit Verdrag, op het grondgebied of
                     tegen een onderdaan van die Partij;
           b)        het strafbare feit gericht was op of heeft geleid tot het plegen van een
                     strafbaar feit als bedoeld in artikel 1 van dit Verdrag, tegen een in het
                     buitenland gevestigde staats- of regeringsvoorziening van die Partij, met
                     inbegrip van diplomatieke of consulaire gebouwen van die Partij;
           c)        het strafbare feit gericht was op, of heeft geleid tot het plegen van een
                     strafbaar feit als bedoeld in artikel 1 van dit Verdrag, in een poging die
                     Partij te dwingen iets te doen of na te laten;
           d)        het strafbare feit is gepleegd door een staatloze die op het grondgebied van
                     die Partij zijn of haar vaste verblijfplaats heeft; of
           e)        het strafbare feit is gepleegd aan boord van een luchtvaartuig dat door de
                     Regering van die Partij wordt gebruikt.
   3.      Elke Partij neemt tevens de maatregelen die nodig zijn om haar rechtsmacht te
           vestigen met betrekking tot de in dit Verdrag vervatte strafbare feiten in gevallen
           waarin de vermoedelijke dader zich op haar grondgebied bevindt en zij deze persoon
           niet uitlevert aan een Partij wier rechtsmacht gebaseerd is op een bevoegdheidsregel
           die eveneens in de wetgeving van de aangezochte Partij bestaat.
   4.      Dit Verdrag sluit geen rechtsmacht in strafrechtelijke aangelegenheden uit die wordt
           uitgeoefend in overeenstemming met het nationale recht.
   5.      Wanneer meer dan een Partij aanspraak maakt op rechtsmacht met betrekking tot een
           in dit Verdrag vervat vermeend strafbaar feit, raadplegen de betrokken Partijen
           elkaar, voor zover relevant, teneinde te bepalen welke rechtsmacht het meest
           geëigend is ten behoeve van strafvervolging.
   Artikel 15 – Onderzoeksverplichting
   1.      Indien een Partij informatie verkrijgt dat de pleger of vermoedelijke pleger van een
           in dit Verdrag omschreven strafbaar feit zich mogelijk op haar grondgebied bevindt,
           neemt de desbetreffende Partij de maatregelen die krachtens haar nationale recht
           nodig zijn voor een onderzoek naar de in de verstrekte informatie opgenomen feiten.
   2.      Een Partij op wier grondgebied de dader of vermoedelijke dader zich bevindt neemt,
           indien zij ervan overtuigd is dat de omstandigheden dit rechtvaardigen, in
           overeenstemming met haar nationale recht de passende maatregelen ter verzekering
           van de aanwezigheid van die persoon ten behoeve van strafvervolging of uitlevering.
   3.      Een ieder tegen wie de in het tweede lid genoemde maatregelen worden genomen
           heeft het recht:
           a)        zich onverwijld in verbinding te stellen met de dichtstbijzijnde daarvoor in
                     aanmerking komende vertegenwoordiger van de Staat waarvan hij
                     onderdaan is of die anderszins gerechtigd is de rechten van deze persoon te
                     beschermen, of, indien het een staatloze betreft, de Staat op het grondgebied
                     waarvan die persoon zijn vaste verblijfplaats heeft;
NL                                                  7                                               NL
 ---pagebreak---             b)        te worden bezocht door een vertegenwoordiger van die Staat;
            c)        te worden geïnformeerd over zijn rechten op grond van de onderdelen a) en
                      b).
   4.       De in het derde lid bedoelde rechten worden uitgeoefend in overeenstemming met de
            wetten en voorschriften van de Partij op het grondgebied waarvan de dader of
            vermoedelijke dader zich bevindt, met dien verstande dat de genoemde wetten en
            voorschriften het mogelijk maken dat de doeleinden die met de krachtens het derde
            lid verleende rechten worden beoogd, volledig worden verwezenlijkt.
   5.       De bepalingen van het derde en vierde lid gelden onverminderd het recht van een
            Partij die zich beroept op haar rechtsmacht overeenkomstig artikel 14, eerste lid,
            onderdeel c), of tweede lid, onderdeel d), het Internationale Comité van het Rode
            Kruis te verzoeken zich in verbinding te stellen met de vermoedelijke dader en deze
            te bezoeken.
   Artikel 16 – Niet-toepasselijkheid van het Verdrag
   Dit Verdrag is niet van toepassing indien een van de in de artikelen 5 tot en met 7 en 9
   omschreven strafbare feiten is gepleegd binnen één Staat, de vermoedelijke dader een
   onderdaan is van die Staat en zich bevindt op het grondgebied van die Staat en geen andere
   Staat een grond heeft krachtens artikel 14, eerste of tweede lid van dit Verdrag, tot uitoefening
   van rechtsmacht, met dien verstande dat de bepalingen van artikel 17 en de artikelen 20 tot en
   met 22 van dit Verdrag, voor zover deze zich daartoe lenen, in dergelijke gevallen van
   toepassing zijn.
   Artikel 17 – Internationale samenwerking in strafzaken
   1.       De Partijen verlenen elkaar de ruimst mogelijke rechtshulp bij strafrechtelijke
            onderzoeken, bij strafzaken en bij uitleveringsprocedures ter zake van de in de
            artikelen 5 tot en met 7 en 9 van dit Verdrag omschreven strafbare feiten, met
            inbegrip van rechtshulp ter verkrijging van bewijs in hun bezit dat nodig is voor de
            procedure.
   2.       De Partijen komen hun verplichtingen uit hoofde van het eerste lid na in
            overeenstemming met de verdragen en regelingen inzake wederzijdse rechtshulp die
            tussen hen bestaan. Indien dergelijke verdragen of regelingen ontbreken, verlenen de
            Partijen elkaar rechtshulp overeenkomstig hun nationale recht.
   3.       De Partijen werken samen in de ruimst mogelijke mate krachtens de relevante
            wetten, verdragen, overeenkomsten en regelingen van de aangezochte Partij met
            betrekking tot strafrechtelijke onderzoeken of strafzaken ter zake van de strafbare
            feiten waarvoor een rechtspersoon aansprakelijk kan worden gesteld overeenkomstig
            artikel 10 van dit Verdrag in de verzoekende Partij.
   4.       Elke Partij kan overwegen aanvullende mechanismen in te stellen om andere Partijen
            deelgenoot te maken van inlichtingen of bewijs benodigd om straf-, civiel- of
            bestuursrechtelijke aansprakelijkheid vast te stellen uit hoofde van artikel 10.
   Artikel 18 – Uitleveren of vervolgen
   1.       De Partij op het grondgebied waarvan de vermoedelijke dader zich bevindt, is,
            wanneer zij rechtsmacht heeft in overeenstemming met artikel 14, indien zij deze
NL                                                 8                                                 NL
 ---pagebreak---            persoon niet uitlevert, zonder enige uitzondering en ongeacht of het strafbare feit op
           haar grondgebied is gepleegd of niet, verplicht de zaak zonder onnodige vertraging
           over te dragen aan haar bevoegde autoriteiten voor vervolging door middel van een
           procedure overeenkomstig het recht van die Partij. Deze autoriteiten nemen hun
           beslissing op dezelfde wijze als in geval van elk ander misdrijf krachtens de
           wetgeving van die Partij.
   2.      Wanneer het een Partij op grond van haar nationale wetgeving alleen is toegestaan
           een onderdaan uit te leveren of op andere wijze over te leveren op voorwaarde dat
           deze wordt teruggezonden naar die Partij om de straf te ondergaan die is opgelegd als
           gevolg van het proces of de procedure waarvoor de uitlevering of overgave van de
           persoon werd verzocht, en deze Partij en de Partij die verzoekt om uitlevering van de
           persoon instemmen met deze mogelijkheid en andere voorwaarden die zij gepast
           achten, is een dergelijke voorwaardelijke uitlevering of overgave voldoende voor
           ontheffing van de in het eerste lid omschreven verplichting.
   Artikel 19 – Uitlevering
   1.      De in de artikelen 5 tot en met 7 en 9 omschreven strafbare feiten worden in alle
           voorafgaand aan de inwerkingtreding van dit Verdrag tussen de Partijen bestaande
           uitleveringsverdragen geacht te zijn begrepen als uitleveringsdelicten. De Partijen
           verplichten zich ertoe bedoelde strafbare feiten op te nemen als uitleveringsdelicten
           in ieder uitleveringsverdrag dat vervolgens tussen hen wordt gesloten.
   2.      Indien een Partij die uitlevering afhankelijk stelt van het bestaan van een verdrag,
           een verzoek om uitlevering ontvangt van een andere Partij waarmee zij geen
           uitleveringsverdrag heeft gesloten, kan de aangezochte Partij, indien zij dit verkiest,
           dit Verdrag beschouwen als een juridische grondslag voor uitlevering op grond van
           de in de artikelen 5 tot en met 7 en 9 van dit Verdrag omschreven strafbare feiten. De
           uitlevering is onderworpen aan de overige voorwaarden voorzien in het recht van de
           aangezochte Partij.
   3.      Partijen die uitlevering niet afhankelijk stellen van het bestaan van een verdrag,
           erkennen de in de artikelen 5 tot en met 7 en 9 omschreven strafbare feiten onderling
           als uitleveringsdelicten, onderworpen aan de voorwaarden voorzien in het recht van
           de aangezochte Partij.
   4.      Voor uitlevering tussen Partijen worden de in de artikelen 5 tot en met 7 en 9 van dit
           Verdrag omschreven strafbare feiten, indien nodig, beschouwd als niet alleen begaan
           op de plaats waar zij zijn gepleegd, maar ook op het grondgebied van de Partijen die
           hun rechtsmacht hebben gevestigd overeenkomstig artikel 14.
   5.      De bepalingen van alle uitleveringsverdragen en -regelingen die tussen de Partijen
           bestaan met betrekking tot de strafbare feiten omschreven in de artikelen 5 tot en met
           7 en 9 van dit Verdrag, worden geacht tussen die Partijen te zijn gewijzigd voor
           zover zij niet verenigbaar zijn met dit Verdrag.
   Artikel 20 – Uitsluiting van de politieke uitzonderingsclausule
   1.      Geen van de in de artikelen 5 tot en met 7 en 9 van dit Verdrag omschreven strafbare
           feiten wordt, ten behoeve van uitlevering of wederzijdse rechtshulp, beschouwd als
           een politiek delict, een met een politiek delict samenhangend delict of een delict
           ingegeven door politieke motieven. Dienovereenkomstig mag een verzoek om
NL                                                9                                                NL
 ---pagebreak---       uitlevering of wederzijdse rechtshulp op basis van een dergelijk delict niet worden
      geweigerd met als enige reden dat het een politiek delict, een met een politiek delict
      samenhangend delict of een delict ingegeven door politieke motieven betreft.
   2. Onverminderd de toepassing van de artikelen 19 tot en met 23 van het Verdrag van
      Wenen inzake het verdragenrecht van 23 mei 1969 op de andere artikelen van dit
      Verdrag, kan iedere Staat, op het tijdstip van ondertekening of bij de nederlegging
      van zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring van of toetreding tot dit
      Verdrag, verklaren dat hij of zij zich het recht voorbehoudt het eerste lid van dit
      artikel niet toe te passen ter zake van een strafbaar feit als vervat in dit Verdrag. De
      Partij verplicht zich dit voorbehoud per geval toe te passen, op basis van een naar
      behoren onderbouwde beslissing.
   3. Elke Partij kan een krachtens het tweede lid gemaakt voorbehoud geheel of
      gedeeltelijk intrekken door middel van een aan de Secretaris-Generaal van de Raad
      van Europa gerichte kennisgeving, welke van kracht wordt op de datum van
      ontvangst ervan.
   4. Een Partij die een voorbehoud heeft gemaakt krachtens het tweede lid van dit artikel
      kan geen aanspraak maken op de toepassing van het eerste lid van dit artikel door een
      andere Partij; zij kan echter, indien haar voorbehoud gedeeltelijk of voorwaardelijk
      is, op de toepassing van dit artikel aanspraak maken voor zover zij dit zelf heeft
      aanvaard.
   5. Het voorbehoud is drie jaar geldig, gerekend vanaf de eerste dag van de
      inwerkingtreding van dit Verdrag ten aanzien van de betrokken Partij. Een dergelijk
      voorbehoud kan evenwel worden verlengd met tijdvakken van dezelfde duur.
   6. Twaalf maanden voor de datum van het verstrijken van de geldigheidsduur van het
      voorbehoud stelt de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa de betrokken Partij
      in kennis van dat verstrijken. Uiterlijk drie maanden voor de datum van het
      verstrijken stelt de Partij de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa in kennis
      van haar besluit het voorbehoud te handhaven, te wijzigen of in te trekken. Wanneer
      een Partij de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa in kennis stelt van haar
      besluit het voorbehoud te handhaven, geeft zij uitleg ten aanzien van de redenen die
      handhaving van het voorbehoud rechtvaardigen. Bij gebreke van een kennisgeving
      van de betrokken Partij deelt de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa die
      Partij mede dat haar voorbehoud geacht wordt automatisch te zijn verlengd voor een
      tijdvak van zes maanden. Indien de betrokken Partij voor het verstrijken van dat
      tijdvak geen kennisgeving doet van haar voornemen het voorbehoud te handhaven of
      te wijzigen, vervalt het voorbehoud.
   7. Wanneer een Partij, op grond van dit voorbehoud, een persoon niet uitlevert na
      ontvangst van een verzoek om uitlevering van een andere Partij, legt zij de zaak,
      zonder enige uitzondering en zonder onnodige vertraging, voor aan haar bevoegde
      autoriteiten ten behoeve van vervolging, tenzij de verzoekende Partij en de
      aangezochte Partij anderszins overeenkomen. De bevoegde autoriteiten nemen ten
      behoeve van vervolging in de aangezochte Partij hun beslissing op dezelfde wijze als
      in het geval van een misdrijf krachtens de wet van die Partij. De aangezochte Partij
      deelt, zonder onnodige vertraging, de uitkomst van de procedure mede aan de
      verzoekende Partij en aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa, die deze
      zal toezenden aan de in artikel 30 voorziene Vergadering van de Partijen.
NL                                           10                                                NL
 ---pagebreak---    8.      De beslissing tot afwijzing van een verzoek om uitlevering op grond van dit
           voorbehoud wordt onverwijld ter kennis gebracht van de verzoekende Partij. Indien
           binnen een redelijke termijn geen gerechtelijke beslissing ten principale is genomen
           in de aangezochte Partij overeenkomstig het zevende lid, kan de verzoekende Partij
           dit feit mededelen aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa, die de zaak
           zal voorleggen aan de in artikel 30 voorziene Vergadering van de Partijen. Deze
           Vergadering behandelt de zaak en brengt een advies uit omtrent de conformiteit van
           de afwijzing met het Verdrag en legt dit voor aan het Comité van Ministers ten
           behoeve van een verklaring dienaangaande. Bij de uitoefening van zijn functies
           ingevolge dit lid komt het Comité van Ministers bijeen in zijn tot de Staten die Partij
           zijn beperkte samenstelling.
   Artikel 21 – Non-discriminatieclausule
   1.      Niets in dit Verdrag mag zo worden uitgelegd dat het verplicht tot uitlevering of tot
           het verlenen van wederzijdse rechtshulp in gevallen waarin de aangezochte Partij
           ernstige redenen heeft om te vermoeden dat het verzoek om uitlevering voor in de
           artikelen 5 tot en met 7 en 9 omschreven strafbare feiten of tot wederzijdse
           rechtshulp met betrekking tot dergelijke feiten is gedaan met de bedoeling een
           persoon te vervolgen of te bestraffen op grond van zijn ras, godsdienst, nationaliteit,
           etnische afkomst of politieke overtuiging, of dat inwilliging van het verzoek de
           positie van betrokkene om een van deze redenen ongunstig zou kunnen beïnvloeden.
   2.      Niets in dit Verdrag mag zo worden uitgelegd dat het een verplichting tot uitlevering
           inhoudt, indien de persoon die het voorwerp is van het verzoek om uitlevering het
           risico loopt aan foltering of aan onmenselijke of vernederende behandeling of
           bestraffing te worden blootgesteld.
   3.      Niets in dit Verdrag mag zo worden uitgelegd dat het een verplichting tot uitlevering
           inhoudt, indien de persoon die het voorwerp is van het verzoek om uitlevering het
           risico loopt ter dood te worden veroordeeld of, wanneer het recht van de aangezochte
           Partij niet voorziet in levenslange gevangenisstraf, tot levenslange gevangenisstraf
           zonder de mogelijkheid van vervroegde invrijheidstelling, tenzij de aangezochte
           Partij uit hoofde van toepasselijke uitleveringsverdragen verplicht is tot uitlevering
           indien de verzoekende Partij naar het oordeel van de aangezochte Partij voldoende
           zekerheid biedt dat de doodstraf niet zal worden opgelegd of, indien hij toch wordt
           opgelegd, niet zal worden voltrokken, of dat de desbetreffende persoon geen
           levenslange gevangenisstraf zal worden opgelegd zonder de mogelijkheid van
           vervroegde invrijheidstelling.
   Artikel 22 – Informatieverstrekking op eigen initiatief
   1.      Onverminderd hun eigen onderzoeken of gerechtelijke procedures, kunnen de
           bevoegde autoriteiten van een Partij, zonder voorafgaand verzoek, de bevoegde
           autoriteiten van een andere Partij informatie doen toekomen die verkregen is in het
           kader van hun eigen onderzoeken wanneer zij van mening zijn dat de bekendmaking
           van dergelijke informatie de ontvangende Partij zou kunnen helpen bij het instellen
           of uitvoeren van onderzoeken of gerechtelijke procedures of zou kunnen leiden tot
           een verzoek door die Partij krachtens dit Verdrag.
NL                                              11                                                 NL
 ---pagebreak---    2.      De Partij die de informatie verschaft kan, op grond van haar nationale recht,
           voorwaarden verbinden aan het gebruik van dergelijke informatie door de
           ontvangende Partij.
   3.      De Partij die de informatie ontvangt, is door die voorwaarden gebonden.
   4.      Elke Partij kan evenwel te allen tijde, door middel van een aan de Secretaris-
           Generaal van de Raad van Europa gerichte kennisgeving, verklaren dat zij zich het
           recht voorbehoudt niet te worden gebonden door de voorwaarden die worden
           opgelegd door de Partij die de informatie verstrekt, tenzij zij vooraf in kennis wordt
           gesteld van de aard van de te verstrekken informatie en instemt met de overdracht.
   Artikel 23 – Ondertekening en inwerkingtreding
   1.      Dit Verdrag staat open voor ondertekening door de lidstaten van de Raad van Europa
           en door Staten die geen lid van de Raad zijn en die hebben deelgenomen aan de
           opstelling hiervan.
   2.      Dit Verdrag dient te worden bekrachtigd, aanvaard of goedgekeurd. De akten van
           bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring worden nedergelegd bij de Secretaris-
           Generaal van de Raad van Europa.
   3.      Dit Verdrag treedt in werking op de eerste dag van de maand die volgt op het
           verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de datum waarop zes
           ondertekenaars, waaronder ten minste vier lidstaten van de Raad van Europa,
           overeenkomstig de bepalingen van het tweede lid hun instemming door het Verdrag
           te worden gebonden tot uitdrukking hebben gebracht.
   4.      Ten aanzien van elke ondertekenaar die later zijn instemming door dit Verdrag te
           worden gebonden tot uitdrukking brengt, treedt het in werking op de eerste dag van
           de maand die volgt op het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de datum
           waarop overeenkomstig de bepalingen van het tweede lid zijn instemming door het
           Verdrag te worden gebonden tot uitdrukking is gebracht.
   Artikel 24 – Toetreding tot het Verdrag
   1.      Na de inwerkingtreding van dit Verdrag, kan het Comité van Ministers van de Raad
           van Europa, na raadpleging en verkrijging van unanieme instemming van de Partijen
           bij het Verdrag, iedere Staat die geen lid is van de Raad van Europa en niet heeft
           deelgenomen aan de opstelling ervan, uitnodigen tot dit Verdrag toe te treden. Het
           besluit wordt genomen met de meerderheid als voorzien in artikel 20, onderdeel d,
           van het Statuut van de Raad van Europa en met algemene stemmen van de
           vertegenwoordigers van de Partijen die recht hebben op een zetel in het Comité van
           Ministers.
   2.      Ten aanzien van elke Staat die ingevolge het eerste lid van dit artikel tot dit Verdrag
           toetreedt, treedt het Verdrag in werking op de eerste dag van de maand die volgt op
           het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de datum van nederlegging van
           de akte van toetreding bij de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.
   Artikel 25 – Territoriale toepassing
   1.      Elke Staat of de Europese Gemeenschap kan, op het tijdstip van de ondertekening of
           bij de nederlegging van zijn of haar akte van bekrachtiging, aanvaarding,
NL                                               12                                                NL
 ---pagebreak---            goedkeuring of toetreding, het grondgebied of de grondgebieden waarop dit Verdrag
           van toepassing is nader aanduiden.
   2.      Elke Partij kan op een later tijdstip door middel van een verklaring gericht aan de
           Secretaris-Generaal van de Raad van Europa, de toepassing van dit Verdrag
           uitbreiden tot elk ander grondgebied dat in de verklaring wordt genoemd. Ten
           aanzien van een dergelijk grondgebied treedt het Verdrag in werking op de eerste dag
           van de maand die volgt op het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de
           datum van ontvangst van de verklaring door de Secretaris-Generaal.
   3.      Elke krachtens de twee voorgaande leden gedane verklaring kan, met betrekking tot
           elk in die verklaring genoemd grondgebied, worden ingetrokken door middel van een
           aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa gerichte kennisgeving. De
           intrekking wordt van kracht op de eerste dag van de maand die volgt op het
           verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de datum van ontvangst van de
           kennisgeving door de Secretaris-Generaal.
   Artikel 26 – Gevolgen van het Verdrag
   1.      Dit Verdrag vormt een aanvulling op de tussen de Partijen toepasselijke multilaterale
           of bilaterale verdragen of overeenkomsten, met inbegrip van de bepalingen van de
           volgende verdragen van de Raad van Europa:
           –         Europees Verdrag betreffende uitlevering, op 13 december 1957 te Parijs
                     voor ondertekening opengesteld (ETS nr. 24);
           –         Europees Verdrag aangaande de wederzijdse rechtshulp in strafzaken, op 20
                     april 1959 te Straatsburg voor ondertekening opengesteld, (ETS nr. 30);
           –         Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme, op 27 januari 1977 te
                     Straatsburg voor ondertekening opengesteld (ETS nr. 90);
           –         Aanvullend Protocol bij het Europees Verdrag aangaande de wederzijdse
                     rechtshulp in strafzaken, op 17 maart 1978 te Straatsburg voor
                     ondertekening opengesteld (ETS nr. 99);
           –         Tweede Aanvullend Protocol bij het Europees Verdrag aangaande de
                     wederzijdse rechtshulp in strafzaken, op 8 november 2001 te Straatsburg
                     voor ondertekening opengesteld (ETS nr. 182);
           –         Protocol tot wijziging van het Europees Verdrag tot bestrijding van
                     terrorisme, op 15 mei 2003 te Straatsburg voor ondertekening opengesteld
                     (ETS nr. 190);
   2.      Indien twee of meer Partijen reeds een overeenkomst of verdrag hebben gesloten met
           betrekking tot de in dit Verdrag geregelde aangelegenheden of anderszins hun
           betrekkingen ter zake van deze aangelegenheden hebben geregeld, of dit in de
           toekomst doen, zijn zij eveneens gerechtigd die overeenkomst of dat verdrag toe te
           passen of die betrekkingen dienovereenkomstig te regelen. Wanneer de Partijen
           evenwel hun betrekkingen ten aanzien van de in dit Verdrag geregelde
           aangelegenheden vaststellen op een andere dan de hier voorziene wijze, doen zij dit
           op een wijze die niet onverenigbaar is met de doelen en beginselen van het Verdrag.
   3.      Partijen die lid zijn van de Europese Unie passen in hun wederzijdse betrekkingen
           regels van de Gemeenschap en de Europese Unie toe, voor zover op het
           desbetreffende specifieke onderwerp en in het specifieke geval regels van de
NL                                               13                                              NL
 ---pagebreak---            Gemeenschap en de Europese Unie van toepassing zijn, onverminderd het onderwerp
           en het doel van dit Verdrag en onverminderd de volledige toepassing ervan ten
           opzichte van andere Partijen.
   4.      Niets in dit Verdrag doet afbreuk aan de overige rechten, verplichtingen en
           verantwoordelijkheden van een Partij en van natuurlijke personen het krachtens
           internationaal recht, met inbegrip van het internationaal humanitair recht.
   5.      De handelingen van strijdkrachten tijdens een gewapend conflict als omschreven in
           en onderworpen aan het internationaal humanitaire recht vallen niet onder dit
           Verdrag en de activiteiten ontplooid door de strijdkrachten van een Partij bij de
           uitoefening van hun officiële taken, voor zover onderworpen aan andere bepalingen
           van het internationaal recht, vallen niet onder dit Verdrag.
   Artikel 27 – Wijzigingen van het Verdrag
   1.      Wijzigingen van dit Verdrag kunnen worden voorgesteld door elke Partij, het Comité
           van Ministers van de Raad van Europa of de Vergadering van de Partijen.
   2.      Ieder voorstel tot wijziging wordt door de Secretaris-Generaal van de Raad van
           Europa aan de Partijen medegedeeld.
   3.      Elke door een Partij of door het Comité van Ministers voorgestelde wijziging wordt
           meegedeeld aan de Vergadering van de Partijen, die haar oordeel over de
           voorgestelde wijziging voorlegt aan het Comité van Ministers.
   4.      Het Comité van Ministers bestudeert de voorgestelde wijziging en het door de
           Vergadering van de Partijen voorgelegde oordeel en kan de wijziging goedkeuren.
   5.      De tekst van elke door het Comité van Ministers overeenkomstig het vierde lid van
           dit artikel goedgekeurde wijziging, wordt aan de Partijen ter aanvaarding
           toegezonden.
   6.      Iedere overeenkomstig het vierde lid van dit artikel aangenomen wijziging treedt in
           werking dertig dagen nadat alle Partijen de Secretaris-Generaal hebben meegedeeld
           dat zij haar hebben aanvaard.
   Artikel 28 – Herziening van de Bijlage
   1.      Teneinde de lijst met verdragen in de Bijlage te actualiseren, kan elke Partij of het
           Comité van Ministers voorstellen tot wijziging indienen. Deze voorstellen tot
           wijziging hebben uitsluitend betrekking op binnen het systeem van de Verenigde
           Naties gesloten universele verdragen die specifiek betrekking hebben op
           internationaal terrorisme en die in werking zijn getreden. Zij worden door de
           Secretaris-Generaal van de Raad van Europa medegedeeld aan de Partijen.
   2.      Na raadpleging van de Partijen die geen lid zijn, kan het Comité van Ministers de
           wijziging aannemen met de in artikel 20, onderdeel d, van het Statuut van de Raad
           van Europa voorziene meerderheid. De wijziging treedt in werking na het verstrijken
           van een tijdvak van een jaar na de datum waarop deze is toegestuurd aan de Partijen.
           Gedurende dit tijdvak kan elke Partij de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa
           in kennis stellen van enig bezwaar tegen het in werking treden van de wijziging ten
           aanzien van deze Partij.
NL                                                14                                             NL
 ---pagebreak---    3.       Indien een derde van de Partijen de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa in
            kennis stelt van een bezwaar tegen het in werking treden van de wijziging, wordt de
            wijziging niet van kracht.
   4.       Indien minder dan een derde van de Partijen kennisgeving heeft gedaan van bezwaar,
            treedt de wijziging in werking voor de Partijen die geen kennisgeving van bezwaar
            hebben gedaan.
   5.       Indien een wijziging overeenkomstig het tweede lid van dit artikel in werking is
            getreden en een Partij kennis heeft gedaan van een bezwaar ertegen, treedt deze
            wijziging voor de desbetreffende Partij in werking op de eerste dag van de maand die
            volgt op de datum waarop deze Partij de Secretaris-Generaal van de Raad van
            Europa in kennis stelt van haar aanvaarding ervan.
   Artikel 29 – Beslechting van geschillen
   In geval van een geschil tussen Partijen over de uitlegging of toepassing van dit Verdrag,
   trachten zij het geschil op te lossen door middel van onderhandelingen of op iedere andere
   vreedzame wijze naar hun keuze, met inbegrip van voorlegging van het geschil aan een
   scheidsgerecht dat beslissingen neemt die voor de partijen bij het geschil bindend zijn, of aan
   het Internationaal Gerechtshof, zoals tussen de betrokken Partijen overeengekomen.
   Artikel 30 – Vergadering van de Partijen
   1.       De Partijen voeren periodiek overleg teneinde:
            a)       voorstellen te doen om de doeltreffende werking en toepassing van dit
                     Verdrag te vergemakkelijken of te verbeteren, met inbegrip van het
                     identificeren van problemen en de gevolgen van verklaringen die uit hoofde
                     van dit Verdrag zijn afgelegd;
            b)       een advies te formuleren omtrent de overeenstemming met het Verdrag van
                     een weigering om uit te leveren die aan hen is voorgelegd overeenkomstig
                     artikel 20, achtste lid;
            c)       voorstellen te doen tot wijziging van dit Verdrag overeenkomstig artikel 27;
            d)       een advies te formuleren omtrent enig voorstel tot wijziging van dit Verdrag
                     dat aan hen is voorgelegd overeenkomstig artikel 27, derde lid;
            e)       advies te geven omtrent enige vraag betreffende de toepassing van dit
                     Verdrag en de uitwisseling van informatie over belangrijke juridische,
                     beleidsmatige of technologische ontwikkelingen te vergemakkelijken.
   2.       De Secretaris-Generaal van de Raad van Europa roept de Vergadering van de
            Partijen bijeen wanneer hij dit noodzakelijk acht en in ieder geval waarin een
            meerderheid van de Partijen of het Comité van Ministers daarom verzoekt.
   3.       De Partijen krijgen bij de uitvoering van hun taken ingevolge dit artikel
            ondersteuning van het Secretariaat van de Raad van Europa.
   Artikel 31 – Opzegging
   1.       Iedere Partij kan dit Verdrag te allen tijde opzeggen door middel van een
            kennisgeving gericht aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.
NL                                                15                                               NL
 ---pagebreak---    2.        Deze opzegging wordt van kracht op de eerste dag van de maand die volgt op het
             verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de datum van ontvangst van de
             kennisgeving door de Secretaris-Generaal.
   Artikel 32 – Kennisgeving
   De Secretaris-Generaal van de Raad van Europa stelt de lidstaten van de Raad van Europa, de
   Europese Gemeenschap, de niet-lidstaten die hebben deelgenomen aan de opstelling van dit
   Verdrag alsmede iedere Staat die is toegetreden of is uitgenodigd toe te treden tot dit Verdrag,
   in kennis van:
           a)        elke ondertekening;
           b)        de nederlegging van elke akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring
                     of toetreding;
           c)        elke datum van inwerkingtreding van dit Verdrag overeenkomstig artikel 23;
           d)        elke verklaring afgelegd ingevolge artikel 1, tweede lid, artikel 22, vierde lid,
                     en artikel 25;
           e)        elke andere akte, kennisgeving of mededeling met betrekking tot dit Verdrag.
   Ten blijke waarvan de ondergetekenden, daartoe naar behoren gemachtigd, dit verdrag hebben
   ondertekend.
   Gedaan te Warschau, op 16 mei 2005, in de Engelse en de Franse taal, zijnde beide teksten
   gelijkelijk authentiek, in een enkel exemplaar dat zal worden nedergelegd in het archief van
   de Raad van Europa. De Secretaris-Generaal van de Raad van Europa doet een gewaarmerkt
   afschrift toekomen aan iedere lidstaat van de Raad van Europa, aan de Europese
   Gemeenschap, aan de niet-lidstaten die hebben deelgenomen aan de opstelling van dit
   Verdrag en aan iedere Staat die is uitgenodigd tot dit Verdrag toe te treden.
   Bijlage
   1.        Verdrag tot bestrijding van het wederrechtelijk in zijn macht brengen van
             luchtvaartuigen, ondertekend te Den Haag op 16 december 1970;
   2.        Verdrag ter bestrijding van wederrechtelijke gedragingen gericht tegen de veiligheid
             van de burgerluchtvaart, gesloten te Montreal op 23 september 1971;
   3.        Verdrag inzake de voorkoming en bestraffing van misdrijven tegen internationaal
             beschermde personen, met inbegrip van diplomaten, aangenomen te New York op 14
             december 1973;
   4.        Internationaal Verdrag tegen het nemen van gijzelaars, aangenomen te New York op
             17 december 1979;
   5.        Verdrag inzake de fysieke beveiliging van kernmateriaal, aangenomen te Wenen op
             3 maart 1980;
   6.        Protocol tot bestrijding van wederrechtelijke daden van geweld op luchthavens voor
             de internationale burgerluchtvaart, gesloten te Montreal op 24 februari 1988;
   7.        Verdrag tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen gericht tegen de veiligheid
             van de zeevaart, gedaan te Rome op 10 maart 1988;
NL                                                 16                                                  NL
 ---pagebreak---    8.   Protocol tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen gericht tegen de veiligheid
        van vaste platforms op het continentale plat, gedaan te Rome op 10 maart 1988;
   9.   Verdrag ter voorkoming van terroristische bomaanslagen, aangenomen te New York
        op 15 december 1997;
   10.  Internationaal Verdrag ter bestrijding van de financiering van terrorisme,
        aangenomen te New York op 9 december 1999;
   11.  Internationaal Verdrag ter bestrijding van daden van nucleair terrorisme,
        aangenomen te New York op 13 april 20051.
   1
       Wijziging van het aanhangsel aangenomen door de afgevaardigden van de ministers op hun 1034e
       vergadering (11 september 2008, item 10.1) en in werking getreden op 13 september 2009
       overenkomstig artikel 28 van het Verdrag.
NL                                               17                                                 NL
 ---documentbreak---                            EUROPESE
                           COMMISSIE
                                                   Brussel, 15.6.2015
                                                   COM(2015) 292 final
                                                   2015/0131 (NLE)
                                     Voorstel voor een
                                BESLUIT VAN DE RAAD
   betreffende de ondertekening, namens de Europese Unie, van het Verdrag van de Raad
                 van Europa ter voorkoming van terrorisme (CETS nr. 196)
NL                                                                                NL
 ---pagebreak---                                           TOELICHTING
   1.        ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL
   Het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme, dat door het Comité van
   Ministers op zijn 925e vergadering is goedgekeurd en op 16 mei 2005 te Warschau voor
   ondertekening is opengesteld, strekt tot het nemen van doeltreffende maatregelen om
   terrorisme te voorkomen, met eerbiediging van de rechtsstaat en de democratische waarden,
   de mensenrechten en de fundamentele vrijheden.
   Die maatregelen hebben met name betrekking op strafbare feiten van voorbereidende aard die
   zouden kunnen leiden tot het plegen van terroristische handelingen, d.w.z. het publiekelijk
   uitlokken van het plegen van een terroristisch misdrijf en werving en training met een
   terroristisch oogmerk. Deze maatregelen worden met name aangevuld met bepalingen inzake
   voorkoming en internationale samenwerking in strafzaken. Er is een ruim pakket van EU-
   instrumenten die zien op de verschillende gebieden die onder het Verdrag vallen.
   Het Verdrag is op 1 juni 2007 in werking getreden en is door 32 landen geratificeerd.
   Het Verdrag staat open voor ondertekening door de Europese Unie (artikel 23 van het
   Verdrag). De Unie is bevoegd het Verdrag te ondertekenen en kan samen met de lidstaten
   partij bij het Verdrag worden, daar het Verdrag tot de bevoegdheid van de Unie behoort.
   Op 19 mei 2015 heeft het Comité van Ministers van de Raad van Europa zijn goedkeuring
   gehecht aan het aanvullend protocol bij het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming
   van terrorisme (CETS nr. 196). De Commissie heeft tegelijk met het onderhavige voorstel een
   voorstel ingediend voor een besluit van de Raad waarbij de lidstaten worden gemachtigd
   namens de Europese Unie het aanvullend protocol te ondertekenen1.
   2.        JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL
   2.1.      Doel en inhoud van het Verdrag ter voorkoming van terrorisme
   Het doel van het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme is het
   bevorderen van de inspanningen van de partijen ter voorkoming van terrorisme en van de
   negatieve gevolgen ervan voor het volledig genot van mensenrechten, in het bijzonder het
   recht op leven, zowel door het nemen van maatregelen op nationaal niveau als door
   internationale samenwerking (artikel 2). Het Verdrag stelt de navolgende handelingen, indien
   opzettelijk gepleegd, strafbaar: het publiekelijk uitlokken van het plegen van een terroristisch
   misdrijf (artikel 5), werving voor terrorisme (artikel 6), training voor terrorisme (artikel 7),
   alsmede uitlokking van, medeplichtigheid aan of poging tot de voornoemde strafbare feiten
   (zogeheten "bijkomende strafbare feiten" als omschreven in artikel 9). In artikel 1 wordt het
   begrip "terroristisch misdrijf" gedefinieerd als misdrijven als omschreven in bijlage I bij het
   Verdrag.
   Deze omschrijving van strafbare feiten wordt aangevuld door bepalingen die de
   aansprakelijkheid van rechtspersonen voor deelneming aan de voornoemde strafbare feiten
   vestigen (artikel 10) en de voorwaarden voor sancties en maatregelen vaststellen (artikel 11).
   1
           COM(2015) 291 final.
NL                                                 2                                                NL
 ---pagebreak---    De vaststelling, uitvoering en toepassing van de strafbaarstelling van deze feiten is
   onderworpen aan de voorwaarden en mensenrechtenwaarborgen vastgesteld in artikel 12. Het
   Verdrag bevat regels inzake de rechtsmacht voor de in het Verdrag vervatte strafbare feiten
   (artikel 14). Het omvat de verplichting tot onderzoek (artikel 15) en tot uitleveren of
   vervolgen (artikel 18). Deze maatregelen gaan vergezeld van regels inzake bescherming,
   schadeloosstelling en steun voor slachtoffers van terrorisme (artikel 13), nationaal
   preventiebeleid (artikel 3) en internationale samenwerking bij preventie (artikel 4). Het
   Verdrag bevat tevens meerdere bepalingen ter bevordering van de internationale
   samenwerking in strafzaken door wederzijdse rechtshulp, met inbegrip van
   informatieverstrekking op eigen initiatief (artikelen 17 en 22) en uitlevering (artikelen 19, 20
   en 21), waarbij een non-discriminatieclausule van toepassing is (artikel 21).
   Het Verdrag bepaalt dat het openstaat voor ondertekening door de Europese Unie (artikel 23,
   lid 1). Ook bevat het een ontkoppelingsclausule die waarborgt dat op de betrekkingen tussen
   de lidstaten van de Europese Unie de regels van de EU van toepassing zijn (artikel 26, lid 3).
   2.2.      De rechtsgrondslag van het voorgestelde besluit
   Volgens vaste rechtspraak moet de keuze van de rechtsgrondslag van een handeling van de
   Unie berusten op objectieve gegevens die vatbaar zijn voor rechterlijke toetsing; daartoe
   behoren het doel en de inhoud van de maatregel2. Indien uit een handeling van de Europese
   Unie blijkt dat zij een tweeledig doel heeft of dat er sprake is van twee componenten, waarvan
   er een kan worden gezien als een hoofddoel of overwegende component, terwijl het andere
   doel of de andere component slechts ondergeschikt is, moet de handeling op één
   rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke voor het hoofddoel of de voornaamste
   component vereist is3. Indien wordt aangetoond dat de handeling meerdere doelstellingen
   heeft die onverbrekelijk met elkaar zijn verbonden, zonder dat de ene secundair en indirect is
   ten opzichte van de andere – moeten de maatregelen op de verschillende relevante
   rechtsgrondslagen worden gebaseerd, tenzij de procedures die zijn vastgesteld voor de
   respectieve rechtsgrondslagen onverenigbaar zijn4. De volgende bepalingen worden
   beschouwd als de juiste rechtsgrondslagen:
   a)       artikel 83, lid 1, VWEU inzake de bepaling van strafbare feiten en daarmee
            samenhangende vormen van criminaliteit.
   b)       artikel 84 VWEU inzake misdaadpreventie.
   c)       artikel 82 en artikel 87, lid 2, VWEU inzake politiële samenwerking en justitiële
            samenwerking in strafzaken.
   De procedures die voor de respectieve rechtsgrondslagen zijn vastgesteld, zijn onderling
   verenigbaar.
   2.3.      De noodzakelijkheid van het voorgestelde besluit
   De Commissie heeft tegelijk met het onderhavige voorstel een voorstel ingediend voor een
   besluit van de Raad waarbij machtiging wordt verleend om namens de Europese Unie het
   2
        Zie bv. zaak C-490/10, Parlement /Raad , EU:C:2012:525, punt 44, en de aldaar aangehaalde rechtspraak.
   3
        Zaak C-490/10, Parlement/Raad, punt 45.
   4
        Zaak C-490/10, Parlement/Raad, punt 46.
NL                                                      3                                                      NL
 ---pagebreak---    aanvullend protocol te ondertekenen. Artikel 10 van het aanvullend protocol bepaalt dat het
   aanvullend protocol openstaat voor ondertekening door ondertekenaars van het Verdrag.
   De vaststelling van een besluit van de Raad waarbij machtiging wordt verleend om namens de
   Europese Unie het Verdrag te ondertekenen, is dus een noodzakelijke vereiste voor de
   vaststelling van een besluit van de Raad waarbij machtiging wordt verleend om namens de
   Europese Unie het aanvullend protocol te ondertekenen.
   3.        TERRITORIAAL TOEPASSINGSGEBIED VAN DE OVEREENKOMST
   Overeenkomstig Protocol nr. 22 bij het Verdrag betreffende de Europese Unie is het door de
   Europese Commissie ondertekende en uiteindelijk te sluiten aanvullend protocol bindend voor
   en van toepassing in alle EU-lidstaten, uitgezonderd Denemarken.
   Overeenkomstig Protocol nr. 21 bij het Verdrag betreffende de Europese Unie is het door de
   Europese Commissie ondertekende en uiteindelijk te sluiten aanvullend protocol bindend voor
   en van toepassing in het Verenigd Koninkrijk voor zover deze lidstaat de Raad kennis geeft
   van zijn wens deel nemen aan de aanneming en toepassing van dit instrument.
NL                                                4                                            NL
 ---pagebreak---                                                                2015/0131 (NLE)
                                              Voorstel voor een
                                        BESLUIT VAN DE RAAD
    betreffende de ondertekening, namens de Europese Unie, van het Verdrag van de Raad
                     van Europa ter voorkoming van terrorisme (CETS nr. 196)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 82, lid
   1, artikel 83, lid 1, artikel 84 en artikel 87, lid 2, in samenhang met artikel 218, lid 5,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:
   (1)     Op grond van artikel 23 van het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van
           terrorisme (CETS nr. 196); hierna "het Verdrag" genoemd) staat het Verdrag open
           voor ondertekening door de Europese Unie.
   (2)     Op 1 april 2015 heeft de Raad de Commissie gemachtigd tot het openen van
           onderhandelingen over het aanvullend protocol bij het Verdrag van de Raad van
           Europa (hierna "het aanvullend protocol" genoemd).
   (3)     Op 19 mei 2015 heeft het Comité van Ministers van de Raad van Europa zijn
           goedkeuring gehecht aan het aanvullend protocol. De Commissie heeft bij de Raad een
           voorstel ingediend voor een besluit van de Raad waarbij de lidstaten worden
           gemachtigd namens de Europese Unie het aanvullend protocol te ondertekenen.
   (4)     Artikel 10 van het aanvullend protocol bepaalt dat het aanvullend protocol openstaat
           voor ondertekening door ondertekenaars van het Verdrag.
   (5)     Dit verdrag dient derhalve namens de Europese Unie te worden ondertekend.
   (6)     [Overeenkomstig artikel 3 van het Protocol (nr. 21) betreffende de positie van het
           Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en
           recht, dat aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de
           werking van de Europese Unie is gehecht, heeft het Verenigd Koninkrijk te kennen
           gegeven dat het aan de vaststelling en toepassing van dit besluit wenst deel te nemen,.]
   (7)     OF: [Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol (nr. 21) betreffende de
           positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid,
           veiligheid en recht, dat aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag
           betreffende de werking van de Europese Unie is gehecht, en onverminderd artikel 4
           van dat protocol, neemt het Verenigd Koninkrijk niet deel aan de vaststelling van dit
           besluit, dat niet bindend is voor, noch van toepassing is in het Verenigd Koninkrijk.]
   (8)     Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol (nr. 22), betreffende de positie
           van Denemarken, dat aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag
           betreffende de werking van de Europese Unie is gehecht, neemt Denemarken niet deel
           aan de vaststelling van dit besluit, dat niet bindend is voor, noch van toepassing is in
           Denemarken,
NL                                                     5                                            NL
 ---pagebreak---    HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
                                              Artikel 1
   De ondertekening van het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme
   (CETS nr. 196) wordt hierbij goedgekeurd namens de Europese Unie, onder voorbehoud van
   de sluiting van voornoemd Verdrag.
   De tekst van de te ondertekenen overeenkomst is aan dit besluit gehecht.
                                              Artikel 2
   Het secretariaat-generaal van de Raad stelt het volmachtinstrument op dat de persoon
   (personen) die daartoe door de Europese Commissie is (zijn) aangewezen, machtiging
   verleent het Verdrag, onder voorbehoud van de sluiting ervan, te ondertekenen.
                                              Artikel 3
   Dit besluit treedt in werking op de dag van goedkeuring.
   Gedaan te Brussel,
                                                Voor de Raad
                                                De voorzitter
NL                                                6                                       NL