               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 11.3.2021
            COM(2021) 114 final
            2021/0059(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen over het beoogde besluit van de deelnemers aan de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel betreft een besluit tot vaststelling van het standpunt dat de Commissie namens de Europese Unie moet innemen in het kader van de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten (“de regeling”) met betrekking tot een beoogd besluit tot wijziging van de in de regeling opgenomen bepalingen over plaatselijke uitgaven. Daarin wordt het maximumpercentage van de waarde van een gesteund exportcontract vastgesteld dat kan bestaan uit producten en diensten die lokaal, d.w.z. in het land van bestemming, zijn betrokken, en niet in het land van uitvoer of een derde land. Het beoogde besluit zou dit maximumpercentage verhogen, en daardoor meer flexibiliteit bieden in overeenstemming met de reële marktsituatie.

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.De regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten

               De regeling is een herenakkoord tussen de EU, de VS, Canada, Japan, Korea, Noorwegen, Zwitserland, Australië, Nieuw-Zeeland en Turkije, en heeft ten doel een kader te creëren voor het ordelijke gebruik van door de overheid gesteunde exportkredieten. In de praktijk betekent dit dat wordt gezorgd voor een gelijk speelveld (zodat de mededinging wordt gebaseerd op de prijs en de kwaliteit van de uitgevoerde goederen en diensten in plaats van op de geboden financiële voorwaarden), terwijl wordt gewerkt aan het uitbannen van subsidies en marktverstoringen met betrekking tot door de overheid gesteunde exportkredieten. De regeling is in april 1978 in werking getreden, is van onbepaalde duur en is, hoewel het OESO-secretariaat administratieve steun verleent, geen besluit van de OESO
                  1
               .

               De regeling wordt regelmatig bijgewerkt, waarbij rekening wordt gehouden met ontwikkelingen op de financiële markten en het beleid die van invloed zijn op de verstrekking van door de overheid gesteunde exportkredieten. Verordening (EU) nr. 1233/2011 van het Europees Parlement en de Raad
                  2
                bepaalt dat de richtsnoeren van de regeling in de Unie van toepassing zijn en derhalve in de EU juridisch bindend zijn gemaakt
                  3
               . Overeenkomstig artikel 2 van deze verordening worden herzieningen van de voorwaarden van de regeling in het EU‑recht opgenomen door middel van gedelegeerde handelingen.

               2.2.De deelnemers aan de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten

               De Europese Commissie vertegenwoordigt de Unie in vergaderingen van de deelnemers aan de regeling en in de schriftelijke besluitvormingsprocedures van de deelnemers aan de regeling. Alle besluiten over wijzigingen van de regeling worden bij consensus genomen. Het standpunt van de Unie wordt vastgesteld door de Raad en besproken door de lidstaten in de Groep exportkredieten van de Raad
                  4

               Artikel 62 van de regeling luidt: “De deelnemers evalueren op gezette tijden de werking van deze regeling. Daarbij onderzoeken zij onder andere de kennisgevingsprocedures, de uitvoering en werking van het systeem van gedifferentieerde discontopercentages, de voorschriften en procedures betreffende gebonden hulp, vraagstukken met betrekking tot matching, eerdere toezeggingen en mogelijkheden tot ruimere deelneming aan deze regeling.”

               2.3.De beoogde handeling van de deelnemers aan de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten

               Tijdens de 141e bijeenkomst van de deelnemers aan de regeling in juni 2019 hebben de deelnemers een ontwerpvoorstel van de EU besproken om de overheidssteun voor plaatselijke uitgaven te verhogen. Het ontwerpvoorstel werd goed ontvangen met positieve reacties van andere deelnemers, maar één delegatie hield haar standpunt in beraad en verzocht de EU om nadere achtergrondinformatie en verduidelijkingen.

               Tijdens de volgende vergadering van de deelnemers aan de regeling in november 2019 werd opnieuw gesproken over de verhoging van de overheidssteun voor plaatselijke uitgaven. De bespreking had betrekking op mogelijke wijzigingen van het ontwerpvoorstel, onder meer door de dekking van lokale uitgaven te beperken tot specifieke sectoren of landen. De deelnemers hebben echter geen overeenstemming bereikt, en de besprekingen zijn uitgesteld tot toekomstige vergaderingen. Tijdens de 144e vergadering van de deelnemers aan de regeling in juni 2020 heeft de delegatie die het ontwerpvoorstel van de EU niet steunde, een tegenvoorstel over steun voor plaatselijke uitgaven ingediend. Dit voorstel kreeg geen steun van andere deelnemers, maar er zijn compromisoplossingen en wijzigingen voorgesteld en besproken om openstaande kwesties op te lossen.

               De EU heeft haar ontwerpvoorstel herzien en nota genomen van de standpunten die tijdens eerdere vergaderingen van de deelnemers aan de regeling naar voren zijn gebracht, en heeft bij de 145e vergadering van de deelnemers op 17 november 2020 een ontwerp-compromisvoorstel ingediend. Enkele deelnemers hebben kleine wijzigingen van het ontwerpcompromisvoorstel voorgesteld. Na enige discussie hebben alle deelnemers hun steun uitgesproken voor het ontwerp-compromisvoorstel in combinatie met de voorgestelde wijzigingen. De deelnemers aan de regeling moeten via de schriftelijke procedure een besluit over het ontwerpcompromisvoorstel van de Unie vaststellen.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               De belangrijkste beginselen voor overheidssteun voor plaatselijke uitgaven zijn uiteengezet in artikel 10 van de regeling. Hierin is bepaald dat overheidssteun voor plaatselijke uitgaven niet meer dan 30 % van de waarde van het exportcontract mag bedragen (nationale inhoud en levering door derde landen). Deze bepalingen zijn ingevoerd in 2006, toen het maximum voor overheidssteun werd verhoogd van 15 % naar 30 % van de waarde van het exportcontract. De afgelopen decennia zijn de mondiale handels- en productiepatronen aanzienlijk veranderd. De opkomst van mondiale waardeketens heeft de manier veranderd waarop exporteurs hun leveringen betrekken: bedrijven die voorheen hoofdzakelijk in één land produceerden, optimaliseren nu hun inkoop op basis van kostenefficiëntie en geografische beschikbaarheid, en een enkel eindproduct is vaak het resultaat van productie- en assemblagefabrieken in meerdere landen. De exportindustrie van de EU heeft al geruime tijd aangedrongen op meer flexibiliteit op het gebied van lokale uitgaven. De huidige beperking van steun voor lokale uitgaven leidt tot een concurrentienadeel voor exporteurs in de EU ten opzichte van exporteurs in landen die niet aan de regeling gebonden zijn.

               Het beoogde besluit om de overheidssteun voor lokale uitgaven te verhogen, zou betekenen dat het maximumniveau van de plaatselijke uitgaven wordt verhoogd naar 40 % van de waarde van het exportcontract in landen met een hoog inkomen
                  5
                (landencategorie I in de regeling) en tot 50 % in midden- en lage-inkomenslanden (landencategorie II in de regeling). De bepalingen over lokale uitgaven in de sectorovereenkomst inzake exportkredieten voor projecten op het gebied van duurzame energie, de matiging van en de aanpassing aan klimaatverandering en water zouden worden aangepast aan de lokale uitgavenbepalingen in het hoofdgedeelte van de regeling. Voorts zou aan de regeling een evaluatieclausule worden toegevoegd, die voorziet in een evaluatie drie jaar na de inwerkingtreding van de nieuwe bepalingen inzake plaatselijke uitgaven.

               Daarom wordt aanbevolen dat de Unie het beoogde, via een schriftelijke procedure vast te stellen besluit van de deelnemers aan de regeling om de overheidssteun voor plaatselijke uitgaven te verhogen, goedkeurt.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van “de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst.”

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat ook handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen ook instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die een “beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  6
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De beoogde handeling zal een beslissende invloed hebben op de inhoud van de EU-regel namelijk Verordening (EU) nr. 1233/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de toepassing van bepaalde richtsnoeren op het gebied van door de overheid gesteunde exportkredieten en tot intrekking van de Beschikkingen 2001/76/EG en 2001/77/EG van de Raad. In artikel 2 van die verordening wordt namelijk het volgende bepaald: “De Commissie stelt overeenkomstig artikel 3 gedelegeerde handelingen vast om bijlage II te wijzigen naar aanleiding van wijzigingen in de richtsnoeren die de deelnemers aan de regeling overeenkomen”.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is daarom artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of hoofdcomponent, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is voor de hoofddoelstelling of de hoofdcomponent dan wel de belangrijkste doelstelling of component.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling hebben in de eerste plaats betrekking op de gemeenschappelijke handelspolitiek. De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 207 VWEU.

               4.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 207, lid 4, eerste alinea, VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               5.Bekendmaking van de beoogde handeling

               Aangezien het beoogde besluit van de deelnemers de regeling zal wijzigen, is het passend die handeling na de vaststelling ervan bekend te maken in het Publicatieblad van de Europese Unie.

               2021/0059 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen over het beoogde besluit van de deelnemers aan de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 207, lid 4, eerste alinea, juncto artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten (“de regeling”) is juridisch bindend in de EU op grond van Verordening (EU) nr. 1233/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de toepassing van bepaalde richtsnoeren op het gebied van door de overheid gesteunde exportkredieten en tot intrekking van de Beschikkingen 2001/76/EG en 2001/77/EG van de Raad
                  7
               .

               (2)De deelnemers aan de regeling zijn tijdens hun 145e vergadering op 17 november 2020 overeengekomen om via een schriftelijke procedure een besluit tot wijziging van de regeling goed te keuren om de overheidssteun voor exportkredieten in de vorm van plaatselijke uitgaven te verhogen.

               (3)Aangezien het beoogde besluit op grond van artikel 2 van Verordening (EU) nr. 1233/2011 beslissende invloed zal hebben op de inhoud van het recht van de Unie, is het passend het standpunt te bepalen dat namens de Unie door de deelnemers aan de regeling via een schriftelijke procedure over het te nemen besluit moet worden ingenomen.

               (4)Het beoogde besluit om de overheidssteun voor plaatselijke uitgaven te verhogen, moet voorzien in een aanpassing van de bepalingen inzake steun voor plaatselijke uitgaven in de regeling aan de bestaande handels- en productiepatronen. Mondiale waardeketens hebben de aankoopbeslissingen van exporteurs veranderd en de meeste exporteurs betrekken nu leveringen uit meerdere landen en in toenemende mate uit het land waar de afnemer is gevestigd. Om exporteurs in de EU meer flexibiliteit te bieden en optimale inkoopstrategieën mogelijk te maken, moet het plafond voor overheidssteun voor plaatselijke uitgaven worden verhoogd van 30 % naar 40 % van de waarde van de exportcontracten in landen met een hoog inkomen, en van 30 % naar 50 % van de waarde van het exportcontract in midden- en lage-inkomenslanden,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen in een schriftelijke procedure van de deelnemers aan de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten met betrekking tot het beoogde besluit om de overheidssteun voor plaatselijke uitgaven te verhogen, is opgenomen in de bijlage bij dit besluit.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Zoals gedefinieerd in artikel 5 van de OESO-overeenkomst.

                     (2)

                        Verordening (EU) nr. 1233/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de toepassing van bepaalde richtsnoeren op het gebied van door de overheid gesteunde exportkredieten en tot intrekking van de Beschikkingen 2001/76/EG en 2001/77/EG van de Raad (PB L 326 van 8.12.2011, blz. 45).

                     (3)

                        Eerdere versies van de OESO-regeling zijn in EU‑wetgeving omgezet bij beschikkingen/besluiten van de Raad.

                     (4)

                        Beschikking van de Raad houdende instelling van een Groep belast met de coördinatie van het beleid inzake kredietverzekering, garanties en financieringskredieten (PB 66 van 27.10.1960, blz. 1339).

                     (5)

                        Jaarlijks gedefinieerd door de Wereldbank op basis van het bni per hoofd van de bevolking.

                     (6)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C‑399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (7)

                        Verordening (EU) nr. 1233/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de toepassing van bepaalde richtsnoeren op het gebied van door de overheid gesteunde exportkredieten en tot intrekking van de Beschikkingen 2001/76/EG en 2001/77/EG van de Raad (PB L 326 van 8.12.2011, blz. 45) (“Verordening (EU) nr. 1233/2011”).

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 11.3.2021
            COM(2021) 114 final
            BIJLAGE
            bij
            voorstel voor een Besluit van de Raad
            betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen over het beoogde besluit van de deelnemers aan de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten

               BIJLAGE

               VOORSTEL

               HOOFDSTUK II: FINANCIËLE VOORWAARDEN VOOR EXPORTKREDIETEN

               11.AANBETALING, MAXIMALE OVERHEIDSSTEUN EN PLAATSELIJKE UITGAVEN

               d)De deelnemers mogen overheidssteun verlenen voor plaatselijke uitgaven, onder de volgende voorwaarden:

               1)Het maximumbedrag aan overheidssteun voor plaatselijke uitgaven bedraagt:

               –voor landen van categorie I: 40 % van de waarde van het exportcontract;

               –voor landen van categorie II: 50 % van de waarde van het exportcontract.

               2)Overheidssteun voor plaatselijke uitgaven mag niet op gunstiger/minder strenge voorwaarden worden verleend dan de steun voor de daarmee verband houdende export.

               3)Wanneer de overheidssteun voor plaatselijke uitgaven meer bedraagt dan 15 % van de waarde van het exportcontract, moet van die overheidssteun vooraf kennis worden gegeven overeenkomstig artikel 48, met vermelding van de aard van de plaatselijke uitgaven waarvoor steun wordt verleend.

               65.EVALUATIE VAN DE OVERHEIDSSTEUN VOOR PLAATSELIJKE UITGAVEN

               De deelnemers evalueren uiterlijk drie jaar na de formele goedkeuring de bepalingen inzake steun voor plaatselijke uitgaven.

               BIJLAGE IV bij de regeling

               SECTOROVEREENKOMST INZAKE EXPORTKREDIETEN VOOR PROJECTEN OP HET GEBIED VAN DUURZAME ENERGIE, DE MATIGING VAN EN DE AANPASSING AAN KLIMAATVERANDERING EN WATER

               7. PLAATSELIJKE UITGAVEN

               a)Voor door de overheid gesteunde exportkredieten met betrekking tot contracten met een waarde van ten minste 10 miljoen SDR bedraagt de overheidssteun voor plaatselijke uitgaven niet meer dan 30 % van de waarde van het exportcontract.

               b)Voor door de overheid gesteunde exportkredieten met betrekking tot contracten met een waarde van minder dan 10 miljoen SDR:

               1)voor de in aanhangsel I opgesomde sectoren bedraagt de overheidssteun voor plaatselijke uitgaven niet meer dan 45 % van de waarde van het exportcontract;

               2)voor de in aanhangsel II opgesomde sectoren en voor waterprojecten als omschreven in artikel 4 van deze sectorovereenkomst bedraagt de overheidssteun voor plaatselijke uitgaven niet meer dan 30 % van de waarde van het exportcontract.

               c)Wanneer de overheidssteun voor plaatselijke uitgaven meer bedraagt dan 15 % van de waarde van het exportcontract, wordt van die overheidssteun vooraf kennisgegeven overeenkomstig artikel 8 van deze sectorovereenkomst, met vermelding van de aard van de plaatselijke uitgaven waarvoor steun wordt verleend.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 18.3.2021
            COM(2021) 127 final
            2021/0066(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            tot vaststelling van het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen tijdens de 103e vergadering van de Maritieme Veiligheidscommissie en de 76e vergadering van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu van de Internationale Maritieme Organisatie in verband met de vaststelling van wijzigingen van het Internationaal Verdrag betreffende de normen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst, de Internationale code voor het uitgebreide inspectieprogramma bij inspecties van bulkschepen en olietankschepen, de Internationale code voor brandveiligheidssystemen en het Internationaal Verdrag inzake de beperking van schadelijke aangroeiwerende verfsystemen op schepen

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel betreft het besluit tot vaststelling van het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen tijdens de 103e zitting van de Maritieme Veiligheidscommissie (MSC 103) van de Internationale Maritieme Organisatie, die online plaatsvindt van 5 tot en met 14 mei 2021, en tijdens de 76e zitting van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu (MEPC 76) van de Internationale Maritieme Organisatie, die online plaatsvindt van 7 tot en met 17 juni 2021. Tijdens MSC 103 is het de bedoeling wijzigingen aan te brengen in:

               –het Internationaal Verdrag betreffende de normen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst (STCW-verdrag);

               –de Internationale code voor het uitgebreide inspectieprogramma bij inspecties van bulkschepen en olietankschepen (ESP-code);

               –de Internationale code voor brandveiligheidssystemen (FSS-code).

               Tijdens MEPC 76 is het de bedoeling wijzigingen aan te brengen in:

               –het Verdrag inzake de beperking van schadelijke aangroeiwerende verfsystemen op schepen (AFS-verdrag).

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.Het Verdrag inzake de Internationale Maritieme Organisatie

               De Internationale Maritieme Organisatie (IMO) is opgericht bij het Verdrag inzake de Internationale Maritieme Organisatie. Ze is opgericht als forum voor samenwerking op het gebied van regelgeving en praktijken betreffende alle soorten technische aangelegenheden die van invloed zijn op de internationale commerciële scheepvaart. De IMO wil ook de algemene vaststelling stimuleren van de hoogst haalbare normen op het gebied van de veiligheid van de zeevaart, de efficiëntie van de scheepvaart en de preventie en bestrijding van verontreiniging van de zee door schepen, en een gelijk speelveld bevorderen. Ten slotte behandelt de IMO de bijbehorende administratieve en juridische kwesties.

               Het verdrag is op 17 maart 1958 in werking getreden.

               Alle lidstaten zijn partij bij het verdrag.

               Alle lidstaten zijn partij bij het Internationaal Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen van 1973 (Marpol), dat op 2 oktober 1983 in werking is getreden, en bij bijlage VI, die op 18 mei 2005 in werking is getreden. De Unie is geen partij bij het Marpol.

               Alle lidstaten zijn partij bij het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee van 1974 (SOLAS), dat op 25 mei 1980 in werking is getreden. De Unie is geen partij bij het SOLAS.

               De International Code of Safety for Ship Using Gases or Other Low-flashpoint Fuels (IGF-code) is verplicht gesteld in het kader van het SOLAS. De bedoeling is te voorzien in een internationale norm voor schepen die gas of vloeistoffen met een laag vlampunt als brandstof gebruiken. De code heeft betrekking op alle gebieden die bijzondere aandacht vereisen voor het gebruik van gas of vloeistoffen met een laag vlampunt als brandstof. De code bevat criteria voor de regeling en installatie van voortstuwings- en hulpwerktuigen die aardgas als brandstof gebruiken en die in termen van veiligheid, betrouwbaarheid en afhankelijkheid een gelijkwaardig integriteitsniveau hebben als kan worden bereikt met nieuwe en vergelijkbare conventionele op olie werkende hoofd- en hulpwerktuigen.

               2.2.De Internationale Maritieme Organisatie

               De Internationale Maritieme Organisatie (IMO) is een gespecialiseerd agentschap van de Verenigde Naties dat verantwoordelijk is voor de veiligheid en betrouwbaarheid van de scheepvaart en de preventie van verontreiniging van de zee door schepen. Zij bepaalt wereldwijd normen voor de veiligheid, de betrouwbaarheid en de milieuprestaties van de internationale scheepvaart. Haar belangrijkste rol is een billijk en doeltreffend regelgevingskader voor de scheepvaartsector te creëren dat wereldwijd wordt goedgekeurd en toegepast.

               Elk land kan tot de IMO toetreden; alle EU-lidstaten zijn lid van de IMO. De betrekkingen tussen de EU en de IMO zijn gebaseerd op de in 1974 gesloten samenwerkingsregeling tussen de Intergouvernementele Maritieme Consultatieve Organisatie (IMCO) en de Commissie van de Europese Gemeenschappen.

               De Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO bestaat uit alle leden van de IMO en komt minstens eenmaal per jaar samen. Zij behandelt alle onderwerpen die onder de bevoegdheid van de IMO vallen en die verband houden met hulpsystemen voor de scheepvaart, de bouw en uitrusting van vaartuigen, de veiligheid van de bemanning, regels voor het voorkomen van aanvaringen, de behandeling van gevaarlijke vracht, maritieme veiligheidsprocedures en -eisen, hydrografische informatie, logboeken en navigatiegegevens, onderzoek naar scheepvaartongevallen, reddingen en andere aangelegenheden die rechtstreeks verband houden met de veiligheid op zee.

               De Commissie voor de bescherming van het mariene milieu bestaat ook uit alle leden van de IMO en komt minstens eenmaal per jaar samen. Zij behandelt milieukwesties die onder de bevoegdheid van de IMO vallen en die verband houden met het toezicht op en de preventie van onder het Marpol vallende verontreiniging door schepen, zoals olie, chemicaliën die in bulk worden vervoerd, afvalwater, afval en uitstoot van schepen, waaronder luchtverontreinigende stoffen en broeikasgassen. De commissie is ook bevoegd voor het beheer van ballastwater, aangroeiwerende systemen, scheepsrecycling, voorbereiding op en bestrijding van verontreiniging en de vaststelling van bijzondere gebieden en bijzonder gevoelige maritieme gebieden.

               De Maritieme Veiligheidscommissie en de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu van de IMO treffen beide de nodige voorzieningen om de taken uit te voeren die hun zijn toegewezen in het kader van het IMO-verdrag en door de algemene vergadering of de raad van de IMO, of de taken die hun binnen het bovengenoemde toepassingsgebied kunnen zijn toegewezen in het kader van een ander internationaal instrument en die door de IMO zijn goedgekeurd. Besluiten van de Maritieme Veiligheidscommissie en de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu en van hun nevenorganen worden aangenomen door een meerderheid van de leden.

               2.3.De beoogde handelingen van de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO

               Van 5 tot en met 14 mei 2021 dient MSC 103 wijzigingen aan te brengen in het STCW-verdrag en de STCW-code, de ESP-code, de FSS-code, hoofdstuk III van SOLAS en de LSA-code.

               De beoogde wijzigingen van voorschrift 1/1 van het STCW-verdrag behelzen de toevoeging van een definitie van het begrip “hoogspanning”; de definitie van “operationeel niveau” in sectie A-1/1 van de STCW-code wordt gewijzigd zodat ze ook de functie “elektrotechnisch officier” omvat.

               De beoogde wijzigingen van bijlage 2 van deel A van bijlage B bij de ESP-code 2011 hebben tot doel de diktemeting bij de eerste herinspectie van dubbelwandige olietankschepen te beperken tot uitsluitend de verdachte plaatsen.

               De beoogde wijzigingen van hoofdstuk 9 van de code voor brandveiligheidssystemen (FSS) hebben tot doel de aanvaardbaarheid te verduidelijken van minder complexe en goedkopere systemen voor het isoleren van storingen met sectie-identificatie, die op vrachtschepen en op kajuitbalkons van passagiersschepen worden geïnstalleerd.

               2.4.De beoogde handeling van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu van de IMO

               Van 10 tot en met 17 juni 2021 moet MEPC 76 wijzigingen van het AFS-verdrag aannemen. De beoogde wijzigingen hebben tot doel cybutryne op te nemen in de lijst van verboden aangroeiwerende stoffen. Dit is het resultaat van een EU-initiatief.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               3.1.Wijzigingen van het Internationaal Verdrag betreffende de normen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst

               Tijdens zijn 6e vergadering heeft de subcommissie inzake de menselijke factor, opleiding en wachtdienst (HTW 6), die van 29 april tot en met 3 mei 2019 plaatsvond in Londen, ingestemd met een verzoek van het ITF om de functie van “elektrotechnisch officier” op operationeel niveau te verduidelijken in de definitie van “operationeel niveau” in sectie A-I/1 van de STCW-code (definities en verduidelijkingen) en om in die sectie een nieuwe definitie van de term “hoogspanning” op te nemen.

               De subcommissie heeft vervolgens overeenstemming bereikt over de ontwerpdefinitie van “hoogspanning” die moet worden opgenomen in STCW voorschrift I/1, als vervat in bijlage 7 bij HTW 6/13, teneinde die definitie voor aanneming voor te leggen aan MSC 102. Zij heeft ook ingestemd met de ontwerpwijziging van sectie A-I/1 van de STCW-code betreffende het opnemen van de functie van “elektrotechnisch officier” in de definitie van “operationeel niveau”, een wijziging die voortvloeit uit de invoering van deze bevoegdheid als onderdeel van de Manilla-wijzigingen van 2010, als vervat in bijlage 8 van HTW 6/13, teneinde die wijziging voor aanneming voor te leggen aan MSC 102.

               IMSC 102 heeft deze wijzigingen goedgekeurd; in de punten 13.9 en 13.10 van het verslag van MSC 102 (MSC 102/24) is vermeld dat de wijzigingen naar verwachting zullen worden aangenomen op MSC 103.

               De Unie dient deze wijzigingen te steunen, aangezien zij het operationele niveau van de functies van “elektrotechnisch officier” verduidelijken en er een gemeenschappelijke definitie van de term “hoogspanning” wordt ingevoerd.

               3.2.Wijzigingen van de Internationale code voor het uitgebreide inspectieprogramma bij inspecties van bulkschepen en olietankschepen (ESP-code)

               Tijdens zijn 7e zitting heeft de subcommissie inzake scheepsontwerp en -bouw zich gebogen over een voorstel van de IACS, gestaafd door een studie, tot wijziging van bijlage 2 van deel A van bijlage B bij de ESP-code 2011, zoals gewijzigd bij Resolutie MSC.461 (101), waardoor het bij de eerste herinspectie van dubbelwandige olietankschepen zou volstaan alleen verdachte plaatsen aan een diktemeting te onderwerpen. Na een korte bespreking heeft de subcommissie ingestemd met de ontwerpwijzigingen van de ESP-code 2011, zoals opgenomen in bijlage 7, die aan MSC 102 ter goedkeuring moesten worden voorgelegd met het oog op latere vaststelling.

               MSC 102 heeft de wijzigingen goedgekeurd; in punt 17.24 van het verslag van de MSC (MSC 102/24) is vermeld dat de wijzigingen naar verwachting zullen worden aangenomen op MSC 103. Deze kwestie was reeds opgenomen in de non-paper van de EU voor MSC 102.

               De Unie dient deze wijzigingen te steunen, aangezien zij de IACS in staat stellen zich bij diktemetingen van dubbelwandige olietankschepen toe te spitsen op verdachte plaatsen.

               3.3.Wijzigingen van de Internationale code voor brandveiligheidssystemen (FSS-code)

               MSC 98 heeft in de tweejaarlijkse agenda 2018-2019 van de subcommissie en de voorlopige agenda voor SSE 6 een nieuw voorstel opgenomen voor “wijzigingen van hoofdstuk 9 van de FSS-code voor eisen inzake het isoleren van storingen voor vrachtschepen en kajuitbalkons van passagiersschepen die zijn uitgerust met individueel identificeerbare branddetectiesystemen”, met 2020 als streefdatum voor goedkeuring (MSC 98/23, punt 20.34).

               Tijdens zijn 7e zitting heeft de subcommissie scheepsystemen en uitrusting (SSE) ingestemd met de ontwerpwijzigingen van hoofdstuk 9 van de Internationale code voor brandveiligheidssystemen (FSS-code) en het bijbehorende ontwerp van MSC-resolutie, als vervat in bijlage 3 van verslag SSE 7/21, met het oog op goedkeuring door MSC 102.

               MSC 102 heeft de ontwerpwijzigingen van hoofdstuk 9 van de FSS-code goedgekeurd; in punt 19.8 van het verslag van de MSC (MSC 102/24) is vermeld dat de wijzigingen naar verwachting zullen worden aangenomen op MSC 103.

               De Unie dient deze wijzigingen te steunen, aangezien zij voorzien in systemen waarbij een betere beveiliging door individueel identificeerbare branddetectoren, die vereist zijn voor passagiersschepen, wordt gecombineerd met minder complexe en goedkopere systemen voor het isoleren van storingen met sectie-identificatie, die alleen aanvaardbaar zijn voor vrachtschepen en kajuitbalkons van passagiersschepen.

               3.4.Wijzigingen van het Verdrag inzake aangroeiwerende systemen

               MEPC 71 heeft het verzoek van de EU aanvaard om een nieuw voorstel te doen tot wijziging van bijlage 1 bij het Internationaal Verdrag inzake de beperking van schadelijke aangroeiwerende verfsystemen op schepen (AFS) van 2001, teneinde daarin controles op cybutryne op te nemen, en heeft dit voorstel ter bespreking voorgelegd aan de 5e vergadering van de subcommissie preventie en bestrijding van verontreiniging (PPR 5).

               MEPC 73 merkte op dat PPR 5, na eerst te hebben ingestemd met het oorspronkelijke voorstel tot wijziging van bijlage 1 bij het AFS-verdrag om controles op cybutryne op te nemen, zoals samen met de informatie in document PPR 5/INF.9 namens de Unie ingediend in document PPR 5/19, voldeed aan de vereisten van bijlage 2 bij het AFS-verdrag, is overeengekomen dat een nadere evaluatie van cybutryne gerechtvaardigd was.

               Na besprekingen tijdens PPR 7 heeft de subcommissie ingestemd met (1) de ontwerpwijziging van bijlage 1 (Controles op aangroeiwerende systemen) bij het AFS-verdrag om controles op cybutryne op te nemen, zoals opgenomen in bijlage 1 bij bijlage 6, voor bespreking door MEPC 75, teneinde de effectieve data, die momenteel tussen vierkante haken staan, te bepalen en met het oog op de daaropvolgende goedkeuring; en (2) de ontwerpwijzigingen van bijlage 4 (keurings- en certificatie-eisen voor aangroeiwerende systemen) bij het AFS-verdrag, met inbegrip van de ontwerpwijzigingen van het modelformulier van het Internationaal certificaat inzake aangroeiwerende systemen, voor bespreking door MEPC 75, met het oog op goedkeuring.

               MSC 75 heeft de tekst van de wijzigingen aan het AFS-verdrag afgerond; in punt 10.17 van het MEPC-verslag (MSC 75/18) is vermeld dat de wijzigingen naar verwachting zullen worden aangenomen op MEPC 76. Het standpunt om die wijzigingen te ondersteunen was opgenomen in de non-paper van de EU voor MEPC 75.

               De Unie heeft de aanzet gegeven tot een wereldwijd verbod op deze aangroeiwerende stof, die in de EU al niet meer mag worden verkocht. De Unie dient deze wijzigingen derhalve te steunen, aangezien zij voorzien in een wereldwijd verbod van deze stof en er derhalve voor zorgen dat de EU-doelstelling wordt bereikt.

               3.5.Desbetreffende EU-wetgeving en EU-bevoegdheid

               3.5.1.Internationaal Verdrag betreffende de normen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst

               Op grond van Richtlijn 2008/106/EG
                  1
                dienen de lidstaten ervoor te zorgen dat zeevarenden ten minste worden opgeleid in overeenstemming met de eisen van het STCW-verdrag en dienen zij het bindende deel A van de STCW-code toe te passen. Artikel 1, leden 6 en 7, van de richtlijn, waarin de verantwoordelijkheden van werktuigkundigen op het gebied van elektrische installaties worden vermeld, en voorschrift III/5 van hoofdstuk I van bijlage I, waarin wordt verwezen naar de specifieke functie van elektro-, elektronische en meet- en regeltechniek, waaraan de in de bekwaamheidsnormen gespecificeerde bekwaamheden zijn toegewezen, zijn in het onderhavige geval bijzonder relevant. De wijzigingen die moeten worden aangenomen tijdens MSC 103, waarbij deel A van de STCW-code wordt gewijzigd, zullen gevolgen hebben voor de eisen van de richtlijn.

               3.5.2.Wijzigingen van de Internationale code voor het uitgebreide inspectieprogramma bij inspecties van bulkschepen en olietankschepen

               Op grond van de artikelen 5 en 6 van Verordening (EU) nr. 530/2012
                  2
                van het Europees Parlement en de Raad moet de keuringsregeling scheepvaart (CAS) van de IMO worden toegepast op enkelwandige olietankschepen die ouder zijn dan 15 jaar. In het uitgebreide inspectieprogramma (Enhanced Survey Programme — ESP) is met betrekking tot inspecties van bulkvervoerders en olietankschepen gespecificeerd op welke manier die verscherpte controles moeten worden uitgevoerd. Aangezien de CAS gebruik maakt van het ESP om die doelstelling te bereiken, zullen wijzigingen in de ESP-inspecties, zoals de huidige wijzigingen om bij de eerste herinspectie van dubbelwandige olietankschepen alleen verdachte plaatsen te onderzoeken, automatisch van toepassing worden via Verordening (EU) nr. 530/2012.

               3.5.3.Wijzigingen van de Internationale code voor brandveiligheidssystemen (FSS-code)

               Op grond van artikel 6, lid 2, punt a), i), van Richtlijn 2009/45/EG
                  3
                inzake veiligheidsvoorschriften en -normen voor passagiersschepen is het SOLAS, als gewijzigd, van toepassing op passagiersschepen van klasse A. Via het SOLAS is de FSS-code bindend voor passagiersschepen.

               De wijzigingen van de FSS-code die tijdens MSC 103 zullen worden vastgesteld, zouden derhalve gevolgen hebben voor de eisen die van toepassing zijn op grond van Richtlijn 2009/45/EG.

               3.5.4.Wijzigingen van het Verdrag inzake aangroeiwerende systemen

               Verordening (EU) nr. 528/2012
                  4
                betreffende biociden regelt het op de markt aanbieden en het gebruik van onder meer aangroeiwerende middelen. Op basis van de resultaten van verschillende wetenschappelijke studies en de collegiale toetsing op EU-niveau heeft de Commissie Uitvoeringsbesluit (EU) 2016/107
                  5
                van 27 januari 2016 vastgesteld, waarin het op de markt aanbieden en het gebruik van aangroeiwerende verven die cybutryne bevatten in alle EU-lidstaten en EER-staten wordt verboden. De wijzigingen van het Verdrag inzake aangroeiwerende systemen zullen derhalve gevolgen hebben voor Verordening (EU) nr. 528/2012.

               3.5.5.EU-bevoegdheid

               De wijzigingen van deel A van de STCW-code zouden gevolgen hebben voor het EU-recht door de toepassing van Richtlijn 2008/106/EG.

               De wijzigingen van de ESP-code zouden gevolgen hebben voor het EU-recht door de toepassing van Verordening (EU) nr. 530/2012 .

               De wijzigingen van de Internationale code voor brandveiligheidssystemen (FSS-code) zouden gevolgen hebben voor het EU-recht door de toepassing van artikel 6, lid 2, punt a), i), van Richtlijn 2009/45/EG.

               De wijzigingen van het Internationaal Verdrag inzake de beperking van schadelijke aangroeiwerende verfsystemen op schepen zouden gevolgen hebben voor het EU-recht door de toepassing van Verordening (EU) nr. 528/2012.

               Daarom is de Unie krachtens het laatste onderdeel van artikel 3, lid 2, VWEU exclusief bevoegd en moet het standpunt van de Unie over de handelingen tot vaststelling van de bovengenoemde wijzigingen worden vastgesteld.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van de “standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Artikel 218, lid 9, VWEU is van toepassing ongeacht of de Unie lid is van het lichaam dan wel partij is bij de overeenkomst
                  6
               .

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen ook instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die “beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  7
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De Maritieme Veiligheidscommissie en de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu van de IMO zijn lichamen die zijn opgericht uit hoofde van een overeenkomst, namelijk het Verdrag inzake de Internationale Maritieme Organisatie.

               De door deze beide IMO-commissies vast te stellen handelingen zijn handelingen met rechtsgevolgen. De geplande handelingen kunnen een beslissende invloed hebben op de inhoud van de EU-regelgeving, namelijk:

               –Richtlĳn 2008/106/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 inzake het minimumopleidingsniveau van zeevarenden. De reden hiervoor is dat de richtlijn voorziet in de toepassing van deel A van de STCW-code.

               –Verordening (EU) nr. 530/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juni 2012 betreffende het versneld invoeren van de vereisten inzake een dubbelwandige uitvoering of een gelijkwaardig ontwerp voor enkelwandige olietankschepen. De reden hiervoor is dat de verordening de toepassing van de keuringsregeling scheepvaart (CAS) van de IMO oplegt voor enkelwandige olietankschepen die meer dan 15 jaar oud zijn. In het uitgebreide inspectieprogramma (Enhanced Survey Programme — ESP) is met betrekking tot inspecties van bulkvervoerders en olietankschepen gespecificeerd op welke manier die verscherpte controles moeten worden uitgevoerd. Aangezien de CAS een beroep doet op het ESP als instrument om haar doel te bereiken, zullen wijzigingen van ESP-inspecties automatisch van toepassing zijn door middel van Verordening (EU) nr. 530/2012.

               –Richtlijn 2009/45/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake veiligheidsvoorschriften en -normen voor passagiersschepen. Dat is het geval omdat in Richtlijn 2009/45/EG is bepaald dat passagiersschepen van klasse A volledig moeten voldoen aan de eisen van het SOLAS, als gewijzigd. De FSS-code is bindend op grond van het SOLAS-verdrag.

               –Verordening (EU) nr. 528/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het op de markt aanbieden en het gebruik van biociden. De reden hiervoor is dat de verordening zowel het op de markt aanbieden als het gebruik van aangroeiwerende verven die cybutryne bevatten verbiedt in alle EU-lidstaten en EER-staten.

               Derhalve zouden de amendementen op:

               –het Internationaal Verdrag betreffende de normen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst;

               –de Internationale code voor het uitgebreide inspectieprogramma bij inspecties van bulkschepen en olietankschepen;

               –de Internationale code voor brandveiligheidssystemen (FSS-code);

               –en het Internationaal Verdrag inzake de beperking van schadelijke aangroeiwerende verfsystemen op schepen

               gevolgen hebben voor het EU-recht door de toepassing van respectievelijk Richtlĳn 2008/106/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 inzake het minimumopleidingsniveau van zeevarenden; Verordening (EU) nr. 530/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juni 2012 betreffende het versneld invoeren van de vereisten inzake een dubbelwandige uitvoering of een gelijkwaardig ontwerp voor enkelwandige olietankschepen; Richtlijn 2009/45/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 inzake veiligheidsvoorschriften en -normen voor passagiersschepen; en Verordening (EU) nr. 528/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het op de markt aanbieden en het gebruik van biociden.

               De geplande handelingen strekken niet tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen. Als de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of hoofdcomponent, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is voor de hoofddoelstelling of de hoofdcomponent dan wel de belangrijkste doelstelling of component.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De hoofddoelstelling en de inhoud van de beoogde handeling hebben betrekking op vervoer over zee. De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 100, lid 2, VWEU.

               4.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 100, lid 2, VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               2021/0066 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               tot vaststelling van het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen tijdens de 103e vergadering van de Maritieme Veiligheidscommissie en de 76e vergadering van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu van de Internationale Maritieme Organisatie in verband met de vaststelling van wijzigingen van het Internationaal Verdrag betreffende de normen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst, de Internationale code voor het uitgebreide inspectieprogramma bij inspecties van bulkschepen en olietankschepen, de Internationale code voor brandveiligheidssystemen en het Internationaal Verdrag inzake de beperking van schadelijke aangroeiwerende verfsystemen op schepen

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 100, lid 2, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Het Verdrag van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) is in werking getreden op 17 maart 1958.

               (2)De IMO is een gespecialiseerd agentschap van de Verenigde Naties dat verantwoordelijk is voor de veiligheid en betrouwbaarheid van de scheepvaart en de preventie van verontreiniging van de zee en de lucht door schepen. Alle lidstaten van de Unie zijn lid van de IMO. De Unie is geen lid van de IMO.

               (3)Overeenkomstig artikel 28, punt b), van het IMO-verdrag kan de Maritieme Veiligheidscommissie wijzigingen goedkeuren van het Internationaal Verdrag betreffende de normen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst
                  8
                (STCW-verdrag) en van het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee
                  9
                (SOLAS-verdrag ).

               (4)Overeenkomstig artikel 38, punt a), van het IMO-verdrag kan de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu wijzigingen goedkeuren van het Internationaal Verdrag inzake de beperking van schadelijke aangroeiwerende verfsystemen op schepen
                  10
                (AFS-verdrag).

               (5)De Maritieme Veiligheidscommissie zal tijdens haar 103e vergadering van 5 tot en met 14 mei 2021 wijzigingen vaststellen van het STCW-verdrag, de Internationale code voor het uitgebreide inspectieprogramma bij inspecties van bulkschepen en olietankschepen (ESP-code) en de Internationale Code voor brandveiligheidssystemen (FSS-code).

               (6)De Commissie voor de bescherming van het mariene milieu zal tijdens haar 76e vergadering, van 10 tot en met 17 juni 2021 wijzigingen van het AFS-verdrag vaststellen.

               (7)Het is passend het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden ingenomen tijdens de 103e vergadering van de Maritieme Veiligheidscommissie, aangezien de wijzigingen van het STCW-verdrag, de ESP-code en de FSS-code een beslissende invloed kunnen hebben op de inhoud van het Unierecht, namelijk op Richtlijn 2008/106/EG
                  11
                van het Europees Parlement en de Raad, Verordening (EU) nr. 530/2012
                  12
                van het Europees Parlement en de Raad en Richtlijn 2009/45/EG
                  13
                van het Europees Parlement en de Raad.

               (8)De wijzigingen van deel A van de STCW-code van het STWC-verdrag zouden het operationele niveau van de functies van “elektrotechnisch officier” verduidelijken en voorzien in een gemeenschappelijke definitie van de term “hoogspanning”. De Unie dient deze wijzigingen derhalve te steunen omdat zij de functies van de personen die aan boord werken verduidelijken, waardoor de verschillende verantwoordelijkheden en taken duidelijker worden omschreven.

               (9)De wijzigingen van bijlage 2 van deel A van bijlage B bij de ESP-code zouden inspecteurs in staat stellen zich bij diktemetingen van dubbelwandige olietankschepen te concentreren op verdachte plaatsen. De Unie dient deze wijzigingen derhalve te steunen omdat zij de veiligheid op zee ten goede komen en het risico op lekkage bij ongevallen zullen verminderen.

               (10)De wijzigingen van hoofdstuk 9 van de FSS-code zouden de installatie mogelijk maken van systemen die een verhoogde veiligheid van individueel identificeerbare branddetectoren, die vereist zijn voor passagiersschepen, combineren met minder complexe en goedkopere systemen voor het isoleren van storingen met sectie-identificatie, die alleen aanvaardbaar zijn voor vrachtschepen en kajuitbalkons van passagiersschepen. De Unie dient deze wijzigingen derhalve te steunen, omdat zij tot een betere bescherming van de opvarenden in geval van brand zullen leiden.

               (11)Het is passend het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden ingenomen tijdens de 76e zitting van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu, aangezien de wijzigingen van de bijlagen 1 en 4 bij het AFS-verdrag een beslissende invloed kunnen hebben op de inhoud van het Unierecht, namelijk op Verordening (EU) nr. 528/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het op de markt aanbieden en het gebruik van biociden.

               (12)De wijzigingen van de bijlagen 1 en 4 bij het AFS-verdrag zouden leiden tot een wereldwijd verbod op de aangroeiwerende stof cybutryne, waarvan de verkoop in de Unie reeds verboden is.

               (13)Het standpunt van de Unie moet worden uitgedrukt door de gezamenlijk optredende lidstaten van de Unie die lid zijn van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu en de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De standpunten die namens de Unie moeten worden ingenomen op de 103e zitting van de Maritieme Veiligheidscommissie van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) houden in dat wordt ingestemd met:

               (a)de aanneming van de wijzigingen van het Internationaal Verdrag betreffende de normen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst, zoals vastgesteld in de bijlagen 7 en 8 bij IMO-document MSC 102/24;

               (b)de aanneming van de wijzigingen van de Internationale code voor het uitgebreide inspectieprogramma bij inspecties van bulkschepen en olietankschepen, zoals vastgelegd in bijlage 15 bij IMO-document MSC 102/24; en

               (c)de aanneming van wijzigingen van de Internationale Code voor brandveiligheidssystemen, zoals vastgelegd in bijlage 20 bij IMO-document MSC 102/24.

               Artikel 2

               Het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen op de 76e zitting van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu van de IMO houdt in dat wordt ingestemd met de vaststelling van de wijzigingen van het Internationaal Verdrag inzake de beperking van schadelijke aangroeiwerende verfsystemen op schepen als vastgesteld in bijlage 7 bij IMO-document MEPC 75/18.

               Artikel 3

               1.Het in artikel 1 genoemde standpunt moet worden uitgedrukt door de gezamenlijk optredende lidstaten van de Unie die lid zijn van de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO.

               2.Het in artikel 2 genoemde standpunt moet worden uitgedrukt door de gezamenlijk optredende lidstaten van de Unie die lid zijn van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu van de IMO.

               Artikel 4

               Dit besluit is gericht tot de lidstaten.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De Voorzitter

                     (1)

                        PB L 323 van 3.12.2008, blz. 33.

                     (2)

                        PB 172 van 30.6.2012, blz. 3.

                     (3)

                        PB L 163 van 25.6.2009, blz. 1.

                     (4)

                        PB L 167 van 27.6.2012, blz. 1.

                     (5)

                        PB L 21 van 28.1.2016, blz. 81.

                     (6)

                        Zaak C-399/12 Duitsland/Raad (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, punt 64.

                     (7)

                        Zaak C-399/12 Duitsland/Raad (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61-64.

                     (8)

                        Het STCW-verdrag is op 28 april 1984 in werking getreden.

                     (9)

                        Het SOLAS-verdrag is op 25 mei 1980 in werking getreden.

                     (10)

                        Het AFS-verdrag is op 17 september 2008 in werking getreden.

                     (11)

                        Richtlijn 2008/106/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 inzake het minimum opleidingsniveau van zeevarenden (PB L 323 van 3.12.2008, blz. 33).

                     (12)

                        Verordening (EU) nr. 530/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juni 2012 betreffende het versneld invoeren van de vereisten inzake een dubbelwandige uitvoering of een gelijkwaardig ontwerp voor enkelwandige olietankschepen (PB L 172 van 30.6.2012, blz. 3).

                     (13)

                        Richtlijn 2009/45/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 inzake veiligheidsvoorschriften en -normen voor passagiersschepen (PB L 163 van 25.6.2009, blz. 1).


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 21.6.2021
            COM(2021) 314 final
            2021/0147(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in het Handelscomité dat is ingesteld bij de Vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Socialistische Republiek Vietnam met betrekking tot de vaststelling van het reglement van orde van het Handelscomité

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel betreft het besluit tot bepaling van het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen in het Handelscomité dat is opgericht bij de Vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Socialistische Republiek Vietnam (“de Overeenkomst”), in verband met de beoogde vaststelling van het reglement van orde van het Handelscomité.

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.De Vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Socialistische Republiek Vietnam

               Bij de Overeenkomst wordt een vrijhandelsruimte tussen de Unie en Vietnam ingesteld. De Overeenkomst heeft tot doel de handel en investeringen tussen de partijen te liberaliseren en te vergemakkelijken. Dit doel maakt deel uit van de bredere vastberadenheid van de partijen om economische, handels- en investeringsbanden aan te halen met eerbiediging van het doel van een duurzame ontwikkeling, en om handel en investeringen in het kader van de Overeenkomst te bevorderen op een wijze die strookt met hoge beschermingsniveaus voor milieu en werknemers en de desbetreffende internationaal erkende normen en overeenkomsten. De Overeenkomst is op 1 augustus 2020 in werking getreden.

               2.2.Het Handelscomité

               Bij artikel 17.1 van de Overeenkomst is het Handelscomité ingesteld. Bij artikel 17.2 van de Overeenkomst zijn vijf gespecialiseerde comités ingesteld: het Comité voor de handel in goederen, het Douanecomité, het Comité voor sanitaire en fytosanitaire maatregelen, het Comité voor investeringen, handel in diensten, elektronische handel en overheidsopdrachten, en het Comité voor handel en duurzame ontwikkeling. Bij artikel 17.3 worden ook twee werkgroepen ingesteld: een werkgroep intellectuele-eigendomsrechten, inclusief geografische aanduidingen, en een werkgroep motorvoertuigen en onderdelen.

                  Het Handelscomité bestaat uit vertegenwoordigers van de partijen; het vergadert, tenzij het anders besluit, eenmaal per jaar, of in dringende gevallen op verzoek van een partij. Het Handelscomité staat onder het gezamenlijke voorzitterschap van de minister van Industrie en Handel van Vietnam en het lid van de Europese Commissie dat bevoegd is voor handel.

                  Het Handelscomité, de gespecialiseerde comités en de werkgroepen zijn verantwoordelijk voor de tenuitvoerlegging en toepassing van de Overeenkomst op hun respectieve gebieden.

               2.3.De beoogde handeling van het Handelscomité

               Het Handelscomité kan overeenkomstig artikel 17.1, lid 4, punt f), van de Overeenkomst zijn reglement van orde (de “beoogde handeling”) vaststellen.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               Het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen, moet goedkeuring beogen van het reglement van orde van het Handelscomité, zoals bepaald in de Overeenkomst.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van “de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die een “beslissende invloed [hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  1
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               Het Handelscomité is een lichaam dat is opgericht krachtens een overeenkomst, te weten de Vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Socialistische Republiek Vietnam.

               Het door het Handelscomité vast te stellen besluit is een handeling met rechtsgevolgen.

               De beoogde handeling is bindend en strekt niet tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de Overeenkomst.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel  218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of hoofdcomponent, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is voor de hoofddoelstelling of de hoofdcomponent dan wel de belangrijkste doelstelling of component.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               Het voornaamste doel en de inhoud van de voorgenomen handeling houden verband met de gemeenschappelijke handelspolitiek en het internationale vervoer.

                  Daarom bestaat de materiële rechtsgrondslag van het voorgestelde besluit uit het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 91, lid 1, artikel 100, lid 2, en artikel 207, lid 4, eerste alinea.

               4.3.Conclusie

                  De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 91, lid 1, artikel 100, lid 2, en artikel 207, lid 4, eerste alinea, VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               5.Bekendmaking van de beoogde handeling

               Het is de bedoeling dat het besluit van het Handelscomité wordt bekendgemaakt zodra het is goedgekeurd.

               2021/0147 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in het Handelscomité dat is ingesteld bij de Vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Socialistische Republiek Vietnam met betrekking tot de vaststelling van het reglement van orde van het Handelscomité

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 91, lid 1, artikel 100, lid 2, artikel 207, lid 4, eerste alinea, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De Vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Socialistische Republiek Vietnam (“de Overeenkomst”) is door de Unie gesloten bij Besluit (EU) 2020/753 van de Raad
                  2
                en is op 1 augustus 2020 in werking getreden.

               (2)Overeenkomstig artikel 17.1, lid 4, punt f, van de Overeenkomst kan het Handelscomité zijn eigen reglement van orde vaststellen.

               (3)Het Handelscomité moet tijdens zijn eerste vergadering zijn eigen reglement van orde vaststellen, zoals bepaald in de Overeenkomst.

               (4)Het is derhalve wenselijk het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden ingenomen in het Handelscomité op basis van het aangehechte ontwerpbesluit van het Handelscomité over zijn reglement van orde met het oog op de daadwerkelijke uitvoering van de Overeenkomst,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen tijdens de eerste vergadering van het Handelscomité dat is ingesteld bij de Vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Socialistische Republiek Vietnam, met betrekking tot de vaststelling van het reglement van orde van het Handelscomité, wordt gebaseerd op het aan dit besluit gehechte ontwerpbesluit van het Handelscomité.

               Artikel 2

               Het besluit van het Handelscomité wordt na de vaststelling ervan bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (2)

                        PB L 186 van 12.6.2020, blz. 1.

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 21.6.2021
            COM(2021) 314 final
            BIJLAGE
            bij
            Voorstel voor een Besluit van de Raad
            betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in het Handelscomité dat is ingesteld bij de Vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Socialistische Republiek Vietnam met betrekking tot de vaststelling van het reglement van orde van het Handelscomité

               AANHANGSEL

               BESLUIT Nr. […/2021]
               VAN HET HANDELSCOMITÉ

               van ...

               tot vaststelling van zijn reglement van orde

               HET HANDELSCOMITÉ,

               Gezien de Vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Socialistische Republiek Vietnam, en met name artikel 17.1, lid 4, punt f),

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Overeenkomstig artikel 17.1, lid 4, punt f), van de Overeenkomst kan het Handelscomité zijn eigen reglement van orde vaststellen,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               1.Het reglement van orde van het Handelscomité, als vastgesteld in de bijlage, wordt vastgesteld.

               2.Dit besluit treedt in werking op [overeen te komen datum].

               Gedaan te ..., op .....

                        Voor het Handelscomité

                        De medevoorzitters

               BIJLAGE

               REGLEMENT VAN ORDE VAN HET HANDELSCOMITÉ

               dat is ingesteld bij artikel 17.1 van de Vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Socialistische Republiek Vietnam

               ARTIKEL 1

               Rol en naam van het Handelscomité

               1.
                     Het comité dat is ingesteld overeenkomstig artikel 17.1 van de Vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Socialistische Republiek Vietnam (hierna de “Overeenkomst” genoemd), is verantwoordelijk voor alle in artikel 17.1 van de Overeenkomst bedoelde aangelegenheden.

               2.
                     Dit comité wordt in de documenten van het comité, met inbegrip van besluiten en aanbevelingen, “Handelscomité” genoemd.

               ARTIKEL 2

               Samenstelling en voorzitterschap

               1.
                     Overeenkomstig artikel 17.1, lid 1, van de Overeenkomst bestaat het Handelscomité uit vertegenwoordigers van de Europese Unie en van de Socialistische Republiek Vietnam.

               2.
                     Het Handelscomité staat onder het gezamenlijke voorzitterschap van het lid van de Europese Commissie dat bevoegd is voor handel en de minister van Industrie en Handel van Vietnam of van hun respectieve vertegenwoordigers.

               3.
                     Wanneer het Handelscomité onder het gezamenlijke voorzitterschap van de respectieve vertegenwoordigers staat, stelt elke partij de andere partij in kennis van de naam, de functie en de contactgegevens van de vertegenwoordiger die voor die partij medevoorzitter is van het Handelscomité. Die vertegenwoordiger wordt geacht bevoegd te zijn de partij te vertegenwoordigen tot de datum waarop de partij de andere partij in kennis heeft gesteld van een nieuwe medevoorzitter.

               ARTIKEL 3

               Secretariaat

               1.
                     Ambtenaren van de voor handel bevoegde dienst van elke partij fungeren samen als secretariaat van het Handelscomité.

               2.
                     Het secretariaat treedt op als contactpunt voor en faciliteert de organisatie van het Handelscomité, zoals bepaald in dit reglement van orde.

               3.
                     Elke partij stelt de andere partij in kennis van de naam, de functie en de contactgegevens van de ambtenaar die voor die partij lid is van het secretariaat van het Handelscomité. Die ambtenaar wordt geacht te blijven fungeren als lid van het secretariaat voor de partij tot de datum waarop de partij de andere partij in kennis heeft gesteld van een nieuw lid.

               ARTIKEL 4

               Vergaderingen

               1.
                     Het Handelscomité vergadert overeenkomstig artikel 17.1, lid 2, van de Overeenkomst. Het Handelscomité vergadert met name, tenzij het anders besluit, eenmaal per jaar, of in dringende gevallen op verzoek van een partij.

               2.
                     De vergaderingen worden bijeengeroepen door de medevoorzitter van de partij die de vergadering organiseert.

               3.
                     Een vergadering kan worden bijgewoond in persoon of worden gehouden per videoconferentie of op enige andere wijze.

               ARTIKEL 5

               Delegaties

               Zo mogelijk stelt het lid van het secretariaat van het Handelscomité voor elke partij het lid van het secretariaat voor de andere partij ten minste 14 dagen vóór de vergadering in kennis van de voorgenomen samenstelling van de delegaties van respectievelijk de Europese Unie en Vietnam. De lijsten vermelden de naam en functie van elk lid van de delegatie.

               ARTIKEL 6

               Agenda van de vergaderingen

               1.
                     Op basis van een voorstel van het lid van het secretariaat van de partij die de vergadering organiseert, wordt voor elke vergadering een voorlopige agenda opgesteld, met een termijn waarbinnen de andere partij opmerkingen kan indienen. De voorlopige agenda wordt zo mogelijk 30 dagen vóór een vergadering opgesteld, en uiterlijk 14 dagen vóór de vergadering .

               2.
                     De agenda wordt aan het begin van elke vergadering door het Handelscomité goedgekeurd. Punten die niet op de voorlopige agenda staan, kunnen bij consensus op de agenda worden geplaatst.

               ARTIKEL 7

               Notulen

               1.
                     Het lid van het secretariaat voor de partij die de vergadering organiseert, stelt binnen 15 dagen na het einde van de vergadering ontwerpnotulen daarvan op, tenzij de medevoorzitters anders besluiten. De ontwerpnotulen worden voor commentaar toegezonden aan het lid van het secretariaat voor de andere partij.

               2.
                     De notulen geven in de regel een samenvatting van elk agendapunt, met in voorkomend geval vermelding van:

               a)
                     alle bij het Handelscomité ingediende documenten;

               b)
                     eventuele verklaringen die een van de medevoorzitters van het Handelscomité heeft verzocht in de notulen op te nemen, en

               c)
                     de besluiten, aanbevelingen, verklaringen en conclusies met betrekking tot specifieke punten.

               3.
                     De notulen bevatten een lijst van alle besluiten van het Handelscomité die sinds de laatste vergadering van het comité zijn genomen volgens de schriftelijke procedure van artikel 8, lid 2.

               4.
                     Een bijlage bij de notulen bevat tevens een lijst met de namen, titels en hoedanigheden van alle personen die de vergadering van het Handelscomité hebben bijgewoond.

               5.
                     Het lid van het secretariaat voor de partij die de vergadering organiseert past de ontwerpnotulen aan op basis van de ontvangen opmerkingen; de herziene ontwerpnotulen worden door de partijen goedgekeurd binnen 30 dagen na de datum van de vergadering of op een andere door de medevoorzitters overeengekomen datum. Na de goedkeuring worden door het secretariaat twee originelen van de notulen opgesteld, waarvan de partijen er elk een ontvangen.

               6.
                     Wanneer het onderhavige reglement van toepassing is op de vergaderingen van gespecialiseerde comités, worden de notulen van de vergaderingen van de gespecialiseerde comités beschikbaar gesteld voor eventuele latere vergaderingen van het Handelscomité.

               ARTIKEL 8

               Besluiten en aanbevelingen

               1.
                     Het Handelscomité kan besluiten aannemen en aanbevelingen doen betreffende alle aangelegenheden waarvoor de Overeenkomst daarin voorziet. Het Handelscomité stelt besluiten en aanbevelingen in onderling overleg vast, zoals bepaald in artikel 17.4 van de Overeenkomst.

               2.
                     In de periode tussen twee vergaderingen kan het Handelscomité besluiten of aanbevelingen volgens de schriftelijke procedure vaststellen.

               3.
                     Een medevoorzitter legt de andere medevoorzitter schriftelijk de tekst van een ontwerp van besluit of aanbeveling in de werktaal van het Handelscomité voor. De andere partij heeft een maand, of een door de voorstellende partij gespecificeerde langere tijd, om haar instemming te betuigen met het ontwerp van besluit of aanbeveling. Indien de andere partij haar instemming niet betuigt, wordt het voorgestelde besluit of de voorgestelde aanbeveling tijdens de volgende vergadering van het Handelscomité besproken en eventueel aangenomen. De ontwerpbesluiten of -aanbevelingen worden geacht te zijn goedgekeurd zodra de andere partij haar instemming heeft betuigd en van die goedkeuring wordt overeenkomstig artikel 7, lid 2, melding gemaakt in de notulen van de vergadering van het comité.

               4.
                     In de gevallen waarin het Handelscomité krachtens de Overeenkomst gemachtigd is besluiten of aanbevelingen vast te stellen, worden de desbetreffende documenten voorzien van het opschrift “Besluit” dan wel “Aanbeveling”. Het secretariaat van het Handelscomité voorziet die besluiten of aanbevelingen van een oplopend volgnummer, vermeldt de datum van vaststelling en geeft een beschrijving van het onderwerp. In elk besluit en in elke aanbeveling wordt de datum van inwerkingtreding vermeld.

               5.
                     De door het Handelscomité vastgestelde besluiten en aanbevelingen worden in tweevoud opgesteld en door de medevoorzitters gewaarmerkt; aan elke partij wordt een exemplaar toegezonden.

               ARTIKEL 9

               Transparantie

               1.
                     De partijen kunnen bij consensus besluiten in het openbaar te vergaderen.

               2.
                     Elke partij kan besluiten om de besluiten en aanbevelingen van het Handelscomité in haar respectieve officiële publicatieblad of online bekend te maken.

               3.
                     Alle door een partij ingediende documenten moeten als vertrouwelijk worden beschouwd, tenzij die partij anders besluit.

               4.
                     De voorlopige agenda’s van de vergaderingen worden openbaar gemaakt voordat de vergadering van het Handelscomité plaatsvindt. De overeenkomstig artikel 7 overeengekomen notulen van de vergaderingen worden openbaar gemaakt.

               5.
                     De bekendmaking en openbaarmaking van de in de leden 2 tot en met 4 bedoelde documenten geschiedt overeenkomstig de toepasselijke gegevensbeschermingsregels van elke partij en overeenkomstig artikel 17.15 van de Overeenkomst.

               ARTIKEL 10

               Talen

               1.
                     De werktaal van het Handelscomité is het Engels.

               2.
                     Het Handelscomité stelt besluiten betreffende de wijziging of de uitlegging van de Overeenkomst vast in de talen waarin de tekst van de Overeenkomst authentiek is. Alle andere besluiten van het Handelscomité, met inbegrip van het besluit waarbij het onderhavige reglement van orde wordt vastgesteld, worden vastgesteld in de in lid 1 bedoelde werktaal.

               3.
                     Elke partij is verantwoordelijk voor de vertaling van besluiten en andere documenten in haar eigen officiële taal of talen, indien dit op grond van dit artikel vereist is, en draagt de kosten in verband met die vertalingen.

               ARTIKEL 11

               Uitgaven

               1.
                     Elke partij draagt haar eigen kosten in verband met deelname aan vergaderingen van het Handelscomité, en met name haar personeels-, reis- en verblijfskosten alsmede haar eigen kosten voor video- of teleconferenties, post en telecommunicatie.

               2.
                     Uitgaven in verband met de organisatie van de vergaderingen en de reproductie van documenten komen ten laste van de partij die de vergadering organiseert.

               3.
                     Uitgaven in verband met vertolking van en naar de werktaal tijdens vergaderingen van het Handelscomité komen ten laste van de partij die de vergadering organiseert.

               ARTIKEL 12

               Gespecialiseerde comités en werkgroepen

               1.
                     Het Handelscomité wordt schriftelijk in kennis gesteld van de contactpunten die zijn aangewezen door gespecialiseerde comités of werkgroepen die krachtens de Overeenkomst zijn opgericht. Alle relevante correspondentie, documenten en mededelingen tussen de contactpunten van elk gespecialiseerd comité en elke werkgroep in verband met de uitvoering van de Overeenkomst worden tegelijkertijd toegezonden aan het secretariaat van het Handelscomité.

               2.
                     Overeenkomstig artikel 17.2, lid 6, van de Overeenkomst brengt een gespecialiseerd comité aan het Handelscomité verslag uit over de resultaten en conclusies van elk van zijn vergaderingen.

               ARTIKEL 13

               Wijzigingen van het reglement van orde

               Dit reglement van orde kan schriftelijk worden gewijzigd bij besluit van het Handelscomité overeenkomstig artikel 8.

               ARTIKEL 14

               Informatie voor het Gemengd Comité

               Overeenkomstig artikel 17.1, lid 5, van de Overeenkomst informeert het Handelscomité het in het kader van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst als onderdeel van het gemeenschappelijke institutionele kader ingestelde Gemengd Comité tijdens de periodieke vergaderingen daarvan over zijn activiteiten en in voorkomend geval de activiteiten van zijn gespecialiseerde comités.