               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 4.2.2019
            COM(2019) 39 final
            2019/0018(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het namens de Europese Unie in het Gemengd Comité van de EER in te nemen standpunt over een wijziging van bijlage IX (Financiële diensten) bij de EER-overeenkomst[Verordening kapitaalvereisten (Verordening (EU) nr. 575/2013) (VKV) en Richtlijn 2013/36/EU (RKV IV)]
            (Voor de EER relevante tekst)

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               •Motivering en doel van het voorstel

                  Het ontwerpbesluit van het Gemengd Comité van de EER (in de bijlage bij het voorstel voor een besluit van de Raad) strekt ertoe een wijziging aan te brengen in bijlage IX (Financiële diensten) bij de EER-overeenkomst teneinde de verordening kapitaalvereisten (Verordening (EU) nr. 575/2013) en Richtlijn 2013/36/EU
                     1
                   erin op te nemen.

                  De aanpassingen in het bijgaande ontwerpbesluit van het Gemengd Comité van de EER gaan verder dan wat als louter technische aanpassingen kan worden beschouwd in de zin van Verordening nr. 2894/94 van de Raad. Het standpunt van de Unie moet derhalve door de Raad worden vastgesteld.

               •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

                  Met het bijgaande ontwerpbesluit van het Gemengd Comité van de EER wordt het reeds bestaande EU-beleid uitgebreid tot de EER-/EVA-staten (Noorwegen, IJsland en Liechtenstein).

               •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

                  De uitbreiding van de EU-wetgeving tot de EER-/EVA-staten door de opname van deze wetgeving in de EER-overeenkomst geschiedt conform de doelstellingen en beginselen van deze overeenkomst, met het oog op een dynamische en homogene Europese Economische Ruimte, gebaseerd op gemeenschappelijke regels en gelijke concurrentievoorwaarden.

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

                  De wetgeving die in de EER-overeenkomst moet worden opgenomen, is gebaseerd op artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie.

                  Overeenkomstig artikel 1, lid 3, van Verordening (EG) nr. 2894/94 van de Raad houdende bepaalde wijzen van toepassing van de EER-overeenkomst stelt de Raad met betrekking tot dit soort besluiten op voorstel van de Commissie het standpunt van de Unie vast.

                  De EDEO dient samen met de diensten van de Commissie de ontwerpbesluiten van het Gemengd Comité van de EER bij de Raad in met het oog op vaststelling van het standpunt van de Unie. De EDEO hoopt deze ontwerpbesluiten zo spoedig mogelijk in het Gemengd Comité van de EER te kunnen voorstellen.

               •Subsidiariteit (bij niet-exclusieve bevoegdheid)

                  Het voorstel is om de volgende reden in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel.

                  De doelstelling van dit voorstel, namelijk te zorgen voor de homogeniteit van de interne markt, kan onvoldoende door de lidstaten alleen worden verwezenlijkt en kan derhalve, gezien de gevolgen van de maatregelen, beter op het niveau van de Unie worden verwezenlijkt.

                  De opname van de EU-wetgeving in de EER-overeenkomst geschiedt conform Verordening (EG) nr. 2894/94 van de Raad van 28 november 1994 houdende bepaalde wijzen van toepassing van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, hetgeen een bevestiging is van de gekozen aanpak.

               •Evenredigheid

                  Overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel gaat dit voorstel niet verder dan nodig is om de doelstelling te verwezenlijken.

               •Keuze van het instrument

                  Overeenkomstig artikel 98 van de EER-overeenkomst is voor een besluit van het Gemengd Comité van de EER gekozen. Het Gemengd Comité van de EER ziet toe op de doeltreffende uitvoering en werking van de EER-overeenkomst. Het neemt besluiten in de gevallen waarin deze overeenkomst voorziet.

               3.RESULTATEN VAN EX-POSTEVALUATIES, RAADPLEGINGEN VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELINGEN

                  Niet van toepassing.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  Er worden geen gevolgen voor de begroting verwacht door de opname van de bovenvermelde verordening in de EER-overeenkomst.

               5.OVERIGE ELEMENTEN

               •Artikelsgewijze toelichting

               Prudentiële beoordeling van niet-ingezeten kandidaat-verwervers (Gezamenlijke verklaring aan het Gemengd Comité) met betrekking tot Richtlijn 2013/36/EU

               De EER-overeenkomst beoogt in beginsel niet de betrekkingen te regelen van de overeenkomstsluitende partijen met derde landen (zie met name overweging 16 van de preambule bij de EER-overeenkomst). De EER-overeenkomst voorziet niet in de liberalisering van kapitaalstromen en geeft evenmin rechten met betrekking tot de vrijheid van vestiging of deelneming in het kapitaal van ondernemingen voor niet-ingezetenen (zie de artikelen 31, 34, 40 en 124 van de EER-overeenkomst).

               In de gezamenlijke verklaring aan het Gemengd Comité wordt bijgevolg verklaard dat tussen de overeenkomstsluitende partijen overeenstemming bestaat dat de opname in de EER-overeenkomt van Richtlijn 2013/36/EU geen afbreuk doet aan nationale regels van algemene strekking met betrekking tot de screening van buitenlandse directe investeringen om redenen van veiligheid of openbare orde.

               Vrijstelling van sommige IJslandse openbare kredietinstellingen (aanpassing e) met betrekking tot Richtlijn 2013/36/EU)

               Uit hoofde van artikel 2, lid 5, van RKV IV (richtlijn kapitaalvereisten) vallen bepaalde openbare instellingen niet onder het toepassingsgebied van de richtlijn. Op grond van deze bepaling moeten drie IJslandse instellingen worden vrijgesteld van de toepassing van RKV IV.

               Byggðastofnun (het IJslandse instituut voor regionale ontwikkeling) is een onafhankelijke instelling die in handen is van de IJslandse staat. De hoofdopdracht van Byggðastofnun is bij te dragen tot de regionale ontwikkeling door de uitvoering van de regionale strategieën van de regering. Het instituut heeft tot doel de nederzettingen in plattelandsgebieden te versterken door de ondersteuning van levensvatbare langetermijnprojecten met uiteenlopende economische grondslagen. Het instituut ondersteunt en versterkt de lokale ontwikkeling door kredietverlening en andere vormen van financiële ondersteuning, waarbij ernaar gestreefd wordt de economische en leefomstandigheden te verbeteren, met name in die gebieden die met ontvolking te kampen hebben. Het instituut verstrekt extra financiële ondersteuning door middel van voorwaardelijke leningen aan ondernemingen, individuen en gemeenten, waardoor zij kunnen deelnemen aan de algemene economische ontwikkeling en innovatie wordt bevorderd. De verplichtingen van het instituut worden gegarandeerd door de IJslandse overheid.Íbúðalánasjóður is de opvolger van Byggingarsjóðir ríkisins, dat overeenkomstig punt 14, onder a), van bijlage IX bij de EER-overeenkomst niet onder het toepassingsgebied van Richtlijn 2006/48/EG viel.

               Lánasjóður sveitarfélaga ohf. is een voor een bepaald doel opgerichte kredietinstelling. Het eigenaarschap van de instelling is bij wet beperkt tot gemeenten (momenteel is de instelling in handen van 75 gemeenten). Het doel van de instelling is bij wet beperkt tot kredietverlening aan gemeenten en aan instellingen die volledig in handen zijn van deze gemeenten, waarbij alleen middelen ter beschikking worden gesteld voor investeringen met een brede economische impact. De instelling stemt overeen met KommuneKredit in Denemarken, dat overeenkomstig punt 5 van artikel 2, lid 5, van de toepassing van RKV IV is vrijgesteld.

               Nationale behandeling voor bijkantoren van ondernemingen uit derde landen en samenwerking met autoriteiten van derde landen (aanpassingen g) en h) met betrekking tot Richtlijn 2013/36/EU)

               Uit hoofde van artikel 47, lid 3, van RKV IV is aan de Unie de bevoegdheid verleend om met derde landen overeenkomsten te sluiten waarbij aan bijkantoren van hun kredietinstellingen gelijke behandeling op het grondgebied van de Unie wordt verleend.

               In een EER-kader zijn de overeenkomstsluitende partijen het erover eens dat de EER-overeenkomst in beginsel niet beoogt de betrekkingen te regelen van deze overeenkomstsluitende partijen met derde landen (zie met name overweging 16 van de preambule bij de EER-overeenkomst). Door de opname van RKV IV in de EER-overeenkomst dragen de EVA-staten geen enkele bevoegdheid over aan de Unie met betrekking tot de onderhandelingen over markttoegang voor  bijkantoren van ondernemingen uit derde landen. Derhalve wordt met aanpassing g) artikel 47, lid 3, voor wat de EVA-staten betreft, buiten werking gesteld. Voorts wordt in de aanpassing bepaald dat de EVA-staten bilaterale overeenkomsten met derde landen kunnen sluiten met betrekking tot de markttoegang voor bijkantoren.

               Ter bevordering van de convergentie in het beleid ten aanzien van derde landen tussen de Unie en de EVA-staten wordt in aanpassing g) ook bepaald dat de overeenkomstsluitende partijen bij de EER-overeenkomst  in het kader van het Gemengd Comité van de EER elkaar inlichtingen verstrekken en met elkaar in overleg treden met betrekking tot onderhandelingen over overeenkomsten met derde landen.

               Aanpassing g) is gebaseerd op de oplossingen tussen de Unie en de EVA-staten in het kader van de regelingen Solvabiliteit II en MiFID (zie punt 1, onder d) en e), en punt 31ab, onder b), van bijlage IX bij de EER-overeenkomst).

               In artikel 48 RKV IV zijn bepalingen opgenomen met betrekking tot het sluiten van toezichtsovereenkomsten inzake geconsolideerd toezicht tussen de Unie en derde landen. Deze overeenkomsten moeten voorzien in de mogelijkheid voor toezichthouders uit derde landen om informatie te verkrijgen van de bevoegde nationale of sectorale autoriteiten van de EU-lidstaten en voor de Europese Bankautoriteit (EBA) om gegevens te verwerven die de bevoegde nationale of sectorale autoriteiten van de EU-lidstaten hebben verkregen van toezichthouders uit derde landen. Aangezien de Europese Unie geen overeenkomsten kan sluiten waarbij de bevoegde nationale autoriteiten van de EVA-staten ertoe verbonden worden informatie te verstrekken aan toezichthouders van derde landen, wordt met aanpassing h) artikel 48 RKV IV buiten werking gesteld (in navolging van de overeengekomen oplossing met betrekking tot artikel 75, leden 2 en 3, Verordening Europese marktinfrastructuur (EMIR), zie punt 31bc (zc) van bijlage IV bij de EER-overeenkomst).

               Om de overdracht aan de EBA mogelijk te maken van de gegevens die de bevoegde nationale autoriteiten van de EVA-staten hebben verkregen van toezichthouders van derde landen, wanneer dit nodig is om de technische opdrachten van de EBA met betrekking tot de EVA-staten uit te voeren, wordt in aanpassing h) eveneens bepaald dat de EVA-staten ook ernaar streven in de toezichtsovereenkomsten clausules op te nemen op grond waarvan hun bevoegde nationale autoriteiten de desbetreffende gegevens aan de EBA kunnen verstrekken.

               Voorbehoud met betrekking tot toekomstige EU-wetgeving (aanpassingen k) en o) met betrekking tot Richtlijn 2013/36/EU)

               Overeenkomstig artikel 7 van de EER-overeenkomst zijn alleen handelingen die zijn opgenomen in de EER-overeenkomst, bindend voor de EER-/EVA-staten. Derhalve wordt met aanpassing k) voorzien in een afstemming van de tekst van artikel 89, lid 5, RKV IV, om weer te geven dat in een EER-kader artikel 89 niet langer van toepassing zal zijn wanneer nieuwe EU-wetgeving inzake openbaarmakingsverplichtingen van toepassing wordt in de EER.

               Evenzo wordt met aanpassing o) de tekst van artikel 151, lid 1, aangepast om aan te geven dat de overgangsmaatregelen die zijn opgenomen in hoofdstuk 1 van titel XI RKV IV alleen gelden totdat een besluit van het Gemengd Comité van de EER tot opname van de overeenkomstig artikel 460 Verordening (EU) nr. 575/2013 vastgestelde gedelegeerde handeling toepasselijk wordt.

               Bevoegdheid om systemische risicobuffers toe te staan (aanpassing n) met betrekking tot Richtlijn 2013/36/EU)

               Overeenkomstig artikel 133, lid 14, RKV IV, moeten de bevoegde nationale autoriteiten van de EU-lidstaten in bepaalde gevallen het advies van de Commissie afwachten alvorens maatregelen te nemen voor het bepalen of opnieuw bepalen van een systeemrisicobuffer. Indien een ongunstig advies wordt uitgebracht, volgen deze bevoegde nationale autoriteiten dat advies of motiveren zij waarom zij dit niet doen.

               Uit hoofde van artikel 133, lid 15, RKV IV, stelt de Commissie, mits zij zich ervan vergewist heeft dat de systeemrisicobuffer geen buitensporige nadelige gevolgen heeft voor het financiële systeem van andere lidstaten of van de Unie als geheel en waarbij zij uitgaat van een advies van het ESRB, een uitvoeringshandeling vast waarbij de bevoegde nationale autoriteit toestemming krijgt de systeemrisicobuffer vast te stellen. De EBA kan ook een advies indienen bij de Commissie.

               Op grond van de regeling uit hoofde van de punten 31f en 31g van bijlage IX bij de EER-overeenkomst kunnen het ESRB en de EBA adviezen opstellen met betrekking tot situaties die zich voordoen in EVA-staten. Voorts kan de EBA overeenkomstig artikel 19 van de EBA-verordening niet-bindende bemiddeling uitvoeren in geschillen waarbij een EVA-lidstaat betrokken is. De bevoegdheid om besluiten vast te stellen die bindend zijn in de EVA-pijler overeenkomstig artikel 19 van de EBA-verordening wordt toevertrouwd aan de  Toezichthoudende Autoriteit van de EVA.

               De functies van de Commissie in de context van procedures voor verificatie of goedkeuring van de conformiteit van door EVA-staten ondernomen acties met de in de EER-overeenkomst opgenomen regels moeten evenwel worden uitgevoerd door een entiteit in de EVA-pijler, overeenkomstig punt 4, onder d), van Protocol 1 bij de EER-overeenkomst. In het licht van het belang en de complexiteit van de besluiten met betrekking tot systeemrisicobuffers, wordt deze bevoegdheid voor wat de EVA-staten betreft, toevertrouwd aan het Permanent Comité van de EVA-staten.

               Duidelijkheidshalve wordt in aanpassing n) dus de bevoegdheid vastgesteld van het Permanent Comité van de EVA-staten met betrekking tot het uitbrengen van adviezen of aanbevelingen (aangezien deze bevoegdheden niet duidelijk zijn toegewezen in punt 4, onder d), van Protocol 1 bij de EER-overeenkomst), waarbij ook ervoor gezorgd wordt dat het ESRB en de EBA in voorkomend geval hun beoordelingen uit hoofde van artikel 133, leden 14 en 15, RKV IV, aan dit Permanent Comité moeten toezenden.

               Definitie van "residentieel vastgoed" in Noorwegen (aanpassing e) met betrekking tot Verordening (EU) 575/2013)

               Coöperatieve huisvesting is een veel voorkomende regeling in Noorwegen. Aandeelhouders verwerven een aandeel in een coöperatieve vennootschap die het (de) gebouw(en) en het onroerend goed waarin zij wonen, bezit of er zeggenschap over heeft. Elke aandeelhouder heeft het recht om een specifieke eenheid te betrekken.

               Een crediteurenbescherming met betrekking tot een coöperatieve woning in Noorwegen wordt doorgaans beschouwd als gelijkstaand met een rechtstreekse participatie. Ter wille van de rechtszekerheid moet evenwel worden verduidelijkt dat het woonrecht in een appartement van een Noorse woningcoöperatie is opgenomen in de definitie van "niet-zakelijk onroerend goed" in de VKV (verordening kapitaalvereisten). Derhalve wordt met aanpassing e) de tekst van artikel 4, lid 1, punt 75, die betrekking heeft op Zweden, aangepast om ook rekening te houden met de Noorse situatie.

               Bevoegdheid van de Commissie om beperkingen te aanvaarden ten aanzien van grote blootstellingen en van de Raad om striktere nationale maatregelen toe te staan bij macroprudentiële risico's of systeemrisico's (aanpassingen i) en j) met betrekking tot Verordening (EU) 575/2013)

               Overeenkomstig artikel 395 VKV moeten nationale bevoegde autoriteiten van EU-lidstaten in bepaalde gevallen de goedkeuring van de Commissie verkrijgen vooraleer structurele maatregelen vast te stellen die kredietinstellingen met een vergunning in deze lidstaten verplichten hun blootstellingen met betrekking tot verschillende juridische entiteiten te verminderen. Aan de hand van een advies van de EBA kan de Commissie een nationale maatregel alleen verwerpen wanneer deze buitensporige nadelige gevolgen heeft voor het financiële systeem in andere lidstaten of van de Unie als geheel.

               Overeenkomstig artikel 458 VKV moeten lidstaten in bepaalde gevallen door de Raad worden gemachtigd vooraleer zij bepaalde striktere nationale maatregelen kunnen vaststellen die tot doel hebben macroprudentiële en systemische risico's tegen te gaan die gevolgen hebben voor het nationale financiële bestel en de reële economie. De Commissie is ermee belast een ontwerpmaatregel aan de Raad voor te stellen met betrekking tot de goedkeuring of verwerping van de nationale maatregel. De Raad verwerpt de nationale maatregelen alleen in een beperkt aantal gevallen, waarbij rekening wordt gehouden met het advies van het ESRB en de EBA. Andere lidstaten kunnen de overeenkomstig artikel 458 VKV vastgestelde maatregelen erkennen en toepassen op bijkantoren die gevestigd zijn in de lidstaat die tot het toepassen van de maatregelen gemachtigd is.

               Op grond van de regeling uit hoofde van de punten 31f en 31g van bijlage IX bij de EER-overeenkomst kunnen het ESRB en de EBA adviezen opstellen met betrekking tot situaties die zich voordoen in EVA-staten.

               De functies van de Commissie in de context van procedures voor verificatie of goedkeuring van de conformiteit van door EVA-staten ondernomen acties met de in de EER-overeenkomst opgenomen regels, moeten evenwel worden uitgevoerd door een entiteit in de EVA-pijler, overeenkomstig punt 4, onder d), van Protocol 1 bij de EER-overeenkomst. In het licht van het belang en de complexiteit van de besluiten met betrekking tot structurele maatregelen ter beperking van grote risicoblootstellingen overeenkomstig artikel 395, wordt deze bevoegdheid voor wat de EVA-staten betreft, toevertrouwd aan het Permanent Comité van de EVA-staten.

               Evenzo worden de uit hoofde van artikel 458 VKV aan de Raad opgelegde taken, wat de EVA-staten betreft, door het Permanent Comité van de EVA-staten uitgeoefend. Dit besluit moet evenwel gebaseerd zijn op een voorstel van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, in navolging van het in de EU toepasselijke kader.

               Duidelijkheidshalve wordt in de aanpassingen i) punt ii) en j) punt ii) dus de bevoegdheid vastgesteld van het Permanent Comité van de EVA-staten om dergelijke besluiten te nemen (aangezien deze bevoegdheden binnen de EVA-pijler niet duidelijk zijn toegewezen in punt 4, onder d), van Protocol 1 bij de EER-overeenkomst), waarbij ook ervoor gezorgd wordt dat de EBA en in voorkomend geval het ESRB, hun beoordelingen uit hoofde van de artikelen 395, lid 8, of 458, lid 4, VKV, aan het Permanent Comité van de EVA-staten toezenden (aanpassing i) punt iii) en j) punt iii)).

               Toepassing van de overgangsbepalingen – Bazel I-vloer (overweging 6 van de preambule met betrekking tot Verordening (EU) 575/2013)

               Artikel 500 VKV voorziet in de uitvoering van de zogenaamde "Bazel I-vloer", die is vastgesteld in deel 2-1-C (punten 45 tot 47) van het kapitaalakkoord Bazel II. Eind 2017 is het artikel verstreken. Artikel 152 van Richtlijn 2006/48/EG, dat is voortgezet in artikel 500 van Verordening (EU) 575/2013, voorziet in de inperking van de mogelijkheid voor ongegronde verminderingen van eigen vermogen die voortvloeien uit het gebruik van interne modellen. Hoewel artikel 500 is verstreken, moet de bevoegde autoriteit nog steeds het modelrisico aanpakken.

               In overweging 6 van de preambule wordt erop gewezen dat het kader voorziet in verscheidene bepalingen die bevoegde autoriteiten in staat stellen dezelfde kwestie aan te pakken, met onder meer de mogelijkheid om maatregelen te nemen om ongegronde verminderingen van de risicogewogen posten voor blootstellingen te neutraliseren en prudente voorzichtigheidsmarges op te leggen bij de kalibratie van interne modellen.

               2019/0018 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het namens de Europese Unie in het Gemengd Comité van de EER in te nemen standpunt over een wijziging van bijlage IX (Financiële diensten) bij de EER-overeenkomst

                  [Verordening kapitaalvereisten (Verordening (EU) nr. 575/2013) (VKV) en Richtlijn 2013/36/EU (RKV IV)]

               (Voor de EER relevante tekst)

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien Verordening (EG) nr. 2894/94 van de Raad van 28 november 1994 houdende bepaalde wijzen van toepassing van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte
                  2
               , en met name artikel 1, lid 3,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte
                  3
                (hierna "de EER-overeenkomst" genoemd) is op 1 januari 1994 in werking getreden.

               (2)Overeenkomstig artikel 98 van de EER-overeenkomst kan het Gemengd Comité van de EER besluiten onder andere bijlage IX bij de EER-overeenkomst, die bepalingen inzake financiële diensten bevat, te wijzigen.

               (3)Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad
                  4
                en Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad
                  5
                moeten in de EER-overeenkomst worden opgenomen.

               (4)Bijlage IX bij de EER-overeenkomst moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (5)Het standpunt van de Unie in het Gemengd Comité van de EER moet derhalve worden gebaseerd op het aan dit besluit gehechte ontwerpbesluit,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het namens de Europese Unie in het Gemengd Comité van de EER in te nemen standpunt over de voorgestelde wijziging van bijlage IX (Financiële diensten) bij de EER-overeenkomst is gebaseerd op de aan dit besluit gehechte ontwerpbesluit van het Gemengd Comité van de EER.

               Artikel 2

               Dit besluit treedt in werking op de datum waarop het wordt vastgesteld.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 648/2012, zoals gerectificeerd in PB L 208 van 2.8.2013, blz. 68 en PB L 321 van 30.11.2013, blz. 6.Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG, zoals gerectificeerd in PB L 208 van 2.8.2013, blz. 73.

                     (2)

                        PB L 305 van 30.11.1994, blz. 6.

                     (3)

                        PB L 1 van 3.1.1994, blz. 3.

                     (4)

                        Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 648/2012 (PB L 176 van 27.6.2013, blz. 1), zoals gerectificeerd in PB L 208 van 2.8.2013, blz. 68, PB L 321 van 30.11.2013, blz. 6 en PB L 20 van 25.1.2017, blz. 2.

                     (5)

                        Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (PB  L 176 van 27.6.2013, blz. 338), zoals gerectificeerd in PB L 208 van 2.8.2013, blz. 73 en PB L 20 van 25.1.2017, blz. 1.

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 4.2.2019
            COM(2019) 39 final
            BIJLAGE
            bij het
            Voorstel voor een besluit van de Raad
            betreffende het namens de Europese Unie in het Gemengd Comité van de EER in te nemen standpunt over een wijziging van bijlage IX (Financiële Diensten) bij de EER-overeenkomst[Verordening kapitaalvereisten (Verordening (EU) nr. 575/2013 (VKV) en Richtlijn 2013/36/EU (RKV IV)]

               BIJLAGE

               BESLUIT VAN HET GEMENGD COMITÉ VAN DE EER
                  Nr.

               van

               tot wijziging van bijlage IX (Financiële diensten) bij de EER-overeenkomst

               HET GEMENGD COMITÉ VAN DE EER,

               Gezien de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (hierna "de EER-overeenkomst" genoemd), en met name artikel 98,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 648/2012
                  1
               , zoals gerectificeerd in PB L 208 van 2.8.2013, blz. 68, PB L 321 van 30.11.2013, blz. 6 en PB L 20 van 25.1.2017, blz. 2, moet in de EER-overeenkomst worden opgenomen.

               (2)Verordening (EU) 2017/2395 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2017 tot wijziging van Verordening (EU) nr. 575/2013 wat betreft de overgangsregelingen ter beperking van de gevolgen van de invoering van IFRS 9 voor het eigen vermogen en ter behandeling als grote risicoblootstellingen van blootstellingen met betrekking tot bepaalde overheidsinstanties welke in de nationale valuta van een lidstaat luiden
                  2
               , moet in de EER-overeenkomst worden opgenomen.

               (3)Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG
                  3
               , zoals gerectificeerd in PB L 208 van 2.8.2013, blz. 73 en PB L 20 van 25.1.2017, blz. 1, moet in de EER-overeenkomst worden opgenomen.

               (4)In Verordening (EU) nr. 575/2013 en Richtlijn 2013/36/EU wordt verwezen naar "EU-moederinstellingen", "financiële EU-moederholdings" en "gemengde financiële EU-moederholdings" die in het kader van de EER-overeenkomst worden gelezen als verwijzingen naar entiteiten die voldoen aan de in de verordening opgenomen desbetreffende definities en die zijn gevestigd in een overeenkomstsluitende partij van de EER en die geen dochterondernemingen zijn van een andere instelling die in een andere overeenkomstsluitende partij van de EER is opgericht.

               (5)De Richtlijnen 2006/48/EG
                  4
                en 2006/49/EG
                  5
                van het Europees Parlement en de Raad worden ingetrokken bij Richtlijn 2013/36/EU. Zij worden opgenomen in de EER-overeenkomst en moeten derhalve uit de EER-overeenkomst worden geschrapt.

               (6)De mogelijkheden voor ongegronde verminderingen van eigenvermogensvereisten die voortvloeien uit het gebruik van interne modellen zijn onder andere ingeperkt door nationale wetgeving tot uitvoering van artikel 152 van Richtlijn 2006/48/EG die eind 2017 is vervangen door artikel 500 van Verordening (EU) 575/2013. Er zijn evenwel nog steeds verscheidene andere bepalingen in Verordening (EU) 575/2013 en Richtlijn 2013/36/EU op grond waarvan bevoegde autoriteiten deze kwestie kunnen aanpakken, met onder meer de mogelijkheid om maatregelen te nemen om ongegronde verminderingen van de risicogewogen posten voor blootstellingen te neutraliseren, zie bijvoorbeeld artikel 104 van Richtlijn 2013/36/EU, en  prudente voorzichtigheidsmarges op te leggen bij de kalibratie van interne modellen, zie bijvoorbeeld artikel 144 van Verordening (EU) 575/2013 en artikel 101 van Richtlijn 2013/36/EU.

               (7)Bijlage IX bij de EER-overeenkomst moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Bijlage IX bij de EER-overeenkomst wordt als volgt gewijzigd:

               1.De tekst van punt 14 (Richtlijn 2006/48/EG van het Europees Parlement en de Raad) wordt vervangen door de volgende tekst:

               "32013 L 0036: Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (PB L 176 van 27.6.2013, blz. 338), zoals gerectificeerd in PB L 208 van 2.8.2013, blz. 73 en PB L 20 van 25.1.2017, blz. 1.

               De bepalingen van de richtlijn worden voor de toepassing van deze overeenkomst met de volgende aanpassingen gelezen:

               a)Onverminderd de bepalingen van Protocol 1 bij deze overeenkomst en tenzij in deze overeenkomst anders is bepaald, staan de termen "lidsta(a)t(en)" en "bevoegde autoriteiten" niet alleen voor de in de richtlijn bedoelde betekenis, maar ook voor respectievelijk de EVA-staten en hun bevoegde autoriteiten.

               b)Verwijzingen naar "centrale banken van het Europees Stelsel van centrale banken (ESCB)" en "centrale banken" staan niet alleen voor in de richtlijn bedoelde betekenis, maar ook voor de nationale centrale banken van de EVA-staten.

               c)Verwijzingen naar andere besluiten in de richtlijn zijn van toepassing voor zover en in de vorm waarin deze in de overeenkomst zijn opgenomen.

               d)Verwijzingen naar de bevoegdheden van de EBA overeenkomstig artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 van het Europees Parlement en de Raad in de richtlijn worden begrepen als verwijzingen — in de zaken als bedoeld in en overeenkomstig punt 31g van deze bijlage — naar de bevoegdheden van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA met betrekking tot de EVA-staten.

               e)In artikel 2, lid 5, worden het volgende punt ingevoegd:

               "(11a)In IJsland, "Byggðastofnun", "Íbúðalánasjóður" en "Lánasjóður sveitarfélaga ohf.";"

               f)In artikel 6, onder a), wordt de volgende alinea toegevoegd:

               "De bevoegde autoriteiten van de EVA-staten werken met vertrouwen en met het volste wederzijdse respect samen met name om te zorgen voor een passende en betrouwbare informatiestroom tussen hen en de partijen bij het ESFS en de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA. De bevoegde autoriteiten van de EU-lidstaten werken op dezelfde wijze samen met de bevoegde autoriteiten van de EVA-staten."

               g)Artikel 47, lid 3, is niet van toepassing op de EVA-staten. Een EVA-staat kan, door middel van met één of meer derde landen gesloten overeenkomsten, regelingen treffen inzake de toepassing van bepalingen die bijkantoren van een kredietinstelling met hoofdkantoor in een derde land eenzelfde behandeling op het grondgebied van deze EVA-staat verzekeren.

               De overeenkomstsluitende partijen verstrekken elkaar inlichtingen en treden met elkaar in overleg voorafgaand aan het sluiten van overeenkomsten met derde landen op grond van artikel 47, lid 3, of de eerste alinea van dit punt, al naargelang het geval.

               Bij de onderhandeling met een of meer derde landen over de sluiting van overeenkomsten als bedoeld in artikel 47, lid 3, waarbij een dergelijke overeenkomst betrekking heeft op het verkrijgen van nationale behandeling of een daadwerkelijke toegang tot de markt in de desbetreffende derde landen voor bijkantoren van kredietinstellingen die hun hoofdkantoor in een lidstaat van de Europese Unie hebben, streeft de Europese Unie naar een gelijke behandeling voor bijkantoren van kredietinstellingen die hun hoofdkantoor in een EVA-staat hebben.

               h)Artikel 48 is niet van toepassing. Wanneer een EVA-staat een overeenkomst sluit met een of meer derde landen met het oog op het maken van afspraken over de uitoefening van toezicht op geconsolideerde basis op instellingen waarvan de moederondernemingen hun hoofdkantoor in een derde land hebben en instellingen die in een derde land gelegen zijn en waarvan de moederonderneming een instelling, een financiële holding of een gemengde financiële holding met hoofdkantoor in deze EVA-staat is, wordt met deze overeenkomst ernaar gestreefd ervoor te zorgen dat de EBA in staat is van de bevoegde autoriteit van deze EVA-staat de informatie te verkrijgen die deze ontvangt van de nationale autoriteiten van derde landen overeenkomstig artikel 35 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.

               i)In artikel 53, lid 2, worden de woorden "of, in voorkomend geval, de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA" ingevoegd vóór de woorden "in overeenstemming met deze richtlijn".

               j)In artikel 58, lid 1, onder d), worden de woorden "of, in voorkomend geval, de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA" ingevoegd na het woord "ESMA".

               k)In artikel 89, lid 5, worden de woorden "toekomstige wetgevingshandelingen van de Unie voorzien in bekendmakingsverplichtingen" vervangen door de woorden "toekomstige wetgevingshandelingen van toepassing overeenkomstig de EER-overeenkomst voorzien in bekendmakingsverplichtingen".

               l)In artikel 114, lid 1, worden, wat Liechtenstein betreft, de woorden "een centrale bank van het ESCB" vervangen door de woorden "de bevoegde autoriteit".

               m)In de tweede alinea van artikel 117, lid 1, worden de woorden "of in voorkomend geval de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA" ingevoegd na het woord "EBA".

               n)In artikel 133, leden 14 en 15, worden de woorden "of, wat de EVA-staten betreft, het Permanent Comité van de EVA-staten" ingevoegd na de woorden "de Commissie".

               o)In artikel 151, lid 1, worden, wat de EVA-staten betreft, de woorden "een besluit van het Gemengd Comité van de EER met" ingevoegd na de woorden "overeenkomstig".

               2.Na punt 14 (Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad) wordt het volgende ingevoegd:

               "14a.32013 R 0575: Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 648/2012 (PB L 176 van 27.6.2013, blz. 1), zoals gerectificeerd in PB L 208 van 2.8.2013, blz. 68, PB L 321 van 30.11.2013, blz. 6 en PB L 20 van 25.1.2017, blz. 2, zoals gewijzigd bij:

               -32017 R 2395: Verordening (EU) nr. 2017/2395 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2017 (PB L 345 van 27.12.2017, blz. 27).

               De bepalingen van de verordening worden voor de toepassing van deze overeenkomst als volgt aangepast:

               a)Onverminderd de bepalingen van Protocol 1 bij deze overeenkomst en tenzij in deze overeenkomst anders is bepaald, staan de termen "lidsta(a)t(en)" en "bevoegde autoriteiten" niet alleen voor de in de verordening bedoelde betekenis, maar ook voor respectievelijk de EVA-staten en hun bevoegde autoriteiten.

               b)Verwijzingen naar "centrale banken van het Europees Stelsel van centrale banken (ESCB)" en "centrale banken" staan niet alleen voor in de verordening bedoelde betekenis, maar ook voor de nationale centrale banken van de EVA-staten.

               c)Verwijzingen naar andere besluiten in de verordening zijn van toepassing voor zover en in de vorm waarin deze in de overeenkomst zijn opgenomen.

               d)Verwijzingen naar de bevoegdheden van de EBA overeenkomstig artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 van het Europees Parlement en de Raad in de verordening worden begrepen als verwijzingen — in de zaken als bedoeld in en overeenkomstig punt 31g van deze bijlage — naar de bevoegdheden van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA met betrekking tot de EVA-staten.

               e)In punt 75 van artikel 4, lid 1, worden de woorden "Noorwegen en" ingevoegd voor het woord "Zweden".

               f)In artikel 31, lid 1, onder b), worden de woorden "de Commissie" vervangen door "de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA".

               g)In de leden 1 en 2 van artikel 80 worden de woorden "of ingeval het gaat om een EVA-staat, de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA" ingevoegd na de woorden "de Commissie".

               h)In de artikelen 329, lid 4, 344, lid 2, 352, lid 6, 358, lid 4, en 416, lid 5, worden, wat betreft de EVA-staten, de woorden "de besluiten van het Gemengd Comité van de EER met" ingevoegd na de woorden "inwerkingtreding van".

               i)In artikel 395:

               i)zijn, wat de EVA-staten betreft, in de leden 7 en 8 de woorden "de Raad" niet van toepassing;

               ii)luidt, wat de EVA-staten betreft, de eerste alinea van lid 8 als volgt:

               "De bevoegdheid om een besluit vast te stellen tot aanvaarding of afwijzing van de in lid 7 bedoelde voorgestelde nationale maatregel, wordt toevertrouwd aan het Permanent Comité van de EVA-staten."

               iii)wordt lid 8, tweede alinea, eerste zin, vervangen door:

               "Binnen één maand na ontvangst van de in lid 7 bedoelde kennisgeving verstrekt de EBA haar advies betreffende de in dat lid vermelde punten aan de Raad, de Commissie en de betrokken lidstaat of, wanneer haar advies betrekking heeft op door een EVA-staat voorgestelde nationale maatregelen, aan het Permanent Comité van de EVA-staten en de betrokken EVA-staat."

               j)In artikel 458:

               i)luidt, wat de EVA-staten betreft, de eerste alinea van lid 2 als volgt:

               "Indien de overeenkomstig lid 1 bepaalde autoriteit veranderingen constateert in de intensiteit van macroprudentieel of systeemrisico in het financiële stelsel met mogelijke ernstige gevolgen voor het financiële stelsel en de reële economie in een welbepaalde EVA-lidstaat, die naar het oordeel van die autoriteit beter met strengere nationale maatregelen kunnen worden ondervangen, stelt zij het Permanent Comité van de EVA-staten en de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, het ESRB en de EBA daarvan in kennis, onder overlegging van relevante kwantitatieve of kwalitatieve aanwijzingen betreffende al het volgende:"

               ii)luidt, wat de EVA-staten betreft, de eerste alinea van lid 4 als volgt:

               "De bevoegdheid tot vaststelling van een uitvoeringshandeling houdende verwerping van de ontwerpen van nationale maatregelen als bedoeld in lid 2, onder d), wordt toegekend aan het Permanent Comité van de EVA-staten, dat met gekwalificeerde meerderheid van stemmen besluit, op voorstel van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA."

               iii)wordt in de tweede alinea van lid 4 het volgende toegevoegd:

               "Wanneer hun adviezen betrekking hebben op ontwerpen van nationale maatregelen van een EVA-staat, verstrekken het ESRB en de EBA hun adviezen aan het Permanent Comité van de EVA-staten, de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA en aan de betrokken EVA-staat.";

               iv)luiden, wat de EVA-staten betreft, de derde tot en met achtste alinea van lid 4 als volgt:

               "Zoveel mogelijk rekening houdend met de in de tweede alinea bedoelde adviezen, kan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, indien er solide, sterke en gedetailleerde aanwijzingen zijn dat de maatregel een negatief effect zal hebben op de interne markt dat sterker zal doorwegen dan de baten van de financiële stabiliteit die tot een vermindering van de geconstateerde macroprudentiële of systeemrisico's leiden, binnen één maand bij het Permanent Comité van de EVA-staten een voorstel indienen voor een uitvoeringshandeling houdende verwerping van de ontwerpen van nationale maatregelen.

               Dient de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA geen voorstel in binnen die periode van één maand, dan kan de betrokken EVA-staat de ontwerpen van nationale maatregelen onmiddellijk vaststellen voor een periode van maximaal twee jaar of, indien dat eerder is, totdat het macroprudentieel of systeemrisico zich niet langer voordoet.

               Het Permanent Comité van de EVA-staten neemt binnen één maand na ontvangst van het voorstel van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA een besluit ter zake en vermeldt waarom het de ontwerpen van nationale maatregelen al dan niet verwerpt.

               Het Permanent Comité van de EVA-staten verwerpt de ontwerpen van nationale maatregelen uitsluitend indien het van oordeel is dat een of meer van de volgende voorwaarden niet zijn vervuld:

               a)de veranderingen in de intensiteit van het macroprudentieel of systeemrisico zijn van dien aard dat zij op nationaal niveau een risico voor de financiële stabiliteit vormen;

               b)het geconstateerde macroprudentiële of systeemrisico kan niet adequaat worden ondervangen met de artikelen 124 en 164 van deze verordening en de artikelen 101, 103, 104, 105, 133 en 136 van Richtlijn 2013/36/EU, de relatieve effectiviteit van die maatregelen in aanmerking genomen;

               c)de ontwerpen van nationale maatregelen zijn geschikter om het geconstateerde macroprudentiële of systeemrisico te ondervangen en hebben geen onevenredige ongunstige gevolgen voor het geheel of delen van het financiële stelsel in andere overeenkomstsluitende partijen, of in de EER als geheel, waardoor zij een belemmering voor de werking van de interne markt zouden vormen;

               d)de aangelegenheid gaat slechts één EVA-staat aan; en

               e)de risico's zijn niet reeds ondervangen met andere maatregelen in deze verordening of in Richtlijn 2013/36/EU.

               Bij zijn beoordeling houdt het Permanent Comité van de EVA-staten rekening met het advies van het ESRB en de EBA en baseert het zich op de bewijsstukken die door de overeenkomstig lid 1 bepaalde autoriteit overeenkomstig lid 2 zijn overgelegd.

               Indien Permanent Comité van de EVA-staten binnen één maand na ontvangst van het voorstel van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA geen besluit neemt, dan kan de EVA-staat de maatregelen vaststellen en toepassen voor een periode van maximaal twee jaar of, indien dat eerder is, totdat het macroprudentieel of systeemrisico zich niet langer voordoet."

               v)wat de EVA-staten betreft, luidt lid 6 als volgt:

               "Wanneer een EVA-staat de maatregelen erkent die zijn vastgesteld overeenkomstig dit artikel, stelt hij het Permanent Comité van de EVA-staten en de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, het ESRB en de EBA en de overeenkomstsluitende partij bij de EER-overeenkomst die tot het toepassen van de maatregelen gemachtigd is, hiervan in kennis."

               k)In artikel 467, lid 2, worden, wat de EVA-staten betreft, de woorden "totdat de Commissie een verordening op grond van Verordening (EG) 1606/2002 heeft vastgesteld" vervangen door "tot de inwerkingtreding van een besluit van het Gemengd Comité van de EER met een verordening die is vastgesteld op grond van Verordening (EG) 1606/2002".

               l)In artikel 497, wat betreft de EVA-staten:

               i)worden in de leden 1 en 2, wat de EVA-staten betreft, de woorden "de besluiten van het Gemengd Comité van de EER met" ingevoegd na de woorden "inwerkingtreding van de meest recente van";

               ii)in lid 1 worden de woorden "zijn vastgesteld" vervangen door "van toepassing zijn in de EER".

               3.In punt 31bc (Verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad):

               a)wordt het volgende streepje wordt toegevoegd:

               "-32013 R 0575: Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 (PB L 176 van 27.6.2013, blz. 1), zoals gerectificeerd in PB L 208 van 2.8.2013, blz; 68, PB L 321 van 30.11.2013, blz. 6 en PB L 20 van 25.1.2011, blz. 2."

               b)in aanpassing (zh) wordt het volgende toegevoegd:

               "(v)in lid 5 bis, worden, wat de EVA-staten betreft, de woorden "de besluiten van het Gemengd Comité van de EER met" ingevoegd na de woorden " inwerkingtreding van de meest recente van"."

               4.In punt 31ea (Richtlijn 2002/87/EG van het Europees Parlement en de Raad) wordt het volgende streepje toegevoegd:

               "-32013 L 0036: Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 (PB L 176 van 27.6.2013, blz. 338), zoals gerectificeerd in PB L 208 van 2.8.2013, blz. 73 en PB L 20 van 25.1.2017, blz. 1."

               5.De tekst van punt 31 (Richtlijn 2006/49/EG van het Europees Parlement en de Raad) wordt geschrapt.

               Artikel 2

               De in het EER-supplement bij het Publicatieblad van de Europese Unie bekend te maken teksten in de IJslandse en de Noorse taal van Verordening (EU) nr. 575/2013, zoals gerectificeerd in PB L 208 van 2.8.2013, blz. 68, PB L 321 van 30.11.2013, blz. 6 en PB L 20 van 25.1.2017, blz. 2, en Verordening (EU) 2017/2395 en Richtlijn 2013/36/EU, zoals gerectificeerd in PB L 208, 2.8.2013, blz. 73 en PB L 20 van 25.1.2017, blz. 1, zijn authentiek.

               Artikel 3

               Dit besluit treedt in werking op […], op voorwaarde dat alle in artikel 103, lid 1, van de EER-overeenkomst bedoelde kennisgevingen hebben plaatsgevonden*.

                  6Artikel 4

               Dit besluit wordt bekendgemaakt in het EER-gedeelte van en in het EER-supplement bij het Publicatieblad van de Europese Unie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor het Gemengd Comité van de EER

                     De voorzitter

                     De secretarissen
                     van het Gemengd Comité van de EER

               Gemeenschappelijke verklaring van de overeenkomstsluitende partijen

               bij Besluit nr. […] waarbij Richtlijn 2013/36/EG in de EER-overeenkomst wordt opgenomen

               [ter goedkeuring met het besluit en voor publicatie in het PB]

               De overeenkomstsluitende partijen zijn het erover eens dat de opname in de EER-overeenkomst van Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG geen afbreuk doet aan nationale regels van algemene strekking met betrekking tot de screening van buitenlandse directe investeringen om redenen van veiligheid of openbare orde.

                     (1)

                        PB L 176 van 27.6.2013, blz. 1.

                     (2)

                        PB L 345 van 27.12.2017, blz. 27.

                     (3)

                        PB L 176 van 27.6.2013, blz. 338.

                     (4)

                        PB L 177 van 30.6.2006, blz. 1.

                     (5)

                        PB L 177 van 30.6.2006, blz. 201.

                     (6)
                  *
                        [Geen grondwettelijke vereisten aangegeven.]  [Grondwettelijke vereisten aangegeven.]


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 17.5.2019
            COM(2019) 242 final
            2019/0116(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het namens de Europese Unie in de Raad van Ministers in te nemen standpunt met betrekking tot de delegatie van bevoegdheden aan het Comité van Ambassadeurs inzake het besluit om overgangsmaatregelen vast te stellen om de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst te verlengen

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               De Partnerschapsovereenkomst tussen de EU en de staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS)
                  1
               , die op 23 juni 2000 te Cotonou werd ondertekend, loopt af op 29 februari 2020. Dit voorstel van de Commissie heeft betrekking op het besluit van de Raad over het namens de Unie in de ACS-EU-Raad van Ministers in te nemen standpunt met betrekking tot de beoogde vaststelling van een besluit betreffende de delegatie van bevoegdheden aan het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs inzake de mogelijke toepassing van overgangsmaatregelen ter verlenging van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou.

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.De partnerschapsovereenkomst van Cotonou

               Sinds 2000 is de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou (hierna "de partnerschapsovereenkomst" genoemd) het kader voor de betrekkingen van de EU met 79 ACS-landen. De partnerschapsovereenkomst werd gesloten voor een periode van 20 jaar, van 1 maart 2000 tot 29 februari 2020 en werd vervolgens in 2005 en 2010 herzien.

               2.2.De ACS-EU-Raad van Ministers

               De ACS-EU-Raad van Ministers is een orgaan op ministerieel niveau dat bij de partnerschapsovereenkomst is opgericht (artikel 15 van de partnerschapsovereenkomst). De Raad van Ministers bestaat uit leden van de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie enerzijds, en een lid van de regering van elke ACS-staat anderzijds.

               Het voorzitterschap van de Raad van Ministers wordt bij toerbeurt bekleed door een lid van de Raad van de Europese Unie en een lid van de regering van een ACS-staat. De Raad van Ministers komt, op initiatief van de voorzitter, in de regel eenmaal per jaar bijeen, alsmede in alle gevallen wanneer zulks noodzakelijk wordt geacht, in een vorm en een geografische samenstelling die passend zijn voor de te bespreken vraagstukken.

               De Raad van Ministers heeft onder meer
                  2
                de taak om besluiten te nemen die noodzakelijk zijn voor de tenuitvoerlegging van de bepalingen van de partnerschapsovereenkomst.

               De Raad van Ministers neemt zijn besluiten bij overeenstemming tussen de partijen. Besluiten van de Raad van Ministers zijn slechts geldig indien

               –ten minste de helft van de leden van de Raad van de Europese Unie (d.w.z. 14 ministers van de lidstaten van de EU),

               –één lid van de Commissie en

               –twee derde van de leden die de regeringen van de ACS-staten vertegenwoordigen (d.w.z. regeringsleden uit 55 verschillende ACS-staten),

               aanwezig zijn. Ieder lid van de Raad van Ministers kan zich bij verhindering laten vertegenwoordigen. Het plaatsvervangend lid oefent alle rechten van het verhinderde lid uit (artikel 15, lid 3, van de partnerschapsovereenkomst).

               De Raad van Ministers kan bevoegdheden delegeren aan het Comité van Ambassadeurs op grond van artikel 15, lid 4, van de partnerschapsovereenkomst. De Raad van Ministers kan de bevoegdheid delegeren om besluiten te nemen die bindend zijn voor de partijen. Deze delegatie van bevoegdheden neemt de vorm aan van een besluit van de Raad van Ministers.

               2.3.Het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs

               Het Comité van Ambassadeurs is ingesteld bij artikel 16 van de partnerschapsovereenkomst. Het bestaat uit de permanente vertegenwoordigers van alle lidstaten van de Europese Unie en een vertegenwoordiger van de Commissie enerzijds, en het hoofd van de missie bij de Europese Unie van elke ACS-staat anderzijds. Het voorzitterschap van het Comité van Ambassadeurs wordt bij toerbeurt bekleed door de permanente vertegenwoordiger van een door de EU aangewezen lidstaat en het hoofd van een missie die een door de ACS-staten aangewezen ACS-staat vertegenwoordigt.

               Het Comité van Ambassadeurs staat de Raad van Ministers bij in de vervulling van zijn taken en voert alle opdrachten uit waarmee het door de Raad van Ministers is belast (artikel 16, lid 2, van de partnerschapsovereenkomst). In dit verband kan het Comité besluiten nemen die bindend zijn voor de partijen binnen het mandaat dat door de Raad van Ministers aan het Comité is gegeven.

               Het volgt ook de tenuitvoerlegging van de partnerschapsovereenkomst en de vooruitgang die bij de verwezenlijking van de daarin omschreven doelstellingen wordt geboekt. Het Comité van Ambassadeurs komt regelmatig bijeen, met name om de zittingen van de Raad voor te bereiden, en bij elke andere noodzakelijk geachte gelegenheid.

               2.4.Overgangsmaatregelen

               De partnerschapsovereenkomst loopt af op 29 februari 2020. Overeenkomstig artikel 95, lid 4, eerste alinea, van de partnerschapsovereenkomst gingen de onderhandelingen over een nieuwe ACS-EU-partnerschapsovereenkomst in september 2018 van start. Voor het geval de nieuwe overeenkomst niet gereed is voor toepassing op de bovengenoemde vervaldatum, moeten maatregelen worden genomen om te voorkomen dat er een juridisch vacuüm ontstaat in de betrekkingen tussen de EU en de ACS-landen.

               In artikel 95, lid 4, tweede alinea, van de partnerschapsovereenkomst staat: "De Raad van Ministers stelt eventueel de overgangsmaatregelen vast die met betrekking tot de gewijzigde bepalingen nodig zijn totdat deze in werking treden." Overgangsmaatregelen kunnen dus worden gebruikt om de partnerschapsovereenkomst geheel of gedeeltelijk te verlengen tot de datum van toepassing van de nieuwe partnerschapsovereenkomst (voorlopige toepassing of inwerkingtreding na bekrachtiging door alle partijen).

               Om de juridische continuïteit te waarborgen in het geval de nieuwe partnerschapsovereenkomst niet in werking treedt vóór het verstrijken van het bestaande wettelijke kader, moeten er overgangsmaatregelen worden vastgesteld om de toepassing van de huidige overeenkomst te verlengen.

               Het besluit over overgangsmaatregelen (namelijk welk deel of welke delen van de partnerschapsovereenkomst voorlopig van toepassing blijven en tot wanneer) kan worden genomen door de Raad van Ministers zelf, of de Raad van Ministers kan de bevoegdheid om een dergelijk besluit vast te stellen, delegeren aan het Comité van Ambassadeurs.

               2.5.De beoogde handeling van de Raad van Ministers

               Volgens zijn reglement van orde komt de Raad van Ministers eenmaal per jaar bijeen. De 44e zitting van de Raad van Ministers zal op 23 en 24 mei 2019 in Brussel plaatsvinden. Aangezien de inhoud en het tijdschema van de overgangsmaatregelen nog niet werden besproken met de ACS-landen, kan de Raad van Ministers geen overgangsmaatregelen vaststellen.

               Aangezien er geen verdere bijeenkomsten van de Raad van Ministers gepland zijn vóór het verstrijken van de partnerschapsovereenkomst, moet het besluit om overeenkomstig artikel 95, lid 4, van de partnerschapsovereenkomst overgangsmaatregelen vast te stellen, worden gedelegeerd aan het Comité van Ambassadeurs. Het Comité van Ambassadeurs kan ervoor zorgen dat het besluit over de overgangsmaatregelen tijdig wordt genomen.

               Tijdens zijn 44e zitting moet de Raad van Ministers dus een besluit vaststellen waarbij de bevoegdheid om overgangsmaatregelen vast te stellen, wordt gedelegeerd aan het Comité van Ambassadeurs ("de beoogde handeling").

               De beoogde handeling heeft tot doel de bevoegdheid tot het nemen van het besluit om overgangsmaatregelen toe te passen te delegeren aan het Comité van Ambassadeurs, overeenkomstig artikel 15, lid 4, van de partnerschapsovereenkomst, dat luidt: "De Raad van Ministers kan bevoegdheden delegeren aan het Comité van Ambassadeurs." De beoogde handeling zal bindend zijn voor de partijen.

               Zodra de inhoud en de duur van de overgangsmaatregelen door de partijen zijn bepaald, zal het Comité van Ambassadeurs zijn gedelegeerde bevoegdheden uitoefenen en het besluit over de overgangsmaatregelen als bedoeld in artikel 95, lid 4, vaststellen. Om het besluit van het Comité van Ambassadeurs voor te bereiden, is nog een ander besluit van de Raad uit hoofde van artikel 218, lid 9, VWEU nodig om het standpunt van de Unie te bepalen.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               In het licht van het voorgaande is het voorgestelde standpunt van de Unie om tijdens de 44e zitting van de Raad van Ministers de beoogde handeling vast te stellen en aldus het Comité van Ambassadeurs de opdracht te geven het besluit inzake overgangsmaatregelen overeenkomstig artikel 95, lid 4, van de partnerschapsovereenkomst vast te stellen.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van de "standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst".

               Het begrip "handelingen met rechtsgevolgen" omvat handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die een "beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt"
                  3
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De Raad van Ministers is een orgaan dat bij artikel 15, lid 1, van de op 23 juni 2000 in Cotonou ondertekende partnerschapsovereenkomst is opgericht.

               De handeling die de ACS-EU-Raad van Ministers dient vast te stellen, is een handeling met rechtsgevolgen. De beoogde handeling zal overeenkomstig artikel 15, lid 3, van de overeenkomst uit hoofde van het volkenrecht bindend zijn.

               De beoogde handeling vormt geen aanvulling op of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een uit hoofde van artikel 218, lid 9, VWEU, vast te stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan een standpunt namens de Unie wordt ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of overwegende component, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU te nemen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is gelet op de hoofddoelstelling of de overwegende component.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De voornaamste doelstelling en inhoud van de beoogde handeling hebben in het algemeen betrekking op het functioneren van de internationale organen die zijn opgericht op basis van de partnerschapsovereenkomst en de werking van de partnerschapsovereenkomst als geheel (waarbij de toepassing ervan kan worden verlengd tot na de voorziene vervaldatum). De materiële rechtsgrondslag van het besluit van de Raad moet worden bepaald in het licht van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou als geheel
                  4
               .

               De partnerschapsovereenkomst werd gesloten als een associatieovereenkomst en was derhalve gebaseerd op artikel 310 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, het equivalent van het huidige artikel 217 VWEU. De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 217 VWEU.

               4.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 217 VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               2019/0116 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het namens de Europese Unie in de Raad van Ministers in te nemen standpunt met betrekking tot de delegatie van bevoegdheden aan het Comité van Ambassadeurs inzake het besluit om overgangsmaatregelen vast te stellen om de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst te verlengen

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 217, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De Partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan, enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds
                  5
                (hierna "de partnerschapsovereenkomst" genoemd), is ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000. De partnerschapsovereenkomst trad in werking op 1 april 2003 en is van toepassing tot 29 februari 2020.

               (2)Overeenkomstig artikel 95, lid 4, eerste alinea, van de partnerschapsovereenkomst gingen de onderhandelingen over een nieuwe ACS-EU-partnerschapsovereenkomst in september 2018 van start. Voor het geval de nieuwe partnerschapsovereenkomst niet gereed is voor toepassing vóór het verstrijken van het huidige wettelijke kader, moeten er overgangsmaatregelen worden vastgesteld om de toepassing van de huidige partnerschapsovereenkomst te verlengen.

               (3)In artikel 95, lid 4, tweede alinea, van de partnerschapsovereenkomst wordt bepaald dat de Raad van Ministers overgangsmaatregelen kan vaststellen om de partnerschapsovereenkomst geheel of gedeeltelijk te verlengen tot aan de voorlopige toepassing of inwerkingtreding van de nieuwe partnerschapsovereenkomst.

               (4)Krachtens artikel 15, lid 4, van de partnerschapsovereenkomst kan de Raad van Ministers een besluit vaststellen betreffende de delegatie van bevoegdheden aan het Comité van Ambassadeurs, met inbegrip van de bevoegdheid inzake het besluit over overgangsmaatregelen.

               (5)De Raad van Ministers houdt zijn jaarlijkse gewone vergadering op 23 en 24 mei 2019 in Brussel. Er zijn nog geen overgangsmaatregelen afgesproken en bijgevolg kan de Raad van Ministers ze ook niet vaststellen tijdens zijn gewone vergadering. Aangezien er geen verdere bijeenkomsten van de Raad van Ministers gepland zijn vóór het verstrijken van de partnerschapsovereenkomst, moet het besluit om overeenkomstig artikel 95, lid 4, van de partnerschapsovereenkomst overgangsmaatregelen vast te stellen, worden gedelegeerd aan het Comité van Ambassadeurs, zodat het besluit over overgangsmaatregelen tijdig kan worden vastgesteld.

               (6)Tijdens zijn 44e zitting zal de Raad van Ministers dus een besluit vaststellen waarbij de bevoegdheid om overgangsmaatregelen vast te stellen, wordt gedelegeerd aan het Comité van Ambassadeurs ("de beoogde handeling").

               (7)Het is passend het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden ingenomen in de Raad van Ministers, aangezien de beoogde handeling voor de Unie bindend zal zijn.

               (8)Het standpunt van de Unie ter goedkeuring van de beoogde handeling tijdens de Raad van Ministers, moet in dit besluit worden uiteengezet,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen tijdens de 44e vergadering van de ACS-EU-Raad van Ministers, is de goedkeuring van de delegatie van bevoegdheden aan het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs overeenkomstig artikel 15, lid 4, van de partnerschapsovereenkomst, inzake het besluit om, overeenkomstig artikel 95, lid 4, van de partnerschapsovereenkomst, de overgangsmaatregelen vast te stellen die nodig zijn tot aan de inwerkingtreding van de nieuwe partnerschapsovereenkomst.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Besluit van de Raad van 19 december 2002 betreffende de sluiting van de Partnerschapsovereenkomst tussen de staten in Afrika, het Caribische gebied en de Stille Oceaan, enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds, getekend te Cotonou op 23 juni 2000 (PB L 65 van 8.3.2003, blz. 27).

                     (2)

                        In artikel 15, lid 2, van de partnerschapsovereenkomst, wordt dat als volgt verwoord: "De Raad van Ministers heeft de volgende taken: a) hij voert de politieke dialoog; b) hij stelt beleidsrichtsnoeren vast en neemt de noodzakelijke besluiten voor de tenuitvoerlegging van de bepalingen van de Overeenkomst, met name wat betreft ontwikkelingsstrategieën voor de specifieke gebieden die onder deze Overeenkomst vallen en alle andere relevante gebieden, alsmede wat betreft de procedures; c) hij onderzoekt en vindt een oplossing voor problemen die de effectieve en efficiënte tenuitvoerlegging van deze Overeenkomst kunnen belemmeren of de verwezenlijking van de doelstellingen ervan kunnen verhinderen; d) hij ziet toe op de soepele werking van de overlegmechanismen."

                     (3)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (4)

                        Zie met name het arrest in de zaak C-244/17, Commissie/Raad (Kazachstan), ECLI:EU:C:2018:662, punt 40, en de jurisprudentie.

                     (5)

                        Overeenkomst (PB L 317 van 15.12.2000, blz. 3), gewijzigd bij de overeenkomst ondertekend te Luxemburg op 25 juni 2005 (PB L 209 van 11.8.2005, blz. 27) en bij de overeenkomst ondertekend te Ouagadougou op 22 juni 2010 (PB L 287 van 4.11.2010, blz. 3).


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 5.7.2019
            COM(2019) 321 final
            2019/0148(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            tot vaststelling van het namens de Europese Unie in te nemen standpunt ten aanzien van het indienen van voorstellen tot wijziging van de bijlagen bij het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten op de 13e vergadering van de Conferentie der partijen

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel heeft betrekking op het besluit tot vaststelling van het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen in het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten in verband met het indienen van voorstellen voor besluiten van de 13e vergadering van de Conferentie der partijen tot wijziging van de bijlagen bij het Verdrag.

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.Het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten

               Het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten ("de overeenkomst") beoogt de instandhouding van trekvogelsoorten en trekkende terrestrische en mariene diersoorten in hun hele verspreidingsgebied.  Het is een intergouvernementeel verdrag dat tot stand is gekomen onder auspiciën van het Milieuprogramma van de Verenigde Naties en gericht is op de wereldwijde bescherming van wilde diersoorten en natuurlijke habitats. De trekkende diersoorten waarvan het behoud wordt beoogd, worden opgesomd in bijlage I (bedreigde soorten) en bijlage II (soorten waarover overeenkomsten dienen te worden gesloten) bij de overeenkomst. De overeenkomst is op 1 november 1983 in werking getreden.

               De Europese Unie is partij bij de overeenkomst
                  1
               .

               2.2.Conferentie der partijen

               De Conferentie der partijen is het besluitvormingsorgaan van de overeenkomst, dat bevoegd is om de behoudsstatus van trekkende soorten te beoordelen en in het licht van deze beoordeling de bijlagen I en II bij de overeenkomst te wijzigen. Overeenkomstig artikel XI van de overeenkomst kan iedere partij voorstellen tot wijziging indienen en worden wijzigingen aangenomen met een meerderheid van twee derde van de aanwezige en stemuitbrengende partijen.

               De 13e vergadering van de Conferentie der partijen zal van 15 tot en met 22 februari 2020 in Gandhinagar (India) plaatsvinden. De uiterste termijn voor het indienen van voorstellen tot wijziging is door het Secretariaat van de overeenkomst in overeenstemming met artikel XI, lid 3, vastgesteld op 19 september 2019. Bijgevolg moet de Raad een besluit nemen met het oog op de vaststelling van het standpunt dat op de 13e vergadering van de Conferentie der partijen namens de Unie moet worden ingenomen ten aanzien van het indienen van voorstellen tot wijziging.

               Vóór de 13e vergadering van de Conferentie der partijen kan het Secretariaat van de overeenkomst kennisgeving doen van voorstellen tot wijziging van de bijlagen I en II bij de overeenkomst die door andere partijen worden ingediend en die het mogelijk ook noodzakelijk maken dat een bijkomend besluit wordt genomen tot vaststelling van het standpunt dat namens de Unie ten aanzien van die voorstellen moet worden ingenomen.

               2.3.De beoogde handeling van de Conferentie der partijen

               Voorgesteld wordt dat de Unie, met het oog op de 13e vergadering, voorstellen tot wijziging van bijlage I bij de overeenkomst indient ter verhoging van de bescherming van een vogelsoort (Tetrax tetrax) en tot wijziging van bijlage II bij de overeenkomst ter verhoging van de bescherming van dezelfde vogelsoort (Tetrax tetrax) alsmede van twee haaiensoorten (Galeorhinus galeus en Sphyrna zygaena), in hun hele verspreidingsgebied, ook buiten het grondgebied van de Unie.

               Indien de beoogde handeling wordt aangenomen, zal zij voor de partijen bindend worden overeenkomstig artikel XI van de overeenkomst, waarin is bepaald dat een wijziging van de bijlagen ten aanzien van alle partijen, met uitzondering van de partijen die een voorbehoud hebben gemaakt, van kracht wordt negentig dagen na de vergadering van de Conferentie der partijen waarop de wijziging is aangenomen.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               De voorstellen van de Unie tot wijziging van de bijlagen zijn gebaseerd op de volgende overwegingen: 1) de opneming van deze soorten is wetenschappelijk verantwoord; 2) hun opneming is in overeenstemming met de EU-wetgeving; en 3) de Unie maakt zich sterk voor internationale samenwerking bij de bescherming van de biodiversiteit.

               Het voorstel is verenigbaar met het zevende milieuactieprogramma
                  2
                en met de EU-biodiversiteitsstrategie voor 2020
                  3
               , en met name met streefdoel 6 daarvan: helpen het mondiaal biodiversiteitsverlies te verhoeden. Dit voorstel vereist geen aanpassing van het recht van de Unie, aangezien het soorten betreft die krachtens het recht van de Unie, met name de Vogelrichtlijn
                  4
                en het gemeenschappelijk visserijbeleid van de Unie
                  5
               , reeds passende bescherming genieten.

               Het voorstel leidt niet tot nieuwe voorschriften voor monitoring of rapportage. Alle uitvoeringsplanning en -controle zou deel uitmaken van de reguliere planning- en rapportageactiviteiten in het kader van de overeenkomst. Bovendien zijn er geen gevolgen voor de begroting.

               Er heeft een informele uitwisseling van voorlopige standpunten met de lidstaten plaatsgevonden aan de hand van een schriftelijke raadpleging van de lidstaten die lid zijn van de Coördinatiegroep voor biodiversiteit en natuur en de deskundigengroep inzake de vogel- en habitatrichtlijnen.

               Het namens de Unie in te nemen standpunt moet derhalve zijn dat de Commissie wordt gemachtigd de bovengenoemde voorstellen in te dienen bij het Secretariaat van de overeenkomst.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van "de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst".

               Het begrip "handelingen met rechtsgevolgen" omvat onder andere handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die een "beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt"
                  6
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De Conferentie der partijen is een lichaam dat is opgericht krachtens een overeenkomst, met name het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten.

               De door de Conferentie der partijen vast te stellen handeling is een handeling met rechtsgevolgen. De beoogde handeling zal overeenkomstig artikel XI van het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten uit hoofde van het volkenrecht bindend zijn.

               De beoogde handeling strekt niet tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of overwegende component, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU te nemen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is gelet op de hoofddoelstelling of de overwegende component.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling hebben in de eerste plaats betrekking op het milieu.

               De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 192, lid 1.

               4.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 192, lid 1, VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               2019/0148 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               tot vaststelling van het namens de Europese Unie in te nemen standpunt ten aanzien van het indienen van voorstellen tot wijziging van de bijlagen bij het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten op de 13e vergadering van de Conferentie der partijen

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 192, lid 1, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten ("de overeenkomst") is door de Unie gesloten bij Besluit 82/461/EEG van de Raad
                  7
                en is op 1 november 1983 in werking getreden.

               (2)Krachtens artikel XI van de overeenkomst kan de Conferentie der partijen een besluit tot wijziging van de bijlagen I en II bij de overeenkomst aannemen.

               (3)De Conferentie der partijen kan dergelijke wijzigingen tijdens haar 13e vergadering van 15 tot en met 22 februari 2020 vaststellen. Het Secretariaat van het Verdrag heeft de partijen bij het Verdrag meegedeeld dat voorstellen tot wijziging overeenkomstig artikel XI, lid 3, van de overeenkomst uiterlijk op 19 september 2019 moeten worden meegedeeld. Als partij bij het Verdrag kan de Unie dergelijke voorstellen indienen.

               (4)Het is passend het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden ingenomen ten aanzien van het indienen van voorstellen tot wijziging van de bijlagen bij de overeenkomst, aangezien dergelijke wijzigingen bindend zullen zijn voor de Unie.

               (5)De opneming van de soort Tetrax tetrax in bijlage I bij de overeenkomst en de soorten Tetrax tetrax, Galeorhinus galeus en Sphyrna zygaena in bijlage II zou wetenschappelijk verantwoord zijn en in overeenstemming met de EU-wetgeving en met de verbintenis van de Unie tot internationale samenwerking ter bescherming van de biodiversiteit. De Commissie moet derhalve worden gemachtigd daartoe wijzigingen voor te stellen.

               (6)De Commissie brengt die voorstellen ter kennis van het Secretariaat van de overeenkomst,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               1.
                     Met het oog op de 13e vergadering van de Conferentie der partijen bij het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten ("de overeenkomst") wordt de Commissie hierbij gemachtigd om namens de Unie een voorstel in te dienen voor de volgende wijzigingen:

               a)
                     een wijziging van bijlage I bij de overeenkomst om de soort Tetrax tetrax op te nemen;

               b)
                     een wijziging van bijlage II bij de overeenkomst om de soorten Tetrax tetrax, Galeorhinus galeus en Sphyrna zygaena op te nemen.

               2.
                     De Commissie brengt de in lid 1 genoemde voorstellen ter kennis van het Secretariaat van het Verdrag.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Besluit 82/461/EEG van de Raad van 24 juni 1982 betreffende de sluiting van het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten (PB L 210 van 24.6.1982, blz. 10).

                     (2)

                        Besluit nr. 1386/2013/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 november 2013 inzake een nieuw algemeen milieuactieprogramma voor de Europese Unie voor de periode tot en met 2020 "Goed leven, binnen de grenzen van onze planeet" ( PB L 354 van 28.12.2013, blz. 171).

                     (3)

                        COM(2011) 244 definitief, "Onze levensverzekering, ons natuurlijk kapitaal: een EU-biodiversiteitsstrategie voor 2020".

                     (4)

                        Richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand, PB L 103 van 25.4.1979, blz. 1.

                     (5)

                        Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid, PB L 354 van 28.12.2013, blz. 22.

                     (6)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (7)

                        Besluit 82/461/EEG van de Raad van 24 juni 1982 betreffende de sluiting van het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten (PB L 210 van 24.6.1982, blz. 10).