               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 22.6.2015
            COM(2015) 304 final
            2015/0135(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende de bekrachtiging door de lidstaten namens de Unie van het Protocol van 2010 bij het Internationaal Verdrag inzake aansprakelijkheid en vergoeding voor schade in samenhang met het vervoer over zee van gevaarlijke en schadelijke stoffen, en de toetreding tot dat protocol, uitgezonderd aspecten die verband houden met justitiële samenwerking in burgerlijke zaken

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               1.1.Inleiding

               De aansprakelijkheid voor en vergoeding van schade als gevolg van de specifieke aard van scheepvaartactiviteiten is internationaal gereguleerd in een aantal verdragen van de Internationale Maritieme Organisatie (hierna de "IMO" genoemd), die op dezelfde beginselen zijn gebaseerd. Die beginselen zijn: risicoaansprakelijkheid van de reder, verplichte verzekering om schade aan derden te dekken, regresrecht van personen die schade ondervinden tegen de verzekeraar, beperking van de aansprakelijkheid en, in het geval van olie en gevaarlijke en schadelijke stoffen (hierna "HNS" genoemd, hazardous and noxious substances), een speciaal compensatiefonds dat de schade vergoedt als die hoger is dan de maximumaansprakelijkheid van de reder.

               Het Internationaal Verdrag inzake aansprakelijkheid en vergoeding voor schade in samenhang met het vervoer over zee van gevaarlijke en schadelijke stoffen (hierna het "HNS-verdrag van 1996" genoemd) van 1996 is het laatste IMO-verdrag inzake aansprakelijkheid dat nog door de staten moet worden bekrachtigd vóór het in werking treedt. Het is een belangrijk onderdeel van de internationale aansprakelijkheidsregeling voor de zeevaart, vooral omdat het vervoer van HNS over zee, met inbegrip van vloeibaar aardgas (LNG) en vloeibaar petroleumgas (LPG), een snel groeiende tak van de zeevervoerssector is.

               In het Protocol van 2010 bij het HNS-verdrag van 1996 zijn de nodige wijzigingen opgenomen om de problemen op te lossen die in het verdrag zijn vastgesteld. Het Protocol van 2010 en de bepalingen van het verdrag, zoals gewijzigd bij het protocol, moeten als één enkel instrument worden gelezen, geïnterpreteerd en toegepast als bedoeld in de artikelen 2 en 18 van het protocol. Een geconsolideerde tekst van het protocol is opgesteld door het secretariaat van de IMO en in 2011 goedgekeurd tijdens de 98e vergadering van de Juridische Commissie van de IMO, en staat bekend als het "HNS-verdrag van 2010". Het HNS-verdrag van 2010 wordt als één enkel geconsolideerd instrument van kracht zodra het Protocol van 2010 in werking treedt.

               Als een staat het Protocol van 2010 ondertekent, bekrachtigt of aanvaardt, doet dat elke voorafgaande ondertekening of bekrachtiging van het HNS-verdrag van 1996 door deze staat teniet, overeenkomstig artikel 20, lid 8, van het protocol (artikel 45, lid 8, van het HNS-verdrag van 2010).

               Het HNS-verdrag van 1996 en het Protocol van 2010 bij het HNS-verdrag zijn nog niet in werking getreden. Er zijn nog geen verdragsluitende partijen.

               Belangrijk is dat als een staat verklaart dat hij ermee instemt door het Protocol van 2010 gebonden te zijn, hij tegelijkertijd gegevens moet indienen over de totale hoeveelheid bijdragende lading die in het voorafgaande kalenderjaar is ontvangen, overeenkomstig artikel 20, lid 4 (artikel 45, lid 4, van het HNS-verdrag van 2010). Die voorwaarde is de voornaamste reden waarom geen enkele staat het verdrag tot nu toe heeft bekrachtigd.

               Na de vaststelling van het Protocol van 2010 bij het HNS-verdrag heeft een groep van lidstaten, met de hulp van het secretariaat van het Internationaal Fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie (hierna het "IOPCF" genoemd), een aantal richtsnoeren opgesteld voor rapportage over bijdragende HNS-lading. De Juridische Commissie van de IMO heeft die richtsnoeren tijdens haar 100e vergadering op 19 april 2013
                  1
                goedgekeurd en zo het belangrijkste praktische probleem voor de bekrachtiging van het verdrag behandeld.

               Om de bekrachtiging voor te bereiden werd tijdens de 101e vergadering van de Juridische Commissie van de IMO een HNS-correspondentiegroep opgericht die de staten moet helpen bij het opstellen van de uitvoeringsprocedures van het verdrag, vooral voor de rapportage over bijdragende HNS-ladingen. Een aantal EU-landen en de Europese Commissie zijn lid van deze groep.

               1.2.Bevoegdheid van de EU en gevolgen

               Volgens de regels voor de externe bevoegdheid van de Unie als bepaald in artikel 3, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), vallen het Protocol van 2010 en het HNS-verdrag van 2010 onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie, omdat zij gevolgen hebben voor de gemeenschappelijke regels van de Unie en het toepassingsgebied ervan wijzigen.

               Zoals wordt uiteengezet in punt 1.4 van deze toelichting, zou de sluiting van het Protocol van 2010 bij het verdrag gevolgen hebben voor het toepassingsgebied en de regels van Richtlijn 2004/35/EG betreffende milieuaansprakelijkheid met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade
                  2
               . Bovendien zou de sluiting van het Protocol van 2010, om de redenen die in punt 1.5 worden uiteengezet, gevolgen hebben voor de regels van Verordening (EU) nr. 1215/2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (herschikking van de Brussel-I-verordening)
                  3
               .

               De overlapping tussen de regels van het verdrag, als gewijzigd, en de regels van de Unie inzake justitiële samenwerking in burgerlijke en handelszaken vormde ook de rechtsgrondslag voor Besluit 2002/971/EG van de Raad waarbĳ de lidstaten worden gemachtigd in het belang van de Europese Gemeenschap het HNS-verdrag van 1996 te bekrachtigen of tot dit verdrag toe te treden
                  4
               . Zoals vastgesteld in de inleiding is het HNS-verdrag van 1996 echter gewijzigd door het Protocol van 2010 en is het HNS-verdrag van 2010 het geconsolideerde instrument dat uit deze wijziging voortvloeit. Daarom moeten de gevolgen van het HNS-verdrag van 2010 voor de regels van de EU worden beoordeeld in het licht van de ontwikkelingen die zich in de rechtsorde van de Unie hebben voorgedaan nadat Besluit 2002/971/EG van de Raad is vastgesteld.

               De exclusieve bevoegdheid van de Unie voor de sluiting van het Protocol van 2010 kan niet door de Unie zelf als afzonderlijke juridische entiteit worden uitgeoefend, omdat de tekst van het verdrag of het protocol geen REIO-clausule (clausule voor de toetreding van regionale organisaties voor economische integratie) bevat. Daarom moeten de lidstaten deze internationale overeenkomst sluiten namens de Unie. Aangezien het Protocol van 2010 exclusieve bevoegdheden van de EU betreft, kunnen de lidstaten niet zelf beslissen over de ondertekening en bekrachtiging van dit protocol. Zij kunnen dat alleen namens de Unie doen, op voorstel van de Commissie en met de goedkeuring van de Raad en de instemming van het Europees Parlement, overeenkomstig artikel 218, lid 6, onder a), VWEU.

               1.3.Nadere informatie over het verdrag

               Het Protocol van 2010, en daardoor ook het geconsolideerde HNS-verdrag van 2010, treedt in werking achttien maanden na de datum waarop ten minste twaalf staten, waaronder vier met een brutotonnage van ten minste twee miljoen eenheden, het protocol hebben bekrachtigd en bij de secretaris-generaal van de IMO de relevante gegevens over bijdragende lading naar behoren hebben ingediend waaruit blijkt dat in totaal ten minste veertig miljoen ton bijdragende HNS-lading in die staten is ontvangen in het voorafgaande kalenderjaar. De voorwaarden voor inwerkingtreding zijn dezelfde als in het HNS-verdrag van 1996.

               De voornaamste wijzigingen in het HNS-verdrag van 2010 ten opzichte van het HNS-verdrag van 1996 zijn:

               (a)verpakte gevaarlijke en schadelijke stoffen vallen niet meer onder de definitie van aan het HNS-fonds bijdragende lading, maar schade die is veroorzaakt door verpakte gevaarlijke en schadelijke stoffen valt nog altijd onder het tweevoudige compensatiestelsel van het verdrag (artikel 1, lid 10, van het HNS-verdrag van 2010);

               (b)de maximumaansprakelijkheid van de reder voor schepen met verpakte gevaarlijke en schadelijke stoffen aan boord wordt verhoogd om de uitsluiting van verpakte gevaarlijke en schadelijke stoffen van aan het HNS-fonds bijdragende lading beter op te vangen (artikel 9, lid 1, onder b), van het HNS-verdrag van 2010);

               (c)de feitelijke ontvanger van LNG is verantwoordelijk voor de betaling van de desbetreffende bijdragen aan het HNS-fonds, tenzij de vergunninghouder en de ontvanger anders zijn overeengekomen (artikel 19, lid 1 bis, van het HNS-verdrag van 2010);

               (d)in geval van een gedekt incident betaalt het HNS-fonds de schadevergoeding op voorwaarde dat de betrokken lidstaat de verplichte verslagen over bijdragende lading heeft ingediend voor alle jaren voorafgaand aan het incident (artikel 21 bis, lid 2, van het HNS-verdrag van 2010).

               Die wijzigingen nemen de belangrijkste belemmeringen weg voor de bekrachtiging van het HNS-verdrag van 1996.

               Toepassingsgebied: Het HNS-verdrag van 2010 is van toepassing op vorderingen tot schadevergoeding ten gevolge van HNS-vervoer over zee, uitgezonderd vorderingen in het kader van een overeenkomst voor het vervoer van goederen of passagiers. Het verdrag dekt alle schade op het grondgebied, met inbegrip van de territoriale wateren, van een staat die partij is; milieuschade in de exclusieve economische zone van een staat die partij is; elke andere schade dan milieuschade die buiten het grondgebied en de territoriale wateren van een staat die partij is, is veroorzaakt door een schip dat is geregistreerd in een staat die partij is; en alle preventieve maatregelen die zijn genomen om de genoemde schade tot een minimum te beperken. Oorlogsschepen of andere schepen die eigendom zijn van een staat of door een staat voor niet-commerciële doeleinden worden gebruikt, vallen buiten het toepassingsgebied van het verdrag, tenzij de betrokken staat anders beslist. Bovendien mag een staat schepen van minder dan tweehonderd brutoton die alleen verpakte gevaarlijke en schadelijke stoffen vervoeren tussen havens of installaties van die staat, uitsluiten van het toepassingsgebied van dit verdrag. Die vrijstelling kan ook van toepassing zijn op twee aangrenzende staten nadat zij daar uitdrukkelijk akkoord mee gegaan zijn. Dergelijke vrijstellingen voor één of twee aangrenzende staten moeten aan de IMO worden meegedeeld.

               Belangrijkste aspecten van aansprakelijkheid en schadevergoeding: Volgens het HNS-verdrag van 2010 is de eigenaar van een HNS-schip aansprakelijk voor eventuele schade ten gevolge van een incident in samenhang met HNS-vervoer over zee aan boord van dat schip. Op die risicoaansprakelijkheid gelden beperkte uitzonderingen, waarvoor de bewijslast bij de eigenaar ligt.

               De risicoaansprakelijkheid is gekoppeld aan de verplichting van de eigenaar om een verzekering of andere financiële zekerheid te nemen om zijn aansprakelijkheid voor schade die onder dit verdrag valt te dekken. Staten die partij zijn, moeten het bestaan van dergelijke verzekering of financiële zekerheid overeenkomstig het verdrag bewijzen.

               Opdat de betrokken sector de voorschriften voor risicoaansprakelijkheid en verplichte verzekering zou steunen, wordt in het verdrag ook bepaald dat de aansprakelijkheid van de reder kan worden beperkt tot maximaal 100 miljoen rekeneenheden voor HNS in bulk en 115 miljoen rekeneenheden voor verpakte HNS. Zoals voor alle verdragen inzake aansprakelijkheid in het zeevervoer het geval is, is er bovendien een clausule die verhaal tegen de reder verbiedt voor schade in het kader van het HNS-verdrag van 2010 "anders dan in overeenstemming met dit verdrag".

               De belangrijkste bijdrage van dit verdrag aan de internationale regeling inzake aansprakelijkheid en schadevergoeding bij ongevallen veroorzaakt door activiteiten op zee en, in het bijzonder, door HNS-vervoer over zee, is de instelling van een specifiek compensatiefonds. De bedoeling van het HNS-fonds is een schadevergoeding te betalen aan iedere persoon die schade heeft geleden in samenhang met HNS-vervoer over zee, voor zover die persoon geen volledige en passende schadevergoeding heeft kunnen krijgen van de reder en zijn verzekeraar. Dat laatste kan het gevolg van verschillende omstandigheden zijn, namelijk als de reder niet aansprakelijk is, als de reder en de verzekeraar niet volledig aan de vordering kunnen voldoen of als de schade hoger ligt dan de maximumaansprakelijkheid van de reder.

               Volgens dit tweevoudig stelsel is een maximaal bedrag van 250 miljoen rekeneenheden beschikbaar (ongeveer 310 miljoen EUR tegen de huidige wisselkoersen). Om dat bedrag te halen, is in het kader van het HNS-verdrag van 2010 een uitgebreid stelsel opgezet van bijdragen door personen die in elke staat die partij is, gevaarlijke en schadelijke stoffen ontvangen. De staten die partij zijn, moeten op hun beurt nauwkeurig, tijdig en regelmatig rapporteren over de aan het HNS-fonds bijdragende lading. Een staat kan ook besluiten om de aan het fonds verschuldigde bijdragen zelf te betalen, in plaats van de HNS-ontvanger.

               Vorderingen en gerechtelijke procedures van een staat die partij is: In het HNS-verdrag van 2010 is de bevoegdheid geregeld van de rechtbanken van de staten die partij zijn inzake vorderingen tegen de reder of zijn verzekeraar of tegen het HNS-fonds door personen die door het verdrag gedekte schade hebben geleden. De erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen van rechtbanken in de staten die partij zijn, zijn eveneens in het verdrag opgenomen. De bedoeling van deze elementen, die onveranderd uit het HNS-verdrag van 1996 zijn overgenomen, is te garanderen dat voor slachtoffers van ongevallen die door het verdrag worden gedekt, duidelijke procedureregels gelden en dat zij rechtszekerheid genieten, zodat zij met goed gevolg een eis tot schadevergoeding kunnen indienen.

               1.4.Consequenties voor Richtlijn 2004/35/EG

               Sinds 2004 is Richtlijn 2004/35/EG het toepasselijke EU-recht voor de aansprakelijkheid van exploitanten van beroepswerkzaamheden, met inbegrip van de scheepvaart, met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade op het grondgebied en in de wateren die onder de jurisdictie van de lidstaten vallen.

               Het toepassingsgebied van de HNS-verdragen van 1996 en 2010 en van de richtlijn valt samen wat betreft i) milieuschade die is veroorzaakt op het grondgebied, met inbegrip van de territoriale wateren, van een staat die partij is (artikel 3, onder a), van het HNS-verdrag van 2010), ii) schade door milieuvervuiling die is veroorzaakt in de exclusieve economische zone of een gelijkwaardige zone (tot 200 zeemijl vanaf de basislijnen) van een staat die partij is (artikel 3, onder b), van het HNS-verdrag van 2010), en iii) "preventieve maatregelen, waar ook genomen, ter voorkoming of ter beperking van dergelijke schade" (artikel 3, onder d), van het HNS-verdrag van 2010). De overeenkomstige bepalingen van de richtlijn zijn artikel 2, lid 1, over de definitie van "milieuschade" en artikel 2, lid 10, over de definitie van "preventieve maatregelen", in combinatie met artikel 3, lid 1, onder a), van Richtlijn 2008/56/EG tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het beleid ten aanzien van het mariene milieu
                  5
               , en artikel 1, lid 1, van Richtlijn 79/409/EEG
                  6
                (vogelrichtlijn), en artikel 2, lid 1, van Richtlijn 92/43/EEG
                  7
                (habitatrichtlijn), in de zin van de "Richtsnoeren van de Commissie voor het opzetten van het Natura 2000-netwerk in het mariene milieu — Uitvoering van de habitat- en de vogelrichtlijn"
                  8
               . De definitie van "milieuschade" in het verdrag valt grotendeels samen met die in Richtlijn 2004/35/EG, maar is niet identiek. In de praktijk moeten in het verdrag echter even strenge normen voor het herstel van milieuschade worden opgenomen als in de richtlijn.

               Doordat het toepassingsgebied van Richtlijn 2004/35/EG samenvalt met dat van het HNS-verdrag van 2010, heeft de sluiting van het Protocol van 2010 tot wijziging van het HNS-verdrag van 1996, wat resulteert in een nieuwe wettekst (d.w.z. het HNS-verdrag van 2010), duidelijk gevolgen voor de bestaande EU-regels.

               Voorts wordt in Richtlijn 2004/35/EG nadrukkelijk verwezen naar het feit dat het HNS-verdrag van 1996 alle schade die is ontstaan ten gevolge van een incident dat door dat verdrag, en de toekomstige wijzigingen daarvan, wordt gedekt, van het toepassingsgebied van de richtlijn uitsluit, mits het verdrag in werking is getreden in de betrokken lidstaat (artikel 4, lid 2, en bijlage IV van Richtlijn 2004/35/EG). Dit is bedoeld om gespecialiseerde internationale regelingen die betrekking hebben op de civiele aansprakelijkheid van specifieke beroepsbezigheden voorrang te geven op de richtlijn, omdat die regelingen worden geacht doeltreffender te zijn voor het toekennen van snelle en adequate schadevergoeding voor milieuschade en beter zijn aangepast aan de aard van die beroepsbezigheden. Het Protocol van 2010 valt als wijziging van het HNS-verdrag van 1996 onder deze vrijstelling van Richtlijn 2004/35/EG; daardoor zal de bekrachtiging van of toetreding tot het verdrag van invloed zijn op het toepassingsgebied van de bestaande EU-regels.

               Niet alleen vallen de bepalingen van het verdrag en de richtlijn in belangrijke mate samen, er is ook een sleutelconflict dat de gevolgen van het verdrag voor de EU-regels bepaalt. Volgens artikel 7, lid 4, van het HNS-verdrag (zowel in de tekst van 1996 als die van 2010) worden schadevergoedingen die op enige andere wijze of forum dan die omschreven in het verdrag tegen de reder worden gevorderd, uitgesloten. Wat de aansprakelijkheid van de reder voor HNS-schade betreft, kan de richtlijn dus niet als aanvulling op het verdrag worden toegepast. Bijgevolg wordt het toepassingsgebied van de richtlijn beperkt door het verdrag, en dat is van belang voor de sluiting van het Protocol van 2010 door de lidstaten.

               1.5.Gevolgen voor Verordening (EU) nr. 1215/2012 (herschikking van Verordening (EG) nr. 44/2001 – ("Brussel I")

               In hoofdstuk IV van het HNS-verdrag van 2010 wordt het reglement van procesvoering bepaald dat van toepassing is op vorderingen en handelingen in het kader van dit verdrag voor rechtbanken in de staten die partij zijn. Met name in de artikelen 38, 39 en 40 van het verdrag worden de bevoegdheidsregels van de rechtbanken en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen vastgelegd. Die artikelen zijn identiek aan de artikelen 38, 39 en 40 van het HNS-verdrag van 1996, die de rechtsgrondslag vormden voor de exclusieve bevoegdheid van de Gemeenschap om Besluit 2002/971/EG van de Raad te rechtvaardigen.

               In Verordening (EU) nr. 1215/2012 zijn de regels uiteengezet betreffende de rechtsbevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken tussen de EU-landen; als het verdrag in werking zou treden, zouden de bovengenoemde bepalingen gevolgen hebben voor de regels van de verordening. In het "Voorstel voor een beschikking van de Raad waarbij de lidstaten worden gemachtigd in het belang van de Europese Gemeenschap het Internationaal Verdrag inzake aansprakelijkheid en schadevergoeding in verband met het vervoer van gevaarlijke en schadelijke stoffen over zee, 1996 (het 'HNS-verdrag'), te ratificeren" (COM(2001) 674 definitief)
                  9
               , staat een gedetailleerd overzicht van en uitleg bij de overlapping tussen hoofdstuk IV van het verdrag en de Brussel-I-verordening (Verordening (EG) nr.44/2001
                  10
               ).

               Bovendien zijn de artikelen 37, 41 en 42 van hoofdstuk IV van het HNS-verdrag van 2010 van aanvullende aard en als zodanig kunnen zij niet op zichzelf staan of afzonderlijk van andere bepalingen van het verdrag worden toegepast. Bijgevolg is uitsluitend de Unie bevoegd voor hoofdstuk IV van het verdrag in zijn geheel.

               De bijzondere positie van Denemarken wat betreft hoofdstuk IV van het verdrag, moet afzonderlijk worden behandeld, overeenkomstig Protocol nr. 22
                  11
                betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan de Verdragen. Denemarken is vrijgesteld van de toepassing van titel V van het derde deel van het VWEU en neemt bijgevolg niet deel aan de vaststelling van het voorgestelde besluit van de Raad betreffende de bekrachtiging door de lidstaten namens de Unie van het Protocol van 2010 bij het Internationaal Verdrag inzake aansprakelijkheid en vergoeding voor schade in samenhang met het vervoer over zee van gevaarlijke en schadelijke stoffen, en de toetreding tot dat protocol, met betrekking tot aspecten van justitiële samenwerking in burgerlijke zaken.

               1.6.Conclusies

               De vaststelling en inwerkingtreding van internationale regels inzake aansprakelijkheid voor niet-contractuele schade ten gevolge van HNS-vervoer over zee is van cruciaal belang gezien het belangrijke aandeel van HNS-lading in het wereldwijde goederenvervoer over zee.

               Op basis van de ervaring met soortgelijke internationale regelingen inzake aansprakelijkheid voor schade ten gevolge van andere activiteiten op zee, zoals het vervoer van olie door tankschepen, heeft de IMO dit internationaal verdrag, als gewijzigd bij het Protocol van 2010, vastgesteld om het stelsel van overeenkomsten inzake aansprakelijkheid in het zeevervoer aan te vullen met een gespecialiseerd instrument, waarbij ook een nieuw fonds voor de vergoeding van schade door gevaarlijke en schadelijke stoffen werd ingesteld.

               Op basis van Besluit 2002/971/EG van de Raad zijn de lidstaten gemachtigd om over te gaan tot de bekrachtiging van het HNS-verdrag van 1996. Ook het Protocol van 2010 tot wijziging van het verdrag moet het voorwerp vormen van een nieuw besluit van de Raad, overeenkomstig de Verdragen en rekening houdend met de ontwikkelingen in het Unierecht sinds 2002. Het Protocol van 2010 leidt tot de instelling van een nieuw internationaal verdrag (zie met name artikel 45, lid 8, in de geconsolideerde tekst van het HNS-verdrag van 2010). Door de bekrachtiging van of toetreding tot het Protocol van 2010, machtigt de Unie haar lidstaten om het HNS-verdrag van 2010 toe te passen, niet alleen voor aangelegenheden die onder het protocol vallen, maar ook voor alle andere aangelegenheden die onder de gewijzigde tekst van het HNS-verdrag van 2010 vallen.

               In het licht van het bovenstaande stelt de Commissie voor twee afzonderlijke besluiten van de Raad vast te stellen inzake de bekrachtiging door de lidstaten namens de Unie van het Protocol van 2010 en de toetreding tot dat protocol, om ervoor te zorgen dat de doelstellingen van de Verdragen, zoals die zijn vastgelegd in Richtlijn 2004/35/EG en Verordening (EU) nr. 1215/2012, worden bereikt en dat de bepalingen van Protocol nr. 22 in acht worden genomen. Wat de genoemde verordening betreft, en in het bijzonder met betrekking tot de regels voor de erkenning en uitvoering van beslissingen van een rechtbank van een lidstaat, moeten lidstaten die tot het Protocol van 2010 toetreden of dat protocol bekrachtigen, overeenkomstig de bijlage bij het voorgestelde besluit van de Raad een passende verklaring afgeven, zodat de verdere toepassing van de regels inzake de erkenning en uitvoering van beslissingen van Verordening (EU) nr. 1215/2012 wordt gewaarborgd wanneer het de erkenning en uitvoering van beslissingen van een rechtbank van een lidstaat in een andere lidstaat betreft. De verklaring moet ook betrekking hebben op andere relevante Unieregels op dit gebied, met name het Verdrag van Lugano betreffende de rechterlijke bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken van 30 oktober 2007
                  12
               .

               2.RESULTATEN VAN DE RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDE PARTIJEN EN EFFECTBEOORDELING

               In deze fase van de procedure, waarin het optreden van de EU al is beperkt door de onderhandelingen over de sluiting van het internationaal instrument, is geen formele effectbeoordeling vereist.

               Er zijn echter verschillende opties onderzocht en afgewogen:

               (1)Geen maatregelen

               Omdat het HNS-verdrag op dit moment nog niet in werking is getreden, is Richtlijn 2004/35/EG van toepassing op de aansprakelijkheid voor milieuschade als gevolg van een ongeval dat is veroorzaakt door een HNS-schip in de EU. Dat betekent dat de definitie van milieuschade in de richtlijn van toepassing is, samen met het recht van de reder om zijn aansprakelijkheid te beperken overeenkomstig het Internationale Verdrag van 1976 inzake beperking van aansprakelijkheid voor maritieme vorderingen, als gewijzigd (hierna het "LLMC" genoemd), als bedoeld in artikel 4, lid 3, van de richtlijn. Op het recht van de reder om zijn aansprakelijkheid te beperken tot de algemene maxima die zijn vastgesteld bij het LLMC, gelden beperkte uitzonderingen, namelijk het oogmerk om dergelijke schade te veroorzaken of roekeloos handelen. De aansprakelijkheidsbeperkingen van het LLMC zijn lager dan die van artikel 9 van het HNS-verdrag van 2010. Aangezien de richtlijn niet voorziet in een compensatiefonds zoals bepaald in hoofdstuk III van het HNS-verdrag van 2010, kunnen slachtoffers (bijv. vissers, lokale gemeenschappen) van verontreiniging door gevaarlijke en schadelijke stoffen op zee die buiten de aansprakelijkheid van de reder valt, niet worden vergoed. Bovendien is volgens het bestaande wettelijke kader geen verplichte verzekering vereist; dat is wel het geval volgens artikel 12 van het HNS-verdrag van 2010, waar deze verplichting voor reders gepaard gaat met het recht van eisers tot het instellen van een rechtstreekse vordering tegen de verzekeraar (artikel 12, lid 8). Ten slotte hebben de medewetgevers van de EU er in Richtlijn 2004/35/EG voor gekozen om te voorzien in een vrijstelling ten gunste van de internationale aansprakelijkheidsregeling voor de zeevaart in alle relevante verdragen, met inbegrip van het HNS-verdrag, en om de incidenten die onder de internationale verdragen vallen uit te sluiten van het toepassingsgebied van de richtlijn. Als de lidstaten op EU-niveau niet worden gemachtigd om het HNS-protocol van 2010 te bekrachtigen of tot het protocol toe te treden met het oog op de inwerkingtreding van het laatste IMO-verdrag inzake aansprakelijkheid, zal er een verdere discrepantie optreden in de internationale en Europese aansprakelijkheidsregeling voor zeevervoersactiviteiten, ten koste van de rechtszekerheid en de homogeniteit van de normen die van toepassing zijn op, onder meer, milieuschade ten gevolge van het HNS-vervoer over zee.

               (2)Aanpassing van het HNS-verdrag aan het acquis van de Unie

               Richtlijn 2004/35/EG valt niet volledig samen met het HNS-verdrag van 2010 wat betreft de definitie van milieuschade. De definitie van de richtlijn is ruimer en omvat meer soorten herstel, met inbegrip van het primaire herstel van beschadigde natuurlijke rijkdommen tot de referentietoestand, en met inbegrip van, indien nodig, aanvullende en compenserende maatregelen als die rijkdommen niet tot de referentietoestand kunnen worden hersteld en compensatie voor het tussentijdse verlies van rijkdommen (het gaat daarbij nooit om een financiële compensatie maar maatregelen om de natuurlijke rijkdommen op de aangetaste locatie of in de nabije omgeving te verbeteren). Daarom zou gepleit kunnen worden voor een mogelijke wijziging van het verdrag om het in overeenstemming te brengen met de bepalingen van de richtlijn.

               Omdat de goedkeuring van de huidige versie van het verdrag al voor problemen zorgde, is het echter zeer onwaarschijnlijk dat de staten die partij zijn bij de IMO dat voorstel zullen steunen. Bovendien is de definitie van schade door verontreiniging in het verdrag zorgvuldig vastgesteld in overeenstemming met andere bestaande regelingen inzake aansprakelijkheid voor ongevallen op zee door verschillende soorten scheepvaartactiviteiten (bijv. het Internationaal Verdrag van 1992 inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie, het Internationaal Verdrag van 2001 inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door bunkerolie). De wijziging van die definitie in het HNS-verdrag van 2010 zou het evenwicht tussen de verschillende scheepvaartsectoren ernstig verstoren en op grote weerstand van de IMO stuiten.

               (3)Invoeging van een "ontkoppelingsclausule" in het HNS-verdrag en de overeenkomstige wijziging van Richtlijn 2004/35/EG

               Een andere mogelijkheid is de opname van een "ontkoppelingsclausule" in het verdrag, om ervoor te zorgen dat de bepalingen van het Unierecht van toepassing blijven op de bijzondere betrekkingen tussen de EU en haar lidstaten wanneer de lidstaten partij worden bij het verdrag. Wat derde landen betreft, zouden de verplichtingen uit hoofde van het verdrag ongewijzigd blijven.

               Door dergelijke "ontkoppelingsclausule" te aanvaarden, zouden alle partijen bij het verdrag (met inbegrip van derde landen) ermee instemmen dat de EU en de lidstaten in hun onderlinge betrekkingen de EU-wetgeving toepassen, omdat zij ook van toepassing is op het voorwerp van het verdrag. Bovenstaande redenering geldt echter ook voor deze mogelijkheid: het is niet realistisch om te verwachten dat de lidstaten dit namens de Unie verdedigen bij de IMO.

               Bovendien zou dergelijke clausule een wijziging van Richtlijn 2004/35/EG vereisen, teneinde de vrijstelling die geldt voor schade ten gevolge van incidenten die onder het toepassingsgebied van het HNS-verdrag vallen, uit te sluiten van het toepassingsgebied van de richtlijn. De richtlijn behandelt evenwel alle verdragen inzake aansprakelijkheid in het zeevervoer die worden genoemd in bijlage IV op gelijke voet. De invoering van een verschillende regeling voor één verdrag zou dus indruisen tegen de geest van de richtlijn zelf, met name omdat alle IMO-verdragen inzake aansprakelijkheid zijn opgesteld op basis van dezelfde beginselen, zodat voor de reder een kader voor risicoaansprakelijkheid wordt gecreëerd in combinatie met een verplichte verzekering en voldoende financiële middelen om schade door verontreiniging als gevolg van een scheepvaartincident te vergoeden.

               (4)Bekrachtiging van het HNS-protocol van 2010

               De sluiting van het Protocol van 2010 bij het HNS-verdrag zal ervoor zorgen dat de regels inzake aansprakelijkheid en schadevergoeding bij ongevallen met HNS-schepen op zee, overal in de EU op dezelfde manier worden toegepast. Bovendien zullen er voldoende middelen zijn om de slachtoffers van dergelijke ongevallen te vergoeden. Een internationale regeling sluit beter aan bij het internationale karakter van de scheepvaart en de grensoverschrijdende gevolgen die dergelijke ongevallen kunnen hebben.

               Daarom werd geconcludeerd dat het huidige ontwerpbesluit, waarbij de lidstaten worden gemachtigd om het Protocol van 2010 te bekrachtigen en er dus mee kunnen instemmen dat zij gebonden zijn door de geconsolideerde tekst van het HNS-verdrag van 2010, de beste oplossing is.

               3.JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL

               Zoals al in de inleiding is gezegd, doet de ondertekening, bekrachtiging of aanvaarding van het Protocol van 2010 door een staat elke voorafgaande ondertekening of bekrachtiging van het HNS-verdrag van 1996 door die staat teniet. Staten die het protocol bekrachtigen, verklaren dat zij instemmen gebonden te zijn door de geconsolideerde tekst van het HNS-verdrag van 2010, als één enkel geconsolideerd instrument voor het verdrag, dat van kracht wordt zodra het Protocol van 2010 in werking treedt.

               Door de voorgestelde besluiten van de Raad worden de lidstaten dan ook gemachtigd om namens de Unie het Protocol van 2010 te bekrachtigen of tot dat protocol toe te treden en, als gevolg daarvan, gebonden te zijn door de regels van het HNS-verdrag van 2010.

               De voorgestelde besluiten van de Raad zijn gebaseerd op artikel 218, lid 6, VWEU in combinatie met enerzijds artikel 81 VWEU, waarin de voornaamste rechtsgrondslag is gelegd voor EU-wetgeving inzake justitiële samenwerking in burgerlijke zaken met betrekking tot de toepasselijke procedureregels voor vorderingen en acties volgens hoofdstuk IV van het HNS-verdrag van 2010, en anderzijds artikel 192 VWEU waarin de voornaamste rechtsgrondslag is gelegd voor EU-wetgeving over milieubescherming.

               De doelstellingen van het HNS-verdrag van 2010 zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, zonder dat de ene doelstelling secundair en indirect is ten opzichte van de andere. Eén besluit kan niet op een tweeledige rechtsgrondslag worden vastgesteld als de procedures die voor de twee rechtsgrondslagen zijn voorgeschreven onverenigbaar zijn
                  13
               . Dat is hier het geval, omdat kwesties met betrekking tot justitiële samenwerking in burgerlijke zaken niet verbindend zijn voor Denemarken, met uiteenlopend stemrecht in de Raad tot gevolg. Bijgevolg zijn twee afzonderlijke besluiten van de Raad vereist.

               De twee besluiten zijn op dezelfde wijze opgebouwd. Volgens artikel 1 zijn de lidstaten gemachtigd het Protocol van 2010 bij het HNS-verdrag namens de Unie te bekrachtigen of tot dit protocol toe te treden, aangezien de EU bij dergelijk verdrag zelf geen partij kan zijn.

               Volgens artikel 2 moeten de lidstaten ermee instemmen dat zij gebonden zijn door het Protocol van 2010 binnen twee jaar na de inwerkingtreding van het besluit. Als alle EU-landen snel tot het Protocol van 2010 toetreden, wordt de drempelwaarde voor inwerkingtreding sneller bereikt, zowel wat betreft het aantal IMO-lidstaten als de totale vereiste vloot (ten minste twaalf staten, waaronder vier staten met een brutotonnage van ten minste 2 miljoen eenheden). Belangrijker is dat als het Protocol van 2010 binnen een bepaalde termijn wordt bekrachtigd, de lidstaten die hun toetreding tot het Protocol van 2010 en dus het HNS-verdrag van 2010 uitstellen geen concurrentievoordeel zullen genieten, wat anders ten koste zou gaan van gelijke rechtsmiddelen voor partijen die schade ondervinden van HNS-incidenten op zee. De uitwisseling van informatie en beste praktijken zal met name de bekrachtigings- of toetredingsprocedure ten goede komen, vooral wat betreft de rapportage over de bijdragende lading in het kader van het verdrag.

               Volgens artikel 3 van het voorgestelde besluit van de Raad, waarbij aspecten in verband met de justitiële samenwerking in burgerlijke zaken worden uitgesloten, moeten de lidstaten schriftelijk naar de twee besluiten van de Raad verwijzen wanneer zij hun akte van bekrachtiging van of toetreding tot het Protocol van 2010 neerleggen.

               In datzelfde artikel 3 betreffende aspecten in verband met de justitiële samenwerking in burgerlijke zaken, wordt verwezen naar de verklaring over de erkenning en uitvoering van beslissingen die de lidstaten moeten afleggen wanneer zij ermee instemmen gebonden zijn door het Protocol van 2010, op grond van de exclusieve bevoegdheid van de EU op dit gebied. De verklaring is identiek aan de verklaring in artikel 2 van Besluit 2002/971/EG van de Raad.

               In artikel 4 wordt de datum van inwerkingtreding van de voorgestelde besluiten van de Raad bepaald.

               De besluiten hebben tot doel de lidstaten te machtigen ermee in te stemmen door het Protocol van 2010 gebonden te zijn; in artikel 5 wordt daarom duidelijk gesteld dat de besluiten overeenkomstig de Verdragen gericht zijn tot de lidstaten.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

               Geen

               2015/0135 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende de bekrachtiging door de lidstaten namens de Unie van het Protocol van 2010 bij het Internationaal Verdrag inzake aansprakelijkheid en vergoeding voor schade in samenhang met het vervoer over zee van gevaarlijke en schadelijke stoffen, en de toetreding tot dat protocol, uitgezonderd aspecten die verband houden met justitiële samenwerking in burgerlijke zaken

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), en met name artikel 192, juncto artikel 218, lid 6, onder a), punt v),

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Gezien de instemming van het Europees Parlement
                  14
               ,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Het Internationaal Verdrag van 1996 inzake aansprakelijkheid en vergoeding voor schade in samenhang met het vervoer over zee van gevaarlijke en schadelijke stoffen (hierna het "HNS-verdrag van 1996" genoemd) had tot doel personen die schade ondervinden van verliezen van gevaarlijke en schadelijke stoffen tijdens het vervoer over zee, van een passende, snelle en doeltreffende vergoeding te verzekeren. Het HNS-verdrag van 1996 vulde een belangrijke leemte in de internationale regelgeving betreffende de aansprakelijkheid voor verontreiniging op zee.

               (2)De Raad stelde in 2002 Besluit 2002/971/EG
                  15
                van de Raad vast waarbij de lidstaten werden gemachtigd in het belang van de Gemeenschap het HNS-verdrag van 1996 te bekrachtigen of tot dat verdrag toe te treden. Volgens Besluit 2002/971/EG moesten de lidstaten de nodige maatregelen nemen voor de bekrachtiging van of toetreding tot het HNS-verdrag van 1996 vóór 30 juni 2006. Vier lidstaten hebben het verdrag bekrachtigd. Het HNS-verdrag van 1996 is nooit in werking getreden.

               (3)Het HNS-verdrag van 1996 is gewijzigd bij het Protocol van 2010. Overeenkomstig artikel 2 en artikel 18, lid 1, van het Protocol van 2010 moeten het Protocol van 2010 en het HNS-Verdrag van 1996 samen worden gelezen, geïnterpreteerd en toegepast als één enkel instrument tussen de partijen bij het Protocol van 2010.

               (4)Een geconsolideerde versie van het Protocol van 2010 en het HNS-verdrag van 1996 is opgesteld door het secretariaat van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) en goedgekeurd door de Juridische Commissie van de IMO tijdens haar 98e vergadering (hierna het "HNS-verdrag van 2010" genoemd). Het HNS-verdrag van 2010 is geen instrument dat kan worden ondertekend of bekrachtigd. Het HNS-verdrag van 2010 wordt van kracht zodra het Protocol van 2010 in werking treedt in de lidstaten.

               (5)Als een staat verklaart dat hij ermee instemt gebonden te zijn door het Protocol van 2010, doet dat elke voorafgaande verklaring van instemming van die staat inzake het HNS-verdrag van 1996 teniet, overeenkomstig artikel 20, lid 8, van het protocol (artikel 45, lid 8, van het HNS-verdrag van 2010). Bijgevolg zijn de staten die verdragsluitende partij zijn bij het HNS-verdrag van 1996 dat niet langer vanaf het moment waarop zij verklaren dat zij ermee instemmen gebonden te zijn door het Protocol van 2010, overeenkomstig artikel 20 van dat protocol en in het bijzonder de leden 2, 3, en 4.

               (6)Sinds de vaststelling van Besluit 2002/971/EG heeft het recht van de Unie zich verder ontwikkeld met de vaststelling van nieuwe secundaire wetgeving en de wijziging van de Verdragen door het Verdrag van Lissabon. Het HNS-verdrag van 2010 valt nu in zijn geheel onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie.

               (7)Richtlijn 2004/35/EG van het Europees Parlement en de Raad
                  16
                is het toepasselijk EU-recht voor aansprakelijkheid van exploitanten van beroepswerkzaamheden, met inbegrip van de scheepvaart, met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade op het grondgebied en in de wateren onder de jurisdictie van de lidstaten. Het toepassingsgebied van de HNS-verdragen van 1996 en 2010 valt samen met dat van Richtlijn 2004/35/EG wat betreft de veroorzaakte milieuschade op het grondgebied en in de wateren onder de jurisdictie van een staat (artikel 3, onder a) en b) van het HNS-verdrag van 2010) en preventieve maatregelen, waar ook genomen, om dergelijke schade te voorkomen of beperken (artikel 3, onder d), het HNS-verdrag van 2010).

               (8)Niet alleen valt het toepassingsgebied van het HNS-verdrag van 2010 samen met dat van Richtlijn 2004/35/EG, er is ook een mogelijke onverenigbaarheid tussen deze twee instrumenten, die is voorzien en geregeld in artikel 4, lid 2, en bijlage IV van die richtlijn. Overeenkomstig artikel 7, leden 4 en 5, van het HNS-verdrag van 2010 voorziet het verdrag in de risicoaansprakelijkheid van de reder voor schade ten gevolge van het vervoer over zee van gevaarlijke en schadelijke stoffen die onder het verdrag vallen, gebaseerd op de toespitsing van de aansprakelijkheid op de reder en het verbod op alle andere claims tegen de reder, behalve in overeenstemming met dat verdrag. Bijgevolg voorkomt de vrijstelling voor schade die door het verdrag wordt gedekt overeenkomstig artikel 4, lid 2, en bijlage IV van Richtlijn 2004/35/EG, dat artikel 7 van het verdrag strijdig is met die richtlijn.

               (9)Aangezien het toepassingsgebied van Richtlijn 2004/35/EG samenvalt met dat van het HNS-verdrag van 2010, en aangezien er voor het verdrag een vrijstelling geldt overeenkomstig de richtlijn, heeft de sluiting van het Protocol van 2010 duidelijk gevolgen voor de bestaande Unieregelgeving en moet de instemming door het Protocol van 2010 gebonden te zijn onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie vallen.

               (10)Het HNS-verdrag van 2010 is net als het verdrag van 1996 bijzonder belangrijk voor de belangen van de Unie en haar lidstaten, aangezien het een betere bescherming biedt voor het milieu en de slachtoffers van schade door HNS-verontreiniging op zee volgens de internationale regelgeving inzake de aansprakelijkheid bij verontreiniging op zee, overeenkomstig het Verdrag van de Verenigde Naties van 1982 inzake het recht van de zee.

               (11)Als staten verdragsluitende partij willen worden bij het Protocol van 2010 en bijgevolg het HNS-verdrag van 2010, moeten zij aan de secretaris-generaal van de IMO, tegelijk met hun akte van goedkeuring, relevante gegevens voorleggen over de totale hoeveelheid bijdragende lading tijdens het voorafgaande kalenderjaar, overeenkomstig artikel 20, lid 4, van het HNS-verdrag van 2010. Daartoe moeten de lidstaten een systeem opzetten voor de rapportage van bijdragende lading vóór ze uiting geven aan hun instemming door het Protocol van 2010 gebonden te zijn.

               (12)Als de lidstaten informatie en beste praktijken uitwisselen over de procedures voor de bekrachtiging van of toetreding tot het Protocol van 2010, kan dat het opzetten van een functioneel rapportagesysteem voor bijdragende lading onder het HNS-verdrag van 2010 gemakkelijker maken.

               (13)Net als bij het HNS-verdrag van 1996 kunnen bij gebrek aan een clausule voor de toetreding van regionale organisaties voor economische integratie (REIO-clausule) alleen soevereine staten partij worden bij het Protocol van 2010. Daarom kan de Unie momenteel niet tot het Protocol van 2010, en derhalve het HNS-verdrag van 2010, toetreden of dat protocol of verdrag bekrachtigen. De lidstaten en de Unie zijn uit hoofde van de Verdragen echter gebonden door het beginsel van loyale samenwerking voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de Unie op het vlak van milieubescherming en justitiële samenwerking in burgerlijke zaken. In dat geval moeten de lidstaten ernaar streven en alles in het werk stellen om de Unie tot dit verdrag te laten toetreden.

               (14)De bekrachtiging van het Protocol van 2010 door alle lidstaten binnen een vaste termijn moet gelijke voorwaarden garanderen voor alle actoren die betrokken zijn bij de toepassing van het HNS-verdrag van 2010 en voorkomen dat sommigen een concurrentievoordeel krijgen door hun toetreding tot het verdrag uit te stellen.

               (15)De lidstaten moeten daarom worden gemachtigd om het Protocol van 2010 te bekrachtigen, uitgezonderd de aspecten in verband met justitiële samenwerking in burgerlijke zaken. De bepalingen van het verdrag die in het kader van de justitiële samenwerking in burgerlijke zaken onder de bevoegdheid van de Unie vallen, zullen het voorwerp uitmaken van een besluit dat parallel aan dit besluit wordt vastgesteld,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De lidstaten worden hierbij gemachtigd het Protocol van 2010 namens de Unie te bekrachtigen of tot het protocol toe te treden, uitgezonderd de aspecten in verband met de justitiële samenwerking in burgerlijke zaken, overeenkomstig de voorwaarden van de artikelen 2, 3 en 4 van dit besluit.

               Artikel 2

               1.De lidstaten nemen onverwijld de nodige maatregelen voor de neerlegging van de akten van bekrachtiging van of toetreding tot het Protocol van 2010, en in elk geval uiterlijk twee jaar na de datum van inwerkingtreding van dit besluit.

               2.De lidstaten stellen de Raad en de Commissie binnen één jaar na de datum van inwerkingtreding van dit besluit in kennis van de vermoedelijke datum van afronding van hun bekrachtigings- of toetredingsprocedure.

               3.De lidstaten streven ernaar informatie uit te wisselen over het verloop van hun bekrachtigings- of toetredingsprocedure, met name door het opzetten van een rapportagesysteem voor de bijdragende lading in het kader van het Protocol van 2010.

               Artikel 3

               Bij de bekrachtiging van of de toetreding tot het Protocol van 2010 stellen de lidstaten de secretaris-generaal van de Internationale Maritieme Organisatie er schriftelijk van in kennis dat de bekrachtiging of toetreding is gebeurd in overeenstemming met dit besluit en het besluit dat parallel aan dit besluit is vastgesteld met betrekking tot aspecten die binnen de bevoegdheid van de Unie vallen op het gebied van justitiële samenwerking in burgerlijke zaken
                  17
               .

               Artikel 4

               Dit besluit treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

               Artikel 5

               Dit besluit is gericht tot de lidstaten, overeenkomstig de Verdragen.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)
                  100e vergadering van de Juridische Commissie van de IMO, LEG 100/14, "Verslag van de Juridische Commissie over de werkzaamheden tijdens haar honderdste zitting", blz. 5; LEG 100/3, bijdrage van Canada over het "Toezicht op de uitvoering van het HNS-protocol van 2010", bijlage 2, "Richtsnoeren voor de rapportage over bijdragende HNS-lading".

                     (2)
                  PB L 143 van 30.4.2004, blz. 56.

                     (3)
                  PB L 351 van 20.12.2012, blz. 1.

                     (4)
                  Besluit 2002/971/EG van de Raad van 18 november 2002 waarbĳ de lidstaten worden gemachtigd in het belang van de Europese Gemeenschap het Internationaal Verdrag van 1996 inzake aansprakelĳkheid en vergoeding voor schade in samenhang met het vervoer over zee van gevaarlĳke en schadelĳke stoffen (HNS-verdrag) te bekrachtigen of tot dit verdrag toe te treden (PB L 337 van 13.12.2002, blz. 55).

                     (5)
                  PB L 164 van 25.6.2008, blz. 19.

                     (6)
                  Richtlijn 79/409/EEG van de Raad inzake het behoud van de vogelstand (PB L 103 van 25.4.1979, blz. 1).

                     (7)
                  Richtlijn 92/43/EEG van de Raad inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (PB L 206 van 22.7.1992, blz. 7).

                     (8)

                     http://ec.europa.eu/environment/nature/natura2000/marine/docs/marine_guidelines.pdf

                     (9)
                  PB C 51E van 26.2.2002, blz. 370.

                     (10)
                  PB L 12 van 16.1.2001, blz. 1.

                     (11)
                  PB C 326 van 26.10.2002, blz. 299.

                     (12)
                  PB L 339 van 21.12.2007, blz. 3.

                     (13)
                  Zie, meest recent, EHvJ, arrest van 11 juni 2014, zaak C-377/12, punt 34.

                     (14)
                  PB C 326 van 26.10.2012, blz. 47.

                     (15)
                  Besluit 2002/971/EG van de Raad van 18 november 2002 waarbĳ de lidstaten worden gemachtigd in het belang van de Europese Gemeenschap het Internationaal Verdrag van 1996 inzake aansprakelĳkheid en vergoeding voor schade in samenhang met het vervoer over zee van gevaarlĳke en schadelĳke stoffen (HNS-verdrag) te bekrachtigen of tot dit verdrag toe te treden (PB L 337 van 13.12.2002, blz. 55).

                     (16)
                  Richtlijn 2004/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende milieuaansprakelijkheid met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade (PB L 143 van 30.4.2004, blz. 56).

                     (17)
                  PB L


Avis juridique important

|

51994PC0241

Voorstel voor een BESCHIKKING VAN DE RAAD tot vaststelling van voorschriften voor het opstellen, voor een overgangsperiode, van voorlopige lijsten van inrichtingen in derde landen waaruit de Lid-Staten bepaalde produkten van dierlijke oorsprong, visserijprodukten en levende tweekleppige weekdieren mogen invoeren  /* COM/94/241DEF - CNS 94/0141 */

Publicatieblad Nr. C 208 van 28/07/1994 blz. 0009

Voorstel voor een beschikking van de Raad tot vaststelling van voorschriften voor het opstellen, voor een overgangsperiode, van voorlopige lijsten van inrichtingen in derde landen waaruit de Lid-Staten bepaalde produkten van dierlijke oorsprong, visserijprodukten en levende tweekleppige weekdieren mogen invoeren (94/C 208/11) (Voor de EER relevante tekst) COM(94) 241 def. - 94/0141(CNS)(Door de Commissie ingediend op 10 juni 1994)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 43,Gezien het voorstel van de Commissie,Gezien het advies van het Europees Parlement,Overwegende dat produkten van dierlijke oorsprong, visserijprodukten en levende tweekleppige weekdieren zijn opgenomen in de lijst van produkten in bijlage II bij het Verdrag; dat op communautair niveau gezondheidsvoorschriften zijn vastgesteld voor de produktie en het in de handel brengen;Overwegende dat op communautair niveau regelingen zijn vastgesteld voor de invoer uit derde landen; dat krachtens deze regelingen, inzonderheid op grond van artikel 14, B, punt 2, onder a), van Richtlijn 71/118/EEG van de Raad inzake gezondheidsvraagstukken op het gebied van de produktie en het in de handel brengen van vers vlees van pluimvee (1), artikel 4, lid 1, van Richtlijn 72/462/EEG van de Raad inzake gezondheidsvraagstukken en veterinairrechtelijke vraagstukken bij de invoer van runderen, schapen en geiten, varkens, van vers vlees of van vleesprodukten uit derde landen (2), artikel 9, lid 3, onder c), van Richtlijn 91/492/EEG van de Raad tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften voor de produktie en het in de handel brengen van levende tweekleppige weekdieren (3), artikel 11, lid 4, onder c), van Richtlijn 91/493/EEG van de Raad tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften voor de produktie en het in de handel brengen van visserijprodukten (4), artikel 16, lid 3, onder a), van Richtlijn 92/45/EEG van de Raad betreffende de gezondheidsvoorschriften en veterinairrechtelijke voorschriften voor het doden van vrij wild en het in de handel brengen van vlees van vrij wild (5), en artikel 23, lid 3, onder a), van Richtlijn 92/46/EEG van de Raad tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften voor de produktie en het in de handel brengen van rauwe melk, warmtebehandelde melk en produkten op basis van melk (6), lijsten moeten worden vastgesteld van de inrichtingen in derde landen waaruit de invoer van bepaalde produkten is toegestaan;Overwegende dat, ten einde de Gemeenschap voldoende tijd te geven om te controleren of de inrichtingen in derde landen aan de communautaire voorschriften voldoen, en om een onderbreking van de handel met derde landen te voorkomen, gedurende een overgangsperiode een vereenvoudigde erkenningsregeling moet worden toegepast;Overwegende dat in die overgangsperiode de bevoegde autoriteit van het betrokken derde land moet garanderen dat aan de communautaire voorschriften inzake bescherming van de volksgezondheid en de diergezondheid wordt voldaan; dat inrichtingen slechts op de lijst mogen worden opgenomen wanneer het betrokken derde land de nodige garanties heeft gegeven dat aan de communautaire voorschriften wordt voldaan;Overwegende dat moet worden voorzien in een procedure waarbij een nauwe en efficiënte samenwerking tot stand komt tussen de Commissie en de Lid-Staten in het kader van het Permanent Veterinair Comité,HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD:Artikel 1 Deze beschikking is van toepassing op het opstellen van lijsten van inrichtingen in derde landen waaruit de Lid-Staten de invoer mogen toestaan van de volgende produkten:i) vers vlees van pluimvee, als omschreven in artikel 2, punt 2, van Richtlijn 71/118/EEG;ii) vleesprodukten, als omschreven in artikel 1, lid 1, vijfde streepje, van Richtlijn 72/462/EEG;iii) tweekleppige weekdieren, als omschreven in artikel 2, punt 1, van Richtlijn 91/492/EEG;iv) visserijprodukten, als omschreven in artikel 2, punt 1, van Richtlijn 91/493/EEG;v) vlees van vrij wild, als omschreven in artikel 2, lid 1, onder d), van Richtlijn 92/45/EEG;vi) rauwe melk, warmtebehandelde melk en produkten op basis van melk, als omschreven in artikel 2 van Richtlijn 92/46/EEG.Artikel 2 1. In afwachting dat, op grond van de desbetreffende bepalingen van de Richtlijnen 71/118/EEG, 72/462/EEG, 91/492/EEG, 92/45/EEG en 92/46/EEG, communautaire lijsten van inrichtingen in derde landen worden opgesteld, kan de Commissie volgens de procedure van artikel 5 voor elk van de in artikel 1, onder i), ii), iii), v) en vi) bedoelde produkten voorlopige lijsten opstellen van inrichtingen in derde landen waaruit de invoer is toegestaan. De voorlopige lijsten zijn geldig tot uiterlijk 1 juli 1996.2. Bij de opstelling van de in lid 1 bedoelde voorlopige lijsten wordt uitgegaan van de inrichtingen die voorkomen op de door het betrokken derde land medegedeelde lijst of lijsten en waarvoor de bevoegde autoriteit aan de Commissie de nodige garanties heeft gegeven dat zij aan de desbetreffende communautaire voorschriften voldoen.3. Inrichtingen mogen slechts op de in lid 1 bedoelde lijsten worden opgenomen indien zij gelegen zijn in een derde land of een deel van een derde land dat voorkomt op de lijst van derde landen waaruit de invoer van de betrokken produkten is toegestaan, en indien de Commissie vóór 31 juli 1994 de in lid 2 bedoelde informatie heeft ontvangen.4. De in lid 1 bedoelde lijsten kunnen door de Commissie volgens de procedure van artikel 5 worden gewijzigd of aangevuld in verband met nieuwe informatie die na 31 juli 1994 is ontvangen of op grond van de bij invoer verrichte veterinaire controles.Artikel 3 1. In afwachting dat, op grond van artikel 11, lid 2, eerste alinea, en artikel 11, lid 4, onder c), van Richtlijn 91/493/EEG, communautaire lijsten van inrichtingen in derde landen worden opgesteld, kan de Commissie volgens de procedure van artikel 5 een voorlopige lijst opstellen van derde landen die de Commissie garanties hebben gegeven die gelijkwaardig zijn aan die welke zijn vastgesteld in Richtlijn 91/493/EEG, alsmede een voorlopige lijst van inrichtingen in derde landen waaruit de invoer van de in artikel 1, onder iv), bedoelde produkten is toegestaan. De voorlopige lijsten zijn geldig tot uiterlijk 1 juli 1996.2. Inrichtingen mogen slechts op de lijst van inrichtingen worden opgenomen indien zij gelegen zijn in een derde land dat voorkomt op de overeenkomstig lid 1 vastgestelde lijst van derde landen, indien de inrichtingen voorkomen op een door het betrokken derde land vastgestelde lijst en indien de bevoegde autoriteit de Commissie de nodige garantie heeft gegeven dat de betrokken inrichtingen aan de communautaire voorschriften voldoen. Deze informatie moet uiterlijk op 31 juli 1994 in het bezit zijn van de Commissie.3. De in lid 1 bedoelde lijst van inrichtingen kan door de Commissie volgens de procedure van artikel 5 worden gewijzigd of aangevuld in verband met nieuwe informatie die na 31 juli 1994 is ontvangen of op grond van de bij invoer verrichte veterinaire controles.Artikel 4 Volgens de procedure van artikel 5 kunnen ook de Beschikkingen 86/414/EEG (7), 86/473/EEG (8), 87/119/EEG (9) en 94/40/EG (10) van de Commissie inzake de lijsten van inrichtingen die erkend zijn voor de invoer van vleesprodukten in de Gemeenschap, worden gewijzigd.Onverminderd de op grond van Richtlijn 72/462/EEG of op grond van artikel 2, lid 4, van deze beschikking vastgestelde beschikkingen, mogen inrichtingen die op grond van dit artikel aan de lijsten worden toegevoegd, tot 1 juli 1996 vleesprodukten in de Gemeenschap invoeren.Artikel 5 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij Besluit 68/361/EEG (11) ingestelde Permanent Veterinair Comité, hierna "het Comité" genoemd.2. In de gevallen waarin wordt verwezen naar de in dit artikel vastgestelde procedure, zijn de onderstaande bepalingen van toepassing.De vertegenwoordiger van de Commissie legt het Comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het Comité brengt binnen een termijn die de voorzitter kan vaststellen naargelang van de urgentie van de materie advies uit over dit ontwerp, zonodig door middel van een stemming.Het advies wordt in de notulen opgenomen; voorts heeft iedere Lid-Staat het recht te verzoeken dat zijn standpunt in de notulen wordt opgenomen.De Commissie houdt zoveel mogelijk rekening met het door het Comité uitgebrachte advies. Zij brengt het Comité op de hoogte van de wijze waarop zijn rekening heeft gehouden met zij advies.Artikel 6 Deze beschikking is gericht tot de Lid-Staten.(1) PB nr. L 55 van 8. 3. 1971, blz. 23, laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 92/116/EEG (PB nr. L 62 van 15. 3. 1993, blz. 1).(2) PB nr. L 302 van 31. 12. 1972, blz. 28, laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 1601/92 (PB nr. L 173 van 27. 6. 1992, blz. 13).(3) PB nr. L 268 van 24. 9. 1991, blz. 1.(4) PB nr. L 268 van 24. 9. 1991, blz. 15.(5) PB nr. L 268 van 14. 9. 1992, blz. 35, laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 92/116/EEG.(6) PB nr. L 268 van 14. 9. 1992, blz. 1, laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 92/118/EEG (PB nr. L 62 van 15. 3. 1993, blz. 49).(7) Beschikking 86/414/EEG van de Commissie van 31 juli 1986 inzake de lijst van inrichtingen in Argentinië die erkend zijn voor de invoer van vleesprodukten in de Gemeenschap (PB nr. L 237 van 23. 8. 1986, blz. 36). Laatstelijk gewijzigd bij Beschikking 93/201/EEG (PB nr. L 87 van 7. 4. 1993, blz. 15).(8) Beschikking 86/473/EEG van de Commissie van 10 september 1986 inzake de lijst van inrichtingen in Uruguay die erkend zijn voor de invoer van vleesprodukten in de Gemeenschap (PB nr. L 279 van 30. 9. 1986, blz. 53). Laatstelijk gewijzigd bij Beschikking 92/99/EEG van de Commissie (PB nr. L 39 van 15. 2. 1992, blz. 42).(9) Beschikking 87/119/EEG van de Commissie van 13 januari 1987 inzake de lijst van de in Brazilië voor de invoer van vleesprodukten in de Gemeenschap erkende inrichtingen (PB nr. L 49 van 18. 2. 1987, blz. 37). Laatstelijk gewijzigd bij Beschikking 92/485/EEG van de Commissie (PB nr. L 290 van 6. 10. 1992, blz. 13).(10) Beschikking 94/40/EG van de Commissie van 25 januari 1994 inzake de lijst van inrichtingen in Zimbabwe die erkend zijn voor de invoer van vleesprodukten in de Gemeenschap (PB nr. L 22 van 27. 1. 1994. blz. 50).(11) PB nr. L 255 van 18. 10. 1968, blz. 23.


Avis juridique important

|

51999PC0603

Voorstel voor een Besluit van de Raad over het door de Gemeenschap in te nemen standpunt in de Associatieraad, ingesteld bij de op 12 juni 1995 ondertekende Europa-Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Litouwen, anderzijds, ten aanzien van de verlenging met vijf jaar van de periode bedoeld in artikel 64, lid 4, sub a), van de Europa-Overeenkomst met Litouwen  /* COM/99/0603 def. - ACC 99/0256 */

Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD over het door de Gemeenschap in te nemen standpunt in de Associatieraad, ingesteld bij de op 12 juni 1995 ondertekende Europa-Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Litouwen, anderzijds, ten aanzien van de verlenging met vijf jaar van de periode bedoeld in artikel 64, lid 4, sub a), van de Europa-Overeenkomst met Litouwen(door de Commissie ingediend) TOELICHTING1. In artikel 64, lid 4, sub a), van de Europa-Overeenkomst met Litouwen wordt bepaald dat - voor de toepassing van bepaalde voorschriften voor overheidssteun - gedurende de eerste vijf jaar na de inwerkingtreding van die overeenkomst alle door Litouwen verleende overheidssteun wordt beoordeeld met inachtneming van het feit dat het land wordt gelijkgesteld met de streken van de Gemeenschap die volgens artikel 87, lid 3, sub a), van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor overheidssteun in aanmerking komen.2. De bedoelde periode van vijf jaar loopt af op 31 december 1999.3. Overeenkomstig de laatste zin van artikel 64, lid 4, sub a), van de Europa-Overeenkomst, besluit de Associatieraad, met inachtneming van de economische situatie in Litouwen, of die periode met nog eens vijf jaar moet worden verlengd.4. Litouwen heeft om deze verlenging verzocht.5. Het belangrijkste criterium op grond waarvan een regio in aanmerking komt voor regionale steun overeenkomstig het bepaalde in artikel 87, lid 3, sub a), is dat het BBP per hoofd van de bevolking, gemeten in koopkrachtpariteit, minder moet bedragen dan 75% van het gemiddelde BBP van de 15 lidstaten van de EU [1].[1]  PB C 74 van 10.3.1998, blz. 9.6. De Commissie heeft het verzoek aan de hand van de voor Litouwen beschikbare gegevens bestudeerd.Uit de gegevens blijkt dat het BBP per hoofd van de bevolking, gemeten in koopkrachtpariteiten, in Litouwen 30% van het communautair gemiddelde over 1997 bedraagt.7. Volgens de Commissie is er hierom voldoende grond de verlenging voor Litouwen toe te staan, mits voor Litouwen regelmatig de informatie over de economische situatie beschikbaar komt die relevant is voor de beoordeling van de toepassing van artikel 64, lid 4, sub a), in het bijzonder gegevens over het BBP per hoofd van de bevolking, berekend in koopkrachtpariteit.In verband met de uiteenlopende niveaus van economische ontwikkeling moet de maximale steun aan de diverse regio's binnen Litouwen worden aangepast. Deze differentiëring van de hulp moet door de Commissie en de Litouwse toezichthoudende autoriteit gezamenlijk worden vastgesteld aan de hand van de gegevens per regio, overeenkomstig de in de Gemeenschap van toepassing zijnde richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen [2].[2]  PB C 74 van 10.3.1998.8. De Commissie verzoekt de Raad derhalve om bijgaand voorstel voor een besluit van de Raad goed te keuren. 1999/0256 (ACC)Voorstel voor eenBESLUIT VAN DE RAAD over het door de Gemeenschap in te nemen standpunt in de Associatieraad, ingesteld bij de op 12 juni 1995 ondertekende Europa-Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Litouwen, anderzijds, ten aanzien van de verlenging met vijf jaar van de periode bedoeld in artikel 64, lid 4, sub a), van de Europa-Overeenkomst met LitouwenDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 133 juncto de eerste zin van artikel 300, lid 2,Gezien het voorstel van de Commissie van de Europese Gemeenschappen,Overwegende hetgeen volgt:(1) Dat de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten op 12 juni 1995 de Europa-Overeenkomst met de Republiek Litouwen hebben ondertekend;(2) Dat artikel 64, lid 4, sub a), van de Europa-Overeenkomst bepaalt dat de Associatieraad, rekening houdend met de economische situatie in Litouwen, besluit of de termijn tijdens welke alle door Litouwen toegekende overheidssteun wordt beoordeeld met inachtneming van het feit dat Litouwen wordt gelijkgesteld met de streken van de Gemeenschap als bedoeld in artikel 87, lid 3, sub a), van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met nog eens vijf jaar moet worden verlengd,BESLUIT:Het door de Gemeenschap in te nemen standpunt in de Associatieraad, ingesteld bij de Europa-Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Litouwen, anderzijds, ten aanzien van de verlenging met vijf jaar van de periode bedoeld in artikel 64, lid 4, sub a), van de Europa-Overeenkomst, wordt gebaseerd op het aan dit besluit gehechte ontwerpbesluit van de Associatieraad.Gedaan te Brussel, Voor de Raad De Voorzitter BIJLAGEASSOCIATIE TUSSEN DE EUROPESE UNIE EN DE REPUBLIEK LITOUWENDe AssociatieraadBESLUIT NR. &/99 VAN DE ASSOCIATIERAAD TUSSEN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN EN HUN LIDSTATEN, ENERZIJDS, EN DE REPUBLIEK LITOUWEN, ANDERZIJDS,vantot verlenging met vijf jaar van de periode tijdens welke alle door Litouwen toegekende overheidssteun wordt beoordeeld met inachtneming van het feit dat Litouwen wordt gelijkgesteld met de streken bedoeld in artikel 87, lid 3, onder a), van het Verdrag tot oprichting van de Europese GemeenschapDE ASSOCIATIERAAD,Gelet op de Europa-Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Litouwen, anderzijds [3], inzonderheid op artikel 64, lid 4, sub a),[3]  PB L 51 van 20.2.1998, blz. 3.Overwegende dat artikel 64, lid 4, sub a), van de Europa-Overeenkomst bepaalt dat de Associatieraad, rekening houdend met de economische situatie in Litouwen, besluit of de termijn tijdens welke alle door Litouwen toegekende overheidssteun wordt beoordeeld met inachtneming van het feit dat Litouwen wordt gelijkgesteld met de streken van de Gemeenschap als bedoeld in artikel 87, lid 3, sub a), van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met nog eens vijf jaar moet worden verlengd;Overwegende dat het BBP per hoofd van de bevolking, gemeten in koopkrachtpariteiten, in Litouwen 30% bedraagt van het gemiddelde van de Gemeenschap over 1997, en dat bedoelde verlenging derhalve passend is,BESLUIT:Artikel 1De periode tijdens welke alle door Litouwen toegekende overheidssteun wordt beoordeeld met inachtneming van het feit dat Litouwen wordt gelijkgesteld met de streken van de Gemeenschap bedoeld in artikel 87, lid 3, onder a), van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, wordt met vijf jaar verlengd.Artikel 2Binnen zes maanden na de datum van goedkeuring van dit besluit verrichten de Europese Commissie en de nationale toezichthoudende autoriteit, aan de hand van de door Eurostat verstrekte gegevens per regio, gezamenlijk een evaluatie van de maximale hulpbedragen voor regionale steunmaatregelen van de staat, overeenkomstig de communautaire Richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen [4]. Daarna wordt een gezamenlijk voorstel ingediend bij het Associatiecomité, dat hierover een besluit neemt. [4]  PB C 74 van 10.3.1998.Artikel 3Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt aangenomen. Het is van toepassing vanaf 1 januari 2000.Gedaan te Brussel, Voor de Associatieraad De Voorzitter