               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 26.8.2020
            COM(2020) 432 final
            2020/0204(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het namens de Europese Unie in het ACS‐EU-Comité van ambassadeurs in te nemen standpunt over de wijziging van Besluit nr. 3/2019 van het ACS‐EU-Comité van ambassadeurs van 17 december 2019 tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst [2020/2]

               TOELICHTING

               1. Onderwerp van het voorstel

               Het onderhavige besluit van de Commissie betreft een voorstel voor een besluit van de Raad betreffende het door de Unie in het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs in te nemen standpunt inzake een wijziging van zijn Besluit nr. 3/2019 tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de partnerschapsovereenkomst tussen de EU en de staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS)
                  1
               , die op 23 juni 2000 te Cotonou werd ondertekend (“de partnerschapsovereenkomst van Cotonou”) (“besluit over overgangsmaatregelen”)
                  2
               . De Commissie stelt voor de toepassing van alle bepalingen van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou verder te verlengen tot en met 30 juni 2021, of tot de inwerkingtreding van de nieuwe partnerschapsovereenkomst tussen de Unie en de ACS-staten, als dat eerder is.

               2.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               2.1.De partnerschapsovereenkomst van Cotonou

               Sinds 2000 vormt de partnerschapsovereenkomst van Cotonou het kader voor de betrekkingen van de EU met 79 ACS-landen. De overeenkomst werd gesloten voor een periode van 20 jaar, van 1 maart 2000 tot en met 29 februari 2020, en werd vervolgens in 2005 en 2010 herzien.

               Op 17 december 2019 werd de toepassing van de bepalingen van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou door middel van het besluit over overgangsmaatregelen verlengd tot en met 31 december 2020 of tot de inwerkingtreding of voorlopige toepassing van de nieuwe partnerschapsovereenkomst tussen de Unie en de ACS-landen, als dat eerder is.

               De onderhandelingen over een nieuwe ACS-EU-partnerschapsovereenkomst zijn in september 2018 van start gegaan en zijn momenteel gaande. Het is evenwel duidelijk geworden dat die onderhandelingen door de vertragingen als gevolg van de coronapandemie niet vóór de eerder genoemde vervaldatum van 31 december 2020 zullen uitmonden in een nieuwe overeenkomst. Daardoor zou een vacuüm ontstaan in de EU-ACS-betrekkingen, wat moet worden voorkomen.

               2.2.De ACS-EU-Raad van Ministers

                  De ACS-EU-Raad van Ministers is een orgaan op ministerieel niveau dat bij de overeenkomst is opgericht (artikel 15 van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou). De Raad van Ministers bestaat uit leden van de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie enerzijds, en een lid van de regering van elke ACS-staat anderzijds. De Raad van Ministers heeft onder meer de taak om besluiten te nemen die noodzakelijk zijn voor de tenuitvoerlegging van de bepalingen van de overeenkomst. De Raad van Ministers neemt zijn besluiten bij overeenstemming tussen de partijen. Besluiten van de Raad van Ministers zijn slechts geldig indien i) ten minste de helft van de leden van de Raad van de Europese Unie (d.w.z. 14 ministers van de EU-lidstaten), ii) één lid van de Commissie en iii) twee derden van de leden die de regeringen van de ACS-staten vertegenwoordigen (d.w.z. regeringsleden uit 55 verschillende ACS-staten), aanwezig zijn.

               2.3.Overgangsmaatregelen

               In artikel 95, lid 4, tweede alinea, van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou staat: “De Raad van Ministers stelt eventueel de overgangsmaatregelen vast die met betrekking tot de gewijzigde bepalingen nodig zijn totdat deze in werking treden.” Overgangsmaatregelen kunnen dus worden gebruikt om de partnerschapsovereenkomst geheel of gedeeltelijk te verlengen tot de datum van toepassing van de nieuwe overeenkomst (voorlopige toepassing of inwerkingtreding). Aangezien de nieuwe overeenkomst niet in werking zal treden vóór het verstrijken van het bestaande wettelijke kader, moeten de vastgestelde overgangsmaatregelen met het oog op de juridische, politieke en institutionele continuïteit worden verlengd om de toepassing van de huidige overeenkomst te blijven voortzetten.

               2.4.De wijziging van overgangsmaatregelen door het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs

                  Overeenkomstig artikel 95, lid 4, van de overeenkomst moet het besluit over overgangsmaatregelen worden genomen door de ACS-EU-Raad van Ministers. De Raad van Ministers kan op grond van artikel 15, lid 4, evenwel bevoegdheden delegeren aan het Comité van Ambassadeurs. Op 23 mei 2019 heeft de Raad van Ministers de bevoegdheid tot het nemen van een besluit over overgangsmaatregelen overgedragen aan het Comité van Ambassadeurs
                     3
                  . Krachtens artikel 16, lid 2, kan het Comité van Ambassadeurs besluiten nemen of wijzigen die bindend zijn voor de partijen binnen het mandaat dat door de Raad van Ministers aan het Comité is gegeven.

                  Overeenkomstig artikel 1 van zijn reglement van orde
                     4
                   komt het Comité van Ambassadeurs regelmatig bijeen, met name om de zittingen van de Raad voor te bereiden, en bij elke andere noodzakelijk geachte gelegenheid, op verzoek van een van de partijen. Dankzij deze flexibiliteit kan het Comité van Ambassadeurs ervoor zorgen dat de wijziging van het besluit over de overgangsmaatregelen tijdig – uiterlijk in oktober 2020 – wordt vastgesteld.

                  Het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs moet dus tijdens een van zijn vergaderingen de wijziging van het besluit over overgangsmaatregelen goedkeuren (“de beoogde handeling”). De beoogde handeling strekt tot verdere verlenging van de toepassing van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou, in haar geheel, tot en met 30 juni 2021 of tot de inwerkingtreding of voorlopige toepassing van de nieuwe partnerschapsovereenkomst tussen de Unie en de ACS-staten, als dat eerder is.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

                  De Commissie stelt een wijziging voor van het huidige besluit over overgangsmaatregelen van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou met het oog op de verlenging van de toepassing van de overeenkomst tot en met 30 juni 2021, tenzij de nieuwe overeenkomst voor die datum in werking treedt of voorlopig wordt toegepast.

                  In het licht van het voorgaande moet het voorgestelde standpunt van de Unie tijdens een vergadering van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs worden goedgekeurd.

               4.Rechtsgrondslag

               4.4.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van de “standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat tevens handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die “beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  5
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               In artikel 95, lid 4, tweede alinea, van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou is bepaald dat overgangsmaatregelen kunnen worden toegepast om de overeenkomst geheel of gedeeltelijk te verlengen tot aan de toepassing van de nieuwe overeenkomst (voorlopige toepassing of inwerkingtreding na bekrachtiging door alle partijen): “De Raad van Ministers stelt eventueel de overgangsmaatregelen vast die met betrekking tot de gewijzigde bepalingen nodig zijn totdat deze in werking treden.”

               De handeling die het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs dient vast te stellen, is dus duidelijk een handeling met rechtsgevolgen. Het beoogde besluit van het Comité van Ambassadeurs zal overeenkomstig de artikelen 15 en 16 van de overeenkomst uit hoofde van het volkenrecht bindend zijn.

               Het Comité van Ambassadeurs is een orgaan dat is ingesteld bij artikel 16 van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou.

               De Europese Unie is samen met de lidstaten een overeenkomstsluitende partij bij de partnerschapsovereenkomst van Cotonou en zal daarom gebonden zijn aan het beoogde besluit van het Comité van Ambassadeurs.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.
                     Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of hoofdcomponent, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is voor de hoofddoelstelling of de hoofdcomponent dan wel de belangrijkste doelstelling of component.

               4.2.2.
                     Toepassing op het onderhavige geval

                     6
                  De voornaamste doelstelling en inhoud van de beoogde handeling hebben betrekking op de werking van de partnerschapsovereenkomst als geheel, met name de verlenging van de toepassing ervan tot na de voorziene vervaldatum. De materiële rechtsgrondslag van het besluit van de Raad moet derhalve worden bepaald in het licht van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou als geheel.

               De partnerschapsovereenkomst van Cotonou werd gesloten als een associatieovereenkomst en was derhalve gebaseerd op artikel 310 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, het equivalent van het huidige artikel 217 VWEU. De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 217 VWEU.

               4.3. Conclusie

                     7
                  De rechtsgrondslagen van het voorgestelde besluit moeten worden gevormd door artikel 217 VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, dat de rechtsgrondslag vormt van Besluit (EU) 2019/1932 van de Raad van 18 november 2019 betreffende het namens de Europese Unie in het ACS‐EU-Comité van ambassadeurs in te nemen standpunt over de goedkeuring van een besluit om op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS‐EU-partnerschapsovereenkomst overgangsmaatregelen vast te stellen.

               2020/0204 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het namens de Europese Unie in het ACS‐EU-Comité van ambassadeurs in te nemen standpunt over de wijziging van Besluit nr. 3/2019 van het ACS‐EU-Comité van ambassadeurs van 17 december 2019 tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst [2020/2]

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 217, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De Partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (“ACS”), enerzijds, en de Europese Unie en haar lidstaten, anderzijds (“de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst”)
                  8
               , werd ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000. De ACS-EU-partnerschapsovereenkomst is op 1 april 2003 in werking getreden en moet tot en met 31 december 2020 worden toegepast overeenkomstig Besluit nr. 3/2019 van het ACS‐EU-Comité van ambassadeurs van 17 december 2019 tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst [2020/2] (“besluit over overgangsmaatregelen”)
                  9
               .

               (2)Krachtens artikel 95, lid 4, eerste alinea, van de overeenkomst zijn de onderhandelingen over een nieuwe overeenkomst in september 2018 van start gegaan. Door de vertragingen als gevolg van de coronapandemie zullen de onderhandelingen niet vóór de vervaldatum van de huidige overeenkomst uitmonden in een nieuwe overeenkomst. Daarom moeten overgangsmaatregelen worden vastgesteld om het besluit over overgangsmaatregelen te wijzigen zodat de toepassing van de huidige overeenkomst verder kan worden verlengd.

               (3)In artikel 95, lid 4, tweede alinea, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst is bepaald dat de Raad van Ministers overgangsmaatregelen kan vaststellen die nodig zijn tot aan de inwerkingtreding van de nieuwe overeenkomst.

               (4)Krachtens artikel 15, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst heeft de ACS-EU-Raad van Ministers op 23 mei 2019 de bevoegdheid om overgangsmaatregelen vast te stellen overgedragen aan het Comité van Ambassadeurs
                  10
               . Het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs moet regelmatig een vergadering beleggen om het besluit vast te stellen tot wijziging van de overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de overeenkomst.

               (5)Het is passend het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden ingenomen in het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs, aangezien de beoogde handeling voor de Unie bindend zal zijn.

               (6)De bepalingen van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst zullen toegepast blijven worden met het doel de continuïteit van de betrekkingen tussen de Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de ACS-staten, anderzijds, te verzekeren. De gewijzigde overgangsmaatregelen zijn derhalve niet bedoeld om de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst te wijzigen als bedoeld in artikel 95, lid 3, daarvan,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het namens de Unie in het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs in te nemen standpunt, overeenkomstig artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst, is dat Besluit nr. 3/2019 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs van 17 december 2019 tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst [2020/2] moet worden gewijzigd om de toepassing van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst tot en met 30 juni 2021 te verlengen, of tot de inwerkingtreding of voorlopige toepassing van de nieuwe partnerschapsovereenkomst tussen de Unie en de ACS-staten, als dat eerder is.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Besluit van de Raad van 19 december 2002 betreffende de sluiting van de Partnerschapsovereenkomst tussen de staten in Afrika, het Caribische gebied en de Stille Oceaan, enerzĳds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzĳds, getekend te Cotonou op 23 juni 2000 (PB L 65 van 8.3.2003, blz. 27).

                     (2)

                        Besluit nr. 3/2019 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs van 17 december 2019 tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst [2020/2].

                     (3)

                        Besluit nr. 1/2019 van de ACS-EU-Raad van Ministers van 23 mei 2019 over de delegatie van bevoegdheden aan het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs inzake het besluit om op grond van artikel 95, lid 4, van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou overgangsmaatregelen vast te stellen [2019/920] (PB L 146 van 5.6.2019, blz. 114).

                     (4)

                        Besluit nr. 3/2005 van de ACS-EG-Raad van Ministers van 8 maart 2005 tot vaststelling van het reglement van orde van het ACS-EG-Comité van Ambassadeurs (PB L 95 van 14.4.2005, blz. 51).

                     (5)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (6)

                        Zie met name het arrest in de zaak C-244/17, Commissie/Raad (Kazachstan), ECLI:EU:C:2018:662, punt 40, en de jurisprudentie.

                     (7)

                        PB L 300 van 21.11.2019, blz. 1.

                     (8)

                        Overeenkomst (PB L 317 van 15.12.2000, blz. 3), gewijzigd bij de overeenkomst ondertekend te Luxemburg op 25 juni 2005 (PB L 209 van 11.8.2005, blz. 27) en bij de overeenkomst ondertekend te Ouagadougou op 22 juni 2010 (PB L 287 van 4.11.2010, blz. 3).

                     (9)

                        Besluit nr. 3/2019 van het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs van 17 december 2019 tot vaststelling van overgangsmaatregelen op grond van artikel 95, lid 4, van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst [2020/2].

                     (10)

                        Besluit nr. 1/2019 van de ACS-EU-Raad van Ministers van 23 mei 2019 over de delegatie van bevoegdheden aan het ACS-EU-Comité van Ambassadeurs inzake het besluit om op grond van artikel 95, lid 4, van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou overgangsmaatregelen vast te stellen [2019/920] (PB L 146 van 5.6.2019, blz. 114).


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 7.9.2020
            COM(2020) 488 final
            2020/0243(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie in het kader van het Verdrag inzake toekomstige multilaterale samenwerking op visserijgebied in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan moet worden ingenomen wat betreft de door het Verenigd Koninkrijk ingediende aanvraag tot toetreding tot dat verdrag en tot intrekking van Besluit (EU) 2019/510 van de Raad

               TOELICHTING

               Dit voorstel betreft het besluit tot vaststelling van het standpunt dat namens de Europese Unie in het kader van het Verdrag inzake toekomstige multilaterale samenwerking op visserijgebied in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan (“het NEAFC-verdrag”) moet worden ingenomen in verband met de toetreding - op eigen titel tijdens de overgangsperiode - van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (“het Verenigd Koninkrijk”) tot dat verdrag.

               1.Achtergrond van het voorstel

               Op 29 maart 2017 heeft het Verenigd Koninkrijk de Europese Raad kennisgegeven van zijn voornemen om zich uit de Europese Unie terug te trekken krachtens artikel 50 van het Verdrag betreffende de Europese Unie.

               De Unie en het Verenigd Koninkrijk hebben op grond van artikel 50 van het Verdrag betreffende de Europese Unie onderhandeld over een terugtrekkingsakkoord. Het terugtrekkingsakkoord
                  1
                is op 1 februari 2020 in werking getreden nadat het op 17 oktober 2019 was goedgekeurd, samen met de politieke verklaring waarin het kader wordt geschetst voor de toekomstige betrekkingen tussen de Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk.

               Artikel 127, lid 1, van het terugtrekkingsakkoord voorziet in een overgangsperiode gedurende welke het recht van de Unie op en in het Verenigd Koninkrijk van toepassing blijft (“de overgangsperiode”). De overgangsperiode loopt af op 31 december 2020. Krachtens artikel 129, lid 1, van het terugtrekkingsakkoord is het Verenigd Koninkrijk tijdens de overgangsperiode gebonden door de verplichtingen die voortvloeien uit de internationale overeenkomsten die zijn gesloten door de Unie, door lidstaten die namens de Unie optreden, of door de Unie en haar lidstaten samen. In artikel 129, lid 3, van het terugtrekkingsakkoord is bepaald dat het Verenigd Koninkrijk zich overeenkomstig het beginsel van loyale samenwerking tijdens de overgangsperiode moet onthouden van acties en initiatieven die de belangen van de Unie zouden kunnen schaden, met name in het kader van internationale organisaties, agentschappen, conferenties of fora waarbij het Verenigd Koninkrijk op eigen titel partij is.

               De Unie heeft haar internationale partners ingelicht over de in het terugtrekkingsakkoord vastgestelde specifieke regelingen waarbij het Verenigd Koninkrijk gedurende een overgangsperiode als een lidstaat wordt behandeld voor de toepassing van de door de Unie gesloten internationale overeenkomsten.

               Het hoofddoel van het NEAFC-verdrag is “de instandhouding en het optimale gebruik van de visbestanden van het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan te bevorderen binnen een kader dat passend is voor de regeling met betrekking tot uitgebreide rechtsmacht van kuststaten op het gebied van visgronden, en dienovereenkomstig internationale samenwerking en internationaal overleg met betrekking tot de visbestanden te stimuleren”. Het NEAFC-verdrag is op 17 maart 1982 in werking getreden. Het Verenigd Koninkrijk is depositaris van het NEAFC-verdrag.

               Het NEAFC-verdrag van 1982 verving het oorspronkelijke Verdrag inzake de visserij in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan van 1959 als gevolg van de terugtrekking van de lidstaten van de Europese Unie als afzonderlijke leden uit de NEAFC-organisatie van 1963 en de uitbreiding van de visserijgrenzen van de staten tot 200 mijl in 1977. Het NEAFC-verdrag van 1959 had op zijn beurt het Verdrag nopens het vaststellen van een maaswijdte van visnetten en van minimummaten op sommige vissoorten van 1946 vervangen.

               Het NEAFC-verdrag van 1982 is gewijzigd in 2004 (om procedures voor de regeling van geschillen toe te voegen) en in 2006 (om het in overeenstemming te brengen met ontwikkelingen in het internationale recht en de internationale instrumenten). Niet alle verdragsluitende partijen hebben voor de wijzigingen van 2004 en 2006 het volledige ratificatieproces doorlopen. Met de Verklaring van Londen van 2006 zijn de partijen evenwel overeengekomen de wijzigingen op vrijwillige basis toe te passen tot de ratificatie is afgerond.

               Voor de toepassing van het NEAFC-verdrag hebben de verdragsluitende partijen de Visserijcommissie voor het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan (“NEAFC”) opgericht. De NEAFC bezit rechtspersoonlijkheid en beschikt in haar betrekkingen met andere internationale organisaties en op het grondgebied van de verdragsluitende partijen over de rechtsbevoegdheid die nodig is voor de uitvoering van haar taken en de verwezenlijking van haar doelstellingen.

               Er zijn vijf verdragsluitende partijen, die allemaal kuststaten in het NEAFC-verdragsgebied zijn: de Europese Unie (EU), Denemarken (met betrekking tot de Faeröer en Groenland), IJsland, Noorwegen en de Russische Federatie. Vlaggenstaten met een reëel belang bij de visserijen in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan kunnen de status van samenwerkende niet-verdragsluitende partij krijgen, waardoor zij onder hun vlag varende vaartuigen kunnen machtigen om actief te zijn in het NEAFC-verdragsgebied voor zover zij ermee instemmen de NEAFC-maatregelen te handhaven. Momenteel zijn er zes samenwerkende niet-verdragsluitende partijen: de Bahama’s, Canada, Curaçao, Liberia, Panama en Nieuw-Zeeland.

               De Europese Unie is partij bij het NEAFC-verdrag
                  2
                omdat dat verdrag handelt over aangelegenheden die vallen binnen het toepassingsgebied van het gemeenschappelijk visserijbeleid, waarvoor de Unie exclusief bevoegd is. De lidstaten vallen krachtens het recht van de Unie onder het NEAFC-verdrag.

               De NEAFC is bevoegd om aanbevelingen vast te stellen voor beheersmaatregelen met betrekking tot de visserijen buiten de gebieden waarin de verdragsluitende partijen jurisdictie over de visserij uitoefenen (“het gereglementeerde gebied”) en voor gebieden waarin een verdragsluitende partij jurisdictie over de visserij uitoefent indien de betrokken verdragsluitende partij daarom verzoekt. Vastgestelde aanbevelingen worden bindend voor de verdragsluitende partijen, tenzij een verdragsluitende partij tijdig bezwaar maakt tegen de aanbeveling.

               Volgens het NEAFC-verdrag kan elke staat (uitgezonderd een lidstaat van de Europese Unie) te allen tijde tot het verdrag toetreden, mits de toetredingsaanvraag van die staat de goedkeuring krijgt van driekwart van alle verdragsluitende partijen. De aanvraag wordt goedgekeurd als driekwart van de verdragsluitende partijen de depositaris binnen 90 dagen na de datum van kennisgeving heeft meegedeeld de aanvraag goed te keuren
                  3
               . De depositaris stelt de om toetreding verzoekende staat en alle verdragsluitende partijen in kennis van de uitkomst van de aanvraag. De toetreding geschiedt door neerlegging van een toetredingsinstrument bij de depositaris en wordt van kracht op de datum van ontvangst van dat instrument.

               Op 8 januari 2019 heeft het Verenigd Koninkrijk een aanvraag ingediend om toe te treden tot het NEAFC-verdrag als verdragsluitende partij. Op dezelfde dag stelde de depositaris de Europese Commissie daarvan in kennis.

               Bij Besluit (EU) 2019/510 van de Raad
                  4
                werd het standpunt van de Unie vastgesteld, dat inhield dat de aanvraag tot toetreding van het Verenigd Koninkrijk tot het NEAFC-verdrag werd goedgekeurd. Bij datzelfde besluit werd de Commissie gemachtigd om de depositaris van het NEAFC-verdrag alleen in kennis te stellen van het standpunt van de Unie indien het Verenigd Koninkrijk zich vóór het verstrijken van de in artikel 20, lid 4, van het NEAFC-verdrag bedoelde kennisgevingstermijn uit de Unie zou hebben teruggetrokken zonder terugtrekkingsakkoord.

               De toetredingsaanvraag van het Verenigd Koninkrijk kreeg niet de vereiste goedkeuring van driekwart van alle verdragsluitende partijen: het quorum van driekwart van de verdragsluitende partijen dat de depositaris in kennis moest stellen van hun goedkeuring van de aanvraag, was niet gehaald.

               Overeenkomstig artikel 129, lid 4, van het terugtrekkingsakkoord kan het Verenigd Koninkrijk tijdens de overgangsperiode onderhandelen over internationale overeenkomsten die het in eigen hoedanigheid heeft gesloten op gebieden die onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie vallen, alsook deze ondertekenen en bekrachtigen, mits deze overeenkomsten niet in werking treden of van toepassing zijn tijdens de overgangsperiode, tenzij de Unie daartoe machtiging geeft. Besluit (EU) 2020/135 van de Raad
                  5
                bevat de voorwaarden en procedure voor het geven van dergelijke machtigingen.

               Bij brief van 3 april 2020 heeft het Verenigd Koninkrijk de Europese Commissie in kennis gesteld van zijn voornemen om kenbaar te maken dat het ermee instemt zich tijdens de overgangsperiode in eigen hoedanigheid te laten binden door het NEAFC-verdrag. Uitvoeringsbesluit XXX van de Raad
                  6
                machtigt het Verenigd Koninkrijk om kenbaar te maken dat het ermee instemt zich in eigen hoedanigheid te laten binden door het NEAFC-verdrag, omdat aan de voorwaarden van artikel 3, lid 2, van Besluit (EU) 2020/135 van de Raad is voldaan.

               2.Namens de Unie in te nemen standpunt

               Het onderhavige besluit van de Raad moet de Commissie in staat stellen om vóór het verstrijken van de in artikel 20, lid 4, van het NEAFC-verdrag bedoelde kennisgevingstermijn de toetreding van het Verenigd Koninkrijk tot het NEAFC-verdrag namens de Unie goed te keuren.

               Een van de hoofddoelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid zoals vastgelegd in Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad
                  7
               , is er borg voor te staan dat de visserijactiviteiten uit ecologisch, economisch en sociaal oogpunt duurzaam zijn, dat ze worden beheerd op een manier die strookt met de doelstellingen om voordelen op economisch en sociaal gebied en op het gebied van werkgelegenheid te realiseren en de visbestanden boven een niveau te brengen en te houden dat de maximale duurzame opbrengst kan opleveren, en dat ze bijdragen tot het aanbod van levensmiddelen.

               Het is in het belang van de Unie dat het Verenigd Koninkrijk meewerkt aan het beheer van de visbestanden van gemeenschappelijk belang, met volledige inachtneming van de bepalingen van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 10 december 1982
                  8
                (“Unclos”), de Overeenkomst van de Verenigde Naties van 4 augustus 1995 over de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 10 december 1982 die betrekking hebben op de instandhouding en het beheer van de grensoverschrijdende en de over grote afstanden trekkende visbestanden
                  9
                (“UNFSA”) of enige andere internationale overeenkomst of norm in het internationale recht.

               Op grond van de artikelen 56, 63 en 116 van het Unclos heeft het Verenigd Koninkrijk rechtmatige belangen bij de visserij in het NEAFC-verdragsgebied (de volle zee) en als kuststaat, in zoverre de wateren in de exclusieve economische zone van het Verenigd Koninkrijk vallen onder het NEAFC-verdragsgebied.

               Krachtens artikel 63, lid 2, van het Unclos en artikel 8 van de UNFSA moeten, wanneer eenzelfde bestand of bestanden van verwante soorten in zowel de exclusieve economische zone als in een gebied buiten en grenzend aan die zone voorkomen, de kuststaat en de staten die in het aangrenzend gebied op die bestanden vissen, samenwerken om tot overeenstemming te komen omtrent de nodige maatregelen tot behoud van die bestanden in het aangrenzende gebied. Deze samenwerking kan plaatsvinden in het kader van regionale organisaties voor visserijbeheer (ROVB’s) of, wanneer de ROVB’s niet bevoegd zijn voor het betrokken bestand, in het kader van ad-hocregelingen tussen de landen met een belang bij de desbetreffende visserij.

               De toetreding van het Verenigd Koninkrijk tot het NEAFC-verdrag zal het Verenigd Koninkrijk in staat stellen mee te werken aan de nodige visserijbeheersmaatregelen en te waarborgen dat het bestand (de bestanden) bij de visserijactiviteiten op een duurzame wijze wordt (worden) geëxploiteerd.

               In het licht van de rechtmatige belangen van het Verenigd Koninkrijk bij de visserij in het NEAFC-verdragsgebied, de verplichting van het Verenigd Koninkrijk om mee te werken aan het nodige visserijbeheer en de noodzaak om het bindende karakter van de NEAFC-aanbevelingen bij de toetreding van het Verenigd Koninkrijk te verzekeren, beveelt de Commissie aan dat de aanvraag van het Verenigd Koninkrijk wordt aanvaard.

               Voorgesteld wordt om de Commissie te machtigen de depositaris van het NEAFC-verdrag in kennis te stellen van het standpunt van de Unie dat zij vóór toetreding van het Verenigd Koninkrijk tot het NEAFC-verdrag is.

               3.Rechtsgrondslag

               3.1.Procedurele rechtsgrondslag

               3.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van “de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat ook handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de regels van het internationaal recht. Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die internationaalrechtelijk niet bindend zijn, maar die “beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  10
               .

               3.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               Elke staat kan te allen tijde tot het NEAFC-verdrag toetreden. De aanvraag wordt goedgekeurd als driekwart van de verdragsluitende partijen binnen 90 dagen na de datum waarop de depositaris kennis heeft gegeven van de ontvangst van de aanvraag, aan de depositaris heeft meegedeeld de aanvraag goed te keuren. De depositaris stelt de om toetreding verzoekende staat en alle verdragsluitende partijen in kennis van de uitkomst van de aanvraag.

               De toetreding geschiedt door neerlegging van een toetredingsinstrument bij de depositaris en wordt van kracht op de datum van ontvangst van dat instrument. De depositaris stelt alle ondertekenaars en toetredende partijen in kennis van alle neergelegde bekrachtigings-, aanvaardings-, goedkeurings- of toetredingsinstrumenten en deelt de ondertekenaars mee op welke datum dit verdrag voor welke partijen in werking treedt.

               Zodra de toetreding van het Verenigd Koninkrijk van kracht is, is deze bindend uit hoofde van het internationaal recht overeenkomstig artikel 24 van het NEAFC-verdrag en kan deze beslissende invloed hebben op de inhoud van de EU-regelgeving.

               De beoogde handeling strekt niet tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van het NEAFC-verdrag. De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               3.2.Materiële rechtsgrondslag

               3.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU te nemen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen. Wanneer de voorgenomen handeling verschillende doelstellingen heeft of uit verschillende componenten bestaat, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of overwegende component, terwijl de andere doelstellingen of componenten slechts ondergeschikt zijn, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU te nemen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is gelet op de hoofddoelstelling of de overwegende component.

               3.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling hebben in de eerste plaats betrekking op het gemeenschappelijk visserijbeleid.

               De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 43 VWEU.

               3.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 43 VWEU in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               2020/0243 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie in het kader van het Verdrag inzake toekomstige multilaterale samenwerking op visserijgebied in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan moet worden ingenomen wat betreft de door het Verenigd Koninkrijk ingediende aanvraag tot toetreding tot dat verdrag en tot intrekking van Besluit (EU) 2019/510 van de Raad

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 43, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Het Verdrag inzake toekomstige multilaterale samenwerking op visserijgebied in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan
                  11
                (“het NEAFC-verdrag”) werd goedgekeurd bij Besluit 81/608/EEG van de Raad
                  12
                en is op 17 maart 1982 in werking getreden.

               (2)Het NEAFC-verdrag is momenteel van toepassing op het Verenigd Koninkrijk omdat de Unie verdragsluitende partij bij dat verdrag is, terwijl artikel 20, lid 4, van het NEAFC-verdrag uitsluit dat lidstaten van de Unie ertoe toetreden.

               (3)Op grond van artikel 20, lid 4, van het NEAFC-verdrag kan elke staat tot het NEAFC-verdrag toetreden, mits de toetredingsaanvraag van die staat binnen 90 dagen na de datum waarop de depositaris kennis heeft gegeven van de ontvangst van de aanvraag, de goedkeuring krijgt van driekwart van alle verdragsluitende partijen.

               (4)Op 8 januari 2019 heeft het Verenigd Koninkrijk een aanvraag ingediend om toe te treden tot het NEAFC-verdrag als verdragsluitende partij. Op dezelfde dag stelde de depositaris de Europese Commissie daarvan in kennis.

               (5)Op 25 maart stelde de Raad Besluit (EU) 2019/510
                  13
                betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie in het kader van het NEAFC-verdrag moet worden ingenomen wat betreft de door het Verenigd Koninkrijk ingediende aanvraag tot toetreding tot dat verdrag vast. Dat besluit sprak zich uit vóór toetreding van het Verenigd Koninkrijk tot het NEAFC-verdrag en was bedoeld om te anticiperen op de situatie waarin het Verenigd Koninkrijk de Unie zonder terugtrekkingsakkoord zou verlaten. Bijgevolg machtigde Besluit (EU) 2019/510 de Commissie alleen om het standpunt van de Unie mee te delen ingeval er geen terugtrekkingsakkoord zou worden gesloten.

               (6)Bovendien kreeg de toetredingsaanvraag van het Verenigd Koninkrijk niet de vereiste goedkeuring van driekwart van alle verdragsluitende partijen: het quorum van driekwart van de verdragsluitende partijen dat de depositaris in kennis moest stellen van hun goedkeuring van de aanvraag, was niet gehaald.

               (7)Overeenkomstig artikel 129, lid 4, van het Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie kan het Verenigd Koninkrijk tijdens de overgangsperiode onderhandelen over internationale overeenkomsten die het in eigen hoedanigheid heeft gesloten op gebieden die onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie vallen, alsook deze ondertekenen en bekrachtigen, mits deze overeenkomsten niet in werking treden of van toepassing zijn tijdens de overgangsperiode, tenzij de Unie daartoe machtiging geeft. Besluit (EU) 2020/135 van de Raad
                  14
                bevat de voorwaarden en procedure voor het geven van dergelijke machtigingen.

               (8)Bij brief van 3 april 2020 heeft het Verenigd Koninkrijk de Europese Commissie in kennis gesteld van zijn voornemen om kenbaar te maken dat het ermee instemt zich tijdens de overgangsperiode in eigen hoedanigheid te laten binden door het NEAFC-verdrag.

               (9)Uitvoeringsbesluit (EU) XXX van de Raad
                  15
                machtigt het Verenigd Koninkrijk om kenbaar te maken dat het ermee instemt zich in eigen hoedanigheid te laten binden door het NEAFC-verdrag, omdat aan de voorwaarden van artikel 3, lid 1, van Besluit (EU) 2020/135 is voldaan.

               (10)Op grond van de artikelen 56, 63 en 116 van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee (“Unclos”)
                  16
                heeft het Verenigd Koninkrijk als kuststaat rechtmatige belangen bij de visserij in het NEAFC-verdragsgebied (de volle zee), in zoverre de wateren in de exclusieve economische zone van het Verenigd Koninkrijk vallen onder het NEAFC-verdragsgebied.

               (11)Om niet-duurzame visserij te voorkomen, is het in het belang van de Unie dat het Verenigd Koninkrijk meewerkt aan het beheer van de visbestanden van gemeenschappelijk belang, met volledige inachtneming van de bepalingen van het Unclos, de Overeenkomst van de Verenigde Naties van 4 augustus 1995 over de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 10 december 1982 die betrekking hebben op de instandhouding en het beheer van de grensoverschrijdende en de over grote afstanden trekkende visbestanden (“UNFSA”)
                  17
                of enige andere internationale overeenkomst of norm in het internationale recht.

               (12)Krachtens artikel 63, lid 2, van het Unclos en artikel 8 van de UNFSA moeten, wanneer eenzelfde bestand of bestanden van verwante soorten in zowel de exclusieve economische zone als in een gebied buiten en grenzend aan die zone voorkomen, de kuststaat en de staten die in het aangrenzend gebied op die bestanden vissen, samenwerken om tot overeenstemming te komen omtrent de nodige maatregelen tot behoud van die bestanden in het aangrenzende gebied. Een dergelijke samenwerking kan tot stand worden gebracht in het kader van regionale organisaties voor visserijbeheer. De toetreding van het Verenigd Koninkrijk tot het NEAFC-verdrag zal het Verenigd Koninkrijk in staat stellen mee te werken aan de nodige visserijbeheersmaatregelen en te waarborgen dat het betrokken bestand (de betrokken bestanden) bij de visserijactiviteiten op een duurzame wijze wordt (worden) geëxploiteerd.

               (13)Door nog vóór het verstrijken van de overgangsperiode toe te treden, kan het Verenigd Koninkrijk volledig uitvoering geven aan de Unclos-verplichtingen inzake instandhoudings- en beheersmaatregelen die van kracht worden wanneer de overgangsperiode is afgelopen en het Unierecht niet meer voor het Verenigd Koninkrijk geldt. Het is bijgevolg in het belang van de Unie om de door het Verenigd Koninkrijk ingediende aanvraag tot toetreding tot het NEAFC-verdrag goed te keuren vóór het verstrijken van de in artikel 20, lid 4, van het NEAFC-verdrag bedoelde kennisgevingstermijn.

               (14)Duidelijkheidshalve en omwille van de rechtszekerheid moet Besluit (EU) 2019/510 worden ingetrokken,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               1.Het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen in het kader van het Verdrag inzake toekomstige multilaterale samenwerking op visserijgebied in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan (“het NEAFC-verdrag”), houdt in dat de aanvraag tot toetreding van het Verenigd Koninkrijk tot het NEAFC-verdrag wordt goedgekeurd.

               2.De Commissie wordt gemachtigd om de depositaris van het NEAFC-verdrag vóór het verstrijken van de in artikel 20, lid 4, van het NEAFC-verdrag bedoelde kennisgevingstermijn in kennis te stellen van het standpunt van de Unie.

               Artikel 2

               Besluit (EU) 2019/510 wordt ingetrokken.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, PB C 384I van 12.11.2019, blz. 1.

                     (2)

                        PB L 227 van 12.8.1981, blz. 21.

                     (3)

                        Voor de op 8 januari 2019 ingediende aanvraag van het Verenigd Koninkrijk verstrijkt de termijn van 90 dagen op 8 april 2019.

                     (4)

                        Besluit (EU) 2019/510 van de Raad van 25 maart 2019 betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie in het kader van het Verdrag inzake toekomstige multilaterale samenwerking op visserijgebied in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan moet worden ingenomen wat betreft de door het Verenigd Koninkrijk ingediende aanvraag tot toetreding tot dat Verdrag, PB L 85 van 27.3.2019, blz. 22.

                     (5)

                        Besluit (EU) 2020/135 van de Raad van 30 januari 2020 betreffende de sluiting van het Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, PB L 29 van 31.1.2020, blz. 1.

                     (6)

                        (PB L xxx van xxx, blz. xxx).

                     (7)

                        PB L 354 van 28.12.2013, blz. 22.

                     (8)

                        Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee, PB L 179 van 23.6.1998, blz. 3.

                     (9)

                        Overeenkomst over de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 10 december 1982 die betrekking hebben op de instandhouding en het beheer van de grensoverschrijdende en de over grote afstanden trekkende visbestanden - Verklaring over de bevoegdheid van de Europese Gemeenschap - Interpreterende verklaringen, PB L 189 van 3.7.1998, blz. 17.

                     (10)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (11)

                        PB L 227 van 12.8.1981, blz. 22.

                     (12)

                        Besluit 81/608/EEG van de Raad van 13 juli 1981 betreffende de sluiting van het Verdrag inzake toekomstige multilaterale samenwerking op visserijgebied in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan (PB L 227 van 12.8.1981, blz. 21).

                     (13)

                        Besluit (EU) 2019/510 van de Raad van 25 maart 2019 betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie in het kader van het Verdrag inzake toekomstige multilaterale samenwerking op visserijgebied in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan moet worden ingenomen wat betreft de door het Verenigd Koninkrijk ingediende aanvraag tot toetreding tot dat Verdrag (PB L 85 van 27.3.2019, blz. 22).

                     (14)

                        Besluit (EU) 2020/135 van de Raad van 30 januari 2020 betreffende de sluiting van het Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie (PB L 29 van 31.1.2020, blz. 1).

                     (15)

                        Uitvoeringsbesluit (EU) 2020/XXX van de Raad van [datum] betreffende de machtiging van het Verenigd Koninkrijk om kenbaar te maken dat het ermee instemt zich, in eigen hoedanigheid, te laten binden door bepaalde internationale overeenkomsten die tijdens de overgangsperiode in werking treden of moeten worden toegepast op het gebied van het gemeenschappelijk visserijbeleid van de Unie (PB L xxx van xxx, blz. xxx).

                     (16)

                        PB L 179 van 23.6.1998, blz. 3.

                     (17)

                        PB L 189 van 3.7.1998, blz. 14.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 7.9.2020
            COM(2020) 484 final
            2020/0232(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende de vastlegging van de middelen die afkomstig zijn van gelden die terugvloeien in het kader van de ACS-investeringsfaciliteit van operaties uit hoofde van het 9e, 10e en 11e Europees Ontwikkelingsfonds (EOF), de resterende bedragen van he 10e EOF of van voorgaande EOF’s, en de middelen die zijn vrijgemaakt uit projecten in het kader van het 10e EOF of van voorgaande EOF’s

               TOELICHTING

               De EU en haar lidstaten zijn wereldleiders op het gebied van internationale ontwikkelingssamenwerking. Zij spelen van oudsher een voortrekkersrol bij internationale acties, als donoren en ook via hun innovatieve rol op het gebied van ontwikkelingsfinanciering.

               Wereldwijd zijn de leefomstandigheden van de meest kwetsbaren verbeterd, maar er zijn nog aanzienlijke problemen. De mondiale vraagstukken zijn complexer en multidimensionaal geworden en evolueren snel. Om deze doeltreffend aan te pakken, moet de Europese Unie haar externe optreden versterken en gebruikmaken van een reeks flexibele en efficiënte beleids- en financieringsinstrumenten.

               Aangezien de omvang van de problemen de beschikbare middelen overstijgt, is de EU op zoek naar nieuwe, innovatieve en efficiënte manieren om een financieringskader voor ontwikkeling tot stand te brengen.  Het mobiliseren van investeringen van financiële instellingen en partners uit de particuliere sector is een efficiënte manier om de EU-begroting optimaal te benutten.

               Financieringsinstrumenten vertegenwoordigen echter nog steeds slechts een zeer klein deel van de begroting van de EU voor extern optreden. Het overgrote deel van de begroting voor ontwikkeling (ongeveer 90 % tijdens het meerjarig financieel kader (MFK) 2014-2020) wordt besteed aan traditionele ontwikkelingssubsidies, begrotingssteun en andere regelingen voor directe en indirecte financiering van partnerlanden.

               ****

               De ACS-investeringsfaciliteit was een baanbrekend financieringsinstrument. De faciliteit werd in 2003 opgericht in het kader van het Intern Akkoord tussen de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, betreffende de financiering en het beheer van de steun van de Gemeenschap in het kader van het financieel protocol bij de partnerschapsovereenkomst van Cotonou
                  1
                om de groei in de particuliere sector te bevorderen en om daarvoor binnenlands en buitenlands kapitaal te helpen mobiliseren – in 78 landen in Sub-Saharaans Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan.

               De faciliteit wordt tot dusver beheerd door de Europese Investeringsbank (EIB) en beschikt over middelen uit het 9e, 10e en 11e Europees Ontwikkelingsfonds en eigen middelen van de EIB.

               In het wettelijk kader van de ACS-investeringsfaciliteit
                  2
                is het volgende bepaald (voor middelen van het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF)):

               ·“opbrengsten en inkomsten” (gelden die terugvloeien
                  3
               ) van operaties in het kader van de ACS-investeringsfaciliteit worden aangewend voor andere operaties (op grond van artikel 5, lid 3, van het Intern Akkoord betreffende het 11e EOF), functionerend als een revolverend fonds;

               ·bij het verstrijken van het financiële protocol bij de partnerschapsovereenkomst van Cotonou, en bij gebrek aan een specifiek besluit van de Raad, worden de cumulatieve nettogelden die terugvloeien, overgedragen naar het volgende protocol (bijlage II bij de overeenkomst, artikel 3, lid 2);

               ·de totale middelen van het 11e EOF en de middelen afkomstig van gelden die terugvloeien, worden na 31 december 2020 niet verder vastgelegd, tenzij de Raad op voorstel van de Commissie en met eenparigheid van stemmen anders besluit (bijlage Ic, punt 5, bij de partnerschapsovereenkomst van Cotonou en artikel 1, lid 5, van het Intern Akkoord betreffende het 11e EOF);

               ·daarnaast is in artikel 1, lid 5, van het Intern Akkoord betreffende het 11e EOF, juncto artikel 47, lid 2, van het financieel reglement van het 11e EOF, bepaald dat de middelen die door de lidstaten in het kader van het 9e, het 10e en het 11e EOF zijn geplaatst ter financiering van de ACS-investeringsfaciliteit na 31 december 2020 beschikbaar blijven voor uitbetaling tot en met 31 december 2030;

               ·bovendien is in artikel 14, lid 3, van het Intern Akkoord betreffende het 11e EOF bepaald dat deze overeenkomst van kracht moet blijven voor zover dit nodig is voor de volledige uitvoering van alle uit hoofde van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst en binnen het MFK 2014-2020 gefinancierde verrichtingen.

               Dit voorstel is nodig om de vastlegging van middelen afkomstig van gelden die terugvloeien na 31 december 2020 mogelijk te maken. Bij gebrek aan een besluit van de Raad moeten de middelen die afkomstig zijn van de gelden die terugvloeien, pro rata aan de lidstaten worden terugbetaald overeenkomstig de tabel in het Intern Akkoord betreffende het 11e EOF (artikel 1, lid 2, onder a)).

               Op basis van ramingen van de EIB bedragen de gelden die terugvloeien ongeveer 3,2 miljard EUR (3,6 miljard EUR totale financiering – van de EU-28 – minus beheers- en andere kosten).

               ****

               Dit voorstel voor het aanwenden van gelden die terugvloeien van de ACS-investeringsfaciliteit voor nieuwe operaties komt op een cruciaal moment, nl. het moment waarop de EU haar toekomstige ontwikkelingsbeleid vormgeeft.

               (1)Voor het volgende MFK van de EU, voor de periode 2021-2027, heeft de Commissie voorgesteld de begroting voor extern optreden te verhogen, onder meer met middelen van het herstelinstrument voor de Europese Unie
                  4
               , en de structuur ervan te vereenvoudigen zodat mondiale vraagstukken flexibeler en efficiënter kunnen worden aangepakt.

               (2)De Commissie heeft tevens één hoofdinstrument voor extern optreden voorgesteld: het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking (NDICI), met onder meer een innovatieve en vereenvoudigde financiële architectuur voor investeringen buiten de EU. Het is gebaseerd op het Europees Fonds voor duurzame ontwikkeling+ (EFDO+), dat ondersteund wordt door de nieuwe garantie voor extern optreden
                  5
               . Momenteel wordt over het voorstel inzake het NDICI onderhandeld door de medewetgevers.

               Het voorstel van de Commissie is gebaseerd op al deze lopende besprekingen en verslagen.

               In het voorstel wordt ook rekening gehouden met de bevindingen en aanbevelingen van de eindevaluatie van de ACS-investeringsfaciliteit
                  6
               , die in 2019 is gepubliceerd. Daarin is geconcludeerd dat, hoewel de ACS-investeringsfaciliteit heeft bijgedragen tot het verwezenlijken van de doelstellingen van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou om de armoede terug te dringen, de ACS-landen in de wereldeconomie te integreren en hun duurzame ontwikkeling te ondersteunen, deze bijdrage in dat opzicht niet maximaal is benut.

               Tussen 2003 en 2017 is via het revolverend fonds 5,2 miljard EUR toegewezen voor projecten, waarvan meer dan 4 miljard EUR financiering via het EOF.

               De financiële “additionaliteit” (het gebruik van EU-middelen om aanvullende particuliere investeringen aan te trekken die anders niet hadden plaatsgevonden) was bevredigend, maar werd niet optimaal benut, zoals blijkt het relatief beperkte gebruik ervan in lage-inkomenslanden en in kwetsbare landen, waar extra investeringen het grootste effect zouden hebben. Meer dan de helft van de verrichtingen in het kader van de ACS-investeringsfaciliteit vond plaats in lage- tot middelhoge-inkomenslanden, en 30 % in een klein aantal lage-inkomenslanden.

               Uit de evaluatie blijkt dat meer nadruk werd gelegd op financiële duurzaamheid dan op de ontwikkelingsdoelstellingen.

               De evaluatie bevatte ook verschillende aanbevelingen, waaronder de noodzaak om een beter evenwicht te vinden tussen ontwikkelingsdoelstellingen en financiële duurzaamheid, meer gericht zijn op lage-inkomenslanden en kwetsbare landen, meer gebruikmaken van innovatieve financieringsinstrumenten zoals garanties, betere monitoring en evaluatie van de ontwikkelingsresultaten en een herziening van het operationele model.

               In eerdere evaluaties, zoals de tussentijdse evaluatie van het mandaat voor externe leningen (2010)
                  7
                en de evaluatie van blending (2016)
                  8
               , is ook geconcludeerd dat de recentelijk ingestelde financiële mechanismen van de EU (blending en garanties) wel werken, maar dat het effect ervan op ontwikkeling nauw samenhangt met de beleidssturing.

               ****

               Het is in deze context dat de Commissie aan de Raad voorstelt om gelden die terugvloeien, over te hevelen van de ACS-investeringsfaciliteit naar het toekomstige EFDO+ in het kader van het NDICI. De Commissie is voornemens deze middelen via de EIB te investeren in de ACS-landen.

               Zoals blijkt uit het non-paper van de Europese Commissie en de EIB uit 2019 dat is opgesteld in het kader van de onderhandelingen inzake het NDICI, ondersteunt de EIB namelijk: gedurende een aantal jaren gelden die terugvloeien te blijven gebruiken, zonder kosten voor de EU-begroting en in het kader van specifieke vast te stellen regelingen (op het gebied van geografie, subsidiabiliteit en risicoprofiel).

               De Commissie stelt tevens voor om, in overleg met de EIB, gelden die terugvloeien en via de EIB worden aangewend in de eerste plaats te richten op ontwikkelingsinstrumenten met een hoog financieel risico, in het bijzonder financiering met impact, aandelenfondsen en operaties in minder ontwikkelde landen.

               In dit voorstel wordt niet voorzien in extra bijdragen door de lidstaten.

               ****

               In het kader van de bijdrage van de EU aan de verwezenlijking van de duurzameontwikkelingsdoelstellingen (SDG’s) in het kader van de Agenda 2030, is het van cruciaal belang dat zo veel mogelijk particulier kapitaal wordt ingezet door, naast de traditionele ontwikkelingsfinanciering, gebruik te maken van innovatieve financieringsinstrumenten.

               Aangezien de problemen veel groter zijn dan de beschikbare middelen, moeten prioriteiten worden gesteld.

               Het is derhalve essentieel dat de verschillende instrumenten voor extern optreden in hetzelfde governancekader worden ondergebracht, zodat de middelen kunnen worden ingezet volgens het beginsel “eerst het beleid”, wat zorgt voor samenhang en complementariteit en waardoor het effect op ontwikkeling kan worden gemaximaliseerd.

               Dit voorstel heeft tot doel een sterkere beleidssturing te bieden en ervoor te zorgen dat gelden die terugvloeien in het kader van de ACS-investeringsfaciliteit meer effect sorteren op ontwikkelingsgebied. Investeringen in ACS-landen zullen op een strategischere en efficiëntere wijze worden bevorderd, en de investeringen zullen gebaseerd zijn op de behoeften van de partnerlanden en op de doelstellingen van het extern optreden van de EU; zij zullen tevens ingezet worden door de beschikbare financieringsmogelijkheden, onder meer in het kader van het EFDO+, optimaal te combineren.

               ****

               Het EFDO+ is ingebed in het voorstel voor het NDICI, een ambitieus instrument met wereldwijd bereik, meer financiële middelen en sterkere beleidssturing, op basis van het beginsel “eerst het beleid”.

               Het NDICI zal een optimaal beleids- en financieel kader bieden, aangezien gemengde financiering (blending) en garanties als financieringsbronnen in één vereenvoudigd governance-instrument worden ondergebracht, dat samen met andere uitvoeringsinstrumenten (subsidies, technische bijstand, begrotingssteun enz.) zal worden beheerd.

               Het EFDO+ zal volledig onderworpen zijn aan de in het kader van het programmeringsproces vastgestelde prioriteiten, doelstellingen en indicatieve toewijzingen, met als uiteindelijk doel investeringen buiten de EU op strategische en coherente wijze te ondersteunen met het oog op duurzame ontwikkeling.

               Dit houdt in dat alle investeringsactiviteiten zullen worden gepland met het oog op een zo groot mogelijk ontwikkelingseffect en maximale samenhang in het externe optreden van de EU. De programmering van operaties moet een inclusief proces zijn, waarbij overleg wordt gepleegd met de publieke en particuliere sector, de lidstaten, financiële instellingen, het maatschappelijk middenveld en andere betrokken partijen.

               Het EFDO+ bouwt voor op de succesvolle ervaring van het Europees Fonds voor duurzame ontwikkeling (EFDO) dat eraan voorafging en dat de hoeksteen vormt van het huidige plan voor externe investeringen (EIP) alsook de financiële tak van de Afrikaans-Europese alliantie.

               Uit een recente onafhankelijke beoordeling
                  9
                is gebleken dat het EFDO zeer relevant is voor de investeringsbehoeften van de bestreken regio’s (Sub-Saharaans Afrika en de nabuurschapslanden van de EU), alsook voor de prioriteiten en toezeggingen van de EU.

               Op het gebied van blending (combinatie van publieke en particuliere middelen) is tussen 2017 en 2019 3,1 miljard EUR toegewezen voor de financiering van 154 projecten op het Afrikaanse continent en in de nabuurschapslanden van de EU. Deze bijdrage van de EU heeft naar verwachting in totaal ongeveer 30 miljard EUR aan investeringen gegenereerd, voornamelijk in de sectoren energie en vervoer, maar ook ter ondersteuning van de ontwikkeling van de particuliere sector en van de landbouw.

               In Sub-Saharaans Afrika heeft het EFDO dankzij de EU-bijdrage van 1,8 miljard EUR in totaal 13,5 miljard EUR gegenereerd voor de financiering van 78 concrete acties. In de nabuurschapslanden heeft de EU-bijdrage van 1,3 miljard EUR investeringen van in totaal 16,2 miljard EUR ontsloten, waarmee 76 concrete acties zijn gefinancierd.

               Daarnaast is een EU-bijdrage van 1,55 miljard EUR toegewezen aan 22 voorgestelde garantieprogramma’s. Deze zullen naar verwachting 17,5 miljard EUR aan totale investeringen opleveren.

               ****

               Wat de samenhang betreft, bouwt dit voorstel ook voort op de gemeenschappelijke verklaring over een nieuwe Europese consensus inzake ontwikkeling
                  10
                uit 2017, die onderdeel was van het antwoord van de EU op de Agenda 2030 van de VN en de bijbehorende SDG’s
                  11
               . In de Europese consensus inzake ontwikkeling werd reeds voorgeschreven dat hulp moet worden gecombineerd met andere middelen en dat partnerschappen op maat moeten worden opgebouwd met een breder scala van belanghebbenden. Ook werd de gehechtheid aan

                  beleidscoherentie voor ontwikkeling

                opnieuw bevestigd.

               Daarnaast zorgt dit voorstel ervoor dat de EU zich houdt aan de beginselen en criteria die zijn vastgesteld in de mededeling van de Commissie over de rol van de particuliere sector bij het streven naar inclusieve en duurzame groei
                  12
               .

               ****

               De Commissie heeft de EIB in kennis gesteld van de inhoud van dit voorstel.

               2020/0232 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende de vastlegging van de middelen die afkomstig zijn van gelden die terugvloeien in het kader van de ACS-investeringsfaciliteit van operaties uit hoofde van het 9e, 10e en 11e Europees Ontwikkelingsfonds (EOF), de resterende bedragen van he 10e EOF of van voorgaande EOF’s, en de middelen die zijn vrijgemaakt uit projecten in het kader van het 10e EOF of van voorgaande EOF’s

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

               Gezien het Intern Akkoord tussen de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten van de Europese Unie, in het kader van de Raad bijeen, betreffende de financiering van de steun van de Europese Unie binnen het meerjarig financieel kader voor de periode 2014-2020, overeenkomstig de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst, en betreffende de toewijzing van financiële bijstand ten behoeve van de landen en gebieden overzee waarop de bepalingen van het vierde deel van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie van toepassing zijn
                  13
                (“het Intern Akkoord betreffende het 11e EOF”), en met name artikel 1, lid 3, artikel 4, en artikel 5,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De middelen die afkomstig zijn van gelden die terugvloeien in het kader van de ACS-investeringsfaciliteit van operaties uit hoofde van het 9e, 10e en 11e Europees Ontwikkelingsfonds (“EOF”), kunnen niet na 31 december 2020 worden vastgelegd, tenzij de Raad op voorstel van de Commissie en met eenparigheid van stemmen anders besluit.

               (2)Het is ruim bewezen dat, hoewel de ACS-investeringsfaciliteit in de staten in Afrika, het Caribisch gebied en het gebied van de Stille Oceaan heeft bijgedragen tot het verwezenlijken van de doelstellingen inzake armoedebestrijding, het integreren van deze landen in de wereldeconomie en hun duurzame ontwikkeling, zoals bepaald in de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst, deze bijdrage in dat opzicht niet maximaal is benut. Als de gelden die terugvloeien in het kader van de ACS-investeringsfaciliteit in een nieuw kader en met nieuwe governance worden hergebruikt, kunnen betere resultaten worden behaald op het gebied van ontwikkeling.

               (3)[Op 14 juni 2018 heeft de Commissie een voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking (“NDICI”)
                  14
                aangenomen, waarin wordt voorzien in de oprichting van het Europees Fonds voor duurzame ontwikkeling+ (“EFDO+”) dat wordt ondersteund door een garantie voor extern optreden waarvoor de lidstaten bijdragen kunnen toewijzen die zij kunnen bestemmen voor het opzetten van acties in specifieke regio’s, landen, sectoren of bestaande investeringsvensters.]

               (4)Het Europees Fonds voor duurzame ontwikkeling
                  15
                (“EFDO”) werd als zeer relevant beschouwd voor de investeringsbehoeften van de bestreken regio’s (Sub-Saharaans Afrika en de nabuurschapslanden van de EU), alsook voor de prioriteiten en toezeggingen van de EU.

               (5)In hun gezamenlijke mededeling “Naar een brede strategie met Afrika”
                  16
                roepen de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid de Unie op duurzame groei en werkgelegenheid in het hele Afrikaanse continent te ondersteunen. De Unie wil onder meer in partnerschap met Afrika de investeringsmogelijkheden bevorderen door innovatieve financieringsmechanismen meer ingang te doen vinden.

               (6)In die gezamenlijke mededeling verklaren de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid dat financieringsinstrumenten investeringen met een groot ontwikkelingseffect moeten stimuleren, grotendeels ter ondersteuning van de particuliere sector, op basis van de bij de mededeling van de Commissie “Een sterkere rol voor de particuliere sector bij het streven naar inclusieve en duurzame groei in ontwikkelingslanden”
                  17
                vastgestelde criteria, nl. meetbare impact van ontwikkeling, neutraliteit, gedeeld belang en cofinanciering, demonstratie-effect en aansluiting bij sociale, ecologische en fiscale normen.

               (7)Daarom moet het mogelijk worden gemaakt dat de in dit besluit bedoelde gelden die terugvloeien en kasmiddelen, bijdragen vormen voor het Europees Fonds voor duurzame ontwikkeling+ (EFDO+) en de garantie voor extern optreden (“geoormerkte externe bestemmingsontvangsten”). Die gelden die terugvloeien en die kasmiddelen zullen door het NDICI niet als externe bestemmingsontvangsten worden ontvangen na 31 december 2027. Na die datum zullen de middelen door volgende financieringsmechanismen worden ontvangen tot zij zijn uitgeput.

               (8)De gelden die terugvloeien in het kader van de ACS-investeringsfaciliteit moeten jaarlijks worden overgeheveld in aanvulling op de geografische begrotingslijnen van het NDICI om via het EFDO+ in overeenstemming met de programmeringsdocumenten te worden geïnvesteerd.

               (9)De Commissie zal de investeringen kanaliseren via de Europese Investeringsbank, met als doel het ontwikkelingseffect en de additionaliteit ervan te maximaliseren; zij zal daarbij ook rekening houden met kwesties in verband met schuldhoudbaarheid.

               (10)[Overeenkomstig Verordening (EU) XXX/XXXX van het Europees Parlement en de Raad [tot vaststelling van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking] moeten de middelen in de eerste plaats worden ingezet in het kader van ontwikkelingsinstrumenten met hoge financiële risico’s, met name impactfinanciering, aandelenfondsen en activiteiten in landen met een lager ontwikkelingsniveau. Met de operaties moet worden gestreefd naar maximale ontwikkelingseffecten.]

               (11)Krachtens artikel 152, lid 4, van het akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie
                  18
                moet het aandeel van het Verenigd Koninkrijk in de ACS-investeringsfaciliteit van het EOF uit de achtereenvolgende EOF-perioden worden terugbetaald aan het Verenigd Koninkrijk op het tijdstip dat de investering het einde van haar looptijd bereikt. Tenzij anders wordt overeengekomen, mag het aandeel van het Verenigd Koninkrijk in het kapitaal niet opnieuw worden vastgelegd na het einde van de vastleggingsperiode van het 11e EOF noch overgedragen naar de daaropvolgende perioden.

               (12)De inwerkingtreding en toepassing van dit besluit moeten afhankelijk worden gesteld van de inwerkingtreding van Verordening (EU) XXXX/XXXX van het Europees Parlement en de Raad [tot vaststelling van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking]. Daarom moeten de data van inwerkingtreding en toepassing van dit besluit en van Verordening (EU) XXXX/XXXX van het Europees Parlement en de Raad [tot vaststelling van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking] samenvallen,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               (1)De middelen die afkomstig zijn van gelden die terugvloeien in het kader van de ACS-investeringsfaciliteit voor operaties uit hoofde van het 9e, 10e en 11e EOF, de resterende bedragen van het 10e EOF of van voorgaande EOF’s, en middelen die zijn vrijgemaakt uit projecten in het kader van het 10e EOF of uit voorgaande EOF’s, op datum van .... [datum van inwerkingtreding van dit besluit], vormen bijdragen [voor het Europees Fonds voor duurzame ontwikkeling+ (EFDO+) en de garantie voor extern optreden uit hoofde van artikel 1 van Verordening (EU) XXX/XXX van het Europees Parlement en de Raad [tot vaststelling van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking] met als doel te voorzien in financiering door middel van begrotingsgaranties op grond van artikel 23, lid 1, onder f), en blending op grond van artikel 23, lid 1, onder g), van die verordening].

               (2)Voor de toepassing van dit besluit wordt onder “gelden die terugvloeien” verstaan: inkomsten, met inbegrip van dividenden, kapitaalinbrengen, garantieprovisies en rente op leningen en op bedragen op rekeningen die met het oog op het administreren van contant geld voor rekening van de ACS-investeringsfaciliteit zijn geopend; vergoedingen in schatkistpapier die het resultaat zijn van verrichtingen in het kader van de investeringsfaciliteit, alsook terugbetalingen die het resultaat zijn van verrichtingen in het kader van de investeringsfaciliteit, zoals kapitaalaflossingen, vrijgegeven garanties en de terugbetaling van de hoofdsom van leningen. Middelen die afkomstig zijn van de vrijmaking van gelden die terugvloeien, worden ook beschouwd als gelden die terugvloeien.

               (3)De gelden die terugvloeien, zijn onderworpen aan de toepasselijke regels en procedures van het EFDO+, als vastgesteld bij Verordening (EU) XXXX/XXXX van het Europees Parlement en de Raad [tot vaststelling van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking].

               Artikel 2

               De bijdragen worden geoormerkt voor de staten in Afrika, het Caribisch gebied en het gebied van de Stille Oceaan.

               Artikel 3

               Dit besluit treedt in werking op de datum van inwerkingtreding van Verordening (EU) XXXX/XXXX van het Europees Parlement en de Raad [tot vaststelling van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking]. Het is van toepassing met ingang van 1 januari 2021.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Intern Akkoord tussen de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, betreffende de financiering en het beheer van de steun van de Gemeenschap in het kader van het financieel protocol bij de partnerschapsovereenkomst tussen de Staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, ondertekend te Cotonou (Benin) op 23 juni 2000, en de toewijzing van financiële bijstand ten behoeve van de landen en gebieden overzee waarop de bepalingen van het vierde deel van het EG-Verdrag van toepassing zijn (PB L 317 van 15.12.2000, blz. 355).

                     (2)

                        Artikel 76, lid 1, onder d), van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou, voor de tweede maal gewijzigd in 2010, en de bijlagen Ic en II bij de overeenkomst (PB L 317 van 15.12.2000; PB L 287 van 28.10.2005; PB L 287 van 4.11.2010. Het wettelijk kader omvat tevens artikel 1, lid 5, artikel 2, onder d), artikel 4, lid 1, artikel 5, lid 3, artikel 7, lid 1, artikel 9, artikel 11, lid 2, van het Intern Akkoord betreffende het 11e Europees Ontwikkelingsfonds tussen de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten van de Europese Unie, in het kader van de Raad bijeen, betreffende de financiering van de steun van de Europese Unie binnen het meerjarig financieel kader voor 2014-2020, overeenkomstig de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst (PB L 210 van 6.8.2013) en de artikelen 45 tot en met 52 van het financieel reglement van het 11e EOF (Verordening van de Raad (EU) 2018/1877 inzake het financieel reglement van toepassing op het 11e Europees Ontwikkelingsfonds, en tot intrekking van Verordening (EU) 2015/323 (PB L 307 van 3.12.2018, blz. 1)).

                     (3)

                        Onder “gelden die terugvloeien” wordt verstaan: inkomsten (bv. rentebetalingen, dividenden, kapitaalinbrengen, vergoedingen in schatkistpapier, garanties, overige vergoedingen en provisies en opbrengsten van de wederinkoop of verkoop van een deelneming in de ACS-investeringsfaciliteit), terugbetalingen (bv. de afgifte van gefinancierde garanties in het kader van de ACS-investeringsfaciliteit, kapitaalaflossingen, terugbetaling van de hoofdsom van leningen), of kasmiddelen met ingang van 1 januari 2021, die het resultaat zijn van verrichtingen in het kader van de ACS-investeringsfaciliteit. Voor alle duidelijkheid: ook middelen die afkomstig zijn uit de vrijmaking van gelden die terugvloeien, worden als dergelijke gelden beschouwd.

                     (4)

                        Voorstel voor een Verordening van de Raad tot vaststelling van een herstelinstrument voor de Europese Unie ter ondersteuning van het herstel in de nasleep van de COVID-19-pandemie, COM(2020) 441 final van 28.5.2020.

                     (5)

                        Het Europees Fonds voor duurzame ontwikkeling+ (EFDO+) is opgezet op grond van de Verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking, als bedoeld in het voorstel van de Commissie voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking, COM(2018) 460 final.

                     (6)

                        Eindevaluatie van de ACS-investeringsfaciliteit, eindverslag, Aide à la Décision Economique (ADE), maart 2020.

                     (7)

                        Mandaat van de EIB voor externe leningen 2007-2013 – “Mid-term review and recommendations of the Steering Committee of Wise Persons”, februari 2010, ook bekend als het verslag-Camdessus.

                     (8)

                        Evaluatie van blending, eindverslag, december 2016.

                     (9)

                        Verslag van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de uitvoering van het Europees Fonds voor duurzame ontwikkeling, COM(2020) 224 final, juni 2020.

                     (10)

                        De nieuwe Europese consensus inzake ontwikkeling, “Onze wereld, onze waardigheid, onze toekomst” – Gemeenschappelijke verklaring van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, het Europees Parlement en de Europese Commissie, 2017 (PB C 210 van 30.6.2017).

                     (11)

                        VN-resolutie: Transforming our World: The 2030 Agenda for Sustainable Development, 2015.

                     (12)

                        COM(2014) 263 final.

                     (13)

                        PB L 210 van 6.8.2013, blz. 1.

                     (14)

                        COM(2018) 460 final.

                     (15)

                        Verordening (EU) 2017/1601 van het Europees Parlement en de Raad van 26 september 2017 tot instelling van het Europees Fonds voor duurzame ontwikkeling (EFDO), de EFDO-garantie en het EFDO-garantiefonds (PB L 249 van 27.9.2017, blz. 1).

                     (16)

                        JOIN(2020) 4 final.

                     (17)

                        COM(2014) 263 final.

                     (18)

                        PB L 29 van 31.1.2020, blz. 7.