               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 11.9.2019
            COM(2019) 620 final
            2019/0188(COD)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
            tot wijziging van Besluit nr. 573/2014/EU betreffende nauwere samenwerking tussen openbare diensten voor arbeidsvoorziening (ODA’s)
            (Voor de EER relevante tekst)
            {SWD(2019) 319 final} - {SWD(2019) 1350 final}

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               •Motivering en doel van het voorstel

               Openbare diensten voor arbeidsvoorziening (ODA’s) spelen de belangrijkste rol in de uitvoering van het werkgelegenheidsbeleid voor een vlottere integratie van werkzoekenden op de arbeidsmarkt. Hoewel hun structuur van land tot land verschilt, verstrekken alle ODA’s informatie en diensten voor arbeidsbemiddeling en actieve ondersteuning op lokaal, nationaal en Europees niveau. Zo helpen zij vraag en aanbod op de arbeidsmarkt op elkaar af te stemmen. ODA’s zijn ook de belangrijkste uitvoerders van het activeringsbeleid in de lidstaten en spelen een grote rol bij het faciliteren van integratie en succesvolle overgangen op de arbeidsmarkt. De kwaliteit van hun diensten heeft directe gevolgen voor de impact van het werkgelegenheidsbeleid in de maatschappij. Openbare diensten voor arbeidsvoorziening zijn dan ook belangrijke actoren bij de bestrijding van werkloosheid in Europa en bij het waarborgen van de succesvolle uitvoering van beleidsinitiatieven van de EU op dat gebied.

               De samenwerking tussen de ODA’s op Europees niveau ging van start in 1997, toen de Commissie een informele adviesgroep van hoofden van de ODA’s (het Europees netwerk van hoofden van de ODA’s (HoPES)) heeft opgericht. Het doel was samenwerking, uitwisseling en wederzijds leren tussen de aangesloten organisaties te bevorderen en feedback te krijgen over beleidsinitiatieven op het gebied van werkgelegenheid.

               Daarop voortbouwend heeft de Commissie in 2013 voorgesteld deze samenwerking te formaliseren om innovatie, benchmarking en wederzijds leren op Europees niveau te ondersteunen. In 2014 werd bij Besluit nr. 573/2014/EU van het Europees Parlement en de Raad betreffende nauwere samenwerking tussen openbare diensten voor arbeidsvoorziening (ODA's) het Europees netwerk van openbare diensten voor arbeidsvoorziening (“het netwerk”) opgericht voor de periode tot en met 31 december 2020.

               Het doel van dit voorstel is de capaciteit, de effectiviteit en de doeltreffendheid van de ODA’s te blijven versterken door een platform te bieden om hun prestaties op Europees niveau te vergelijken, goede praktijken in kaart te brengen en een systeem van wederzijds leren te ontwikkelen. Het moet bovendien de ODA's meer mogelijkheden bieden om bij te dragen aan de ontwikkeling van innovatief, empirisch onderbouwd beleid.

               Het netwerk moet ervoor zorgen dat het een aanvulling vormt en geen doublure of vervanging wordt van de acties die zijn ondernomen als onderdeel van de Europese werkgelegenheidsstrategie in de zin van titel IX van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) en met name die van het Comité voor de werkgelegenheid (EMCO) en zijn instrumenten zoals het gezamenlijk evaluatiekader en het wederzijds leerprogramma. Bovendien moet de Commissie, om synergieën te bevorderen, erop blijven toezien dat het secretariaat van het netwerk nauw samenwerkt met het secretariaat van het EMCO.

               Er is een evaluatie uitgevoerd om licht te werpen op de stand van de uitvoering van het vorige besluit en op de daarmee verband houdende uitdagingen en mogelijkheden voor de voortzetting van het netwerk na 31 december 2020. Uit de evaluatie blijkt dat het besluit met succes is uitgevoerd. Met name het benchlearninginitiatief
                  1
                is een geslaagd voorbeeld van een gedeeld instrument van de EU ter bevordering van vergelijkbaarheid, leren en maturiteit bij de ODA’s in de EU. Voorts luidt de conclusie dat het netwerk de doelstellingen van het besluit op doeltreffende wijze heeft verwezenlijkt.

                  Het doel van het voorstel tot wijziging van Besluit nr. 573/2014/EU is daarom voort te bouwen op de positieve verwezenlijkingen van het netwerk die in de resultaten van die evaluatie
                     2
                   zijn aangetoond. Tegelijkertijd wil het voorstel tegemoetkomen aan de bij de belanghebbenden levende behoefte aan en de krachtige steun voor de voortzetting van deze waardevolle samenwerking na 2020. Het doel is de looptijd van het netwerk tot en met 31 december 2027 te verlengen.

               •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

               Het netwerk wordt opgericht om de samenwerking tussen de lidstaten aan te moedigen en hun acties op het gebied van werkgelegenheid te ondersteunen, met artikel 149 VWEU als rechtsgrondslag. Het netwerk maakt deel uit van het beleidskader voor werkgelegenheid van de EU dat wordt ontwikkeld om te kunnen reageren op nieuwe prioriteiten en veranderingen op de arbeidsmarkt. Overeenkomstig artikel 148, lid 4, van het Verdrag heeft de Raad bij Besluit 2010/707/EU-richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten vastgesteld die zijn geactualiseerd (Besluit (EU) 2018/1215 van de Raad van 16 juli 2018) en zijn gehandhaafd voor het jaar 2019.

               Samen met de richtsnoeren voor het economisch beleid sturen de werkgelegenheidsrichtsnoeren de lidstaten bij het vaststellen van hun nationale hervormingsprogramma’s en het doorvoeren van hervormingen. In richtsnoer 7 wordt benadrukt dat “de lidstaten moeten streven naar doeltreffendere en efficiëntere openbare diensten voor arbeidsvoorziening die werkzoekenden ondersteunen met tijdige bijstand op maat, de vraag op de arbeidsmarkt ondersteunen en resultaatgericht beheer uitvoeren”. De geïntegreerde richtsnoeren vormen de basis voor landspecifieke aanbevelingen die de Raad in het kader van het Europees Semester aan de lidstaten richt. De afgelopen jaren werden daarin specifieke aanbevelingen opgenomen voor de werking en de capaciteit van ODA’s en over de doeltreffendheid van het arbeidsmarktbeleid in de lidstaten. Dit omvat de behoefte aan meer gepersonaliseerde diensten op maat voor werklozen, een uitgebreider systeem voor het meten van prestaties, een betere afstemming en betere prioritering, en betere coördinatie tussen centrale en regionale overheden.

               Actieve ondersteuning bij het vinden van werk is ook een van de prioriteiten van de Europese pijler van sociale rechten
                  3
                (beginsel 4). De prioriteit in verband met gerichte steun voor degenen die hulp nodig hebben om toegang tot de arbeidsmarkt te krijgen, bijvoorbeeld via de ODA’s, wordt versterkt. Een voorbeeld hiervan is de grotere nadruk op de rol van de ODA’s bij het bereiken van de niet-actieve bevolking.

               Een van de doelstellingen van het netwerk is bij te dragen tot de uitvoering van de beleidsinitiatieven van de EU op het gebied van de werkgelegenheid, zoals de aanbeveling van de Raad van 22 april 2013 tot invoering van een jongerengarantie en de aanbeveling van de Raad van 15 februari 2016 betreffende de integratie van langdurig werklozen op de arbeidsmarkt, waarin de ODA’s een sleutelrol spelen. Voorts moet het netwerk de uitvoering ondersteunen van EU-initiatieven die gericht zijn op een betere afstemming van vaardigheden, waardig en duurzaam werk, meer vrijwillige arbeidsmobiliteit en het vergemakkelijken van de overgang van onderwijs en opleiding naar werk.

               De activiteiten van het netwerk vallen onder de taakgebieden van de ODA’s, vullen initiatieven van andere belanghebbenden aan en dragen bij aan de algemene inspanningen op dit beleidsgebied. Uit de evaluatie van het netwerk komt die complementariteit naar voren, evenals het feit dat de initiatieven van het netwerk andere initiatieven niet hebben vervangen.

               Eures
                  4
               , de Europese vacaturesite, en het netwerk hebben bepaalde elkaar aanvullende doelstellingen in verband met het verbeteren van de werking van de arbeidsmarkt. Het netwerk streeft naar samenwerking tussen de ODA’s om de prestaties van de ODA’s te verbeteren en draagt bij tot de uitvoering van beleidsinitiatieven op het gebied van werkgelegenheid, terwijl Eures gericht is op het bundelen van vacatures en sollicitaties en het aanbieden van mobiliteitsdiensten om het vrije verkeer van werknemers en de verdere integratie van de arbeidsmarkten te vergemakkelijken.

                  Ten slotte zal de Europese Arbeidsautoriteit (ELA), het nieuwe EU-orgaan ter ondersteuning van de lidstaten bij de handhaving van de regels op het gebied van arbeidsmobiliteit
                     5
                  , de toegang van personen en werkgevers tot informatie over hun rechten en plichten en tot diensten op dat gebied, onder meer via één digitale toegangspoort, vergemakkelijken. De ELA zal ook bemiddelen bij grensoverschrijdende geschillen tussen nationale autoriteiten. Het netwerk en de ELA hebben dus verschillende doelstellingen die elkaar aanvullen om de werking van de Europese arbeidsmarkt te verbeteren.

               •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

               De Europa 2020-strategie is de EU-agenda voor groei en banen voor het huidige decennium. Uit de evaluatie van Besluit nr. 573/2014/EU is over het algemeen gebleken dat het besluit en het EU-beleidskader in hoge mate samenhangen. Synergieën kunnen worden verbeterd, bijvoorbeeld via samenwerking met andere belanghebbenden op de arbeidsmarkt, waaronder andere diensten voor arbeidsvoorziening, en, in voorkomend geval, EU-agentschappen op het gebied van werkgelegenheid, sociaal beleid en onderwijs en opleiding, sociale partners, organisaties die werklozen en kwetsbare groepen vertegenwoordigen, op werkgelegenheidsgebied actieve niet-gouvernementele organisaties, regionale en lokale instanties. Geen van de belanghebbenden heeft echter dubbel werk opgemerkt.

                  De EU speelt een belangrijke rol bij het vormgeven en uitvoeren van de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling van de Verenigde Naties en de bijbehorende duurzameontwikkelingsdoelstellingen (SDG’s)
                     6
                  . Het netwerk draagt bij tot de bevordering van duurzame en inclusieve economische groei, volledige en productieve werkgelegenheid en waardig werk voor iedereen (SDG 8)
                     7
                  .

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

               De rechtsgrondslag van het voorstel blijft dezelfde als voor Besluit nr. 573/2014/EU.

               Het recht om te handelen vloeit voort uit artikel 149 VWEU, waarin staat dat “[h]et Europees Parlement en de Raad […] stimuleringsmaatregelen [kunnen] aannemen die erop gericht zijn de samenwerking tussen de lidstaten aan te moedigen en hun werkgelegenheidsbeleid te ondersteunen door middel van initiatieven ter ontwikkeling van de uitwisseling van informatie en optimale praktijken, verstrekking van vergelijkende analyses en advies, alsmede bevordering van innoverende benaderingswijzen en evaluatie van ervaringen, in het bijzonder door gebruik te maken van proefprojecten.”.

               •Subsidiariteit (bij niet-exclusieve bevoegdheid)

               Het voorstel is in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel, aangezien het tot doel heeft de lidstaten te ondersteunen bij de modernisering van hun ODA’s om de algemene werkgelegenheidsdoelstellingen van de EU te bereiken.

                  Momenteel is er geen informatie over de manier waarop de samenwerking tussen de ODA’s kan worden georganiseerd in het geval dat Besluit nr. 573/2014/EU niet zou worden verlengd. Hoewel sommige aspecten van de samenwerking waarschijnlijk zonder netwerk zouden verdergaan, zijn de formele rol die door het besluit wordt ondersteund en de technische en financiële steun van de Commissie voor de belanghebbenden van cruciaal belang. De samenwerking tussen de ODA’s zou dus waarschijnlijk minder doeltreffend en systematisch zijn als het besluit niet wordt verlengd.

               •Evenredigheid

               Het voorstel is in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel, aangezien het wordt voorgesteld in de vorm van een stimuleringsmaatregel voor de ODA’s en de duur ervan beperkt is tot en met 2027.

                  Hoewel de lidstaten verantwoordelijk blijven voor het organiseren, bemensen en exploiteren van ODA’s, wordt met dit voorstel de looptijd van het netwerk verlengd dat een platform biedt voor het vergelijken van prestaties op Europees niveau, het identificeren van goede praktijken en het stimuleren van wederzijds leren ter versterking van de capaciteit en de doeltreffendheid van de diensten. De ervaring heeft geleerd dat de ODA’s uit zichzelf niet voldoende inspanningen leveren voor wederzijds leren en benchmarking-activiteiten en het daardoor moeilijk maken om slechte prestaties van de ODA’s op nationaal niveau en de daaruit voortvloeiende potentiële structurele problemen op de arbeidsmarkt vroegtijdig op te sporen.

               •Keuze van het instrument

                  Het gekozen instrument is een besluit zoals het oorspronkelijke instrument dat wordt gewijzigd.
                     Besluit nr. 573/2014/EU betreffende nauwere samenwerking tussen ODA’s is een stimuleringsmaatregel in de zin van artikel 149. Gezien de aard van deze stimuleringsmaatregel blijft de keuze voor een besluit als rechtsinstrument de meest geschikte.

               3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

               •Evaluatie van bestaande wetgeving en controle van de resultaatgerichtheid ervan

               De uitvoering van Besluit nr. 573/2014/EU werd geëvalueerd
                  8
                om de stand van zaken en de mate van uitvoering te beoordelen en duidelijkheid en informatie te verschaffen over mogelijke toekomstige samenwerking tussen de Europese ODA’s na 2020. Deze evaluatie was niet verplicht uit hoofde van Besluit nr. 573/2014/EU, maar is ondernomen om te zorgen voor goed bestuur in overeenstemming met het beginsel “eerst evalueren”
                  9
               , om rekening te houden met de uit het eerdere optreden van de EU getrokken lessen. In de evaluatie is nagegaan of het netwerk aan zijn wettelijke verplichtingen heeft voldaan en zijn doelstellingen heeft bereikt. De evaluatie bestrijkt de vijf criteria van de “betere regelgeving”, namelijk relevantie, doeltreffendheid, efficiëntie, samenhang en EU-meerwaarde.

               Het besluit blijft uiterst relevant voor de ODA’s. De doelstellingen en initiatieven van het netwerk, zoals uiteengezet in de artikelen 3 en 4 van het besluit, omvatten de belangrijkste taakgebieden van de ODA’s en bieden een robuust kader voor het beleid en de concrete activiteiten van het netwerk. Door een breed kader voor de activiteiten van het netwerk te bieden, maken de doelstellingen het mogelijk flexibel actieprioriteiten te stellen afhankelijk van de ontwikkelingen op de arbeidsmarkt.

               Uit de evaluatie blijkt dat het netwerk zijn doelstellingen en initiatieven op doeltreffende wijze heeft verwezenlijkt. Het netwerk heeft aangetoond dat het een doeltreffend middel is om de nationale ODA’s te ondersteunen bij de individuele uitdagingen waarmee zij worden geconfronteerd en om de Europese samenwerking te bevorderen.  In het bijzonder het benchlearninginitiatief (waarbij benchmarking en wederzijds leren worden gecombineerd) dient als een geslaagd voorbeeld van een gedeeld instrument van de EU ter bevordering van vergelijkbaarheid, leren en maturiteit bij de ODA’s. Zij hebben gebruikgemaakt van de resultaten van de benchlearningbeoordelingen en hebben daardoor als organisaties aan maturiteit gewonnen. De doeltreffendheid kan vooral worden toegeschreven aan het benchlearninginitiatief, alsook aan kennisdeling via evenementen rond wederzijds leren, verslagen en beste praktijken van de ODA’s.

               Sommige activiteiten van het netwerk zijn moeilijk te meten en vier jaar is een korte periode om meerwaarde (zoals veranderingen in de organisatiecultuur) te realiseren en zichtbaar te maken. Uit de bereidheid van de ODA’s om deel te nemen aan evenementen rond benchlearning en wederzijds leren en uit de positieve feedback van de ODA’s blijkt dat de resultaten van het netwerk zeer efficiënt zijn en door alle leden van het netwerk worden gewaardeerd. In het algemeen hebben minder geavanceerde ODA’s meer voordeel gehaald uit hun deelname aan het netwerk in termen van vooruitgang in hun prestaties, maar ook de geavanceerde ODA’s hebben vooruitgang geboekt. Als potentieel om de efficiëntie verder te verbeteren, komen uit de evaluatie enkele gebieden naar voren, zoals aandacht voor kleinere en meer gerichte leerevenementen en het potentieel voor verder gebruik van digitale oplossingen.

               De evaluatie toont een hoge mate van samenhang aan tussen
                  Besluit nr. 573/2014/EU en het EU-beleidskader. Het netwerk heeft het meest bijgedragen aan de beleidsinitiatieven van de EU met betrekking tot de uitvoering van de jongerengarantie en de integratie van langdurig werklozen op de arbeidsmarkt. Het netwerk heeft blijk gegeven van flexibiliteit om zich te richten op nieuwe onderwerpen, zoals de integratie van migranten en vluchtelingen, het voorkomen van werkloosheid en de aanpak van vaardigheidstekorten. Deze resultaten hebben ook duidelijk bijgedragen aan een betere analyse van de economische/werkgelegenheidsprestaties van de lidstaten in het kader van het Europees Semester.

                  Daarnaast ondersteunt het netwerk nationale ODA’s bij de uitvoering van de aan de lidstaten gerichte landspecifieke aanbevelingen over actief arbeidsmarktbeleid (AAMB) en ODA-kwesties in het kader van het Europees Semester. Als belangrijke actoren bij de uitvoering van het Europees Sociaal Fonds spelen de ODA’s ook een actieve rol in de ontwikkeling van een alomvattend beleidskader voor AAMB in hun respectieve lidstaten en dragen zo bij tot de effectieve en efficiënte besteding van EU-middelen.

               Een toegevoegde waarde van het ODA-netwerk is dat het een gestructureerd kader biedt voor de beoordeling van de prestaties en de capaciteit van de ODA’s en voor het vergemakkelijken van vergelijkingen, intercollegiaal leren en verbeteringen.  Uit de evaluatie blijken meerdere andere resultaten van het besluit, die niet werden bereikt voor het netwerk in 2014 werd opgericht en die niet zouden zijn bereikt door vrijwillige samenwerking tussen nationale ODA’s. Enkele belangrijke verwezenlijkingen zijn meer eigen verantwoordelijkheid, het aanbieden van individueel leren en collectief wederzijds leren voor ODA’s, het zorgen voor een collectieve stem en een formeel platform voor beleidsvorming op EU-niveau en bijdragen aan de EU 2020-doelstellingen. Uit de evaluatie blijkt ook dat financiële, organisatorische en deskundige ondersteuning op EU-niveau essentieel is om de permanente deelname van alle ODA’s te waarborgen.

               •Raadpleging van belanghebbenden

               Om ervoor te zorgen dat de standpunten van geïnteresseerde belanghebbenden goed tot uiting komen in de evaluatie, werd een breed scala aan belanghebbenden bij de raadpleging betrokken. Beoogde belanghebbenden waren onder meer vertegenwoordigers van de 32 ODA’s die betrokken zijn bij het netwerk
                  10
               , relevante organisaties en organen op EU-niveau (bv. het EMCO, particuliere diensten voor arbeidsvoorziening en uitzendbureaus op EU-niveau en het Europese beleidsnetwerk inzake levenslange begeleiding), relevante internationale organisaties (bv. de IAO, de OESO, de Wereldbank en WAPES) alsook het ODA-secretariaat, contractanten, vroegere leden van het ODA-netwerk en personen die voor 2014 betrokken waren bij de samenwerking tussen ODA’s. Er werd met de Adviseurs voor Europese Zaken van de ODA’s een workshop over de evaluatie georganiseerd. Daarnaast stond een openbare raadpleging op het internet open voor alle belanghebbende partijen en het publiek.

                  De bevindingen zijn consistent voor de verschillende soorten belanghebbenden. Er bestaan enkele verschillen met betrekking tot de beoordeling van de doeltreffendheid van de verschillende netwerkactiviteiten of de mate waarin deze aan de verwezenlijking van elke doelstelling bijdragen. De meeste belanghebbenden meldden bijvoorbeeld dat er enige samenwerking is tussen het netwerk en andere relevante belanghebbenden op de arbeidsmarkt (zoals bepaald in artikel 5 van Besluit nr. 573/2014/EU), maar dat er in de toekomst ruimte is voor verbetering door sterkere relaties met partners op nationaal en EU-niveau te ontwikkelen. De feedback van de belanghebbenden levert een belangrijke bijdrage voor de toekomstige prioriteiten van het netwerk in overeenstemming met Besluit nr. 573/2014/EU.

               •Bijeenbrengen en gebruik van expertise

                  Om het verzamelen van gegevens, standpunten en meningen van de belanghebbenden en het analytische gedeelte van de evaluatie te ondersteunen, is een extern onderzoek aan een contractant uitbesteed
                     11
                  .

               •Effectbeoordeling

                  De verlenging van Besluit nr. 573/2014/EU houdt in dat het bestaande kader en de bestaande initiatieven worden voortgezet. Dit voorstel is beperkt tot de verlenging van de looptijd van het netwerk in artikel 1 en enkele technische aanpassingen. Het voorstel gaat vergezeld van de bovengenoemde evaluatie. Dit routinematige voorstel is een niet-belangrijk initiatief in het kader van de “betere regelgeving”.

                  Er werd geen afzonderlijke effectbeoordeling uitgevoerd omdat:

               –uit de evaluatie blijkt dat het ODA-besluit goed werkt en er geen wezenlijke wijzigingen van het bestaande beleid worden voorgesteld;

               –de bevindingen van de evaluatie de verlenging van het ODA-besluit ondersteunen;

               –de evaluatie (in combinatie met de oproep van de nationale ODA’s en het bestuur van het netwerk) al voldoende bewijs levert voor het feit dat het niet verlengen negatieve gevolgen zou hebben;

               –het voorgestelde initiatief logisch voortvloeit uit en in overeenstemming is met de bevindingen van de evaluatie.

               •Grondrechten

                  Besluit nr. 573/2014/EU eerbiedigt de grondrechten en neemt de in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie erkende beginselen in acht. In het bijzonder beoogt het besluit te bewerkstelligen dat het recht op toegang tot gratis arbeidsbemiddeling volledig gerespecteerd wordt en de toepassing te bevorderen van artikel 29 van het Handvest. Dit voorstel brengt geen wijzigingen met zich mee.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

               Het voorstel vereist geen extra middelen noch personele middelen uit de EU-begroting.

                  De financiële steun voor het Uniebrede netwerk van openbare diensten voor arbeidsvoorziening is reeds opgenomen in het voorstel voor de ESF+-verordening voor 2021-2027 in het kader van het EaSI-onderdeel van de voorgestelde begroting
                     12
                  . De overeenkomstige uitgaven zijn uitsluitend een verlenging van de steun aan het netwerk die reeds in het kader van de huidige programmeringsperiode 2014-2020 was toegekend.

               5.OVERIGE ELEMENTEN

               •Uitvoeringsplanning en regelingen betreffende controle, evaluatie en rapportage

               De jaarverslagen van het netwerk worden toegezonden aan het Europees Parlement en de Raad en worden bekendgemaakt.

                  Een evaluatie van de toepassing van het voorstel wordt tegen september 2026 ingediend bij het Europees Parlement, de Raad, het Europees en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s.

               2019/0188 (COD)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

               tot wijziging van Besluit nr. 573/2014/EU betreffende nauwere samenwerking
                  tussen openbare diensten voor arbeidsvoorziening (ODA’s)

               (Voor de EER relevante tekst)

               HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 149,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,

               Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité
                  13
               ,

               Gezien het advies van het Comité van de Regio's
                  14
               ,

               Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Bij Besluit nr. 573/2014/EU van het Europees Parlement en de Raad
                  15
                is het Europees netwerk van openbare diensten voor arbeidsvoorziening (“het netwerk”) opgericht voor de periode van 17 juni 2014 tot en met 31 december 2020.

               (2)Het doel van het netwerk is de capaciteit, de effectiviteit en de doeltreffendheid van de openbare diensten voor arbeidsvoorziening (ODA’s) te versterken door een platform te bieden om hun prestaties op Europees niveau te vergelijken, goede praktijken in kaart te brengen en een systeem van wederzijds leren op te zetten. Het moet bovendien de ODA's meer mogelijkheden bieden om bij te dragen aan de ontwikkeling van innovatief, empirisch onderbouwd beleid dat aansluit op relevante beleidsinitiatieven van de Unie.

               (3)Het netwerk is van cruciaal belang geweest voor het aanmoedigen van verdere samenwerking tussen de lidstaten op de taakgebieden van de ODA’s en heeft bijgedragen aan de modernisering en versterking van de ODA’s. Uit een evaluatie van de stand van de uitvoering van Besluit nr. 573/2014/EU
                  16
                blijkt dat het netwerk een positief effect heeft gehad alsook welke lessen zijn getrokken uit de verschillende activiteiten en ervaringen.

               (4)Om te profiteren van de tot dusver bereikte resultaten en om de samenwerking tussen de ODA’s verder te bevorderen, moet de looptijd van het netwerk worden verlengd tot en met 31 december 2027.

               (5)De voortzetting van het netwerk moet de uitvoering van de Europese pijler van sociale rechten, waarvan één van de beginselen “actieve ondersteuning bij het vinden van werk” is, ondersteunen. Zij moet ook bijdragen tot duurzameontwikkelingsdoelstelling 8 van de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling van de Verenigde Naties door duurzame en inclusieve economische groei, werkgelegenheid en waardig werk voor iedereen te bevorderen.

               (6)Het netwerk moet samenwerking en contacten met andere belanghebbenden op de arbeidsmarkt blijven organiseren om synergieën tussen hen te bevorderen, in het bijzonder samenwerking met de agentschappen van de Unie op het gebied van werkgelegenheid, sociaal beleid, onderwijs en opleiding, om te zorgen voor een consistent beleidskader.

               (7)Financiële steun van de Unie voor het netwerk moet beschikbaar worden gesteld overeenkomstig het meerjarig financieel kader voor 2021-2027.

               (8)Besluit nr. 573/2014/EU moet daarom dienovereeenkomstig worden gewijzigd.

               (9)Om een naadloze voortzetting van de activiteiten van het netwerk te waarborgen, moet dit besluit van toepassing zijn met ingang van 1 januari 2021.

               HEBBEN HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Besluit nr. 573/2014/EU wordt als volgt gewijzigd:

               1)in artikel 1 wordt de eerste alinea vervangen door:

               “Er wordt een Uniebreed netwerk van openbare diensten voor arbeidsvoorziening (ODA's) opgericht voor de periode tot en met 31 december 2027.”;

               2)in artikel 3 wordt de aanhef vervangen door:

               “Het doel van dit besluit is, via het netwerk de samenwerking inzake werkgelegenheid tussen de lidstaten op de taakgebieden van de ODA's te bevorderen, om bij te dragen aan de uitvoering van het werkgelegenheidsbeleid van de Unie. Dit zal ook de Europese pijler van sociale rechten en de duurzameontwikkelingsdoelstellingen van de Verenigde Naties helpen verwezenlijken en ondersteuning verlenen voor:”;

               3)in artikel 4, lid 1, wordt punt c) vervangen door:

               “c) bijdragen aan de modernisering en versterking van de ODA's op de belangrijkste gebieden, conform het werkgelegenheidsbeleid van de Unie, de Europese pijler van sociale rechten en de duurzameontwikkelingsdoelstellingen;”;

               4)artikel 5 wordt vervangen door:

                     “Samenwerking

               Het netwerk ontwikkelt de samenwerking met belanghebbenden op de arbeidsmarkt, waaronder andere diensten voor arbeidsvoorziening, en, in voorkomend geval, EU-agentschappen op het gebied van werkgelegenheid, sociaal beleid en onderwijs en opleiding, sociale partners, organisaties die werklozen en kwetsbare groepen vertegenwoordigen, op werkgelegenheidsgebied actieve niet-gouvernementele organisaties en regionale en lokale instanties, door hen te betrekken bij relevante activiteiten en bijeenkomsten van het netwerk en door de onderlinge uitwisseling van informatie en gegevens.”;

               5)artikel 7 wordt vervangen door:

               “Financiële ondersteuning

               De algemene middelen voor de uitvoering van dit besluit worden voor zover nodig beschikbaar gesteld overeenkomstig het volgende meerjarig financieel kader voor 2021-2027, waarvan de jaarlijkse kredieten door het Europees Parlement en door de Raad worden goedgekeurd binnen de grenzen van het financieel kader.”;

               6)in artikel 9 wordt lid 2 vervangen door:

               “De in artikel 8 bedoelde bevoegdheidsdelegatie wordt aan de Commissie toegekend tot en met 31 december 2027.”;

               7)artikel 10 wordt vervangen door:

               “Evaluatie

               Uiterlijk in september 2026 dient de Commissie bij het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's een evaluatie in van de toepassing van dit besluit.”.

               Artikel 2

               Dit besluit treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

               Het is van toepassing met ingang van 1 januari 2021.

               Gedaan te Brussel,

                  Voor het Europees Parlement
                        Voor de Raad

                  De voorzitter
                        De voorzitter

                     (1)

                  https://ec.europa.eu/social/BlobServlet?docId=20613&langId=en
                  ; zie bladzijde 1

                     (2)

                        Werkdocument van de diensten van de Commissie SWD (2019) 1350.

                     (3)

                        https://ec.europa.eu/commission/sites/beta-political/files/social-summit-european-pillar-social-rights-booklet_nl.pdf

                     (4)

                     http://data.europa.eu/eli/reg/2016/589/oj

                     (5)

                  https://ela.europa.eu/

                     (6)

                        https://ec.europa.eu/europeaid/sites/devco/files/european-consensus-on-development-final-20170626_en.pdf

                     (7)

                     https://sustainabledevelopment.un.org/topics/sustainabledevelopmentgoals

                     (8)

                  https://publications.europa.eu/nl/home

                     (9)

                  https://ec.europa.eu/info/law/law-making-process/planning-and-proposing-law/better-regulation-why-and-how_nl

                     (10)

                        Het ODA-netwerk omvat ODA’s uit alle 28 lidstaten van de EU, IJsland en Noorwegen (in totaal 30 landen). Aangezien er echter drie ODA’s uit België deelnemen, bedraagt het totale aantal ODA’s dat aan het netwerk deelneemt 32.

                     (11)

                  https://publications.europa.eu/nl/home

                     (12)

                        COM(2018)382 final

                     (13)

                        PB C […] van […], blz. […].

                     (14)

                        PB C […] van […], blz. […].

                     (15)

                  Besluit nr. 573/2014/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende nauwere samenwerking tussen openbare diensten voor arbeidsvoorziening (ODA's) (PB L 159 van 28.5.2014, blz. 32).

                     (16)

                        Werkdocument van de diensten van de Commissie SWD(2019) 1350


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 12.12.2019
            COM(2019) 624 final
            2019/0274(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het namens de Europese Unie op de drieënzestigste zitting van de Commissie Verdovende Middelen in te nemen standpunt over het opnemen van stoffen in de lijsten die gehecht zijn aan het Enkelvoudig Verdrag inzake verdovende middelen van 1961, zoals gewijzigd bij het Protocol van 1972, en aan het Verdrag inzake psychotrope stoffen van 1971

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel betreft het besluit betreffende het namens de Unie op de 63e zitting van de Commissie Verdovende Middelen in te nemen standpunt over het opnemen van stoffen in de lijsten die gehecht zijn aan het Enkelvoudig Verdrag van de Verenigde Naties inzake verdovende middelen van 1961, zoals gewijzigd bij het Protocol van 1972, en aan het Verdrag van de Verenigde Naties inzake psychotrope stoffen van 1971. De 63e zitting van de Commissie Verdovende Middelen zal plaatsvinden van 2 tot en met 6 maart 2020.

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.Enkelvoudig Verdrag van de Verenigde Naties inzake verdovende middelen van 1961, zoals gewijzigd bij het Protocol van 1972, en Verdrag van de Verenigde Naties inzake psychotrope stoffen van 1971

               Het Enkelvoudig Verdrag van de Verenigde Naties (VN) inzake verdovende middelen van 1961
                  1
               , zoals gewijzigd bij het Protocol van 1972, hierna het “Verdrag inzake verdovende middelen” genoemd, is erop gericht drugsmisbruik te bestrijden met gecoördineerde internationale maatregelen. Er zijn twee vormen van interventie en controle, die in combinatie worden toegepast. In de eerste plaats wordt ernaar gestreefd het bezit en het gebruik van, de handel in, en de distributie, de invoer, de uitvoer, de vervaardiging en de productie van verdovende middelen te beperken tot uitsluitend medische en wetenschappelijke doeleinden. In de tweede plaats wordt de drugshandel bestreden door middel van internationale samenwerking om drugshandelaars af te schrikken en te ontmoedigen.

               Bij het Verdrag van de Verenigde Naties inzake psychotrope stoffen van 1971
                  2
               , hierna het “Verdrag inzake psychotrope stoffen” genoemd, is een internationaal controlesysteem voor psychotrope stoffen ingesteld. Het Verdrag inzake psychotrope stoffen is tot stand gekomen naar aanleiding van de vergroting van de omvang en de diversiteit van het drugsgebruik. Het voert controles in op een aantal synthetische drugs op basis van enerzijds hun misbruikpotentieel en anderzijds hun therapeutische waarde.

               Alle EU-lidstaten zijn partij bij de verdragen, maar de Unie is dat niet.

               2.2.Commissie Verdovende Middelen

               De Commissie Verdovende Middelen (Commission on Narcotic Drugs – CND) is een commissie van de Economische en Sociale Raad van de Verenigde Naties (Ecosoc), waarvan de taken en bevoegdheden onder meer in het Verdrag inzake verdovende middelen en het Verdrag inzake psychotrope stoffen zijn vastgelegd. Zij bestaat uit 53 lidstaten van de VN die door de Ecosoc zijn gekozen. In maart 2020 zullen 13 EU-lidstaten stemgerechtigd lid van de CND zijn
                  3
               . De Unie heeft de status van waarnemer in de CND.

               2.3.Voorgenomen handeling van de Commissie Verdovende Middelen

               De CND wijzigt regelmatig de lijst van stoffen die aan deze VN-verdragen zijn gehecht, op basis van aanbevelingen van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), die wordt geadviseerd door haar deskundigencomité inzake drugsafhankelijkheid.

               De WHO heeft op 24 januari 2019 bij de secretaris-generaal van de VN zes aanbevelingen
                  4
                ingediend op basis van de kritische evaluatie van cannabis en cannabisgerelateerde stoffen die is uitgevoerd tijdens de 41e vergadering van het deskundigencomité inzake drugsafhankelijkheid.

               Het is mogelijk dat op de agenda van de 63e zitting van de CND, die van 2 tot en met 6 maart 2020 in Wenen plaatsvindt, een punt zal staan over de aanneming van besluiten betreffende het opnemen van deze stoffen in de lijsten bij de twee VN-verdragen.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               Wijzigingen van de aan beide VN-verdragen gehechte lijsten hebben ten aanzien van alle lidstaten rechtstreekse gevolgen voor het toepassingsgebied van het Unierecht op het gebied van drugscontrole. In artikel 1, punt 1), onder a), van Kaderbesluit 2004/757/JBZ van de Raad van 25 oktober 2004 betreffende de vaststelling van minimumvoorschriften met betrekking tot de bestanddelen van strafbare feiten en met betrekking tot straffen op het gebied van de illegale drugshandel
                  5
               , hierna “het kaderbesluit” genoemd, wordt bepaald dat voor de toepassing van het kaderbesluit onder “drug” de stoffen worden verstaan die onder het Verdrag inzake verdovende middelen of het Verdrag inzake psychotrope stoffen vallen, alsmede alle in de bijlage bij het kaderbesluit opgenomen stoffen. Het kaderbesluit is derhalve van toepassing op de stoffen die zijn opgenomen in de lijsten bij het Verdrag inzake verdovende middelen en het Verdrag inzake psychotrope stoffen. Dat wil zeggen dat elke wijziging van de aan die verdragen gehechte lijsten rechtstreeks gevolgen heeft voor de gemeenschappelijke regels van de Unie en de strekking ervan wijzigt, zoals bedoeld in artikel 3, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU). Dit geldt ongeacht of de betrokken stof al in de hele Unie aan controle was onderworpen.

               Cannabis en cannabisgerelateerde stoffen, die tijdens de 41e vergadering van de deskundigengroep inzake drugsafhankelijkheid kritisch werden geëvalueerd en onderwerp waren van de zes aanbevelingen van de WHO van 24 januari 2019, zijn momenteel internationaal aan controle onderworpen op grond van het Verdrag inzake verdovende middelen of het Verdrag inzake psychotrope stoffen:

               –“cannabis en cannabishars” zijn opgenomen in lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen. “Cannabis en cannabishars” zijn bovendien ook opgenomen in lijst IV bij het Verdrag inzake verdovende middelen, die stoffen bevat die bijzonder gevaarlijk worden geacht;

               –dronabinol (delta-9-tetrahydrocannabinol) is opgenomen in lijst II bij het Verdrag inzake psychotrope stoffen;

               –tetrahydrocannabinol (isomeren van delta-9-tetrahydrocannabinol) is opgenomen in lijst I bij het Verdrag inzake psychotrope stoffen;

               –“extracten en tincturen van cannabis” zijn opgenomen in lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen;

               –“preparaten van cannabidiol” zijn aan controle onderworpen uit hoofde van de vermelding “extracten en tincturen van cannabis” in lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen;

               –“farmaceutische preparaten van cannabis en dronabinol” zijn aan controle onderworpen als cannabispreparaten als bedoeld in lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen of als preparaten met synthetisch delta-9-tetrahydrocannabinol als bedoeld in lijst II bij het Verdrag inzake psychotrope stoffen.

               Het voorstel van de Commissie voor een standpunt van de Unie is gebaseerd op de documenten die beschikbaar waren voor de vergaderingen van het deskundigencomité inzake drugsafhankelijkheid van de WHO en op de antwoorden die tijdens de vierde en de vijfde tussentijdse vergadering van de CND op 24 juni 2019 en 23 september 2019 werden verstrekt door de WHO, het Internationaal Comité van Toezicht op verdovende middelen (INCB) en het Bureau van de Verenigde Naties voor drugs- en misdaadbestrijding (UNODC), binnen hun respectieve mandaat
                  6
               . Het voorstel houdt ook rekening met het overleg met de lidstaten in de Horizontale Groep drugs en met de werkzaamheden van het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving (EWDD) op dit gebied.

               In het voorstel van de Commissie voor een standpunt van de Unie wordt voorgesteld steun te verlenen aan slechts enkele van de aanbevelingen van de WHO, namelijk die welke in overeenstemming zijn met de ontwikkeling van de wetenschappelijke inzichten op het betrokken gebied en niet leiden tot een significante wijziging van de controlemaatregelen ten aanzien van deze stoffen.

               Een aantal van de aanbevelingen wordt daarentegen gekenmerkt door een gebrek aan duidelijkheid over de juridische en praktische implicaties ervan en de gevolgen in termen van nieuwe controlemaatregelen of de afwezigheid daarvan. In het voorstel van de Commissie voor een standpunt van de Unie wordt derhalve voorgesteld bezwaar te maken tegen laatstgenoemde categorie aanbevelingen. Als alternatief pleit het voorstel van de Commissie ervoor dat de EU-lidstaten zich onthouden van stemming over deze aanbevelingen en de WHO om een nadere beoordeling verzoeken.

               Het is noodzakelijk dat de Raad het standpunt van de Unie vaststelt met het oog op de CND-zitting waarop een besluit zal moeten worden genomen over het opnemen van stoffen in de lijsten. Dat standpunt zou, gezien de beperkingen die inherent zijn aan de waarnemersstatus van de Unie, moeten worden uitgedragen door de lidstaten die in maart 2020 lid zullen zijn van de CND en daar gezamenlijk zullen optreden in het belang van de Unie. De Unie is geen partij bij deze verdragen, maar heeft op dit gebied exclusieve bevoegdheid.

               Met het oog hierop dient de Commissie een voorstel in voor een standpunt van de Unie dat op de 63e zitting van de CND namens de Europese Unie moet worden ingenomen door de lidstaten die in maart 2020 lid zullen zijn van de CND, betreffende het opnemen van stoffen aan de lijsten bij het Verdrag inzake verdovende middelen en het Verdrag inzake psychotrope stoffen. Dit is de vierde keer dat de Commissie een dergelijk voorstel voor een standpunt van de Unie indient
                  7
               . De Raad heeft die standpunten van de Unie
                  8
                vastgesteld, waardoor de EU op de vorige CND-vergaderingen met één stem kon spreken over het opnemen van stoffen op de internationale lijsten. De lidstaten die in de CND zitting hebben, stemden namelijk overeenkomstig het vastgestelde standpunt van de Unie in met het opnemen van de betrokken stoffen in de lijsten.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten “tot bepaling van de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst.”

               Artikel 218, lid 9, VWEU is van toepassing ongeacht of de Unie lid is van het betrokken lichaam of partij is bij de betrokken overeenkomst
                  9
               . Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke internationaalrechtelijke bepalingen. Het omvat tevens instrumenten die internationaalrechtelijk niet bindend zijn, maar die een “beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  10
               .

               De CND is “een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam” in de zin van dit artikel, aangezien het om een lichaam gaat dat is ingesteld door de Ecosoc, een orgaan van de Verenigde Naties, en dat specifieke taken heeft gekregen op grond van het Verdrag inzake verdovende middelen en het Verdrag inzake psychotrope stoffen.

               De besluiten van de CND over het opnemen van stoffen in de lijsten zijn “handelingen met rechtsgevolgen” in de zin van artikel 218, lid 9, VWEU. Volgens het Verdrag inzake verdovende middelen en het Verdrag inzake psychotrope stoffen worden de besluiten van de CND automatisch van kracht, tenzij een partij het besluit binnen de voorgeschreven termijn voor een hernieuwd onderzoek aan de Ecosoc heeft voorgelegd
                  11
               . De besluiten van de Ecosoc daarover zijn definitief. De besluiten van de CND over het opnemen van stoffen in de lijsten hebben uit hoofde van het Unierecht ook rechtsgevolgen voor de rechtsorde van de EU, aangezien zij een beslissende invloed kunnen hebben op de inhoud van de EU-wetgeving, te weten Kaderbesluit 2004/757/JBZ van de Raad. Wijzigingen van de lijsten bij de verdragen hebben directe gevolgen voor het toepassingsgebied van dit rechtsinstrument van de EU.

               De beoogde handeling strekt niet tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU te nemen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen.

               De doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling hebben in de eerste plaats betrekking op illegale drugshandel.

               De materiële rechtsgrondslag van het voorgestelde besluit is derhalve artikel 83, lid 1, VWEU, waarin illegale drugshandel vermeld wordt als een van de strafbare feiten met een grensoverschrijdende dimensie waarvoor het Europees Parlement en de Raad minimumvoorschriften betreffende de bepaling van strafbare feiten en sancties kunnen vaststellen.

               4.3.Variabele geometrie

               Overeenkomstig artikel 10, lid 4, van het aan de Verdragen gehechte Protocol (nr. 36) betreffende de overgangsbepalingen heeft het Verenigd Koninkrijk te kennen gegeven dat het de bevoegdheden van de Commissie en van het Hof van Justitie met betrekking tot de handelingen van de Unie op het gebied van de politiële samenwerking en de justitiële samenwerking in strafzaken die voor de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon zijn vastgesteld, niet alle aanvaardt. Als gevolg daarvan is Kaderbesluit 2004/757/JBZ van de Raad met ingang van 1 december 2014 niet langer van toepassing op het Verenigd Koninkrijk
                  12
               .

               Aangezien besluiten van de CND over het opnemen van stoffen in de lijsten geen gevolgen hebben voor de gemeenschappelijke regels op het gebied van illegale drugshandel waardoor het Verenigd Koninkrijk is gebonden, neemt deze lidstaat niet deel aan de vaststelling van het besluit van de Raad tot bepaling van het namens de Unie bij het vaststellen van die besluiten in te nemen standpunt
                  13
               .

               Denemarken is gebonden door Kaderbesluit 2004/757/JBZ van de Raad zoals van toepassing tot en met 21 november 2018, waarvan artikel 1 bepaalt dat onder “drugs” alle stoffen worden verstaan die onder het Verdrag inzake verdovende middelen of het Verdrag inzake psychotrope stoffen vallen.

               Aangezien besluiten van de CND over het opnemen van stoffen in de lijsten gevolgen hebben voor de gemeenschappelijke regels op het gebied van illegale drugshandel waardoor Denemarken is gebonden, neemt deze lidstaat deel aan de vaststelling van het besluit van de Raad tot bepaling van het namens de Unie bij het vaststellen van die besluiten in te nemen standpunt.

               4.4.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorstel is artikel 83, lid 1, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               5.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

               Er zijn geen gevolgen voor de begroting.

               2019/0274 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het namens de Europese Unie op de drieënzestigste zitting van de Commissie Verdovende Middelen in te nemen standpunt over het opnemen van stoffen in de lijsten die gehecht zijn aan het Enkelvoudig Verdrag inzake verdovende middelen van 1961, zoals gewijzigd bij het Protocol van 1972, en aan het Verdrag inzake psychotrope stoffen van 1971

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 83, lid 1, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Het Enkelvoudig Verdrag van de Verenigde Naties (VN) inzake verdovende middelen van 1961, zoals gewijzigd bij het Protocol van 1972
                  14
               , hierna het “Verdrag inzake verdovende middelen” genoemd, is op 8 augustus 1975 in werking getreden.

               (2)Overeenkomstig artikel 3 van het Verdrag inzake verdovende middelen kan de Commissie Verdovende Middelen besluiten bepaalde stoffen toe te voegen aan de lijsten die aan dat Verdrag zijn gehecht. Zij kan de lijsten alleen wijzigen in overeenstemming met de aanbevelingen van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), maar zij kan ook besluiten de door de WHO aanbevolen wijzigingen niet aan te brengen.

               (3)Het VN-Verdrag inzake psychotrope stoffen van 1971, hierna het “Verdrag inzake psychotrope stoffen”
                  15
                genoemd, is op 16 augustus 1976 in werking getreden.

               (4)Overeenkomstig artikel 2 van het Verdrag inzake psychotrope stoffen kan de Commissie Verdovende Middelen op grond van aanbevelingen van de WHO besluiten bepaalde stoffen toe te voegen aan de lijsten die aan dat Verdrag zijn gehecht of, stoffen daarvan af te voeren. Zij beschikt over een ruime discretionaire bevoegdheid om rekening te houden met economische, sociale, juridische, administratieve en andere factoren, maar mag niet naar willekeur handelen.

               (5)Wijzigingen van de aan beide verdragen gehechte lijsten hebben directe gevolgen voor het toepassingsgebied van het Unierecht inzake drugscontrole. Kaderbesluit 2004/757/JBZ van de Raad
                  16
                is van toepassing op de stoffen die in de lijsten bij deze overeenkomsten zijn opgenomen. Iedere wijziging van de aan die verdragen gehechte lijsten heeft dus rechtstreeks gevolgen voor de gemeenschappelijke regels van de Unie en wijzigt de strekking ervan, zoals bedoeld in artikel 3, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie.

               (6)De Commissie Verdovende Middelen zal op haar drieënzestigste zitting, die van 2 tot en met 6 maart 2020 in Wenen zal plaatsvinden, besluiten vaststellen betreffende cannabis en cannabisgerelateerde stoffen die reeds aan controle zijn onderworpen op grond van het Verdrag inzake verdovende middelen of het Verdrag inzake psychotrope stoffen.

               (7)De Unie is geen partij bij de betrokken VN-Verdragen. Zij heeft de status van waarnemer in de Commissie Verdovende Middelen, waarvan in maart 2020 dertien lidstaten stemgerechtigd lid zullen zijn
                  17
               . Daarom is het noodzakelijk dat de Raad de lidstaten machtigt om het standpunt van de Unie over het toevoegen van stoffen aan de lijsten die zijn gehecht aan het Verdrag inzake verdovende middelen en aan het Verdrag inzake psychotrope stoffen uit te dragen, aangezien de besluiten betreffende het toevoegen van nieuwe stoffen aan de lijsten die aan die verdragen zijn gehecht, onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie vallen.

               (8)De WHO heeft betreffende cannabis en cannabisgerelateerde stoffen op 24 januari 2019 zes aanbevelingen ingediend
                  18
                naar aanleiding van de kritische evaluatie die is uitgevoerd tijdens de 41e vergadering van het WHO-deskundigencomité inzake drugsafhankelijkheid, hierna het “WHO-deskundigencomité” genoemd. Deze aanbevelingen zijn niet gericht op het toestaan van recreatief gebruik van cannabis of cannabisgerelateerde stoffen.

               (9)Volgens de beoordeling van het WHO-deskundigencomité is het niet bijzonder waarschijnlijk dat cannabis en cannabishars negatieve effecten hebben die vergelijkbaar zijn met die van de andere stoffen op lijst IV van het Verdrag inzake verdovende middelen. Bovendien hebben cannabispreparaten het therapeutisch potentieel aangetoond voor de behandeling van pijn en andere aandoeningen, zoals epilepsie en spasticiteit bij multiple sclerose.

               (10)De WHO was van mening dat cannabis en cannabishars zouden moeten worden geplaatst op een lijst met een controleniveau dat schade door het gebruik van cannabis voorkomt en tegelijkertijd geen belemmering vormt voor de toegang tot en het onderzoek naar en de ontwikkeling van cannabisgerelateerde preparaten voor medisch gebruik. De WHO heeft dan ook geconcludeerd dat de opname van cannabis en cannabishars in lijst IV niet in overeenstemming is met de criteria voor de opname van een geneesmiddel in lijst IV.

               (11)Deze aanbeveling houdt geen wijziging in van het internationale controleniveau voor cannabis en cannabishars, aangezien deze stoffen ook in lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen zullen worden gehandhaafd. De aanbeveling houdt naar behoren rekening met de wetenschappelijke ontwikkelingen op het gebied sinds cannabis en cannabishars voor het eerst in het Verdrag inzake verdovende middelen werden opgenomen. Het schrappen van cannabis en van cannabishars uit lijst IV van het Verdrag inzake verdovende middelen zou gunstig zijn voor de bevordering van de collectieve kennis van zowel het therapeutische nut als mogelijk daarmee samenhangende schadelijke gevolgen van cannabis.

               (12)Daarom zouden de lidstaten het standpunt moeten innemen dat cannabis en cannabishars moeten worden geschrapt van lijst IV bij het Verdrag inzake verdovende middelen.

               (13)Volgens de beoordeling van het WHO-deskundigencomité hebben delta-9-tetrahydrocannabinol en zijn actieve stereo-isomeer dronabinol, met name in illegaal verkregen vormen met een hoge zuiverheid, een potentieel voor negatieve effecten, afhankelijkheid en misbruik dat ten minste even groot is als dat van cannabis, een stof die in lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen is opgenomen. Een stof die kan leiden tot misbruik en negatieve effecten die vergelijkbaar zijn met die van een stof die reeds in een lijst bij het Verdrag inzake verdovende middelen is opgenomen, zou normaliter op dezelfde lijst als die stof worden geplaatst. Aangezien delta-9-tetrahydrocannabinol kan leiden tot misbruik dat vergelijkbaar is met dat van cannabis en daarmee vergelijkbare negatieve effecten heeft, voldoet het aan de criteria voor opname in lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen.

               (14)Voorts heeft de WHO begrepen dat het opnemen van delta-9-tetrahydrocannabinol in hetzelfde verdrag en in dezelfde lijst als cannabis, d.w.z. lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen, de uitvoering van de controlemaatregelen op grond van de verdragen in de lidstaten aanzienlijk zou vergemakkelijken. De WHO heeft derhalve aanbevolen om delta-9-tetrahydrocannabinol en zijn actieve stereo-isomeer dronabinol op te nemen in lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen, en indien deze aanbeveling wordt aangenomen, te schrappen uit lijst II bij het Verdrag inzake psychotrope stoffen.

               (15)Die aanbeveling leidt niet tot een wijziging van het internationale controleniveau van delta-9-tetrahydrocannabinol en zijn actieve stereo-isomeer dronabinol. Zij kan eveneens de uitvoering van de controlemaatregelen in de lidstaten vergemakkelijken.

               (16)De lidstaten zouden daarom het standpunt moeten innemen dat delta-9-tetrahydrocannabinol en zijn actieve stereo-isomeer dronabinol moeten worden opgenomen in lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen en, indien deze aanbeveling wordt aangenomen, moeten worden geschrapt uit lijst II bij het Verdrag inzake psychotrope stoffen. Als alternatief zou de aanbeveling niet in stemming moeten worden gebracht en zou de WHO om een nadere beoordeling moeten worden verzocht.

               (17)Volgens de beoordeling van het comité van deskundigen van de WHO heeft tetrahydrocannabinol (isomeren van delta-9-tetrahydrocannabinol), dat is opgenomen in lijst I bij het Verdrag inzake psychotrope stoffen, geen misbruikpotentieel en geen negatieve effecten die vergelijkbaar zijn met die van delta-9-tetrahydrocannabinol, maar is het door de chemische gelijkenis van elk van de zes isomeren van delta-9-tetrahydrocannabinol zeer moeilijk om deze zes isomeren met behulp van standaardmethoden voor chemische analyse te onderscheiden van delta-9-tetrahydrocannabinol. Bovendien zou het opnemen van deze zes isomeren in hetzelfde verdrag en dezelfde lijst als delta-9-tetrahydrocannabinol, d.w.z. lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen, de uitvoering van de internationale controle van delta-9-tetrahydrocannabinol vergemakkelijken en de lidstaten helpen bij de uitvoering van de controlemaatregelen op nationaal niveau. De WHO heeft derhalve aanbevolen dat tetrahydrocannabinol (isomeren van delta-9-tetrahydrocannabinol) wordt toegevoegd aan lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen, onder voorbehoud van de goedkeuring door de Commissie Verdovende Middelen (CND) van de aanbeveling om dronabinol en zijn stereo-isomeren (delta-9-tetrahydrocannabinol) aan lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen toe te voegen, en, indien die aanbeveling wordt aangenomen, te schrappen uit lijst I bij het Verdrag inzake psychotrope stoffen.

               (18)Die aanbeveling leidt niet tot een wijziging van het internationale controleniveau van tetrahydrocannabinol (isomeren van delta-9-tetrahydrocannabinol). Zij kan eveneens de uitvoering van de controlemaatregelen in de lidstaten vergemakkelijken.

               (19)De lidstaten zouden derhalve het standpunt moeten innemen dat tetrahydrocannabinol (isomeren van delta-9-tetrahydrocannabinol) moet worden toegevoegd aan lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen, onder voorbehoud van de goedkeuring door de CND van de aanbeveling om dronabinol en zijn stereo-isomeren (delta-9-tetrahydrocannabinol) aan lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen toe te voegen, en, indien die aanbeveling wordt aangenomen, moet worden geschrapt uit lijst I bij het Verdrag inzake psychotrope stoffen. Als alternatief zou de aanbeveling niet in stemming moeten worden gebracht en zou de WHO om een nadere beoordeling moeten worden verzocht.

               (20)Volgens de beoordeling van het WHO-deskundigencomité is de variabiliteit van de psychoactieve eigenschappen van extracten en tincturen van cannabis, zoals vermeld in het Verdrag inzake verdovende middelen, hoofdzakelijk te wijten aan het uiteenlopende gehalte aan delta-9-tetrahydrocannabinol in deze extracten en tincturen. Sommige extracten en tincturen van cannabis die geen psychoactieve eigenschappen hebben en overwegend cannabidiol bevatten, hebben veelbelovende therapeutische toepassingen. Het feit dat verschillende preparaten met een variabel gehalte aan delta-9-tetrahydrocannabinol aan controle zijn onderworpen in het kader van dezelfde rubriek “extracten en tincturen” binnen dezelfde lijst, is lastig voor de bevoegde autoriteiten die de controlemaatregelen in de afzonderlijke landen uitvoeren. Gezien de definitie van preparaten die in het kader van het Verdrag inzake verdovende middelen wordt gegeven, kunnen alle producten die “extracten en tincturen” van cannabis zijn, ook gelden als “preparaten” van cannabis; indien gevolg wordt gegeven aan de aanbeveling van het deskundigencomité om dronabinol in lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen op te nemen, kunnen de “extracten en tincturen” bovendien ook gelden als “preparaten” van dronabinol en zijn stereo-isomeren. Daarom beveelt de WHO aan de vermelding “extracten en tincturen” te schrappen uit lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen.

               (21)Niettegenstaande de uitleg die de WHO na de uitvaardiging van die aanbeveling heeft gegeven, is er uit het oogpunt van de volksgezondheid geen duidelijke reden voor, en is het moeilijk om de gevolgen ervan ten volle te beoordelen, onder meer wat de volledigheid van het internationale controlesysteem betreft.

               (22)De lidstaten zouden daarom het standpunt moeten innemen dat deze aanbeveling niet in stemming moet worden gebracht en dat de WHO om een nadere beoordeling moet worden verzocht.

               (23)Volgens de beoordeling van het WHO-deskundigencomité komt cannabidiol voor in cannabis en cannabishars, maar heeft het geen psychoactieve eigenschappen en geen potentieel voor misbruik en kan het niet tot afhankelijkheid leiden. Het heeft geen significante negatieve effecten. Bovendien is cannabidiol doeltreffend gebleken bij de beheersing van bepaalde behandelingsresistente epileptische stoornissen bij kinderen.

               (24)De WHO heeft opgemerkt dat geneesmiddelen zonder psychoactieve werking die vervaardigd worden als preparaten van de cannabisplant, sporenhoeveelheden delta-9-tetrahydrocannabinol zullen bevatten, en erkend dat het voor sommige lidstaten moeilijk kan zijn om chemische analyses van delta-9-tetrahydrocannabinol met een nauwkeurigheid van 0,15% uit te voeren. Derhalve heeft de WHO aanbevolen om aan lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen de volgende voetnoot toe te voegen: “Preparaten die overwegend cannabidiol en ten hoogste 0,2% delta-9-tetrahydrocannabinol bevatten, worden niet aan internationale controle onderworpen.”

               (25)Deze aanbeveling zou echter leiden tot een verlaging van het huidige controleniveau voor deze preparaten; bovendien wordt de vaststelling van een THC-grenswaarde voor preparaten die overwegend cannabidiol bevatten, niet door wetenschappelijk bewijs gestaafd, en sluit de formulering van de aanbeveling mogelijke uiteenlopende interpretaties van de berekeningswijze van zo’n grenswaarde niet uit. De gedifferentieerde behandeling van cannabidiol ten opzichte van andere cannabinoïden is niet gerechtvaardigd en is niet in overeenstemming met de bestaande structuur van de lijsten bij de overeenkomsten.

               (26)De lidstaten zouden daarom het standpunt moeten innemen dat deze aanbeveling niet in stemming moet worden gebracht en dat de WHO om een nadere beoordeling moet worden verzocht.

               (27)Volgens de beoordeling door het WHO-deskundigencomité worden geneesmiddelen die delta-9-tetrahydrocannabinol bevatten, niet geassocieerd met misbruik- en afhankelijkheidsproblemen en worden zij niet voor niet-medische doeleinden gebruikt. Bovendien heeft de WHO erkend dat dergelijke preparaten zodanig zijn geformuleerd dat het niet waarschijnlijk is dat zij worden misbruikt en dat er geen aanwijzingen zijn dat er daadwerkelijk sprake is van misbruik of negatieve gevolgen die van zodanige aard zijn dat zij het huidige controleniveau dat bij lijst I bij het Verdrag inzake verdovende middelen hoort of het controleniveau dat bij lijst II bij het Verdrag inzake psychotrope stoffen, rechtvaardigen. De WHO heeft derhalve aanbevolen dat “preparaten verkregen hetzij door chemische synthese, hetzij als cannabispreparaat, samengesteld in de vorm van farmaceutische preparaten met één of meer andere bestanddelen, op zodanige wijze dat de delta-9-tetrahydrocannabinol er niet uit kan worden teruggewonnen op eenvoudige wijze of met een zodanige opbrengst dat er een gevaar voor de volksgezondheid ontstaat”, aan lijst III bij het Verdrag inzake verdovende middelen worden toegevoegd.

               (28)Deze aanbeveling kan echter extra regelgevingslasten voor de lidstaten met zich meebrengen. Bovendien is het gebruik in de aanbeveling van de Engelstalige formulering “pharmaceutical preparations” niet gebaseerd op een in het Verdrag inzake verdovende middelen gedefinieerde term en is deze formulering mogelijk niet verenigbaar met de EU-terminologie zoals die voorkomt in de Engelstalige versie van Richtlijn 2001/83 van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik
                  19
               .

               (29)De lidstaten zouden daarom hun stem moeten uitbrengen tegen de aanbeveling dat “preparaten verkregen hetzij door chemische synthese, hetzij als cannabispreparaat, samengesteld in de vorm van farmaceutische preparaten met één of meer andere bestanddelen, op zodanige wijze dat de delta-9-tetrahydrocannabinol (dronabinol) er niet uit kan worden teruggewonnen op eenvoudige wijze of met een zodanige opbrengst dat er een gevaar voor de volksgezondheid ontstaat”, aan lijst III bij het Verdrag inzake verdovende middelen worden toegevoegd. Als alternatief zou die aanbeveling niet in stemming moeten worden gebracht en zou de WHO om een nadere beoordeling moeten worden verzocht.

               (30)Het is wenselijk het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden ingenomen in de Commissie voor verdovende middelen, aangezien de besluiten over de opneming van cannabis en cannabisgerelateerde stoffen in de lijsten bij de desbetreffende VN-verdragen een beslissende invloed zullen kunnen hebben op de inhoud van het recht van de Unie, te weten Kaderbesluit 2004/757/JBZ.

               (31)Het standpunt van de Unie zal tot uiting worden gebracht door de gezamenlijk optredende lidstaten die lid zijn van de Commissie Verdovende Middelen.

               (32)Denemarken is gebonden door Kaderbesluit 2004/757/JBZ, zoals die van toepassing is tot en met 21 november 2018, en neemt derhalve deel aan de vaststelling en toepassing van dit besluit.

               (33)Ierland is gebonden door Kaderbesluit 2004/757/JBZ en neemt derhalve deel aan de vaststelling en toepassing van dit besluit.

               (34)Het Verenigd Koninkrijk is niet gebonden door Kaderbesluit 2004/757/JBZ en neemt derhalve niet deel aan de vaststelling van dit besluit, is erdoor niet gebonden en is niet onderworpen aan de toepassing ervan,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het namens de Unie in te nemen standpunt in de van 2 tot en met 6 maart 2020 te houden drieënzestigste zitting van de Commissie Verdovende Middelen, waarop dat orgaan besluiten dient te nemen over de toevoeging van stoffen aan de lijsten die gehecht zijn aan het Enkelvoudig Verdrag van de Verenigde Naties inzake verdovende middelen van 1961, zoals gewijzigd bij het Protocol van 1972, en aan het Verdrag van de Verenigde Naties inzake psychotrope stoffen van 1971, wordt uiteengezet in de bijlage bij dit besluit.

               Artikel 2

               Het in artikel 1 bedoelde standpunt wordt tot uiting gebracht door de gezamenlijk optredende lidstaten die lid zijn van de Commissie Verdovende Middelen.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot de lidstaten overeenkomstig de Verdragen.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        United Nations Treaty Series, vol. 978, nr. 14152.

                     (2)

                        United Nations Treaty Series, vol. 1019, nr. 14956.

                     (3)

                        Met ingang van 1 januari 2020 zullen de volgende 13 lidstaten stemgerechtigd lid van de CND zijn: België, Duitsland, Frankrijk, Hongarije, Italië, Kroatië, Nederland, Oostenrijk, Polen, Spanje, Tsjechië, het Verenigd Koninkrijk en Zweden.

                     (4)

                        https://www.who.int/medicines/access/controlled-substances/UNSG_letter_ECDD41_recommendations_cannabis_24Jan19.pdf?ua=1

                     (5)

                        PB L 335 van 11.11.2004, blz. 8, zoals gewijzigd bij Richtlijn (EU) 2017/2103 van het Europees Parlement en de Raad van 15 november 2017 tot wijziging van Kaderbesluit 2004/757/JBZ van de Raad teneinde nieuwe psychoactieve stoffen in de definitie van “drug” op te nemen en tot intrekking van Besluit 2005/387/JBZ van de Raad (PB L 305 van 21.11.2017, blz. 12).

                     (6)

                        Zie de gecompileerde vragen en antwoorden per 26 november op
                  https://www.unodc.org/documents/commissions/CND/Scheduling_Resource_Material/Cannabis/Consultations_with_WHO_Questions_and_Answers_26_November_2019.pdf

                     (7)

                        COM(2017) 72 final, COM(2018) 31 final en COM(2018) 862 final. Er zij op gewezen dat de Commissie tegelijkertijd een afzonderlijk voorstel indient over het opnemen van nieuwe psychoactieve stoffen in de lijsten.

                     (8)

                        Door de Raad vastgesteld op respectievelijk 7 maart 2017, 27 februari 2018 en 5 maart 2019.

                     (9)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punt 64.

                     (10)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (11)

                        Artikel 3, lid 7, van het Verdrag inzake verdovende middelen en artikel 2, lid 7, van het Verdrag inzake psychotrope stoffen.

                     (12)

                        Zie punt 29 van de Lijst van handelingen van de Unie op het gebied van politiële en justitiële samenwerking in strafzaken die zijn vastgesteld voor de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon en die vanaf 1 december 2014 niet langer van toepassing zijn op het Verenigd Koninkrijk, uit hoofde van artikel 10, lid 4, tweede zin, van Protocol nr. 36 betreffende de overgangsbepalingen (PB C 430 van 1.12.2014, blz. 17).

                     (13)

                        Dit voorstel betreft het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen tijdens een bijeenkomst die zal plaatsvinden na de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Unie, tenzij het Verenigd Koninkrijk verzoekt om een vierde verlenging van de termijn bedoeld in artikel 50 van het Verdrag en de Europese Raad (artikel 50) daarmee met eenparigheid van stemmen instemt. Op het tijdstip dat de Commissie haar voorstel vaststelt, is het Verenigd Koninkrijk echter nog een lidstaat. Daarom hebben bijvoorbeeld verwijzingen naar “lidstaten” die lid zijn van de Commissie Verdovende Middelen e.d. ook betrekking op het Verenigd Koninkrijk.

                     (14)

                        United Nations Treaty Series, vol. 978, nr. 14152.

                     (15)

                        United Nations Treaty Series, vol. 1019, nr. 14956.

                     (16)

                        Kaderbesluit 2004/757/JBZ van de Raad van 25 oktober 2004 betreffende de vaststelling van minimumvoorschriften met betrekking tot de bestanddelen van strafbare feiten en met betrekking tot straffen op het gebied van de illegale drugshandel (PB L 335 van 11.11.2004, blz. 8).

                     (17)

                        Met ingang van 1 januari 2020 zullen de volgende 13 lidstaten stemgerechtigd lid van de CND zijn: België, Duitsland, Frankrijk, Hongarije, Italië, Kroatië, Nederland, Oostenrijk, Polen, Spanje, Tsjechië, het Verenigd Koninkrijk en Zweden.

                     (18)

                  https://www.who.int/medicines/access/controlled-substances/UNSG_letter_ECDD41_recommendations_cannabis_24Jan19.pdf?ua=1

                     (19)

                        PB 311 van 28.11.2001, blz. 67.

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 12.12.2019
            COM(2019) 624 final
            BIJLAGE
            bij het
            Voorstel voor een besluit van de Raad
            betreffende het namens de Europese Unie op de drieënzestigste zitting van de Commissie Verdovende Middelen in te nemen standpunt over het opnemen van stoffen in de lijsten die gehecht zijn aan het Enkelvoudig Verdrag inzake verdovende middelen van 1961, zoals gewijzigd bij het Protocol van 1972, en aan het Verdrag inzake psychotrope stoffen van 1971

               BIJLAGE

               Standpunt dat moet worden ingenomen op de van 2 tot en met 6 maart 2020 te houden drieënzestigste zitting van de Commissie Verdovende Middelen door de lidstaten die lid zijn van die commissie en die gezamenlijk optreden in het belang van de Unie, ten aanzien van wijzigingen in de reikwijdte van de controle van stoffen:

               (1)schrapping van cannabis en cannabishars uit lijst IV bij het Enkelvoudig Verdrag inzake verdovende middelen (1961);

               (2)toevoeging van dronabinol (delta-9-tetrahydrocannabinol) aan lijst I bij het Enkelvoudig Verdrag inzake verdovende middelen (1961) en, indien de desbetreffende aanbeveling wordt aangenomen, schrapping van de stof uit lijst II bij het Verdrag inzake psychotrope stoffen (1971). Als alternatief zou de aanbeveling niet in stemming moeten worden gebracht en zou de WHO om een nadere beoordeling moeten worden verzocht;

               (3)toevoeging van tetrahydrocannabinol (isomeren van delta-9-tetrahydrocannabinol) aan lijst I bij het Enkelvoudig Verdrag inzake verdovende middelen (1961), onder voorbehoud van de aanneming door de CND van de aanbeveling om dronabinol en zijn stereo-isomeren (delta-9-tetrahydrocannabinol) toe te voegen aan lijst I bij het Enkelvoudig Verdrag inzake verdovende middelen (1961), en, indien deze aanbeveling wordt aangenomen, schrapping uit lijst I bij het Verdrag inzake psychotrope stoffen (1971). Als alternatief zou de aanbeveling niet in stemming moeten worden gebracht en zou de WHO om een nadere beoordeling moeten worden verzocht;

               (4)de aanbeveling inzake extracten en tincturen zou niet in stemming moeten worden gebracht en de WHO zou om een nadere beoordeling moeten worden verzocht;

               (5)de aanbeveling betreffende de voetnoot luidende “Preparaten die overwegend cannabidiol en ten hoogste 0,2 procent delta-9-tetrahydrocannabinol bevatten, worden niet aan internationale controle onderworpen” dient niet in stemming te worden gebracht en er moet om nadere beoordeling door de WHO worden verzocht;

               (6)preparaten verkregen hetzij door chemische synthese, hetzij als cannabispreparaat, samengesteld in de vorm van farmaceutische preparaten met één of meer andere bestanddelen, op zodanige wijze dat de delta-9-tetrahydrocannabinol (dronabinol) er niet uit kan worden teruggewonnen op eenvoudige wijze of met een zodanige opbrengst dat er een gevaar voor de volksgezondheid ontstaat, moeten niet aan lijst III bij het Enkelvoudig Verdrag inzake verdovende middelen (1961) worden toegevoegd. Als alternatief zou de aanbeveling niet in stemming moeten worden gebracht en zou de WHO om een nadere beoordeling moeten worden verzocht.