               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 20.10.2020
            COM(2020) 655 final
            2020/0294(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in het Gemengd Comité douanesamenwerking EU-Canada in verband met de vaststelling van het besluit betreffende de wederzijdse erkenning van het Partners in Protection-programma van Canada en het programma van geautoriseerde marktdeelnemers van de Europese Unie

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel betreft het besluit tot bepaling van het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen in het Gemengd Comité douanesamenwerking EU-Canada in verband met de voorgenomen vaststelling van een besluit betreffende de wederzijdse erkenning van het Partners in Protection-programma van Canada en het programma voor geautoriseerde marktdeelnemers in de Europese Unie.

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.De Overeenkomst tussen de Europese Unie en Canada betreffende samenwerking en wederzijdse bijstand in douanezaken en de Overeenkomst tussen de Europese Unie en Canada betreffende samenwerking in douanezaken met betrekking tot de veiligheid van de toeleveringsketen

               De Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en Canada betreffende samenwerking en wederzijdse bijstand in douanezaken (hierna “CMAA” genoemd) beoogt de bilaterale douanesamenwerking inzake alle aangelegenheden die verband houden met de toepassing van de douanewetgeving te ontwikkelen en in een rechtsgrondslag voor wederzijdse administratieve bijstand te voorzien. De CMAA is in 1998 in werking getreden.

               2.2.De Overeenkomst tussen de Europese Unie en Canada betreffende samenwerking in douanezaken met betrekking tot de veiligheid van de toeleveringsketen

               De Overeenkomst tussen de Europese Unie en Canada betreffende samenwerking in douanezaken met betrekking tot de veiligheid van de toeleveringsketen (hierna “SCSA” genoemd) beoogt de veiligheidspraktijken in de toeleveringsketen te versterken die de efficiency van het douaneoptreden in dat verband verhogen, teneinde de veiligheid van de toeleveringsketen van begin tot eind te garanderen en de legitieme handel te faciliteren. De SCSA is in 2014 in werking getreden.

               2.3.Het Gemengd Comité douanesamenwerking

               Het Gemengd Comité douanesamenwerking (hierna “JCCC” genoemd), opgericht krachtens artikel 20 van de CMAA, bestaat uit vertegenwoordigers van de douaneautoriteiten van de EU en Canada. Overeenkomstig artikel 5 van de SCSA is het JCCC gemachtigd besluiten vast te stellen over de wederzijdse erkenning van risicobeheertechnieken, risiconormen, veiligheidscontroles en partnerschapsprogramma’s met het bedrijfsleven.

               2.4.De beoogde handeling van het Gemengd Comité douanesamenwerking

               Tijdens de vijfde vergadering, die gepland staat voor het najaar van 2020, moet het JCCC een besluit vaststellen over de wederzijdse erkenning van het Partners in Protection-programma van Canada en het programma voor geautoriseerde marktdeelnemers in de Europese Unie (hierna “de beoogde handeling” genoemd).

               De beoogde handeling strekt ertoe de toeleveringsketen van begin tot eind te versterken door de douaneautoriteiten toe te staan doeltreffender grenscontroles uit te voeren en tegelijkertijd de rechtmatige handel te faciliteren.

               De beoogde handeling zal in overeenstemming met artikel 5 van de SCSA in samenhang met artikel 20 van de CMAA voor de partijen bindend zijn.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               De EU-wetgeving over de geautoriseerde marktdeelnemer (AEO) is tot stand gekomen via een wijziging van het communautaire douanewetboek van de Europese Unie (Verordening (EG) nr. 648/2005, aangenomen in april 2005). Het huidige rechtskader voor het AEO-programma is vervat in het douanewetboek van de Unie en de uitvoeringsbepalingen ervan (Verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en van de Raad van 9 oktober 2013, Uitvoeringsverordening (EU) 2015/2447 van de Commissie van 24 november 2015 en Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/2446 van de Commissie van 28 juli 2015) en wordt aangevuld met AEO-richtsnoeren die zijn vastgesteld en regelmatig worden bijgewerkt in de Groep douanedeskundigen. Het doel van handelspartnerschapsprogramma’s zoals het AEO-programma is om faciliteiten te bieden aan handelaren die aantonen dat zij moeite doen om een veilige internationale toeleveringsketen te bewerkstelligen. Uit de databank met geautoriseerde marktdeelnemers uit de EU blijkt dat eind 2019 meer dan 9000 bedrijven in de EU de AEO-vergunning veiligheid hebben ontvangen.

               De wederzijdse erkenning van partnerschapsprogramma’s met het bedrijfsleven versterkt de veiligheid van de gehele toeleveringsketen en faciliteert het handelsverkeer. Het concept dat in het kader van het Framework of Standards to Secure and Facilitate Trade (het “SAFE Framework”) van de Werelddouaneorganisatie (WDO) is overeengekomen, wordt hiermee geconsolideerd. Het speelt in op de vraag van het bedrijfsleven in de EU en in de rest van de wereld om normen op dezelfde manier in te voeren en een wildgroei aan landspecifieke eisen en praktijken te voorkomen.

               De wederzijdse erkenning van de handelspartnerschapsprogramma’s van de EU en Canada is een reeds lang bestaand bilateraal douanesamenwerkingsproject dat wordt ondersteund door EU-bedrijven die betrokken zijn bij de trans-Atlantische handel met Canada, evenals door de EU-lidstaten en Canada. De werkzaamheden voor de wederzijdse erkenning werden in 2014 met de inwerkingtreding van de SCSA door de Commissie en de Canadian Border Services Agency (CBSA) opgestart. Het Partners in Protection-programma van Canada en het programma voor geautoriseerde marktdeelnemers in de Europese Unie zijn grondig met elkaar vergeleken en er zijn verschillende gezamenlijke validatiebezoeken in de EU en in Canada afgelegd. De beoordeling van de gelijkwaardigheid van het Partners in Protection-programma van Canada en het programma voor geautoriseerde marktdeelnemers in de EU is in 2015 afgerond en de conclusies over de gelijkwaardigheid van deze programma’s werden in 2019 opnieuw bevestigd toen beide partijen elkaar hebben geïnformeerd over recente ontwikkelingen in hun handelspartnerschapsprogramma’s.

               In de gezamenlijke verklaring op de top tussen de EU en Canada van 17 tot 18 juli 2019 is verklaard dat de EU en Canada verheugd waren over de voortgang van de onderhandelingen om beide programma’s van geautoriseerde marktdeelnemers te erkennen en dat zij zich ertoe verbonden de wederzijdse erkenning spoedig af te ronden. Verder is verklaard dat de wederzijdse erkenning voor eenvoudigere grensprocessen zou moeten zorgen en de veiligheid van de toeleveringsketen voor in Canada en de EU geregistreerde bedrijven zou moeten verbeteren, en gepaard zou moeten gaan met de Brede Economische en Handelsovereenkomst tussen de EU en Canada om de onderlinge trans-Atlantische handel verder te faciliteren.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van “de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die “beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  1
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               Het JCCC is een lichaam dat is opgericht krachtens een overeenkomst, te weten de CMAA.

               De door het JCCC vast te stellen handeling is een handeling met rechtsgevolgen.

               De beoogde handeling zal in overeenstemming met artikel 5 van de SCSA in samenhang met artikel 20 van de CMAA volkenrechtelijk bindend zijn.

               De beoogde handeling strekt niet tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de CMAA.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of hoofdcomponent, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is voor de hoofddoelstelling of de hoofdcomponent dan wel de belangrijkste doelstelling of component.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling hebben in de eerste plaats betrekking op de gemeenschappelijke handelspolitiek.

               De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 207 en met name artikel 207, lid 4, eerste alinea, VWEU.

               4.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 207 en met name artikel 207, lid 4, eerste alinea, VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               2020/0294 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in het Gemengd Comité douanesamenwerking EU-Canada in verband met de vaststelling van het besluit betreffende de wederzijdse erkenning van het Partners in Protection-programma van Canada en het programma van geautoriseerde marktdeelnemers van de Europese Unie

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 207, lid 4, eerste alinea, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en Canada betreffende samenwerking en wederzijdse bijstand in douanezaken (hierna “CMAA” genoemd) is door de Unie gesloten bij Besluit 98/18/EG van de Raad van 27 november 1997
                  2
                en op 1 januari 1998 in werking getreden.

               (2)In artikel 2 van de CMAA wordt een beroep gedaan op douaneautoriteiten om een zo ruim mogelijke douanesamenwerking tot stand te brengen.

               (3)Overeenkomstig artikel 20 van de CMAA neemt het Gemengd Comité douanesamenwerking (hierna “JCCC” genoemd) de maatregelen die nodig zijn voor de douanesamenwerking.

               (4)De Overeenkomst tussen de Europese Unie en Canada betreffende samenwerking in douanezaken met betrekking tot de veiligheid van de toeleveringsketen (hierna “SCSA” genoemd) is door de Unie gesloten bij Besluit 2014/941/EU van de Raad van 27 juni 2013 en in 2014 in werking getreden.

               (5)Overeenkomstig artikel 5 van de SCSA is het JCCC gemachtigd besluiten vast te stellen over de wederzijdse erkenning van risicobeheertechnieken, risiconormen, veiligheidscontroles en partnerschapsprogramma’s met het bedrijfsleven.

               (6)Tijdens de vijfde vergadering is voorgesteld dat het JCCC een besluit vaststelt over de wederzijdse erkenning van het Partners in Protection-programma van Canada en het programma van geautoriseerde marktdeelnemers van de Europese Unie.

               (7)Het is passend het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden ingenomen in het JCCC, aangezien het besluit betreffende de wederzijdse erkenning van het Partners in Protection-programma van Canada en het programma van geautoriseerde marktdeelnemers van de Europese Unie rechtsgevolgen zal hebben,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen tijdens de bijeenkomst van het Gemengd Comité douanesamenwerking, dat is opgericht bij de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en Canada betreffende samenwerking en wederzijdse bijstand in douanezaken met het oog op de wederzijdse erkenning van het Partners in Protection-programma van Canada en het programma van geautoriseerde marktdeelnemers van de Europese Unie, is gebaseerd op het aan dit besluit gehechte ontwerpbesluit van het Gemengd Comité douanesamenwerking.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (2)

                        PB L 7 van 13.1.1998, blz. 37.

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 20.10.2020
            COM(2020) 655 final
            BIJLAGE
            bij
            Voorstel voor een besluit van de Raad
            betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in het Gemengd Comité douanesamenwerking EU-Canada in verband met de vaststelling van het besluit betreffende de wederzijdse erkenning van het Partners in Protection-programma van Canada en het programma van geautoriseerde marktdeelnemers van de Europese Unie

               ONTWERP

               BESLUIT NR. [.../2020] VAN HET GEMENGD COMITÉ DOUANESAMENWERKING VAN CANADA EN DE EUROPESE UNIE BETREFFENDE DE WEDERZIJDSE ERKENNING VAN HET PARTNERS IN PROTECTION-PROGRAMMA VAN CANADA EN HET PROGRAMMA VAN GEAUTORISEERDE MARKTDEELNEMERS VAN DE EUROPESE UNIE

               HET GEMENGD COMITÉ DOUANESAMENWERKING (HIERNA “JCCC” GENOEMD),

               Gezien de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en Canada betreffende samenwerking en wederzijdse bijstand in douanezaken, gedaan te Ottawa op 4 december 1997 (hierna “CMAA” genoemd) en met name artikel 20, op grond waarvan het JCCC, bestaande uit vertegenwoordigers van de douaneautoriteiten van de overeenkomstsluitende partijen bij de CMAA, is opgericht,

               Gezien de Overeenkomst tussen de Europese Unie en Canada betreffende samenwerking in douanezaken met betrekking tot de veiligheid van de toeleveringsketen, gedaan te Brussel op 4 maart 2013 (hierna “SCSA” genoemd), en met name artikel 5 en de bepalingen betreffende de wederzijdse erkenning van programma’s voor de veiligheid van de toeleveringsketen en de uitwisseling van de desbetreffende informatie en gegevens in artikel 4, onder c), d), en f),

               Erkennende dat de Europese Unie (hierna “de EU” genoemd) en Canada (hierna “de overeenkomstsluitende partijen” genoemd) zich ertoe hebben verbonden hun douanesamenwerking te intensiveren in overeenstemming met de CMAA en de SCSA,

               Bevestigend dat de overeenkomstsluitende partijen zich ertoe hebben verbonden de handel te faciliteren en de veiligheid van de toeleveringsketen te vergroten door middel van handelspartnerschapsprogramma’s,

               Bevestigend dat de veiligheid en de facilitatie van de internationale toeleveringsketen aanzienlijk kunnen worden verbeterd door wederzijdse erkenning van de respectieve handelspartnerschapsprogramma’s, te weten het Partners in Protection-programma (hierna “PIP” genoemd) in Canada en het programma van geautoriseerde marktdeelnemers (hierna “AEO” genoemd) in de EU,

               Bevestigend dat de AEO- en PIP-programma’s gebaseerd zijn op internationaal erkende veiligheidsnormen zoals voorgestaan door het Safe-Framework of Standards to Secure and Facilitate Global Trade dat in juni 2005 door de Werelddouaneorganisatie is vastgesteld,

               Overwegende dat uit bezoeken ter plaatse en een gezamenlijke evaluatie van het AEO-programma in de EU en het PIP-programma in Canada is gebleken dat de inzake veiligheid gestelde normen met elkaar verenigbaar zijn en tot gelijkwaardige resultaten leiden,

               Overwegende dat wederzijdse erkenning de overeenkomstsluitende partijen in staat stelt faciliteiten te verlenen aan marktdeelnemers die inspanningen hebben geleverd op het gebied van de veiligheid van de toeleveringsketen en in het kader van hun respectieve programma's als zodanig zijn geautoriseerd,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Definities

               In dit besluit wordt verstaan onder

               “douaneautoriteit”: een douaneautoriteit in de zin van artikel 1 van de SCSA, hierna gezamenlijk “de douaneautoriteiten” en afzonderlijk “de douaneautoriteit” genoemd;

               “marktdeelnemer”: een partij die betrokken is bij het internationale goederenverkeer;

               “persoonsgegevens”: alle informatie betreffende een geïdentificeerde of identificeerbare natuurlijke persoon;

               “programma”:

               a) in de EU: het AEO-programma betreffende de AEO-veiligheid (vergunning) en de gecombineerde AEO-douanevereenvoudigingen/veiligheid (AEOC/AEOS) (vergunning);

               b) in Canada: het PIP-programma; en

               “programmadeelnemers”: marktdeelnemers met een AEO-deelnemersstatus in de EU en een PIP-deelnemersstatus in Canada zoals bedoeld in de definitie van “programma” wanneer hier gezamenlijk naar wordt verwezen.

               Artikel 2

               Wederzijdse erkenning en uitvoering van het besluit

               1. Elke overeenkomstsluitende partij erkent via haar douaneautoriteit het programma van de andere overeenkomstsluitende partij als verenigbaar met en gelijkwaardig aan haar eigen partij, en behandelt de programmadeelnemers van het programma van de andere overeenkomstsluitende partij op een wijze die strookt met artikel 4.

               2. De overeenkomstsluitende partijen voeren dit besluit via hun respectieve douaneautoriteiten uit.

               Artikel 3

               Verenigbaarheid

               De douaneautoriteiten werken samen om de verenigbaarheid met en gelijkwaardigheid van hun programma’s te behouden, met name ten aanzien van het volgende:

               a) de aanvraagprocedure voor deelname aan het programma;

               b) de beoordeling van de aanvragen en

               c) de toelating tot deelname aan het programma en het beheer van de deelnemersstatus.

               Artikel 4

               Voordelen

               1. Elke douaneautoriteit verleent voordelen aan de programmadeelnemers van de andere douaneautoriteit die vergelijkbaar zijn met de voordelen die zij verleent aan haar programmadeelnemers.

               2. Tot de in lid 1 bedoelde voordelen behoren:

               a) het positief meewegen van de door de andere douaneautoriteit toegekende status van programmadeelnemer bij de risicobeoordeling, wat kan leiden tot minder inspecties of controles en, in voorkomend geval, bij andere veiligheidsgerelateerde maatregelen;

               b) het positief meewegen van de door de andere douaneautoriteit toegekende status van programmadeelnemer bij de beoordeling van de vereisten voor handelspartners in het kader van aanvragen voor het eigen programma;

               c) het streven om de toegekende status van programmadeelnemer van de andere douaneautoriteit mee te wegen bij het verlenen van voorrang voor programmadeelnemers en hun zendingen, zoals passend wordt geacht door de douaneautoriteit die de voordelen verleent, waartoe prioritair onderzoek, versnelde verwerking en versnelde vrijgave van de zendingen van de programmadeelnemers kunnen behoren; en

               d) het streven naar een gemeenschappelijk bedrijfscontinuïteitsmechanisme om een versnelde afhandeling voor programmadeelnemers en hun zendingen mogelijk te maken bij het herstellen van diensten na een verstoring van het internationale handelsverkeer als gevolg van hogere alarmniveaus, grenssluitingen of natuurrampen, noodtoestanden of andere belangrijke gebeurtenissen, zoals passend wordt geacht door de douaneautoriteit die de voordelen verleent.

               3. Na de in artikel 7, lid 2, bedoelde toetsing kunnen de douaneautoriteiten van elke overeenkomstsluitende partij in samenwerking met andere overheden op hun grondgebied verdere faciliteiten verlenen, zoals het stroomlijnen van processen en het vergroten van de voorspelbaarheid van het verkeer aan de grens, voor zover dat mogelijk is.

               4. Elke douaneautoriteit:

               a) kan de op grond van dit besluit verleende voordelen aan programmadeelnemers van de andere douaneautoriteit schorsen;

               b) deelt de onder a) bedoelde schorsing en de redenen van de schorsing binnen een redelijke termijn aan de andere douaneautoriteit mee; en

               c) mag alleen overgaan tot een schorsing als bedoeld onder a) om redenen die vergelijkbaar zijn met die waarvoor het de programmadeelnemers van haar eigen programma zou opschorten.

               5. Elke douaneautoriteit meldt, wanneer zij dit passend acht, onregelmatigheden waarbij programmadeelnemers van het programma van de andere douaneautoriteit betrokken zijn aan die douaneautoriteit, zodat onmiddellijk kan worden onderzocht of de door de andere douaneautoriteit verleende voordelen en status nog passend zijn.

               6. Voor alle duidelijkheid: dit besluit beperkt een overeenkomstsluitende partij of een douaneautoriteit niet om informatie overeenkomstig de CMAA of een ander toepasselijk instrument tussen de overeenkomstsluitende partijen of tussen de douaneautoriteiten op te vragen.

               Artikel 5

               Uitwisseling van informatie en communicatie

               1. De douaneautoriteiten intensiveren hun communicatie om dit besluit effectief te kunnen uitvoeren door:

               a) elkaar de gegevens van hun programmadeelnemers te verstrekken, conform artikel 5, lid 3;

               b) elkaar tijdig de laatste gegevens over de werking en ontwikkeling van hun respectieve programma te verstrekken;

               c) inlichtingen over het beleid en de ontwikkelingen op het gebied van de veiligheid van de toeleveringsketen uit te wisselen; en

               d) te zorgen voor een doeltreffende communicatie tussen de bevoegde diensten van de Europese Commissie en de douaneautoriteit van Canada om de risicobeheerprakijken in verband met de veiligheid van de toeleveringsketen te versterken.

               2. De uitwisseling van informatie en communicatie in het kader van dit besluit vindt plaats tussen de bevoegde diensten van de Europese Commissie en de douaneautoriteit van Canada, tenzij voorafgaand aan een uitwisseling of mededeling onderling anders wordt besloten.

               3. Na goedkeuring van haar programmadeelnemer zendt elke douaneautoriteit de andere douaneautoriteit uitsluitend de volgende gegevens over die programmadeelnemer toe:

               a) naam;

               b) adres;

               c) deelnemersstatus, te weten toegekend, geschorst, ingetrokken of geannuleerd;

               d) validerings- of toekenningsdatum, indien beschikbaar;

               e) uniek identificatienummer (bijvoorbeeld: PIP-, EORI- of AEO-nummer); en

               f) andere gegevens die gezamenlijk door de douaneautoriteiten kunnen worden bepaald, behoudens, in voorkomend geval, noodzakelijke waarborgen.

               Voor alle duidelijkheid: de gegevens onder c) bevatten niet de redenen voor een schorsing, intrekking of annulering.

               4.  De douaneautoriteiten wisselen de in lid 3 bedoelde gegevens op systematische wijze langs elektronische weg uit.

               Artikel 6

               Behandeling van informatie

               1. Elke douaneautoriteit:

               a) gebruikt, tenzij anders aangegeven in dit besluit, alle informatie die krachtens dit besluit is ontvangen, met inbegrip van persoonsgegevens, uitsluitend voor de uitvoering ervan, inclusief het toezicht erop en de verslaglegging; en

               b) verkrijgt, niettegenstaande het bepaalde onder a), de voorafgaande schriftelijke toestemming van de douaneautoriteit die de informatie heeft verzonden, om deze informatie voor andere doeleinden te gebruiken. Voor dit gebruik gelden dan de eventueel door die autoriteit vastgestelde beperkingen.

               2. Elke douaneautoriteit:

               a) behandelt de krachtens dit besluit ontvangen informatie vertrouwelijk; en

               b) biedt ten minste hetzelfde beschermingsniveau voor de krachtens dit besluit ontvangen informatie als voor de informatie die het heeft ontvangen van de programmadeelnemers van haar programma.

               3. Niettegenstaande het bepaalde van lid 1, onder a), kan de douaneautoriteit de uit hoofde van dit besluit ontvangen informatie gebruiken in gerechtelijke of administratieve procedures die zijn ingeleid wegens niet-naleving van de douanewetgeving van de overeenkomstsluitende partij, ook in haar bewijsvoering, verslagen en getuigenissen. De douaneautoriteit die de informatie heeft ontvangen, brengt de douaneautoriteit die deze informatie heeft verzonden voorafgaand aan dergelijk gebruik op de hoogte.

               4. Elke douaneautoriteit:

               a) maakt alleen de krachtens dit besluit ontvangen informatie openbaar voor het doel waarvoor zij is ontvangen; en

               b) informeert, niettegenstaande het bepaalde onder a), wanneer een douaneautoriteit verplicht is informatie openbaar te maken in gerechtelijke of administratieve procedures of wanneer zij door de wetgeving van de overeenkomstsluitende partij verplicht is dit te doen, de verzendende douaneautoriteit voorafgaand aan en schriftelijk over de openbaarmaking, tenzij zij bij wet of in het kader van een lopend onderzoek verhinderd is om dit te doen. In dat geval informeert zij de verzendende douaneautoriteit zo snel mogelijk na de openbaarmaking.

               5. Elke douaneautoriteit:

               a) zorgt ervoor dat de informatie die zij verzendt juist is en regelmatig wordt bijgewerkt;

               b) stelt passende verwijderingsprocedures vast of onderhoudt deze;

               c) stelt de andere douaneautoriteit onverwijld in kennis dat de informatie die zij naar de andere douaneautoriteit heeft verzonden onjuist, onvolledig of onbetrouwbaar is of als de ontvangst of het verdere gebruik ervan in strijd is met dit besluit;

               d) neemt alle maatregelen die zij passend acht, waaronder het aanvullen, wissen of corrigeren van de in punt c) bedoelde informatie, om te voorkomen dat er nog langer ten onrechte gebruik van wordt gemaakt; en

               e) behoudt de krachtens dit besluit ontvangen informatie alleen zo lang het nodig is om dit besluit uit te voeren, behalve indien anders vereist krachtens de wetgeving van de overeenkomstsluitende partij of ten behoeve van gerechtelijke of administratieve procedures.

               6. In aanvulling op de leden 4 en 5 zorgt elke douaneautoriteit er met name voor dat:

               a) er beveiligingswaarborgen zijn (inclusief elektronische waarborgen) die de toegang tot de informatie die op grond van dit besluit van de andere douaneautoriteit is ontvangen, op een “need-to-know”-basis bewaken;

               b) informatie die op grond van dit besluit van de andere douaneautoriteit is ontvangen, tegen ongeoorloofde toegang, verspreiding, wijziging, verwijdering of vernietiging wordt beschermd;

               c) informatie die op grond van dit besluit van de andere douaneautoriteit is ontvangen, niet openbaar wordt gemaakt aan een particulier of partij, een staat of internationaal lichaam dat geen partij is bij de CMAA of de SCSA, of aan een andere overheidsinstantie van de EU of Canada, behalve indien dit in gerechtelijke of administratieve procedures of krachtens de wetgeving van de overeenkomstsluitende partij is vereist; en

               d) informatie die op grond van dit besluit van de andere douaneautoriteit is ontvangen te allen tijde in veilige elektronische of papieren opslagsystemen wordt opgeslagen en dat elke toegang alsmede elke verwerking en elk gebruik van informatie die van de andere douaneautoriteit is verkregen, wordt geregistreerd of gedocumenteerd.

               7. Elke douaneautoriteit:

               a) zorgt ervoor dat de persoonsgegevens van een programmadeelnemer van de andere douaneautoriteit, voor zover het de toegang, correctie en het tijdstip of de tijdelijke schorsing van het gebruik betreft, op een wijze wordt behandeld die ten minste gelijkwaardig is aan die van de persoonsgegevens van haar programmadeelnemer; en

               b) maakt deze informatie bekend om haar programmadeelnemers te informeren over het toepasselijke proces voor de verzoeken als bedoeld onder a) in het kader van de wetgeving van de overeenkomstsluitende partij.

               8. Elke douaneautoriteit zorgt ervoor dat programmadeelnemers toegang hebben, voor zover het hun persoonsgegevens betreft, tot administratieve of gerechtelijke verhaalmogelijkheden, ongeacht hun nationaliteit of land van verblijf.

               9. De douaneautoriteiten publiceren informatie om de programmadeelnemers te informeren over hun opties wanneer zij administratieve of gerechtelijke verhaalmogelijkheden zoeken.

               10. De naleving van de bepalingen van artikel 6 door elke douaneautoriteit is onderworpen aan de beoordeling door hun respectieve bevoegde autoriteit, zodat klachten over niet-naleving bij de behandeling van informatie worden ontvangen, onderzocht, beantwoord en een passend gevolg krijgen. Deze autoriteiten zijn:

               a) in de EU: de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming of de opvolger daarvan en de gegevensbeschermingsautoriteiten van de EU-lidstaten;

               b) in Canada: het Recourse Directorate of de opvolger daarvan binnen de douaneautoriteit van Canada.

               Artikel 7

               Overleg en toetsing

               1. De douaneautoriteiten verhelpen alle problemen in verband met de uitvoering van dit besluit door overleg onder auspiciën van het JCCC.

               2. Het JCCC toetst regelmatig de uitvoering van dit besluit. Deze toetsing kan met name het volgende omvatten:

               a) gezamenlijke controles om de sterke en zwakke punten bij de wederzijdse erkenning vast te stellen;

               b) de uitwisseling van standpunten over uitgewisselde gegevens en aan de programmadeelnemers toegekende voordelen, met inbegrip van toekomstige gegevens of voordelen, overeenkomstig artikel 4;

               c) de uitwisseling van standpunten over veiligheidsbepalingen zoals te volgen protocollen gedurende en na een ernstig veiligheidsincident (hervatting van de bedrijfsactiviteiten) of wanneer de voorwaarden zodanig zijn dat de wederzijdse erkenning moet worden geschorst;

               d) onderzoek van de schorsing van de voordelen, als bedoeld in artikel 4; en

               e) toetsing van de uitvoering van artikel 6.

               Artikel 8

               Algemene erkenningen

               Dit besluit schept uitsluitend rechten en verplichtingen tussen Canada en de EU krachtens het internationaal publiekrecht.

               Artikel 9

               Slotbepalingen

               1. Dit besluit treedt in werking op de eerste dag van de maand volgende op de datum waarop Canada de EU in kennis heeft gesteld dat de voor de inwerkingtreding vereiste procedures zijn voltooid.

               2. Het JCCC kan dit besluit wijzigen. De wijziging treedt in werking overeenkomstig de in lid 1 bedoelde procedure.

               3. Een douaneautoriteit kan de samenwerking op grond van dit besluit te allen tijde schorsen door de andere douaneautoriteit hiervan ten minste dertig (30) dagen van tevoren schriftelijk in kennis te stellen. Een dergelijke mededeling wordt respectievelijk verstrekt aan of door de bevoegde diensten van de Europese Commissie en de douaneautoriteit van Canada. Ongeacht de schorsing van dit besluit blijven de douaneautoriteiten voldoen aan het bepaalde in artikel 6, leden 1, 2, 4, en 6, om de bescherming van informatie te waarborgen.

               4. Een overeenkomstsluitende partij kan dit besluit te allen tijde beëindigen door de andere overeenkomstsluitende partij daarvan langs diplomatieke weg in kennis te stellen. Het besluit wordt dertig (30) dagen nadat de schriftelijke kennisgeving door de andere overeenkomstsluitende partij is ontvangen, beëindigd. Ongeacht de beëindiging van dit besluit blijven de douaneautoriteiten voldoen aan het bepaalde in artikel 6, leden 2, 4, en 6, om de bescherming van informatie te waarborgen.

               Gedaan in tweevoud te ...,  op xxx 20..,  in de Engelse en de Franse taal, waarbij beide teksten gelijkelijk authentiek zijn.

               HET GEMENGD COMITÉ DOUANESAMENWERKING CANADA-EU

               Namens de EU

                     Namens Canada

               (De medevoorzitters)


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 30.11.2020
            COM(2020) 769 final
            2020/0341(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende de sluiting, namens de Europese Unie, van een protocol tot wijziging van de Overeenkomst betreffende het ongeregeld internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen (Interbus-overeenkomst) door te voorzien in de mogelijke toetreding van het Koninkrijk Marokko

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               •Motivering en doel van het voorstel

                  Overeenkomstig Besluit (EU) 2020/[REFERENTIE] (
                     1
                  ) van de Raad heeft de Unie het Protocol tot wijziging van de Overeenkomst betreffende het ongeregeld internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen (Interbus-overeenkomst) door te voorzien in de mogelijke toetreding van het Koninkrijk Marokko op […2020] ondertekend, onder voorbehoud van de sluiting ervan op een latere datum.

                  Het geografische toepassingsgebied van de Interbus-overeenkomst omvat uitsluitend de landen die deel uitmaken van de Europese Conferentie van Ministers van Verkeer (CEMT) en de in artikel 30, lid 2, van de Interbus-overeenkomst genoemde landen. Behalve de Europese Unie zijn de Republiek Albanië, het Vorstendom Andorra, Bosnië en Herzegovina, de Republiek Moldavië, Montenegro, de Republiek Noord-Macedonië, de Republiek Turkije en Oekraïne momenteel partij bij de overeenkomst.

               De Interbus-overeenkomst staat open voor toetreding door landen die volwaardig lid zijn van de CEMT.

               Het Koninkrijk Marokko is geen lid van de CEMT maar bezit de status van waarnemer van deze conferentie.

               De Interbus-overeenkomst moet voorzien in een duidelijke rechtsgrondslag voor de toetreding van het Koninkrijk Marokko.

                  Het protocol voegt het Koninkrijk Marokko toe aan de in artikel 30, lid 2, genoemde landen die tot de Interbus-overeenkomst kunnen toetreden. De reeds in artikel 30, lid 2, genoemde landen zijn de Republiek San Marino, het Vorstendom Andorra en het Vorstendom Monaco.

                  De mogelijke toetreding van het Koninkrijk Marokko (
                     2
                  ) tot de Interbus-overeenkomst zal bijdragen tot de verdere ontwikkeling van de internationale passagiersverbindingen, het toerisme en de culturele uitwisseling met de landen die nog geen partij zijn bij de Interbus-overeenkomst en de organisatie daarvan faciliteren.

                  Er zij immers aan herinnerd dat geregeld internationaal vervoer van passagiers met touringcars en autobussen een belangrijke sector is die de Europese burgers betaalbare mobiliteit biedt. De verdere ontwikkeling van deze sectoren tot buiten de EU zou eveneens ten goede komen aan de EU-burgers, buitenlandse toeristen, de toeristische sector en de Europese regio’s.

                  Op basis van de bepalingen van de Interbus-overeenkomst zou aan het Koninkrijk Marokko de mogelijkheid van markttoegang worden geboden, onder voorbehoud van de tenuitvoerlegging van het EU-acquis op het gebied van personenvervoer over de weg, met inbegrip van verkeersveiligheid, technische bepalingen, chauffeurskwalificaties, sociale regels, passagiersrechten, milieu en toegang tot het beroep.

                  Om governanceproblemen te vermijden, dienen alle partijen bij de Interbus-overeenkomst het Protocol betreffende het Koninkrijk Marokko te ondertekenen en goed te keuren of te ratificeren voordat het land kan toetreden.

                  Om de partijen bij de Interbus-overeenkomst in staat te stellen het protocol te ondertekenen en te sluiten, is het passend dat in het protocol geen specifieke periode wordt vastgesteld waarin het openstaat voor ondertekening.

                  Het protocol treedt in werking op de eerste dag van de maand volgende op die waarin alle Interbus-partijen het hebben ondertekend en goedgekeurd of geratificeerd.

                  Eén verdragsluitende partij heeft haar benaming gewijzigd in de Republiek Noord-Macedonië. Die wijziging moet eveneens worden opgenomen in het protocol.

                  In het protocol is nu ook vermeld dat het Vorstendom Andorra partij is geworden bij de Interbus-overeenkomst.

               •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

                  Het protocol is in overeenstemming met en vormt een aanvulling op het wegvervoerbeleid van de EU. Het ondersteunt de toegang van buurlanden van de EU tot de markt voor passagiersvervoer in de EU (en omgekeerd) door een regelgevingskader te creëren voor de organisatie van grensoverschrijdend toerisme in beide richtingen.

               •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

                  Het voorstel is consistent met het nabuurschapsbeleid van de EU en haar beleid inzake externe betrekkingen.

               2.RESULTATEN VAN DE RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDE PARTIJEN EN EFFECTBEOORDELINGEN

               •Bijeenbrengen en benutten van deskundigheid en effectbeoordeling

                  De verwachte gevolgen zijn positief: de openstelling van de Interbus-overeenkomst voor één extra land zal nieuwe kansen creëren voor zowel de huidige overeenkomstsluitende partijen als het Koninkrijk Marokko. Aangezien hierdoor stappen worden genomen om het EU-acquis op het gebied van het personenvervoer ook in Marokko toe te passen, zal dit initiatief de technische, economische en sociale omstandigheden van het vervoer van en naar Marokko ten goede komen. De totale impact op het milieu zou bescheiden zijn.

                  De betrokken exploitanten zijn soms kleine en middelgrote ondernemingen met een kleine vloot touringcars of autobussen, maar het kan ook gaan om grote bedrijven met een omvangrijk wagenpark.

               •Vereenvoudiging

                  De uitbreiding van het geografisch toepassingsgebied van de Interbus-overeenkomst op ongeregeld passagiersvervoer met touringcars en autobussen zal de organisatie van dergelijk vervoer van en naar een extra derde land vereenvoudigen.

               3.JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL

               Rechtsgrondslag

               De rechtsgrondslag is het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), en met name de materiële rechtsgrondslag, artikel 91 VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 6, onder a), VWEU.

               •Keuze van het instrument

                  Op grond van artikel 218, lid 6, onder a), VWEU is een besluit van de Raad het passende instrument.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

               Geen.

               5.FACULTATIEVE ELEMENTEN

               •Regelingen inzake monitoring, evaluatie en verslaglegging

               De werking van de Interbus-overeenkomst wordt om de vijf jaar geëvalueerd door het bij artikel 23 van de Overeenkomst opgerichte Gemengd Comité.

               Verdere procedure

               De Commissie is van mening dat de procedure moet worden ingeleid om het protocol te sluiten. Derhalve dient de Commissie bij de Raad een voorstel in voor een besluit van de Raad betreffende de sluiting, namens de Unie, van het Protocol tot wijziging van de Overeenkomst betreffende het ongeregeld internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen (Interbus-overeenkomst) door te voorzien in de mogelijke toetreding van het Koninkrijk Marokko.

               •Artikelsgewijze toelichting

               Specifieke bepalingen van het voorgestelde besluit van de Raad:

               ·Artikel 1 van het besluit van de Raad voorziet in de sluiting, namens de Unie, van het Protocol tot wijziging van de Interbus-overeenkomst door te voorzien in de mogelijke toetreding van het Koninkrijk Marokko.

               ·Artikel 2 betreft de bevoegdheid om het protocol te sluiten.

               ·Artikel 3 heeft betrekking op de inwerkingtreding van het besluit van de Raad.

               Specifieke bepalingen van het protocol:

               ·Artikel 1 voorziet in een wijziging van de Interbus-overeenkomst betreffende het ongeregeld internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen en biedt het Koninkrijk Marokko de mogelijkheid om toe te treden tot de Overeenkomst.

               ·De artikelen 2 tot en met 6 hebben betrekking op de administratieve procedures voor de inwerkingtreding van het protocol, bepalen dat alle overeenkomstsluitende partijen het protocol moeten ondertekenen en tot het protocol moeten toetreden of het protocol moeten bekrachtigen voordat het in werking treedt, waarna het Koninkrijk Marokko tot de overeenkomst kan toetreden. Deze artikelen bevatten eveneens bepalingen inzake het taalregime.

               ·Artikel 7 bepaalt dat dit protocol in de plaats komt van het protocol betreffende het Koninkrijk Marokko, dat tussen 16 juli 2018 en 16 april 2019 openstond voor ondertekening.

               2020/0341 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende de sluiting, namens de Europese Unie, van een protocol tot wijziging van de Overeenkomst betreffende het ongeregeld internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen (Interbus-overeenkomst) door te voorzien in de mogelijke toetreding van het Koninkrijk Marokko

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en met name artikel 91, juncto artikel 218, lid 6, onder a),

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Gezien de goedkeuring van het Europees Parlement,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Overeenkomstig Besluit (EU) No 2020/[REFERENTIE]
                  3
                van de Raad, heeft de Unie het Protocol tot wijziging van de Overeenkomst betreffende het ongeregeld internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen (Interbus-overeenkomst) door te voorzien in de mogelijke toetreding van het Koninkrijk Marokko, op [datum] 2020 ondertekend, onder voorbehoud van de sluiting ervan op een latere datum.

               (2)Om governanceproblemen te vermijden, dienen alle partijen bij de Interbus-overeenkomst het Protocol betreffende het Koninkrijk Marokko te ondertekenen en goed te keuren of te ratificeren alvorens dat protocol in werking kan treden en dit land kan toetreden. Er is geen specifieke periode vastgesteld waarin het protocol openstaat voor ondertekening. Het protocol treedt in werking op de eerste dag van de maand nadat het door alle overeenkomstsluitende partijen is geratificeerd.

               (3)Voorts houdt het protocol rekening met de wijziging van de benaming van een overeenkomstsluitende partij, namelijk Noord-Macedonië. In het protocol is nu ook vermeld dat het Vorstendom Andorra partij is geworden bij de Interbus-overeenkomst.

               (4)Om redenen van duidelijkheid en om de ondertekening en inwerkingtreding van het protocol te vergemakkelijken, is het passend geacht een nieuw Protocol betreffende het Koninkrijk Marokko op te stellen ter vervanging van het Protocol betreffende het Koninkrijk Marokko, dat tussen 16 juli 2018 en 16 april 2019 voor ondertekening openstond.

               (5)Een mogelijke toetreding van het Koninkrijk Marokko tot de Interbus-overeenkomst zou bijdragen tot de ontwikkeling van de internationale passagiersverbindingen, het toerisme en de culturele uitwisseling naar landen die nog geen partij zijn bij de Interbus-overeenkomst. Een mogelijke toetreding van het Koninkrijk Marokko tot de Interbus-overeenkomst zou bijdragen tot de uitbreiding van het acquis van de Unie op het gebied van personenvervoer naar dat land. Dat zou een positieve impact hebben op de technische, economische en sociale omstandigheden waarin het personenvervoer wordt uitgevoerd. Het Koninkrijk Marokko, dat in de Europese Conferentie van Ministers van Verkeer de status van waarnemer bezit, moet derhalve de mogelijkheid krijgen om toe te treden tot de Interbus-overeenkomst.

               (6)Het protocol moet derhalve namens de Unie worden goedgekeurd,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het Protocol tot wijziging van de Overeenkomst betreffende het ongeregeld internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen (Interbus-overeenkomst) door te voorzien in de mogelijke toetreding van het Koninkrijk Marokko, wordt namens de Unie goedgekeurd.

               De tekst van het protocol is aan dit besluit gehecht.

               Artikel 2

               De voorzitter van de Raad wijst de persoon aan die gemachtigd wordt om namens de Europese Unie de akte van goedkeuring neer te leggen als bedoeld in artikel 3 van het protocol, teneinde kenbaar te maken dat de Europese Unie ermee instemt door het protocol gebonden te zijn.

               Artikel 3

               Dit besluit treedt in werking op de datum waarop het wordt vastgesteld
                  4
               .

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        PB L […] van […], blz. […].

                     (2)

                        Gezien de jurisprudentie van het Hof in de zaken C-266/16, C-104/16P, T-275/18 en T-180/14 zal de overeenkomst van toepassing zijn op het grondgebied van het Koninkrijk Marokko, maar niet op het niet-zelfbesturend gebied van de Westelijke Sahara.

                     (3)

                        Besluit (EU) 2020/[REFERENTIE] van de Raad van [datum] betreffende de sluiting van het protocol tot wijziging van de Overeenkomst betreffende het ongeregeld internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen (Interbus-overeenkomst) door te voorzien in de mogelijke toetreding van het Koninkrijk Marokko (PB L van .2020, blz. ).

                     (4)

                        De datum van inwerkingtreding van het protocol zal door het secretariaat-generaal van de Raad in het Publicatieblad van de Europese Unie worden bekendgemaakt.

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 30.11.2020
            COM(2020) 769 final
            BIJLAGE
            bij het voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende de sluiting, namens de Europese Unie, van een protocol tot wijziging van de Overeenkomst betreffende het ongeregeld internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen (Interbus-overeenkomst) door te voorzien in de mogelijke toetreding van het Koninkrijk Marokko

               PROTOCOL

               TOT WIJZIGING VAN DE OVEREENKOMST BETREFFENDE HET ONGEREGELD INTERNATIONAAL VERVOER VAN PERSONEN MET TOURINGCARS EN MET AUTOBUSSEN (INTERBUS-OVEREENKOMST) DOOR TE VOORZIEN IN DE MOGELIJKE TOETREDING VAN HET KONINKRIJK MAROKKO

               DE OVEREENKOMSTSLUITENDE PARTIJEN,

               GEZIEN de overeenkomst betreffende het ongeregeld internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen (de Interbus-overeenkomst)
                  1
                en de inwerkingtreding daarvan op 1 januari 2003
                  2
               ,

               GEZIEN de wens om het internationaal passagiersvervoer, het toerisme en de culturele uitwisseling verder te ontwikkelen naar landen die nu nog niet voor toetreding in aanmerking komen,

               GEZIEN DE WENS om de Interbus-overeenkomst open te stellen voor toetreding van het Koninkrijk Marokko,

               OVERWEGENDE dat het Protocol tot wijziging van de Overeenkomst betreffende het ongeregeld internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen (Interbus-overeenkomst) door te voorzien in de mogelijke toetreding van het Koninkrijk Marokko (hierna “het protocol betreffende het Koninkrijk Marokko” genoemd) tussen 16 juli 2018 en 16 april 2019 in Brussel kon worden ondertekend,

               ERKENNENDE dat niet alle overeenkomstsluitende partijen het Protocol betreffende het Koninkrijk Marokko gedurende de bovengenoemde periode hebben ondertekend,

               Geleid DOOR DE WENS alle overeenkomstsluitende partijen in staat te stellen het protocol te ondertekenen,

               OVERWEGENDE dat het passender zou zijn dat het Protocol betreffende het Koninkrijk Marokko in werking treedt zodra alle partijen bij de Interbus-overeenkomst dat protocol hebben geratificeerd,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De Interbus-overeenkomst staat slechts open voor toetreding van de landen die lid zijn van de Europese Conferentie van Ministers van Verkeer (CEMT) en een aantal andere in die overeenkomst genoemde Europese landen.

               (2)Het Koninkrijk Marokko bezit weliswaar de status van waarnemer in de CEMT, maar is geen lid van die conferentie en heeft op dit moment nog niet het recht toe te treden tot de Interbus-overeenkomst.

               (3)Om de Interbus-overeenkomst open te stellen voor toetreding van het Koninkrijk Marokko moet die overeenkomst worden gewijzigd,

               HEBBEN BESLOTEN de Interbus-overeenkomst dienovereenkomstig te wijzigen, en

               ZIJN HET VOLGENDE OVEREENGEKOMEN:

               Artikel 1

               In artikel 30 van de Overeenkomst betreffende het ongeregeld internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen (Interbus-overeenkomst) wordt lid 2 vervangen door de volgende tekst:

               “Deze overeenkomst staat ook open voor toetreding van de Republiek San Marino, het Prinsdom Andorra, het Prinsdom Monaco en het Koninkrijk Marokko.”.

               ALGEMENE EN SLOTBEPALINGEN

               Artikel 2

               Het protocol staat open voor ondertekening door de partijen bij de Interbus-overeenkomst op het secretariaat-generaal van de Raad van de Europese Unie, die als depositaris van het protocol optreedt.

               Artikel 3

               Dit protocol wordt door de ondertekenaars ondertekend, goedgekeurd of geratificeerd overeenkomstig hun eigen procedures. De akten van goedkeuring of ratificatie worden neergelegd bij de depositaris van het protocol, die alle andere partijen daarvan in kennis stelt.

               Artikel 4

               Het protocol treedt in werking op de eerste dag van de maand volgende op de maand waarin alle overeenkomstsluitende partijen hun akten van goedkeuring of ratificatie hebben neergelegd bij het secretariaat-generaal van de Raad van de Europese Unie.

               Artikel 5

               Dit protocol, opgesteld in de Engelse, de Franse en de Duitse taal, zijnde elk van deze teksten gelijkelijk authentiek, wordt neergelegd bij de depositaris, die aan elk van de overeenkomstsluitende partijen een eensluidend afschrift doet toekomen.

               Artikel 6

               Elke overeenkomstsluitende partij zorgt voor een correcte vertaling van dit protocol in zijn andere officiële talen dan de in artikel 5 genoemde talen. Een afschrift van die vertalingen wordt neergelegd bij de depositaris, die aan alle overeenkomstsluitende partijen een afschrift van alle vertalingen doet toekomen.

               Artikel 7

               Dit protocol vervangt het Protocol bij de Overeenkomst betreffende het ongeregeld internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen (Interbus-overeenkomst) door te voorzien in de mogelijke toetreding van het Koninkrijk Marokko, dat tussen 16 juli 2018 en 16 april 2019 openstond voor ondertekening. Het vorige protocol heeft geen juridische waarde meer.

               Gedaan te Brussel,

                  TEN BLIJKE WAARVAN de ondergetekende gevolmachtigden hun handtekening onder dit protocol hebben geplaatst.

               Open voor ondertekening te Brussel.

               Voor de Europese Unie

               Voor de Republiek Albanië

               Voor het Vorstendom Andorra

               Voor Bosnië en Herzegovina

               Voor de Republiek Moldavië

               Voor Montenegro

               Voor de Republiek Noord-Macedonië

               Voor de Republiek Turkije

               Voor Oekraïne

                     (1)

                        PB L 321 van 26.11.2002, blz. 13.

                     (2)

                        PB L 321 van 26.11.2002, blz. 44.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 20.7.2021
            COM(2021) 406 final
            2021/0229(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            inzake het namens de Europese Unie in te nemen standpunt in de Associatieraad die is ingesteld bij de Europees-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Libanon, anderzijds, over de geplande vaststelling van een besluit tot verlenging van de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon totdat de EU en Libanon geactualiseerde gezamenlijke documenten hebben vastgesteld

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel betreft het besluit inzake het namens de Unie in te nemen standpunt in de Associatieraad die is ingesteld bij de Europees-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Libanon, anderzijds, over de geplande vaststelling van een besluit tot verlenging van de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon totdat de EU en Libanon geactualiseerde gezamenlijke documenten hebben vastgesteld.

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.De associatieovereenkomst

               De Europees-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Libanon, anderzijds, anderzijds (“de associatieovereenkomst”) werd op 17 juni 2002 gesloten en is op 1 april 2006 in werking getreden. De associatieovereenkomst vormt de rechtsgrondslag voor de bilaterale betrekkingen tussen de EU en Libanon. De associatieovereenkomst heeft ten doel:

               –een passend kader tot stand te brengen voor de politieke dialoog tussen de partijen met het oog op het versterken van hun betrekkingen op alle terreinen die zij in het kader van een dergelijke dialoog van belang achten;

               –de voorwaarden vast te leggen voor de geleidelijke liberalisering van het goederen-, diensten- en kapitaalverkeer;

               –het handelsverkeer en evenwichtige sociale en economische betrekkingen tussen de partijen te bevorderen, met name door middel van dialoog en samenwerking, teneinde de ontwikkeling en de welvaart van Libanon en de Libanese bevolking te bevorderen.

               2.2.De Associatieraad

               Bij de associatieovereenkomst wordt een Associatieraad ingesteld die bevoegd is om besluiten vast te stellen voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de associatieovereenkomst, in de in die overeenkomst genoemde gevallen. De besluiten zijn bindend voor de partijen. De Associatieraad kan tevens aanbevelingen doen. Volgens het reglement van orde wordt de Associatieraad bij toerbeurt voor een periode van twaalf maanden voorgezeten door de EU en Libanon. De Associatieraad komt periodiek, eens per jaar, op ministerieel niveau bijeen. Op verzoek van een van de partijen kunnen bijzondere zittingen van de Associatieraad belegd worden indien de partijen dat overeenkomen.

               2.3.De beoogde handeling van de Associatieraad

               De Associatieraad moet een besluit vaststellen om de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon 2016-2020 te verlengen totdat de EU en Libanon geactualiseerde gezamenlijke documenten hebben vastgesteld. Overeenkomstig artikel 10 van zijn reglement van orde zal de Associatieraad het besluit via schriftelijke procedure vaststellen.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               Het door de Europese Unie in de Associatieraad in te nemen standpunt inzake de vaststelling van een besluit tot verlenging van de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon wordt gebaseerd op de tekst van het besluit dat aan dit besluit is gehecht.

               Bij Besluit nr. 1/2016 van de Associatieraad van 11 november 2016 zijn de EU en Libanon partnerschapsprioriteiten overeengekomen die de leidraad vormen voor het partnerschap in de periode 2016-2020.

               In het kader van het lopende proces ter verlenging van het partnerschap van de EU met het zuidelijke nabuurschap en gezien de goedkeuring van het meerjarig financieel kader 2021-2027 en het nieuwe Instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking (NDICI) is de voorbereiding en goedkeuring van geactualiseerde gezamenlijke documenten met zuidelijke buurlanden, waaronder Libanon, gepland voor 2021. In dat verband, en om te voorkomen dat er een leemte ontstaat tussen het verstrijken van de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon en de vaststelling van nieuwe, is het in het belang van de partijen om de huidige partnerschapsprioriteiten te verlengen totdat de nieuwe zijn vastgesteld.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van “de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die een “beslissende invloed [hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  1
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De Associatieraad is een lichaam dat is opgericht krachtens een overeenkomst, namelijk de associatieovereenkomst.

               De door de Associatieraad vast te stellen handeling is een handeling met rechtsgevolgen. De beoogde handeling heeft rechtsgevolgen aangezien zij de bestaande partnerschapsprioriteiten zal verlengen totdat de geactualiseerde gezamenlijke documenten zijn vastgesteld.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of hoofdcomponent, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is voor de hoofddoelstelling of de hoofdcomponent dan wel de belangrijkste doelstelling of component.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling hebben in de eerste plaats betrekking op de samenwerking met een derde land in het kader van een associatieovereenkomst en het Europees Nabuurschapsbeleid.

               De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 217, VWEU.

               4.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 217, VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               5.Bekendmaking van de beoogde handeling

               Aangezien met de handeling van de Associatieraad de looptijd van de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon wordt gewijzigd, moet zij na de vaststelling ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie worden bekendgemaakt.

               2021/0229 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               inzake het namens de Europese Unie in te nemen standpunt in de Associatieraad die is ingesteld bij de Europees-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Libanon, anderzijds, over de geplande vaststelling van een besluit tot verlenging van de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon totdat de EU en Libanon geactualiseerde gezamenlijke documenten hebben vastgesteld

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 217, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De Europees-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Libanon, anderzijds, anderzijds (“de associatieovereenkomst”) werd op 17 juni 2002 gesloten en is op 1 april 2006 in werking getreden
                  2
               .

               (2)De partnerschapsprioriteiten EU-Libanon werden in november 2016 door de Associatieraad goedgekeurd en zijn geldig tot eind 2020
                  3
               .

               (3)In de vorm van een briefwisseling kwamen de partijen overeen dat deze nog steeds geldig zijn als leidraad voor de consolidatie van het partnerschap, in afwachting van de vaststelling van geactualiseerde gezamenlijke documenten.

               (4)Artikel 76 van de associatieovereenkomst geeft de Associatieraad de bevoegdheid besluiten vast te stellen om de doelstellingen van de associatieovereenkomst te verwezenlijken.

               (5)De Associatieraad moet via de schriftelijke procedure een besluit vaststellen om de partnerschapsprioriteiten te verlengen totdat de EU en Libanon geactualiseerde gezamenlijke documenten hebben vastgesteld.

               (6)Het is passend het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden ingenomen in de Associatieraad, aangezien het besluit bindend zal zijn voor de Unie,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het namens de Unie in te nemen standpunt in de Associatieraad die is ingesteld bij de Europees-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Libanon, anderzijds, anderzijds, over de verlenging van de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon totdat de EU en Libanon geactualiseerde gezamenlijke documenten hebben vastgesteld, wordt gebaseerd op het aan dit besluit gehechte ontwerpbesluit van de Associatieraad EU-Libanon.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, zaak C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (2)

                        Europees-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Libanon, anderzijds (PB L 143 van 30.5.2006, blz. 2).

                     (3)

                        Besluit nr. 1/2016 van de Associatieraad EU-Libanon van 11 november 2016 waarbij overeenstemming wordt bereikt over de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon (PB L 350 van 22.12.2016, blz. 114).

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 20.7.2021
            COM(2021) 406 final
            BIJLAGE
            bij
            Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD
            inzake het namens de Europese Unie in te nemen standpunt in de Associatieraad die is ingesteld bij de Europees-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Libanon, anderzijds, over de geplande vaststelling van een besluit tot verlenging van de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon totdat de EU en Libanon geactualiseerde gezamenlijke documenten hebben vastgesteld

               BIJLAGE

               BESLUIT NR. xx/2021 VAN DE ASSOCIATIERAAD EU-LIBANON
               van [dd/mm/jjjj]
               tot verlenging van de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon

               DE ASSOCIATIERAAD EU-LIBANON,

               Gezien de Europees-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Libanon, anderzijds (“de associatieovereenkomst”),

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De Europees-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Libanon, anderzijds, werd op 17 juni 2002 gesloten en is op 1 april 2006 in werking getreden
                  1
               .

               (2)Artikel 76 van de associatieovereenkomst geeft de Associatieraad de bevoegdheid passende besluiten vast te stellen om de doelstellingen van de associatieovereenkomst te verwezenlijken.

               (3)Overeenkomstig artikel 86 van de associatieovereenkomst treffen de partijen alle algemene en bijzondere maatregelen die vereist zijn om aan hun verplichtingen krachtens deze overeenkomst te voldoen en zien zij erop toe dat de in deze overeenkomst aangegeven doelstellingen worden bereikt.

               (4)Bij Besluit nr. 1/2016 van de Associatieraad van 11 november 2016 hebben de EU en Libanon partnerschapsprioriteiten vastgesteld voor de periode 2016-2020 om de veerkracht en stabiliteit van Libanon te ondersteunen en te bevorderen en tegelijkertijd de gevolgen van het aanhoudende conflict in Syrië aan te pakken
                  2
               .

               (5)In de vorm van een briefwisseling kwamen de partijen overeen dat deze nog steeds geldig zijn als leidraad voor de consolidatie van het partnerschap, in afwachting van de vaststelling van geactualiseerde gezamenlijke documenten.

               (6)Op grond van artikel 10 van het reglement van orde kan de Associatieraad tussen de vergaderingen in besluiten vaststellen via schriftelijke procedure, als de partijen daarmee instemmen,

               BESLUIT:

               Artikel 1

               De Associatieraad besluit via schriftelijke procedure de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon, die zijn gehecht aan Besluit nr. 1/2016 van vrijdag 11 november 2016, te verlengen totdat de EU en Libanon geactualiseerde gezamenlijke documenten hebben vastgesteld.

               Artikel 2

               Dit besluit treedt in werking op de datum waarop het wordt vastgesteld.

               Gedaan te xx, op [dag maand jaar].

                  Voor de Associatieraad

                     (1)

                        Europees-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Libanon, anderzijds (PB L 143 van 30.5.2006, blz. 2).

                     (2)

                        Besluit nr. 1/2016 van de Associatieraad EU-Libanon van 11 november 2016 waarbij overeenstemming wordt bereikt over de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon (PB L 350 van 22.12.2016, blz. 114).


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 22.1.2020
            COM(2020) 24 final
            2020/0011(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            waarbij de lidstaten worden gemachtigd om, in het belang van de Europese Unie, het Verdrag betreffende geweld en intimidatie, 2019 (nr. 190) van de Internationale Arbeidsorganisatie te bekrachtigen

               TOELICHTING

               1.ONDERWERP VAN HET VOORSTEL

               Het voorgestelde besluit van de Raad stelt de lidstaten in staat het Verdrag betreffende de uitbanning van geweld en intimidatie in de wereld van werk, dat kan worden aangehaald als het Verdrag betreffende geweld en intimidatie, 2019 (nr. 190) (hierna “het Verdrag” genoemd), van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO), te bekrachtigen voor de aangelegenheden die onder de bevoegdheid van de Unie vallen.

               2.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               Zoals recent door de #MeToo- en aanverwante bewegingen onder de aandacht is gebracht, zijn geweld en intimidatie op het werk, waaronder geweld en intimidatie op basis van geslacht, overal in de wereld wijdverbreid. Er moet meer worden gedaan aan preventie en aan bescherming van de slachtoffers.

               Om dit te bereiken, heeft de 108e Internationale Arbeidsconferentie van 21 juni 2019, die plaatsvond ter gelegenheid van haar 100‑jarig bestaan, het IAO-Verdrag betreffende geweld en intimidatie, 2019 (nr. 190) en de Aanbeveling betreffende geweld en intimidatie, 2019 (nr. 206) (hierna “de Aanbeveling” genoemd) aangenomen.

               Het Verdrag is het eerste internationale instrument dat specifieke, wereldwijd geldende normen vaststelt voor het aanpakken van werkgerelateerde intimidatie en werkgerelateerd geweld en maatregelen voorschrijft aan de aangesloten landen en andere relevante actoren. Het Verdrag en de Aanbeveling hebben als doel een inclusieve en geïntegreerde aanpak voor het voorkomen en uitbannen van geweld en intimidatie op de werkvloer te ontwikkelen waarin rekening wordt gehouden met de factor geslacht.

               De Europese Unie (EU) zet zich in voor de bevordering van de mensenrechten en waardig werk, waaronder veilige en gezonde arbeidsomstandigheden, voor de gelijkheid van vrouwen en mannen en voor het beëindigen van discriminatie, zowel intern als in haar externe betrekkingen.

               In de EU hebben de Europese sociale partners in 2007 een kaderovereenkomst over geweld en pesterijen op het werk
                  1
                gesloten, die voortbouwt op de door de Commissie gehouden raadpleging van de Europese sociale partners over geweld op het werk en de gevolgen daarvan voor de gezondheid en veiligheid op het werk
                  2
               . Deze biedt werkgevers, werknemers en hun vertegenwoordigers een actiegericht kader om problemen in verband met intimidatie en geweld op het werk in kaart te brengen, te voorkomen en te beheersen.

               Het is in het belang van de EU om de uitvoering van een internationaal instrument ter bestrijding van geweld en intimidatie in de wereld van werk in overeenstemming met haar interne kader te bevorderen; het Verdrag heeft immers betrekking op bepaalde gebieden van het Unierecht en de Europese Unie is niet in staat om tot dit instrument toe te treden. De inhoud van het Verdrag schept geen problemen in het licht van het bestaande acquis van de EU. Het is daarom in het belang van de EU dat het Verdrag door de EU-lidstaten wordt bekrachtigd. Gezien de bevoegdheid van de EU op de door het Verdrag bestreken gebieden moeten daarom alle juridische belemmeringen voor de bekrachtiging van het Verdrag door de EU-lidstaten op EU-niveau worden weggenomen.

               2.1Inhoud van het Verdrag

               De inhoud van het IAO-Verdrag betreffende geweld en intimidatie, 2019 (nr. 190) kan als volgt worden samengevat:

               De preambule van het Verdrag:

               ·erkent het recht van eenieder op een wereld van werk zonder geweld en intimidatie;

               ·erkent dat geweld en intimidatie in de wereld van werk een schending van de mensenrechten of misbruik kunnen vormen, en dat geweld en intimidatie een bedreiging vormen voor gelijke kansen en onaanvaardbaar en onverenigbaar zijn met waardig werk;

               ·erkent dat geweld en intimidatie in de wereld van werk de psychologische, fysieke en seksuele gezondheid, de waardigheid, het gezinsleven en de sociale omgeving van een persoon beïnvloeden en de toegang tot de arbeidsmarkt, het actief blijven en promotiekansen kunnen belemmeren, in het bijzonder voor vrouwen;

               Deel I (definities) van het Verdrag:

               ·stelt één definitie vast voor “geweld en intimidatie”, te weten een reeks onaanvaardbare gedragingen en praktijken, of het dreigen daarmee, ongeacht of het gaat om één of herhaaldelijke gebeurtenissen, die gericht zijn op, leiden tot of waarschijnlijk zullen leiden tot fysieke, psychologische, seksuele of economische schade (artikel 1.a);

               ·definieert gendergerelateerd geweld en intimidatie (artikel 1.b);

               ·stelt vast dat, onverminderd de eenduidige definitie van “geweld en intimidatie”, de nationale wetgevingen en regelgevingen één enkel begrip of afzonderlijke begrippen kunnen hanteren (artikel 1.2).

               Deel II (toepassingsgebied) van het Verdrag:

               ·beschermt werknemers en andere personen in de wereld van werk, met inbegrip van werknemers zoals gedefinieerd door de nationale wetgeving en praktijk, alsook werkende personen, ongeacht hun contractuele status, personen in opleiding, met inbegrip van stagiairs en leerlingen, werknemers van wie de arbeidsovereenkomst is beëindigd, vrijwilligers, werkzoekenden en sollicitanten, en personen die het gezag, de taken of de verantwoordelijkheden van een werkgever uitoefenen (artikel 2);

               ·is van toepassing op geweld en intimidatie “in de arbeidssfeer”, wat verder gaat dan de werkplek en ook werkgerelateerde faciliteiten en communicatie, reizen en sociale activiteiten, door de werkgever verstrekte accommodatie en woon-werkverkeer omvat (artikel 3).

               Op grond van deel III (basisbeginselen) moeten de staten die het Verdrag hebben bekrachtigd onder meer:

               ·een inclusieve, geïntegreerde en genderbewuste aanpak hanteren voor de preventie en uitbanning van geweld en intimidatie in de wereld van werk, waaronder een wettelijk verbod op geweld en intimidatie (artikel 4.2);

               ·ervoor zorgen dat er relevante beleidsmaatregelen worden genomen om geweld en intimidatie aan te pakken (artikel 4.2.b);

               ·een alomvattende strategie bepalen om geweld en intimidatie te voorkomen en te bestrijden, en de toegang tot rechtsmiddelen en steun waarborgen voor de slachtoffers (artikel 4.2.c);

               ·wetten, regelgevingen beleidsmaatregelen opstellen ter waarborging van het recht op gelijkheid en non-discriminatie in beroep, alsook voor kwetsbare groepen of groepen die zich in een kwetsbare positie bevinden (artikel 6).

               Op grond van deel IV (bescherming en preventie) moeten de staten die het Verdrag hebben bekrachtigd met name:

               ·passende maatregelen nemen om geweld en intimidatie in de wereld van werk te voorkomen (artikel 8);

               ·wetten en bepalingen opstellen die werkgevers verplichten om geweld en intimidatie in de wereld van werk te voorkomen, onder meer door de risico’s op geweld en intimidatie te beoordelen en informatie en opleiding te verstrekken aan de betrokkenen (artikel 9).

               Voorts moeten de staten die het Verdrag hebben bekrachtigd op grond van deel V (handhaving en rechtsmiddelen) passende maatregelen nemen om te zorgen voor gemakkelijke toegang tot passende en doeltreffende rechtsmiddelen; de gevolgen van huiselijk geweld erkennen en, voor zover dit redelijkerwijs mogelijk is, de gevolgen ervan voor de wereld van werk beperken; ervoor zorgen dat werknemers het recht hebben zich terug te trekken uit een werksituatie die een onmiddellijk en ernstig gevaar voor hun leven, gezondheid of veiligheid vormt als gevolg van geweld en intimidatie (artikel 10).

               Daarnaast bevat het Verdrag bepalingen inzake begeleiding, opleiding en bewustmaking.

               2.2Unierecht op het gebied van geweld en intimidatie in de wereld van werk

               Sommige aspecten van het Verdrag, als aangevuld door de Aanbeveling, hebben betrekking op gebieden die onder het EU-recht vallen, met name:

               ·Artikel 153, lid 1, onder a) en i), en artikel 157, lid 3, VWEU, op grond waarvan de Unie de activiteiten van de lidstaten ondersteunt en aanvult op het gebied van de verbetering van het arbeidsmilieu ter bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers en de gelijkheid van mannen en vrouwen wat hun kansen op de arbeidsmarkt en de behandeling op het werk betreft, alsmede maatregelen aanneemt om de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in werkgelegenheid en beroep te waarborgen;

               ·Richtlijn 89/391/EEG
                  3
               , die betrekking heeft op alle risico’s voor de gezondheid en de veiligheid van werknemers op het werk, met inbegrip van psychosociale risico’s zoals intimidatie en geweld;

               ·De “Kaderovereenkomst over geweld en pesterijen op het werk”
                  4
                die in 2007 tussen de Europese sociale partners is gesloten uit hoofde van artikel 138 van het EG-Verdrag (nu artikel 155 VWEU) en waarin werkgevers, werknemers en hun vertegenwoordigers een actiegericht kader wordt geboden om problemen in verband met intimidatie en geweld op het werk in kaart te brengen, te voorkomen en te beheersen;

               ·Het strategisch EU-kader voor gezondheid en veiligheid op het werk 2014-2020
                  5
                en de mededeling van de Commissie “Veiliger en gezonder werk voor iedereen – Modernisering van de wetgeving en het beleid van de EU inzake veiligheid en gezondheid op het werk”
                  6
               , waarin het belang van betere preventie van psychosociale risico’s op de werkplek wordt benadrukt;

               ·Richtlijn 2006/54/EG, die betrekking heeft op de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling en gelijke kansen voor mannen en vrouwen in arbeid en beroep, en die bepalingen bevat over het verbod op intimidatie en seksuele intimidatie
                  7
               ;

               ·Richtlijn 2000/78/EG van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep
                  8
               ;

               ·Richtlijn 2000/43/EG houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming
                  9
               ;

               ·Besluiten van de Raad van 11 mei 2017 over de ondertekening, namens de Europese Unie
                  10
               , van het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld (“Verdrag van Istanbul”)
                  11
                en de lopende besprekingen in de Raad over de toetreding van de Unie tot het Verdrag van Istanbul, dat bepalingen bevat inzake de preventie van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld, met inbegrip van seksuele intimidatie, de bescherming van de slachtoffers van dergelijk geweld en de bestraffing van de daders.

               Sommige aspecten van het Verdrag en de Aanbeveling hebben betrekking op gebieden die onder het Unierecht op het gebied van justitiële samenwerking en de rechten van slachtoffers
                  12
               , migratie, asiel en vrij verkeer vallen
                  13
               , waar het secundaire Unierecht
                  14
                voorziet in het recht van slachtoffers van misdrijven en hun familieleden om passende informatie, ondersteuning en bescherming te krijgen, deel te nemen aan strafrechtelijke procedures en als slachtoffer te worden erkend en op een respectvolle en niet-discriminerende manier te worden behandeld.

               Het Verdrag en de Aanbeveling bevatten ook bepalingen die onder de bevoegdheid van de lidstaten vallen, met name wat collectieve onderhandelingen betreft.

               3.RESULTATEN VAN DE RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDE PARTIJEN EN EFFECTBEOORDELINGEN

               Niet van toepassing.

               4.MACHTIGING OM HET VERDRAG IN HET BELANG VAN DE UNIE TE BEKRACHTIGEN

               Het Verdrag heeft betrekking op bepaalde gebieden van het Unierecht, zoals gezondheid en veiligheid op het werk, gelijkheid en non-discriminatie, waar de mate van regelgeving ver gevorderd is.

               Overeenkomstig de regels betreffende externe bevoegdheden die door het Hof van Justitie van de Europese Unie zijn opgesteld
                  15
               , en meer specifiek betreffende het sluiten en bekrachtigen van IAO-verdragen
                  16
               , mogen de lidstaten geen autonoom besluit nemen over de bekrachtiging van het Verdrag, aangezien delen van het Verdrag uit hoofde van artikel 3, lid 2, VWEU onder de bevoegdheden van de Unie vallen.

               Desondanks kan de EU als zodanig geen protocol van de IAO bekrachtigen, omdat uit hoofde van het statuut van de IAO
                  17
                alleen staten partij kunnen worden bij dergelijke verdragen.

               Daarom moeten de EU-instellingen en de lidstaten de nodige maatregelen nemen om samen te werken bij de bekrachtiging van het Verdrag en de uitvoering van de daaruit voortvloeiende verplichtingen
                  18
               .

               Sinds 2005 heeft de Raad de lidstaten gemachtigd om in het belang van de EU vijf IAO-verdragen en één IAO-protocol te bekrachtigen, waarvan delen onder de bevoegdheid van de EU vallen
                  19
               .

               De inhoudelijke bepalingen van het Verdrag scheppen geen problemen in het licht van het bestaande acquis van de EU. Overeenkomstig artikel 19.8 van het statuut van de IAO zijn in het Verdrag minimumnormen vastgesteld. Dat betekent dat het EU-recht strenger kan zijn dan de normen van het Verdrag en vice versa
                  20
               .

               Bij het voorgestelde besluit van de Raad worden de lidstaten dan ook gemachtigd de onder de bevoegdheid van de EU vallende delen van het Verdrag in het belang van de EU te bekrachtigen en wordt de lidstaten verzocht dit uiterlijk eind 2022 te verwezenlijken.

               5.RECHTSGRONDSLAG

               5.1Procedurele rechtsgrondslag

               Artikel 218, lid 6, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) is van toepassing ongeacht of de Unie lid is van de organisatie die de internationale overeenkomst heeft aangenomen
                  21
               .

               5.2Materiële rechtsgrondslag

               5.2.1Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een krachtens artikel 218, lid 6, VWEU te nemen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de internationale overeenkomst ten aanzien waarvan de bekrachtiging plaatsvindt in het belang van de Unie. Wanneer de overeenkomst een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of overwegende component, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 6, VWEU te nemen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is gelet op de hoofddoelstelling of de overwegende component. Wanneer een overeenkomst tegelijkertijd meerdere onlosmakelijk met elkaar verbonden doelstellingen of componenten heeft, zonder dat de ene ondergeschikt is aan de andere, moet een overeenkomstig artikel 218, lid 6, VWEU, vast te stellen besluit bij wijze van uitzondering de verschillende desbetreffende rechtsgrondslagen als materiële rechtsgrondslag hebben.

               5.2.2 Toepassing op het onderhavige geval (zie ook details van het Unierecht onder punt 2)

               Het Verdrag bevat weliswaar ook elementen met betrekking tot non-discriminatie, justitiële samenwerking en de rechten van slachtoffers, maar de doelstelling en de inhoud van het Verdrag hebben voornamelijk betrekking op het sociale beleid, met name op de verbetering van de werkomgeving ter bescherming van de gezondheid en veiligheid van werknemers (artikel 153, lid 1, onder a), VWEU) en de gelijkheid van mannen en vrouwen wat hun kansen op de arbeidsmarkt en de behandeling op het werk betreft (artikel 153, lid 1, onder i), VWEU), op de gebieden waarop richtlijnen zijn vastgesteld uit hoofde van artikel 153, lid 2, VWEU, en op de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in werkgelegenheid en beroep in de zin van artikel 157, lid 3, VWEU.

               Pas in de tweede plaats hebben het doel en de inhoud van het Verdrag betrekking op de bestrijding van discriminatie in de zin van artikel 19 van het Verdrag.

               De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 153, lid 2, VWEU, in samenhang met artikel 153, lid 1, onder a), artikel 153, lid 1, onder i), en artikel 157, lid 3, VWEU.

               6Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit zijn artikel 153, lid 2, VWEU, artikel 153, lid 1, onder a), artikel 153, lid 1, onder i), VWEU en artikel 157, lid 3, VWEU, die de belangrijkste rechtsgrondslag vormen voor het Unierecht inzake gezondheid en veiligheid op het werk en de gelijkheid van mannen en vrouwen in arbeid en beroep, in samenhang met artikel 218, lid 6, VWEU.

               2020/0011 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               waarbij de lidstaten worden gemachtigd om, in het belang van de Europese Unie, het Verdrag betreffende geweld en intimidatie, 2019 (nr. 190) van de Internationale Arbeidsorganisatie te bekrachtigen

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 153, lid 2, in samenhang met artikel 153, lid 1, onder a) en i), artikel 157, lid 3, en artikel 218, lid 6, onder a), v),

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Gezien de goedkeuring van het Europees Parlement,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)In 2019 heeft de Internationale Arbeidsconferentie in haar 108e zitting het Verdrag van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) betreffende de uitbanning van geweld en intimidatie in de wereld van werk aangenomen, dat kan worden aangehaald als het Verdrag betreffende geweld en intimidatie, 2019 (nr. 190) (hierna “het Verdrag” genoemd).

               (2)De Unie bevordert de bekrachtiging van de internationale arbeidsverdragen die door de Internationale Arbeidsorganisatie als actueel worden beschouwd, om waardig werk voor iedereen, gezondheid en veiligheid op het werk en gelijkheid tussen mannen en vrouwen te bevorderen en discriminatie te bestrijden.

               (3)Sommige bepalingen van het Verdrag vallen onder het acquis van de Unie op de gebieden van sociaal beleid overeenkomstig artikel 153, lid 2, artikel 153, lid 1, onder a) en i), en artikel 157, lid 3, VWEU wat betreft de gezondheid en veiligheid op het werk en de gelijkheid van mannen en vrouwen in werkgelegenheid en beroep
                  22
               . Sommige bepalingen van het Verdrag vallen onder het acquis van de Unie op het gebied van non-discriminatie
                  23
               .

               (4)Daarom vallen delen van het Verdrag onder de bevoegdheid van de Unie en kunnen de lidstaten niet buiten het kader van de instellingen van de Unie in verband met die delen verplichtingen op zich nemen
                  24
               .

               (5)De Unie kan dit Verdrag niet bekrachtigen, omdat alleen staten partij bij het Verdrag kunnen zijn.

               (6)In deze situatie moeten de lidstaten worden gemachtigd om, gezamenlijk optredend in het belang van de Unie, de onder de bevoegdheid van de Unie vallende delen van het Verdrag te bekrachtigen,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De lidstaten worden gemachtigd om het Verdrag betreffende geweld en intimidatie, 2019 (nr. 190) van de Internationale Arbeidsorganisatie te bekrachtigen voor de delen die vallen onder de in artikel 153, lid 2, artikel 153, lid 1, onder a) en i), en artikel 157, lid 3, VWEU aan de Europese Unie toegekende bevoegdheid.

               Artikel 2

               De lidstaten moeten de nodige stappen nemen om hun akte van bekrachtiging van het Verdrag zo spoedig mogelijk en bij voorkeur uiterlijk op 31 december 2022 neer te leggen bij de directeur-generaal van de Internationale Arbeidsorganisatie.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot de lidstaten.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        COM (2007) 686.

                     (2)

                        C/2004/5220.

                     (3)

                        Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk, PB L 183 van 29.6.1989, blz. 1.

                     (4)

                        COM (2007) 686.

                     (5)

                        COM(2014) 332 final.

                     (6)

                        COM/2017/012 final.

                     (7)

                        PB L 204 van 26.7.2006, blz. 23. Vergelijkbare bepalingen zijn te vinden in Richtlijn 2004/113/EG van de Raad van 13 december 2004 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de toegang tot en het aanbod van goederen en diensten (PB L 373 van 21.12.2004, blz. 37) en Richtlijn 2010/41/EU van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2010 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van zelfstandig werkzame mannen en vrouwen en tot intrekking van Richtlijn 86/613/EEG van de Raad (PB L 180 van 15.7.2010, blz. 1).

                     (8)

                        PB L 303 van 2.12.2000 blz. 16.

                     (9)

                        PB L 180, blz. 22.

                     (10)

                        Besluit (EU) 2017/865 van de Raad van 11 mei 2017 over de ondertekening, namens de Europese Unie, van het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld, met betrekking tot aangelegenheden die verband houden met justitiële samenwerking in strafzaken, PB L 131 van 20.5.2017, blz. 11; Besluit (EU) 2017/866 van de Raad van 11 mei 2017 over de ondertekening, namens de Europese Unie, van het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld, met betrekking tot gendergerelateerd asiel en non-refoulement, PB L 131 van 20.5.2017, blz. 13.

                     (11)

                        Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld, Dienst Verdragen van de Raad van EuropaCouncil of Europe Treaty Services – nr. 210, beschikbaar op
                  https://www.coe.int/en/web/conventions/full-list/-/conventions/rms/090000168008482e

                     (12)

                        De artikelen 82, 83, 84 en 156 VWEU.

                     (13)

                        De artikelen 21, 46, 78 en 79 VWEU.

                     (14)

                        Richtlijn 2012/29/EU van 25 oktober 2012 tot vaststelling van minimumnormen voor de rechten, de ondersteuning en de bescherming van slachtoffers van strafbare feiten, PB L 315 van 14.11.2012, blz. 57.

                     (15)

                        AETR-arrest van het EHvJ, zaak 22/70 van 31 maart 1971, Jurispr. 1971, 263.

                     (16)

                        Advies 2/91 van het EHvJ van 19 maart 1993 inzake Verdrag nr. 170 betreffende chemische stoffen, Jurispr. 1993-I, blz. 1061.

                     (17)

                        Artikel 1.2 van het statuut van de IAO.

                     (18)

                        Advies 2/91 van het EHvJ (ibid.), punten 36 tot en met 38.

                     (19)

                        Beschikking van de Raad van 14 april 2005 waarbij de lidstaten worden gemachtigd in het belang van de Europese Gemeenschap het Verdrag van de Internationale Arbeidsorganisatie betreffende de identiteitsbewijzen van zeevarenden (Verdrag nr. 185) te bekrachtigen, PB L 136/1 van 30.5.2005; Beschikking van de Raad van 7 juni 2007 waarbij de lidstaten worden gemachtigd in het belang van de Europese Gemeenschap het geconsolideerde Verdrag 2006 van de Internationale Arbeidsorganisatie betreffende maritieme arbeid te bekrachtigen (PB L 161/63 van 22.6.2007); Besluit van de Raad van 7 juni 2010 waarbij de lidstaten worden gemachtigd in het belang van de Europese Unie het verdrag inzake arbeid in de visserij van de Internationale Arbeidsorganisatie van 2007 te bekrachtigen (Verdrag nr. 188), PB 145/12 van 11.6.2010; Besluit van de Raad van 28 januari 2014 waarbij de lidstaten worden gemachtigd om in het belang van de Europese Unie het Verdrag betreffende veiligheid bij het gebruik van chemische stoffen bij de arbeid, 1990, van de Internationale Arbeidsorganisatie te bekrachtigen (Verdrag nr. 170) (2014/52/EU); Besluit van de Raad van 28 januari 2014 waarbij de lidstaten worden gemachtigd om in het belang van de Europese Unie het Verdrag betreffende aanvaardbaar werk voor huispersoneel, 2011, van de Internationale Arbeidsorganisatie te bekrachtigen (Verdrag nr. 189) (2014/51/EU); Besluit (EU) 2015/2071 van de Raad van 10 november 2015 houdende machtiging van de lidstaten om in het belang van de Europese Unie het Protocol van 2014 bij het Verdrag betreffende de gedwongen arbeid, 1930, van de Internationale Arbeidsorganisatie te bekrachtigen wat betreft de artikelen 1 tot en met 4 van het protocol ten aanzien van kwesties van justitiële samenwerking in strafzaken, PB L 301 van 18.11.2015; Besluit (EU) 2015/2037 van de Raad van 10 november 2015 houdende machtiging van de lidstaten om in het belang van de Europese Unie het Protocol van 2014 bij het Verdrag betreffende de gedwongen arbeid, 1930, van de Internationale Arbeidsorganisatie te bekrachtigen ten aanzien van kwesties van sociaal beleid, PB L 298 van 14.11.2015.

                     (20)

                        Advies 2/91 van het EHvJ (ibid.), punt 18.

                     (21)

                        Advies 2/91 van het EHvJ (ibid.) inzake Verdrag nr. 170 inzake chemische stoffen en het arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punt 64.

                     (22)

                        Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk, PB L 183 van 29.6.1989, blz. 1; Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking), PB L 204 van 26.7.2006, blz. 23; alsmede Richtlijn 2004/113/EG van de Raad van 13 december 2004 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de toegang tot en het aanbod van goederen en diensten (PB L 373 van 21.12.2004, blz. 37) en Richtlijn 2010/41/EU van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2010 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van zelfstandig werkzame mannen en vrouwen en tot intrekking van Richtlijn 86/613/EEG van de Raad (PB L 180 van 15.7.2010, blz. 1).

                     (23)

                        Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, PB L 303 van 2.12.2000, blz. 16; Richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming (PB L 180 van 19.7.2000, blz. 22).

                     (24)

                        Advies 2/91 van het Europees Hof van Justitie van 19 maart 1993, Jurispr. 1993-I, bladzijde 1061, punt 26.