title: Voorstel voor een beschikking van de Raad waarbij Italië wordt gemachtigd om in bepaalde geografische gebieden een verlaagd belastingtarief toe te passen op gasolie en lpg voor verwarmingsdoeleinden in overeenstemming met artikel 19 van richtlijn 2003/96/EEG

text:
Belangrijke juridische mededeling

|

52008PC0007

	[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |Brussel, 22.1.2008COM(2008) 7 definitiefVoorstel voor eenBESCHIKKING VAN DE RAADwaarbij Italië wordt gemachtigd om in bepaalde geografische gebieden een verlaagd belastingtarief toe te passen op gasolie en lpg voor verwarmingsdoeleinden in overeenstemming met artikel 19 van Richtlijn 2003/96/EEG(door de Commissie ingediend)TOELICHTING1) ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL-  Motivering en doel van het voorstelDe belastingheffing van energieproducten en elektriciteit in de Gemeenschap is geregeld bij Richtlijn 2003/96/EG van de Raad[1] (hierna "de energiebelastingrichtlijn" of "de richtlijn" genoemd).Behalve op grond van de bepalingen van met name de artikelen 5, 15 en 17, kan de Raad ook uit hoofde van artikel 19, lid 1, van de richtlijn op voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen besluiten dat een lidstaat uit specifieke beleidsoverwegingen wordt gemachtigd om verdere vrijstellingen of verlagingen in te voeren.Dit voorstel strekt ertoe Italië te machtigen om in bepaalde geografische gebieden een verlaagd belastingtarief toe te passen op gasolie en lpg voor verwarmingsdoeleinden, teneinde de extra stookkosten van de bewoners van die gebieden ten dele te compenseren. Deze hoge stookkosten zijn te wijten aan de zeer strenge klimatologische omstandigheden van de gebieden in kwestie dan wel aan de strenge klimatologische omstandigheden of de afgelegen ligging ervan in combinatie met het beperkte brandstofaanbod en de onbeschikbaarheid van het aardgasnet.-  Algemene contextBij brief van 17 oktober 2006 hebben de Italiaanse autoriteiten verzocht om in bepaalde geografische gebieden een verlaagd belastingtarief te mogen toepassen op gasolie en lpg voor verwarmingsdoeleinden, als voortzetting van de derogatiemaatregel van artikel 18, lid 1, van de energiebelastingrichtlijn in samenhang met punt 8, tiende streepje, van bijlage II bij die richtlijn. Op grond van deze bepaling mocht Italië tot 31 december 2006 in bepaalde gebieden een verlaagd accijnstarief toepassen op huisbrandolie en lpg voor verwarmingsdoeleinden. De Italiaanse autoriteiten hebben hun verzoek vóór het verstrijken van deze derogatiemaatregel ingediend. Zij hebben aanvullende informatie verstrekt en nadere toelichtingen gegeven op 5 december 2006, 13 februari 2007, 18 april 2007, 7 juni 2007, 27 augustus 2007, 1 oktober 2007 en 12 november 2007.Ter onderbouwing van zijn verzoek wijst Italië op de uiteenlopende klimatologische en geografische omstandigheden op zijn grondgebied. In 1999 heeft het land in het kader van een hervorming van zijn belastingstelsel het normale accijnsniveau verhoogd. Tegelijkertijd heeft het, rekening houdende met de specifieke kenmerken van zijn grondgebied, voor bepaalde gebieden een verlaagd tarief voor gasolie en lpg voor verwarmingsdoeleinden vastgesteld om te vermijden dat bepaalde consumenten te zwaar zouden worden belast. Momenteel bedraagt de belastingvermindering voor gasolie 129,11 euro per 1 000 liter (het toepasselijke tarief daalt daarmee tot 274,10 euro per 1 000 liter) en voor lpg 159,07 euro per 1 000 kg (het toepasselijke tarief daalt daarmee tot 30,87 euro per 1 000 kg). De toepasselijke tarieven liggen boven de in de richtlijn voorgeschreven minimumbelastingniveaus.De belastingvermindering geldt in de geografische gebieden die aan de volgende voorwaarden voldoen:-  gemeenten die vallen onder zone F als omschreven in presidentieel besluit nr. 412 van 1993. Dit besluit verdeelt het Italiaanse grondgebied in zes klimaatzones (A tot en met F). De indeling is gebaseerd op de meeteenheid "daggraden", waarbij voor het traditionele stookseizoen de som wordt gemaakt van de gemiddelde dagtemperaturen die verschillen van de optimale temperatuur van 20° C. Hoe hoger het cijfer dat een gemeente behaalt, des te lager is de gemiddelde buitentemperatuur gedurende het stookseizoen. Gemeenten die onder klimaatzone F vallen, zijn gemeenten met meer dan 3 000 "daggraden"[2].-  gemeenten die vallen onder zone E als omschreven in het presidentieel besluit nr. 412 van 1993, voor zover er geen aansluiting op het aardgasnet is. Gemeenten die in klimaatzone E vallen, zijn gemeenten met 2 100 tot 3 000 "daggraden".-  gemeenten op Sardinië en kleine eilanden, voor zover er geen aansluiting op het aardgasnet is; dit onderdeel van de regeling omvat alle Italiaanse eilanden behalve Sicilië.Volgens de Italiaanse autoriteiten zijn de belastingdifferentiatie en de keuze van de betrokken gebieden gebaseerd op objectieve criteria. De maatregel moet zorgen voor geografische continuïteit met de rest van het Italiaanse grondgebied, dat wil zeggen voor meer gelijkheid tussen de bevolking van de betrokken gebieden en de rest van Italië, door overdreven stookkosten te drukken. Het bedrag van de belastingvermindering is in alle gevallen hetzelfde; het enige doel is de extra stookkosten van de bewoners van de betrokken gebieden als gevolg van het koude klimaat en/of de moeilijke brandstofbevoorrading ten dele op te vangen.Volgens de Italiaanse autoriteiten komt de belastingvermindering voor de klimaatzones E en F overeen met gemiddeld 11-12% van de prijs van gasolie en lpg voor verwarmingsdoeleinden. Deze cijfers moeten worden vergeleken met de gemiddelde stookkosten: als gevolg van de klimatologische omstandigheden liggen deze in klimaatzone E 90% en in klimaatzone F 170% hoger dan het nationale gemiddelde.Het specifieke karakter van de eilanden ligt in het feit dat hun geografische ligging slechts een beperkt aanbod van brandstoffen toelaat, die door het extra transport bovendien duurder zijn dan op het Italiaanse vasteland. De Italiaanse autoriteiten hebben bevestigd dat de belastingvermindering geen overcompensatie inhoudt en de prijzen van lpg en gasolie ook niet laat dalen onder het prijsniveau op het vasteland. Volgens de cijfers die de Italiaanse autoriteiten hebben voorgelegd, is de prijs van lpg na de belastingvermindering nog altijd circa 2,5 tot 4,5 euro/hl hoger op de eilanden dan op het vasteland. Voor gasolie is het prijsverschil nog markanter en in sommige gevallen is de eindprijs op een eiland bijna twee keer zo hoog als op het vasteland.De Italiaanse autoriteiten verwachten een sterke daling van de extra kosten in deze gebieden wanneer de betrokken gemeenten op het aardgasnet worden aangesloten (deze mogelijkheid is niet onbestaande voor de gemeenten in klimaatzone E en op sommige eilanden). De consumenten krijgen dan immers de keuze uit een breder brandstofaanbod. Daarom voorzien de Italiaanse autoriteiten niet in een belastingvermindering voor de betrokken gemeenten in klimaatzone E of op de eilanden zodra de aansluiting op het aardgasnet is gerealiseerd. In de gemeenten in klimaatzone F, die hoofdzakelijk bergachtige gebieden omvat, zal het aardgasnet het geografische gebied waarover de gemeenten in kwestie zich uitstrekken, niet volledig of zelfs niet eens grotendeels kunnen afdekken. Een dergelijke dekking zal voor vele bewoners het aanbod aan beschikbare brandstoffen dus niet verbeteren. Voor de gemeenten in klimaatzone F wordt het ontbreken van een aardgasnet daarom niet als voorwaarde gesteld om voor belastingvermindering in aanmerking te komen.De maatregel kost de begroting jaarlijks circa 62 miljoen euro. 4,4 miljoen inwoners zullen ervan kunnen profiteren. De belastingvermindering wordt verleend in de vorm van een prijsverlaging bij de aankoop van de energieproducten door de begunstigden (dat wil zeggen de bewoners van de betrokken gebieden).-  Bestaande bepalingen op het door het voorstel bestreken gebiedRichtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit.-  Samenhang met andere beleidsgebieden en doelstellingen van de EUIeder derogatieverzoek uit hoofde van artikel 19 van de energiebelastingrichtlijn moet door de Commissie worden onderzocht met inachtneming van de goede werking van de interne markt, de noodzaak eerlijke mededinging te verzekeren, en het communautair gezondheids-, milieu-, energie- en vervoersbeleid.In de geografische gebieden in kwestie zou het normale nationale belastingniveau van lpg en gasolie voor verwarmingsdoeleinden tot overdreven stookkosten leiden in vergelijking met de rest van het Italiaanse grondgebied. Dat is het gevolg van de strenge klimatologische omstandigheden of de afgelegen ligging van die gebieden, in combinatie met de onbeschikbaarheid van het aardgasnet als een alternatieve energiebron voor verwarming.Het verlaagde belastingtarief houdt rekening met deze bijzondere situatie, doordat het de extra stookkosten in de geografische gebieden in kwestie in vergelijking met de rest van het Italiaanse grondgebied ten dele helpt op te vangen.Volgens de Italiaanse autoriteiten is de vermindering nooit hoger dan het bedrag van die extra kosten. Bovendien is het resterende belastingniveau nog altijd hoger dan de in de energiebelastingrichtlijn vastgestelde communautaire minimumniveaus voor gasolie en lpg.De belastingvermindering kan derhalve verenigbaar worden geacht met het door de belastingheffing beoogde doel om de energie-efficiëntie en andere aspecten van het energiebeleid te bevorderen. De maatregel is niet onverenigbaar met het toepasselijke milieu- en energiebeleid van de Gemeenschap.Voorts is de maatregel aanvaardbaar in het licht van de goede werking van de interne markt en de noodzaak om eerlijke mededinging te verzekeren. Hij heeft uitsluitend tot doel de extra stookkosten die verband houden met de objectieve omstandigheden in de betrokken gebieden, ten dele te compenseren. De belastingvermindering wordt niet gecombineerd met andere vormen van belastingvermindering en geldt niet voor ander gebruik van de verwarmingsbrandstoffen dan voor de verwarming van ruimten.Volgens de Italiaanse autoriteiten valt het belastingvoordeel voor zakelijke gebruikers in ieder afzonderlijk geval onder de bepalingen van Verordening (EG) nr. 1998/2006 van de Commissie van 15 december 2006 betreffende de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het Verdrag op de-minimissteun[3]. In ieder geval zal het voordeel, wanneer dit voor een afzonderlijke onderneming het in die verordening vastgestelde plafond overschrijdt, bij de Commissie worden aangemeld overeenkomstig Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag[4]. In artikel 19, lid 2, van de energiebelastingrichtlijn is voorts bepaald dat maatregelen die uit hoofde van deze richtlijn worden aangenomen, van beperkte duur moeten zijn, namelijk ten hoogste zes jaar, en eventueel verlengd kunnen worden. In dit stadium is het passend om de machtiging te verlenen voor een periode van zes jaar.Er moet voor worden gezorgd dat Italië de in dit voorstel bedoelde specifieke vermindering naadloos kan laten aansluiten op de regeling die voor 1 januari 2007 werd toegepast op grond van artikel 18 van de richtlijn in samenhang met bijlage II van die richtlijn. De gevraagde machtiging moet daarom worden verleend met ingang van die datum.2) RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDE PARTIJEN EN EFFECTBEOORDELING-  Raadpleging van belanghebbende partijenDit voorstel betreft uitsluitend Italië.-  Bijeenbrengen en benutten van deskundigheidEr behoefde geen beroep te worden gedaan op externe deskundigheid.-  EffectbeoordelingDit voorstel betreft een machtiging van een afzonderlijke lidstaat op diens eigen verzoek.3) JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTELSamenvatting van de voorgestelde maatregelHet voorstel strekt ertoe Italië te machtigen om van de algemene bepalingen van Richtlijn 2003/96/EG van de Raad af te wijken en in bepaalde gebieden met hoge stookkosten een verlaagd belastingtarief toe te passen op gasolie en lpg voor verwarmingsdoeleinden.-  RechtsgrondslagArtikel 19 van Richtlijn 2003/96/EG van de Raad.-  SubsidiariteitsbeginselHet onder artikel 93 EG vallende gebied van de indirecte belastingen ressorteert als zodanig niet onder de exclusieve bevoegdheid van de Gemeenschap in de zin van artikel 5 EG.De lidstaten mogen hun overeenkomstige bevoegdheden op dit gebied evenwel slechts uitoefenen binnen de welomschreven grenzen van de bestaande communautaire wetgeving. Overeenkomstig artikel 19 van Richtlijn 2003/96/EG kan alleen de Raad een lidstaat machtigen verdere vrijstellingen of verlagingen in te voeren in de zin van dat artikel. De lidstaten kunnen niet in de plaats van de Raad treden.Het subsidiariteitsbeginsel wordt derhalve door het voorstel in acht genomen.-  EvenredigheidsbeginselHet evenredigheidsbeginsel wordt door het voorstel in acht genomen. De belastingvermindering is niet hoger dan de extra kosten.-  Keuze van instrumentenVoorgesteld instrument: beschikking van de Raad.Artikel 19 van Richtlijn 2003/96/EG voorziet uitsluitend in dit soort maatregel.4) GEVOLGEN VOOR DE BEGROTINGDe maatregel leidt niet tot financiële of administratieve lasten voor de Gemeenschap. Het voorstel heeft dus geen gevolgen voor de begroting van de Gemeenschap.Voorstel voor eenBESCHIKKING VAN DE RAADwaarbij Italië wordt gemachtigd om in bepaalde geografische gebieden een verlaagd belastingtarief toe te passen op gasolie en lpg voor verwarmingsdoeleinden in overeenstemming met artikel 19 van Richtlijn 2003/96/EEG(Slechts de tekst in de Italiaanse taal is authentiek)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit[5], en met name op artikel 19, lid 1,Gezien het voorstel van de Commissie,Overwegende hetgeen volgt:(1) Overeenkomstig artikel 18, lid 1, van Richtlijn 2003/96/EG in samenhang met bijlage II bij die richtlijn was Italië gemachtigd om in bepaalde "bijzonder benadeelde gebieden" een verlaagd accijnstarief toe te passen op huisbrandolie en lpg voor verwarmingsdoeleinden. Deze derogatie gold tot 31 december 2006.(2) Bij brief van 17 oktober 2006 hebben de Italiaanse autoriteiten op grond van artikel 19 van Richtlijn 2003/96/EG verzocht om in diezelfde gebieden een verlaagd belastingtarief te mogen toepassen op gasolie en lpg voor verwarmingsdoeleinden. Italië wenst ook na 31 december 2006 de regeling die het op grond van voornoemde derogatie mocht toepassen, voort te zetten. De machtiging waarom thans wordt verzocht, loopt van 1 januari 2007 tot en met 31 december 2012.(3) Het Italiaanse grondgebied wordt gekenmerkt door zeer uiteenlopende klimatologische en geografische omstandigheden. In 1999 heeft Italië het normale accijnsniveau verhoogd in het kader van een hervorming van het belastingstelsel. Rekening houdende met de specifieke kenmerken van zijn grondgebied heeft Italië tegelijkertijd een verlaagd tarief voor gasolie en lpg vastgesteld om overdreven stookkosten bij de bewoners van bepaalde geografische gebieden ten dele te compenseren.(4) De belastingdifferentiatie moet zorgen voor meer gelijkheid tussen de bevolking van de betrokken gebieden en de rest van Italië door overdreven stookkosten te drukken. Om te bepalen welke gebieden voor de vermindering in aanmerking komen, heeft Italië zich gebaseerd op objectieve criteria die betrekking hebben op de klimatologische omstandigheden in het betrokken gebied en de toegang tot het aardgasnet. Laatstgenoemd criterium is een maatstaf voor de mate waarin de bevolking van het betrokken gebied uit verschillende brandstoffen kan kiezen.(5) De belastingvermindering geldt derhalve in de geografische gebieden (gemeenten) die aan de volgende voorwaarden voldoen: i) gemeenten die vallen onder klimaatzone F als omschreven in presidentieel besluit nr. 412 van 1993[6], dat wil zeggen gemeenten met meer dan 3 000 "daggraden"; ii) gemeenten die vallen onder klimaatzone E als omschreven in presidentieel besluit nr. 412 van 1993, dat wil zeggen gemeenten met 2 100 tot 3 000 "daggraden"[7]; iii) Sardinië en kleine eilanden – deze categorie dekt alle Italiaanse eilanden behalve Sicilië. Aangezien de aansluiting op het aardgasnet de extra stookkosten sterk zou verlagen en met name het aanbod van brandstoffen waaruit de consument kan kiezen, zou uitbreiden, zal de vermindering niet meer gelden voor de gemeenten van de bovengenoemde categorieën 2 en 3 zodra de aanleg van het aardgasnet er is voltooid.(6) De gemeenschappelijke factor van de betrokken gemeenten zijn de extra stookkosten ten opzichte van de rest van Italië. Voor de klimaatzones E en F komt de belastingvermindering overeen met gemiddeld 11-12% van de prijs van gasolie en lpg voor verwarmingsdoeleinden. Als gevolg van de klimatologische omstandigheden liggen de gemiddelde stookkosten in klimaatzone E 90% en in klimaatzone F 170% hoger dan het nationale gemiddelde. Voor de eilanden zijn de extra stookkosten in vergelijking met het Italiaanse vasteland te wijten aan hun geografische gesteldheid, de beperkte brandstofbevoorrading en extra transportkosten, hetgeen dus tot hogere brandstofprijzen leidt in vergelijking met het Italiaanse vasteland.(7) De belastingvermindering blijft in alle gevallen onder het bedrag van de extra stookkosten van de betrokken bevolking, waardoor overcompensatie wordt vermeden. De Italiaanse autoriteiten hebben met name verklaard dat de belastingvermindering niet verder gaat dan de extra kosten die in de zones E en F ontstaan als gevolg van het koude klimaat. Wat de eilanden betreft, hebben zij verklaard dat de belastingvermindering de prijs van de brandstoffen in kwestie niet laat dalen onder het prijsniveau van diezelfde brandstoffen op het vasteland.(8) Het verlaagde belastingtarief blijft voor zowel gasolie als lpg hoger dan de in Richtlijn 2003/96/EG vastgestelde communautaire minimumbelastingniveaus.(9) De maatregel geldt alleen voor de verwarming van ruimten (zowel voor particulieren als bedrijven), met uitsluiting van iedere andere vorm van zakelijk gebruik van de genoemde producten.(10) De maatregel blijkt de mededinging niet te verstoren noch de werking van de interne markt te belemmeren, en hij wordt niet onverenigbaar geacht met het communautaire beleid op het gebied van milieu, energie en vervoer.(11) Overeenkomstig artikel 19, lid 2, van Richtlijn 2003/96/EG dient Italië derhalve te worden gemachtigd om in bepaalde geografische gebieden met hoge stookkosten, die in de bijlage bij deze beschikking nader zijn genoemd, tot 31 december 2012 een verlaagd belastingtarief toe te passen op gasolie en lpg voor verwarmingsdoeleinden.(12) Er moet voor worden gezorgd dat Italië de in deze beschikking bedoelde specifieke vermindering naadloos kan laten aansluiten op de regeling die werd toegepast voor 1 januari 2007 op grond van artikel 18 van Richtlijn 2003/96/EG in samenhang met bijlage II bij die richtlijn. De gevraagde machtiging moet daarom worden verleend met ingang van 1 januari 2007,HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD:Artikel 1Italië wordt gemachtigd om een verlaagd belastingtarief toe te passen op gasolie en lpg, gebruikt voor het verwarmen van ruimten, in bepaalde geografische gebieden met hoge stookkosten, die in de bijlage bij deze beschikking nader zijn genoemd.Teneinde overcompensatie te vermijden, mag de vermindering niet hoger zijn dan de extra stookkosten in de betrokken gebieden.Het verlaagde tarief moet in overeenstemming zijn met de verplichtingen van Richtlijn 2003/96/EG van de Raad en met name de in artikel 9 van die richtlijn vastgestelde minimumbelastingniveaus.Artikel 2Het verbruik in de gemeenten die zijn gelegen in de onder punt 2 en punt 3 van de bijlage bij deze beschikking genoemde gebieden, komt slechts in aanmerking zolang de gemeente niet op het aardgasnet is aangesloten.Artikel 3Deze beschikking is van toepassing van 1 januari 2007 tot en met 31 december 2012.Artikel 4Deze beschikking is gericht tot de Italiaanse Republiek.Gedaan te Brussel,Voor de RaadDe voorzitterBIJLAGEOverzicht van de geografische gebieden waarop deze beschikking betrekking heeft:1.  Gemeenten die vallen onder klimaatzone F als omschreven in presidentieel besluit nr. 412 van 26 augustus 1993.2.  Gemeenten die vallen onder klimaatzone E als omschreven in presidentieel besluit nr. 412 van 26 augustus 1993.3.  Gemeenten op Sardinië en kleine eilanden[8].[1] Richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (PB L 283 van 31.10.2003, blz. 51). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijnen 2004/74/EG en 2004/75/EG (PB L 157 van 30.4.2004, blz. 87 en blz.100).[2] De "daggraden" van de overige klimaatzones zijn als volgt vastgesteld: zone A (minder dan 600), zone B (meer dan 600, maar niet meer dan 900), zone C (meer dan 900, maar niet meer dan 1400) en zone D (meer dan 1400, maar niet meer dan 2100).[3] PB L 379 van 28.12.2006, blz. 5.[4] PB L 83 van 27.3.1999, blz. 1.[5] PB L 283 van 31.10.2003, blz. 51.[6] Dit besluit verdeelt het Italiaanse grondgebied in zes klimaatzones (A tot en met F). De indeling is gebaseerd op de meeteenheid "daggraden", waarbij voor het traditionele stookseizoen de som wordt gemaakt van de gemiddelde dagtemperaturen die verschillen van de optimale temperatuur van 20° C. Hoe hoger het cijfer dat een gemeente behaalt, des te lager is de gemiddelde buitentemperatuur gedurende het stookseizoen.[7] De "daggraden" van de overige klimaatzones zijn als volgt vastgesteld: zone A (minder dan 600), zone B (meer dan 600, maar niet meer dan 900), zone C (meer dan 900, maar niet meer dan 1400) en zone D (meer dan 1400, maar niet meer dan 2100).[8] Punt 3 verwijst naar alle Italiaanse eilanden behalve Sicilië.


Avis juridique important

|

52000PC0535

Voorstel voor een besluit van de Raad tot verlenging van de Internationale Overeenkomst van 1986 voor olijfolie en tafelolijven  /* COM/2000/0535 def. - ACC 2000/0224 */

Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD tot verlenging van de Internationale Overeenkomst  van 1986 voor olijfolie en tafelolijven(door de Commissie ingediend)TOELICHTING1. De Internationale Overeenkomst van 1986 voor olijfolie en tafelolijven is op 1 juli 1986 van kracht geworden. In 1993 is de overeenkomst gewijzigd en tot 1998 verlengd. De nieuwe periode van twee jaar waarmee zij in 1998 verlengd is, loopt af op 31 december 2000.2. In de vergadering van de Internationale Olijfolieraad van 9 juni 2000 heeft de Commissie overeenkomstig de richtsnoeren van de Raad bekendgemaakt dat zij ermee zal instemmen de overeenkomst nogmaals twee jaar, namelijk tot en met 31 december 2002, te verlengen volgens de bepalingen van artikel 7 van de overeenkomst.3. Het voorgestelde besluit heeft geen gevolgen voor de in begrotingspost B7-8210 opgenomen bijdrage van de Europese Gemeenschap voor de administratieve begroting van de Internationale Olijfolieraad.4. Doel van het voorstel is de Commissie te machtigen de verlenging van de overeenkomst namens de Gemeenschap goed te keuren.2000/0224 (ACC)Voorstel voor eenBESLUIT VAN DE RAADtot verlenging van de Internationale Overeenkomst  van 1986 voor olijfolie en tafelolijvenDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 133, juncto artikel 300, eerste alinea,Gezien het voorstel van de Commissie [1],[1]  PB C Overwegende hetgeen volgt:De Internationale Overeenkomst van 1986 voor olijfolie en tafelolijven is goedgekeurd bij Besluit 87/401/EEG van de Raad [2], en is in 1993 bij Besluit 93/622/EG van de Raad [3] tot en met 1998 verlengd. Aangezien de overeenkomst nogmaals met twee jaar verlengd is, blijft zij van kracht tot en met 31 december 2000, tenzij zij na deze datum bij besluit van de Internationale Olijfolieraad opnieuw met ten hoogste twee jaar verlengd wordt. De verlenging van deze overeenkomst is in het belang van de Gemeenschap. Daarom moet de Commissie, die de Gemeenschap in de Internationale Olijfolieraad vertegenwoordigt, gemachtigd worden voor die verlenging te stemmen.[2]  PB L 214 van 4.8.1987, blz. 1.[3]  PBL 298 van 3.12.1993, blz. 36.BESLUIT:Enig artikel1. De Europese Gemeenschap is er voorstander van om de Internationale Overeenkomst voor olijfolie en tafelolijven nogmaals met twee jaar te verlengen.2. De Commissie wordt hierbij gemachtigd dit standpunt in de Internationale Olijfolieraad in te nemen.Gedaan te Brussel, Voor de Raad De VoorzitterFINANCIEEL MEMORANDUM1. Titel van de maatregelVoorstel voor een besluit van de Raad tot verlenging van de Internationale Overeenkomst van 1986 voor olijfolie en tafelolijven.2. BegrotingslijnB7-8210 KREDIETEN: 4,752miljoen EUR (2000)3. Juridische grondslagArtikel 133 van het Verdrag4. Omschrijving van de maatregelDe Commissie machtigen om te stemmen voor verlenging van de bovengenoemde overeenkomst met twee jaar.4.1 Algemene doelstelling van de maatregelHet actieve lidmaatschap van de Gemeenschap van de Internationale Olijfolieraad bestendigen.4.2 Periode waarvoor de maatregel geldt en wijze van verlenging2000-2002De administratieve begroting van de Internationale Olijfolieraad wordt goedgekeurd door de Raad van de Internationale Overeenkomst voor olijfolie en tafelolijven, die alle leden van de overeenkomst omvat. De Europese Gemeenschap wordt in deze Raad door de Commissie vertegenwoordigd. Ieder lid betaalt aan de Internationale Olijfolieraad een bijdrage die recht evenredig is met het aantal stemmen en die wordt berekend volgens de in de overeenkomst vastgestelde regels. De Commissie is verantwoordelijk voor de betaling van de EG-bijdrage.5. Indeling van de uitgaven/ontvangsten5.1 Verplichte uitgaven (V.U.) / Niet-verplichte uitgaven (N.V.U.)Verplichte uitgaven5.2 Gesplitste kredieten (G.K.) / Niet-gesplitste kredieten (N.G.K.)Gesplitste kredieten5.3 Aard van de verwachte ontvangstenGeen6. Aard van de uitgaven- Financiering voor 100%: Ja- Subsidie voor gezamenlijke financiering met andere openbare en/of particuliere bronnen: Neen- Rentesubsidie: Neen- Overige: Bijdrage voor de Internationale Overeenkomst van 1986 voor olijfolie en tafelolijven, waarvan de EG mede-ondertekenaar is.- Wordt de steun van de Gemeenschap geheel of gedeeltelijk terugbetaald, als de maatregel economische voordelen oplevert- Neen- Leidt de voorgestelde maatregel tot een wijziging in de ontvangsten- Zo ja, welke wijziging en bij welke soort ontvangsten- Neen7. Financiële consequenties7.1 Wijze van berekening van de totale kosten van de maatregel (bepaling van de kosten per eenheid)Aangepaste bijdrage om de verwachte stijging van de uitgaven op de administratieve begroting van de Internationale Olijfolieraad te dekken.7.2 Uitsplitsing van de kosten van de maatregelVastleggingskredieten in miljoenen EUR (lopende prijzen)>RUIMTE VOOR DE TABEL>7.3 Tijdschema vastleggings- en betalingskredieten(miljoenen EUR)>RUIMTE VOOR DE TABEL>8. Maatregelen om fraude tegen te gaan- Geen specifieke controlemaatregelen.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 8.5.2017
            COM(2017) 221 final
            2017/0094(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            tot vaststelling van het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen ten aanzien van bepaalde resoluties waarover moet worden gestemd in het kader van de Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding (OIV)

               TOELICHTING

               ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               De Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding (OIV – Organisation internationale de la vigne et du vin) is een intergouvernementele wetenschappelijke en technische organisatie die werkzaam is op het gebied van wijnbouw, wijn, dranken op basis van wijn, tafeldruiven, krenten en rozijnen en andere wijnbouwproducten. De doelstellingen van de OIV zijn (i) voorlichting geven over maatregelen waarbij rekening kan worden gehouden met de bezorgdheid van producenten, consumenten en andere spelers in de sector wijnbouwproducten, (ii) andere internationale organisaties die bij standaardiseringsactiviteiten betrokken zijn, bijstaan en (iii) bijdragen aan de internationale harmonisatie van bestaande praktijken en normen. Momenteel zijn 46 landen lid van de OIV, waaronder 20 lidstaten van de Unie. De Unie is geen lid van de OIV.

               Op EU-niveau hebben bepaalde door de OIV vastgestelde en gepubliceerde resoluties krachtens Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten
                  1
                (GMOverordening) gevolgen voor het EU-recht. In de GMOverordening wordt in de volgende bepalingen naar de OIV verwezen:

               -de door de OIV vastgestelde en gepubliceerde oenologische procedés waarmee de Commissie rekening moet houden wanneer zij dergelijke procedés toestaat (artikel 80, lid 3, onder a), van de GMO-verordening);

               - diezelfde oenologische procedés wanneer deze, voorafgaand aan de toestemming ervan uit hoofde van artikel 80, lid 3, van de GMO-verordening, voor de productie van wijnen in derde landen worden gebruikt (artikel 90, lid 2, van de GMOverordening);

               -bepaalde specificaties met betrekking tot de zuiverheid en de identiteit van de bij oenologische procedés gebruikte stoffen, waardoor de door de OIV vastgestelde en gepubliceerde regels ipso facto ter zake bindend worden in de Unie (artikel 9 van Verordening (EG) nr. 606/2009 van de Commissie van 10 juli 2009 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen voor Verordening (EG) nr. 479/2008 van de Raad
                  2
               , wat betreft de wijncategorieën, de oenologische procedés en de daarvoor geldende beperkingen);

               -bepaalde door de OIV vastgestelde en gepubliceerde analysemethoden voor het bepalen van de samenstelling van de wijnbouwproducten, waarop de Commissie zich moet baseren tenzij zij ondoeltreffend of ongeschikt zouden zijn om de door de Unie nagestreefde doelstelling te verwezenlijken (artikel 80, lid 5, van de GMOverordening).

               Daarnaast hebben bepaalde door de OIV vastgestelde en gepubliceerde resoluties krachtens Verordening (EG) nr. 2870/2000 van de Commissie van 19 december 2000 tot vaststelling van communautaire referentiemethoden voor de analyse van gedistilleerde dranken
                  3
                gevolgen voor het EU-recht. In artikel 3 van Verordening (EG) nr. 2870/2000 wordt verwezen naar resoluties van de OIV wanneer voor de detectie en kwantificering van stoffen in een bepaalde gedistilleerde drank geen communautaire referentieanalysemethoden zijn vastgesteld.

               Tot slot wordt in artikel 4 van Verordening (EU) nr. 251/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende de definitie, de aanduiding, de presentatie, de etikettering en de bescherming van geografische aanduidingen van gearomatiseerde wijnbouwproducten
                  4
                ook naar de OIV verwezen. Overeenkomstig die bepaling moet de Commissie, om geautoriseerde productieprocessen vast te stellen, rekening houden met de productieprocessen die zijn aanbevolen en gepubliceerd door de OIV en moet zij analysemethoden vaststellen op basis van relevante methoden die zijn aanbevolen en gepubliceerd door de OIV, tenzij ze ondoeltreffend of ongeschikt zouden zijn om de door de Unie nagestreefde doelstelling te verwezenlijken.

               In het licht van de besprekingen die zijn gevoerd in de groep van deskundigen die bijeengekomen is om de Algemene Vergadering van de OIV voor te bereiden, kan worden verwacht dat de onderstaande resoluties, die gevolgen hebben voor het recht van de Unie, ter goedkeuring op de agenda van de Algemene Vergadering zullen staan.

               –Bij de ontwerpresoluties OENO-TECHNO 13-532, 13-533, 15-580, 15-582, 15-583, en 14-567B en OENO-MICRO 15-576A en 15-576B worden nieuwe oenologische procedés vastgesteld. Overeenkomstig artikel 80, lid 3, onder a), en artikel 90, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1308/2013 zullen deze resoluties gevolgen hebben voor het recht van de Unie.

               –Bij de ontwerpresoluties OENO-SPECIF 15-571, 15-572, 15-574, 15-578 en 16-605 worden specificaties met betrekking tot de zuiverheid en de identiteit van bij oenologische procedés gebruikte stoffen vastgesteld. Deze oenologische procedés zijn door de OIV gepubliceerd en aanbevolen op voorwaarde dat de specificaties van de gebruikte stof worden vastgesteld (Internationale Code van oenologische procedés van de OIV, § 2.1.20 en § 3.4.14). Overeenkomstig artikel 80, lid 3, onder a), en artikel 90, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1308/2013, en artikel 9 van Verordening (EG) nr. 606/2009 van de Commissie zullen deze resoluties gevolgen hebben voor het recht van de Unie.

               –Bij de ontwerpresoluties OENO-SCMA 11-479, 13-529, 15-587, 15-588, 15-589 en 15-590 worden analysemethoden vastgesteld. Overeenkomstig artikel 80, lid 3, onder a), en lid 5, van Verordening (EU) nr. 1308/2013 zullen deze resoluties gevolgen hebben voor het recht van de Unie.

               Wetenschappelijke en technische deskundigen van de wijnsector hebben de bovengenoemde resoluties uitvoerig besproken. Deze resoluties dragen bij aan de internationale harmonisatie van de wijnnormen en zullen een kader bieden voor eerlijke concurrentie in de handel in wijnbouwproducten. Daarom moeten zij worden gesteund.

                  Net als in het verleden kan worden verwacht dat de agenda van de Algemene Vergadering van de OIV nog zal worden aangepast en dat daaraan nog andere resoluties zullen worden toegevoegd die gevolgen hebben voor het recht van de Unie. Om de efficiëntie van de werkzaamheden van de Algemene Vergadering te garanderen en tegelijk de bepalingen van de Verdragen na te leven, zal de Commissie dit voorstel tijdig aanvullen of wijzigen om de Raad in staat te stellen ook ten aanzien van die resoluties te bepalen welk standpunt moet worden ingenomen.

               2017/0094 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               tot vaststelling van het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen ten aanzien van bepaalde resoluties waarover moet worden gestemd in het kader van de Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding (OIV)

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 43, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding (OIV) zal tijdens haar volgende Algemene Vergadering van 2 juni 2017 resoluties die gevolgen hebben voor het recht van de Unie, onderzoeken en mogelijk goedkeuren.

               (2)De Unie is op dit ogenblik geen lid van de OIV. 20 EU-lidstaten zijn wel lid van de OIV. Die lidstaten hebben de mogelijkheid wijzigingen van de ontwerpresoluties van de OIV voor te stellen en hun zal tijdens de volgende Algemene Vergadering van de OIV op 2 juni 2017 worden gevraagd enkele ontwerpresoluties van de OIV vast te stellen.

               (3)Het standpunt van de Unie met betrekking tot die resoluties ten aanzien van aangelegenheden die tot haar bevoegdheid behoren, moet derhalve door de Raad worden vastgesteld en tijdens de vergaderingen van de OIV door de lidstaten die lid zijn van de OIV, worden uitgedragen, waarbij zij gezamenlijk in het belang van de Unie handelen.

               (4)Bepaalde door de OIV vastgestelde en gepubliceerde resoluties hebben krachtens Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad
                  5
                en Verordening (EG) nr. 606/2009 van de Commissie
                  6
                gevolgen voor het recht van de Unie.

               (5)Artikel 80, lid 3, onder a), van Verordening (EU) nr. 1308/2013 bepaalt dat de Commissie, wanneer zij oenologische procedés toestaat, rekening moet houden met de door de OIV aanbevolen en gepubliceerde oenologische procedés en analysemethoden.

               (6)Artikel 80, lid 5, van Verordening (EU) nr. 1308/2013 bepaalt dat de Commissie, wanneer zij analysemethoden voor het bepalen van de samenstelling van de wijnbouwproducten vastlegt, die methoden moet baseren op relevante methoden die zijn aanbevolen en gepubliceerd door de OIV, tenzij ze ondoeltreffend of ongeschikt zouden zijn om de door de Unie nagestreefde doelstelling te verwezenlijken.

               (7)Artikel 90, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1308/2013 bepaalt dat in de Unie ingevoerde wijnbouwproducten moeten worden geproduceerd overeenkomstig oenologische procedés die zijn toegestaan door de Unie op grond van die verordening, of, voorafgaand aan die toestemming, moeten worden geproduceerd overeenkomstig oenologische procedés die worden aanbevolen en gepubliceerd door de OIV.

               (8)Artikel 9 van Verordening (EG) nr. 606/2009 bepaalt dat de specificaties met betrekking tot zuiverheid en identiteit van de bij de oenologische procedés gebruikte stoffen, voor zover zij niet zijn vastgelegd door de Commissie, die moeten zijn welke zijn vastgesteld en bekendgemaakt door de OIV.

               (9)Bij de ontwerpresoluties OENO-TECHNO 13-532, 13-533, 14-567B, 15-580, 15-582 en 15-583 en OENO-MICRO 15-576A en 15-576B worden nieuwe oenologische procedés vastgesteld. Overeenkomstig artikel 80, lid 3, onder a), en artikel 90, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1308/2013 zullen deze resoluties gevolgen hebben voor het recht van de Unie.

               (10)Bij de ontwerpresoluties OENO-SPECIF 15-571, 15-572, 15-574, 15-578 en 16-605 worden specificaties met betrekking tot de zuiverheid en de identiteit van bij oenologische procedés gebruikte stoffen vastgesteld. Deze oenologische procedés zijn door de OIV gepubliceerd en aanbevolen op voorwaarde dat de specificaties van de gebruikte stoffen worden vastgesteld (Internationale Code van oenologische procedés van de OIV, § 2.1.20 en § 3.4.14). Overeenkomstig artikel 80, lid 3, onder a), en artikel 90, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1308/2013, en artikel 9 van Verordening (EG) nr. 606/2009 zullen deze resoluties gevolgen hebben voor het recht van de Unie.

               (11)Bij de ontwerpresoluties OENO-SCMA 11-479, 13-529, 15-587, 15-588, 15-589 en 15-590 worden analysemethoden vastgesteld. Overeenkomstig artikel 80, lid 3, onder a), en artikel 80, lid 5, van Verordening (EU) nr. 1308/2013 zullen deze resoluties gevolgen hebben voor het recht van de Unie.

               (12)Wetenschappelijke en technische deskundigen van de wijnsector hebben deze ontwerpresoluties uitvoerig besproken. Deze resoluties dragen bij aan de internationale harmonisatie van de wijnnormen en zullen een kader bieden voor eerlijke concurrentie in de handel in wijnbouwproducten. Daarom moeten zij worden gesteund.

               (13)Om tijdens de onderhandelingen in de aanloop naar de bijeenkomst van de Algemene Vergadering van de OIV over de nodige flexibiliteit te beschikken, moeten de lidstaten die lid van de OIV zijn, worden gemachtigd om met wijzigingen in deze resoluties in te stemmen voor zover die wijzigingen die resoluties inhoudelijk niet veranderen,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het namens de Unie in de Algemene Vergadering van de OIV van 2 juni 2017 in te nemen standpunt is vastgesteld in de bijlage en wordt uitgedragen door de lidstaten die lid van de OIV zijn, en die daarbij gezamenlijk optreden in het belang van de Unie.

               Artikel 2

               1.Als het in artikel 1 bedoelde standpunt waarschijnlijk nog zal worden beïnvloed door nieuwe wetenschappelijke of technische informatie die vóór of tijdens de vergaderingen van de OIV wordt gepresenteerd, verzoeken de lidstaten die lid van de OIV zijn, om uitstel van de stemming in de Algemene Vergadering van de OIV totdat de Unie haar standpunt heeft bepaald op basis van de nieuwe elementen.

               2.De lidstaten die lid van de OIV zijn en gezamenlijk in het belang van de Unie optreden, kunnen, na coördinatie, met name ter plaatse, en zonder verder besluit van de Raad tot vaststelling van het standpunt van de Unie, instemmen met wijzigingen in de ontwerpresoluties die in de bijlage zijn vermeld, voor zover die wijzigingen die resoluties inhoudelijk niet veranderen.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot de lidstaten.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)
                  PB L 347, blz. 671.

                     (2)
                  PB L 193, blz. 1.

                     (3)
                  PB L 333, blz. 20.

                     (4)
                  PB L 84 van 20.3.2014, blz. 14.

                     (5)
                  Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke ordening van de markten voor landbouwproducten en tot intrekking van de Verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG) nr. 1234/2007 van de Raad (PB L 347 van 20.12.2013, blz. 671).

                     (6)
                  Verordening (EG) nr. 606/2009 van de Commissie van 10 juli 2009 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen voor Verordening (EG) nr. 479/2008 van de Raad, wat betreft de wijncategorieën, de oenologische procedés en de daarvoor geldende beperkingen (PB L 193 van 24.7.2009, blz. 1).

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 8.5.2017
            COM(2017) 221 final
            BIJLAGE
            bij
            Voorstel voor een besluit van de Raad
            tot vaststelling van het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen ten aanzien van bepaalde resoluties waarover moet worden gestemd in het kader van de Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding (OIV)

               BIJLAGE

               De lidstaten die gezamenlijk in het belang van de Unie handelen, verlenen, onder voorbehoud van eventuele toekomstige herzieningen in het licht van nieuwe ontwikkelingen, uitsluitend steun aan de volgende ontwerpresoluties in stap 7 die betrekking hebben op oenologische procedés, op specificaties betreffende de zuiverheid en de identiteit van de bij de oenologische procedés gebruikte stoffen en op analysemethoden voor het bepalen van de samenstelling van wijnbouwproducten:

               OENO-TECHNO 13-532 - Behandeling van most met geïnactiveerde gist met een gewaarborgd glutathiongehalte

               OENO-TECHNO 13-533 - Behandeling van wijn met geïnactiveerde gist met een gewaarborgd glutathiongehalte

               OENO-TECHNO 14-567B - Onderscheid tussen additieven en technische hulpstoffen, deel 2, behoudens de volgende wijziging: druivensuiker wordt uit de resolutie geschrapt

               OENO-TECHNO 15-580 - Behandeling van most met kaliumcarbonaat

               OENO-TECHNO 15-582 - Gebruik van selectieve plantaardige vezels in wijn

               OENO-TECHNO 15-583 - Behandeling van most met calciumsulfaat voor likeurwijnen

               OENO-MICRO 15-576A - Monografie over saccharomyceten

               OENO-MICRO 15-576B - Monografie over niet-saccharomyceten

               OENO-SPECIF 15-571 - Monografie over gluthation

               OENO-SPECIF 15-572 - Monografie over kaliumpolyaspartaat

               OENO-SPECIF 15-574 - Monografie over tannines – actualisering van de methode voor de bepaling van polyphenolen

               OENO-SPECIF 15-578 - Monografie over selectieve plantenvezels

               OENO-SPECIF 16-605 - IJzerlimiet in de OIV-monografieën over PVI/PVP

               OENO-SCMA 11-479 - Bepaling van de 13C/12C-isotopenverhoudingen van glucose, fructose, glycerol en ethanol in wijn door hogedrukvloeistofchromatografie in combinatie met isotopenmassaspectrometrie

               OENO-SCMA 13-529 - Bepaling van chitinase- en thaumatine-achtige eiwitten in witte wijn en roséwijn

               OENO-SCMA 15-587 - Invoering van de definitie van het schijnbare alcoholgehalte: herziening van methode OIV-MA-BS-01

               OENO-SCMA 15-588 - Invoering van het beginsel van obscuratie: herziening van methode OIV-MA-BS-01

               OENO-SCMA 15-589 - Methode voor de bepaling van propaan-1,2-diol en butaan-2,3-diol

               OENO-SCMA 15-590 - Bepaling van ethylcarbamaat: herziening van methode OIV-MA-BS-25


Avis juridique important

|

52000PC0563

Voorstel voor een besluit van de Raad tot vaststelling van het standpunt van de Gemeenschap betreffende een besluit van de gemengde commissie inzake wijziging van de sectorbijlage betreffende eindapparatuur voor telecommunicatie, computerappatuur en radiozenders, elektromagnetische compatibiliteit, beveiliging van elektrisch materieel, pleziervaartuigen en medische hulpmiddelen bij de Overeenkomst inzake wederzijdse erkenning tussen de Europese Gemeenschap en Canada  /* COM/2000/0563 def. */

Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD tot vaststelling van het standpunt van de Gemeenschap betreffende een besluit van de gemengde commissie inzake wijziging van de sectorbijlage betreffende eindapparatuur voor telecommunicatie, computerappatuur en radiozenders, elektromagnetische compatibiliteit, beveiliging van elektrisch materieel, pleziervaartuigen en medische hulpmiddelen bij de Overeenkomst inzake wederzijdse erkenning tussen de Europese Gemeenschap en Canada(door de Commissie ingediend)TOELICHTINGI. Achtergrond1. De Overeenkomst inzake wederzijdse erkenning tussen de Europese Gemeenschap (EG) en Canada werd door de Raad goedgekeurd bij besluit van 20 juli 1998 [1] en is in werking getreden op 1 november 1998.[1]  Besluit van de Raad van 20 juli 1998 tot sluiting van een Overeenkomst inzake wederzijdse erkenning tussen de Europese Gemeenschap en Canada (PB L 280 van 16.10.1998, blz. 1).2. Op grond van artikel XV, lid 2, van de Overeenkomst hebben de partijen de algemene verplichting nieuwe of aanvullende overeenstemmingsbeoordelingsprocedures die gevolgen hebben voor een sector waarop een sectorbijlage van toepassing is, in het toepassingsgebied van de Overeenkomst op te nemen. De Gemeenschap heeft op 9 maart haar goedkeuring gehecht aan de nieuwe Richtlijn 99/5/EG betreffende radioapparatuur en telecommunicatie-eindapparatuur, die sedert 8 april 2000 Richtlijn 98/13/EG vervangt. De sectorbijlage betreffende eindapparatuur voor telecommunicatie (ET-sectorbijlage) dient derhalve te worden gewijzigd, ten einde deze bijlage aan de nieuwe regelgeving in de Gemeenschap aan te passen.3. De sectorbijlagen van de Overeenkomst voorzien eveneens in een overgangsperiode van 18 maanden voor activiteiten gericht op het tot stand brengen van wederzijds vertrouwen. Deze overgangsperiode dient van 1 april 2000 tot en met 31/01/2001 (een aanvullende periode van negen maanden) te worden verlengd, zodat de op het tot stand brengen van wederzijds vertrouwen gerichte maatregelen grondig en volledig ten uitvoer kunnen worden gelegd.II. Wijzigingen van de sectorbijlage betreffende eindapparatuur voor telecommunicatie, computerapparatuur en radiozenders (ET)4. Richtlijn 1999/5/EG betreffende radioapparatuur en telecommunicatie-eindapparatuur [2], waarbij Richtlijn 98/13/EG [3] op 8 april 2000 werd ingetrokken, werd vastgesteld op 9 maart 2000. De bestaande ET-sectorbijlage bevat een verwijzing naar Richtlijn 98/13/EG en dient derhalve te worden geüpdatet ten einde deze bijlage aan de nieuwe regelgeving in de Gemeenschap aan te passen. De wijzigingen dienen meer in het bijzonder betrekking te hebben op:[2]  Richtlijn 99/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 1999 betreffende radioapparatuur en telecommunicatie-eindapparatuur en de wederzijdse erkenning van hun conformiteit (PB L 91 van 7.4.1999, blz. 10).[3]  Richtlijn 98/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 februari 1998 betreffende eindapparatuur voor telecommunicatie en apparatuur voor satellietgrondstations alsmede inzake de onderlinge erkenning van de conformiteit van die apparatuur (PB L 74 van 12.3.1998, blz. 1).- het ten opzichte van Richtlijn 98/13/EG gewijzigde toepassingsgebied van Richtlijn 99/5/EG;- de gewijzigde overeenstemmingsbeoordelingsprocedures; en- het gewijzigde verband met Richtlijn 73/23/EEG betreffende laagspanningsapparatuur en Richtlijn 89/336/EEG inzake elektromagnetische compatibiliteit.5. Het toepassingsgebied van de bestaande ET-sectorbijlage komt met dat van Richtlijn 99/5/EG overeen. Overleg met de Canadese autoriteiten heeft geleid tot overeenstemming over de wijzigingen welke in de ET-sectorbijlage dienen te worden aangebracht.6. Met betrekking tot sommige bijlagen van de Overeenkomst zijn de activiteiten gericht op het tot stand brengen van wederzijds vertrouwen, waarvoor in een overgangsperiode werd voorzien, nog niet voltooid, zodat bedoelde overgangsperiode met negen maanden, te weten van 1 april 2000 tot en met 31/01/2001, dient te worden verlengd.III. BesluitvormingsproceduresIn artikel XIX, lid 2, tweede zin, van de Overeenkomst wordt bepaald dat de sectorbijlagen door de partijen door tussenkomst van de gemengde commissie kunnen worden gewijzigd. Bovendien wordt in artikel XI, lid 3, sub a), en artikel IV, lid 3, bepaald dat de gemengde commissie verantwoordelijk is voor het wijzigen van de sectorbijlagen. Er is dus een besluit van de gemengde commissie overeenkomstig artikel XI, lid 3, sub a), van de Overeenkomst nodig.Met betrekking tot een besluit van de gemengde commissie wordt het standpunt van de Gemeenschap, overeenkomstig artikel 3, lid 3, van Besluit 98/566/EG van de Raad, vastgesteld door de Raad met gekwalificeerde meerderheid van stemmen, op voorstel van de Commissie.Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD tot vaststelling van het standpunt van de Gemeenschap betreffende een besluit van de gemengde commissie inzake wijziging van de sectorbijlage betreffende eindapparatuur voor telecommunicatie, computerappatuur en radiozenders, elektromagnetische compatibiliteit, beveiliging van elektrisch materieel, pleziervaartuigen en medische hulpmiddelen bij de Overeenkomst inzake wederzijdse erkenning tussen de Europese Gemeenschap en CanadaDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op het Besluit van de Raad van 20 juli 1998 tot sluiting van een Overeenkomst inzake wederzijdse erkenning tussen de Europese Gemeenschap en Canada [4], inzonderheid op artikel 3, lid 3,[4]  PB L 280 van 16.10.1998, blz. 1.Gezien het voorstel van de Commissie [5],[5]  PB L van , blz.Overwegende dat de sectorbijlage betreffende eindapparatuur voor telecommunicatie, computerapparatuur en radiozenders dient te worden gewijzigd, ten einde nieuwe communautaire regelgeving in de vorm van Richtlijn 99/5/EG betreffende radioapparatuur en telecommunicatie-eindapparatuur in het toepassingsgebied ervan op te nemen,BESLUIT:Artikel 1Het door de Europese Gemeenschap in te nemen standpunt met betrekking tot een besluit van de gemengde commissie, ingesteld bij artikel XI van de Overeenkomst inzake wederzijdse erkenning tussen de Europese Gemeenschap en Canada, tot wijziging van de sectorbijlage betreffende eindapparatuur voor telecommunicatie, computerapparatuur en radiozenders moet worden gebaseerd op de in de bijlage 1 bij dit besluit aangegeven wijzigingen. Onbeduidende aanpassingen van de in de bijlage aangegeven wijzigingen kunnen zonder aanvullend besluit van de Raad worden aangenomen.Artikel 2Het door de Europese Gemeenschap in te nemen standpunt met betrekking tot een besluit van de gemengde commissie, ingesteld bij artikel XI van de Overeenkomst inzake wederzijdse erkenning tussen de Europese Gemeenschap en Canada, tot wijziging van de sectorbijlagen met het oog op verlenging van de overgangsperiode moet worden gebaseerd op de in de bijlage 2 bij dit besluit aangegeven wijzigingen. Onbeduidende aanpassingen van de in de bijlage aangegeven wijzigingen kunnen zonder aanvullend besluit van de Raad worden aangenomen.Artikel 3De Commissie wordt door de Raad gemachtigd het besluit van de gemengde commissie waarbij de in artikel 1 bedoelde wijzigingen worden vastgelegd, namens de Gemeenschap te ondertekenen.Artikel 4Het besluit van de gemengde commissie wordt onmiddellijk na de aanneming ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen bekendgemaakt.Gedaan te Brussel,Voor de RaadDe VoorzitterBIJLAGE 1Wijzigingen van de sectorbijlage betreffende eindapparatuur voor telecommunicatie, computerapparatuur en radiozenders1. In punt 4.1. wordt de tekst bij het tweede streepje als volgt gewijzigd:"voor elektromagnetische compatibiliteit (EMC): erkenning van certificaten van overeenstemming, leveranciersverklaringen en Technical Construction Files van de andere partij, al naar gelang van het geval; de bijzonderheden zijn in deze bijlage of de sectorbijlage betreffende EMC omschreven; indien een fabrikant verkiest geen gebruik te maken van de procedure van Richtlijn 99/5/EG voor de conformiteitsbeoordeling inzake EMC-vereisten, zijn de relevante bepalingen van de sectorbijlage betreffende EMC van toepassing;"2. In punt 4.1. wordt de tekst bij het derde streepje als volgt gewijzigd:"voor de beveiliging van elektrisch materieel/laagspanningsapparatuur: aanvaarding van de beproeving, certificatie van overeenstemming en leveranciersverklaringen betreffende de conformiteit van de betrokken producten overeenkomstig de terzake geldende voorschriften van de andere partij; nadere bijzonderheden zijn in deze bijlage of de sectorbijlage betreffende de beveiliging van elektrisch materieel vermeld; indien een fabrikant verkiest geen gebruik te maken van de procedure van Richtlijn 99/5/EG voor de conformiteitsbeoordeling inzake de beveiliging van elektrisch materieel, zijn de relevante bepalingen van de sectorbijlage betreffende de beveiliging van elektrisch materieel van toepassing;"3. In punt 4.1. worden de volgende streepjes toegevoegd:"- het voorschrijven van de radiotests bedoeld in bijlagen III en IV van Richtlijn 99/5/EG;- het uitbrengen van een advies over een technisch dossier zoals bedoeld in bijlage V van Richtlijn 99/5/EG."4. De tekst van punt 6.1 wordt vervangen door:"De bepalingen van deze bijlage, in het bijzonder die van punt 4, treden, na een overgangsperiode van 27 maanden, op 31/01/2001 volledig in werking.".5. In bijvoegsel 1, in de kolom met als titel "Europese Gemeenschap", wordt de tekst vervangen door:"Richtlijn 1999/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 1999 betreffende radioapparatuur en telecommunicatie-eindapparatuur en de wederzijdse erkenning van hun conformiteitRichtlijn 73/23/EEG van de Raad zoals gewijzigd bij Richtlijn 93/68/EEG van de RaadRichtlijn 89/336/EEG van de Raad zoals gewijzigd bij Richtlijnen 92/31/EEG en 93/68/EG van de Raad.".6. In bijvoegsel 2, in de kolom met als titel "Europese Gemeenschap", wordt de tekst vervangen door:"In specifieke, maar niet exlusieve, termen vallen hieronder de volgende interfaces en diensten waarop Richtlijn 99/5/EG van toepassing is:- alle eindapparatuur voor telecommunicatie met vaste bedrading- alle radioapparatuur, met uitzondering van:* medische hulpmiddelen in de zin van artikel 1 van Richtlijn 93/42/EEG van de Raad van 14 juni 1993;* actieve implanteerbare medische hulpmiddelen in de zin van artikel 1 van Richtlijn 90/385/EEG van de Raad van 20 juni 1990;* een onderdeel of afzonderlijke technische eenheid van een voertuig in de zin van Richtlijn 72/245/EEG van de Raad van 20 juni 1972 of Richtlijn 92/61/EEG van de Raad van 30 juni 1992;* radioapparatuur die wordt gebruikt door radioamateurs in de zin van artikel 1, definitie 53, van de voorschriften voor het radioverkeer van de ITU, tenzij de uitrusting in de handel verkrijgbaar is;bouwpakketten van losse door radioamateurs te assembleren onderdelen en in de handel verkrijgbare apparatuur die door radioamateurs is omgebouwd voor eigen gebruik worden niet beschouwd als in de handel verkrijgbare apparatuur;* uitrusting in de zin van Richtlijn 96/98/EG (Richtlijn betreffende scheepsuitrusting);* kabel en draad;* radioapparatuur die uitsluitend geschikt is voor de ontvangst en die bestemd is om uitsluitend uitzendingen van de radio- en de tv-omroep te ontvangen;* producten, uitrusting en elementen in de zin van artikel 2 van Verordening (EEG) nr. 3922/91 van de Raad van 16 december 1991 inzake de harmonisatie van technische voorschriften en administratieve procedures op het gebied van de burgerluchtvaart;* apparatuur en systemen voor luchtverkeersafhandeling in de zin van artikel 1 van Richtlijn 93/65/EEG van de Raad van 19 juli 1993 betreffende de vaststelling en het gebruik van compatibele technische normen en specificaties voor de aanschaf van apparatuur en van systemen voor luchtverkeersafhandeling;* apparatuur die uitsluitend wordt gebruikt voor activiteiten in verband met de openbare veiligheid, defensie, de staatsveiligheid (met inbegrip van het economische algemene welzijn wanneer de betrokken activiteiten verband houden met de staatsveiligheid) en de activiteiten van de staat op het gebied van het strafrecht.Onder radioapparatuur wordt verstaan een product of een relevant onderdeel daarvan dat geschikt is voor telecommunicatie door uitzending en/of ontvangst van radiogolven waarbij gebruik wordt gemaakt van het aan aarde/ruimtecommunicatie toegewezen spectrum; en radiogolven zijn elektromagnetische golven met frequenties van 9 kHz tot 3000 GHz, die zich op natuurlijke wijze in de ruimte voortplanten.BIJLAGE 2Wijzigingen van de sectorbijlage betreffende elektromagnetische compatibiliteit:De tekst van punt 5.1. wordt vervangen door: "De bepalingen inzake wederzijdse erkenning van deze bijlage, in het bijzonder die van afdeling 3, worden 27 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze bijlage, te weten op 31/01/2001, van toepassing.".Wijzigingen van de sectorbijlage betreffende de beveiliging van elektrisch materieel:De tekst van punt 4.1. wordt vervangen door: "De overgangsregelingen zijn van toepassing gedurende een periode van 27 maanden te rekenen vanaf het tijdstip waarop deze overeenkomst in werking treedt, te weten tot en met 31/01/2001".Wijzigingen van de bijlage betreffende pleziervaartuigen:De eerste zin van afdeling V wordt vervangen door: "De toepassing van deze bijlage wordt voorafgegaan door een overgangsregeling van 27 maanden, die afloopt op 31/01/2001.".Wijzigingen van de bijlage betreffende medische hulpmiddelen:De tekst van punt 6.1. wordt vervangen door: "De periode voor het opbouwen van wederzijds vertrouwen begint bij de ondertekening van de OWE en wordt geacht 27 maanden na de inwerkingtreding van de overeenkomst, te weten op 31/01/2001, te verstrijken.".


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 30.9.2016
            COM(2016) 624 final
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
            over de gebruikmaking van de marge voor onvoorziene uitgaven in 2016

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               Verordening (EU, EURATOM) nr. 1311/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2014-2020
                  1
                (hierna de "MFK-verordening" genoemd) voorziet in de mogelijkheid om gebruik te maken van de marge voor onvoorziene uitgaven van ten hoogste 0,03 % van het bruto nationaal inkomen van de EU-28 als laatste redmiddel om op onvoorziene omstandigheden te reageren. In de technische aanpassing van het MFK voor 2016
                  2
               , die gebaseerd is op artikel 6 van de MFK-verordening, is het absolute maximum van de marge voor onvoorziene uitgaven voor het jaar 2016 vastgesteld op 4 438,2 miljoen EUR.

               Overeenkomstig artikel 13 van de MFK-verordening en na alle mogelijkheden te hebben onderzocht voor de financiering van extra en onvoorziene vastleggingsbehoeften, stelt de Commissie voor een bedrag van 240,1 miljoen EUR van de marge voor onvoorziene uitgaven voor 2016 te gebruiken om de vastleggingskredieten met betrekking tot de uitgaven onder rubriek 3 Veiligheid en burgerschap van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2016 aan te vullen, bovenop het vastleggingsplafond van 2 546 miljoen EUR in lopende prijzen.

               Overeenkomstig punt 14 van het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer
                  3
               , heeft de Commissie de mogelijkheid onderzocht om aanzienlijke bedragen binnen de bestaande begroting te herschikken.

               Overeenkomstig artikel 13, lid 3, van de MFK-verordening stelt de Commissie voor de verhoging van de uitgavenplafonds van rubriek 3 te verrekenen met de niet-toegewezen marge die beschikbaar is onder de uitgavenplafonds van rubriek 5 Administratie in 2016.

               Dit voorstel vormt een aanvulling op Besluit (EU) 2016/253 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2015 tot beschikbaarstelling van het volledige bedrag van het flexibiliteitsinstrument
                  4
                beschikbaar voor 2017 (520 miljoen EUR),  2016 (510 miljoen EUR) en 2015 (500 miljoen EUR) ter dekking van de kosten van onmiddellijke budgettaire maatregelen voor de aanpak van de vluchtelingencrisis.

               2.RECHTVAARDIGING VAN HET GEBRUIK VAN DE MARGE

               2.1.INLEIDING

               De interne dimensie van de migratie-, vluchtelingen- en veiligheidscrisis wordt gefinancierd uit rubriek 3 via het Fonds voor asiel, migratie en integratie (AMIF) en het Fonds voor interne veiligheid (ISF), evenals via gespecialiseerde agentschappen zoals Frontex, EASO, eu-LISA en Europol. Daarnaast is op 15 maart 2016 door de Raad een nieuw instrument goedgekeurd
                  5
                met het oog op de verstrekking van noodhulp van humanitaire aard om in te spelen op de toegenomen instroom van vluchtelingen en migranten in de Unie.

               Zoals uiteengezet in het betreffende Commissievoorstel
                  6
                werden de financieringsbehoeften voor dit nieuwe noodinstrument in 2016 geraamd op 300 miljoen EUR aan vastleggingskredieten en 241 miljoen EUR aan betalingskredieten
                  7
               . 199 miljoen EUR aan vastleggingskredieten en 130,2 miljoen EUR aan betalingskredieten uit het AMIF werden herschikt, eerst in het kader van de gewijzigde begroting nr. 1/2016, die op 13 april 2016 is goedgekeurd
                  8
                (100 miljoen EUR aan vastleggingskredieten en 80,2 miljoen EUR aan betalingskredieten) en vervolgens via een kredietoverschrijving door de Commissie in augustus overeenkomstig artikel 26, lid 1, onder c), van het Financieel Reglement (99 miljoen EUR aan vastleggingskredieten en 50 miljoen EUR aan betalingskredieten).

               In 2016 moeten nog waarschijnlijk uitstaande behoeften in verband met het nieuwe noodinstrument, die momenteel worden geraamd op 50 miljoen EUR aan vastleggingskredieten en 10 miljoen EUR aan betalingskredieten, worden gefinancierd. Bovendien moeten, gezien de jongste herbeoordeling van de AMIF-behoeften tegen het einde van het jaar, bovengenoemde herschikkingen gedeeltelijk worden verrekend met nieuwe kredieten voor een bedrag van 130 miljoen EUR alleen aan vastleggingskredieten. Deze gedeeltelijke aanvulling van het AMIF wordt gecombineerd met een verhoging van het onderdeel grenzen van het Fonds voor interne veiligheid (ISF-grenzen) met 70 miljoen EUR aan vastleggingskredieten, om gehoor te geven aan het recente verzoek van Bulgarije om noodhulp. Hierbij is rekening gehouden met het feit dat de ISF-noodhulp die momenteel beschikbaar is in de begroting 2016 bijna volledig is opgebruikt.

               Rekening houdend met de vastgestelde mogelijke herschikkingen op andere begrotingsonderdelen van rubriek 3 (9,9 miljoen EUR) heeft de Commissie verzocht om verhoging van de vastleggingskredieten met 240,1 miljoen EUR boven het plafond van deze rubriek in het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 4/2016
                  9
               .

               Het uitgavenplafond voor rubriek 3 bedraagt in 2016 2 546 miljoen EUR in lopende prijzen. De toegestane vastleggingskredieten voor rubriek 3 van de begroting 2016 bedragen 4 052 miljoen EUR, waardoor het flexibiliteitsinstrument reeds moest worden gebruikt (1 506 miljoen EUR) bovenop het plafond van rubriek 3, overeenkomstig artikel 11, lid 2, van de MFK-verordening.

               De uitgaven in verband met migratie, vluchtelingen en veiligheid vertegenwoordigen meer dan 70 % van de totale uitgaven onder het uitgavenplafond van rubriek 3. De Commissie heeft zorgvuldig alle herschikkingsmogelijkheden onderzocht. Gezien de beperkte manoeuvreerruimte onder deze rubriek kan, zoals hierboven beschreven, echter slechts een klein percentage van de behoeften aan vastleggingskredieten worden gedekt zonder de goede werking van de andere relatief kleinere programma’s in het gedrang te brengen.

               Als gevolg daarvan is het gebruik van de marge voor onvoorziene uitgaven de enige mogelijkheid om aan de budgettaire behoeften aan vastleggingskredieten te voldoen. Dankzij de beschikbaarheid van marges in andere rubrieken, kan deze gebruikmaking van deze marge in 2016 volledig worden verrekend.

               De behoeften aan betalingskredieten zal worden ingepast binnen het betalingenplafond 2016, waardoor het gebruik van middelen uit de marge voor onvoorziene uitgaven voor betalingen onnodig is.

               2.2.DE MARGE VOOR ONVOORZIENE UITGAVEN ALS LAATSTE REDMIDDEL

               In artikel 13, lid 1, van de MFK-verordening wordt de marge voor onvoorziene uitgaven omschreven als laatste redmiddel om op onvoorziene omstandigheden te reageren. Aangezien in de begroting 2016 onder het vastleggingenplafond van rubriek 3 geen niet-toegewezen marge voorhanden is, heeft de Commissie alle mogelijkheden tot herschikking binnen de rubriek bestudeerd.

               Gezien de volledige aanwending van middelen uit het flexibiliteitsinstrument in de begroting 2016 (1 530 miljoen EUR) is de aanwending van 240,1 miljoen EUR via de marge voor onvoorziene uitgaven voor 2016 derhalve het enige beschikbare instrument om de kloof tussen het niveau van het uitgavenplafond van rubriek 3 en de onvoorziene extra behoeften die voor 2016 zijn geraamd, te overbruggen.

               2.3.BUDGETTAIRE GEVOLGEN VAN ONVOORZIENE OMSTANDIGHEDEN IN 2016

               Hoewel de migratie-, vluchtelingen- en veiligheidscrisis in 2015 is begonnen, evolueren de impact en de gevolgen ervan nog dagelijks. Door politieke beslissingen in derde landen over de opneming van vluchtelingen op hun grondgebied en het openen en sluiten van grenzen is erg moeilijk te voorspellen hoe deze situatie zich op korte en lange termijn zal ontwikkelen. De veranderende aard en het onvoorspelbare verloop van de crisis rechtvaardigen het gebruik van de marge voor onvoorziene uitgaven als laatste redmiddel om de onvoorziene gevolgen van de migratie-, vluchtelingen- en veiligheidscrisis voor de uitgavenbehoeften in rubriek 3 het hoofd te bieden.

               3.VERREKENING VAN DE MARGE VOOR ONVOORZIENE UITGAVEN MET MFK-PLAFONDS

               Volgens artikel 13, lid 3, van de MFK-verordening moeten de uit de marge voor onvoorziene uitgaven beschikbaar gestelde middelen volledig worden verrekend met de marges voor het lopende begrotingsjaar of voor toekomstige begrotingsjaren.

               Overeenkomstig artikel 13, lid 4, van de MFK-verordening mogen de aldus verrekende middelen niet verder binnen het MFK worden aangewend opdat de totale maxima die in het MFK voor de vastleggings- en betalingskredieten voor het lopende begrotingsjaar en voor toekomstige begrotingsjaren zijn vastgesteld, niet worden overschreden. Derhalve moet bij de gebruikmaking van de marge voor onvoorziene uitgaven voor vastleggingskredieten in 2016 onder rubriek 3 en de daarmee samenhangende verrekening, het totale plafond voor de jaren 2017 tot en met 2020 worden gerespecteerd.

               Aangezien voldoende marge beschikbaar is onder de uitgavenplafonds van rubriek 5 stelt de Commissie voor, de verrekening volledig in 2016 te verrichten om niet vooruit te lopen op de behoefte aan vastleggingskredieten in de jaren 2017-2020. Het verrekende bedrag in rubriek 5 zal 240,1 miljoen EUR bedragen, waardoor in 2016 een marge van 291,9 miljoen EUR overblijft. Het algemene vastleggingsplafond voor 2016 en voor het gehele MFK blijft ongewijzigd.

               4.AANVULLENDE ELEMENTEN

               Het Europees Parlement en de Raad worden eraan herinnerd dat dit besluit niet later in het Publicatieblad van de Europese Unie mag worden gepubliceerd dan het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 4/2016, overeenkomstig artikel 13, lid 1, laatste zin, van de MFK-verordening.

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

               over de gebruikmaking van de marge voor onvoorziene uitgaven in 2016

               HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

               Gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer
                  10
               , en met name punt 14, tweede alinea,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1) Artikel 13 van Verordening nr. 1311/2013 van de Raad
                  11
                voorziet in de vorming van een marge voor onvoorziene uitgaven van ten hoogste 0,03 % van het bruto nationaal inkomen van de Unie.

               (2) Overeenkomstig artikel 6 van die verordening heeft de Commissie het absolute bedrag van deze marge voor onvoorziene uitgaven voor 2016 berekend
                  12
               .

               (3) Na alle andere financiële mogelijkheden te hebben onderzocht om op onvoorziene omstandigheden te reageren binnen de uitgavenplafonds 2016 van rubriek 3 Veiligheid en burgerschap, en na te hebben voorgesteld het volledige bedrag van het flexibiliteitsinstrument van 1 530 miljoen EUR, dat in 2016 beschikbaar is, voor de rubrieken 3 en 4 te gebruiken, is de beschikbaarstelling van middelen uit de marge voor onvoorziene uitgaven noodzakelijk om tegemoet te komen aan de behoeften in verband met de migratie-, vluchtelingen- en veiligheidscrisis door de vastleggingskredieten onder rubriek 3 van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2016 tot boven het plafond van deze rubriek te verhogen.

               (4) Gezien deze zeer uitzonderlijke situatie, is aan de voorwaarde inzake het laatste redmiddel van artikel 13, lid 1, van Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad voldaan,

               HEBBEN HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               In de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2016 wordt de marge voor onvoorziene uitgaven gebruikt om 240,1 miljoen EUR aan vastleggingskredieten te verstrekken bovenop het vastleggingsplafond van rubriek 3 van het meerjarig financieel kader.

               Artikel 2

               Het bedrag van 240,1 miljoen EUR aan vastleggingskredieten dat beschikbaar wordt gesteld via de marge voor onvoorziene uitgaven voor het begrotingsjaar 2016, wordt volledig verrekend met de marge van rubriek 5 Administratie.

               Artikel 3

               Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.

               Gedaan te Brussel,

                  Voor het Europees Parlement
                        Voor de Raad

                  De voorzitter
                        De voorzitter

                     (1)
                  PB L 347 van 20.12.2013, blz. 884.

                     (2)
                  COM(2015)320 van 22.5.2015.

                     (3)
                  PB C 373 van 20.12.2013, blz. 1.

                     (4)
                  PB L 47 van 24.2.2016, blz. 6.

                     (5)
                  PB L 70 van 16.3.2016, blz. 1.

                     (6)
                  COM(2016)115 van 2.3.2016.

                     (7)
                  80 % van de voorfinanciering.

                     (8)
                  PB L 143 van 31.5.2016.

                     (9)
                  COM(2016)623 van 30.9.2016.

                     (10)
                  PB C 373 van 20.12.2013, blz. 1.

                     (11)
                  Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2014-2020 (PB L 347 van 20.12.2013, blz. 884).

                     (12)
                  Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2015 betreffende de technische aanpassing van het financieel kader voor 2016 in overeenstemming met de ontwikkeling van het bni (COM(2015)320 van 22.5.2015).


Avis juridique important

|

51997PC0482

Voorstel voor een beschikking van de Raad tot wijziging van Beschikking 96/411/EG betreffende de verbetering van de communautaire landbouwstatistiek  /* COM/97/0482 def. - CNS 97/0245 */

Publicatieblad Nr. C 337 van 07/11/1997 blz. 0058

Voorstel voor een beschikking van de Raad tot wijziging van Beschikking 96/411/EG betreffende de verbetering van de communautaire landbouwstatistiek (97/C 337/14) COM(97) 482 def. - 97/0245(CNS)(Door de Commissie ingediend op 6 oktober 1997)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 43,Gezien het voorstel van de Commissie,Gezien het advies van het Europees Parlement,Overwegende dat Beschikking 96/411/EG van de Raad van 25 juni 1996 betreffende de verbetering van de landbouwstatistieken (1) voorziet een verslag in te dienen, enerzijds door de lidstaten aan de Commissie en, anderzijds door de Commissie aan het Parlement en aan de Raad;Overwegende dat de termijnen voor het indienen van deze verslagen te streng blijken te zijn, rekening houdende met de opgedane ervaringen;Overwegende dat het daarom nodig is de voorziene indieningstermijnen uit de stellen en te versoepelen,HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD:Artikel 1Beschikking 96/411/EG wordt als volgt gewijzigd:1. in artikel 5 wordt "31 maart" vervangen door "31 juli";2. in artikel 11 wordt "1997" vervangen door "1999".Artikel 2Deze beschikking is gericht tot de lidstaten.(1) PB L 162 van 1. 7. 1996, blz. 14.


Belangrijke juridische mededeling

|

52008PC0348

Voorstel voor een besluit van de Raad tot vaststelling van de financiële bijdragen van de lidstaten aan het Europees Ontwikkelingsfonds (tweede tranche van 2008)  /* COM/2008/0348 def. */

	[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |Brussel, 11.6.2008COM(2008) 348 definitiefVoorstel voor eenBESLUIT VAN DE RAADtot vaststelling van de financiële bijdragen van de lidstaten aan het Europees Ontwikkelingsfonds (tweede tranche van 2008)(door de Commissie ingediend)TOELICHTINGSinds de inwerkingtreding van het financieel reglement van toepassing op het 9e EOF besluit de Raad, op voorstel van de Commissie, over elk van de drie door de lidstaten te betalen tranches voor de financiering van het EOF (artikel 38 van het financieel reglement). De bijdragen voor de instrumenten van het 9e en 10e EOF die door de EIB (Europese Investeringsbank) worden beheerd, worden door de lidstaten rechtstreeks aan de EIB gestort. De bijdragen voor de overige instrumenten worden aan de Commissie overgemaakt.In artikel 157 van het financieel reglement van toepassing op het 10e EOF wordt bepaald dat de procedure met betrekking tot de bijdragen van de lidstaten voor 2008 nog steeds verloopt volgens artikel 38 van het financieel reglement van het 9e EOF.Overeenkomstig artikel 121 van het financieel reglement van het 9e EOF heeft de EIB de Commissie haar bijgewerkte ramingen meegedeeld met betrekking tot de vastleggingen en de betalingen voor de instrumenten die zij beheert.Dit voorstel heeft betrekking op de tweede tranche van de bijdragen van het begrotingsjaar 2008. Overeenkomstig artikel 38, lid 2, van het financieel reglement van het 9e EOF is het voor deze tranche vastgestelde tijdschema als volgt: 1) het voorstel wordt vóór 15 juni door de Commissie ingediend; 2) de Raad neemt uiterlijk 21 kalenderdagen na de indiening van het voorstel door de Commissie een besluit over deze tranche; 3) de lidstaten betalen de uit hoofde van deze tranche verschuldigde bijdragen uiterlijk 21 kalenderdagen na de datum waarop zij van het besluit van de Raad in kennis werden gesteld.Tot slot zij eraan herinnerd dat in artikel 40, lid 4, van het financieel reglement van het 9e EOF is bepaald dat, indien de te betalen bijdragentranches niet vóór de vastgestelde uiterste termijn zijn betaald, de betrokken lidstaat over het niet-betaalde bedrag rente verschuldigd is, volgens de in dat artikel vastgestelde voorwaarden.Voorstel voor eenBESLUIT VAN DE RAADtot vaststelling van de financiële bijdragen van de lidstaten aan het Europees Ontwikkelingsfonds (tweede tranche van 2008)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op de partnerschapsovereenkomst tussen de staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan, enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds, ondertekend te Cotonou (Benin) op 23 juni 2000[1] en herzien te Luxemburg (Groothertogdom Luxemburg) op 25 juni 2005[2], en met name op bijlage Ib,Gelet op het intern akkoord tussen de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, betreffende de financiering van de steun van de Gemeenschap binnen het meerjarig financieel kader voor 2008-2013 overeenkomstig de ACS-EG-partnerschapsovereenkomst[3], en met name op artikel 7,Gelet op het financieel reglement van 27 maart 2003 van toepassing op het 9e Europees Ontwikkelingsfonds[4], hierna het financieel reglement van het 9e EOF genoemd, en met name op artikel 38, leden 1 en 2, tweede alinea,Gelet op het financieel reglement van 18 februari 2008 van toepassing op het 10e Europees Ontwikkelingsfonds[5], hierna het financieel reglement van het 10e EOF genoemd, en met name op artikel 157,Gezien het voorstel van de Commissie[6],Overwegende hetgeen volgt:(1) In artikel 157 van het financieel reglement van het 10e EOF is bepaald dat de procedure met betrekking tot de bijdragen van de lidstaten voor 2008 nog steeds die is van het financieel reglement van het 9e EOF.(2) Op 14 oktober 2007 heeft de Commissie de Raad haar raming inzake de betalingen voor het begrotingsjaar 2008 meegedeeld, alsook het tijdschema voor de afroepingen van de bijdragen. Op 20 december heeft de Raad het tijdschema voor de afroeping van de bijdragen bij de lidstaten uit hoofde van het 9e EOF voor het begrotingsjaar 2008 vastgesteld[7].(3) Op 20 december 2007 heeft de Raad eveneens de beschikking gegeven tot vaststelling van de financiële bijdragen van de lidstaten aan het EOF (eerste tranche 2008)[8].(4) Artikel 121, tweede alinea, van het financieel reglement van het 9e EOF bepaalt dat de Europese Investeringsbank de Commissie de bijgewerkte vastleggings- en betalingsramingen doet toekomen,HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN:Artikel 1De bijdragen die de lidstaten uit hoofde van de tweede tranche voor 2008 aan de Commissie en de Europese Investeringsbank betalen, zijn in de bijgaande tabel opgenomen.Artikel 2Deze beschikking is van toepassing vanaf de datum waarop zij wordt vastgesteld.Artikel 3Deze beschikking is gericht tot de lidstaten die aan het 9e EOF bijdragen.Gedaan te Brussel, opVoor de RaadDe VoorzitterBIJLAGEBijdragen voor de tweede tranche van 2008 (in euro's)LAND | ten behoeve van de Europese Investeringsbank | ten behoeve van de Commissie |DUITSLAND | 24 528 000 | 233 600 000 |BELGIË | 4 116 000 | 39 200 000 |DENEMARKEN | 2 247 000 | 21 400 000 |SPANJE | 6 132 000 | 58 400 000 |FRANKRIJK | 25 515 000 | 243 000 000 |GRIEKENLAND | 1 312 500 | 12 500 000 |IERLAND | 651 000 | 6 200 000 |ITALIË | 13 167 000 | 125 400 000 |LUXEMBURG | 304 500 | 2 900 000 |NEDERLAND | 5 481 000 | 52 200 000 |PORTUGAL | 1 018 500 | 9 700 000 |VERENIGD KONINKRIJK | 13 324 500 | 126 900 000 |OOSTENRIJK | 2 782 500 | 26 500 000 |FINLAND | 1 554 000 | 14 800 000 |ZWEDEN | 2 866 500 | 27 300 000 |TOTAAL | 105 000 000 | 1 000 000 000 |[1] PB L317 van 15.12.2000, blz. 3.[2] PB L 209 van 11.8.2005, blz. 27.[3] PB L 247 van 9.9.2006, blz. 32.[4] PB L 83 van 1.4.2003, blz. 1.[5] PB L 78 van 19.3.2008, blz. 1.[6] PB C … van …[7] Document 15986/07.[8] Document 15990/07.