               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 15.4.2021
            COM(2021) 178 final
            2021/0095(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in de 13e vergadering van de Commissie van technisch deskundigen van de Intergouvernementele Organisatie voor het internationale spoorwegvervoer (OTIF) met het oog op de vaststelling van wijzigingen van de UTP betreffende locomotieven en reizigerstreinen, van de UTP betreffende rollend materieel – goederenwagens, van de UTP betreffende de toegankelijkheid van het spoorwegsysteem voor personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit, de vaststelling van de UTP betreffende treinsamenstelling en de controle van de compatibiliteit met de geplande trajecten en van de UTP betreffende het subsysteem infrastructuur, de actualisering van de verwijzingen naar de technische documenten van de TSI TAF in aanhangsel I van de UTP TAF en de herziening van de ATMF met betrekking tot met het onderhoud belaste entiteiten (ECM)

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               De 13e vergadering van de commissie van technisch deskundigen (CTE) van de Intergouvernementele Organisatie voor het internationale spoorwegvervoer (OTIF) vindt plaats op 22 juni 2021 in Bern. Op de agenda van de vergadering staan:

               –een voorstel tot wijziging van de UTP betreffende locomotieven en reizigerstreinen;

               –een voorstel tot wijziging van de UTP betreffende rollend materieel – goederenwagens;

               –een voorstel tot wijziging van de UTP betreffende de toegankelijkheid van het spoorwegsysteem voor personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit;

               –een voorstel voor de goedkeuring van de UTP betreffende treinsamenstelling en de controle van de compatibiliteit met de geplande trajecten;

               –een voorstel tot vaststelling van de UTP betreffende het subsysteem infrastructuur;

               –een voorstel tot herziening van de ATMF betreffende met onderhoud belaste entiteiten (ECM);

               –een voorstel om de verwijzingen naar de technische documenten van de TSI TAF als genoemd in aanhangsel I van UTP TAF te actualiseren.

               Het namens de Unie in te nemen standpunt ten aanzien van de bovengenoemde besluiten die door de CTE moeten worden genomen, moet krachtens artikel 218, lid 9, VWEU worden vastgesteld middels een besluit van de Raad.

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.Het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer (Cotif)

               Het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer van 9 mei 1980, als gewijzigd bij het Protocol van Vilnius van 3 juni 1999 (Cotif), is een internationale overeenkomst waarbij zowel de Unie als 25 lidstaten partij zijn (alleen Cyprus en Malta zijn geen partij).

               De Europese Unie is bij Besluit 2013/103/EU
                  1
                van de Raad van 16 juni 2011 toegetreden tot het Cotif. In bijlage III bij dat besluit is de interne regeling voor de Raad, de lidstaten en de Commissie in OTIF-procedures vastgesteld. Overeenkomstig punt 3.1 van die bijlage III stemt de Commissie namens de Unie over agendapunten waarvoor alleen de Unie bevoegd is.

               Volgens artikel 2, §1, van het Cotif heeft de OTIF tot doel het internationale spoorwegverkeer in alle opzichten te bevorderen, te verbeteren en te vergemakkelijken, met name door uniforme rechtsstelsels op te stellen voor diverse rechtsgebieden in verband met het internationaal spoorverkeer. Het Cotif regelt ook de werking van de OTIF, haar doelstellingen en bevoegdheden, de betrekkingen met de verdragsluitende landen en de activiteiten in het algemeen.

               Het Cotif betreft spoorwegwetgeving inzake een aantal wettelijke en technische aangelegenheden en is in twee delen verdeeld: het verdrag zelf, dat de werking van de OTIF regelt, en de acht aanhangsels, die in een uniforme spoorwegregelgeving voorzien.

               –Aanhangsel A – Overeenkomst van internationaal spoorwegvervoer van reizigers (CIV)

               –Aanhangsel B – Overeenkomst van internationaal spoorwegvervoer van goederen (CIM)

               –Aanhangsel C – Internationaal spoorwegvervoer van gevaarlijke goederen (RID)

               –Aanhangsel D – Overeenkomst inzake het gebruik van voertuigen in het internationale spoorwegverkeer (CUV)

               –Aanhangsel E – Overeenkomst inzake het gebruik van infrastructuur in het internationale spoorwegverkeer (CUI)

               –Aanhangsel F – Uniforme Regelen betreffende de verbindendverklaring van technische normen en de aanneming van uniforme technische voorschriften die van toepassing zijn op spoorwegmaterieel bestemd voor gebruik in internationaal verkeer (APTU UR)

               –Aanhangsel G – Uniforme Regelen betreffende de technische toelating van spoorwegmaterieel dat wordt gebruikt in internationaal verkeer (ATMF UR)

               –Aanhangsel H – Uniforme Regelen betreffende de veilige exploitatie van treinen in internationaal verkeer (EST UR)

               Op grond van de aanhangsels F en G van het Cotif zijn er 12 uniforme technische voorschriften (UTP's) voor de technische interoperabiliteit vastgesteld. De UTP's in het kader van het Cotif hebben hetzelfde doel als de technische specificaties inzake interoperabiliteit (TSI’s) van de EU voor de toelating tot het internationaal verkeer.

               42 van de 47 staten die partij zijn bij het Cotif, waaronder de reeds genoemde 25 EU-lidstaten, passen de aanhangsels F en G toe.

               2.2.De Commissie van technisch deskundigen (CTE) van de OTIF

               De CTE is opgericht bij artikel 13, § 1, punt f), van het COTIF. Het bestaat uit de lidstaten van de OTIF die de aanhangsels F en G (APTU, ATMF) van het Cotif toepassen.

               De CTE is bevoegd voor interoperabiliteit en technische harmonisatie in de spoorwegsector en voor technische goedkeuringsprocedures. Ze ontwikkelt de aanhangsels APTU en ATMF en de Uniforme Regelen, die van toepassing zijn op spoorwegmaterieel dat wordt gebruikt in het internationaal verkeer, en die met name betrekking hebben op:

               ·de vaststelling van technische voorschriften voor voertuigen en infrastructuur en de validering van normen;

               ·procedures voor de beoordeling van de conformiteit van voertuigen;

               ·bepalingen inzake het onderhoud van voertuigen;

               ·verantwoordelijkheden voor de samenstelling van treinen en het veilig gebruik van voertuigen;

               ·bepalingen inzake risico-evaluatie en -beoordeling;

               ·specificaties voor registers.

               De besluiten van de CTE worden voorbereid door een permanente werkgroep (WG TECH).

               Overeenkomstig artikel 20, §1, punt b), van het Cotif en artikel 6 van aanhangsel F (APTU) is de CTE bevoegd om de UTP's vast te stellen of te wijzigen. Overeenkomstig artikel 15, §2, van de ATMF is de CTE bevoegd om wijzigingen van de ATMF voor te stellen met betrekking tot met het onderhoud belaste entiteiten (ECM’s).

               2.3.Vaststelling van besluiten door de CTE

               Krachtens artikel 6 van de APTU beslist de Commissie van technisch deskundigen over de aanneming van een UTP of van een bepaling tot wijziging daarvan in overeenstemming met de procedure neergelegd in de artikelen 16, 20 en 33, §6, van het Verdrag. De procedure voor de vaststelling van UTP's neemt doorgaans ongeveer anderhalf jaar in beslag.

               2.4.De handelingen die de CTE tijdens haar bijeenkomst van 22 juni 2021 zal vaststellen

               2.4.1.Wijziging van de UTP betreffende locomotieven en reizigerstreinen, de UTP betreffende rollend materieel – goederenwagens en de UTP betreffende de toegankelijkheid van het spoorwegsysteem voor personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit

               De uniforme technische voorschriften (UTP) van de OTIF zijn een reeks technische specificaties die zijn ontleend aan de beginselen, doelstellingen en procedures van het Cotif voor de bouw en exploitatie van spoorwegmaterieel, met als doel maximale interoperabiliteit tot stand te brengen. De UTP's hebben binnen de OTIF dezelfde doelstelling als de technische specificaties voor interoperabiliteit (TSI's) van de EU.

               Om de gelijkwaardigheid te waarborgen tussen voertuigen waarvoor een vergunning is gegeven overeenkomstig het EU-recht en voertuigen die overeenkomstig artikel 3a van de ATMF tot het internationaal verkeer zijn toegelaten, moeten de TSI’s van de Europese Unie en de UTP’s van het Cotif in overeenstemming blijven.

               De wijzigingen die ter goedkeuring door de CTE worden voorgesteld, zullen de blijvende gelijkwaardigheid als gedefinieerd door de ATMF tussen de EU-regelgeving en het Cotif waarborgen.

               ·UTP betreffende locomotieven en reizigerstreinen (LOC & PAS)

               Deze UTP is een specificatie die ervoor moet zorgen dat een bepaald subsysteem voldoet aan de essentiële eisen en die de voor het internationaal spoorverkeer vereiste interoperabiliteit van de technische systemen en componenten waarborgt. De huidige UTP LOC & PAS is ontwikkeld op basis van Verordening (EU) nr. 1302/2014 van de Commissie (TSI LOC & PAS
                  2
               ).

               Dit voorstel tot wijziging van UTP LOC & PAS heeft tot doel de nieuwe elementen die bij de herziening van de uniforme APTU-regels van 1 maart 2019 zijn ingevoerd, op te nemen in de UTP en deze in overeenstemming te houden met de TSI LOC & PAS van de Europese Unie, zoals door de EU gewijzigd op 16 mei 2019 bij Uitvoeringsverordening (EU) 2019/776
                  3
                van de Commissie en op 9 maart 2020 bij Uitvoeringsverordening (EU) 2020/387
                  4
                van de Commissie.

               Om de wederzijdse erkenning te blijven waarborgen van voertuigen waarvoor overeenkomstig het EU-recht een vergunning is gegeven en voertuigen die overeenkomstig artikel 3a van de ATMF tot het internationaal verkeer zijn toegelaten, moeten de TSI’s van de Europese Unie en de UTP’s van het Cotif in overeenstemming blijven.

               Na de Brexit en de daaruit volgende schrapping van de specifieke gevallen voor het netwerk van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de TSI moeten die gevallen in de UTP worden opgenomen.

               Conclusie: de Europese Unie kan voor de door de OTIF voorgestelde wijziging van de UTP betreffende locomotieven en reizigerstreinen stemmen.

               ·UTP betreffende rollend materieel – goederenwagens (UTP WAG)

               De UTP betreffende goederenwagons bevat eisen voor voertuigen die ontworpen zijn voor het vervoer van vrachtwagens. Zij zijn momenteel gelijkwaardig aan de TSI WAG, als gewijzigd bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 2019/776 van de Commissie van 16 mei 2019.

               Dit voorstel tot wijziging van de UTP WAG heeft tot doel de nieuwe elementen die voortvloeien uit de herziening van de uniforme APTU-regels van 1 maart 2019, op te nemen en ervoor te zorgen dat de UTP afgestemd blijft op de juridische ontwikkelingen in de Europese Unie.

               De Europese Unie heeft Uitvoeringsverordening (EU) 2020/387 van de Commissie van 9 maart 2020 bekendgemaakt, waarbij de TSI WAG opnieuw is gewijzigd. Bijgevolg moet UTP WAG nogmaals worden gewijzigd om de gelijkwaardigheid tussen UTP en TSI te waarborgen.

               Na de Brexit en de daaruit volgende schrapping van de specifieke gevallen voor het netwerk van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de TSI moeten die gevallen in de UTP worden opgenomen.

               Conclusie: de Europese Unie kan voor de door de OTIF voorgestelde wijziging van de UTP betreffende goederenwagens stemmen.

               ·UTP betreffende toegankelijkheid voor personen met een handicap (UTP PRM)

               De UTP PRM bevat geharmoniseerde eisen inzake de toegankelijkheid van voertuigen die in het internationale verkeer worden gebruikt voor personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit. De huidige UTP PRM is ontwikkeld op basis van de TSI van de Europese Unie van 2014.

               De TSI is gewijzigd bij Uitvoeringsverordening (EU) 2019/772
                  5
                van de Commissie van 16 mei 2019 met betrekking tot de inventaris van voorzieningen teneinde de toegankelijkheidsbelemmeringen in kaart te brengen, informatie te verstrekken aan gebruikers en de vooruitgang op het gebied van toegankelijkheid te monitoren en te evalueren.

               Om de wederzijdse erkenning te blijven waarborgen van voertuigen waarvoor overeenkomstig het EU-recht een vergunning is gegeven en voertuigen die overeenkomstig artikel 3a van de ATMF tot het internationaal verkeer zijn toegelaten, moeten de TSI’s van de Europese Unie en de UTP’s van het Cotif in overeenstemming blijven.

               Door de voorgestelde wijzigingen wordt de UTP PRM in overeenstemming gebracht met de recentste versie van de TSI; voor voertuigen die in het internationale spoorwegverkeer worden gebruikt waarborgt dit de volledige gelijkwaardigheid van de PRM-voorschriften in de zin van de ATMF.

               Na de Brexit en de daaruitvolgende schrapping van de specifieke gevallen voor het netwerk van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de TSI moeten die gevallen in de UTP worden opgenomen.

               Conclusie: de Europese Unie kan voor de door de OTIF voorgestelde wijziging van de UTP PRM stemmen.

               2.4.2.Vaststelling van de UTP betreffende treinsamenstelling en de controle van de compatibiliteit met de geplande trajecten, en betreffende het subsysteem infrastructuur

               ·UTP betreffende treinsamenstelling en de controle van de compatibiliteit met de geplande trajecten (UTP TCRC)

               Deze UTP bevat gedetailleerde bepalingen inzake de verantwoordelijkheden van spoorwegondernemingen met betrekking tot de samenstelling van treinen voor internationaal verkeer en de verantwoordelijkheden van infrastructuurbeheerders met betrekking tot de controle van de compatibiliteit tussen treinen en de routes waarop die zullen rijden.

               De voorgestelde UTP TCRC combineert een beperkt aantal parameters uit twee verschillende EU-wetsteksten, namelijk de TSI exploitatie en verkeersleiding (TSI OPE) en de specificaties betreffende het infrastructuurregister (RINF).

               In de UTP WAG en de UTP LOC & PAS staan verwijzingen naar controles van de compatibiliteit met de geplande trajecten, waarbij spoorwegondernemingen alle relevante parameters van voertuigen of treinen moeten controleren om na te gaan of ze compatibel zijn met de route waarop de treinen zullen rijden. De bepalingen van de voorgestelde UTP TCRC zijn bedoeld ter vervanging van zowel aanhangsel I van de UTP WAG als aanhangsel K van de UTP LOC & PAS.

               Bijgevolg moeten aanhangsel I van de UTP WAG in de op 30 september 2020 door de Commissie van technisch deskundigen goedgekeurde versie, met een 1 april 2021 als datum van inwerkingtreding, en aanhangsel K van de UTP LOC & PAS van 1 januari 2015 worden ingetrokken bij de inwerkingtreding van de UTP TCRC.

               Conclusie: de Europese Unie kan voor de door de OTIF voorgestelde vaststelling van de UTP TCRC stemmen

               ·UTP betreffende het subsysteem infrastructuur (UTP INF)

               In deze UTP worden de parameters van spoorweginfrastructuur beschreven die relevant zijn voor de compatibiliteit met voertuigen en specifieke methoden om die parameters te controleren.

               De Commissie van technisch deskundigen heeft de rechtsgrondslag grondig geanalyseerd en richtsnoeren en doelstellingen voor de ontwikkeling van de UTP INF geformuleerd.

               De UTP INF is opgesteld op basis van het standpunt van de WG TECH en is gebaseerd op de TSI INF, als laatstelijk gewijzigd bij Uitvoeringsverordening (EU) 2019/776 van de Commissie van 16 mei 2019.

               Conclusie: de Europese Unie kan voor de door de OTIF voorgestelde goedkeuring van de UTP INF stemmen

               2.4.3.Herziening van de ATMF met betrekking tot met onderhoud belaste entiteiten (ECM).

               Om de blijvende gelijkwaardigheid als gedefinieerd in ATMF, artikel 3a, §5, te waarborgen tussen de EU-regelgeving en het Cotif, moeten de Cotif-regels worden gewijzigd.

               De belangrijkste doelstelling van de nieuwe tekst is de uitbreiding van het toepassingsgebied van de certificering tot alle typen voertuigen in plaats van uitsluitend goederenwagens.

               Bijgevolg moet elke ECM, met inbegrip van ECM’s die niet door externe certificeringsinstanties zijn gecertificeerd en ongeacht de vraag of certificering voor een specifieke ECM al dan niet verplicht is, voldoen aan de in bijlage II bij het voorstel van UTP vastgestelde algemene eisen en criteria om een minimumonderhoudsniveau te waarborgen.

               De uniforme ATMF-regels (aanhangsel G van het Cotif en hierna ATMF genoemd) voorzien in algemene regels betreffende met onderhoud belaste entiteiten (ECM’s).

               Samengevat zijn er twee redenen om de huidige teksten te wijzigen:

               –de certificering van ECM’s in de nieuwe bijlage A bij ATMF heeft niet alleen betrekking op goederenwagons. Dit moet met name tot uiting komen in artikel 15 van het ATMF, waarin de certificering van ECM's momenteel alleen is voorgeschreven voor goederenwagons.

               –In artikel 3a van de ATMF wordt verwezen naar EU-wetgeving die niet meer van kracht is (Richtlijn 2004/49/EG
                  6
                is ingetrokken en vervangen door Richtlijn (EU) 2016/798
                  7
               ).

               Conclusie: de Europese Unie kan stemmen voor de volledige herziening van de specificaties betreffende met onderhoud belaste entiteiten (ECM), zoals voorgesteld door de OTIF.

               2.4.4.Actualisering van de verwijzingen naar de technische documenten van de TSI TAF in aanhangsel I van UTP TAF

               In de UTP TAF wordt verwezen naar de technische documenten
                  8
                van de TSI TAF, die op de website van het Spoorwegbureau (ERA) worden gepubliceerd en regelmatig worden bijgewerkt Een dergelijke verwijzing is opgenomen in de UTP, zodat de IT-bepalingen in het Cotif zijn verankerd maar door het ERA worden beheerd. Aangezien de actualisering van die verwijzingen formeel betekent dat de UTP TAF wordt gewijzigd, moet hierover een besluit worden genomen door de Commissie van technisch deskundigen overeenkomstig artikel 20, §1, punt b), van het Cotif en de artikelen 6 en 8 bis van de APTU.

               Bijgevolg moeten de technische documenten als bedoeld in aanhangsel I van de UTP TAF worden gewijzigd om fouten te corrigeren, rekening te houden met feedback, gelijke tred te houden met de technische vooruitgang en de gelijkwaardigheid met de in de EU toegepaste specificaties te handhaven.

               Conclusie: de Europese Unie kan stemmen voor het voorstel van de OITF om de verwijzingen naar de technische documenten van de TSI TAF te actualiseren.

               2.5.Bevoegdheid van de Unie en stemrecht

               Artikel 6 van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Intergouvernementele Organisatie voor het internationale spoorwegvervoer tot toetreding van de Europese Unie tot het Cotif, goedgekeurd bij besluit van de Raad van 16 juni 2011, luidt als volgt:

               “1. Met betrekking tot besluiten ter zake waarvan de Unie uitsluitende bevoegdheid bezit, oefent de Unie het stemrecht uit dat haar lidstaten krachtens het verdrag hebben.

               2. Met betrekking tot besluiten omtrent zaken waarin de Unie met de lidstaten bevoegdheid deelt, wordt door de Unie of door haar lidstaten gestemd.

               3. Onverminderd het bepaalde in artikel 26, lid 7, van het verdrag is het aantal stemmen waarover de Unie beschikt, gelijk aan dat van haar lidstaten die tevens partij bij het verdrag zijn. Bij stemming door de Unie stemmen haar lidstaten niet.”

               Volgens het Unierecht geniet de Unie uitsluitende bevoegdheid inzake spoorvervoer in de gevallen waarin het Cotif, of de op grond daarvan vastgestelde regelgeving, het bestaande Unierecht kan aantasten of de strekking daarvan kan wijzigen.

               De voorgestelde besluiten beogen:

               ·de afstemming van de UTP betreffende locomotieven en reizigerstreinen en de UTP betreffende rollend materieel – goederenwagens op Uitvoeringsverordening (EU) 2020/387
                  9
                van de Commissie;

               ·de afstemming van de UTP betreffende de toegankelijkheid van het spoorwegsysteem voor personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit op Uitvoeringsverordening (EU) 2019/772
                  10
                van de Commissie;

               ·de vaststelling van een nieuwe UTP betreffende treinsamenstelling en controle van de compatibiliteit met de geplande trajecten overeenkomstig Uitvoeringsverordening (EU) 2019/773
                  11
                van de Commissie;

               ·de vaststelling een nieuwe UTP betreffende het subsysteem infrastructuur overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1299/2014
                  12
                van de Commissie, als gewijzigd bij Uitvoeringsverordening (EU) 2019/776
                  13
                van de Commissie;

               ·een voorstel aan de herzieningscommissie van de OTIF tot herziening van de ATMF met betrekking tot met onderhoud belaste entiteiten (ECM), teneinde deze in overeenstemming te brengen met Richtlijn (EU) 2016/798
                  14
               ;

               ·de actualisering van de verwijzingen naar de technische documenten van de TSI TAF in aanhangsel I van UTP TAF
                  15
               .

               De vaststelling van deze besluiten heeft duidelijk gevolgen voor de Uniewetgeving.

               De Unie, vertegenwoordigd door de Commissie, oefent het stemrecht uit met betrekking tot de vaststelling van deze besluiten.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               Om alle voornoemde redenen moet de Unie vóór stemmen.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van “de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Artikel 218, lid 9, VWEU is van toepassing ongeacht of de Unie lid is van het betrokken lichaam dan wel partij is bij de betrokken overeenkomst
                  16
               .

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die een “beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  17
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De door de CTE aan te nemen handelingen zijn handelingen met rechtsgevolgen. De beoogde handelingen hebben rechtsgevolgen aangezien zij het rechtskader van de OTIF wijzigen door enerzijds de UTP's van het Cotif in overeenstemming te brengen met de TSI's en anderzijds de regels betreffende ECM's en de specificaties van voertuigregisters in overeenstemming te brengen met de respectieve EU-uitvoeringsverordeningen, en bovendien bindend zijn voor de Unie.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU te nemen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de geplande handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt moet worden ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of hoofdcomponent, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is voor de hoofddoelstelling of de hoofdcomponent dan wel de belangrijkste doelstelling of component.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De hoofddoelstelling en de inhoud van de geplande handeling hebben betrekking op het spoorvervoer.

               De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 91 VWEU.

               4.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 91 VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               2021/0095 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in de 13e vergadering van de Commissie van technisch deskundigen van de Intergouvernementele Organisatie voor het internationale spoorwegvervoer (OTIF) met het oog op de vaststelling van wijzigingen van de UTP betreffende locomotieven en reizigerstreinen, van de UTP betreffende rollend materieel – goederenwagens, van de UTP betreffende de toegankelijkheid van het spoorwegsysteem voor personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit, de vaststelling van de UTP betreffende treinsamenstelling en de controle van de compatibiliteit met de geplande trajecten en van de UTP betreffende het subsysteem infrastructuur, de actualisering van de verwijzingen naar de technische documenten van de TSI TAF in aanhangsel I van de UTP TAF en de herziening van de ATMF met betrekking tot met het onderhoud belaste entiteiten (ECM)

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 91, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Overeenkomstig Besluit 2013/103/EU
                  18
                van de Raad is de Unie toegetreden tot het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer van 9 mei 1980, als gewijzigd door het protocol van Vilnius van 3 juni 1999 (het “Cotif”).

               (2)Alle lidstaten, met uitzondering van Cyprus en Malta, zijn partij bij het Cotif.

               (3)Op grond van artikel 13, §1, punt f), van het Cotif is de Commissie van technisch deskundigen (CTE) van de Intergouvernementele Organisatie voor het internationale spoorwegvervoer (OTIF) opgericht.

               (4)Overeenkomstig artikel 20, § 1, punt b), van het Cotif en artikel 6 van aanhangsel F (APTU) is de CTE bevoegd voor de vaststelling of wijziging van o.a. de uniforme technische voorschriften (UTP) betreffende locomotieven en reizigerstreinen (UTP LOC & PAS), goederenwagons (UTP WAG), toegankelijkheid van het spoorwegsysteem voor personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit (UTP PRM), de technische documenten als bedoeld in aanhangsel I inzake telematicatoepassingen voor het goederenvervoer (UTP TAF), de UTP betreffende treinsamenstelling en de controle van de compatibiliteit met de geplande trajecten en de UTP betreffende het subsysteem infrastructuur.

               (5)Overeenkomstig artikel 15, lid 2, van de ATMF is de CTE bevoegd om herzieningen van de ATMF met betrekking tot met onderhoud belaste entiteiten (ECM’s) voor te stellen.

               (6)Op de agenda van de 13e bijeenkomst van de CTE, die op 22 juni 2021 plaatsvindt, staat een voorstel tot vaststelling van besluiten tot wijziging van de UTP locomotieven en reizigerstreinen, de UTP rollend materieel – goederenwagons, de UTP betreffende toegankelijkheid van het spoorwegsysteem voor personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit, en tot vaststelling van de UTP betreffende treinsamenstelling en de controle van de compatibiliteit met de geplande trajecten en de UTP betreffende het subsysteem infrastructuur, de actualisering van de verwijzingen naar de technische documenten van de TSI TAF in aanhangsel I van de UTP TAF en de herziening van de ATMF met betrekking tot met het onderhoud belaste entiteiten (ECM).

               (7)Aangezien de voorgestelde wijzigingen voor de Unie bindend zullen zijn, is het passend het standpunt te bepalen dat namens de Unie in de CTE moet worden ingenomen en, wat de herziening van de ATMF betreft, in de herzieningscommissie van de OTIF.

               (8)Deze besluiten beogen de afstemming van de UTP locomotieven en reizigerstreinen, de UTP rollend materieel – goederenwagons, de UTP betreffende toegankelijkheid van het spoorwegsysteem voor personen met een handicap op respectievelijk Uitvoeringsverordening (EU) 2020/387
                  19
                en Uitvoeringsverordening (EU) 2019/772
                  20
                van de Commissie, ten tweede de vaststelling van een nieuwe UTP betreffende treinsamenstelling en de controle van de compatibiliteit met de geplande trajecten en een nieuwe UTP betreffende het subsysteem infrastructuur overeenkomstig Uitvoeringsverordening (EU) 2019/773
                  21
                van de Commissie en Verordening (EU) nr. 1299/2014
                  22
                van de Commissie als gewijzigd bij Uitvoeringsverordening (EU) 2019/776
                  23
                van de Commissie en ten derde aan de herzieningscommissie van de OTIF een herziening van de ATMF inzake met het onderhoud belaste entiteiten (ECM) voor te stellen om deze in overeenstemming te brengen met Richtlijn (EU) 2016/798
                  24
               .

               (9)De voorgestelde besluiten zijn in overeenstemming met het recht en de strategische doelstellingen van de Unie doordat ze bijdragen tot de afstemming van de OTIF-regels op de gelijkwaardige bepalingen van het EU-recht en moeten daarom door de Unie worden gesteund,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen tijdens de 13e vergadering van de Commissie van technisch deskundigen van het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer van 9 mei 1980 (OTIF) met betrekking tot de wijzigingen van de UTP locomotieven en reizigerstreinen, van de UTP goederenwagens, van de UTP betreffende de toegankelijkheid van het spoorwegsysteem voor personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit, inzake de vaststelling van de UTP inzake treinsamenstelling en de controle van de compatibiliteit met de geplande trajecten en van de UTP betreffende het subsysteem infrastructuur, en inzake de actualisering van de verwijzingen naar de technische documenten van de TSI TAF in aanhangsel I van de UTP TAF en de herziening van de ATMF betreffende met onderhoud belaste entiteiten (ECM), luidt als volgt:

               (1)stemmen voor de door de CTE voorgestelde wijzigingen van de UTP locomotieven en reizigerstreinen, als voorgesteld in werkdocument TECH-20041-CTE13-UTP LOC & PAS (bijlage) en besluit TECH-20041 LOC PAS;

               (2)stemmen voor de door de CTE voorgestelde wijzigingen van de UTP rollend materieel – goederenwagons, als voorgesteld in CTE-werkdocument TECH-20042-CTE13 WAG (ontwerp van wijzigingen) en besluit TECH-20042 WAG;

               (3)stemmen voor de door de CTE voorgestelde wijzigingen van de UTP betreffende toegankelijkheid van het spoorwegsysteem voor personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit, als voorgesteld in CTE-werkdocument TECH-20043-CTE UTP PRM (ontwerp van wijzigingen) en besluit TECH-20043 PRM;

               (4)stemmen voor het CTE-voorstel voor de vaststelling van de UTP betreffende treinsamenstelling en de controle van de compatibiliteit met de geplande trajecten, als vastgesteld in CTE-werkdocument TECH-20039 UTP TCRC en besluit TECH-20039 TCRC;

               (5)stemmen voor de door de CTE voorgestelde vaststelling van de UTP betreffende het subsysteem infrastructuur, als voorgesteld in CTE-werkdocument TECH-20040-UTP INF (ontwerp) en besluit TECH-20040 INF;

               (6)stemmen voor de door de CTE voorgestelde actualisering van de verwijzingen in aanhangsel I van de UTP TAF naar de technische documenten van de TSI TAF, als voorgesteld in CTE-werkdocument TECH-21009-CTE UTP (TAF-besluit);

               (7)stemmen voor de herziening van de ATMF met betrekking tot met onderhoud belaste entiteiten (ECM), als voorgesteld in CTE-werkdocument TECH-20045 ATMF (besluit).

               Artikel 2

               De besluiten van de commissie van technisch deskundigen worden na de vaststelling ervan bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie, met vermelding van de datum van inwerkingtreding.

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Besluit 2013/103/EU van de Raad van 16 juni 2011 betreffende de ondertekening en sluiting van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Intergouvernementele Organisatie voor het internationale spoorwegvervoer tot toetreding van de Europese Unie tot het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer (COTIF) van 9 mei 1980, zoals gewijzigd bij het Protocol van Vilnius van 3 juni 1999 (PB L 51 van 23.2.2013, blz. 1).

                     (2)

                        Verordening (EU) nr. 1302/2014 van de Commissie van 18 november 2014 betreffende een technische specificatie inzake interoperabiliteit van het subsysteem “rollend materieel – locomotieven en reizigerstreinen” van het spoorwegsysteem in de Europese Unie (PB L 356 van 12.12.2014, blz. 228).

                     (3)

                        Uitvoeringsverordening (EU) 2019/776 van de Commissie van 16 mei 2019 tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 321/2013, (EU) nr. 1299/2014, (EU) nr. 1301/2014, (EU) nr. 1302/2014, (EU) nr. 1303/2014 en (EU) 2016/919 van de Commissie en Uitvoeringsbesluit 2011/665/EU van de Commissie teneinde deze af te stemmen op Richtlijn (EU) 2016/797 van het Europees Parlement en de Raad en met het oog op de verwezenlijking van specifieke doelstellingen die zijn vastgesteld in Gedelegeerd Besluit (EU) 2017/1474 van de Commissie (PB L 139I van 27.5.2019, blz. 108).

                     (4)

                        Uitvoeringsverordening (EU) 2020/387 van de Commissie van 9 maart 2020 tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 321/2013, (EU) nr. 1302/2014 en (EU) 2016/919 wat betreft de uitbreiding van het gebruiksgebied en de overgangsfasen (PB L 73 van 10.3.2020, blz. 6).

                     (5)

                        Uitvoeringsverordening (EU) 2019/772 van de Commissie van 16 mei 2019 tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1300/2014 met betrekking tot de inventaris van voorzieningen teneinde de toegankelijkheidsbelemmeringen in kaart te brengen, informatie te verstrekken aan gebruikers en de vooruitgang op het gebied van toegankelijkheid te monitoren en te evalueren (PB L 139I van 27.5.2019, blz. 1).

                     (6)

                        Richtlijn 2004/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake de veiligheid op de communautaire spoorwegen en tot wijziging van Richtlijn 95/18/EG van de Raad betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen, en van Richtlijn 2001/14/EG van de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering (spoorwegveiligheidsrichtlijn).

                     (7)

                        Richtlijn (EU) 2016/798 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 inzake veiligheid op het spoor (PB L 138 van 26.5.2016, blz. 102).

                     (8)

                        Uitvoeringsverordening (EU) 2019/778 van de Commissie van 16 mei 2019 tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1305/2014 van de Commissie wat betreft veranderingsbeheer (PB L 139I van 27.5.2019, blz. 356).

                     (9)

                        Uitvoeringsverordening (EU) 2020/387 van de Commissie van 9 maart 2020 tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 321/2013, (EU) nr. 1302/2014 en (EU) 2016/919 wat betreft de uitbreiding van het gebruiksgebied en de overgangsfasen (PB L 73 van 10.3.2020, blz. 6).

                     (10)

                        Uitvoeringsverordening (EU) 2019/772 van de Commissie van 16 mei 2019 tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1300/2014 van de Commissie met betrekking tot de inventaris van voorzieningen teneinde de toegankelijkheidsbelemmeringen in kaart te brengen, informatie te verstrekken aan gebruikers en de vooruitgang op het gebied van toegankelijkheid te monitoren en te evalueren (PB L 139I van 27.5.2019, blz. 1).

                     (11)

                        Uitvoeringsverordening (EU) 2019/773 van de Commissie van 16 mei 2019 betreffende de technische specificaties inzake interoperabiliteit van het subsysteem exploitatie en verkeersleiding van het spoorwegsysteem in de Europese Unie en tot intrekking van Besluit 2012/757/EU (PB L 139I van 27.5.2019, blz. 5).

                     (12)

                        Verordening (EU) nr. 1299/2014 van de Commissie van 18 november 2014 betreffende de technische specificatie inzake interoperabiliteit van het subsysteem infrastructuur van het spoorwegsysteem in de Europese Unie (PB L 356 van 12.12.2014, blz. 1).

                     (13)

                        Uitvoeringsverordening (EU) 2019/776 van de Commissie van 16 mei 2019 tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 321/2013, (EU) nr. 1299/2014, (EU) nr. 1301/2014, (EU) nr. 1302/2014, (EU) nr. 1303/2014 en (EU) 2016/919 van de Commissie en Uitvoeringsbesluit 2011/665/EU van de Commissie teneinde deze af te stemmen op Richtlijn (EU) 2016/797 van het Europees Parlement en de Raad en met het oog op de verwezenlijking van specifieke doelstellingen die zijn vastgesteld in Gedelegeerd Besluit (EU) 2017/1474 van de Commissie (PB L 139I van 27.5.2019, blz. 108).

                     (14)

                        Richtlijn (EU) 2016/798 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 inzake veiligheid op het spoor (PB L 138 van 26.5.2016, blz. 102).

                     (15)

                        Uitvoeringsverordening (EU) 2019/778 van de Commissie van 16 mei 2019 tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1305/2014 van de Commissie wat betreft veranderingsbeheer (PB L 139I van 27.5.2019, blz. 356).

                     (16)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punt 64.

                     (17)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (18)

                        Besluit 2013/103/EU van de Raad van 16 juni 2011 betreffende de ondertekening en sluiting van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Intergouvernementele Organisatie voor het internationale spoorwegvervoer tot toetreding van de Europese Unie tot het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer (COTIF) van 9 mei 1980, zoals gewijzigd bij het Protocol van Vilnius van 3 juni 1999 (PB L 51 van 23.2.2013, blz. 1).

                     (19)

                        Uitvoeringsverordening (EU) 2020/387 van de Commissie van 9 maart 2020 tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 321/2013, (EU) nr. 1302/2014 en (EU) 2016/919 wat betreft de uitbreiding van het gebruiksgebied en de overgangsfasen (PB L 73 van 10.3.2020, blz. 6).

                     (20)

                        Uitvoeringsverordening (EU) 2019/772 van de Commissie van 16 mei 2019 tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1300/2014 van de Commissie met betrekking tot de inventaris van voorzieningen teneinde de toegankelijkheidsbelemmeringen in kaart te brengen, informatie te verstrekken aan gebruikers en de vooruitgang op het gebied van toegankelijkheid te monitoren en te evalueren (PB L 139I van 27.5.2019, blz. 1).

                     (21)

                        Uitvoeringsverordening (EU) 2019/773 van de Commissie van 16 mei 2019 betreffende de technische specificaties inzake interoperabiliteit van het subsysteem exploitatie en verkeersleiding van het spoorwegsysteem in de Europese Unie en tot intrekking van Besluit 2012/757/EU (PB L 139I van 27.5.2019, blz. 5).

                     (22)

                        Verordening (EU) nr. 1299/2014 van de Commissie van 18 november 2014 betreffende de technische specificatie inzake interoperabiliteit van het subsysteem infrastructuur van het spoorwegsysteem in de Europese Unie (PB L 356 van 12.12.2014, blz. 1).

                     (23)

                        Uitvoeringsverordening (EU) 2019/776 van de Commissie van 16 mei 2019 tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 321/2013, (EU) nr. 1299/2014, (EU) nr. 1301/2014, (EU) nr. 1302/2014, (EU) nr. 1303/2014 en (EU) 2016/919 van de Commissie en Uitvoeringsbesluit 2011/665/EU van de Commissie teneinde deze af te stemmen op Richtlijn (EU) 2016/797 van het Europees Parlement en de Raad en met het oog op de verwezenlijking van specifieke doelstellingen die zijn vastgesteld in Gedelegeerd Besluit (EU) 2017/1474 van de Commissie (PB L 139I van 27.5.2019, blz. 108).

                     (24)

                        Richtlijn (EU) 2016/798 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 inzake veiligheid op het spoor (PB L 138 van 26.5.2016, blz. 102).


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 20.4.2021
            COM(2021) 194 final
            2021/0100(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het op de Conferentie van de partijen namens de Europese Unie in te nemen standpunt over wijziging van bijlage III bij het Verdrag van Rotterdam inzake de procedure met betrekking tot voorafgaande geïnformeerde toestemming ten aanzien van bepaalde gevaarlijke chemische stoffen en pesticiden in de internationale handel

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               •Motivering en doel van het voorstel

                  Het Verdrag van Rotterdam inzake de procedure met betrekking tot voorafgaande geïnformeerde toestemming ten aanzien van bepaalde gevaarlijke chemische stoffen en pesticiden in de internationale handel (hierna “het verdrag” genoemd) is op 24 februari 2004 in werking getreden. Het is goedgekeurd bij het besluit van de Raad betreffende de sluiting, namens de Europese Gemeenschap, van het Verdrag van Rotterdam inzake de procedure met betrekking tot voorafgaande geïnformeerde toestemming ten aanzien van bepaalde gevaarlijke chemische stoffen en pesticiden in de internationale handel (Besluit 2006/730/EG, dat met terugwerkende kracht van kracht is geworden op 19 december 2002)
                     1
                   en is in de Europese Gemeenschap op 24 februari 2004 in werking getreden. Het verdrag heeft tot doel gedeelde verantwoordelijkheid en gezamenlijke inspanningen van de bij de internationale handel in bepaalde gevaarlijke chemische stoffen betrokken partijen te bevorderen teneinde de gezondheid van de mens en het milieu te beschermen tegen eventuele schade en bij te dragen tot een milieuverantwoord gebruik van die stoffen. Het verdrag voorziet in een kader voor de uitwisseling van informatie over de kenmerken van bepaalde chemische stoffen, voor een nationaal besluitvormingsproces over de in- en uitvoer ervan en voor de verspreiding van genomen beslissingen onder de partijen.

                  Bij Verordening (EU) nr. 649/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012
                     2
                   worden de verbintenissen van het verdrag omgezet in de Uniewetgeving.

                  De krachtens artikel 18 van het verdrag opgerichte Conferentie van de partijen is het bestuursorgaan van het Verdrag van Rotterdam. Dit orgaan komt normaliter om de twee jaar samen om toezicht te houden op de uitvoering van het verdrag. Het beoordeelt ook chemische stoffen op verzoek van de Commissie ter beoordeling van chemische stoffen.

                  Krachtens artikel 5, lid 1, van het verdrag moeten partijen kennisgevingen indienen van definitieve regelgeving om het gebruik van een chemische stof op nationaal niveau te verbieden of aan strenge beperkingen te onderwerpen. Als het secretariaat voor dezelfde chemische stof twee kennisgevingen ontvangt van twee partijen uit twee verschillende regio’s waarvoor de procedure voor voorafgaande geïnformeerde toestemming geldt, worden deze kennisgevingen doorgegeven aan de Commissie ter beoordeling van chemische stoffen. De Commissie ter beoordeling van chemische stoffen moet deze kennisgevingen toetsen aan de criteria van bijlage II bij het verdrag. Op basis van de resultaten van die beoordeling heeft de Commissie ter beoordeling van chemische stoffen aanbevolen om acetochloor, carbosulfan, wit asbest (chrysotiel), decabroomdifenylether, fenthion (ULV-formuleringen (Ultra Low Volume) met 640 g werkzame stof/liter of meer), vloeibare formuleringen (emulgeerbaar concentraat en oplosbaar concentraat) die paraquatdichloride in een concentratie van 276 g/liter of meer bevatten, wat overeenkomt met een concentratie van paraquat-ion van 200 g/liter of meer, en perfluoroctaanzuur (PFOA), zouten daarvan en aanverwante verbindingen op te nemen in bijlage III bij het verdrag, aangezien zij heeft vastgesteld dat aan alle criteria is voldaan. De procedure voor het vaststellen van wijzigingen van de bijlagen is geregeld bij artikel 22 van het verdrag.

                  Overeenkomstig artikel 23 van het verdrag heeft elke partij één stem. Regionale organisaties voor economische integratie, zoals de EU, oefenen hun stemrecht echter uit met een aantal stemmen dat gelijk is aan het aantal van hun lidstaten die partij zijn bij het Verdrag.

                  De Conferentie van de partijen zal zich tijdens haar tiende gewone vergadering beraden over het opnemen van acetochloor, carbosulfan, wit asbest (chrysotiel), decabroomdifenylether, fenthion (ULV-formuleringen (Ultra Low Volume) met 640 g werkzame stof/liter of meer), vloeibare formuleringen (emulgeerbaar concentraat en oplosbaar concentraat) die paraquatdichloride in een concentratie van 276 g/liter of meer bevatten, wat overeenkomt met een concentratie van paraquat-ion van 200 g/liter of meer, en perfluoroctaanzuur (PFOA), zouten daarvan en aanverwante verbindingen in bijlage III bij het verdrag.

                  Chemische stoffen die in bijlage III worden opgenomen, zijn onderworpen aan de procedure met betrekking tot voorafgaande geïnformeerde toestemming wanneer zij internationaal verhandeld worden. Daardoor moeten partijen reacties inzake de invoer bij het secretariaat indienen, zodat het secretariaat die aan alle partijen ter beschikking kan stellen. Als zij de betreffende chemische stoffen uitvoeren, moeten partijen rekening houden met deze reacties inzake de invoer.

                  De beoogde handeling wordt bindend voor de partijen overeenkomstig artikel 22, lid 5, punt c), van het verdrag, waarin het volgende is bepaald: “Een besluit om bijlage III te wijzigen wordt door de depositaris onverwijld aan de partijen meegedeeld. De wijziging treedt voor alle partijen in werking op een in het besluit vast te stellen datum.”

                  In de Unie is het gebruik van acetochloor, carbosulfan, wit asbest (chrysotiel), fenthion (ULV-formuleringen (Ultra Low Volume) met 640 g werkzame stof/liter of meer) en vloeibare formuleringen (emulgeerbaar concentraat en oplosbaar concentraat) die paraquatdichloride in een concentratie van 276 g/liter of meer bevatten, wat overeenkomt met een concentratie van paraquat-ion van 200 g/liter of meer, op grond van de desbetreffende wetgeving verboden. Het gebruik van decabroomdifenylether en perfluoroctaanzuur (PFOA), zouten daarvan en aanverwante verbindingen is bij Verordening (EU) 2019/1021 betreffende persistente organische verontreinigende stoffen
                     3
                   aan beperkingen onderworpen, aangezien beide chemische stoffen onder het Verdrag van Stockholm inzake persistente organische verontreinigende stoffen vallen.

                  Dit voorstel heeft betrekking op het besluit tot vaststelling van het standpunt dat tijdens de Conferentie van de partijen bij het Verdrag van Rotterdam door de Unie moet worden ingenomen in verband met de voorgenomen goedkeuring van besluiten om bijlage III te wijzigen door acetochloor, carbosulfan, wit asbest (chrysotiel), decabroomdifenylether, fenthion (ULV-formuleringen (Ultra Low Volume) met 640 g werkzame stof/liter of meer), vloeibare formuleringen (emulgeerbaar concentraat en oplosbaar concentraat) die paraquatdichloride in een concentratie van 276 g/liter of meer bevatten, wat overeenkomt met een concentratie van paraquat-ion van 200 g/liter of meer, en perfluoroctaanzuur (PFOA), PFOA-zouten en aan PFOA verwante verbindingen daarin op te nemen.

               •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

                  Het voorstel is in overeenstemming met en vormt een aanvulling op de uitvoering van Verordening (EU) nr. 649/2012, waarmee het Verdrag van Rotterdam in de Unie ten uitvoer wordt gelegd. Het is volledig in overeenstemming met het doel van het verdrag om gedeelde verantwoordelijkheid en gezamenlijke inspanningen van de bij de internationale handel in bepaalde gevaarlijke chemische stoffen betrokken partijen te bevorderen teneinde de gezondheid van de mens en het milieu te beschermen tegen eventuele schade en bij te dragen tot een milieuverantwoord gebruik van die stoffen.

               •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

                  Het voorstel is in overeenstemming met Verordening (EG) nr. 1107/2009, Verordening (EU) nr. 528/2012 en Verordening (EG) nr. 1907/2006, aangezien het besluiten over het in de handel brengen van chemische stoffen in de Europese Unie onverlet laat.

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

                  De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit van de Raad is artikel 218, lid 9, van het VWEU, dat de passende grondslag vormt voor een handeling waarin het standpunt van de Europese Unie met betrekking tot een internationale overeenkomst, in dit geval het Verdrag van Rotterdam, wordt vastgesteld.

                  De materiële rechtsgrondslag is artikel 192, lid 1, van het VWEU, aangezien met de maatregelen die in het kader van het Verdrag van Rotterdam zijn overeengekomen voornamelijk een milieudoelstelling (de bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu door middel van controle op de internationale handel in bepaalde gevaarlijke chemische stoffen en pesticiden) wordt nagestreefd.

                  Daarom is de rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit artikel 192, lid 1, van het VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, van het VWEU.

               •Subsidiariteit (bij niet-exclusieve bevoegdheid)

                  Het beschermen van de menselijke gezondheid en het milieu tegen mogelijke schade door bepaalde gevaarlijke chemische stoffen en het bijdragen aan een milieuverantwoord gebruik van die chemische stoffen zijn mondiale kwesties, en het Verdrag van Rotterdam wordt door de Unie ten uitvoer gelegd bij Verordening (EU) nr. 649/2012. Aangezien de Unie partij is bij het verdrag, is het passend dat de Unie deelneemt aan de besluitvorming tijdens de Conferentie van de partijen.

               •Evenredigheid

                  Voor de mondiale kwesties van het beschermen van de menselijke gezondheid en het milieu tegen mogelijke schade door bepaalde gevaarlijke chemische stoffen en het bijdragen aan een milieuverantwoord gebruik van die chemische stoffen is wereldwijde inzet nodig. Het opnemen van acetochloor, carbosulfan, wit asbest (chrysotiel), decabroomdifenylether, fenthion (ULV-formuleringen (Ultra Low Volume) met 640 g werkzame stof/liter of meer), vloeibare formuleringen (emulgeerbaar concentraat en oplosbaar concentraat) die paraquatdichloride in een concentratie van 276 g/liter of meer bevatten, wat overeenkomt met een concentratie van paraquat-ion van 200 g/liter of meer, en perfluoroctaanzuur (PFOA), zouten daarvan en aanverwante verbindingen in bijlage III is aanbevolen door de Commissie ter beoordeling van chemische stoffen van het verdrag, aangezien die commissie heeft vastgesteld dat deze stoffen aan de criteria van bijlage II bij het verdrag voldoen. Daarom is het evenredig om de opname van die chemische stoffen in bijlage III bij het verdrag te steunen, om ervoor te zorgen dat op mondiaal niveau passende maatregelen worden genomen.

               3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

               •Raadpleging van belanghebbenden

                  Er heeft geen systematische raadpleging van belanghebbenden plaatsgevonden, aangezien er geen gevolgen zullen zijn voor belanghebbenden in de Europese Unie, behalve dat bepaalde regels moeten worden nageleefd bij het uitvoeren van de desbetreffende chemische stoffen. Bij de beoordeling van de kennisgevingen over die chemische stoffen door de Commissie ter beoordeling van chemische stoffen van het verdrag zijn echter wel belanghebbenden geraadpleegd, en is rekening gehouden met hun opmerkingen.

               •Effectbeoordeling

                  Er is geen effectbeoordeling uitgevoerd omdat de besluiten die in het kader van het verdrag kunnen worden genomen geen effect hebben op het gebruik van de desbetreffende chemische stoffen in de Europese Unie.

               •Resultaatgerichtheid en vereenvoudiging

                  Het voorstel kan een gering effect hebben op commerciële activiteiten, aangezien de chemische stoffen in de Unie niet voor commerciële doeleinden worden gebruikt, maar wel voor uitvoer kunnen worden geproduceerd. Het voorstel bevat derhalve geen vrijstellingen voor micro-ondernemingen, noch speciale voorschriften voor kmo’s. Het voorstel kan een gering effect hebben op het sectorale concurrentievermogen van de EU of op de handel tussen de Unie en derde landen, aangezien bepaalde regels moeten worden gevolgd bij de internationale handel in de desbetreffende chemische stoffen.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  Het voorstel heeft geen gevolgen voor de begroting.

               5.OVERIGE ELEMENTEN

               •Uitvoeringsplanning en regelingen betreffende controle, evaluatie en rapportage

                  Een uitvoeringsplan, controle, evaluatie en rapportage worden niet nodig geacht.

               •Artikelsgewijze toelichting

                  Met dit voorstel wordt de Commissie het mandaat verleend om tijdens de Conferentie van de partijen bij het Verdrag van Rotterdam namens de Europese Unie het opnemen van acetochloor, carbosulfan, wit asbest (chrysotiel), decabroomdifenylether, fenthion (ULV-formuleringen (Ultra Low Volume) met 640 g werkzame stof/liter of meer), vloeibare formuleringen (emulgeerbaar concentraat en oplosbaar concentraat) die paraquatdichloride in een concentratie van 276 g/liter of meer bevatten, wat overeenkomt met een concentratie van paraquat-ion van 200 g/liter of meer, en perfluoroctaanzuur (PFOA), zouten daarvan en aanverwante verbindingen te steunen.

               2021/0100 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het op de Conferentie van de partijen namens de Europese Unie in te nemen standpunt over wijziging van bijlage III bij het Verdrag van Rotterdam inzake de procedure met betrekking tot voorafgaande geïnformeerde toestemming ten aanzien van bepaalde gevaarlijke chemische stoffen en pesticiden in de internationale handel

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 192, lid 1, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Het Verdrag van Rotterdam inzake de procedure met betrekking tot voorafgaande geïnformeerde toestemming ten aanzien van bepaalde gevaarlijke chemische stoffen en pesticiden in de internationale handel (hierna “het verdrag” genoemd) is op 24 februari 2004 in werking getreden en namens de Unie bij Besluit 2006/730/EG van de Raad
                  4
                gesloten.

               (2)Het Verdrag van Rotterdam wordt in de Unie uitgevoerd bij Verordening (EU) nr. 649/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012
                  5
               .

               (3)Krachtens artikel 7 van het verdrag beslist de Conferentie van de partijen of chemische stoffen in bijlage III worden opgenomen.

               (4)Op haar tiende vergadering zal de Conferentie van de partijen bij het Verdrag van Rotterdam naar verwachting besluiten vaststellen om nog meer chemische stoffen in bijlage III op te nemen.

               (5)Het is passend het standpunt te bepalen dat namens de Unie op de Conferentie van de partijen moet worden ingenomen, aangezien de besluiten voor de Unie bindend zullen zijn.

               (6)Om ervoor te zorgen dat invoerende landen de bescherming genieten waarin het Verdrag van Rotterdam voorziet, en aangezien aan alle relevante criteria van dat verdrag is voldaan, is het noodzakelijk en passend de aanbeveling van de Commissie ter beoordeling van chemische stoffen — een ondersteunend orgaan van het Verdrag van Rotterdam — te steunen en acetochloor, carbosulfan, wit asbest (chrysotiel), decabroomdifenylether, fenthion (ULV-formuleringen (Ultra Low Volume) met 640 g werkzame stof/liter of meer), vloeibare formuleringen (emulgeerbaar concentraat en oplosbaar concentraat) die paraquatdichloride in een concentratie van 276 g/liter of meer bevatten, wat overeenkomt met een concentratie van paraquat-ion van 200 g/liter of meer, en perfluoroctaanzuur (PFOA), zouten daarvan en aanverwante verbindingen op te nemen in bijlage III bij het Verdrag van Rotterdam. Het gebruik van die stoffen is in de Unie reeds verboden of strikt beperkt en voor de uitvoer van de meeste ervan gelden krachtens Verordening (EU) nr. 649/2012 strengere voorschriften dan die waarin het Verdrag van Rotterdam voorziet,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het standpunt dat op de tiende vergadering van de Conferentie van de partijen bij het Verdrag van Rotterdam namens de Europese Unie moet worden ingenomen, luidt dat de Unie de wijziging van bijlage III bij het Verdrag van Rotterdam inzake de procedure met betrekking tot voorafgaande geïnformeerde toestemming ten aanzien van bepaalde gevaarlijke chemische stoffen en pesticiden in de internationale handel steunt wat betreft het daarin opnemen van acetochloor, carbosulfan, wit asbest (chrysotiel), decabroomdifenylether, fenthion (ULV-formuleringen (Ultra Low Volume) met 640 g werkzame stof/liter of meer), vloeibare formuleringen (emulgeerbaar concentraat en oplosbaar concentraat) die paraquatdichloride in een concentratie van 276 g/liter of meer bevatten, wat overeenkomt met een concentratie van paraquat-ion van 200 g/liter of meer, en perfluoroctaanzuur (PFOA), zouten daarvan en aanverwante verbindingen.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Besluit 2006/730/EG van de Raad van 25 september 2006 betreffende de sluiting, namens de Europese Gemeenschap, van het Verdrag van Rotterdam inzake de procedure met betrekking tot voorafgaande geïnformeerde toestemming ten aanzien van bepaalde gevaarlijke chemische stoffen en pesticiden in de internationale handel (PB L 299 van 28.10.2006, blz. 23).

                     (2)

                        Verordening (EU) nr. 649/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012 betreffende de in- en uitvoer van gevaarlijke chemische stoffen (PB L 201 van 27.7.2012, blz. 60).

                     (3)

                        Verordening (EU) 2019/1021 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 betreffende persistente organische verontreinigende stoffen (PB L 169 van 25.6.2019, blz. 45).

                     (4)

                        Besluit 2006/730/EG van de Raad van 25 september 2006 betreffende de sluiting, namens de Europese Gemeenschap, van het Verdrag van Rotterdam inzake de procedure met betrekking tot voorafgaande geïnformeerde toestemming ten aanzien van bepaalde gevaarlijke chemische stoffen en pesticiden in de internationale handel (PB L 299 van 28.10.2006, blz. 23).

                     (5)

                        Verordening (EU) nr. 649/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012 betreffende de in- en uitvoer van gevaarlijke chemische stoffen (PB L 201 van 27.7.2012, blz. 60).


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 30.6.2021
            COM(2021) 352 final
            2021/0173(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het namens de Europese Unie in te nemen standpunt in het Verdrag inzake de bescherming van het mariene milieu in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan met betrekking tot een besluit inzake de afbakening van het beschermd marien gebied van de Noord-Atlantische stroom en de onderzeese berg Evlanov (MPA NACES) en tot een aanbeveling inzake het beheer daarvan

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel betreft het besluit tot vaststelling van het namens de Unie in de commissie voor de bescherming van het mariene milieu in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan in te nemen standpunt met betrekking tot de beoogde aanneming van een besluit inzake de afbakening van het beschermd marien gebied van de Noord-Atlantische stroom en de onderzeese berg Evlanov (hierna “het MPA NACES” genoemd) en van een aanbeveling inzake het beheer daarvan, in het kader van het Verdrag inzake de bescherming van het mariene milieu in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan (hierna “het Ospar-Verdrag” genoemd).

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.Het Ospar-Verdrag

               Het Ospar-Verdrag heeft tot doel het maritieme gebied van het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan tegen de schadelijke gevolgen van menselijke activiteiten te beschermen, teneinde de menselijke gezondheid te beschermen en de mariene ecosystemen in stand te houden en, waar dat praktisch mogelijk is, de mariene gebieden die zijn beschadigd te herstellen. Er zijn 16 verdragsluitende partijen bij het verdrag: België, Denemarken, Duitsland, de EU
                  1
               , Finland, Frankrijk, Ierland, IJsland, Luxemburg, Nederland, Noorwegen, Portugal, Spanje, het Verenigd Koninkrijk, Zweden en Zwitserland. Het verdrag stond open voor ondertekening tijdens de ministeriële bijeenkomst van de Commissies van Oslo en Parijs op 22 september 1992 in Parijs en trad in werking op 25 maart 1998.

               2.2.De Ospar-commissie

               De Ospar-commissie (opgericht bij artikel 10 van het verdrag) bestaat uit vertegenwoordigers van elk van de verdragsluitende partijen. De commissie komt met regelmatige tussenpozen bijeen, en telkens wanneer bijzondere omstandigheden daartoe aanleiding geven. Tot haar taken behoort het toezicht op de uitvoering van het verdrag en de controle van de toestand van het maritieme gebied, de doeltreffendheid van de genomen maatregelen, de prioriteiten en de behoefte aan aanvullende of andere maatregelen.

               Overeenkomstig artikel 20 van het verdrag heeft elke verdragsluitende partij één stem in de commissie. De EU heeft recht op een aantal stemmen dat gelijk is aan het aantal lidstaten dat partij is bij het verdrag. De EU oefent haar stemrecht niet uit wanneer de lidstaten hun stemrecht uitoefenen en omgekeerd.

               Overeenkomstig artikel 15, lid 3, van het verdrag neemt de commissie wijzigingen van het verdrag aan met eenparigheid van stemmen van de verdragsluitende partijen.

               2.3.De beoogde handelingen van de Ospar-commissie

               Op 1 oktober 2021 zal de Ospar-commissie tijdens het ministeriële deel van haar jaarlijkse vergadering een besluit inzake de afbakening van het MPA NACES en een aanbeveling inzake het beheer daarvan (hierna samen “de beoogde handelingen” genoemd) aannemen.

               Met het beoogde Ospar-besluit inzake afbakening wordt het MPA NACES ingesteld door de geografische coördinaten (breedte- en lengtegraad) van de grenzen van dat gebied aan te duiden. Het doel van de beoogde Ospar-aanbeveling inzake het beheer van het MPA NACES is de partijen bij het Ospar-Verdrag te helpen bij het nemen van maatregelen om zeevogels en ecosystemen te beschermen en te behouden, met inbegrip van hun biodiversiteit en de processen die die populaties ondersteunen, in overeenstemming met de algemene en specifieke instandhoudingsdoelstellingen in de bijlage bij die aanbeveling.

               De ondersteunende wetenschappelijke analysen waaruit het belang van dit gebied als foerageergebied van zeevogels blijkt, worden uiteengezet in het uitvoerige document dat in december 2020 is gepubliceerd
                  2
               . Als het voorgestelde MPA wordt ingesteld, wordt dit met een oppervlakte van bijna 600 000 km2 (gelijk aan de oppervlakte van Frankrijk) het grootste MPA in het Ospar-netwerk en het achtste gezamenlijk aangewezen MPA in het gebied voorbij de grenzen van de nationale rechtsmacht binnen het Ospar-gebied.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               Er is herhaaldelijk erkend dat de mariene biodiversiteit en ecosystemen, ook in maritieme gebieden voorbij de grenzen van de nationale rechtsmacht, moeten worden beschermd. In de conclusies van de Raad over de mededeling van de Commissie “EU-biodiversiteitsstrategie voor 2030 — De natuur terug in ons leven brengen”, die in oktober 2020 zijn aangenomen, wordt aangedrongen op hoge ambitie tijdens de 15e Conferentie van de Partijen bij het Verdrag inzake biologische diversiteit en wordt de doelstelling onderschreven om ten minste 30 % van het zeegebied van de EU te beschermen, waarvan een derde, dus 10 % van de zeeën van de EU, strikte bescherming krijgt. In die conclusies wordt tevens benadrukt dat dit een doelstelling is die de lidstaten collectief moeten halen, en wordt erkend dat er dringend meer inspanningen moeten worden geleverd om te zorgen voor een doeltreffend beheer van alle beschermde gebieden, duidelijke instandhoudingsdoelstellingen en -maatregelen vast te stellen, en deze adequaat te monitoren en te versterken. In de conclusies wordt bovendien benadrukt dat het belangrijk is te streven naar synergieën en nevenvoordelen met betrekking tot multilaterale milieuovereenkomsten in verband met biodiversiteit, zoals Ospar, en om biodiversiteitsoverwegingen en -doelstellingen te integreren in relevante internationale en regionale processen. Met de conclusies wordt in dit verband bevestigd dat de EU steun verleent aan de sluiting van een ambitieuze juridisch bindende internationale overeenkomst over mariene biologische diversiteit in gebieden voorbij de grenzen van de nationale rechtsmacht in het kader van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee (Unclos) in 2021. Ten slotte wordt in de conclusies verklaard dat de EU steun zal blijven verlenen aan de aanwijzing van drie uitgestrekte beschermde mariene gebieden in de Zuidelijke Oceaan in het kader van de Commissie voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren.

               De Unie moet, met het oog op de Ospar-vergadering van ministers aanstaande oktober, een standpunt innemen, aangezien het beoogde Ospar-besluit inzake afbakening, dat samen met de aanbeveling over het beheer van het MPA zal worden aangenomen, een juridisch bindende tekst betreft. Hoewel de aanbeveling niet juridisch bindend is, wordt voorgesteld dat het standpunt van de Unie betrekking heeft op beide beoogde handelingen, aangezien deze nauw samenhangen. Aangezien de beoogde handelingen de uitvoering van internationale verbintenissen en ambities van de EU zullen vergemakkelijken en de bescherming van het milieu zullen verbeteren, wordt voorgesteld dat de Unie de aanneming van het besluit en de aanbeveling steunt.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van “de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat tevens handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen.

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De Ospar-commissie is een lichaam dat is opgericht krachtens een overeenkomst, namelijk het Ospar-Verdrag.

               Het besluit dat de Ospar-commissie moet aannemen, is een handeling met rechtsgevolgen, aangezien alle Ospar-besluiten overeenkomstig artikel 13, lid 2, van het Ospar-Verdrag juridisch bindend zijn voor de verdragsluitende partijen. Hoewel aanbevelingen niet juridisch bindend zijn, hangt in dit geval de Ospar-aanbeveling inzake het beheer van de MPA NACES nauw samen met het Ospar-besluit inzake afbakening daarvan en moet de Unie daarom één standpunt ten aanzien van beide handelingen innemen.

               De beoogde handelingen strekken niet tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van het Ospar-Verdrag.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten waarvan één kan worden gezien als hoofddoelstelling of hoofdcomponent terwijl de andere doelstelling of component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU te nemen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is gelet op de hoofddoelstelling of de hoofdcomponent.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling hebben in de eerste plaats betrekking op de bescherming van het milieu.

               De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 192, lid 1, VWEU.

               4.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 192, lid 1, VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               2021/0173 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het namens de Europese Unie in te nemen standpunt in het Verdrag inzake de bescherming van het mariene milieu in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan met betrekking tot een besluit inzake de afbakening van het beschermd marien gebied van de Noord-Atlantische stroom en de onderzeese berg Evlanov (MPA NACES) en tot een aanbeveling inzake het beheer daarvan

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 192, lid 1, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Het Verdrag inzake de bescherming van het mariene milieu in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan
                  3
                (hierna “het verdrag” genoemd), waarbij de Unie partij is, is op 25 maart 1998 in werking getreden.

               (2)Overeenkomstig artikel 10, lid 3, van het verdrag kan de bij artikel 10, lid 1, van het verdrag ingestelde commissie (hierna “de Ospar-commissie” genoemd) besluiten en aanbevelingen aannemen in overeenstemming met artikel 13 van het verdrag.

               (3)Op 1 oktober 2021 zal de Ospar-commissie tijdens haar 24e vergadering een besluit inzake de afbakening van het beschermd marien gebied van de Noord-Atlantische stroom en de onderzeese berg Evlanov (hierna “het MPA NACES” genoemd) en een aanbeveling inzake het beheer daarvan aannemen.

               (4)Met het beoogde besluit van de Ospar-commissie wordt het MPA NACES ingesteld door de grenzen van dat gebied aan te duiden.

               (5)Het doel van de beoogde aanbeveling van de Ospar-commissie is de verdragsluitende partijen te helpen bij hun acties en bij het nemen van maatregelen om de instandhoudingsdoelstellingen in de bijlage bij die aanbeveling te behalen.

               (6)De twee beoogde handelingen van de Ospar-commissie hangen nauw samen en daarom moet de Unie één standpunt ten aanzien van beide handelingen innemen.

               (7)Het is passend het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden ingenomen in de Ospar-commissie, aangezien het besluit van die commissie voor de Unie bindend zal zijn,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het namens de Unie in te nemen standpunt tijdens de 24e vergadering van de Ospar-commissie is dat de aanneming van het besluit inzake de afbakening van het beschermd marien gebied van de Noord-Atlantische stroom en de onderzeese berg Evlanov (MPA NACES) en van de aanbeveling inzake het beheer daarvan, wordt gesteund.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Besluit 98/249/EG van de Raad van 7 oktober 1997 betreffende de sluiting van het Verdrag inzake de bescherming van het mariene milieu in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan (PB L 104 van 3.4.1998, blz. 1).

                     (2)

                  https://www.ospar.org/documents?v=43885

                     (3)

                        PB L 104 van 3.4.1998, blz. 2.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 6.7.2021
            COM(2021) 363 final
            2021/0179(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            waarbij de lidstaten worden gemachtigd, in het belang van de Europese Unie, de toetreding van Jamaica tot het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen te aanvaarden

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               •Motivering en doel van het voorstel

                  Het Verdrag van Den Haag van 25 oktober 1980 inzake de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen (hierna “het Haags verdrag van 1980” genoemd), dat tot op heden is geratificeerd door 101 landen, waaronder alle EU-lidstaten, heeft tot doel om de status quo te herstellen door via een systeem van samenwerking tussen door de verdragsluitende partijen aangewezen centrale autoriteiten de onmiddellijke terugkeer te bewerkstelligen van een kind dat ongeoorloofd is overgebracht of ongeoorloofd wordt vastgehouden.

                  Aangezien de preventie van kinderontvoering een essentieel onderdeel van het EU-beleid ter bevordering van de rechten van het kind vormt, is de Europese Unie op internationaal niveau actief om de toepassing van het Haags verdrag van 1980 te verbeteren en moedigt zij derde landen aan om tot het verdrag toe te treden.

                  Jamaica heeft op 24 februari 2017 het instrument voor toetreding tot het verdrag neergelegd. Het verdrag is op 5 mei 2017 in werking getreden in Jamaica.

                  Volgens artikel 38, vierde alinea, is het Haags verdrag van 1980 van toepassing tussen de toetredende staat en de verdragsluitende staten die verklaard hebben deze toetreding te aanvaarden.

                  Dat de aanvaarding van de toetreding van een derde land tot het Haags verdrag van 1980 onder de exclusieve bevoegdheid van de EU valt, is bevestigd door het Hof van Justitie van de Europese Unie, dat hierover is geraadpleegd op initiatief van de Commissie.

                  Op 14 oktober 2014 verklaarde het Hof van Justitie van de Europese Unie in advies 1/13: “De aanvaarding van de toetreding van een derde land tot het op 25 oktober 1980 te ’s-Gravenhage gesloten verdrag betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen valt onder de exclusieve bevoegdheid van de Europese Unie”.

                  Het Hof benadrukte dat uniformiteit op EU-niveau geboden was, teneinde variabele geometrie tussen de lidstaten te voorkomen.

                  Omdat internationale kinderontvoering tot de exclusieve externe bevoegdheden van de Europese Unie behoort, moet voor de beslissing over de aanvaarding van de toetreding van Jamaica op EU-niveau een besluit van de Raad worden vastgesteld. De lidstaten zouden daarom zelf in het belang van de Europese Unie een verklaring van aanvaarding van de toetreding van Jamaica moeten neerleggen.

                  Als gevolg van de aanvaarding door de lidstaten van de Europese Unie zou het Haags verdrag van 1980 van toepassing worden tussen Jamaica en de EU-lidstaten, met uitzondering van Denemarken.

               •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

                  Wat betreft de ontvoering van kinderen door een ouder is het Haags verdrag van 1980 de internationale tegenhanger van Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad (“de verordening Brussel II bis”), die de hoeksteen is van de justitiële samenwerking in de EU in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid.

                  Een van de voornaamste doelstellingen van de verordening is ontvoering van kinderen van de ene naar de andere lidstaat te ontmoedigen door procedures vast te stellen die waarborgen dat het kind onmiddellijk terugkeert naar de lidstaat waar het zijn gewone verblijfplaats had. De verordening Brussel II bis neemt in artikel 11 de procedure van het Haags verdrag van 1980 over en vult deze aan door een aantal aspecten ervan te verduidelijken, met name met betrekking tot het horen van het kind, de termijn waarbinnen een beslissing dient te worden gegeven nadat een verzoek om terugkeer is ingediend, en de gronden voor het niet-terugkeren van het kind. De verordening bevat ook bepalingen inzake in verschillende lidstaten gegeven conflicterende beslissingen houdende terugkeer en niet-terugkeer.

                  Op internationaal niveau steunt de Europese Unie de toetreding van derde landen tot het Haags verdrag van 1980, zodat de EU-lidstaten erop kunnen vertrouwen dat internationale kinderontvoeringen onder een gemeenschappelijk wettelijk kader vallen.

                  Tussen juni 2015 en februari 2019 zijn reeds 18 besluiten van de Raad vastgesteld om de toetreding van 26 derde landen tot het Haags verdrag van 1980 te aanvaarden (Marokko, Singapore, Rusland, Albanië, Andorra, de Seychellen, Armenië, de Republiek Korea, Kazachstan, Peru, Georgië, Zuid-Afrika, Chili, IJsland, de Bahama’s, Panama, Uruguay, Colombia, El Salvador, San Marino, de Dominicaanse Republiek, Belarus, Oezbekistan, Honduras, Ecuador en Oekraïne)
                     1
                  .

               •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

                  Het onderhavige voorstel is duidelijk gekoppeld aan de in artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie vastgestelde algemene doelstelling de rechten van het kind te beschermen. Het systeem van het Haags verdrag van 1980 is ontworpen om kinderen te beschermen tegen de schadelijke gevolgen van ontvoering door een van de ouders en te waarborgen dat zij contact kunnen onderhouden met beide ouders, bijvoorbeeld door de effectieve uitoefening van het omgangsrecht te garanderen.

                  Eveneens vermeldenswaard is het verband met de bevordering van het gebruik van bemiddeling bij grensoverschrijdende geschillen in het gezin. De richtlijn betreffende bepaalde aspecten van bemiddeling/mediation in burgerlijke en handelszaken
                     2
                   is ook van toepassing op het familierecht binnen de gemeenschappelijke Europese justitiële ruimte. Het Haags verdrag van 1980 moedigt eveneens de minnelijke schikking van geschillen in het gezin aan. Een door de Haagse Conferentie voor internationaal privaatrecht gepubliceerde “Gids voor goede praktijken onder het Haags verdrag van 1980” betreft het gebruik van bemiddeling voor het beslechten van internationale gezinsconflicten waarop het verdrag van toepassing is. Op initiatief van de Europese Commissie is deze gids vertaald in alle EU-talen anders dan Engels en Frans, alsmede in het Arabisch, teneinde de dialoog te ondersteunen met landen die het verdrag nog niet hebben geratificeerd of er nog niet toe zijn toegetreden, en te helpen zoeken naar concrete manieren om de problemen op te lossen in verband met internationale kinderontvoeringen
                     3
                  .

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

                  Overeenkomstig artikel 38 van het Haags verdrag van 1980 heeft “[d]e toetreding [...] slechts gevolg in de betrekkingen tussen de toetredende staat en de verdragsluitende staten die hebben verklaard deze toetreding te aanvaarden.” Aangezien het besluit de expliciete aanvaarding van de toetreding van een staat tot het Haags verdrag van 1980 betreft, door de lidstaten in het belang van de Unie, is de rechtsgrondslag artikel 218, lid 6, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. De materiële rechtsgrondslag is artikel 81, lid 3, VWEU; daarom besluit de Raad met eenparigheid van stemmen, na raadpleging van het Europees Parlement.

                  Ierland is gebonden door Verordening 2003/2201 en neemt derhalve deel aan de vaststelling en toepassing van dit besluit.

                  Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, neemt Denemarken niet deel aan de vaststelling van dit besluit, dat derhalve niet bindend is voor, noch van toepassing is in Denemarken.

               •Evenredigheid

                  Dit voorstel ligt in de lijn van de reeds vastgestelde besluiten van de Raad over hetzelfde onderwerp en gaat niet verder dan hetgeen nodig is voor de verwezenlijking van de doelstelling tot een samenhangend EU-optreden inzake internationale kinderontvoering te komen, door te waarborgen dat de lidstaten van de Europese Unie aanvaarden dat Jamaica binnen een bepaalde termijn toetreden tot het Haags verdrag van 1980.

               3.RESULTATEN VAN EX-POSTEVALUATIES, RAADPLEGINGEN VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELINGEN

               •Raadplegingen van belanghebbenden

                  De lidstaten van de Europese Unie zijn door de Commissie geraadpleegd over hun bereidheid om de toetreding van Jamaica tot het Haags verdrag van 1980 te aanvaarden en de overgrote meerderheid heeft een gunstig advies uitgebracht.

                  Tijdens de besprekingen op de deskundigenvergadering van 2 juli 2019 bleek dat de lidstaten geen bezwaar maken tegen de toetreding van Jamaica tot het Haags verdrag van 1980.

               •Bijeenbrengen en benutten van deskundigheid

                  Ter voorbereiding van de deskundigenvergadering van 2 juli 2019 en de follow-up daarvan onderhield de Commissie nauw contact met de Haagse Conferentie voor internationaal privaatrecht en de EU-delegatie in Jamaica.

               •Effectbeoordeling

                  Net als bij de 18 tussen 2015 en 2019 vastgestelde besluiten van de Raad inzake de aanvaarding van de toetreding van derde landen tot het Haags verdrag van 1980 is er, gezien de aard van deze wetgevingshandeling, geen specifieke effectbeoordeling verricht. Het niveau van uitvoering van het verdrag door Jamaica is wel besproken tijdens de deskundigenvergadering van 2 juli 2019, waarbij alle EU-lidstaten vertegenwoordigd waren.

                  Jamaica wil zich ten volle inzetten voor de uitvoering van het verdrag en heeft passende nationale wetgeving aangenomen, onder andere wat betreft concentratie van bevoegdheid. Jamaica heeft een rechter van het Haagse Netwerk aangesteld om met de centrale autoriteit te werken aan uitvoeringsmaatregelen. Op het gebied van opleiding hebben reeds enkele activiteiten plaatsgevonden, zoals besprekingen met een rechter van de centrale autoriteit in de VS over de rol van het gerecht in zaken betreffende kinderontvoering die onder het Haags verdrag vallen, een webinar met de centrale autoriteit in de VS, een studiereis naar de VS en een conferentie in Guyana. In oktober 2018 nam Jamaica deel aan de Caribische vergadering over internationale kinderbescherming en de uitvoering van de Haagse verdragen terzake, die werd georganiseerd door de Haagse Conferentie voor internationaal privaatrecht. Medewerkers die zich bezighouden met ontvoeringszaken, kregen opleiding op het gebied van bemiddeling.

                  De toetreding van Jamaica tot het Haags verdrag van 1980 is aanvaard door 13 verdragsluitende partijen, waaronder Zwitserland, Japan en de VS.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  Het voorgestelde besluit heeft geen gevolgen voor de begroting.

               5.OVERIGE ELEMENTEN

               •Uitvoeringsplanning en regelingen betreffende controle, evaluatie en rapportage

                  Aangezien het voorstel uitsluitend de machtiging van de lidstaten betreft om de toetreding van Jamaica tot het Haags verdrag van 1980 te aanvaarden, beperkt het toezicht op de tenuitvoerlegging zich tot de inachtneming door de lidstaten van de formulering van de verklaring en de termijn om deze neer te leggen en de Commissie hiervan kennis te geven overeenkomstig het besluit van de Raad.

               2021/0179 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               waarbij de lidstaten worden gemachtigd, in het belang van de Europese Unie, de toetreding van Jamaica tot het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen te aanvaarden

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 81, lid 3, juncto artikel 218, lid 6,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Gezien het advies van het Europees Parlement
                  4
               ,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Overeenkomstig artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie heeft de Europese Unie zich als een van haar doelen gesteld de bescherming van de rechten van het kind te bevorderen. Maatregelen om kinderen te beschermen tegen het ongeoorloofd overbrengen of niet doen terugkeren van kinderen beschouwt zij als een essentieel onderdeel van dit beleid.

               (2)De Raad heeft Verordening (EG) nr. 2201/2003
                  5
                (“de verordening Brussel II bis”) vastgesteld, die als doel heeft kinderen te beschermen tegen de schadelijke gevolgen van het ongeoorloofd overbrengen of niet doen terugkeren, procedures vast te stellen om hun onmiddellijke terugkeer naar de gewone verblijfplaats te verkrijgen en het omgangs- en gezagsrecht te waarborgen.

               (3)Verordening Brussel II bis vormt een aanvulling op en versterking van het Verdrag van Den Haag van 25 oktober 1980 inzake de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen (hierna “het Haags verdrag van 1980” genoemd), waarbij een internationaal systeem van verplichtingen en samenwerking tussen de verdragsluitende staten en tussen centrale autoriteiten wordt ingesteld om te zorgen voor de onmiddellijke terugkeer van een kind dat ongeoorloofd is overgebracht of ongeoorloofd wordt vastgehouden.

               (4)Alle lidstaten van de Unie zijn partij bij het Haags verdrag van 1980.

               (5)De Unie moedigt derde landen aan toe te treden tot het Haags verdrag van 1980 en ondersteunt de correcte tenuitvoerlegging van het Haags verdrag van 1980, onder andere door samen met de lidstaten deel te nemen aan de bijzondere commissies die regelmatig worden georganiseerd door de Haagse Conferentie voor internationaal privaatrecht.

               (6)Een gemeenschappelijk wettelijk kader tussen de lidstaten van de Unie en derde landen zou de beste oplossing kunnen zijn voor gevoelige zaken als internationale kinderontvoering.

               (7)Het Haags verdrag van 1980 bepaalt dat het van toepassing is tussen de toetredende staat en de verdragsluitende staten die verklaard hebben de toetreding te aanvaarden.

               (8)Het Haags verdrag van 1980 staat niet toe dat regionale organisaties voor economische integratie, zoals de Unie, partij bij het verdrag worden. De Unie kan derhalve niet tot het verdrag toetreden en ook geen verklaring van aanvaarding van de toetreding van een toetredende staat neerleggen.

               (9)Overeenkomstig Advies 1/13 van het Hof van Justitie van de Europese Unie behoren verklaringen van aanvaarding in het kader van het Haags verdrag van 1980 tot de exclusieve externe bevoegdheid van de Unie.

               (10)Jamaica heeft op 24 februari 2017 het instrument voor toetreding tot het verdrag neergelegd. Het verdrag is op 5 mei 2017 in werking getreden in Jamaica.

               (11)Een beoordeling van de situatie in Jamaica heeft geleid tot de conclusie dat de lidstaten van de Europese Unie in staat zijn om in het belang van de Unie de toetreding van Jamaica, overeenkomstig de bepalingen van het Haags verdrag van 1980, te aanvaarden.

               (12)De lidstaten van de Europese Unie zouden daarom gemachtigd moeten worden deze in het belang van de Unie te aanvaarden en hun verklaring van aanvaarding van de toetreding van Jamaica neer te leggen overeenkomstig de voorwaarden van dit besluit.

               (13)Ierland is gebonden door de Verordening Brussel II bis en neemt derhalve deel aan de vaststelling en toepassing van dit besluit.

               (14)Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, neemt Denemarken niet deel aan de vaststelling van dit besluit, dat derhalve niet bindend is voor, noch van toepassing is in Denemarken,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De lidstaten van de Europese Unie worden gemachtigd om, in het belang van de Unie, de toetreding van Jamaica tot het Verdrag van Den Haag van 25 oktober 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen (het “Haags verdrag van 1980”) te aanvaarden.

               De lidstaten van de Europese Unie leggen uiterlijk ... [twaalf maanden na de datum van vaststelling van dit besluit], in het belang van de Unie, een verklaring van aanvaarding van de toetreding van Jamaica tot het Haags verdrag van 1980 neer, die als volgt luidt:

               “[Volledige naam van de LIDSTAAT] verklaart de toetreding van Jamaica tot het Verdrag van Den Haag van 25 oktober 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen te aanvaarden, overeenkomstig Besluit (EU) 2021/... van de Raad.”

               De lidstaten van de Europese Unie stellen de Raad en de Commissie in kennis van de neerlegging van hun verklaring van aanvaarding van de toetreding van Jamaica tot het Haags verdrag van 1980, en delen aan de Commissie binnen twee maanden na de neerlegging ervan de tekst van die verklaring mee.

               Artikel 2

               Dit besluit treedt in werking op de […] dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot de lidstaten.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        De 18 besluiten van de Raad waarbij lidstaten worden gemachtigd de toetreding van de volgende landen tot het Haags verdrag van 1980 te aanvaarden: Andorra (Besluit (EU) 2015/1023 van de Raad van 15 juni 2015); de Seychellen (Besluit (EU) 2015/2354 van de Raad van 10 december 2015); Rusland (Besluit (EU) 2015/2355 van de Raad van 10 december 2015); Albanië (Besluit (EU) 2015/2356 van de Raad van 10 december 2015); Singapore (Besluit (EU) 2015/1024 van de Raad van 15 juni 2015); Marokko (Besluit (EU) 2015/2357 van de Raad van 10 december 2015); Armenië (Besluit (EU) 2015/2358 van de Raad van 10 december 2015); de Republiek Korea (Besluit (EU) 2016/2313 van de Raad van 8 december 2016); Kazachstan (Besluit (EU) 2016/2311 van de Raad van 8 december 2016); Peru (Besluit (EU) 2016/2312 van de Raad van 8 december 2016); Georgië en Zuid-Afrika (Besluit (EU) 2017/2462 van de Raad van 18 december 2017); Chili, IJsland en de Bahama’s (Besluit (EU) 2017/2424 van de Raad van 18 december 2017); Panama, Uruguay, Colombia en El Salvador (Besluit (EU) 2017/2464 van de Raad van 18 december 2017); San Marino (Besluit (EU) 2017/2463 van de Raad van 18 december 2017); de Dominicaanse Republiek (Besluit (EU) 2019/305 van de Raad van 18 februari 2019); Ecuador en Oekraïne (Besluit (EU) 2019/306 van de Raad van 18 februari 2019); Honduras (Besluit (EU) 2019/307 van de Raad van 18 februari 2019); Belarus en Oezbekistan (Besluit (EU) 2019/308 van de Raad van 18 februari 2019).

                     (2)

                        Richtlijn 2008/52/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende bepaalde aspecten van bemiddeling/mediation in burgerlijke en handelszaken (PB L 136 van 24.5.2008, blz. 3).

                     (3)

                  https://www.hcch.net/en/publications-and-studies/publications2/guides-to-good-practice

                     (4)

                        PB C  van , blz. .

                     (5)

                        Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1347/2000 (PB L 338 van 23.12.2003, blz. 1).