               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 25.8.2021
            COM(2021) 492 final
            2021/0279(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het namens de Europese Unie in te nemen standpunt in de Samenwerkingsraad die is ingesteld bij de Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Azerbeidzjan, anderzijds, met betrekking tot de verlenging van de prioriteiten van het partnerschap EU-Azerbeidzjan

               TOELICHTING

               1.Onderwerp

                  Dit voorstel betreft het besluit tot vaststelling van het namens de Unie in te nemen standpunt in de Samenwerkingsraad die is ingesteld bij de Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Azerbeidzjan, anderzijds (hierna “de overeenkomst” genoemd), met betrekking tot de geplande vaststelling van Aanbeveling nr. XX/2020 over de verlenging van de partnerschapsprioriteiten EU-Azerbeidzjan voor 2021-2027.

               2.Achtergrond

               2.1.De overeenkomst

               De overeenkomst beoogt een kader te bieden voor de politieke dialoog en samenwerking tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten en de Republiek Azerbeidzjan (hierna “de partijen” genoemd) met het oog op de ontwikkeling van politieke betrekkingen. De overeenkomst is op 1 juli 1999 in werking getreden.

               2.2.De Samenwerkingsraad

               De Samenwerkingsraad behandelt alle belangrijke vraagstukken die zich in het kader van de overeenkomst voordoen en alle andere bilaterale of internationale vraagstukken van wederzijds belang, teneinde de doelstellingen van de overeenkomst te verwezenlijken. De Samenwerkingsraad kan passende aanbevelingen doen in onderlinge overeenstemming tussen de partijen. De Samenwerkingsraad bestaat uit leden van de Raad van de Europese Unie en leden van de Europese Commissie, enerzijds, en leden van de regering van de Republiek Azerbeidzjan, anderzijds. De Samenwerkingsraad beschikt over een eigen reglement van orde.

               2.3.De handeling van de Samenwerkingsraad

               De Samenwerkingsraad dient via de schriftelijke procedure een aanbeveling vast te stellen over de verlenging van de partnerschapsprioriteiten (2018-2020) voor 2021-2027 (hierna “de handeling” genoemd).

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               Het door de Unie in te nemen standpunt in de Samenwerkingsraad is gebaseerd op de aanbeveling die aan dit besluit is gehecht.

               De partnerschapsprioriteiten blijven voldoen aan de doelstellingen van het herziene Europees nabuurschapsbeleid en die van het Oostelijk Partnerschap. Deze prioriteiten zullen richting geven aan de meerjarige programmering van de financiële samenwerking van de EU met Azerbeidzjan.

               De partijen hebben bevestigd dat de partnerschapsprioriteiten een geldige basis blijven vormen voor de ontwikkeling van hun betrekkingen, en zij herhaalden hun volledige inzet om deze prioriteiten te verwezenlijken.

               De partnerschapsprioriteiten voor 2018-2020 blijven de basis vormen van de samenwerking EU-Azerbeidzjan voor 2021-2027.

               De verlenging van de partnerschapsprioriteiten is in het belang van de Europese Unie.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van “de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die een “beslissende invloed [hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  1
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De Samenwerkingsraad is een bij de overeenkomst opgericht lichaam.

               De door de Samenwerkingsraad vast te stellen handeling is een handeling met rechtsgevolgen. De handeling kan beslissende invloed hebben op de inhoud van de EU-wetgeving, met name de meerjarige programmering van de financiële samenwerking onder het integrale steunkader. Dit komt doordat bij artikel 7, lid 2, van Verordening (EU) nr. 232/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2014 tot vaststelling van een Europees nabuurschapsinstrument
                  2
                is bepaald dat voor landen waarvoor de in artikel 3, lid 2, van die verordening bedoelde documenten bestaan, een algemeen meerjarig steunkader moet worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 16, lid 3, van Verordening (EU) nr. 236/2014 bedoelde onderzoeksprocedure
                  3
               . Dergelijke documenten zijn actieplannen of andere gelijkwaardige gezamenlijk overeengekomen documenten, zoals partnerschapsprioriteiten.

               De handeling strekt niet tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst. De procedurele rechtsgrondslag voor dit besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU, te nemen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen. Wanneer de handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of hoofdcomponent, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is voor de hoofddoelstelling of de hoofdcomponent.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De hoofddoelstelling van de handeling heeft betrekking op samenwerking met Azerbeidzjan in het kader van de overeenkomst en het herziene Europees nabuurschapsbeleid.

               4.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor dit besluit is artikel 207 en artikel 209, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               5.Bekendmaking

               Aangezien de handeling van de Samenwerkingsraad de looptijd van de partnerschapsprioriteiten zal wijzigen, dient zij na de vaststelling ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie te worden bekendgemaakt.

               2021/0279 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het namens de Europese Unie in te nemen standpunt in de Samenwerkingsraad die is ingesteld bij de Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Azerbeidzjan, anderzijds, met betrekking tot de verlenging van de prioriteiten van het partnerschap EU-Azerbeidzjan

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name de artikelen 207 en 209, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Azerbeidzjan, anderzijds (hierna “de overeenkomst” genoemd), is op 22 april 1996 ondertekend en op 1 juli 1999 in werking getreden.

               (2)Uit hoofde van artikel 81 van de overeenkomst kan de bij de overeenkomst ingestelde Samenwerkingsraad aanbevelingen doen om de doelstellingen van de overeenkomst te verwezenlijken.

               (3)Tijdens de vergadering van de Samenwerkingsraad EU-Azerbeidzjan van 28 september 2018 werden de partnerschapsprioriteiten EU-Azerbeidzjan voor 2018-2020 goedgekeurd.

               (4)De Samenwerkingsraad moet via een schriftelijke procedure zijn goedkeuring hechten aan de aanbeveling over de verlenging van de looptijd van de partnerschapsprioriteiten EU-Azerbeidzjan tot 2027.

               (5)Het is passend het standpunt te bepalen dat over de verlenging van de partnerschapsprioriteiten EU-Azerbeidzjan namens de Unie in de Samenwerkingsraad moet worden ingenomen,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het namens de Unie in te nemen standpunt in de Samenwerkingsraad die is ingesteld bij de Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Azerbeidzjan, anderzijds, met betrekking tot de vaststelling van een aanbeveling over de verlenging van de looptijd van de partnerschapsprioriteiten EU-Azerbeidzjan tot 2027, wordt gebaseerd op de ontwerp-aanbeveling van de Samenwerkingsraad die aan dit besluit is gehecht.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de Europese Commissie en tot de vicevoorzitter van de Europese Commissie en hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61-64.

                     (2)

                        PB L 77 van 15.3.2014.

                     (3)

                        Verordening (EU) nr. 236/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2014 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels en procedures voor de uitvoering van de instrumenten van de Unie voor extern optreden (PB L 77 van 15.3.2014, blz. 95).

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 25.8.2021
            COM(2021) 492 final
            BIJLAGE
            bij het
            Voorstel voor een Besluit van de Raad
            betreffende het namens de Europese Unie in te nemen standpunt in de Samenwerkingsraad die is ingesteld bij de Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Azerbeidzjan, anderzijds, met betrekking tot de verlenging van de prioriteiten van het partnerschap EU-Azerbeidzjan

               BIJLAGE

               ONTWERP

               AANBEVELING nr. XX/2020
               VAN DE SAMENWERKINGSRAAD EU-AZERBEIDZJAN

               tot goedkeuring van de verlenging van de prioriteiten van het partnerschap EU-Azerbeidzjan 2021-2027

               DE SAMENWERKINGSRAAD EU-AZERBEIDZJAN,

               Gezien de Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Azerbeidzjan, anderzijds, en met name artikel 81,

               Gezien Aanbeveling Nr. 1/2018 van de Samenwerkingsraad EU-Azerbeidzjan van 28 september 2018 over de partnerschapsprioriteiten EU-Azerbeidzjan (2018-2020),

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)
                     De Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Azerbeidzjan, anderzijds (hierna “de overeenkomst” genoemd), is op 22 april 1996 ondertekend en op 1 juli 1999 in werking getreden.

               (2)
                     Overeenkomstig artikel 81 van deze overeenkomst kan de Samenwerkingsraad passende aanbevelingen doen voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de overeenkomst.

               (3)
                     Overeenkomstig artikel 98 van de overeenkomst dienen de partijen bij de overeenkomst alle algemene of bijzondere maatregelen te treffen die vereist zijn om aan hun verplichtingen krachtens de overeenkomst te voldoen en zien zij erop toe dat de in de overeenkomst vastgelegde doelstellingen worden bereikt.

               (4)
                     De Europese Unie en Azerbeidzjan hechtten op 28 september 2018 hun goedkeuring aan de partnerschapsprioriteiten EU-Azerbeidzjan voor de periode 2018-2020, zoals uiteengezet in de bijlage.

               (5)
                     De EU en Azerbeidzjan zullen in de partnerschapsprioriteiten bilateraal rekening houden met de onderling in de context van het Oostelijk Partnerschap over een te komen langetermijndoelstellingen en oogmerken, met inbegrip van een versterking van de samenwerking op het gebied van de volksgezondheid,

               HEEFT DE VOLGENDE AANBEVELING VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De Samenwerkingsraad beveelt de verlenging aan van de prioriteiten van het partnerschap EU-Azerbeidzjan, zoals uiteengezet in de bijlage, tot 2027. De partnerschapsprioriteiten kunnen worden bijgesteld of verder verlengd bij akkoord van de Samenwerkingsraad.

               Artikel 2

               Deze aanbeveling wordt van kracht op de dag waarop zij wordt vastgesteld.

               Gedaan te Brussel,

               Voor de Samenwerkingsraad

               De Europese Unie

                     De Republiek Azerbeidzjan


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 26.8.2021
            COM(2021) 498 final
            2021/0281(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in de schriftelijke procedure van de deelnemers aan de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten met betrekking tot de gemeenschappelijke gedragslijn inzake de tijdelijke verlaging van de minimale aanbetaling

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel betreft het besluit tot vaststelling van het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen in de schriftelijke procedure van de deelnemers aan de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten (“de regeling”) in verband met de beoogde gemeenschappelijke gedragslijn inzake de tijdelijke verlaging van de minimale aanbetaling.

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.De regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten

               De regeling is een “gentlemen’s agreement” dat ten doel heeft een kader te creëren voor het ordelijke gebruik van door de overheid gesteunde exportkredieten. In de praktijk betekent dit dat wordt gezorgd voor een gelijk speelveld (zodat de mededinging wordt gebaseerd op de prijs en de kwaliteit van de uitgevoerde goederen en diensten in plaats van op de geboden financiële voorwaarden), terwijl wordt gewerkt aan het uitbannen van subsidies en marktverstoringen met betrekking tot door de overheid gesteunde exportkredieten (“overheidssteun”). De regeling is in april 1978 in werking getreden en is van onbepaalde duur.

               De regeling is administratief ingebed in de OESO en wordt ondersteund door het OESO-secretariaat voor kredieten. Desondanks is zij geen besluit van de OESO
                  1
               .

               De Europese Unie – en niet de lidstaten – neemt deel aan de regeling, die bij Verordening (EU) nr. 1233/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011
                  2
                in het acquis communautaire is omgezet. Daarom is de regeling juridisch bindend op grond van het recht van de Unie.

               2.2.De deelnemers aan de regeling

               Momenteel zijn er elf deelnemers aan de regeling: Australië, Canada, de Europese Unie, Japan, Korea, Nieuw-Zeeland, Noorwegen, Turkije, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en Zwitserland.

               De deelnemers aan de regeling kunnen besluiten nemen over wijzigingen van de regeling en kunnen in het bijzonder gemeenschappelijke gedragslijnen aanvaarden overeenkomstig hoofdstuk IV, afdeling 5, van de regeling. Besluiten worden bij consensus genomen, zodat de wijziging van de regeling of de gemeenschappelijke gedragslijn niet kan worden aangenomen als een deelnemer bezwaar maakt.

               De Europese Commissie vertegenwoordigt de Unie in de vergaderingen en schriftelijke besluitvormingsprocedures van de deelnemers aan de regeling.

               Een gemeenschappelijke gedragslijn is een instrument in het kader van de regeling dat de deelnemers bij wijze van uitzondering in staat stelt af te wijken van de bepalingen van de regeling met betrekking tot een specifieke transactie of tijdelijk voor een niet-specifiek aantal transacties. De gemeenschappelijke gedragslijnen kunnen via een schriftelijke procedure worden aanvaard door het stilzwijgen te bewaren, aangezien een deelnemer die het stilzwijgen bewaart, geacht wordt het voorstel voor een gemeenschappelijke gedragslijn te hebben aanvaard. Hetzelfde geldt voor een deelnemer die aangeeft geen standpunt te hebben. De reacties op een voorstel voor een gemeenschappelijke gedragslijn worden in beginsel binnen twintig kalenderdagen ingediend; deze termijn kan met acht kalenderdagen worden verlengd (artikelen 56 en 57 van de regeling). Het OESO-secretariaat voor exportkredieten deelt de deelnemers mee of de gemeenschappelijke gedragslijn is aanvaard en de overeengekomen gemeenschappelijke gedragslijn wordt drie kalenderdagen na deze bekendmaking van kracht (artikel 59 van de regeling).

               2.3.De beoogde handeling van de deelnemers aan de regeling

               De beoogde maatregel is een voorstel voor een gemeenschappelijke gedragslijn dat overeenkomstig hoofdstuk IV, afdeling 5, van de regeling aan de deelnemers aan de regeling wordt voorgelegd. De voorgestelde gemeenschappelijke gedragslijn zou een dringende en uitzonderlijke maatregel zijn om te reageren op de economische neergang als gevolg van de door COVID‑19 veroorzaakte gezondheidscrisis en de ernstige gevolgen van de crisis voor de verwezenlijking van belangrijke projecten in lage- en middeninkomenslanden door de exporterende industrie van de EU te beperken (zie voor meer details afdeling 3 hieronder). De voorgestelde gemeenschappelijke gedragslijn zou, indien overeengekomen, de bepalingen van de regeling betreffende het aanbetalingsvereiste en de maximale overheidssteun (artikel 11, punten a) en c), van de regeling) tijdelijk wijzigen.

               Gezien het spoedeisende karakter van de maatregel moet het voorstel zo spoedig mogelijk worden ingediend en, indien overeengekomen, zou de beoogde gemeenschappelijke gedragslijn zo spoedig mogelijk voor alle deelnemers van toepassing moeten worden. Als gevolg van de specifieke stilzwijgende procedure van 28 dagen die in de regeling is vastgesteld (zie punt 2.2) kan het voorstel van de Unie voor de gemeenschappelijke gedragslijn, mits ertegen geen bezwaar wordt gemaakt, automatisch door de deelnemers als definitieve versie van de gemeenschappelijke gedragslijn worden aanvaard en zou dat voorstel drie dagen na het einde van de procedure in werking moeten treden.

               In het licht van het bovenstaande is het passend het standpunt van de Unie vast te stellen dat namens de Unie in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam moet worden ingenomen, aangezien het besluit bindend zal zijn voor de Unie en gevolgen zal hebben voor het recht van de Unie, overeenkomstig artikel 1 van Verordening (EU) nr. 1233/2011, waarin het volgende is bepaald: “De richtsnoeren in de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten (‘de regeling’) zijn in de Unie van toepassing. De tekst van de regeling is als bijlage bij deze verordening gevoegd.”

               De procedure voor de gemeenschappelijke gedragslijn zal naar verwachting in juli 2021 worden gestart.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               De voorgestelde gemeenschappelijke gedragslijn houdt rechtstreeks verband met de door COVID‑19 veroorzaakte gezondheidscrisis.

               De voorgestelde gemeenschappelijke gedragslijn zou aanbestedende overheidsdiensten in lage- en middeninkomenslanden die goederen en diensten kopen waarvoor door de overheid gesteunde exportkredieten worden verleend, gedurende een periode van 12 maanden de mogelijkheid bieden een aanbetaling te doen van ten minste 5 % van de waarde van het exportcontract in plaats van 15 %, zoals momenteel op grond van artikel 11, punt a), van de regeling vereist is. Dit zou op zijn beurt betekenen dat het plafond van de maximale overheidssteun die de deelnemers overeenkomstig artikel 11, punt c), van de regeling mogen verlenen, tijdens dezelfde periode tijdelijk wordt verhoogd van 85 % tot 95 % van de waarde van het exportcontract.

               Tegen de achtergrond van de door COVID‑19 veroorzaakte economische neergang staan derde landen die goederen, diensten en projecten van EU-bedrijven importeren (bv. op het gebied van gezondheidszorg en onderwijs, maar ook in andere sectoren) onder zware financiële druk. Het merendeel van de betrokken projecten wordt uitgevoerd met overheidsafnemers in ontwikkelingslanden. Onder normale economische omstandigheden zouden de banken die de leningen financieren doorgaans op de particuliere markt een verzekeringsdekking verkrijgen voor het aanbetalingsgedeelte van de lening. Als gevolg van de COVID‑19-crisis is de particuliere markt echter terughoudend of zelfs in het geheel niet bereid om deze dekking voor ontwikkelingslanden te bieden. Zonder deze dekking weigeren de banken de financiering van aanbetalingen voor projecten in ontwikkelingslanden – waar dergelijke projecten het hardst nodig zijn – met als gevolg dat deze projecten niet kunnen worden gerealiseerd. Dit marktfalen moet dringend worden aangepakt.

               De voorgestelde gemeenschappelijke gedragslijn zou zowel importeurs als exporteurs ten goede komen: zij zou de overheid in het land van de afnemer onmiddellijk financieel ontlasten en haar beter in staat stellen investeringsprojecten voort te zetten. Tegelijkertijd zou exporteurs zo de mogelijkheid worden geboden om in moeilijke tijden flexibele oplossingen aan te bieden en hun zakelijke activiteiten voort te zetten.

               Op basis van het bovenstaande wordt voorgesteld de vereiste aanbetaling door overheidsinkopers te verlagen van 15 % tot 5 % van de waarde van het exportcontract. Er zijn echter twee belangrijke beperkingen aan deze maatregel, die de nadruk leggen op de ontwikkelingsdoelstellingen en de uitzonderlijke aard ervan. Ten eerste zou de voorgestelde maatregel alleen van toepassing zijn op overheidsinkopers in lage- en middeninkomenslanden (de zogenaamde klasse II-landen in de zin van artikel 11 van de regeling en overeenkomstig de definitie van de Wereldbank). Ten tweede zou de maatregel in de tijd beperkt zijn tot de verwachte duur van de economische gevolgen van de pandemie. De maatregel zou derhalve alleen ten goede komen aan transacties waarvoor de aanvraag voor exportkredietsteun binnen 12 maanden na het begin van de geldigheidsduur van de gemeenschappelijke gedragslijn is ontvangen, mits de onderhandelingen over de voorwaarden van de transactie binnen 18 maanden na het verstrijken van de geldigheidsduur van deze gemeenschappelijke gedragslijn zijn afgerond (zoals bevestigd door de definitieve toezegging van de exportkredietinstelling). Tot slot is het, in het kader van de voorschriften van de regeling, ook belangrijk op te merken dat de voorgestelde maatregel niet alleen de export uit de EU-landen zou ondersteunen, maar in gelijke mate van toepassing zou zijn op overheidssteun in alle landen die aan de regeling deelnemen.

               Rekening houdend met het feit dat de voorgestelde gemeenschappelijke gedragslijn tot doel heeft de ernstige gevolgen van de COVID‑19-gezondheidscrisis voor de verwezenlijking van belangrijke projecten in lage- en middeninkomenslanden door de exporterende industrie van de EU te beperken en dat de Unie voornemens is het voorstel voor deze gemeenschappelijke gedragslijn in te dienen, moet het namens de Unie in te nemen standpunt zijn dat het ontwerpvoorstel in de bijlage bij dit besluit wordt ingediend en gesteund.

               3.1.Procedurele rechtsgrondslag

               3.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van “de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die “beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  3
               .

               3.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De voorgestelde gedragslijn, die de deelnemers aan de regeling via de schriftelijke procedure moeten vaststellen, is een handeling met rechtsgevolgen. De beoogde handeling heeft rechtsgevolgen krachtens artikel 1 van Verordening (EU) nr. 1233/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de toepassing van bepaalde richtsnoeren op het gebied van door de overheid gesteunde exportkredieten en tot intrekking van Beschikkingen 2001/76/EG en 2001/77/EG van de Raad, waarin het volgende is bepaald: “De richtsnoeren in de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten (“de regeling”) zijn in de Unie van toepassing. De tekst van de regeling is als bijlage bij deze verordening gevoegd.”

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               3.2.Materiële rechtsgrondslag

               3.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen.

               3.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De doelstelling en inhoud van de beoogde handeling hebben in de eerste plaats betrekking op de gemeenschappelijke handelspolitiek. De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 207 VWEU.

               3.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 207, lid 4, eerste alinea, VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.Bekendmaking van de beoogde handeling

               Aangezien de handeling van de deelnemers aan de regeling de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten – die bijlage II bij Verordening (EU) nr. 1233/2011 vormt – zal wijzigen, is het passend deze handeling na de aanvaarding ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie bekend te maken.

               2021/0281 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in de schriftelijke procedure van de deelnemers aan de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten met betrekking tot de gemeenschappelijke gedragslijn inzake de tijdelijke verlaging van de minimale aanbetaling

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 207, lid 4, eerste alinea, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De richtsnoeren van de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten (“de regeling”) zijn omgezet en derhalve in de Europese Unie juridisch bindend gemaakt bij Verordening (EU) nr. 1233/2011 van het Europees Parlement en de Raad
                  4
               .

               (2)De deelnemers aan de regeling (“deelnemers”) moeten overeenkomstig hoofdstuk IV, afdeling 5, van de regeling via een schriftelijke procedure een besluit nemen over het voorstel van de Europese Unie voor een gemeenschappelijke gedragslijn om een tijdelijke verlaging van de overeenkomstig artikel 11, punt a), van de regeling vereiste minimumaanbetaling toe te staan (de “voorgestelde gemeenschappelijke gedragslijn”) in het licht van de huidige door COVID‑19 veroorzaakte economische neergang.

               (3)De voorgestelde gemeenschappelijke gedragslijn zou aanbestedende overheidsdiensten in lage- en middeninkomenslanden die goederen en diensten kopen waarvoor door de overheid gesteunde exportkredieten worden verleend, gedurende een periode van 12 maanden de mogelijkheid bieden een aanbetaling te doen van ten minste 5 % van de waarde van het exportcontract in plaats van 15 %, zoals op grond van artikel 11, punt a), van de regeling vereist is. Dit zou op zijn beurt betekenen dat het plafond van de maximale overheidssteun die de deelnemers overeenkomstig artikel 11, punt c), van de regeling mogen verlenen, tijdens dezelfde periode wordt verhoogd van 85 % tot 95 % van de waarde van het exportcontract.

               (4)Deze uitzonderlijke maatregel is noodzakelijk om te reageren op de economische neergang als gevolg van de door COVID‑19 veroorzaakte gezondheidscrisis en de ernstige gevolgen van de crisis voor de verwezenlijking van belangrijke projecten in de lage- en middeninkomenslanden door de industrie van de EU te beperken.

               (5)Het is passend het standpunt ten aanzien van de voorgestelde gedragslijn vast te stellen dat namens de Unie moet worden ingenomen in de schriftelijke procedure van de deelnemers, aangezien de voorgestelde gedragslijn, zodra deze is overeengekomen, krachtens Verordening (EU) nr. 1233/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de toepassing van bepaalde richtsnoeren op het gebied van door de overheid gesteunde exportkredieten en tot intrekking van de Beschikkingen 2001/76/EG en 2001/77/EG van de Raad beslissende invloed kan hebben op de inhoud van het recht van de Unie,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het standpunt ten aanzien van de beoogde gedragslijn inzake de tijdelijke verlaging van de minimale aanbetaling dat namens de Unie moet worden ingenomen in de schriftelijke procedure van de deelnemers aan de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten, wordt gebaseerd op de bijlage bij dit besluit.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Zoals gedefinieerd in artikel 5 van de OESO-overeenkomst.

                     (2)

                        Verordening (EU) nr. 1233/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de toepassing van bepaalde richtsnoeren op het gebied van door de overheid gesteunde exportkredieten en tot intrekking van de Beschikkingen 2001/76/EG en 2001/77/EG van de Raad (PB L 326 van 8.12.2011, blz. 45).

                     (3)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C‑399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (4)

                        Verordening (EU) nr. 1233/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de toepassing van bepaalde richtsnoeren op het gebied van door de overheid gesteunde exportkredieten en tot intrekking van de Beschikkingen 2001/76/EG en 2001/77/EG van de Raad (PB L 326 van 8.12.2011, blz. 45).

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 26.8.2021
            COM(2021) 498 final
            BIJLAGE
            bij
            Voorstel voor een besluit van de Raad
            betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in de schriftelijke procedure van de deelnemers aan de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten met betrekking tot de gemeenschappelijke gedragslijn inzake de tijdelijke verlaging van de minimale aanbetaling

               BIJLAGE

               Ontwerpvoorstel van de Europese Unie voor een gemeenschappelijke gedragslijn

               overeenkomstig hoofdstuk IV, afdeling 5, van de regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten

               ECH [•]/2021

               Verlaging van het aanbetalingsvereiste tot 5 %

               De COVID‑19-crisis eist wereldwijd zijn tol op het leven en de levensomstandigheden van mensen. Een belangrijke factor die bijdraagt aan de negatieve gevolgen is de neergang van de wereldeconomie als gevolg van de gezondheidscrisis. In deze buitengewone situatie zijn overheden en internationale instellingen beginnen te reageren. Bij een aanzienlijk deel van hun inspanningen gaat het om maatregelen die bedoeld zijn om de negatieve economische gevolgen te verzachten. De geïndustrialiseerde landen beschikken doorgaans over meer middelen en opties om de problemen aan te pakken, maar landen met lage en middeninkomens worden met veel beperkingen geconfronteerd, met name omdat zij vaak onvoldoende financiële middelen hebben.

               Exportkredietinstellingen en de autoriteiten die ervoor verantwoordelijk zijn, hebben een reeks maatregelen genomen om de internationale handelsstromen in stand te houden en tegemoet te komen aan de behoeften van hun eigen bedrijfstakken en die van buitenlandse afnemers/landen. Hoewel veel landen hun investeringsprogramma’s naar verwachting zullen terugschroeven, zal er een grote behoefte blijven bestaan aan investeringen in projecten op het gebied van crisispreventie en basisinfrastructuur. Er zijn echter maatregelen die alleen gezamenlijk kunnen worden genomen, aangezien zij onderworpen zijn aan internationaal overeengekomen regels zoals de OESO-regeling inzake door de overheid gesteunde exportkredieten.

               Tegen de achtergrond van de ernstige economische situatie hebben zowel brancheorganisaties als individuele bedrijven de exportkredietinstellingen opgeroepen de huidige verplichting tot het doen van aanbetalingen te versoepelen, aangezien de landen van de afnemers steeds meer onder financiële druk komen te staan. Het merendeel van de betrokken projecten wordt uitgevoerd met overheidsafnemers in ontwikkelingslanden. In normale economische omstandigheden zouden afnemers de aanbetaling kunnen financieren met langere krediettermijnen en zouden de kredietverstrekkende banken dit deel van de lening op de particuliere markt trachten af te dekken – normaal gesproken met succes. Als gevolg van de COVID‑19-crisis is de privésector echter zeer terughoudend of zelfs in het geheel niet bereid om deze dekking voor ontwikkelingslanden te bieden. Zonder een dergelijke dekking zijn banken niet bereid om dat deel van een project te financieren in landen die dergelijke projecten het hardst nodig hebben. Wij bevinden ons dus in een situatie van duidelijk marktfalen, dat dringend moet worden aangepakt.

               De voorgestelde gemeenschappelijke gedragslijn zou beide zijden ten goede komen: zij zou de overheid in het land van de afnemer onmiddellijk financieel ontlasten en haar beter in staat stellen investeringsprojecten voort te zetten. Zo zou het volume dat kan worden ingezet voor prioritaire projecten, zoals in de gezondheidszorg, worden verhoogd en zou exporteurs de mogelijkheid worden geboden om in moeilijke tijden flexibele oplossingen aan te bieden en hun zakelijke activiteiten voort te zetten.

               Tegen deze achtergrond stellen wij voor de vereiste aanbetaling voor publieke en overheidsafnemers in lage- en middeninkomenslanden te verlagen tot 5 %, waarbij de volgende elementen in overweging moeten worden genomen:

               ·de maatregel zou een onmiddellijk begrotingseffect hebben op landen die het moeilijk hebben als gevolg van de crisis;

               ·de maatregel zou exporteurs meer flexibiliteit bieden die zij nodig hebben om hun activiteiten voort te kunnen zetten;

               ·de maatregel zou tegemoetkomen aan de zorgen van de industrie;

               ·de maatregel zou zeer beperkt en doelgericht zijn en alleen betrekking hebben op geselecteerde klassen van afnemers;

               ·de maatregel zou de houdbaarheid van de schuldpositie niet in gevaar brengen, aangezien naleving van de bepalingen van de OESO-aanbeveling inzake houdbare leningen en de verplichtingen in het kader van programma’s van het IMF en de Wereldbank een voorwaarde zouden blijven voor de ondersteuning van dergelijke projecten, en

               ·de maatregel zou van tijdelijke aard zijn en na 12 maanden automatisch stoppen.

               Voorstel voor een gemeenschappelijke gedragslijn: ECH [•]/2021

                        1. Referentienummer:

                        ECH [•]/2021

                        2. Importerende landen en afnemers:

                        Publieke of overheidsafnemers (overeenkomstig bijlage XII) in landen van klasse II (artikel 10) met een garantie van het ministerie van Financiën of de centrale bank.

                        3. Beschrijving van de transactie:

                        Project waarop artikel 11 van de regeling van toepassing is.

                        4. Algemene voorwaarden:

                        In overeenstemming met alle andere artikelen van de regeling.

                        5. Voorstel voor een gemeenschappelijke gedragslijn:

                        Verlaging van het aanbetalingsvereiste tot 5 % (artikel 11, punt a)) en verhoging van de maximale overheidssteun tot 95 % van de waarde van het exportcontract (artikel 11, punt c)). De maatregel treedt onmiddellijk in werking en blijft tot 12 maanden na de inwerkingtreding van kracht. Transacties die binnen de werkingssfeer van de regeling vallen, komen in aanmerking voor overheidssteun onder de voorwaarden van deze gemeenschappelijke gedragslijn, op voorwaarde dat:

                        1.de aanvraag voor exportkredietsteun uiterlijk aan het einde van de geldigheidsduur van deze gemeenschappelijke gedragslijn is ontvangen, en

                        2.de definitieve toezegging binnen 18 maanden na het einde van de geldigheidsduur van deze gemeenschappelijke gedragslijn wordt gedaan.

                        6. Nationaliteit en naam van bekende concurrerende aanbieders:

                        N.v.t. gezien de algemene aard van dit voorstel.

                        7. Inschrijvings-/offertetermijn:

                        N.v.t.

                        8. Overige informatie:

                        Deze maatregel is erop gericht de begrotingsdruk op lage- en middeninkomenslanden te verlichten en middelen vrij te maken om prioritaire projecten voort te zetten; daarnaast helpt de maatregel de nodige financiële middelen uit particuliere bronnen te mobiliseren door marktfalen als gevolg van de huidige COVID‑19-crisis aan te pakken.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 27.8.2021
            COM(2021) 495 final
            2021/0280(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in het Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie dat is opgericht bij de handels- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, enerzijds, en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, anderzijds, met betrekking tot de verlenging van de in artikel 540, lid 3, van de handels- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en het VK (Prüm) bedoelde periode waarin DNA-profielen en vingerafdrukken kunnen worden uitgewisseld met het Verenigd Koninkrijk

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel betreft het besluit tot vaststelling van het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in het Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie in verband met artikel 540, lid 3, van de handels- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, enerzijds, en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, anderzijds (hierna: “de handels- en samenwerkingsovereenkomst” genoemd).

               De handels- en samenwerkingsovereenkomst voorziet in de mogelijkheid van wederzijdse samenwerking tussen de bevoegde rechtshandhavingsautoriteiten van de lidstaten enerzijds en de bevoegde rechtshandhavingsautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk anderzijds inzake de geautomatiseerde vergelijking van DNA-profielen, dactyloscopische gegevens en gegevens uit kentekenregisters. Om van deze mogelijkheid gebruik te kunnen maken, zal het VK eerst de nodige uitvoeringsmaatregelen moeten nemen en aan een evaluatie moeten worden onderworpen.

               Voordat de handels- en samenwerkingsovereenkomst werd gesloten, werkten het Verenigd Koninkrijk en de lidstaten reeds samen door DNA-profielen en vingerafdrukken automatisch te vergelijken en persoonsgegevens te verstrekken na een treffer. Om een leemte in de lopende samenwerking te voorkomen, bepaalt de handels- en samenwerkingsovereenkomst dat de lidstaten het Verenigd Koninkrijk tot en met 30 september 2021 dergelijke gegevens mogen verstrekken in afwachting van de resultaten van de door de handels- en samenwerkingsovereenkomst vereiste evaluaties. Het Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie kan deze overgangsperiode eenmaal met maximaal negen maanden verlengen, d.w.z. tot en met 30 juni 2022.

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.De handels- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en het Verenigd Koninkrijk

               De handels- en samenwerkingsovereenkomst legt de grondslag voor uitgebreide betrekkingen tussen de EU en het Verenigd Koninkrijk, binnen een ruimte van welvaart en goed nabuurschap die wordt gekenmerkt door nauwe en vreedzame betrekkingen op basis van samenwerking, met eerbiediging van de autonomie en soevereiniteit van de Partijen. Bij de handels- en samenwerkingsovereenkomst, die op 1 mei 2021 in werking is getreden, is onder meer een Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie opgericht.

               2.2.Het Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie

               Het Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie is opgericht voor aangelegenheden die vallen onder deel drie van de handels- en samenwerkingsovereenkomst, met het opschrift “Samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie in strafzaken”. Bij de handels- en samenwerkingsovereenkomst zijn verschillende gespecialiseerde comités opgericht.

               Met betrekking tot aangelegenheden die binnen hun bevoegdheidsgebied vallen, zijn de gespecialiseerde comités onder meer bevoegd om toezicht te houden op de uitvoering van de handels- en samenwerkingsovereenkomst en die uitvoering te evalueren en om de goede werking van die overeenkomst te verzekeren, de overkoepelende Partnerschapsraad bij te staan bij de uitvoering van zijn taken, en besluiten vast te stellen, met inbegrip van wijzigingen, en aanbevelingen te doen over alle aangelegenheden ten aanzien waarvan deze overeenkomst of eventuele aanvullende overeenkomsten zulks bepalen.

               2.3.De beoogde handeling van het Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie

               Artikel 540, lid 3, van de handels- en samenwerkingsovereenkomst bepaalt dat het Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie de periode kan verlengen waarin de lidstaten mogen doorgaan met het vergelijken van persoonsgegevens als bedoeld in de artikelen 530, 531, en 534 en, in geval van een overeenstemming, nadere beschikbare persoonsgegevens mogen verstrekken, overeenkomstig het interne recht, met inbegrip van de regels inzake rechtshulp, als bedoeld in artikel 536 van de handels- en samenwerkingsovereenkomst. Deze periode loopt af op 30 september 2021, tenzij het Gespecialiseerd Comité inzake rechtshandhaving en justitie besluit deze periode met maximaal negen maanden te verlengen.

               Het besluit van het
                  Gespecialiseerd Comité inzake rechtshandhaving en justitie om de bovengenoemde periode te verlengen, kan elke vorm aannemen. De besluiten van de medevoorzitters worden in onderlinge overeenstemming genomen (zie artikel 1, lid 2, van bijlage 1 bij de handels- en samenwerkingsovereenkomst). Het besluit kan te allen tijde worden genomen, maar om een leemte in de samenwerking te voorkomen, moet het besluit vóór 1 oktober 2021 worden genomen.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               3.1.Chronologisch overzicht

               De handels- en samenwerkingsovereenkomst voorziet in de mogelijkheid van wederzijdse samenwerking tussen de bevoegde rechtshandhavingsautoriteiten van de lidstaten enerzijds en het Verenigd Koninkrijk anderzijds inzake de geautomatiseerde vergelijking van DNA-profielen, dactyloscopische gegevens en gegevens uit kentekenregisters. Om van deze mogelijkheid gebruik te kunnen maken, zal het VK eerst de nodige uitvoeringsmaatregelen moeten nemen en aan een evaluatie moeten worden onderworpen.

               Aan de hand van een algemeen verslag van het evaluatiebezoek en, in voorkomend geval, een proefrun, besluit de Unie met ingang van welke datum of data de lidstaten dergelijke gegevens aan het Verenigd Koninkrijk mogen verstrekken.

               In het kader van de handels- en samenwerkingsovereenkomst moet het Verenigd Koninkrijk ook een evaluatie ondergaan met betrekking tot de geautomatiseerde overdracht van DNA- en dactyloscopische gegevens waarvoor de connecties met het VK reeds tot stand waren gekomen binnen het “Prüm”-kader van de Unie
                  1
               .

               Overeenkomstig artikel 540, lid 2, van de handels- en samenwerkingsovereenkomst besluit de Unie aan de hand van een algemeen verslag van het evaluatiebezoek en, in voorkomend geval, de proefrun, met ingang van welke datum of data de lidstaten persoonsgegevens op grond van deze overeenkomst aan het Verenigd Koninkrijk mogen verstrekken.

               Om een leemte in de lopende samenwerking met betrekking tot DNA- en dactyloscopische gegevens te voorkomen, bepaalt de handels- en samenwerkingsovereenkomst dat lidstaten het Verenigd Koninkrijk tot en met 30 september 2021 gegevens mogen verstrekken in afwachting van de resultaten van deze evaluaties en het in artikel 540, lid 2, van de handels- en samenwerkingsovereenkomst bedoelde besluit. Het Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie kan deze overgangsperiode eenmaal met maximaal negen maanden verlengen, d.w.z. tot en met 30 juni 2022.

               3.2.Noodzakelijk besluit van de Raad

               De evaluatie van het VK in het kader van de handels- en samenwerkingsovereenkomst bevindt zich in een zeer vroeg stadium. De in het verleden binnen het “Prüm”-kader van de Unie uitgevoerde evaluatieprocedures namen ten minste zes maanden in beslag. Derhalve is extra tijd nodig om de Raad in staat te stellen het evaluatieverslag te verwerken en formeel te besluiten dat dergelijke gegevens mogen worden uitgewisseld. Daarom is het hoogst onwaarschijnlijk dat het bovengenoemde proces in september 2021 zal zijn afgerond. Dit betekent dat er een aanzienlijk risico bestaat dat er vanaf 1 oktober 2021 een leemte in de samenwerking op het gebied van DNA- en dactyloscopische gegevens ontstaat. Dit zou concrete risico’s voor de interne veiligheid van de Unie met zich brengen. Aangezien het Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie de overgangsperiode slechts eenmaal kan verlengen, wordt voorgesteld om te verlengen voor de maximale periode van negen maanden, d.w.z. tot en met 30 juni 2022.

               Tegelijkertijd moet er rekening mee worden gehouden dat de Unie het VK met betrekking tot de uitwisseling van DNA-profielen en dactyloscopische gegevens reeds heeft geëvalueerd binnen haar “Prüm”-kader. De Commissie is niet op de hoogte van wettelijke of bestuursrechtelijke maatregelen die het Verenigd Koninkrijk sinds deze evaluatie heeft genomen en die van invloed zouden zijn op het resultaat van de lopende evaluatie in het kader van de handels- en samenwerkingsovereenkomst. De Commissie gaat met andere woorden voorlopig ervan uit dat het Verenigd Koninkrijk nog steeds dezelfde procedures en voorwaarden toepast als ten tijde van de evaluatie binnen het “Prüm”-kader van de Unie in 2018 (voor DNA-profielen) en in 2019 (voor dactyloscopische gegevens).

               In deze omstandigheden is het daarom passend om het standpunt vast te stellen dat namens de Unie in het Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie moet worden ingenomen over de eventuele verlenging ingevolge artikel 540, lid 3, van de handels- en samenwerkingsovereenkomst van de periode waarin de lidstaten mogen doorgaan met het uitwisselen met het Verenigd Koninkrijk van persoonsgegevens als bedoeld in de artikelen 530, 531, en 534 en, in geval van een overeenstemming, het Verenigd Koninkrijk nadere beschikbare persoonsgegevens mogen verstrekken, overeenkomstig het interne recht, met inbegrip van de regels inzake rechtshulp, als bedoeld in artikel 536 van de handels- en samenwerkingsovereenkomst.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van “de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die een “beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  2
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               Het Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie is een lichaam dat is opgericht krachtens een overeenkomst, namelijk de handels- en samenwerkingsovereenkomst.

               Artikel 540, lid 3, van de handels- en samenwerkingsovereenkomst voorziet in de mogelijkheid dat het Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie de periode verlengt waarin de lidstaten mogen doorgaan met het uitwisselen met het Verenigd Koninkrijk van gegevens als bedoeld in de artikelen 530, 531, en 534 en, in geval van een overeenstemming, het Verenigd Koninkrijk nadere beschikbare persoonsgegevens mogen verstrekken als bedoeld in artikel 536 van de handels- en samenwerkingsovereenkomst. De vaststelling van een standpunt van de Unie met betrekking tot een dergelijk besluit valt derhalve binnen de werkingssfeer van artikel 218, lid 9, VWEU.

               De rechtsgevolgen van de verlenging zijn volledig voor de Unie, als partij bij de handels- en samenwerkingsovereenkomst. Dat houdt in dat de Unie overeenkomstig artikel 3, lid 2, VWEU wat deze aangelegenheid betreft, exclusieve bevoegdheid geniet.

               Het besluit tot verlenging van de in artikel 540, lid 3, van de handels- en samenwerkingsovereenkomst bedoelde periode houdt niet in dat het kader van de handels- en samenwerkingsovereenkomst wordt aangevuld of gewijzigd.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of hoofdcomponent, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is voor de hoofddoelstelling of de hoofdcomponent dan wel de belangrijkste doelstelling of component.

               Wanneer een beoogde handeling tegelijkertijd meerdere onlosmakelijk met elkaar verbonden doelstellingen of componenten heeft, zonder dat de ene ondergeschikt is aan de andere, moet een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit bij wijze van uitzondering de verschillende desbetreffende rechtsgrondslagen als materiële rechtsgrondslag hebben.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De verlenging van de in artikel 540, lid 3, van de handels- en samenwerkingsovereenkomst bedoelde periode kent doelstellingen en componenten op het gebied van politiële samenwerking.

               De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 87, lid 2, punt a), VWEU.

               4.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 87, lid 2, punt a), VWEU, juncto artikel 218, lid 9, VWEU.

               2021/0280 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in het Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie dat is opgericht bij de handels- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, enerzijds, en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, anderzijds, met betrekking tot de verlenging van de in artikel 540, lid 3, van de handels- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en het VK (Prüm) bedoelde periode waarin DNA-profielen en vingerafdrukken kunnen worden uitgewisseld met het Verenigd Koninkrijk

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 87, lid 2, punt a), in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De handels- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, enerzijds, en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, anderzijds (hierna “de handels- en samenwerkingsovereenkomst” genoemd)
                  3
                voorziet in wederzijdse samenwerking tussen de bevoegde rechtshandhavingsautoriteiten van de lidstaten enerzijds en de bevoegde rechtshandhavingsautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk anderzijds inzake de geautomatiseerde vergelijking van DNA-profielen, dactyloscopische gegevens en gegevens uit kentekenregisters. Als voorwaarde voor een dergelijke samenwerking moet het Verenigd Koninkrijk eerst de nodige uitvoeringsmaatregelen nemen en door de Unie worden geëvalueerd.

               (2)Aan de hand van een algemeen verslag van het evaluatiebezoek en, in voorkomend geval, een proefrun, besluit de Unie met ingang van welke datum of data de lidstaten ingevolge de handels- en samenwerkingsovereenkomst dergelijke gegevens aan het Verenigd Koninkrijk mogen verstrekken.

               (3)Het Verenigd Koninkrijk moet ook een evaluatie ondergaan met betrekking tot het doorzoeken en vergelijken van DNA-profielen en dactyloscopische gegevens waarvoor de connecties met het Verenigd Koninkrijk reeds tot stand waren gekomen binnen het “Prüm”-kader van de Unie
                  4
               .

               (4)Overeenkomstig artikel 540, lid 2, van de handels- en samenwerkingsovereenkomst besluit de Unie aan de hand van een algemeen verslag van het evaluatiebezoek en, in voorkomend geval, de proefrun, met ingang van welke datum of data de lidstaten persoonsgegevens aan het Verenigd Koninkrijk mogen verstrekken.

               (5)In afwachting van de resultaten van de evaluatie en het in artikel 540, lid 2, van de handels- en samenwerkingsovereenkomst bedoelde besluit bepaalt artikel 540, lid 3, van de handels- en samenwerkingsovereenkomst dat de lidstaten deze gegevens tot en met 30 september 2021 aan het Verenigd Koninkrijk mogen verstrekken, teneinde een leemte in de lopende samenwerking op het gebied van DNA-profielen en dactyloscopische gegevens te voorkomen.

               (6)Artikel 540, lid 3, van de handels- en samenwerkingsovereenkomst machtigt het Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie om deze periode eenmaal met maximaal negen maanden te verlengen, d.w.z. tot en met 30 juni 2022.

               (7)Het is onwaarschijnlijk dat het in de overwegingen 3 tot en met 6 bedoelde proces uiterlijk op 30 september 2021 zal zijn afgerond. Derhalve bestaat er een aanzienlijk risico dat er vanaf 1 oktober 2021 een leemte in de samenwerking op het gebied van DNA-profielen en dactyloscopische gegevens ontstaat. Dit zou concrete risico’s voor de interne veiligheid van de Unie met zich brengen.

               (8)Tegelijkertijd heeft de Unie het Verenigd Koninkrijk toen het nog een lidstaat was, reeds geëvalueerd met betrekking tot de uitwisseling van DNA-profielen en dactyloscopische gegevens binnen het “Prüm”-kader van de Unie. De Unie is niet op de hoogte van wettelijke of bestuursrechtelijke maatregelen die het Verenigd Koninkrijk sinds deze evaluatie heeft genomen en die van invloed zouden zijn op het resultaat van de lopende evaluatie in het kader van de handels- en samenwerkingsovereenkomst.

               (9)In deze omstandigheden is het passend om het standpunt vast te stellen dat namens de Unie in het Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie moet worden ingenomen en dat inhoudt dat de Unie instemt met een verlenging tot en met 30 juni 2022 van de periode waarin de lidstaten mogen doorgaan met het uitwisselen van persoonsgegevens als bedoeld in de artikelen 530, 531, en 534 en, in geval van een overeenstemming, nadere beschikbare persoonsgegevens mogen verstrekken, als bedoeld in artikel 536 van de handels- en samenwerkingsovereenkomst.

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen in het Gespecialiseerd Comité voor samenwerking inzake rechtshandhaving en justitie ingevolge artikel 540, lid 3,  van de handels- en samenwerkingsovereenkomst houdt in dat wordt ingestemd met een verlenging tot en met 30 juni 2022 van de periode waarin de lidstaten mogen doorgaan met het uitwisselen met het Verenigd Koninkrijk van persoonsgegevens als bedoeld in de artikelen 530, 531, en 534 en het Verenigd Koninkrijk nadere beschikbare persoonsgegevens mogen verstrekken als bedoeld in artikel 536 van de handels- en samenwerkingsovereenkomst.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Besluit 2008/615/JBZ van de Raad inzake de intensivering van de grensoverschrijdende samenwerking, in het bijzonder ter bestrijding van terrorisme en grensoverschrijdende criminaliteit (PB L 210 van 6.8.2008, blz. 1) en Besluit 2008/616/JBZ van de Raad betreffende de uitvoering van Besluit 2008/615/JBZ inzake de intensivering van de grensoverschrijdende samenwerking, in het bijzonder ter bestrijding van terrorisme en grensoverschrijdende criminaliteit (PB L 210 van 6.8.2008, blz. 12).

                     (2)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (3)

                        PB 149 van 30.4.2021, blz. 10.

                     (4)

                        Besluit 2008/615/JBZ van de Raad inzake de intensivering van de grensoverschrijdende samenwerking, in het bijzonder ter bestrijding van terrorisme en grensoverschrijdende criminaliteit (PB L 210 van 6.8.2008, blz. 1) en Besluit 2008/616/JBZ van de Raad betreffende de uitvoering van Besluit 2008/615/JBZ inzake de intensivering van de grensoverschrijdende samenwerking, in het bijzonder ter bestrijding van terrorisme en grensoverschrijdende criminaliteit (PB L 210 van 6.8.2008, blz. 12).