               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 12.6.2018
            COM(2018) 453 final
            2018/0239(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende de sluiting, namens de Europese Unie, van de Overeenkomst ter voorkoming van ongereglementeerde visserij op volle zee in de centrale Noordelijke IJszee

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               •Motivering en doel van het voorstel

               De Commissie heeft, op basis van de desbetreffende onderhandelingsrichtsnoeren
                  1
               , onderhandelingen gevoerd met de delegaties van Canada, de Volksrepubliek China, het Koninkrijk Denemarken voor wat de Faeröer en Groenland betreft, IJsland, Japan, de Republiek Korea, het Koninkrijk Noorwegen, de Russische Federatie en de Verenigde Staten van Amerika om te komen tot een bindende Overeenkomst ter voorkoming van ongereglementeerde visserij op volle zee in de centrale Noordelijke IJszee ("de overeenkomst").

               De overeenkomst moet ongereglementeerde commerciële visserij voorkomen in de volle zee van de centrale Noordelijke IJszee, een gebied dat een oppervlakte van ongeveer 2,8 miljoen vierkante kilometer beslaat. Voor zover bekend, heeft in dat gebied nooit commerciële visserij plaatsgevonden, en het is evenmin waarschijnlijk dat er in de nabije toekomst commerciële visserij zal plaatsvinden. Gezien de veranderende omstandigheden in de Noordelijke IJszee hebben de betrokken regeringen echter deze overeenkomst uitgewerkt in overeenstemming met de voorzorgsaanpak van het visserijbeheer.

               De overeenkomst zal ertoe strekken een gezamenlijk programma voor wetenschappelijk onderzoek en toezicht op te zetten en te beheren teneinde het begrip van de ecosystemen in dit gebied te verbeteren en meer in het bijzonder te bepalen of er in dit gebied visbestanden aanwezig kunnen zijn die op duurzame basis zouden kunnen worden bevist. De overeenkomst biedt de mogelijkheid om in de toekomst een of meer regionale organisaties of regelingen voor visserijbeheer in te stellen voor dit gebied.

               •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

                  In zijn conclusies van 2009 inzake het EU-beleid voor het noordpoolgebied
                     2
                   heeft de Raad zich ertoe bereid verklaard een voorstel te bestuderen om een regelgevingskader op te stellen voor het deel van de volle zee dat nog niet onder een internationale instandhoudingsregeling valt door het mandaat van de desbetreffende regionale organisaties voor visserijbeheer uit te breiden, of elk ander door de betrokken partijen overeengekomen voorstel van gelijke strekking.

                  De Raad merkte ook op dat zolang een dergelijk kader niet is ingesteld, hij voorstander blijft van een tijdelijk verbod op nieuwe visserij in die wateren.

                  In zijn conclusies van 2012 over de mededeling van de Commissie inzake de externe dimensie van het gemeenschappelijk visserijbeleid
                     3
                   heeft de Raad onder meer benadrukt dat in gevallen waarin bestanden worden gedeeld met derde landen, gemeenschappelijke beheersinitiatieven nodig zijn om een gelijk speelveld te creëren, en bevestigd dat regionale organisaties voor visserijbeheer een fundamentele rol spelen in het duurzame beheer van de visbestanden op internationaal niveau.

                  De overeenkomst zal, zodra zij in werking is getreden, een belangrijke regelgevingsleemte in het huidige kader voor het internationaal beheer van de oceanen opvullen.

               •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

                  Het voorstel is in overeenstemming met het gemeenschappelijk visserijbeleid van de Europese Unie en het internationaal beheer van de oceanen, met inbegrip van het EU-beleid voor het noordpoolgebied.

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

                  De rechtsgrondslag van onderhavig voorstel wordt gevormd door artikel 43, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) in samenhang met artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), punt v).

                •Evenredigheid

                  Het onderhavige voorstel gaat niet verder dan nodig is om de beoogde doelstelling te verwezenlijken, namelijk de sluiting van de overeenkomst door de EU.

               3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

               •Raadpleging van belanghebbenden

                  Op 31 maart 2016 heeft de Raad onderhandelingsrichtsnoeren goedgekeurd waarbij de Commissie werd gemachtigd om namens de Europese Unie onderhandelingen te starten over een internationale overeenkomst ter voorkoming van ongereglementeerde visserij op volle zee in de centrale Noordelijke IJszee. De lidstaten werden op de hoogte gehouden van de voortgang van de onderhandelingen tijdens de vergaderingen.

               •Bijeenbrengen en gebruik van expertise

                  De Commissie heeft een beroep gedaan op de deskundigheid van de lidstaten bij de voorbereidingen van en tijdens elke onderhandelingsronde. Tijdens de laatste twee onderhandelingsronden maakte ook een externe jurist deel uit van de EU-delegatie.

                4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  Dit voorstel houdt geen extra kosten voor de EU-begroting in.

               2018/0239 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende de sluiting, namens de Europese Unie, van de Overeenkomst ter voorkoming van ongereglementeerde visserij op volle zee in de centrale Noordelijke IJszee

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 43, lid 2, in samenhang met artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), punt v),

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Gezien de instemming van het Europees Parlement
                  4
               ,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De Unie heeft de exclusieve bevoegdheid om maatregelen inzake de instandhouding van biologische rijkdommen van de zee vast te stellen en om met derde landen of internationale organisaties overeenkomsten te sluiten.

               (2)De Unie is overeenkomstig Besluit 98/392/EG van de Raad
                  5
                en Besluit 98/414/EG van de Raad
                  6
                verdragsluitende partij bij respectievelijk het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 10 december 1982 ("het verdrag") en de Overeenkomst over de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 10 december 1982 die betrekking hebben op de instandhouding en het beheer van de grensoverschrijdende en de over grote afstanden trekkende visbestanden ("de visbestandenovereenkomst"). Zowel het verdrag als de visbestandenovereenkomst schrijven voor dat alle staten moeten samenwerken bij de instandhouding en het beheer van de biologische rijkdommen van de zee. De Overeenkomst ter voorkoming van ongereglementeerde visserij op volle zee in de centrale Noordelijke IJszee ("de overeenkomst") komt aan die verplichting tegemoet.

               (3)In Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad
                  7
                is bepaald dat de Unie haar externe betrekkingen op visserijgebied moet onderhouden in overeenstemming met haar internationale verplichtingen en de beleidsdoelstellingen, alsook met de doelstellingen en de beginselen, bedoeld in de artikelen 2 en 3 van die verordening, om duurzame exploitatie, beheer en instandhouding van biologische rijkdommen van de zee en het mariene milieu te verzekeren. De overeenkomst strookt met die doelstellingen.

               (4)Op 31 maart 2016 heeft de Raad
                  8
                de Europese Commissie gemachtigd om namens de Europese Unie te onderhandelen over een internationale overeenkomst ter voorkoming van ongereglementeerde visserij op volle zee in de centrale Noordelijke IJszee. Die onderhandelingen zijn met succes afgerond op 30 november 2017. Overeenkomstig Besluit [xxx] van de Raad van [...] is de Overeenkomst ter voorkoming van ongereglementeerde visserij op volle zee in de centrale Noordelijke IJszee ondertekend op […], onder voorbehoud van sluiting op een latere datum.

               (5)Partij worden bij de overeenkomst zal de samenhang van de op instandhouding gerichte benadering van de Unie in alle wereldzeeën bevorderen en haar betrokkenheid bij de instandhouding op de lange termijn en het duurzame gebruik van de biologische rijkdommen van de zee wereldwijd versterken.

               (6)Het is daarom in het belang van de Unie om de overeenkomst te sluiten,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De Overeenkomst ter voorkoming van ongereglementeerde visserij op volle zee in de centrale Noordelijke IJszee ("de overeenkomst") wordt namens de Unie goedgekeurd.

               De tekst van de overeenkomst is aan dit besluit gehecht.

               Artikel 2

               De voorzitter van de Raad wijst de persoon aan die bevoegd is om namens de Unie de in artikel 15 van de overeenkomst genoemde kennisgeving te verrichten, waarmee de instemming van de Unie om door de overeenkomst gebonden te zijn, tot uiting wordt gebracht.

               Artikel 3

               Dit besluit treedt in werking op de derde dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

               Gedaan te Brussel,

                        Voor de Raad

                        De voorzitter

                     (1)

                        Goedgekeurd door de Raad op 31.3.2016.

                     (2)

                        Doc. 16857/09 +CORI.

                     (3)

                        Doc. 7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.

                     (4)

                        PB C [...] van [...], blz. [...].

                     (5)

                        Besluit 98/392/EG van de Raad van 23 maart 1998 betreffende de sluiting door de Europese Gemeenschap van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 10 december 1982 en de Overeenkomst inzake de toepassing van deel XI van dat verdrag van 28 juli 1994 (PB L 179 van 23.6.1998, blz. 1).

                     (6)

                        Besluit 98/414/EG van de Raad van 8 juni 1998 inzake de bekrachtiging door de Europese Gemeenschap van de Overeenkomst over de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 10 december 1982 die betrekking hebben op de instandhouding en het beheer van de grensoverschrijdende en de over grote afstanden trekkende visbestanden (PB L 189 van 3.7.1998, blz. 14).

                     (7)

                        Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid, tot wijziging van Verordeningen (EG) nr. 1954/2003 en (EG) nr. 1224/2009 van de Raad en tot intrekking van Verordeningen (EG) nr. 2371/2002 en (EG) nr. 639/2004 van de Raad en Besluit 2004/585/EG van de Raad (PB L 354 van 28.12.2013, blz. 22).

                     (8)

                        Goedgekeurd door de Raad op 31.3.2016, met documentnummer ST 7411 2016 ADD 1.

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel,12.6.2018
            COM(2018) 453 final
            BIJLAGE
            bij
            Voorstel voor een besluit van de Raad
            betreffende de sluiting, namens de Europese Unie, van de Overeenkomst ter voorkoming van ongereglementeerde visserij op volle zee in de centrale Noordelijke IJszee

               BIJLAGE

               OVEREENKOMST TER VOORKOMING VAN ONGEREGLEMENTEERDE VISSERIJ OP VOLLE ZEE

               IN DE CENTRALE NOORDELIJKE IJSZEE

               De partijen bij deze overeenkomst,

               Erkennende dat de volle zee van de centrale Noordelijke IJszee tot voor kort het hele jaar door bedekt was met ijs, waardoor visserij in die wateren onmogelijk was, maar dat het ijsoppervlak in dat gebied de laatste jaren is afgenomen;

               Erkennende dat de ecosystemen in de centrale Noordelijke IJszee weliswaar nauwelijks aan menselijke activiteiten zijn blootgesteld, maar dat die ecosystemen veranderen als gevolg van de klimaatverandering en andere fenomenen, en dat de effecten van die veranderingen onduidelijk zijn;

               Erkennende dat gezonde en duurzame mariene ecosystemen en visserijen een cruciale rol spelen op het gebied van voedsel en voeding;

               Erkennende dat de kuststaten van de centrale Noordelijke IJszee bijzondere verantwoordelijkheden en belangen hebben met betrekking tot de instandhouding en het duurzame beheer van de visbestanden in de centrale Noordelijke IJszee;

               In dat verband nota nemende van het initiatief van de kuststaten van de centrale Noordelijke IJszee, zoals vermeld in de verklaring inzake de voorkoming van ongereglementeerde visserij op volle zee in de centrale Noordelijke IJszee die op 16 juli 2015 is ondertekend;

               Herinnerende aan de beginselen en bepalingen van de verdragen en andere internationale instrumenten met betrekking tot de mariene visserij die reeds van toepassing zijn in de volle zee van de centrale Noordelijke IJszee, met inbegrip van de bepalingen van:

               het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 10 december 1982 ("het verdrag");

               de Overeenkomst van 4 augustus 1995 over de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 10 december 1982 die betrekking hebben op de instandhouding en het beheer van de grensoverschrijdende en de over grote afstanden trekkende visbestanden ("de overeenkomst van 1995"); alsmede

               de gedragscode voor een verantwoorde visserij van 1995 en andere relevante instrumenten die zijn goedgekeurd door de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties;

               Onderstrepende dat samenwerking en coördinatie tot stand moet worden gebracht tussen de partijen en de Visserijcommissie voor het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan, die bevoegd is voor de vaststelling van instandhoudings- en beheersmaatregelen in een deel van de volle zee van de centrale Noordelijke IJszee en andere relevante mechanismen voor visserijbeheer die worden ingesteld en beheerd volgens het internationale recht, alsook met de relevante internationale instellingen en programma's;

               Menende dat het weinig waarschijnlijk is dat commerciële visserij in de nabije toekomst rendabel zal worden in de volle zee van de centrale Noordelijke IJszee en dat het in de huidige omstandigheden bijgevolg voorbarig is om aanvullende regionale of subregionale organisaties of regelingen voor visserijbeheer op te zetten voor de volle zee van de centrale Noordelijke IJszee;

               Vanuit de wens om, in overeenstemming met de voorzorgsaanpak, ongereglementeerde visserij in de volle zee van de centrale Noordelijke IJszee te voorkomen en regelmatig opnieuw te beoordelen of er aanvullende instandhoudings- en beheersmaatregelen nodig zijn;

               Wijzend op de Verklaring van de Verenigde Naties inzake de rechten van inheemse volkeren van 2007;

               Erkennende dat de inwoners van het noordpoolgebied, met inbegrip van de inheemse volkeren in dat gebied, belang hebben bij de instandhouding op de lange termijn en het duurzame gebruik van de biologische rijkdommen van de zee en bij gezonde mariene ecosystemen in de Noordelijke IJszee en onderstrepende dat zij en hun gemeenschappen daarbij moeten worden betrokken; alsmede

               Verlangende om het gebruik van zowel wetenschappelijke kennis als inheemse en lokale kennis over de biologische rijkdommen van de wateren van de Noordelijke IJszee en de ecosystemen waarin zij voorkomen, te bevorderen als basis voor de instandhouding en het beheer van de visserij in de volle zee van de centrale Noordelijke IJszee,

               Zijn het volgende overeengekomen:

               Artikel 1

               Gebruikte termen

               Voor de toepassing van deze overeenkomst wordt verstaan onder:

               a)
                     "overeenkomstgebied": uitsluitend de volle zee van de centrale Noordelijke IJszee, die omgeven is door wateren waarin Canada, het Koninkrijk Denemarken voor wat Groenland betreft, het Koninkrijk Noorwegen, de Russische Federatie en de Verenigde Staten van Amerika visserij-jurisdictie bezitten;

               b)
                     "vis": soorten vis en schaal-, schelp- en weekdieren, met uitzondering van die welke behoren tot de sedentaire soorten zoals omschreven in artikel 77 van het verdrag;

               c)
                     "visserij" of "vissen": het opsporen, aantrekken, lokaliseren, vangen of oogsten van vis, en het verrichten van elke activiteit waarvan redelijkerwijs kan worden aangenomen dat zij leidt tot het aantrekken, lokaliseren, vangen of oogsten van vis;

               d)
                     "commerciële visserij": het vissen voor commerciële doeleinden;

               e)
                     "experimentele visserij": het vissen om de duurzaamheid en haalbaarheid van toekomstige commerciële visserij te beoordelen aan de hand van wetenschappelijke gegevens met betrekking tot die visserij;

               f)
                     "vaartuig": een vaartuig dat wordt gebruikt, is uitgerust of is bedoeld om te vissen.

               Artikel 2

               Doel van de overeenkomst

               Het doel van deze overeenkomst bestaat erin ongereglementeerde visserij in de volle zee van de centrale Noordelijke IJszee te voorkomen door voorzorgsmaatregelen op het vlak van instandhouding en beheer toe te passen in het kader van een langetermijnstrategie, teneinde mariene ecosystemen gezond te houden en de instandhouding en de duurzame bevissing van de visbestanden te verzekeren.

               Artikel 3

               Voorlopige instandhoudings- en beheersmaatregelen met betrekking tot de visserij

               1.
                     De partijen verlenen tot het voeren van hun vlag gemachtigde vaartuigen alleen machtiging om commerciële visserijactiviteiten te verrichten in het overeenkomstgebied uit hoofde van:

               a)
                     instandhoudings- en beheersmaatregelen voor het duurzame beheer van visbestanden die zijn vastgesteld via een of meer regionale of subregionale organisaties of regelingen voor visserijbeheer die zijn of kunnen worden opgezet en die er in overeenstemming met het internationale recht voor zorgen dat die visserij volgens erkende internationale normen wordt beheerd, of

               b)
                     voorlopige instandhoudings- en beheersmaatregelen die door de partijen worden vastgesteld overeenkomstig artikel 5, lid 1, onder c), punt ii).

               2.
                     De partijen worden aangemoedigd wetenschappelijk onderzoek te verrichten in het kader van het gezamenlijk programma voor wetenschappelijk onderzoek en toezicht dat is opgezet overeenkomstig artikel 4 en in het kader van hun respectieve nationale wetenschappelijke programma's.

               3.
                     Een partij kan tot het voeren van haar vlag gemachtigde vaartuigen alleen machtigen om experimentele visserijactiviteiten te verrichten in het overeenkomstgebied uit hoofde van instandhoudings- en beheersmaatregelen die door de partijen zijn vastgesteld op grond van artikel 5, lid 1, onder d).

               4.
                     De partijen dragen er zorg voor dat hun wetenschappelijke onderzoeksactiviteiten waarbij vis wordt gevangen in het overeenkomstgebied, de voorkoming van ongereglementeerde commerciële en experimentele visserij en de bescherming van gezonde mariene ecosystemen niet ondermijnen. De partijen worden ertoe aangemoedigd elkaar op de hoogte te brengen van hun voornemens om dergelijke wetenschappelijke onderzoeksactiviteiten toe te staan.

               5.
                     De partijen verzekeren de naleving van de bij dit artikel vastgestelde voorlopige maatregelen en van eventuele aanvullende of afwijkende voorlopige maatregelen die zij vaststellen overeenkomstig artikel 5, lid 1, onder c).

               6.
                     In overeenstemming met artikel 7 van de overeenkomst van 1995 werken de overeenkomstsluitende kuststaten en andere partijen samen om de verenigbaarheid te garanderen van de instandhoudings- en beheersmaatregelen voor visbestanden die voorkomen in gebieden binnen en buiten de nationale jurisdictie in de centrale Noordelijke IJszee, teneinde de instandhouding en het beheer van de volledige visbestanden te verzekeren.

               7.
                     Naast de bepalingen van lid 4 mag niets in deze overeenkomst worden uitgelegd op een wijze die de rechten van de partijen met betrekking tot marien wetenschappelijk onderzoek in de zin van het verdrag beperkt.

               Artikel 4

               Gezamenlijk programma voor wetenschappelijk onderzoek en toezicht

               1.
                     De partijen bevorderen de samenwerking op het gebied van wetenschappelijke activiteiten teneinde de kennis over de biologische rijkdommen van de wateren van de centrale Noordelijke IJszee en de ecosystemen waarin zij voorkomen, te vergroten.

               2.
                     De partijen komen overeen uiterlijk twee jaar na de inwerkingtreding van deze overeenkomst een gezamenlijk programma voor wetenschappelijk onderzoek en toezicht op te zetten teneinde hun begrip van de ecosystemen in het overeenkomstgebied te verbeteren en, meer in het bijzonder, te bepalen of er in het overeenkomstgebied visbestanden voorkomen of in de toekomst zouden kunnen voorkomen die op duurzame basis zouden kunnen worden bevist en wat de mogelijke effecten van een dergelijke visserij op de ecosystemen van het overeenkomstgebied zijn.

               3.
                     De partijen begeleiden de ontwikkeling, coördinatie en uitvoering van het gezamenlijk programma voor wetenschappelijk onderzoek en toezicht.

               4.
                     De partijen zorgen ervoor dat in het gezamenlijk programma voor wetenschappelijk onderzoek en toezicht rekening wordt gehouden met het werk van relevante wetenschappelijke en technische organisaties, organen en programma's en met inheemse en lokale kennis.

               5.
                     Als onderdeel van het gezamenlijk programma voor wetenschappelijk onderzoek en toezicht stellen de partijen uiterlijk twee jaar na de inwerkingtreding van deze overeenkomst een protocol voor gegevensuitwisseling vast en wisselen zij relevante gegevens uit, rechtstreeks of via relevante wetenschappelijke en technische organisaties, organen en programma's, in overeenstemming met het aldus vastgestelde protocol.

               6.
                     De partijen organiseren ten minste om de twee jaar en ten minste twee maanden voor de vergaderingen van de partijen die overeenkomstig artikel 5 plaatsvinden, gezamenlijke wetenschappelijke vergaderingen, persoonlijk of anderszins, om de resultaten van hun onderzoek toe te lichten, de best beschikbare wetenschappelijke informatie te bestuderen en tijdig wetenschappelijk advies te verstrekken aan de vergaderingen van de partijen. De partijen stellen uiterlijk twee jaar na de inwerkingtreding van deze overeenkomst een mandaat en andere procedures voor de werking van de gezamenlijke wetenschappelijke vergaderingen vast.

               Artikel 5

               Beoordeling en verdere uitvoering

               1.
                     De partijen vergaderen om de twee jaar of vaker indien zij daartoe besluiten. Tijdens hun vergaderingen doen de partijen onder meer het volgende:

               a)
                     de uitvoering van deze overeenkomst beoordelen en zich indien nodig buigen over eventuele kwesties die verband houden met de duur van deze overeenkomst in overeenstemming met artikel 13, lid 2;

               b)
                     alle beschikbare wetenschappelijke informatie die tot stand komt via het gezamenlijk programma voor wetenschappelijk onderzoek en toezicht, uit de nationale wetenschappelijke programma's en uit andere relevante bronnen bestuderen, met inbegrip van inheemse en lokale kennis;

               c)
                     op basis van de wetenschappelijke informatie uit het gezamenlijk programma voor wetenschappelijk onderzoek en toezicht, de nationale wetenschappelijke programma's en andere relevante bronnen en rekening houdend met relevante overwegingen met betrekking tot visserijbeheer en ecosystemen, met inbegrip van de voorzorgsaanpak en mogelijke nadelige effecten van visserij op de ecosystemen, onder meer bekijken of de spreiding, migratie en abundantie van vissen in het overeenkomstgebied een duurzame commerciële visserij zou kunnen ondersteunen en op basis daarvan bepalen:

               i)
                     of er onderhandelingen moeten worden gestart om een of meer aanvullende regionale of subregionale organisaties of regelingen voor visserijbeheer op te zetten om de visserij in het overeenkomstgebied te beheren; en

               ii)
                     of er, zodra uit hoofde van punt i) onderhandelingen zijn gestart en de partijen mechanismen zijn overeengekomen om de duurzaamheid van de visbestanden te verzekeren, aanvullende of afwijkende tussentijdse instandhoudings- en beheersmaatregelen moeten worden vastgesteld voor die bestanden in het overeenkomstgebied;

               d)
                     uiterlijk drie jaar na de inwerkingtreding van deze overeenkomst instandhoudings- en beheersmaatregelen vaststellen voor experimentele visserij in het overeenkomstgebied. De partijen kunnen die maatregelen van tijd tot tijd wijzigen. In de maatregelen wordt onder meer vastgelegd dat:

               i)
                     experimentele visserij het doel van deze overeenkomst niet mag ondermijnen;

               ii)
                     de duur, omvang en schaal van de experimentele visserij wordt beperkt om de effecten ervan op de visbestanden en ecosystemen te beperken en dat deze visserij wordt onderworpen aan standaardvereisten zoals beschreven in het protocol voor gegevensuitwisseling dat is vastgesteld overeenkomstig artikel 4, lid 5;

               iii)
                     een partij experimentele visserij alleen mag toestaan op grond van gedegen wetenschappelijk onderzoek en wanneer dat strookt met het gezamenlijk programma voor wetenschappelijk onderzoek en toezicht en de eigen nationale wetenschappelijke programma's;

               iv)
                     een partij experimentele visserij slechts mag toestaan nadat zij de andere partijen van haar voornemens met betrekking tot dergelijke visserijactiviteiten op de hoogte heeft gebracht en de andere partijen in de gelegenheid heeft gesteld op die voornemens te reageren; en

               v)
                     een partij passend toezicht moet uitoefenen op experimentele visserijactiviteiten waarvoor zij toestemming heeft gegeven en de resultaten van die visserijactiviteiten moet melden aan de andere partijen.

               2.
                     Om de uitvoering van deze overeenkomst te bevorderen, ook met betrekking tot het gezamenlijk programma voor wetenschappelijk onderzoek en toezicht en andere activiteiten uit hoofde van artikel 4, kunnen de partijen comités of soortgelijke organen opzetten waaraan vertegenwoordigers van gemeenschappen in het noordpoolgebied, met inbegrip van inheemse volkeren in het noordpoolgebied, kunnen deelnemen.

               Artikel 6

               Besluitvorming

               1.
                     Besluiten van de partijen inzake procedurele aangelegenheden worden genomen met een meerderheid van de partijen die hun stem voor of tegen uitbrengen.

               2.
                     Besluiten van de partijen omtrent inhoudelijke kwesties worden genomen bij consensus. In deze overeenkomst wordt onder "consensus" verstaan: de afwezigheid van formele bezwaren op het moment dat het besluit wordt genomen.

               3.
                     Een kwestie wordt geacht van inhoudelijke aard te zijn als een van de partijen de kwestie als dusdanig beoordeelt.

               Artikel 7

               Beslechting van geschillen

               De in deel VIII van de overeenkomst van 1995 vastgestelde bepalingen voor geschillenbeslechting zijn mutatis mutandis van toepassing op geschillen tussen partijen met betrekking tot de uitlegging of toepassing van deze overeenkomst, ongeacht of die partijen eveneens partij zijn bij de overeenkomst van 1995.

               Artikel 8

               Staten die geen partij zijn

               1.
                     De partijen sporen staten die geen partij zijn bij deze overeenkomst ertoe aan maatregelen te treffen die in overeenstemming zijn met de bepalingen van deze overeenkomst.

               2.
                     De partijen nemen maatregelen in overeenstemming met het internationale recht om de vaartuigen die gemachtigd zijn de vlag te voeren van staten die geen partij zijn bij de overeenkomst, te weerhouden van activiteiten die de doeltreffende uitvoering van deze overeenkomst aantasten.

               Artikel 9

               Handtekening

               1.
                     Deze overeenkomst staat met ingang van [datum] te [plaats] open voor ondertekening door Canada, de Volksrepubliek China, het Koninkrijk Denemarken voor wat de Faeröer en Groenland betreft, IJsland, Japan, de Republiek Korea, het Koninkrijk Noorwegen, de Russische Federatie, de Verenigde Staten van Amerika en de Europese Unie en blijft voor ondertekening openstaan gedurende twaalf maanden vanaf die datum.

               2.
                     Voor ondertekenende partijen bij deze overeenkomst blijft de overeenkomst te allen tijde open voor bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring.

               Artikel 10

               Toetreding

               1.
                     Deze overeenkomst blijft te allen tijde open voor toetreding door de in artikel 9, lid 1, opgesomde staten die deze overeenkomst niet hebben ondertekend, en door de Europese Unie indien zij deze overeenkomst niet heeft ondertekend.

               2.
                     Na de inwerkingtreding van deze overeenkomst kunnen de partijen andere staten met een reëel belang uitnodigen om toe te treden tot deze overeenkomst.

               Artikel 11

               Inwerkingtreding

               1.
                     Deze overeenkomst treedt in werking op de 30e dag volgende op de datum van ontvangst door de depositaris van alle akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring van of toetreding tot deze overeenkomst door de in artikel 9, lid 1, opgesomde staten en de Europese Unie.

               2.
                     Na de inwerkingtreding van deze overeenkomst treedt zij voor elke staat die overeenkomstig artikel 10, lid 2, is uitgenodigd om toe te treden en die een akte van toetreding heeft neergelegd, in werking op de 30e dag volgende op de datum van neerlegging van die akte.

               Artikel 12

               Terugtrekking

               Een partij kan zich op elk moment uit deze overeenkomst terugtrekken door schriftelijk via diplomatieke kanalen haar terugtrekking aan de depositaris te melden, onder vermelding van de effectieve datum van de terugtrekking, die ten minste zes maanden na de datum van de melding valt. De terugtrekking uit deze overeenkomst verandert niets aan de toepassing ervan door de overige partijen of de plicht van de zich terugtrekkende partij om de in deze overeenkomst neergelegde verplichtingen na te komen die ook zonder deze overeenkomst voor haar zouden gelden uit hoofde van het internationale recht.

               Artikel 13

               Duur van de overeenkomst

               1.
                     Deze overeenkomst blijft van kracht voor een eerste periode van 16 jaar na de inwerkingtreding ervan.

               2.
                     Na het verstrijken van de in het eerste lid vermelde eerste periode wordt deze overeenkomst verlengd voor opeenvolgende perioden van vijf jaar tenzij een partij:

               a)
                     formeel bezwaar maakt tegen een verlenging van deze overeenkomst tijdens de laatste vergadering van de partijen voorafgaand aan het verstrijken van de eerste periode of een latere verlenging; of

               b)
                     uiterlijk zes maanden voor het verstrijken van de desbetreffende periode schriftelijk bezwaar maakt tegen een verlenging bij de depositaris.

               3.
                     De partijen zorgen voor een doeltreffende overgang tussen deze overeenkomst en een eventuele nieuwe overeenkomst tot vaststelling van aanvullende regionale of subregionale organisaties of regelingen voor visserijbeheer voor het beheer van de visserij in het overeenkomstgebied teneinde de mariene ecosystemen gezond te houden en de instandhouding en het duurzame gebruik van de visbestanden in het overeenkomstgebied te verzekeren.

               Artikel 14

               Verhouding tot andere overeenkomsten

               1.
                     De partijen erkennen dat zij gebonden zijn en blijven door hun verplichtingen uit hoofde van de desbetreffende bepalingen van het internationale recht, met inbegrip van de bepalingen van het verdrag en van de overeenkomst van 1995, en erkennen het belang van een verdere samenwerking bij de nakoming van die verplichtingen, ook indien deze overeenkomst afloopt of wordt beëindigd zonder dat er een overeenkomst is bereikt tot vaststelling van aanvullende regionale of subregionale organisaties of regelingen voor visserijbeheer voor het beheer van de visserij in het overeenkomstgebied.

               2.
                     Deze overeenkomst doet op generlei wijze afbreuk aan de standpunten van de partijen met betrekking tot hun rechten en verplichtingen uit hoofde van internationale overeenkomsten en hun standpunten met betrekking tot aangelegenheden die verband houden met het zeerecht, met inbegrip van eventuele standpunten met betrekking tot de uitoefening van rechten en jurisdictie in de Noordelijke IJszee.

               3.
                     Deze overeenkomst doet op generlei wijze afbreuk aan uit de desbetreffende bepalingen van het internationaal recht voortvloeiende rechten, jurisdictie en verplichtingen van partijen zoals vermeld in het verdrag of in de overeenkomst van 1995, met inbegrip van het recht om de opening van onderhandelingen voor te stellen over het opzetten van een of meerdere aanvullende regionale of subregionale organisaties of regelingen voor visserijbeheer voor het overeenkomstgebied.

               4.
                     Deze overeenkomst verandert niets aan de rechten en de verplichtingen van de partijen op grond van andere overeenkomsten die met deze overeenkomst verenigbaar zijn en geen afbreuk doen aan de rechten en de verplichtingen van andere partijen uit hoofde van deze overeenkomst. Deze overeenkomst doet geen afbreuk aan en is niet strijdig met de rol en het mandaat van bestaande internationale mechanismen met betrekking tot visserijbeheer.

               Artikel 15

               Depositaris

               1.
                     De Canadese regering treedt op als depositaris van deze overeenkomst.

               2.
                     De akten van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding worden nedergelegd bij de depositaris.

               3.
                     De depositaris stelt alle ondertekenaars en alle partijen in kennis van alle akten van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding en verricht alle andere functies die zijn vastgelegd in het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht van 1969.

               Gedaan te _________________________, op de ______  dag van _________, 201X, in een enkel exemplaar in de Chinese, de Engelse, de Franse en de Russische taal, zijnde alle teksten gelijkelijk authentiek.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 6.7.2018
            COM(2018) 527 final
            2018/0277(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            waarbij Oostenrijk wordt gemachtigd om, in het belang van de Europese Unie, de toetreding van Ecuador en Oekraïne tot het Verdrag van 's-Gravenhage van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen te aanvaarden

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               •Motivering en doel van het voorstel

                  Het Verdrag van 's-Gravenhage van 25 oktober 1980 inzake de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen (hierna "het verdrag van 1980" genoemd), dat tot op heden is geratificeerd door 98 landen, waaronder alle EU-lidstaten, heeft tot doel de status quo te herstellen door via een systeem van samenwerking tussen door de overeenkomstsluitende partijen aangewezen centrale autoriteiten de onmiddellijke terugkeer te verkrijgen van een kind dat ongeoorloofd is overgebracht of ongeoorloofd wordt vastgehouden.

                  Aangezien de preventie van kinderontvoering een essentieel onderdeel van het EU-beleid ter bevordering van de rechten van het kind vormt, is de Europese Unie op internationaal niveau actief om de toepassing van het verdrag van 1980 te verbeteren en moedigt zij derde landen aan om tot het verdrag toe te treden.

                  Ecuador heeft op 22 januari 1992 het instrument voor toetreding tot het verdrag van 1980 neergelegd. Het verdrag is op 1 april 1992 in werking getreden in Ecuador.

                  Het verdrag van 1980 is reeds in werking tussen Ecuador en 26 lidstaten van de EU. Alleen Oostenrijk en Denemarken hebben de toetreding van Ecuador tot het verdrag nog niet aanvaard.

                  Oekraïne heeft op 2 juni 2006 het instrument voor toetreding tot het verdrag van 1980 neergelegd. Het verdrag is op 1 september 2006 in werking getreden in Oekraïne.

                  Het verdrag van 1980 is reeds in werking tussen Oekraïne en 26 lidstaten van de EU. Alleen Oostenrijk en Denemarken hebben de toetreding van Oekraïne tot het verdrag nog niet aanvaard.

                  Volgens artikel 38, vierde alinea, is het verdrag van 1980 van toepassing tussen de toetredende staat en de verdragsluitende staten die verklaard hebben deze toetreding te aanvaarden.

                  Dat de aanvaarding van de toetreding van een derde land tot het verdrag van 1980 onder de exclusieve bevoegdheid van de EU valt, is bevestigd door het Hof van Justitie van de Europese Unie, dat hierover is geraadpleegd op instigatie van de Commissie.

                  Op 14 oktober 2014 verklaarde het Hof van Justitie van de Europese Unie in advies 1/13: "De aanvaarding van de toetreding van een derde land tot het op 25 oktober 1980 te ’sGravenhage gesloten Verdrag betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen valt onder de exclusieve bevoegdheid van de Europese Unie".

                  Het Hof benadrukte dat uniformiteit op EU-niveau geboden was, teneinde variabele geometrie tussen de lidstaten te voorkomen.

                  Omdat internationale kinderontvoering tot de exclusieve externe bevoegdheden van de Europese Unie behoort, moet voor de beslissing over de aanvaarding van de toetreding van Ecuador en Oekraïne op EU-niveau een besluit van de Raad worden vastgesteld. Oostenrijk zou daarom zelf in het belang van de Europese Unie een verklaring van aanvaarding van de toetreding van Ecuador en Oekraïne moeten neerleggen.

                  Als gevolg van de aanvaarding door Oostenrijk zou het verdrag van 1980 van toepassing worden tussen Ecuador, Oekraïne en alle EU-lidstaten, met uitzondering van Denemarken.

               •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

                  Wat betreft de ontvoering van kinderen door een ouder is het verdrag van 1980 de internationale tegenhanger van Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad (de "verordening Brussel II bis"), die de hoeksteen is van de justitiële samenwerking in de EU in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid.

                  Een van de voornaamste doelstellingen van de verordening is ontvoering van kinderen van de ene naar de andere lidstaat te ontmoedigen door procedures vast te stellen die waarborgen dat het kind onmiddellijk terugkeert naar de lidstaat waar het zijn gewone verblijfplaats had. De verordening Brussel II bis neemt in artikel 11 de procedure van het verdrag van 1980 over en vult deze aan door een aantal aspecten ervan te verduidelijken, met name met betrekking tot het horen van het kind, de termijn waarbinnen een beslissing dient te worden gegeven nadat een verzoek om terugkeer is ingediend en de gronden voor het niet-terugkeren van het kind. Zij voert ook bepalingen in inzake in verschillende lidstaten gegeven conflicterende beslissingen houdende terugkeer en niet-terugkeer.

                  Op internationaal niveau steunt de Europese Unie de toetreding van derde landen tot het verdrag van 1980, zodat de EU-lidstaten erop kunnen vertrouwen dat internationale kinderontvoeringen onder een gemeenschappelijk wettelijk kader vallen.

                  Tussen juni 2015 en december 2017 zijn reeds 14 besluiten van de Raad vastgesteld om de toetreding van twintig derde landen tot het verdrag van 1980 te aanvaarden (Marokko, Singapore, de Russische Federatie, Albanië, Andorra, de Seychellen, Armenië, de Republiek Korea, Kazachstan, Peru, Georgië, Zuid-Afrika, Chili, IJsland, de Bahama's, Panama, Uruguay, Colombia, El Salvador en San Marino)
                     1
                  .

               •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

                  Het onderhavige voorstel is duidelijk gekoppeld aan de in artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie vastgestelde algemene doelstelling de rechten van het kind te beschermen. Het systeem van het verdrag van 1980 is ontworpen om het kind te beschermen tegen de schadelijke gevolgen van ontvoering door een van de ouders en te waarborgen dat het kind contact kan onderhouden met beide ouders, bijvoorbeeld door de effectieve uitoefening van het omgangsrecht te garanderen.

                  Eveneens vermeldenswaard is het verband met de bevordering van het gebruik van bemiddeling bij grensoverschrijdende geschillen in het gezin. De richtlijn betreffende bepaalde aspecten van bemiddeling/mediation in burgerlijke en handelszaken
                     2
                   is ook van toepassing op het familierecht binnen de gemeenschappelijke Europese justitiële ruimte. Het verdrag van 1980 moedigt tevens de minnelijke schikking van geschillen in het gezin aan. Een door de Haagse Conferentie voor internationaal privaatrecht gepubliceerde Gids voor goede praktijken onder het Haagse Verdrag van 1980 betreft het gebruik van bemiddeling voor het beslechten van internationale gezinsconflicten waarop het verdrag van toepassing is. Op initiatief van de Europese Commissie is deze gids vertaald in alle EU-talen anders dan Engels en Frans, alsmede in het Arabisch, teneinde de dialoog te ondersteunen met landen die het verdrag nog niet hebben geratificeerd en te helpen zoeken naar concrete manieren om de problemen op te lossen in verband met internationale kinderontvoeringen waarbij landen zijn betrokken die het verdrag niet hebben geratificeerd
                     3
                  .

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

                  Aangezien het besluit een internationale overeenkomst betreft, is de rechtsgrondslag artikel 218 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, in combinatie met artikel 81, lid 3. De Raad besluit met eenparigheid van stemmen, na raadpleging van het Europees Parlement.

                  Het Verenigd Koninkrijk en Ierland zijn gebonden door Verordening (EG) nr. 2201/2003 en nemen bijgevolg deel aan de vaststelling en toepassing van dit besluit.

                  Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, neemt Denemarken niet deel aan de vaststelling van dit besluit, dat derhalve niet bindend is voor, noch van toepassing is in Denemarken.

               •Evenredigheid

                  Dit voorstel ligt in de lijn van de reeds vastgestelde besluiten van de Raad over hetzelfde onderwerp en gaat niet verder dan hetgeen nodig is voor de verwezenlijking van de doelstelling tot een samenhangend EU-optreden inzake internationale kinderontvoering te komen, door te waarborgen dat Oostenrijk aanvaardt dat Ecuador en Oekraïne binnen een bepaalde termijn toetreden tot het verdrag van 1980.

               3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

               •Raadpleging van belanghebbenden

                  Oostenrijk is door de Commissie geraadpleegd over zijn bereidheid de toetreding van Ecuador en Oekraïne tot het verdrag van 1980 te aanvaarden en heeft een gunstig advies uitgebracht.

                  Tijdens de besprekingen op de deskundigenvergadering van 18 april 2018 bleek dat de lidstaten er – in dit stadium – geen bezwaar tegen maken dat Oostenrijk de toetreding van Ecuador en Oekraïne tot het verdrag van 1980 aanvaardt.

               •Bijeenbrengen en gebruik van expertise

                  Aangezien het verdrag reeds in werking is getreden (met 26 lidstaten wat zowel Ecuador als Oekraïne betreft), waren de Commissie en de deskundigen van de lidstaten van oordeel dat in dergelijke gevallen geen specifieke beoordeling van de situatie van het derde land vereist is.

               •Effectbeoordeling

                  Net als bij de 14 tussen 2015 en 2017 vastgestelde besluiten van de Raad inzake de aanvaarding van de toetreding van bepaalde derde landen tot het verdrag van 1980 is er, gezien de aard van deze wetgevingshandeling, geen specifieke effectbeoordeling verricht. Een specifieke beoordeling van de situatie van Ecuador als Oekraïne werd overbodig geacht, aangezien het verdrag reeds in werking is getreden met 26 lidstaten van de EU en aangezien Oostenrijk bereid is de toetreding van Ecuador en Oekraïne te aanvaarden.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  Het voorgestelde besluit heeft geen gevolgen voor de begroting.

               5.OVERIGE ELEMENTEN

               •Uitvoeringsplanning en regelingen betreffende controle, evaluatie en rapportage

                  Aangezien het voorstel uitsluitend de machtiging van Oostenrijk betreft om de toetreding van Ecuador en Oekraïne tot het verdrag van 1980 te aanvaarden, beperkt het toezicht op de tenuitvoerlegging zich tot de inachtneming door Oostenrijk van de formulering van de verklaring en de termijn om deze neer te leggen en de Commissie hiervan kennis te geven overeenkomstig het besluit van de Raad.

               2018/0277 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               waarbij Oostenrijk wordt gemachtigd om, in het belang van de Europese Unie, de toetreding van Ecuador en Oekraïne tot het Verdrag van 's-Gravenhage van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen te aanvaarden

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 81, lid 3, juncto artikel 218, lid 6, onder b),

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Gezien het advies van het Europees Parlement
                  4
               ,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Overeenkomstig artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie heeft de Europese Unie zich als een van haar doelen gesteld de bescherming van de rechten van het kind te bevorderen. Maatregelen om kinderen te beschermen tegen het ongeoorloofd overbrengen of niet doen terugkeren van kinderen beschouwt zij als een essentieel onderdeel van dit beleid.

               (2)De Raad heeft Verordening (EG) nr. 2201/2003
                  5
                (hierna "verordening Brussel II bis" genoemd) vastgesteld, die als doel heeft kinderen te beschermen tegen de schadelijke gevolgen van het ongeoorloofd overbrengen of niet doen terugkeren, procedures vast te stellen om hun onmiddellijke terugkeer naar de gewone verblijfplaats te verkrijgen en het omgangs- en gezagsrecht te waarborgen.

               (3)Verordening Brussel II bis vormt een aanvulling op en versterking van het Verdrag van 's-Gravenhage van 25 oktober 1980 inzake de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen (hierna "het verdrag van 1980" genoemd), waarbij een internationaal systeem van verplichtingen en samenwerking tussen de verdragsluitende staten en tussen centrale autoriteiten wordt ingesteld om te zorgen voor de onmiddellijke terugkeer van een kind dat ongeoorloofd is overgebracht of ongeoorloofd wordt vastgehouden.

               (4)Alle lidstaten van de Unie zijn partij bij het verdrag van 1980.

               (5)De Unie moedigt derde landen aan toe te treden tot het verdrag van 1980 en ondersteunt de correcte tenuitvoerlegging van het verdrag van 1980, onder andere door samen met de lidstaten deel te nemen aan de bijzondere commissies die regelmatig worden georganiseerd door de Haagse Conferentie voor internationaal privaatrecht.

               (6)Een gemeenschappelijk wettelijk kader tussen de lidstaten van de Unie en derde staten zou de beste oplossing kunnen zijn voor gevoelige zaken als internationale kinderontvoering.

               (7)Het verdrag van 1980 bepaalt dat het van toepassing is tussen de toetredende staat en de verdragsluitende staten die verklaard hebben de toetreding te aanvaarden.

               (8)Het verdrag van 1980 staat niet toe dat regionale organisaties voor economische integratie, zoals de Unie, partij bij het verdrag worden. De Unie kan derhalve niet tot het Verdrag toetreden en ook geen verklaring van aanvaarding van de toetreding van een toetredende staat neerleggen.

               (9)Overeenkomstig Advies 1/13 van het Hof van Justitie van de Europese Unie behoren verklaringen van aanvaarding in het kader van het verdrag van 1980 tot de exclusieve externe bevoegdheid van de Unie.

               (10)Ecuador heeft op 22 januari 1992 zijn akte van toetreding tot het verdrag van 1980 neergelegd. Het verdrag is op 1 april 1992 in werking getreden in Ecuador.

               (11)Alle betrokken lidstaten, met uitzondering van Denemarken en Oostenrijk, hebben de toetreding van Ecuador tot het verdrag van 1980 reeds aanvaard. Ecuador heeft de toetreding van Bulgarije, Cyprus, Estland, Letland, Litouwen, Malta, Polen, Roemenië en Slovenië tot het verdrag van 1980 aanvaard. Een beoordeling van de situatie in Ecuador heeft geleid tot de conclusie dat Oostenrijk in staat is om in het belang van de Unie de toetreding van Ecuador, overeenkomstig de bepalingen van het verdrag van 1980, te aanvaarden.

               (12)Oekraïne heeft op 2 juni 2006 zijn akte van toetreding tot het verdrag van 1980 neergelegd. Het verdrag is op 1 september 2006 in werking getreden in Oekraïne.

               (13)Met uitzondering van Denemarken en Oostenrijk hebben alle lidstaten de toetreding van Oekraïne tot het verdrag van 1980 reeds aanvaard. Een beoordeling van de situatie in Oekraïne heeft geleid tot de conclusie dat Oostenrijk in staat is om in het belang van de Unie de toetreding van Oekraïne, overeenkomstig de bepalingen van het verdrag van 1980, te aanvaarden.

               (14)Oostenrijk moet daarom gemachtigd worden zijn verklaring van aanvaarding van de toetreding van Ecuador en Oekraïne tot het verdrag van 1980 in het belang van de Unie neer te leggen overeenkomstig de voorwaarden van dit besluit. De overige lidstaten van de Unie hebben de toetreding van Ecuador en Oekraïne tot het verdrag van 1980 al aanvaard en hoeven derhalve geen nieuwe verklaring van aanvaarding neer te leggen, aangezien de bestaande verklaring krachtens het internationaal publiekrecht van kracht blijft.

               (15)Het Verenigd Koninkrijk en Ierland zijn gebonden door verordening Brussel II bis en nemen deel aan de vaststelling en de toepassing van dit besluit.

               (16)Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, neemt Denemarken niet deel aan de vaststelling van dit besluit, dat derhalve niet bindend is voor, noch van toepassing is in Denemarken,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               1.
                     Oostenrijk wordt gemachtigd om, in het belang van de Unie, de toetreding van Ecuador en Oekraïne tot het Verdrag van 's-Gravenhage van 25 oktober 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen (het "verdrag van 1980") te aanvaarden.

               2.
                     Oostenrijk legt uiterlijk... [twaalf maanden na de datum van vaststelling van dit besluit], in het belang van de Unie, een verklaring van aanvaarding van de toetreding van Ecuador en Oekraïne tot het verdrag van 1980 neer, die als volgt luidt:

               "[Volledige naam van de LIDSTAAT] verklaart de toetreding van Ecuador en Oekraïne tot het Verdrag van 's-Gravenhage van 25 oktober 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen te aanvaarden, overeenkomstig Besluit (EU) 2018/... van de Raad."

               3.
                     Oostenrijk stelt de Raad en de Commissie in kennis van de neerlegging van zijn verklaring van aanvaarding van de toetreding van Ecuador en Oekraïne tot het verdrag van 1980, en deelt aan de Commissie binnen twee maanden na de neerlegging ervan de tekst van die verklaring mee.

               Artikel 2

               Dit besluit wordt van kracht op de datum van kennisgeving ervan.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot Oostenrijk.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        De 14 besluiten van de Raad waarbij lidstaten worden gemachtigd de toetreding van de volgende landen tot het verdrag van 1980 te aanvaarden: Andorra (Besluit (EU) 2015/1023 van de Raad van 15 juni 2015); de Seychellen (Besluit (EU) 2015/2354 van de Raad van 10 december 2015); Rusland (Besluit (EU) 2015/2355 van de Raad van 10 december 2015); Albanië (Besluit (EU) 2015/2356 van de Raad van 10 december 2015); Singapore (Besluit (EU) 2015/1024 van de Raad van 15 juni 2015); Marokko (Besluit (EU) 2015/2357 van de Raad van 10 december 2015); Armenië (Besluit (EU) 2015/2358 van de Raad van 10 december 2015); de Republiek Korea (Besluit (EU) 2016/2313 van de Raad van 8 december 2016); Kazachstan (Besluit (EU) 2016/2311 van de Raad van 8 december 2016) en Peru (Besluit (EU) 2016/2312 van de Raad van 8 december 2016); Georgië en Zuid-Afrika (Besluit (EU) 2017/2462 van de Raad van 18 december 2017); Chili, IJsland en de Bahama's (Besluit (EU) 2017/2424 van de Raad van 18 december 2017); Panama, Uruguay, Colombia en El Salvador (Besluit (EU) 2017/2464 van de Raad van 18 december 2017); San Marino (Besluit (EU) 2017/2463 van de Raad van 18 december 2017).

                     (2)

                        Richtlijn 2008/52/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende bepaalde aspecten van bemiddeling/mediation in burgerlijke en handelszaken (PB L 136 van 24.5.2008, blz. 3).

                     (3)

                  https://www.hcch.net/en/publications-and-studies/details4/?pid=5568&dtid=3

                     (4)

                        PB C  van , blz. .

                     (5)

                        Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1347/2000 (PB L 338 van 23.12.2003, blz. 1).


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 6.7.2018
            COM(2018) 526 final
            2018/0276(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            waarbij Cyprus, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk worden gemachtigd om, in het belang van de Europese Unie, de toetreding van de Dominicaanse Republiek tot het Verdrag van 's-Gravenhage van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen te aanvaarden

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               •Motivering en doel van het voorstel

                  Het Verdrag van 's-Gravenhage van 25 oktober 1980 inzake de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen (hierna "het verdrag van 1980" genoemd), dat tot op heden is geratificeerd door 98 landen, waaronder alle EU-lidstaten, heeft tot doel de status quo te herstellen door via een systeem van samenwerking tussen door de overeenkomstsluitende partijen aangewezen centrale autoriteiten de onmiddellijke terugkeer te verkrijgen van een kind dat ongeoorloofd is overgebracht of ongeoorloofd wordt vastgehouden.

                  Aangezien de preventie van kinderontvoering een essentieel onderdeel van het EU-beleid ter bevordering van de rechten van het kind vormt, is de Europese Unie op internationaal niveau actief om de toepassing van het verdrag van 1980 te verbeteren en moedigt zij derde landen aan om tot het verdrag toe te treden.

                  De Dominicaanse Republiek heeft op 11 augustus 2004 het instrument voor toetreding tot het verdrag van 1980 neergelegd. Het verdrag is op 1 november 2004 in werking getreden in de Dominicaanse Republiek.

                  Het verdrag van 1980 is reeds in werking tussen de Dominicaanse Republiek en twintig lidstaten van de EU. Alleen Cyprus, Denemarken, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk hebben de toetreding van de Dominicaanse Republiek tot het verdrag nog niet aanvaard.

                  Volgens artikel 38, vierde alinea, is het verdrag van 1980 van toepassing tussen de toetredende staat en de verdragsluitende staten die verklaard hebben deze toetreding te aanvaarden.

                  Dat de aanvaarding van de toetreding van een derde land tot het verdrag van 1980 onder de exclusieve bevoegdheid van de EU valt, is bevestigd door het Hof van Justitie van de Europese Unie, dat hierover is geraadpleegd op instigatie van de Commissie.

                  Op 14 oktober 2014 verklaarde het Hof van Justitie van de Europese Unie in advies 1/13: "De aanvaarding van de toetreding van een derde land tot het op 25 oktober 1980 te ’sGravenhage gesloten Verdrag betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen valt onder de exclusieve bevoegdheid van de Europese Unie".

                  Het Hof benadrukte dat uniformiteit op EU-niveau geboden was, teneinde variabele geometrie tussen de lidstaten te voorkomen.

                  Omdat kwesties inzake internationale kinderontvoering tot de exclusieve externe bevoegdheden van de Europese Unie behoren, moet voor de beslissing over de aanvaarding van de toetreding van de Dominicaanse Republiek op EU-niveau een besluit van de Raad worden vastgesteld. Cyprus, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk zouden daarom in het belang van de Europese Unie een verklaring van aanvaarding van de toetreding van de Dominicaanse Republiek moeten neerleggen.

                  Als gevolg van de aanvaarding door Cyprus, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk zou het verdrag van 1980 van toepassing worden tussen de Dominicaanse Republiek en alle EU-lidstaten, met uitzondering van Denemarken.

               •Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

                  Wat betreft de ontvoering van kinderen door een ouder is het verdrag van 1980 de internationale tegenhanger van Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad (de "verordening Brussel II bis"), die de hoeksteen is van de justitiële samenwerking in de EU in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid.

                  Een van de voornaamste doelstellingen van de verordening is ontvoering van kinderen van de ene naar de andere lidstaat te ontmoedigen door procedures vast te stellen die waarborgen dat het kind onmiddellijk terugkeert naar de lidstaat waar het zijn gewone verblijfplaats had. De verordening Brussel II bis neemt in artikel 11 de procedure van het verdrag van 1980 over en vult deze aan door een aantal aspecten ervan te verduidelijken, met name met betrekking tot het horen van het kind, de termijn waarbinnen een beslissing dient te worden gegeven nadat een verzoek om terugkeer is ingediend en de gronden voor het niet-terugkeren van het kind. Zij voert ook bepalingen in inzake in verschillende lidstaten gegeven conflicterende beslissingen houdende terugkeer en niet-terugkeer.

                  Op internationaal niveau steunt de Europese Unie de toetreding van derde landen tot het verdrag van 1980, zodat de EU-lidstaten erop kunnen vertrouwen dat internationale kinderontvoeringen onder een gemeenschappelijk wettelijk kader vallen.

                  Tussen juni 2015 en december 2017 zijn reeds 14 besluiten van de Raad vastgesteld om de toetreding van twintig derde landen tot het verdrag van 1980 te aanvaarden (Marokko, Singapore, de Russische Federatie, Albanië, Andorra, de Seychellen, Armenië, de Republiek Korea, Kazachstan, Peru, Georgië, Zuid-Afrika, Chili, IJsland, de Bahama's, Panama, Uruguay, Colombia, El Salvador en San Marino)
                     1
                  .

               •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

                  Het onderhavige voorstel is duidelijk gekoppeld aan de in artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie vastgestelde algemene doelstelling de rechten van het kind te beschermen. Het systeem van het verdrag van 1980 is ontworpen om het kind te beschermen tegen de schadelijke gevolgen van ontvoering door een van de ouders en te waarborgen dat het kind contact kan onderhouden met beide ouders, bijvoorbeeld door de effectieve uitoefening van het omgangsrecht te garanderen.

                  Eveneens vermeldenswaard is het verband met de bevordering van het gebruik van bemiddeling bij grensoverschrijdende geschillen in het gezin. De richtlijn betreffende bepaalde aspecten van bemiddeling/mediation in burgerlijke en handelszaken
                     2
                   is ook van toepassing op het familierecht binnen de gemeenschappelijke Europese justitiële ruimte. Het verdrag van 1980 moedigt tevens de minnelijke schikking van geschillen in het gezin aan. Een door de Haagse Conferentie voor internationaal privaatrecht gepubliceerde Gids voor goede praktijken onder het Haagse Verdrag van 1980 betreft het gebruik van bemiddeling voor het beslechten van internationale gezinsconflicten waarop het verdrag van toepassing is. Op initiatief van de Europese Commissie is deze gids vertaald in alle EU-talen anders dan Engels en Frans, alsmede in het Arabisch, teneinde de dialoog te ondersteunen met landen die het verdrag nog niet hebben geratificeerd en te helpen zoeken naar concrete manieren om de problemen op te lossen in verband met internationale kinderontvoeringen waarbij landen zijn betrokken die het verdrag niet hebben geratificeerd
                     3
                  .

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

                  Aangezien het besluit een internationale overeenkomst betreft, is de rechtsgrondslag artikel 218 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, in combinatie met artikel 81, lid 3. De Raad besluit met eenparigheid van stemmen, na raadpleging van het Europees Parlement.

                  Het Verenigd Koninkrijk en Ierland zijn gebonden door Verordening (EU) nr. 2201/2003 en nemen bijgevolg deel aan de vaststelling en toepassing van dit besluit.

                  Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, neemt Denemarken niet deel aan de vaststelling van dit besluit, dat derhalve niet bindend is voor, noch van toepassing is in Denemarken.

               •Evenredigheid

                  Dit voorstel ligt in de lijn van de reeds vastgestelde besluiten van de Raad over hetzelfde onderwerp en gaat niet verder dan hetgeen nodig is voor de verwezenlijking van de doelstelling tot een samenhangend EU-optreden inzake internationale kinderontvoering te komen, door te waarborgen dat Cyprus, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk aanvaarden dat de Dominicaanse Republiek binnen een bepaalde termijn toetreedt tot het Verdrag van 1980.

               3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

               •Raadpleging van belanghebbenden

                  Cyprus, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk zijn door de Commissie geraadpleegd over hun bereidheid de toetreding van de Dominicaanse Republiek tot het verdrag van 1980 te aanvaarden en hebben een gunstig advies uitgebracht.

                  Tijdens de besprekingen op de deskundigenvergadering van 18 april 2018 bleek dat de lidstaten er – in dit stadium – geen bezwaar tegen maken dat Cyprus, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk de toetreding van de Dominicaanse Republiek tot het verdrag van 1980 aanvaarden.

               •Bijeenbrengen en gebruik van expertise

                  Aangezien het verdrag reeds in werking is getreden tussen de Dominicaanse Republiek en twintig lidstaten, waren de Commissie en de deskundigen van de lidstaten van oordeel dat in dergelijke gevallen geen specifieke beoordeling van de situatie van het derde land vereist is.

               •Effectbeoordeling

                  Net als bij de 14 tussen 2015 en 2017 vastgestelde besluiten van de Raad inzake de aanvaarding van de toetreding van bepaalde derde landen tot het verdrag van 1980 is er, gezien de aard van deze wetgevingshandeling, geen specifieke effectbeoordeling verricht. Een specifieke beoordeling van de situatie van de Dominicaanse Republiek werd overbodig geacht, aangezien het verdrag reeds in werking is getreden met twintig lidstaten van de EU en aangezien Cyprus, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk bereid zijn de toetreding van de Dominicaanse Republiek te aanvaarden.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  Het voorgestelde besluit heeft geen gevolgen voor de begroting.

               5.OVERIGE ELEMENTEN

               •Uitvoeringsplanning en regelingen betreffende controle, evaluatie en rapportage

                  Aangezien het voorstel uitsluitend de machtiging van Cyprus, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk betreft om de toetreding van de Dominicaanse Republiek tot het verdrag van 1980 te aanvaarden, beperkt het toezicht op de tenuitvoerlegging zich tot de inachtneming door Cyprus, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk van de formulering van de verklaring en de termijn om deze neer te leggen en de Commissie hiervan kennis te geven overeenkomstig het besluit van de Raad.

               2018/0276 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               waarbij Cyprus, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk worden gemachtigd om, in het belang van de Europese Unie, de toetreding van de Dominicaanse Republiek tot het Verdrag van 's-Gravenhage van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen te aanvaarden

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 81, lid 3, juncto artikel 218, lid 6, onder b),

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Gezien het advies van het Europees Parlement
                  4
               ,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Overeenkomstig artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie heeft de Europese Unie zich als een van haar doelen gesteld de bescherming van de rechten van het kind te bevorderen. Maatregelen om kinderen te beschermen tegen het ongeoorloofd overbrengen of niet doen terugkeren van kinderen beschouwt zij als een essentieel onderdeel van dit beleid.

               (2)De Raad heeft Verordening (EG) nr. 2201/2003
                  5
                (hierna "verordening Brussel II bis" genoemd) vastgesteld, die als doel heeft kinderen te beschermen tegen de schadelijke gevolgen van het ongeoorloofd overbrengen of niet doen terugkeren, procedures vast te stellen om hun onmiddellijke terugkeer naar de gewone verblijfplaats te verkrijgen en het omgangs- en gezagsrecht te waarborgen.

               (3)Verordening Brussel II bis vormt een aanvulling op en versterking van het Verdrag van 's-Gravenhage van 25 oktober 1980 inzake de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen (hierna "het verdrag van 1980" genoemd), waarbij een internationaal systeem van verplichtingen en samenwerking tussen de verdragsluitende staten en tussen centrale autoriteiten wordt ingesteld om te zorgen voor de onmiddellijke terugkeer van een kind dat ongeoorloofd is overgebracht of ongeoorloofd wordt vastgehouden.

               (4)Alle lidstaten van de Unie zijn partij bij het verdrag van 1980.

               (5)De Unie moedigt derde landen aan toe te treden tot het verdrag van 1980 en ondersteunt de correcte tenuitvoerlegging van het verdrag van 1980, onder andere door samen met de lidstaten deel te nemen aan de bijzondere commissies die regelmatig worden georganiseerd door de Haagse Conferentie voor internationaal privaatrecht.

               (6)Een gemeenschappelijk wettelijk kader tussen de lidstaten van de Unie en derde staten zou de beste oplossing kunnen zijn voor gevoelige zaken als internationale kinderontvoering.

               (7)Het verdrag van 1980 bepaalt dat het van toepassing is tussen de toetredende staat en de verdragsluitende staten die verklaard hebben de toetreding te aanvaarden.

               (8)Het verdrag van 1980 staat niet toe dat regionale organisaties voor economische integratie, zoals de Unie, partij bij het verdrag worden. De Unie kan derhalve niet tot het Verdrag toetreden en ook geen verklaring van aanvaarding van de toetreding van een toetredende staat neerleggen.

               (9)Overeenkomstig Advies 1/13 van het Hof van Justitie van de Europese Unie behoren verklaringen van aanvaarding in het kader van het verdrag van 1980 tot de exclusieve externe bevoegdheid van de Unie.

               (10)De Dominicaanse Republiek heeft op 11 augustus 2004 het instrument voor toetreding tot het verdrag van 's-Gravenhage van 1980 neergelegd. Het verdrag is op 1 november 2004 in werking getreden in de Dominicaanse Republiek.

               (11)Alle lidstaten, met uitzondering van Cyprus, Denemarken, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk, hebben de toetreding van de Dominicaanse Republiek tot het verdrag van 1980 reeds aanvaard. Een beoordeling van de situatie in de Dominicaanse Republiek heeft geleid tot de conclusie dat Cyprus, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk in staat zijn om in het belang van de Unie de toetreding van de Dominicaanse Republiek, overeenkomstig de bepalingen van het verdrag van 1980, te aanvaarden.

               (12)Cyprus, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk moeten daarom gemachtigd worden hun verklaring van aanvaarding van de toetreding van de Dominicaanse Republiek tot het verdrag van 1980 in het belang van de Unie neer te leggen overeenkomstig de voorwaarden van dit besluit. De overige lidstaten van de Unie hebben de toetreding van de Dominicaanse Republiek tot het verdrag van 1980 al aanvaard en hoeven derhalve geen nieuwe verklaring van aanvaarding neer te leggen, aangezien de bestaande verklaring krachtens het internationaal publiekrecht van kracht blijft.

               (13)Het Verenigd Koninkrijk en Ierland zijn gebonden door verordening Brussel II bis en nemen deel aan de vaststelling en de toepassing van dit besluit.

               (14)Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, neemt Denemarken niet deel aan de vaststelling van dit besluit, dat derhalve niet bindend is voor, noch van toepassing is in Denemarken,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               1.
                     Cyprus, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk worden gemachtigd om, in het belang van de Unie, de toetreding van de Dominicaanse Republiek tot het Verdrag van 's-Gravenhage van 25 oktober 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen (het "verdrag van 1980") te aanvaarden.

               2.
                     Cyprus, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk leggen uiterlijk... [twaalf maanden na de datum van vaststelling van dit besluit], in het belang van de Unie, een verklaring van aanvaarding van de toetreding van de Dominicaanse Republiek tot het verdrag van 1980 neer, die als volgt luidt:

               "[Volledige naam van de LIDSTAAT] verklaart de toetreding van de Dominicaanse Republiek tot het Verdrag van 's-Gravenhage van 25 oktober 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen te aanvaarden, overeenkomstig Besluit (EU) 2018/... van de Raad."

               3.
                     Cyprus, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk stellen de Raad en de Commissie in kennis van de neerlegging van hun verklaring van aanvaarding van de toetreding van de Dominicaanse Republiek tot het verdrag van 1980, en delen aan de Commissie binnen twee maanden na de neerlegging ervan de tekst van die verklaring mee.

               Artikel 2

               Dit besluit wordt van kracht op de datum van kennisgeving ervan.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot Cyprus, Kroatië, Luxemburg, Oostenrijk, Portugal, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        De 14 besluiten van de Raad waarbij lidstaten worden gemachtigd de toetreding van de volgende landen tot het verdrag van 1980 te aanvaarden: Andorra (Besluit (EU) 2015/1023 van de Raad van 15 juni 2015); de Seychellen (Besluit (EU) 2015/2354 van de Raad van 10 december 2015); Rusland (Besluit (EU) 2015/2355 van de Raad van 10 december 2015); Albanië (Besluit (EU) 2015/2356 van de Raad van 10 december 2015); Singapore (Besluit (EU) 2015/1024 van de Raad van 15 juni 2015); Marokko (Besluit (EU) 2015/2357 van de Raad van 10 december 2015); Armenië (Besluit (EU) 2015/2358 van de Raad van 10 december 2015); de Republiek Korea (Besluit (EU) 2016/2313 van de Raad van 8 december 2016); Kazachstan (Besluit (EU) 2016/2311 van de Raad van 8 december 2016) en Peru (Besluit (EU) 2016/2312 van de Raad van 8 december 2016); Georgië en Zuid-Afrika (Besluit (EU) 2017/2462 van de Raad van 18 december 2017); Chili, IJsland en de Bahama's (Besluit (EU) 2017/2424 van de Raad van 18 december 2017); Panama, Uruguay, Colombia en El Salvador (Besluit (EU) 2017/2464 van de Raad van 18 december 2017); San Marino (Besluit (EU) 2017/2463 van de Raad van 18 december 2017).

                     (2)

                        Richtlijn 2008/52/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende bepaalde aspecten van bemiddeling/mediation in burgerlijke en handelszaken (PB L 136 van 24.5.2008, blz. 3).

                     (3)

                  https://www.hcch.net/en/publications-and-studies/details4/?pid=5568&dtid=3

                     (4)

                        PB C  van , blz. .

                     (5)

                        Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1347/2000 (PB L 338 van 23.12.2003, blz. 1).