Avis juridique important

|

51995PC0486

Voorstel voor een BESCHIKKING VAN DE RAAD tot vaststelling van een meerjarenprogramma ter bevordering van de taalverscheidenheid van de Gemeenschap in de informatiemaatschappij  /* COM/95/486 DEF - CNS 95/0263 */

Publicatieblad Nr. C 364 van 04/12/1996 blz. 0005

Voorstel voor  een beschikking van de Raad tot vaststelling van een meerjarenprogramma ter bevordering van de  taalverscheidenheid van de Gemeenschap in de informatiemaatschappij (96/C  364/07) (Voor de EER  relevante tekst) COM(95) 486 def. - 95/0263(CNS)(Door de Commissie ingediend op 2 oktober  1996) DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 130, lid   3, Gelet op het voorstel van de Commissie, Gelet op het advies van het Europees Parlement, Gelet op het advies van het Economisch en Sociaal Comité, Overwegende dat de komende informatiemaatschappij het bedrijfsleven nieuwe perspectieven biedt voor  communicatie en handel op door een rijke verscheidenheid op cultureel en taalgebied gekenmerkte  Europese en mondiale markten; Overwegende dat het bedrijfsleven om ten volle van de voordelen van de interne markt profijt te  kunnen trekken, en op wereldmarkten concurrerend te blijven, specifieke en passende oplossingen  dient uit te werken om de taalbarrières te overwinnen; Overwegende dat stimulering noodzakelijk is van het gebruik van technologieën, hulpmiddelen en  methoden die de kosten van de informatieoverdracht tussen talen beperken, waarbij tevens zorg dient  te worden gedragen voor de kwaliteit van vertalingen met name literaire vertalingen, die een  specifieke creatieve inspanning vergen; Overwegende dat de Europese Raad op 24 en 25 juni 1994 te Korfoe met nadruk op het belang van de  culturele en taalaspecten van de informatiemaatschappij heeft gewezen, dat de Europese Raad op 26  en 27 juni 1995 te Cannes opnieuw op het belang voor de Gemeenschap van haar taalverscheidenheid  heeft gewezen; Overwegende dat de komende informatiemaatschappij de burger ruimere toegang tot informatie zou  kunnen verschaffen en een uitnemende gelegenheid zou kunnen bieden om van de rijkdom en  verscheidenheid van de Gemeenschap op cultureel en taalgebied profijt te trekken; Overwegende dat taalbeleid een aangelegenheid is die tot de bevoegdheid behoort van de Lid-Staten,  die daarbij het Gemeenschapsrecht in acht nemen; dat evenwel de bevordering van de ontwikkeling en  het gebruik van moderne hulpmiddelen voor taalverwerking een werkterrein is waarop communautaire  actie is gerechtvaardigd teneinde door aanmoediging van gepaste cooerdinatie tussen de betrokken  actoren in diverse taalgebieden tot aanzienlijke schaalvoordelen te komen; dat de op communautair  niveau te ondernemen acties in verhouding moeten staan tot de te bereiken doelstellingen en slechts  die terreinen moeten bestrijken die voor de Gemeenschap toegevoegde waarde kunnen opleveren; Overwegende dat het in het belang van de Gemeenschap is inspanningen te ondersteunen voor de opbouw  van een infrastructuur ter aanmoediging van de creëring en de benutting van de taalhulpbronnen die  nodig zijn om de taalhulpmiddelen en -diensten te verbeteren en om onderzoek- en  ontwikkelingswerkzaamheden (O& O) te stimuleren; Overwegende dat de Gemeenschap eveneens de taalindustrieën dient te mobiliseren en dient bij te  dragen tot het creëren van een klimaat dat de groei ervan kan bevorderen; Overwegende dat het bedrijfsleven in de sector van informatie- en communicatietechnologie dient te  worden aangemoedigd om normen op te stellen waarin met de taalverscheidenheid rekening wordt  gehouden en om deze normen in hun produkten en toepassingen te integreren; Overwegende dat het voor de Instellingen van de Gemeenschap en de betrokken overheidsdiensten in de  Lid-Staten nuttig is nauwer samen te werken ter vermindering van de kosten van de ontwikkeling en  het gebruik van de voor de uitoefening van hun taken benodigde taalhulpmiddelen; Overwegende dat zorg dient te worden gedragen voor een nauwe cooerdinatie tussen de voor de  tenuitvoerlegging van dit programma strekkende actie en op de totstandbrenging van een meertalige  informatiemaatschappij gerichte initiatieven waaraan in het kader van andere communautaire  programma's uitvoering wordt gegeven; Overwegende dat, met ianchtneming van het algemene beleid van de Unie ten aanzien van  internationale organisaties, het betrekken van deze organisaties en van juridische entiteiten van  derde landen bij de tenuitvoerlegging van het volledige programma of van een deel ervan,  wederzijdse voordelen kan opleveren, HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN: Artikel 1 Voor de periode vanaf het tijdstip waarop deze beschikking van kracht  wordt tot en met 31 december 1998 wordt een communautair programma vastgesteld voor: a) aanmoediging van het gebruik van technologieën, hulpmiddelen en methoden die de kosten van  informatieoverdracht tussen talen beperken, en van de ontwikkeling van meertalige diensten, b) stimulering van de groei van de taalindustrieën, c) bevordering van de ontwikkeling van meertalige diensten, d) bevordering van de taalverscheidenheid van de Gemeenschap in de wereldomspannende  informatiemaatschappij. Artikel 2 Onder de verantwoordelijkheid van de Commissie worden in overeenstemming met de in  bijlage I vervatte programmapunten en de in bijlage II beschreven wijze van tenuitvoerlegging van  het programma, de volgende acties ondernomen: a) ondersteuning van inspanningen voor de opbouw van een infrastructuur voor taalhulpbronnen in de  Gemeenschap en aanmoediging van de betrokken actoren; b) mobilisering en uitbreiding van de taalindustrieën door aanmoediging van het gebruik van moderne  taaltechnologieën en -hulpmiddelen en de integratie ervan in informaticatoepassingen; c) bevordering van het gebruik van geavanceerde taalhulpmiddelen in de openbare sector in de  Gemeenschap. Geen van deze acties mag de werkzaamheden overlappen die op deze gebieden in het kader van andere  communautaire of nationale programma's worden verricht. Artikel 3 1.  De Begrotingsautoriteit stelt binnen de perken van de financiële vooruitzichten  voor elk begrotingsjaar de kredieten vast. 2.  De financiële deelneming van de Gemeenschap aan de projecten voor gezamenlijke rekening  bedraagt in de regel 50  %. Artikel 4 1.  De Commissie is verantwoordelijk voor de tenuitvoerlegging van het programma. 2.  De Commissie wordt bijgestaan door een comité van raadgevende aard, bestaande uit  vertegenwoordigers van de Lid-Staten en voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie. De vertegenwoordiger van de Commissie legt het comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen.  Het comité brengt binnen een termijn die de Voorzitter kan vaststellen naar gelang van de urgentie  van de materie advies uit over dit ontwerp, zo nodig door middel van een stemming. Het advies wordt in de notulen opgenomen; voorts heeft iedere Lid-Staat het recht te verzoeken dat  zijn standpunt in de notulen wordt opgenomen. De Commissie houdt zoveel mogelijk rekening met het door het comité uitgebrachte advies. Zij brengt  het comité op de hoogte van de wijze waarop zij rekening heeft gehouden met zijn advies. Artikel 5 De procedure van artikel 4, lid 2, is van toepassing op: a) het werkprogramma voor de uitvoering van de in bijlage I vervatte programmapunten; b) de inhoud van de oproepen tot indiening van voorstellen; c) de selectie van de voor communautaire financiering voorgestelde acties en voor elke actie het  geraamde bedrag van die financiering, indien dit bedrag 0,5 miljoen ecu of meer beloopt; d) de procedures voor de beoordeling van de resultaten van het programma; e) de aanpassing van de in bijlage II beschreven wijze van tenuitvoerlegging van het programma; f) het besluit om internationale organisaties en juridische entiteiten uit derde landen te laten  deelnemen. Artikel 6 Bij de voltooiing van het programma dient de Commissie over de resultaten die met de  tenuitvoerlegging van de in artikel 2 bedoelde acties zijn behaald, bij het Europees Parlement, de  Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's een beoordelingsverslag in. Artikel 7 Deze beschikking is gericht tot de Lid-Staten.  BIJLAGE I PROGRAMMAPUNTEN 1. Programmapunt 1: Ondersteuning van de opbouw van een  infrastructuur voor Europese taalhulpbronnen Taalhulpbronnen zoals woordenboeken, terminologische gegevensbanken, grammatica's en verzamenlingen  geschreven en gesproken tekst vormen essentieel uitgangsmateriaal voor taalkundig onderzoek, voor  de ontwikkeling van in gegevensverwerkingssystemen geïntegreerde hulpmiddelen voor taalverwerking  en voor de verbetering van vertaaldiensten. De Lid-Staten, de Commissie en een aantal ondernemingen  uit de particuliere sector hebben al aanzienlijke bedragen in de produktie van qua omvang en  complexiteit variërende taalhulpbronnen geïnvesteerd. De volledige benutting van deze hulpbronnen  wordt momenteel belemmerd doordat zij hoofdzakelijk eentalig zijn en de basisspecificaties ervan  soms verschillen, zodat gebruik ervan op een bredere schaal wordt beperkt; bovendien is de  lokalisatie ervan vaak moeilijk. Doel van dit programmapunt is de ondersteuning van de inspanningen  voor de opbouw van een Europese infrastructuur voor meertalige taalhulpbronnen. 1.1. De Commissie zal startsteun verlenen voor de werkzaamheden van de Europese vereniging voor  taalhulpbronnen (European language resources association - ELRA) die tot doel heeft: - de in de Gemeenschap beschikbare taalhulpbronnen te inventariseren; - mechanismen in te voeren om te waarborgen dat deze hulpbronnen in de gehele Gemeenschap  verspreiding krijgen; - de toepassing te bevorderen van gemeenschappelijke normen om de compatibiliteit ervan te  garanderen en het mogelijk te maken om de kwaliteit ervan te certificeren. 1.2. Het werk op terminologisch gebied bestrijkt een breed gamma activiteiten met aanzienlijke  implicaties voor handel, wetenschappen, cultuur en technologie en voor de tenuitvoerlegging van  communautaire besluiten, beschikkingen, richtlijnen en verordeningen. Deze werkzaamheden worden  uitgevoerd door zeer diverse openbare en particuliere actoren die vaak niet over de nodige middelen  beschikken om hun werkzaamheden met die van hun wederpartijen in andere Lid-Staten te cooerdineren. De Commissie zal het opzetten van gecooerdineerde acties tussen belangstellende lichamen in de  diverse Lid-Staten aanmoedigen op gebieden die voor de verwezenlijking van de doelstelling van het  communautair beleid prioriteit hebben. Zij zal hiertoe zo nodig bijdragen in de kosten voor het  organiseren van Europees overleg tussen de betrokken lichamen, vooral op het gebied van normen,  informatieverspreiding en netwerkvorming. 1.3. De beschikbaarheid van lexicografische en spraakgegevensbanken die aangepast zijn aan de  ontwikkeling van informatietoepassingen en die alle talen van de Gemeenschap bestrijken, is  essentieel om een Europese taalindustrie tot bloei te brengen. De meeste momenteel in Europa  beschikbare hulpbronnen zijn eentalig en onderling niet compatibel en kunnen bijgevolg niet voor de  produktie van meertalige hulpmiddelen worden gebruikt. De Commissie zal ook op dit terrein het  opzetten van gecooerdineerde acties tussen actoren uit de openbare en de particuliere sector in de  diverse Lid-Staten aanmoedigen om tot de ontwikkeling van compatibele en aan de algemeen aanvaarde  normen beantwoordende lexicografische en vocale hulpbronnen te komen. 1.4. De Commissie zal ervoor zorg dragen dat tussen de gecooerdineerde acties die haar steun  genieten en de internationale werkzaamheden op dit terrein passend verbindingen worden gelegd. 2. Programmapunt 2: Mobilisering en uitbreiding van de taalindustrieën Het is de rol van de privé-sector moderne hulpmiddelen die de ontwikkeling van meertalige  informatietoepassingen en de overdracht van informatie tussen talen vergemakkelijken, te produceren  en op de markt te brengen. Europa beschikt op dit gebied over een solide wetenschappelijke en  technologische basis die door de communautaire onderzoek- en ontwikkelingsprogramma's nog is  versterkt, met name door de programma's inzake informatie- en communicatietechnologieën en  telematicasystemen van algemeen belang. De Europese markt heeft echter een achterstand waar het  gaat om benutting van de bij het onderzoek op taaltechnologisch gebied gemaakte vorderingen. Er  moeten met name in het kader van de acties voor verspreiding en benutting van de uit het  kaderprogramma en de specifieke programma's voortvloeinde resultaten bijzondere inspanningen worden  geleverd om de overdracht van de nieuwe taalverwerkingstechnologie naar de markt te bespoedigen.  Alle in dit programma voorgestelde programmapunten zijn erop gericht een gunstig klimaat te  scheppen voor de uitbreiding van de taalindustrieën, met name in de sectoren taaltechnologie en  vertaling. Dit programmapunt heeft ten doel de taalindustrieën tot actie aan te zetten door de overdracht van  technologie en de vraag te bevorderen door middel van een beperkt aantal demonstratieprojecten voor  gezamenlijke rekening die in een aantal sleutelsectoren een katalysatoreffect kunnen  bewerkstelligen. 2.1. Een aantal bedrijven heeft geëxperimenteerd met geautoriseerde taal om het opstellen van  technische documenten en ondersteunende informatie voor de gebruiker te vergemakkelijken. Deze  aanpak verbetert het algemeen documentbeheer en maakt een doeltreffend gebruik van automatische  vertaling mogelijk. Het is de bedoeling dat een beperkt aantal projecten voor gezamenlijke rekening  aantoont dat het integreren van geautoriseerde taal en auteurs- en vertaalhulpmiddelen in  operationele documentbeheersystemen voor verschillende industriële en zakelijke omgevingen  kosteneffectief werkt. 2.2. Aanpassing van multimediaprogrammatuur aan lokale markten, met inbegrip van vertaling van  gesproken en geschreven taal, is in de informatiemaatschappij steeds meer gevraagd. Ter verbetering  van de vakkundigheid en de concurrentiekracht van de bedrijven die zich met deze aanpassing  bezighouden en van de multimediabedrijven zal een oproep worden gedaan tot het indienen van  voorstellen voor het opzetten van een beperkt aantal projecten voor gezamenlijke rekening ter  demonstratie van de integratie van methodologieën en hulpmiddelen voor aanpassing aan lokale  markten, ter opleiding van personeel hiervoor en ter ontwikkeling van voor KMO's van bijzonder  belang zijnde richtsnoeren voor de "beste praktijk". 2.3. De Commissie zal het gebruik van netwerken door de vertaal- en tolkenindustrie bevorderen.  Deze netwerken bieden toegang tot geavanceerde hulpmiddelen, waaronder elektronische woordenboeken,  ze verbeteren de logistiek, maken integratie met andere functies mogelijk en verbeteren in het  algemeen de werking van de vertaalmarkt. Door middel van een oproep tot indiening van voorstellen  zal worden gevraagd om de definitie en de tenuitvoerlegging van Europese vertaalgidsdiensten, de  definitie van een open vertaalomgeving in Europa en paneuropese demonstratieprojecten op het gebied  van televertaling en teletolken waarbij de vertaalindustrie en beroepsorganisaties worden  betrokken. 3. Programmapunt 3: Bevordering van het gebruik van geavanceerde taalhulpmiddelen in de openbare  sector in de Gemeenschap Gezien hun verplichtingen op taalgebied waren de Instellingen van de Gemeenschap en met name de  Commmissie, genoodzaakt aanzienlijke bedragen te investeren voor de aankoop en perfectionering van  geavanceerde hulpmiddelen die voor een efficiënte verwerking van een toenemende hoeveelheid  vertalingen en meertalige documenten onontbeerlijk zijn geworden. Door hun dagelijkse  vertaalwerkzaamheden dragen zij bovendien bij tot de ontwikkeling van belangrijke meertalige  taalhulpbronnen op de diverse terreinen van communautaire activiteit. Als gevolg van de  verwezenlijking van de interne markt en het wegvallen van de binnengrenzen zal de  informatieoverdracht tussen de overheidsdiensten in de diverse Lid-Staten in omvang toenemen. Deze  overheidsdiensten zullen worden geconfronteerd met situaties waarin zij steeds meer geavanceerde  taalhulpmiddelen nodig zullen hebben om communicatie met hun partners in de andere Lid-Staten te  vergemakkelijken en de kosten ervan te verminderen. Door de overdracht naar de nationale  overheidsdiensten van de ervaring die de Europese Instellingen met de meertaligheid hebben opgedaan  en door het delen van de door ieder geproduceerde taalhulpbronnen kunnen schaalvoordelen worden  behaald en kunnen de kosten van meertalige communicatie worden teruggedrongen. Doel van dit programmapunt is om samenwerking tussen de overheidsdiensten van de Lid-Staten en van  de Instellingen van de Gemeenschap aan te moedigen ter vermindering van de kosten van meertalige  communicatie in de openbare sector in de Gemeenschap, met name door het gebruik van geavanceerde  taalhulpmiddelen. Zo kunnen de Instellingen van de Gemeenschap als krachtige katalysatoren fungeren  voor de ontwikkeling van de Europese taalindustrie door een vraag aan overheidszijde waaraan  gemeenschappelijke normen of technische specificaties ten grondslag liggen. 3.1. Op langere termijn wordt gestreefd naar een efficiënte dienst voor meertaligheid die aan de  behoeften van de Instellingen van de Gemeenschap en van de betrokken overheidsdiensten van de  Lid-Staten voldoet. Zo zal een infrastructuur kunnen worden opgezet die de gezamenlijke exploitatie  mogelijk maakt van de diverse taalhulpbronnen die bij de communautaire Instellingen en bij de  diverse overheidsdiensten aanwezig zijn zonder dat hun huidige functies worden aangetast, terwijl  convergentie bij toekomstige ontwikkelingen wordt aangemoedigd. Er zullen aanbestedingen worden  uitgeschreven voor de ontwikkeling van hulpmiddelen en systemen waarmee vertaaltijd kan worden  bespaard door het vergemakkelijken van lokalisatie en hergebruik van eerder vertaalde teksten of  tekstgedeelten en op de toegang tot terminologische gegevensbanken. Er zal eveneens bijzondere  aandacht worden geschonken aan de hulpmiddelen en toepassingen die het tolken kunnen  vergemakkelijken. 3.2. De samenwerking voor gezamenlijke rekening met bepaalde Lid-Staten met het oog op de  verbetering van de terminologische hulpmiddelen en de bestaande computerondersteunde  vertaalsystemen zal worden voortgezet en tot andere belangstellende Lid-Staten worden uitgebreid. 3.3. Er zal een bijzondere inspanning worden geleverd om de taalhulpmiddelen voor de nieuwe  officiële talen van de Gemeenschap op het niveau van de andere talen te brengen. 4. Begeleidende maatregelen De verwezenlijking van een meertalige informatiemaatschappij vereist op elkaar afgestemde  strategieën van de overheid, de organisaties en instellingen die ijveren voor de ontwikkeling van  taalhulpmiddelen en -hulpbronnen, de experimentele gebruikers en de marktdeelnemers die  informatiediensten produceren en verspreiden of die diensten, hulpmiddelen en systemen voor  taalverwerking leveren. Teneinde daartoe bij te dragen zal de Commissie de volgende begeleidende  maatregelen treffen: - organiseren van overleg en cooerdinatie tussen de belangrijkste, bij de ontwikkeling van een  meertalige informatiemaatschappij betrokken actoren; - beoordelen van de vorderingen op het gebied van de totstandbrenging van de meertalige  informatiemaatschappij en identificeren van de resterende belemmeringen; - bevorderen van technische normen die aan de taalbehoeften van de gebruikers beantwoorden; - opzetten van promotie- en voorlichtingsacties voor de gebruikers en het ondersteun van de "beste  praktijk" - uitwisseling; - bestuderen van positieve samenwerkingsmogelijkheden met derde landen en met meertalige  internationale organisaties. BIJLAGE II PROCEDURES VOOR DE TENUITVOERLEGGING VAN HET PROGRAMMA 1. De Commissie legt  het programma ten uitvoer in overeenstemming met de in bijlage I genoemde technische  specificaties. 2. Indien zij zich daartoe lenen, worden de programmapunten verwezenlijkt door middel van projecten  voor gezamenlijke rekening, behalve de projecten die uitsluitend ten behoeve van de EU-Instellingen  worden uitgevoerd, waarvoor het percentage van de bijdrage tot 100  % kan oplopen. De financiële  bijdrage van de Gemeenschap bedraagt normaal niet meer dan 50  % van de projectkosten en is  degressief naarmate het project dichter bij de markt staat. Universiteiten en andere organisaties  die geen analytische boekhouding bijhouden, worden op basis van 100  % van hun extra kosten  vergoed. 3. De selectie van de projecten voor gezamenlijke rekening geschiedt in beginsel volgens de normale  procedure van oproepen tot indiending van voorstellen die in het Publikatieblad van de Europese  Gemeenschappen worden gepubliceerd. De doelstellingen worden omschreven in werkplannen die in nauwe  samenwerking met de marktdeelnemers en met het in artikel 4 van de beschikking genoemde comité  worden opgesteld. 4. In uitzonderlijke gevallen, na advies van het in artikel 4 van de beschikking genoemde comité te  hebben ingewonnen, kan de Commissie ongevraagde projectvoorstellen in overweging nemen, indien deze  betrekking hebben op een bijzonder veelbelovende en belangrijke ontwikkeling voor de  verwezenlijking van de programmadoelstellingen en niet in het kader van een gewone oproep tot  indiening van voorstellen kunnen worden ingediend. 5. De ondersteuning van de inspanningen voor de opbouw van een infrastructuur van Europese  taalhulpbronnen kan geschieden in de vorm van gecooerdineerde acties waarbij met name door middel  van "overlegnetwerken" de ontwikkeling van meertalige taalhulpbronnen wordt gecooerdineerd. De  communautaire bijdrage kan tot 100  % van de kosten voor overleg dekken. 6. Projecten die in het kader van studie- en dienstverleningscontracten volledig door de Commissie  worden gefinancierd, worden in overeenstemming met het Financieel Reglement van de Commissie  aanbesteed. Ter wille van de transparentie wordt het werkprogramma gepubliceerd en onder  beroepsverenigingen en andere belangstellende lichamen verspreid. 7. Voor te tenuitvoerlegging van het programma zal de Commissie ook activiteiten organiseren die  zijn gericht op de algemene doelstellingen van het programma en op de specifieke doelstellingen van  de diverse programmapunten. Deze activiteiten omvatten workshops, studiebijeenkomsten,  conferenties, studies, publikaties, voorlichtingscampagnes, cursussen, deelneming aan  samenwerkingsprojecten met overheidsdiensten van de Lid-Staten, Instellingen van de Gemeenschap en  internationale organisaties, bijstand aan de nationale Taalwaarnemingscentra en een specifieke  ondersteuning van de ontwikkeling van taalhulpmiddelen en hulpbronnen voor die talen van de  Gemeenschap waarvoor deze steun het dringendst nodig is.


                             EUROPESE
                             COMMISSIE
                                                     Brussel, 22.6.2015
                                                     COM(2015) 305 final
                                                     2015/0136 (NLE)
                                       Voorstel voor een
                                  BESLUIT VAN DE RAAD
     betreffende de bekrachtiging door de lidstaten namens de Unie van het Protocol van
      2010 bij het Internationaal Verdrag inzake aansprakelijkheid en vergoeding voor
   schade in samenhang met het vervoer over zee van gevaarlijke en schadelijke stoffen, en
     de toetreding tot dat protocol, met betrekking tot aspecten in verband met justitiële
                              samenwerking in burgerlijke zaken
NL                                                                                NL
 ---pagebreak---                                        TOELICHTING
   1.     ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL
   1.1.   Inleiding
        De aansprakelijkheid voor en vergoeding van schade als gevolg van de specifieke aard
        van scheepvaartactiviteiten is internationaal gereguleerd in een aantal verdragen van
        de Internationale Maritieme Organisatie (hierna de "IMO" genoemd), die op dezelfde
        beginselen zijn gebaseerd. Die beginselen zijn: risicoaansprakelijkheid van de reder,
        verplichte verzekering om schade aan derden te dekken, regresrecht van personen die
        schade ondervinden tegen de verzekeraar, beperking van de aansprakelijkheid en, in
        het geval van olie en gevaarlijke en schadelijke stoffen (hierna "HNS" genoemd,
        hazardous and noxious substances), een speciaal compensatiefonds dat de schade
        vergoedt als die hoger is dan de maximumaansprakelijkheid van de reder.
        Het Internationaal Verdrag inzake aansprakelijkheid en vergoeding voor schade in
        samenhang met het vervoer over zee van gevaarlijke en schadelijke stoffen (hierna het
        "HNS-verdrag van 1996" genoemd) van 1996 is het laatste IMO-verdrag inzake
        aansprakelijkheid dat nog door de staten moet worden bekrachtigd vóór het in werking
        treedt.    Het    is     een    belangrijk      onderdeel     van    de     internationale
        aansprakelijkheidsregeling voor de zeevaart, vooral omdat het vervoer van HNS over
        zee, met inbegrip van vloeibaar aardgas (LNG) en vloeibaar petroleumgas (LPG), een
        snel groeiende tak van de zeevervoerssector is.
        In het Protocol van 2010 bij het HNS-verdrag van 1996 zijn de nodige wijzigingen
        opgenomen om de problemen op te lossen die in het verdrag zijn vastgesteld. Het
        Protocol van 2010 en de bepalingen van het verdrag, zoals gewijzigd bij het protocol,
        moeten als één enkel instrument worden gelezen, geïnterpreteerd en toegepast als
        bedoeld in de artikelen 2 en 18 van het protocol. Een geconsolideerde tekst van het
        protocol is opgesteld door het secretariaat van de IMO en in 2011 goedgekeurd tijdens
        de 98e vergadering van de Juridische Commissie van de IMO, en staat bekend als het
        "HNS-verdrag van 2010". Het HNS-verdrag van 2010 wordt als één enkel
        geconsolideerd instrument van kracht zodra het Protocol van 2010 in werking treedt.
        Als een staat het Protocol van 2010 ondertekent, bekrachtigt of aanvaardt, doet dat
        elke voorafgaande ondertekening of bekrachtiging van het HNS-verdrag van 1996
        door deze staat teniet, overeenkomstig artikel 20, lid 8, van het protocol (artikel 45, lid
        8, van het HNS-verdrag van 2010).
        Het HNS-verdrag van 1996 en het Protocol van 2010 bij het HNS-verdrag zijn nog
        niet in werking getreden. Er zijn nog geen verdragsluitende partijen.
        Belangrijk is dat als een staat verklaart dat hij ermee instemt door het Protocol van
        2010 gebonden te zijn, hij tegelijkertijd gegevens moet indienen over de totale
        hoeveelheid bijdragende lading die in het voorafgaande kalenderjaar is ontvangen,
        overeenkomstig artikel 20, lid 4 (artikel 45, lid 4, van het HNS-verdrag van 2010). Die
        voorwaarde is de voornaamste reden waarom geen enkele staat het verdrag tot nu toe
        heeft bekrachtigd.
        Na de vaststelling van het Protocol van 2010 bij het HNS-verdrag heeft een groep van
        lidstaten, met de hulp van het secretariaat van het Internationaal Fonds voor
        vergoeding van schade door verontreiniging door olie (hierna het "IOPCF" genoemd),
        een aantal richtsnoeren opgesteld voor rapportage over bijdragende HNS-lading. De
        Juridische Commissie van de IMO heeft die richtsnoeren tijdens haar 100e
NL                                              2                                                   NL
 ---pagebreak---         vergadering op 19 april 20131 goedgekeurd en zo het belangrijkste praktische
        probleem voor de bekrachtiging van het verdrag behandeld.
        Om de bekrachtiging voor te bereiden werd tijdens de 101e vergadering van de
        Juridische Commissie van de IMO een HNS-correspondentiegroep opgericht die de
        staten moet helpen bij het opstellen van de uitvoeringsprocedures van het verdrag,
        vooral voor de rapportage over bijdragende HNS-ladingen. Een aantal EU-landen en
        de Europese Commissie zijn lid van deze groep.
   1.2.   Bevoegdheid van de EU en gevolgen
        Volgens de regels voor de externe bevoegdheid van de Unie als bepaald in artikel 3,
        lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), vallen
        het Protocol van 2010 en het HNS-verdrag van 2010 onder de exclusieve bevoegdheid
        van de Unie, omdat zij gevolgen hebben voor de gemeenschappelijke regels van de
        Unie en het toepassingsgebied ervan wijzigen.
        Zoals wordt uiteengezet in punt 1.4 van deze toelichting, zou de sluiting van het
        Protocol van 2010 bij het verdrag gevolgen hebben voor het toepassingsgebied en de
        regels van Richtlijn 2004/35/EG betreffende milieuaansprakelijkheid met betrekking
        tot het voorkomen en herstellen van milieuschade2. Bovendien zou de sluiting van het
        Protocol van 2010, om de redenen die in punt 1.5 worden uiteengezet, gevolgen
        hebben voor de regels van Verordening (EU) nr. 1215/2012 betreffende de rechterlijke
        bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en
        handelszaken (herschikking van de Brussel-I-verordening)3.
        De overlapping tussen de regels van het verdrag, als gewijzigd, en de regels van de
        Unie inzake justitiële samenwerking in burgerlijke en handelszaken vormde ook de
        rechtsgrondslag voor Besluit 2002/971/EG van de Raad waarbĳ de lidstaten worden
        gemachtigd in het belang van de Europese Gemeenschap het HNS-verdrag van 1996
        te bekrachtigen of tot dit verdrag toe te treden4. Zoals vastgesteld in de inleiding is het
        HNS-verdrag van 1996 echter gewijzigd door het Protocol van 2010 en is het HNS-
        verdrag van 2010 het geconsolideerde instrument dat uit deze wijziging voortvloeit.
        Daarom moeten de gevolgen van het HNS-verdrag van 2010 voor de regels van de EU
        worden beoordeeld in het licht van de ontwikkelingen die zich in de rechtsorde van de
        Unie hebben voorgedaan nadat Besluit 2002/971/EG van de Raad is vastgesteld.
        De exclusieve bevoegdheid van de Unie voor de sluiting van het Protocol van 2010
        kan niet door de Unie zelf als afzonderlijke juridische entiteit worden uitgeoefend,
        omdat de tekst van het verdrag of het protocol geen REIO-clausule (clausule voor de
        toetreding van regionale organisaties voor economische integratie) bevat. Daarom
        moeten de lidstaten deze internationale overeenkomst sluiten namens de Unie.
        Aangezien het Protocol van 2010 exclusieve bevoegdheden van de EU betreft, kunnen
        de lidstaten niet zelf beslissen over de ondertekening en bekrachtiging van dit
   1
        100e vergadering van de Juridische Commissie van de IMO, LEG 100/14, "Verslag van de Juridische
        Commissie over de werkzaamheden tijdens haar honderdste zitting", blz. 5; LEG 100/3, bijdrage van
        Canada over het "Toezicht op de uitvoering van het HNS-protocol van 2010", bijlage 2, "Richtsnoeren
        voor de rapportage over bijdragende HNS-lading".
   2
        PB L 143 van 30.4.2004, blz. 56.
   3
        PB L 351 van 20.12.2012, blz. 1.
   4
        Besluit 2002/971/EG van de Raad van 18 november 2002 waarbĳ de lidstaten worden gemachtigd in
        het belang van de Europese Gemeenschap het Internationaal Verdrag van 1996 inzake aansprakelĳkheid
        en vergoeding voor schade in samenhang met het vervoer over zee van gevaarlĳke en schadelĳke
        stoffen (HNS-verdrag) te bekrachtigen of tot dit verdrag toe te treden (PB L 337 van 13.12.2002, blz.
        55).
NL                                                   3                                                        NL
 ---pagebreak---         protocol. Zij kunnen dat alleen namens de Unie doen, op voorstel van de Commissie
        en met de goedkeuring van de Raad en de instemming van het Europees Parlement,
        overeenkomstig artikel 218, lid 6, onder a), VWEU.
   1.3.   Nadere informatie over het verdrag
        Het Protocol van 2010, en daardoor ook het geconsolideerde HNS-verdrag van 2010,
        treedt in werking achttien maanden na de datum waarop ten minste twaalf staten,
        waaronder vier met een brutotonnage van ten minste twee miljoen eenheden, het
        protocol hebben bekrachtigd en bij de secretaris-generaal van de IMO de relevante
        gegevens over bijdragende lading naar behoren hebben ingediend waaruit blijkt dat in
        totaal ten minste veertig miljoen ton bijdragende HNS-lading in die staten is
        ontvangen in het voorafgaande kalenderjaar. De voorwaarden voor inwerkingtreding
        zijn dezelfde als in het HNS-verdrag van 1996.
        De voornaamste wijzigingen in het HNS-verdrag van 2010 ten opzichte van het HNS-
        verdrag van 1996 zijn:
          (a)   verpakte gevaarlijke en schadelijke stoffen vallen niet meer onder de definitie
                van aan het HNS-fonds bijdragende lading, maar schade die is veroorzaakt
                door verpakte gevaarlijke en schadelijke stoffen valt nog altijd onder het
                tweevoudige compensatiestelsel van het verdrag (artikel 1, lid 10, van het
                HNS-verdrag van 2010);
          (b)   de maximumaansprakelijkheid van de reder voor schepen met verpakte
                gevaarlijke en schadelijke stoffen aan boord wordt verhoogd om de uitsluiting
                van verpakte gevaarlijke en schadelijke stoffen van aan het HNS-fonds
                bijdragende lading beter op te vangen (artikel 9, lid 1, onder b), van het HNS-
                verdrag van 2010);
          (c)   de feitelijke ontvanger van LNG is verantwoordelijk voor de betaling van de
                desbetreffende bijdragen aan het HNS-fonds, tenzij de vergunninghouder en de
                ontvanger anders zijn overeengekomen (artikel 19, lid 1 bis, van het HNS-
                verdrag van 2010);
          (d)   in geval van een gedekt incident betaalt het HNS-fonds de schadevergoeding
                op voorwaarde dat de betrokken lidstaat de verplichte verslagen over
                bijdragende lading heeft ingediend voor alle jaren voorafgaand aan het incident
                (artikel 21 bis, lid 2, van het HNS-verdrag van 2010).
        Die wijzigingen nemen de belangrijkste belemmeringen weg voor de bekrachtiging
        van het HNS-verdrag van 1996.
        Toepassingsgebied: Het HNS-verdrag van 2010 is van toepassing op vorderingen tot
        schadevergoeding ten gevolge van HNS-vervoer over zee, uitgezonderd vorderingen
        in het kader van een overeenkomst voor het vervoer van goederen of passagiers. Het
        verdrag dekt alle schade op het grondgebied, met inbegrip van de territoriale wateren,
        van een staat die partij is; milieuschade in de exclusieve economische zone van een
        staat die partij is; elke andere schade dan milieuschade die buiten het grondgebied en
        de territoriale wateren van een staat die partij is, is veroorzaakt door een schip dat is
        geregistreerd in een staat die partij is; en alle preventieve maatregelen die zijn
        genomen om de genoemde schade tot een minimum te beperken. Oorlogsschepen of
        andere schepen die eigendom zijn van een staat of door een staat voor niet-
        commerciële doeleinden worden gebruikt, vallen buiten het toepassingsgebied van het
        verdrag, tenzij de betrokken staat anders beslist. Bovendien mag een staat schepen van
        minder dan tweehonderd brutoton die alleen verpakte gevaarlijke en schadelijke
NL                                                4                                               NL
 ---pagebreak---    stoffen vervoeren tussen havens of installaties van die staat, uitsluiten van het
   toepassingsgebied van dit verdrag. Die vrijstelling kan ook van toepassing zijn op
   twee aangrenzende staten nadat zij daar uitdrukkelijk akkoord mee gegaan zijn.
   Dergelijke vrijstellingen voor een of twee aangrenzende staten moeten aan de IMO
   worden meegedeeld.
   Belangrijkste aspecten van aansprakelijkheid en schadevergoeding: Volgens het
   HNS-verdrag van 2010 is de eigenaar van een HNS-schip aansprakelijk voor
   eventuele schade ten gevolge van een incident in samenhang met HNS-vervoer over
   zee aan boord van dat schip. Op die risicoaansprakelijkheid gelden beperkte
   uitzonderingen, waarvoor de bewijslast bij de eigenaar ligt.
   De risicoaansprakelijkheid is gekoppeld aan de verplichting van de eigenaar om een
   verzekering of andere financiële zekerheid te nemen om zijn aansprakelijkheid voor
   schade die onder dit verdrag valt te dekken. Staten die partij zijn, moeten het bestaan
   van dergelijke verzekering of financiële zekerheid overeenkomstig het verdrag
   bewijzen.
   Opdat de betrokken sector de voorschriften voor risicoaansprakelijkheid en verplichte
   verzekering zou steunen, wordt in het verdrag ook bepaald dat de aansprakelijkheid
   van de reder kan worden beperkt tot maximaal 100 miljoen rekeneenheden voor HNS
   in bulk en 115 miljoen rekeneenheden voor verpakte HNS. Zoals voor alle verdragen
   inzake aansprakelijkheid in het zeevervoer het geval is, is er bovendien een clausule
   die verhaal tegen de reder verbiedt voor schade in het kader van het HNS-verdrag van
   2010 "anders dan in overeenstemming met dit verdrag".
   De belangrijkste bijdrage van dit verdrag aan de internationale regeling inzake
   aansprakelijkheid en schadevergoeding bij ongevallen veroorzaakt door activiteiten op
   zee en, in het bijzonder, door HNS-vervoer over zee, is de instelling van een specifiek
   compensatiefonds. De bedoeling van het HNS-fonds is een schadevergoeding te
   betalen aan iedere persoon die schade heeft geleden in samenhang met HNS-vervoer
   over zee, voor zover die persoon geen volledige en passende schadevergoeding heeft
   kunnen krijgen van de reder en zijn verzekeraar. Dat laatste kan het gevolg van
   verschillende omstandigheden zijn, namelijk als de reder niet aansprakelijk is, als de
   reder en de verzekeraar niet volledig aan de vordering kunnen voldoen of als de
   schade hoger ligt dan de maximumaansprakelijkheid van de reder.
   Volgens dit tweevoudig stelsel is een maximaal bedrag van 250 miljoen
   rekeneenheden beschikbaar (ongeveer 310 miljoen euro tegen de huidige
   wisselkoersen). Om dat bedrag te halen, is in het kader van het HNS-verdrag van 2010
   een uitgebreid stelsel opgezet van bijdragen door personen die in elke staat die partij
   is, gevaarlijke en schadelijke stoffen ontvangen. De staten die partij zijn, moeten op
   hun beurt nauwkeurig, tijdig en regelmatig rapporteren over de aan het HNS-fonds
   bijdragende lading. Een staat kan ook besluiten om de aan het fonds verschuldigde
   bijdragen zelf te betalen, in plaats van de HNS-ontvanger.
   Vorderingen en gerechtelijke procedures van een staat die partij is: In het HNS-
   verdrag van 2010 is de bevoegdheid geregeld van de rechtbanken van de staten die
   partij zijn inzake vorderingen tegen de reder of zijn verzekeraar of tegen het HNS-
   Fonds door personen die door het verdrag gedekte schade hebben geleden. De
   erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen van rechtbanken in de staten die partij
   zijn, zijn eveneens in het verdrag opgenomen. De bedoeling van deze elementen, die
   onveranderd uit het HNS-verdrag van 1996 zijn overgenomen, is te garanderen dat
   voor slachtoffers van ongevallen die door het verdrag worden gedekt, duidelijke
NL                                          5                                              NL
 ---pagebreak---         procedureregels gelden en dat zij rechtszekerheid genieten, zodat zij met goed gevolg
        een eis tot schadevergoeding kunnen indienen.
   1.4.   Consequenties voor Richtlijn 2004/35/EG
        Sinds 2004 is Richtlijn 2004/35/EG het toepasselijke EU-recht voor de
        aansprakelijkheid van exploitanten van beroepswerkzaamheden, met inbegrip van de
        scheepvaart, met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade op het
        grondgebied en in de wateren die onder de jurisdictie van de lidstaten vallen.
        Het toepassingsgebied van de HNS-verdragen van 1996 en 2010 en van de richtlijn
        valt samen wat betreft i) milieuschade die is veroorzaakt op het grondgebied, met
        inbegrip van de territoriale wateren, van een staat die partij is (artikel 3, onder a), van
        het HNS-verdrag van 2010), ii) schade door milieuvervuiling die is veroorzaakt in de
        exclusieve economische zone of een gelijkwaardige zone (tot 200 zeemijl vanaf de
        basislijnen) van een staat die partij is (artikel 3, onder b), van het HNS-verdrag van
        2010), en iii) "preventieve maatregelen, waar ook genomen, ter voorkoming of ter
        beperking van zodanige schade" (artikel 3, onder d), van het HNS-verdrag van 2010).
        De overeenkomstige bepalingen van de richtlijn zijn artikel 2, lid 1, over de definitie
        van "milieuschade" en artikel 2, lid 10, over de definitie van "preventieve
        maatregelen", in combinatie met artikel 3, lid 1, onder a), van Richtlijn 2008/56/EG
        tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het beleid
        ten aanzien van het mariene milieu5, en artikel 1, lid 1, van Richtlijn 79/409/EEG6
        (vogelrichtlijn), en artikel 2, lid 1, van Richtlijn 92/43/EEG7 (habitatrichtlijn), in de
        zin van de "Richtsnoeren van de Commissie voor het opzetten van het Natura 2000-
        netwerk in het mariene milieu — Uitvoering van de habitat- en de vogelrichtlijn"8. De
        definitie van "milieuschade" in het verdrag valt grotendeels samen met die in Richtlijn
        2004/35/EG, maar is niet identiek. In de praktijk moeten in het verdrag echter even
        strenge normen voor het herstel van milieuschade worden opgenomen als in de
        richtlijn.
        Doordat het toepassingsgebied van Richtlijn 2004/35/EG samenvalt met dat van het
        HNS-verdrag van 2010, heeft de sluiting van het Protocol van 2010 tot wijziging van
        het HNS-verdrag van 1996, wat resulteert in een nieuwe wettekst (d.w.z. het HNS-
        verdrag van 2010), duidelijk gevolgen voor de bestaande EU-regels.
        Verder wordt in Richtlijn 2004/35/EG nadrukkelijk verwezen naar het feit dat het
        HNS-verdrag van 1996 alle schade die is ontstaan ten gevolge van een incident dat
        door dat verdrag wordt gedekt, en de toekomstige wijzigingen daarvan, van het
        toepassingsgebied van de richtlijn uitsluit, mits het verdrag in werking is getreden in
        de betrokken lidstaat (artikel 4, lid 2, en bijlage IV van Richtlijn 2004/35/EG). Dit is
        bedoeld om gespecialiseerde internationale regelingen die betrekking hebben op de
        civiele aansprakelijkheid van specifieke beroepsbezigheden voorrang te geven op de
        richtlijn, omdat die regelingen worden geacht doeltreffender te zijn voor het toekennen
        van snelle en adequate schadevergoeding voor milieuschade en beter zijn aangepast
        aan de aard van die beroepsbezigheden. Het Protocol van 2010 valt als wijziging van
        het HNS-verdrag van 1996 onder deze vrijstelling van Richtlijn 2004/35/EG; daardoor
   5
        PB L 164 van 25.6.2008, blz. 19.
   6
        Richtlijn 79/409/EEG van de Raad inzake het behoud van de vogelstand (PB L 103 van 25.4.1979, blz.
        1).
   7
        Richtlijn 92/43/EEG van de Raad inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora
        en fauna (PB L 206 van 22.7.1992, blz. 7).
   8
        http://ec.europa.eu/environment/nature/natura2000/marine/docs/marine_guidelines.pdf
NL                                                    6                                                        NL
 ---pagebreak---         zal de bekrachtiging van of toetreding tot het verdrag van invloed zijn op het
        toepassingsgebied van de bestaande EU-regels.
        Niet alleen vallen de bepalingen van het verdrag en de richtlijn in belangrijke mate
        samen, er is ook een sleutelconflict dat de gevolgen van het verdrag voor de EU-regels
        bepaalt. Volgens artikel 7, lid 4, van het HNS-verdrag (zowel in de tekst van 1996 als
        die van 2010) worden schadevergoedingen die op enige andere wijze of forum dan die
        omschreven in het verdrag tegen de reder worden gevorderd, uitgesloten. Wat de
        aansprakelijkheid van de reder voor HNS-schade betreft, kan de richtlijn dus niet als
        aanvulling op het verdrag worden toegepast. Bijgevolg wordt het toepassingsgebied
        van de richtlijn beperkt door het verdrag, en dat is van belang voor de sluiting van het
        Protocol van 2010 door de lidstaten.
   1.5.   Gevolgen voor Verordening (EU) nr. 1215/2012 (herschikking van Verordening
          (EG) nr. 44/2001 – ("Brussel I")
        In hoofdstuk IV van het HNS-verdrag van 2010 wordt het reglement van
        procesvoering bepaald dat van toepassing is op vorderingen en handelingen in het
        kader van dit verdrag voor rechtbanken in de staten die partij zijn. Met name in de
        artikelen 38, 39 en 40 van het verdrag worden de bevoegdheidsregels van de
        rechtbanken en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen vastgelegd. Die
        artikelen zijn identiek aan de artikelen 38, 39 en 40 van het HNS-verdrag van 1996,
        die de rechtsgrondslag vormden voor de exclusieve bevoegdheid van de Gemeenschap
        om Besluit 2002/971/EG van de Raad te rechtvaardigen.
        In Verordening (EU) nr. 1215/2012 zijn de regels uiteengezet betreffende de
        rechtsbevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in
        burgerlijke en handelszaken tussen de EU-landen; als het verdrag in werking zou
        treden, zouden de bovengenoemde bepalingen gevolgen hebben voor de regels van de
        verordening. In het "Voorstel voor een beschikking van de Raad waarbij de lidstaten
        worden gemachtigd in het belang van de Europese Gemeenschap het Internationaal
        Verdrag inzake aansprakelijkheid en schadevergoeding in verband met het vervoer
        van gevaarlijke en schadelijke stoffen over zee, 1996 (het 'HNS-verdrag'), te
        ratificeren" (COM(2001) 674 definitief)9, staat een gedetailleerd overzicht van en
        uitleg bij de overlapping tussen hoofdstuk IV van het verdrag en de Brussel-I-
        verordening (Verordening (EG) nr.44/200110).
        Bovendien zijn de artikelen 37, 41 en 42 van hoofdstuk IV van het HNS-verdrag van
        2010 van aanvullende aard en als zodanig kunnen zij niet op zichzelf staan of
        afzonderlijk van andere bepalingen van het verdrag worden toegepast. Bijgevolg is
        uitsluitend de Unie bevoegd voor hoofdstuk IV van het verdrag in zijn geheel.
        De bijzondere positie van Denemarken wat betreft hoofdstuk IV van het verdrag, moet
        afzonderlijk worden behandeld, overeenkomstig Protocol nr. 2211 betreffende de
        positie van Denemarken, gehecht aan de Verdragen. Denemarken is vrijgesteld van de
        toepassing van titel V van het derde deel van het VWEU en neemt bijgevolg niet deel
        aan de vaststelling van het voorgestelde besluit van de Raad betreffende de
        bekrachtiging van en de toetreding tot het Protocol van 2010 bij het Internationaal
        Verdrag inzake aansprakelijkheid en vergoeding voor schade in samenhang met het
   9
        PB C 51E van 26.2.2002, blz. 370.
   10
        PB L 12 van 16.1.2001, blz. 1.
   11
        PB C 326 van 26.10.2002, blz. 299.
NL                                              7                                                NL
 ---pagebreak---         vervoer over zee van gevaarlijke en schadelijke stoffen, met betrekking tot aspecten
        van justitiële samenwerking in burgerlijke zaken, door de lidstaten namens de Unie.
   1.6.   Conclusies
        De vaststelling en inwerkingtreding van internationale regels inzake aansprakelijkheid
        voor niet-contractuele schade ten gevolge van HNS-vervoer over zee is van cruciaal
        belang gezien het belangrijke aandeel van HNS-lading in het wereldwijde
        goederenvervoer over zee.
        Op basis van de ervaring met soortgelijke internationale regelingen inzake
        aansprakelijkheid voor schade ten gevolge van andere activiteiten op zee, zoals het
        vervoer van olie door tankschepen, heeft de IMO dit internationaal verdrag, als
        gewijzigd bij het Protocol van 2010, vastgesteld om het stelsel van overeenkomsten
        inzake aansprakelijkheid in het zeevervoer aan te vullen met een gespecialiseerd
        instrument, waarbij ook een nieuw fonds voor de vergoeding van schade door
        gevaarlijke en schadelijke stoffen werd ingesteld.
        Op basis van Besluit 2002/971/EG van de Raad zijn de lidstaten gemachtigd om over
        te gaan tot de bekrachtiging van het HNS-verdrag van 1996. Ook het Protocol van
        2010 tot wijziging van het verdrag moet het voorwerp vormen van een nieuw besluit
        van de Raad, overeenkomstig de Verdragen en rekening houdend met de
        ontwikkelingen in het Unierecht sinds 2002. Het Protocol van 2010 leidt tot de
        instelling van een nieuw internationaal verdrag (zie met name artikel 45, lid 8, in de
        geconsolideerde tekst van het HNS-verdrag van 2010). Door de bekrachtiging van of
        toetreding tot het Protocol van 2010, machtigt de Unie haar lidstaten om het HNS-
        verdrag van 2010 toe te passen, niet alleen voor aangelegenheden die onder het
        Protocol vallen, maar ook voor alle andere aangelegenheden die onder de gewijzigde
        tekst van het HNS-verdrag van 2010 vallen.
        In het licht van het bovenstaande stelt de Commissie voor twee afzonderlijke besluiten
        van de Raad vast te stellen inzake de bekrachtiging van en toetreding tot het Protocol
        van 2010 door de lidstaten namens de Unie, om ervoor te zorgen dat de doelstellingen
        van de Verdragen, zoals die zijn vastgelegd in Richtlijn 2004/35/EG en Verordening
        (EU) nr. 1215/2012, worden bereikt en dat de bepalingen van Protocol nr. 22 in acht
        worden genomen. Wat de genoemde verordening betreft, en in het bijzonder met
        betrekking tot de regels voor de erkenning en uitvoering van beslissingen van een
        rechtbank van een lidstaat, moeten lidstaten die tot het Protocol van 2010 toetreden of
        dat protocol bekrachtigen, overeenkomstig de bijlage bij het voorgestelde besluit van
        de Raad een passende verklaring afgeven, zodat de verdere toepassing van de regels
        inzake de erkenning en uitvoering van beslissingen van Verordening (EU) nr.
        1215/2012 wordt gewaarborgd wanneer het de erkenning en uitvoering van
        beslissingen van een rechtbank van een lidstaat in een andere lidstaat betreft. De
        verklaring moet ook betrekking hebben op andere relevante Unieregels op dit gebied,
        met name het Verdrag van Lugano betreffende de rechterlijke bevoegdheid, erkenning
        en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken van 30 oktober
        200712.
   12
        PB L 339 van 21.12.2007, blz. 3.
NL                                              8                                               NL
 ---pagebreak---    2.   RESULTATEN VAN DE RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDE
        PARTIJEN EN EFFECTBEOORDELING
      In deze fase van de procedure, waarin het optreden van de EU al is beperkt door de
      onderhandelingen over de sluiting van het internationaal instrument, is geen formele
      effectbeoordeling vereist.
      Er zijn echter verschillende opties onderzocht en afgewogen:
        (1)   Geen maatregelen
      Omdat het HNS-verdrag op dit moment nog niet in werking is getreden, is Richtlijn
      2004/35/EG van toepassing op de aansprakelijkheid voor milieuschade als gevolg van
      een ongeval dat is veroorzaakt door een HNS-schip in de EU. Dat betekent dat de
      definitie van milieuschade in de richtlijn van toepassing is, samen met het recht van de
      reder om zijn aansprakelijkheid te beperken overeenkomstig het Internationale
      Verdrag van 1976 inzake beperking van aansprakelijkheid voor maritieme
      vorderingen, als gewijzigd (hierna het "LLMC" genoemd), als bedoeld in artikel 4, lid
      3, van de richtlijn. Op het recht van de reder om zijn aansprakelijkheid te beperken tot
      de algemene maxima die zijn vastgesteld bij het LLMC, gelden beperkte
      uitzonderingen, namelijk het oogmerk om dergelijke schade te veroorzaken of
      roekeloos handelen. De aansprakelijkheidsbeperkingen van het LLMC zijn lager dan
      die van artikel 9 van het HNS-verdrag van 2010. Aangezien de richtlijn niet voorziet
      in een compensatiefonds zoals bepaald in hoofdstuk III van het HNS-verdrag van
      2010, kunnen slachtoffers (bijv. vissers, lokale gemeenschappen) van verontreiniging
      door gevaarlijke en schadelijke stoffen op zee die buiten de aansprakelijkheid van de
      reder valt, niet worden vergoed. Bovendien is volgens het bestaande wettelijke kader
      geen verplichte verzekering vereist; dat is wel het geval volgens artikel 12 van het
      HNS-verdrag van 2010, waar deze verplichting voor reders gepaard gaat met het recht
      van eisers tot het instellen van een rechtstreekse vordering tegen de verzekeraar
      (artikel 12, lid 8). Ten slotte hebben de medewetgevers van de EU er in Richtlijn
      2004/35/EG voor gekozen om te voorzien in een vrijstelling ten gunste van de
      internationale aansprakelijkheidsregeling voor de zeevaart in alle relevante verdragen,
      met inbegrip van het HNS-verdrag, en om de incidenten die onder de internationale
      verdragen vallen uit te sluiten van het toepassingsgebied van de richtlijn. Als de
      lidstaten op EU-niveau niet worden gemachtigd om het HNS-protocol van 2010 te
      bekrachtigen of tot het protocol toe te treden met het oog op de inwerkingtreding van
      het laatste IMO-verdrag inzake aansprakelijkheid, zal er een verdere discrepantie
      optreden in de internationale en Europese aansprakelijkheidsregeling voor
      zeevervoersactiviteiten, ten koste van de rechtszekerheid en de homogeniteit van de
      normen die van toepassing zijn op, onder meer, milieuschade ten gevolge van het
      HNS-vervoer over zee.
        (2)   Aanpassing van het HNS-verdrag aan het acquis van de Unie
      Richtlijn 2004/35/EG valt niet volledig samen met het HNS-verdrag van 2010 wat
      betreft de definitie van milieuschade. De definitie van de richtlijn is ruimer en omvat
      meer soorten herstel, met inbegrip van het primaire herstel van beschadigde
      natuurlijke rijkdommen tot de referentietoestand, en met inbegrip van, indien nodig,
      aanvullende en compenserende maatregelen als die rijkdommen niet tot de
      referentietoestand kunnen worden hersteld en compensatie voor het tussentijdse
      verlies van rijkdommen (het gaat daarbij nooit om een financiële compensatie maar
      maatregelen om de natuurlijke rijkdommen op de aangetaste locatie of in de nabije
      omgeving te verbeteren). Daarom zou gepleit kunnen worden voor een mogelijke
NL                                             9                                               NL
 ---pagebreak---    wijziging van het verdrag om het in overeenstemming te brengen met de bepalingen
   van de richtlijn.
   Omdat de goedkeuring van de huidige versie van het verdrag al voor problemen
   zorgde, is het echter zeer onwaarschijnlijk dat de staten die partij zijn bij de IMO dat
   voorstel zullen steunen. Bovendien is de definitie van schade door verontreiniging in
   het verdrag zorgvuldig vastgesteld in overeenstemming met andere bestaande
   regelingen inzake aansprakelijkheid voor ongevallen op zee door verschillende soorten
   scheepvaartactiviteiten (bijv. het Internationaal Verdrag van 1992 inzake de wettelijke
   aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie, het Internationaal
   Verdrag van 2001 inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door
   verontreiniging door bunkerolie). De wijziging van die definitie in het HNS-verdrag
   van 2010 zou het evenwicht tussen de verschillende scheepvaartsectoren ernstig
   verstoren en op grote weerstand van de IMO stuiten.
     (3)   Invoeging van een "ontkoppelingsclausule" in het HNS-verdrag en de
           overeenkomstige wijziging van Richtlijn 2004/35/EG
   Een andere mogelijkheid is de opname van een "ontkoppelingsclausule" in het
   verdrag, om ervoor te zorgen dat de bepalingen van het Unierecht van toepassing
   blijven op de bijzondere betrekkingen tussen de EU en haar lidstaten wanneer de
   lidstaten partij worden bij het verdrag. Wat derde landen betreft, zouden de
   verplichtingen uit hoofde van het verdrag ongewijzigd blijven.
   Door dergelijke "ontkoppelingsclausule" te aanvaarden, zouden alle partijen bij het
   verdrag (met inbegrip van derde landen) ermee instemmen dat de EU en de lidstaten in
   hun onderlinge betrekkingen de EU-wetgeving toepassen, omdat zij ook van
   toepassing is op het voorwerp van het verdrag. Bovenstaande redenering geldt echter
   ook voor deze mogelijkheid: het is niet realistisch om te verwachten dat de lidstaten
   dit namens de Unie verdedigen bij de IMO.
   Bovendien zou dergelijke clausule een wijziging van Richtlijn 2004/35/EG vereisen,
   teneinde de vrijstelling die geldt voor schade ten gevolge van incidenten die onder het
   toepassingsgebied van het HNS-verdrag vallen, uit te sluiten van het
   toepassingsgebied van de richtlijn. De richtlijn behandelt evenwel alle verdragen
   inzake aansprakelijkheid in het zeevervoer die worden genoemd in bijlage IV op
   gelijke voet. De invoering van een verschillende regeling voor één verdrag zou dus
   indruisen tegen de geest van de richtlijn zelf, met name omdat alle IMO-verdragen
   inzake aansprakelijkheid zijn opgesteld op basis van dezelfde beginselen, zodat voor
   de reder een kader voor risicoaansprakelijkheid wordt gecreëerd in combinatie met een
   verplichte verzekering en voldoende financiële middelen om schade door
   verontreiniging als gevolg van een scheepvaartincident te vergoeden.
     (4)   Bekrachtiging van het HNS-protocol van 2010
   De sluiting van het Protocol van 2010 bij het HNS-verdrag zal ervoor zorgen dat de
   regels inzake aansprakelijkheid en schadevergoeding bij ongevallen met HNS-schepen
   op zee, overal in de EU op dezelfde manier worden toegepast. Bovendien zullen er
   voldoende middelen zijn om de slachtoffers van dergelijke ongevallen te vergoeden.
   Een internationale regeling sluit beter aan bij het internationale karakter van de
   scheepvaart en de grensoverschrijdende gevolgen die dergelijke ongevallen kunnen
   hebben.
   Daarom werd geconcludeerd dat het huidige ontwerpbesluit, waarbij de lidstaten
   worden gemachtigd om het Protocol van 2010 te bekrachtigen en er dus mee kunnen
NL                                         10                                               NL
 ---pagebreak---       instemmen dat zij gebonden zijn door de geconsolideerde tekst van het HNS-verdrag
      van 2010, de beste oplossing is.
   3.   JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL
      Zoals al in de inleiding is gezegd, doet de ondertekening, bekrachtiging of
      aanvaarding van het Protocol van 2010 door een staat elke voorafgaande
      ondertekening of bekrachtiging van het HNS-verdrag van 1996 door deze staat teniet.
      Staten die het protocol bekrachtigen, verklaren dat zij instemmen gebonden te zijn
      door de geconsolideerde tekst van het HNS-verdrag van 2010, als één enkel
      geconsolideerd instrument voor het verdrag, dat van kracht wordt zodra het Protocol
      van 2010 in werking treedt.
      Door de voorgestelde besluiten van de Raad worden de lidstaten dan ook gemachtigd
      om namens de Unie het Protocol van 2010 te bekrachtigen of tot dat protocol toe te
      treden en, als gevolg daarvan, gebonden te zijn door de regels van het HNS-verdrag
      van 2010.
      De voorgestelde besluiten van de Raad zijn gebaseerd op artikel 218, lid 6, VWEU in
      combinatie met enerzijds artikel 81 VWEU, waarin de voornaamste rechtsgrondslag is
      gelegd voor EU-wetgeving inzake justitiële samenwerking in burgerlijke zaken met
      betrekking tot de toepasselijke procedureregels voor vorderingen en acties volgens
      hoofdstuk IV van het HNS-verdrag van 2010, en anderzijds artikel 192 VWEU waarin
      de voornaamste rechtsgrondslag is gelegd voor EU-wetgeving over
      milieubescherming.
      De doelstellingen van het HNS-verdrag van 2010 zijn onlosmakelijk met elkaar
      verbonden, zonder dat de ene doelstelling secundair en indirect is ten opzichte van de
      andere. Eén besluit kan niet op een tweeledige rechtsgrondslag worden vastgesteld als
      de procedures die voor de twee rechtsgrondslagen zijn voorgeschreven onverenigbaar
      zijn13. Dat is hier het geval, omdat kwesties met betrekking tot justitiële samenwerking
      in burgerlijke zaken niet verbindend zijn voor Denemarken, met uiteenlopend
      stemrecht in de Raad tot gevolg. Bijgevolg zijn twee afzonderlijke besluiten van de
      Raad vereist.
      De twee besluiten zijn op dezelfde wijze opgebouwd. Volgens artikel 1 zijn de
      lidstaten gemachtigd het Protocol van 2010 bij het HNS-verdrag namens de Unie te
      bekrachtigen of tot dit protocol toe te treden, aangezien de EU bij dergelijk verdrag
      zelf geen partij kan zijn.
      Volgens artikel 2 moeten de lidstaten ermee instemmen dat zij gebonden zijn door het
      Protocol van 2010 binnen twee jaar na de inwerkingtreding van het besluit. Als alle
      EU-landen snel tot het Protocol van 2010 toetreden, wordt de drempelwaarde voor
      inwerkingtreding sneller bereikt, zowel wat betreft het aantal IMO-lidstaten als de
      totale vereiste vloot (ten minste twaalf staten, waaronder vier staten met een
      brutotonnage van ten minste 2 miljoen eenheden). Belangrijker is dat als het Protocol
      van 2010 binnen een bepaalde termijn wordt bekrachtigd, de lidstaten die hun
      toetreding tot het Protocol van 2010 en dus het HNS-verdrag van 2010 uitstellen geen
      concurrentievoordeel zullen genieten, wat anders ten koste zou gaan van gelijke
      rechtsmiddelen voor partijen die schade ondervinden van HNS-incidenten op zee. De
      uitwisseling van informatie en beste praktijken zal met name de bekrachtigings- of
   13
      Zie, meest recent, EHvJ, arrest van 11 juni 2014, zaak C-377/12, punt 34.
NL                                                  11                                         NL
 ---pagebreak---       toetredingsprocedure ten goede komen, vooral wat betreft de rapportage over de
      bijdragende lading in het kader van het verdrag.
      Volgens artikel 3 van het voorgestelde besluit van de Raad, waarbij aspecten in
      verband met de justitiële samenwerking in burgerlijke zaken worden uitgesloten,
      moeten de lidstaten schriftelijk naar de twee besluiten van de Raad verwijzen wanneer
      zij hun akte van bekrachtiging van of toetreding tot het Protocol van 2010 neerleggen.
      In datzelfde artikel 3 betreffende aspecten in verband met de justitiële samenwerking
      in burgerlijke zaken, wordt verwezen naar de verklaring over de erkenning en
      uitvoering van beslissingen die de lidstaten moeten afleggen wanneer zij ermee
      instemmen gebonden zijn door het Protocol van 2010, op grond van de exclusieve
      bevoegdheid van de EU op dit gebied. De verklaring is identiek aan de verklaring in
      artikel 2 van Besluit 2002/971/EG van de Raad.
      In artikel 4 wordt de datum van inwerkingtreding van de voorgestelde besluiten van de
      Raad bepaald.
      De besluiten hebben tot doel de lidstaten te machtigen ermee in te stemmen door het
      Protocol van 2010 gebonden te zijn; in artikel 5 wordt daarom duidelijk gesteld dat de
      besluiten overeenkomstig de Verdragen gericht zijn tot de lidstaten,
   4.   GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING
      Geen
NL                                           12                                              NL
 ---pagebreak---                                                                  2015/0136 (NLE)
                                              Voorstel voor een
                                        BESLUIT VAN DE RAAD
      betreffende de bekrachtiging door de lidstaten namens de Unie van het Protocol van
       2010 bij het Internationaal Verdrag inzake aansprakelijkheid en vergoeding voor
    schade in samenhang met het vervoer over zee van gevaarlijke en schadelijke stoffen, en
      de toetreding tot dat protocol, met betrekking tot aspecten in verband met justitiële
                                   samenwerking in burgerlijke zaken
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), en met name
   artikel 81, juncto artikel 218, lid 6, onder a), punt v),
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Gezien de goedkeuring van het Europees Parlement14,
   Overwegende hetgeen volgt:
   (1)     Het Internationaal Verdrag van 1996 inzake aansprakelijkheid en vergoeding voor
           schade in samenhang met het vervoer over zee van gevaarlijke en schadelijke stoffen
           (hierna het "HNS-verdrag van 1996" genoemd) had tot doel personen die schade
           ondervinden van verliezen van gevaarlijke en schadelijke stoffen tijdens het vervoer
           over zee, van een passende, snelle en doeltreffende vergoeding te verzekeren. Het
           HNS-verdrag van 1996 vulde een belangrijke leemte in de internationale regelgeving
           betreffende de aansprakelijkheid voor verontreiniging op zee.
   (2)     De Raad stelde in 2002 Besluit 2002/971/EG15 van de Raad vast waarbij de lidstaten
           werden gemachtigd in het belang van de Gemeenschap het HNS-verdrag van 1996 te
           bekrachtigen of tot dat verdrag toe te treden. Volgens Besluit 2002/971/EG moesten
           de lidstaten de nodige maatregelen nemen voor de bekrachtiging van of toetreding tot
           het HNS-verdrag van 1996 vóór 30 juni 2006. Vier lidstaten hebben het verdrag
           bekrachtigd. Het HNS-verdrag van 1996 is nooit in werking getreden.
   (3)     Het HNS-verdrag van 1996 is gewijzigd bij het Protocol van 2010. Overeenkomstig
           artikel 2 en artikel 18, lid 1, van het Protocol van 2010 moeten het Protocol van 2010
           en het HNS-verdrag van 1996 samen worden gelezen, geïnterpreteerd en toegepast als
           één enkel instrument tussen de partijen bij het Protocol van 2010.
   (4)     Een geconsolideerde versie van het Protocol van 2010 en het HNS-verdrag van 1996
           is opgesteld door het secretariaat van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO)
           en goedgekeurd door de Juridische Commissie van de IMO tijdens haar 98e
   14
           PB C 326 van 26.10.2012, blz. 47.
   15
           Besluit 2002/971/EG van de Raad van 18 november 2002 waarbĳ de lidstaten worden gemachtigd in
           het belang van de Europese Gemeenschap het Internationaal Verdrag van 1996 inzake aansprakelĳkheid
           en vergoeding voor schade in samenhang met het vervoer over zee van gevaarlĳke en schadelĳke
           stoffen (HNS-verdrag) te bekrachtigen of tot dit verdrag toe te treden (PB L 337 van 13.12.2002, blz.
           55).
NL                                                      13                                                       NL
 ---pagebreak---         vergadering (hierna het "HNS-verdrag van 2010" genoemd). Het HNS-verdrag van
        2010 is geen instrument dat kan worden ondertekend of bekrachtigd. Het HNS-verdrag
        van 2010 wordt van kracht zodra het Protocol van 2010 in werking treedt in de
        lidstaten.
   (5)  Als een staat verklaart dat hij ermee instemt gebonden te zijn door het Protocol van
        2010, doet dat elke voorafgaande verklaring van instemming van die staat inzake het
        HNS-verdrag van 1996 teniet, overeenkomstig artikel 20, lid 8, van het protocol
        (artikel 45, lid 8, van het HNS-verdrag van 2010). Bijgevolg zijn de staten die
        verdragsluitende partij zijn bij het HNS-verdrag van 1996 dat niet langer vanaf het
        moment waarop zij verklaren dat zij ermee instemmen gebonden te zijn door het
        Protocol van 2010, overeenkomstig artikel 20 van dat protocol en in het bijzonder de
        leden 2, 3, en 4.
   (6)  Het HNS-verdrag van 2010 is net als het verdrag van 1996 bijzonder belangrijk voor
        de belangen van de Unie en haar lidstaten, aangezien het een betere bescherming biedt
        voor het milieu en de slachtoffers van schade door HNS-verontreiniging op zee
        volgens de internationale regelgeving inzake de aansprakelijkheid bij verontreiniging
        op zee, overeenkomstig het Verdrag van de Verenigde Naties van 1982 inzake het
        recht van de zee.
   (7)  Als staten verdragsluitende partij willen worden bij het Protocol van 2010 en bijgevolg
        het HNS-verdrag van 2010, moeten zij aan de secretaris-generaal van de IMO, tegelijk
        met hun akte van goedkeuring, relevante gegevens voorleggen over de totale
        hoeveelheid bijdragende lading tijdens het voorafgaande kalenderjaar, overeenkomstig
        artikel 20, lid 4, van het HNS-verdrag van 2010. Daartoe moeten de lidstaten een
        systeem opzetten voor de rapportage van bijdragende lading vóór ze uiting geven aan
        hun instemming door het Protocol van 2010 gebonden te zijn.
   (8)  De artikelen 38, 39 en 40 van het HNS-verdrag van 2010 hebben gevolgen voor de
        secundaire EU-wetgeving betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de
        tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, als vastgesteld in
        Verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad16
        (herschikking van de Brussel-I-verordening).
   (9)  Daarom is uitsluitend de Unie bevoegd wat de artikelen 38, 39 en 40 van het HNS-
        verdrag betreft, voor zover dat verdrag van invloed is op de in Verordening (EU) nr.
        1215/2012 vastgestelde regels. Bovendien zijn de artikelen 37, 41 en 42 van hoofdstuk
        IV van het HNS-verdrag van 2010 ondergeschikt aan de materiële regels van het
        verdrag, zodat zij niet op zichzelf staan of niet kunnen worden gescheiden van de
        overige bepalingen van het verdrag. Daarom is uitsluitend de Unie bevoegd voor
        hoofdstuk IV van het verdrag in zijn geheel.
   (10) Als de lidstaten informatie en beste praktijken uitwisselen over de procedures voor de
        bekrachtiging van of toetreding tot het Protocol van 2010, kan dat het opzetten van een
        functioneel rapportagesysteem voor bijdragende lading onder het HNS-verdrag van
        2010 gemakkelijker maken.
   (11) Net als bij het HNS-verdrag van 1996 kunnen bij gebrek aan een clausule voor de
        toetreding van regionale organisaties voor economische integratie (REIO-clausule)
        alleen soevereine staten partij worden bij het Protocol van 2010. Daarom kan de Unie
   16
        Verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de rechterlijke
        bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken
        (herschikking) (PB L 351 van 20.12.2012, blz. 1).
NL                                                  14                                                    NL
 ---pagebreak---             momenteel niet tot het Protocol van 2010, en derhalve het HNS-verdrag van 2010,
            toetreden of dat protocol of verdrag bekrachtigen. De lidstaten en de Unie zijn uit
            hoofde van de Verdragen echter gebonden door het beginsel van loyale samenwerking
            voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de Unie op het vlak van
            milieubescherming en justitiële samenwerking in burgerlijke zaken. In dat geval
            moeten de lidstaten ernaar streven en alles in het werk stellen om de Unie tot dit
            verdrag te laten toetreden.
   (12)     De bekrachtiging van het Protocol van 2010 door alle lidstaten binnen een vaste
            termijn moet gelijke voorwaarden garanderen voor alle actoren die betrokken zijn bij
            de toepassing van het HNS-verdrag van 2010 en voorkomen dat sommigen een
            concurrentievoordeel krijgen door hun toetreding tot het verdrag uit te stellen.
   (13)     De lidstaten moeten daarom worden gemachtigd om het Protocol van 2010 te
            bekrachtigen of tot het protocol toe te treden wat betreft de aspecten in verband met
            justitiële samenwerking in burgerlijke zaken. De bepalingen van het verdrag die onder
            de bevoegdheid van de Unie vallen, anders dan de bepalingen met betrekking tot de
            justitiële samenwerking in burgerlijke zaken, zullen het voorwerp uitmaken van een
            besluit dat parallel aan dit besluit wordt vastgesteld17.
   (14)     Als de lidstaten het Protocol van 2010 bekrachtigen of tot dat protocol toetreden,
            moeten zij een verklaring afleggen over de erkenning en tenuitvoerlegging van
            beslissingen die binnen het toepassingsgebied van het HNS-verdrag van 2010 vallen.
   (15)     Het Verenigd Koninkrijk en Ierland zijn gebonden door Verordening (EU) nr.
            1215/2012 en nemen bijgevolg volledig deel aan de vaststelling en toepassing van dit
            besluit.
   (16)     Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het protocol betreffende de positie van
            Denemarken18, dat gehecht is aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het
            Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, neemt Denemarken niet deel
            aan de vaststelling van dit besluit. Dit besluit is bijgevolg niet bindend voor, noch van
            toepassing op Denemarken,
   HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
                                                       Artikel 1
   De lidstaten worden hierbij gemachtigd het Protocol van 2010 namens de Unie te
   bekrachtigen of tot het protocol toe te treden, met betrekking tot aspecten in verband met de
   justitiële samenwerking in burgerlijke zaken, overeenkomstig de voorwaarden van de
   artikelen 2, 3 en 4 van dit besluit.
                                                       Artikel 2
   1.         De lidstaten nemen onverwijld de nodige maatregelen voor de neerlegging van de
              akten van bekrachtiging van of toetreding tot het Protocol van 2010, en in elk geval
              uiterlijk twee jaar na de datum van inwerkingtreding van dit besluit.
   2.         De lidstaten stellen de Raad en de Commissie binnen één jaar na de datum van
              inwerkingtreding van dit besluit in kennis van de vermoedelijke datum van afronding
              van hun bekrachtigings- of toetredingsprocedure.
   17
            PB L
   18
            Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken (PB C 326 van 26.10.2012, blz. 299).
NL                                                        15                                           NL
 ---pagebreak---    3.       De lidstaten streven ernaar informatie uit te wisselen over het verloop van hun
            bekrachtigings- of toetredingsprocedure, met name door het opzetten van een
            rapportagesysteem voor de bijdragende lading in het kader van het Protocol van
            2010.
                                                 Artikel 3
   Bij de bekrachtiging van of de toetreding tot het Protocol van 2010 leggen de lidstaten ook de
   verklaring als bedoeld in de bijlage bij dit besluit neer.
                                                 Artikel 4
   Dit besluit treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking ervan in het
   Publicatieblad van de Europese Unie.
                                                 Artikel 5
   Dit besluit is gericht tot de lidstaten, overeenkomstig de Verdragen.
   Gedaan te Brussel,
                                                   Voor de Raad
                                                   De voorzitter
NL                                                  16                                            NL
 ---documentbreak---                              EUROPESE
                             COMMISSIE
                                                     Brussel, 22.6.2015
                                                     COM(2015) 305 final
                                                     ANNEX 1
                                          BIJLAGE
                                              bij
                            Voorstel voor een besluit van de Raad
     betreffende de bekrachtiging door de lidstaten namens de Unie van het Protocol van
      2010 bij het Internationaal Verdrag inzake aansprakelijkheid en vergoeding voor
   schade in samenhang met het vervoer over zee van gevaarlijke en schadelijke stoffen, en
     de toetreding tot dat protocol, met betrekking tot aspecten in verband met justitiële
                              samenwerking in burgerlijke zaken
NL                                                                                NL
 ---pagebreak---                                                     BIJLAGE
                                                         bij
                                    Voorstel voor een besluit van de Raad
      betreffende de bekrachtiging door de lidstaten namens de Unie van het Protocol van
        2010 bij het Internationaal Verdrag inzake aansprakelijkheid en vergoeding voor
    schade in samenhang met het vervoer over zee van gevaarlijke en schadelijke stoffen, en
       de toetreding tot dat protocol, met betrekking tot aspecten in verband met justitiële
                                     samenwerking in burgerlijke zaken
   Verklaring die door de lidstaten moet worden neergelegd bij de bekrachtiging van of de
   toetreding tot het Protocol van 2010, in de zin van artikel 3 van het besluit van de Raad:
   "Wanneer ze door een gerecht van [..1.] zijn gegeven, worden beslissingen over
   aangelegenheden die onder het verdrag, als gewijzigd bij het Protocol van 2010, vallen, in
   [..2.] erkend en ten uitvoer gelegd overeenkomstig de relevante regelgeving terzake van de
   Europese Unie3.
   Beslissingen over aangelegenheden die onder het verdrag, als gewijzigd bij het Protocol van
   2010, vallen, worden, als ze gegeven zijn door een gerecht in het Koninkrijk Denemarken, in
   [..4 ] erkend en ten uitvoer gelegd volgens de Overeenkomst van 2005 tussen de Europese
   Gemeenschap en het Koninkrijk Denemarken betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de
   erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken5.
   Beslissingen over aangelegenheden die onder het verdrag, als gewijzigd bij het Protocol van
   2010, vallen, worden, als ze zijn gegeven door een gerecht van een derde staat die is
   gebonden door het Verdrag van Lugano van 30 oktober 2007 betreffende de rechterlijke
   bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en
   handelszaken6, in [..7 ] erkend en ten uitvoer gelegd overeenkomstig dat verdrag."
   1
            Alle lidstaten van de Europese Unie, behalve de lidstaat die de verklaring aflegt, alsmede Denemarken.
   2
            Lidstaat die de verklaring aflegt.
   3
            Momenteel zijn deze regels vastgesteld in Verordening (EU) nr. 1215/2012 betreffende de rechterlijke
            bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB
            L 351 van 20.12.2012, blz. 1).
   4
            Lidstaat die de verklaring aflegt.
   5
            PB L 299 van 16.11.2005, blz. 62.
   6
            PB L 339 van 21.12.2007, blz. 3.
   7
            Lidstaat die de verklaring aflegt.
NL                                                        2                                                        NL


Belangrijke juridische mededeling

|

52004PC0618

Voorstel voor een beschikking van de Raad tot wijziging van Beschikking 2000/439/EG van de Raad van 29 juni 2000 betreffende een financiële bijdrage van de Gemeenschap in de uitgaven van de lidstaten voor het verzamelen van gegevens, alsmede in de financiering van studies en modelprojecten ter ondersteuning van het gemeenschappelijk visserijbeleid  /* COM/2004/0618 def. - CNS 2004/0213 */

	Brussel, 29.9.2004COM(2004) 618 definitief2004/0213 (CNS)Voorstel voor eenBESCHIKKING VAN DE RAADtot wijziging van Beschikking 2000/439/EG van de Raad van 29 juni 2000 betreffende een financiële bijdrage van de Gemeenschap in de uitgaven van de lidstaten voor het verzamelen van gegevens, alsmede in de financiering van studies en modelprojecten ter ondersteuning van het gemeenschappelijk visserijbeleid(door de Commissie ingediend)TOELICHTINGDeze beschikking heeft tot doel de toepassingsperiode van Beschikking (EG) nr. 439/2000[1] van 29 juni 2000 betreffende een financiële bijdrage van de Gemeenschap in de uitgaven van de lidstaten voor het verzamelen van gegevens, alsmede in de financiering van studies en modelprojecten ter ondersteuning van het gemeenschappelijk visserijbeleid (GVB) te wijzigen.Beschikking (EG) nr. 439/2000 heeft betrekking op de periode van 2000 tot en met 2005 en hangt nauw samen met Verordening (EG) nr. 1543/2000[2] van 29 juni 2000 tot instelling van een communautair kader voor het verzamelen en beheren van gegevens die essentieel zijn voor het gemeenschappelijk visserijbeleid, waarin is bepaald dat de lidstaten telkens voor een periode van zes jaar een nationaal programma vaststellen. De eerste programmeringsperiode bestrijkt echter bij wijze van uitzondering de jaren 2002 tot en met 2006; voor het verzamelen en het beheren van gegevens in 2001 zijn eveneens overeenkomstig Beschikking 439/2000/EG oproepen tot het indienen van voorstellen gedaan en aanbestedingen gehouden.Lidstaten die een financiële bijdrage wensten te ontvangen voor de gedurende de eerste programmeringsperiode van 1 januari 2002 tot en met 31 december 2006 te verrichten uitgaven, hadden hun raming van de jaarlijkse uitgaven voor deze periode uiterlijk op 31 mei 2001 bij de Commissie moeten indienen, gevolgd door jaarlijkse bijwerkingen uiterlijk op 31 mei van ieder jaar. Op basis van deze gegevens neemt de Commissie ieder jaar een besluit over de subsidiabiliteit van de geplande uitgaven en de hoogte van de financiële bijdrage van de Gemeenschap voor het volgende jaar. De nationale programma’s voor 2002 tot en met 2006 en het overeenkomstige besluit van de Commissie om die programma’s te cofinancieren hadden daarom in het jaar vóór de uitvoering van de programma's moeten worden vastgesteld.Aangezien de regels voor de toepassing van Verordening (EG) nr. 1543/2000 pas laat zijn goedgekeurd, hebben de lidstaten hun nationale programma’s en de geraamde uitgaven echter pas in het najaar van 2001 ingediend, in plaats van in mei 2001. Door de late indiening van de programma’s enerzijds en de langdurige procedure voor de bestudering ervan (er wordt gebruik gemaakt van externe consultants) anderzijds, is het onmogelijk gebleken de kredieten voor het eerste begrotingsjaar (2002) vast te leggen in het daaraan voorafgaande jaar (2001). In plaats daarvan gebeurde de vastlegging van de uitgaven in het jaar van uitvoering, 2002. Dit uitstel van de administratieve en financiële cyclus heeft zich eveneens voorgedaan in 2003 en 2004. Dientengevolge zal het besluit van de Commissie over de hoogte van de financiële bijstand van de Gemeenschap voor de in 2006 te verrichten uitgaven pas in 2006 worden voorbereid en goedgekeurd, in plaats van in 2005.Daarom wordt voorgesteld dat de in artikel 1, lid 2, bedoelde referentieperiode wordt gewijzigd van 2000 tot en met 2005 in 2001 tot en met 2006.Het in artikel 1 van Beschikking 439/2000/EG vastgestelde referentiebedrag is niet langer een afspiegeling van de daadwerkelijke behoeften die voor de voorgaande jaren juist bleken te zijn. Bovendien wordt bij dat referentiebedrag geen rekening gehouden met de behoeften van de nieuwe lidstaten. Daarom moet het referentiebedrag worden aangepast aan de bijgewerkte ramingen.2004/0213 (CNS)Voorstel voor eenBESCHIKKING VAN DE RAADtot wijziging van Beschikking 2000/439/EG van de Raad van 29 juni 2000 betreffende een financiële bijdrage van de Gemeenschap in de uitgaven van de lidstaten voor het verzamelen van gegevens, alsmede in de financiering van studies en modelprojecten ter ondersteuning van het gemeenschappelijk visserijbeleidDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 37,Gezien het voorstel van de Commissie[3],Gezien het advies van het Europees Parlement[4],Overwegende hetgeen volgt:(1) In Beschikking 439/2000/EG[5] is bepaald dat de Gemeenschap een financiële bijdrage mag toekennen in de uitgaven van de lidstaten voor het verzamelen van gegevens binnen het communautair kader dat is ingesteld bij Verordening (EG) nr. 1543/2000[6] voor de periode van 2002 tot en met 2006.(2) Voor het verzamelen en het beheren van gegevens in 2001 zijn overeenkomstig Beschikking 439/2000/EG oproepen tot het indienen van voorstellen gedaan en aanbestedingen gehouden.(3) Wat betreft de financiële bijstand voor de door bepaalde lidstaten gedane uitgaven gedurende de periode 2002-2006, dienden de nationale programma’s en het besluit van de Commissie om die programma’s te cofinancieren te worden vastgesteld in het jaar vóór de uitvoering van de programma’s. Derhalve loopt de in artikel 1 van Beschikking 439/2000/EG vastgestelde toepassingsperiode van 2000 tot en met 2005.(4) Aangezien de lengte van de noodzakelijke administratieve en financiële procedures is onderschat is het onmogelijk gebleken de voorbereidings- en besluitvormingsprocedure af te ronden in het jaar vóór de uitvoering van de nationale programma's. In plaats daarvan is gebleken dat de administratieve en financiële procedures plaatsvinden in hetzelfde jaar als de uitvoering zelf. Daarom moet de in artikel 1 van Beschikking 439/2000/EG vastgestelde referentieperiode worden gewijzigd, zodat deze betrekking heeft op de uitvoeringsperiode 2001-2006.(5) Het in artikel 1 van Beschikking 439/2000/EG vastgestelde referentiebedrag is niet langer een afspiegeling van de daadwerkelijke behoeften die voor de voorgaande jaren juist bleken te zijn, noch van de bijgewerkte ramingen voor de volgende jaren. Bovendien wordt bij dat referentiebedrag geen rekening gehouden met de behoeften van de nieuwe lidstaten. Derhalve moet het referentiebedrag worden aangepast aan de bijgewerkte ramingen.(6) Beschikking 2000/439/EG moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd,HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD:Artikel 1Beschikking 2000/439/EG wordt als volgt gewijzigd:1) In artikel 1, lid 2, wordt de eerste zin vervangen door:“Het financieel referentiebedrag voor de uitvoering van de gesubsidieerde maatregelen beloopt voor de periode 2001-2006 164,5 miljoen euro."2) In artikel 4, lid 3, onder b), worden de woorden “voor het volgende jaar” geschrapt.Artikel 2Deze beschikking is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel,Voor de RaadDe Voorzitter[…]+++++ TABLE +++++LEGISLATIVE FINANCIAL STATEMENT – ANNEX+++++ TABLE +++++[1] PB L 176 van 15.7.2000, blz. 42[2] PB L 176 van 15.7.2000, blz. 1[3] PB C ... van ..., blz. ...[4] PB C ... van ..., blz. ...[5] PB L 176 van 15.7.2000, blz. 42.[6] PB L 176 van 15.7.2000, blz. 1.