               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 19.2.2016
            COM(2016) 77 final
            2016/0048(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            inzake het namens de Europese Unie in te nemen standpunt tijdens de 40e vergadering van de Vereenvoudigingscommissie, de 69e vergadering van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu en de 96e vergadering van de Maritieme Veiligheidscommissie van de Internationale Maritieme Organisatie met betrekking tot de aanneming van de wijzigingen van het Facilitatieverdrag, van bijlage IV bij het Marpol-Verdrag, van de Solas-voorschriften II-2/13 en II-2/18, van de code inzake brandveiligheidssystemen en van de ESP-code 2011

               TOELICHTING

               1.INLEIDING

               Dit voorstel van de Commissie betreft de vaststelling van het standpunt van de Unie tijdens de 40e vergadering van de Vereenvoudigingscommissie (FAL 40) van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO), de 69e vergadering van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu (MEPC 69) van de IMO en de 96e vergadering van de Maritieme Veiligheidscommissie (MSC 96) van de IMO met betrekking tot de zes wijzigingen in de volgende subrubrieken.

               1.1Algemene herziening van het Facilitatieverdrag

               Tijdens de 39e vergadering van de Vereenvoudigingscommissie (FAL 39) zijn de wijzigingen van de bijlage bij het Facilitatieverdrag (FAL-Verdrag) goedgekeurd met het oog op de aanneming tijdens FAL 40. De aanzet tot een uitgebreide herziening van het verdrag is overeengekomen tijdens FAL 35. De bedoeling is de huidige en opkomende behoeften van de scheepvaartsector te behandelen en de bepalingen van het verdrag te moderniseren, rekening houdend met de ontwikkelingen op het gebied van de elektronische overdracht van informatie en gegevens en het éénloketconcept.

               Van bijzonder belang voor de EU is de verplichting om, indien van toepassing, een visumnummer op te nemen in de passagierslijsten en de meldingsformaliteiten elektronisch te vervullen.

               Betreffende norm 2.6.1 (over de gegevens die volgens de overheid in de bemanningslijst moeten worden opgenomen), norm 2.23, norm 3.10, norm 3.10.2, norm 3.45 en aanbevolen praktijk 3.21 zijn er nog altijd bepaalde verschillen tussen het FAL-Verdrag en de EU-wetgeving. Overeenkomstig artikel VIII van het FAL-Verdrag moeten de verdragsluitende regeringen dergelijke verschillen melden aan de secretaris-generaal van de IMO.

               De wijzigingen van het FAL-Verdrag worden uiteengezet in bijlage 1 bij het verslag van FAL 39 (FAL 39/16). Volgens punt 4.43 van het FAL 39-verslag zullen de wijzigingen worden aangenomen tijdens FAL 40.

               1.2Wijzigingen van de voorschriften 1 en 11 van bijlage IV bij het Marpol-Verdrag betreffende voorschriften voor bijzondere gebieden

               Tijdens de 68e vergadering van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu (MEPC 68) is onderzocht of er overeenkomstig voorschrift 13 van bijlage IV bij het Marpol-Verdrag voldoende kennisgevingen zijn ontvangen over de beschikbaarheid van ontvangstinrichtingen in havens, zodat de bepalingen voor bijzondere gebieden in de Oostzee van kracht kunnen worden en de oppervlakte kan worden bepaald waarin die bepalingen voor bijzondere gebieden van kracht worden, ermee rekening houdend dat slechts acht van de negen Baltische staten de kennisgeving hebben verstrekt.

               Er is overeengekomen dat er voldoende kennisgevingen zijn ontvangen en dat derhalve datums kunnen worden vastgesteld waarop de vereisten van het bijzondere gebied, zoals gedefinieerd in document MEPC 68/10/2, van kracht worden. Er is vastgesteld dat de voorgestelde definitie van het gebied verschilt van de definitie van bijlage IV bij het Marpol-Verdrag en dat bijlage IV bij het Marpol-Verdrag moet worden gewijzigd opdat de nieuwe definitie van het bijzondere gebied, zoals gedefinieerd in document MEPC 68/10/2, van kracht kan worden.

               Die wijzigingen van de voorschriften 1 en 11 van bijlage IV bij het Marpol-Verdrag zijn beschreven in de bijlage bij document MEPC 69/3/3, met het oog op de aanneming tijdens MEPC 69, zoals aangegeven in punt 10.22 van het verslag van MEPC 68 (MEPC 68/21). Overeenkomstig artikel 16 van het Marpol-Verdrag heeft het IMO-secretariaat de wijzigingen, inclusief een MEPC-ontwerpresolutie voor de aanneming ervan, meegedeeld onder dekking van circulaire nr. 3591 van 7 oktober 2015.

               1.3Wijzigingen van SOLAS-voorschrift II-2/13

               Tijdens MSC 95 zijn de ontwerpwijzigingen van SOLAS-voorschrift II-2/13 goedgekeurd. Die wijzigingen stellen eisen vast voor de evaluatie van ontsnappingswegen door middel van een evacuatieanalyse in een vroeg stadium van het ontwerpproces, die van toepassing zullen zijn op nieuwe ro-ro-passagiersschepen en andere passagiersschepen bestemd voor meer dan 36 passagiers. Aan de hand van de analyse zullen, voor zover dat praktisch haalbaar is, opstoppingen worden vastgesteld en weggewerkt die tijdens het verlaten van het schip kunnen ontstaan doordat passagiers en bemanning zich op normale wijze langs de ontsnappingswegen bewegen, rekening houdend met de mogelijkheid dat de bemanning de ontsnappingswegen moet volgen in tegenovergestelde richting van de passagiers. De analyse zal bovendien worden gebruikt om aan te tonen dat de ontsnappingsvoorzieningen voldoende flexibel zĳn om te voorzien in de mogelĳkheid dat bepaalde ontsnappingswegen, verzamelplaatsen, inschepingsplaatsen of reddingsboten als gevolg van een ongeval niet beschikbaar zĳn.

               Die wijzigingen zijn beschreven in bijlage 14 bij MSC 95/22/add.2. Volgens punt 10.19 van het MSC 95-verslag (MSC 95/22) zullen de wijzigingen worden aangenomen tijdens MSC 96.

               1.4 Wijzigingen in SOLAS-voorschrift II-2/18 betreffende landingsplaatsen voor helikopters op nieuwe ro-ro-passagiersschepen, in samenhang met een nieuw hoofdstuk 17 van de code inzake brandveiligheidssystemen

               In hoofdstuk II-2/18 van het SOLAS-Verdrag zijn eisen voor helikoptervoorzieningen opgenomen. Deze wijzigingen van het SOLAS-Verdrag hebben tot doel IMO-circulaire MSC.1/Circ.1431 – Richtsnoeren voor de goedkeuring van schuimblussystemen voor helikoptervoorzieningen – in te voeren vanaf 22 juni 2012 en de bepalingen ervan verplicht te stellen. Het schuimblussysteem moet bijgevolg in overeenstemming zijn met de richtsnoeren. Deze wijzigingen zijn goedgekeurd tijdens de 92e vergadering van de Maritieme Veiligheidscommissie (MSC 92), met het oog op de aanneming ervan tijdens de 93e vergadering (MSC 93).

               In verband met de geplande aanneming tijdens MSC 93 heeft de Raad Besluit 2014/280/EU van 8 mei 2013
                  1
                vastgesteld, waarbij de EU het standpunt heeft ingenomen om in te stemmen met de aanneming van de wijzigingen van SOLAS-voorschrift II-2/18.

               Tijdens de fase van de aanneming is tijdens MSC 93 echter besloten om de ontwerpwijzigingen voor verdere overweging terug te verwijzen naar de 2e vergadering van de IMO-subcommissie voor scheepssystemen en -uitrusting (SSE 2).

               Naar aanleiding van de resultaten van SSE 2 werd tijdens MSC 95 in verband met de ontwerpwijzigingen van SOLAS-voorschrift II-2/18 opgemerkt dat tijdens SSE 2 ook een nieuw hoofdstuk 17 van de code inzake brandveiligheidssystemen (FSS-code) was opgesteld over schuimblussystemen voor helikopterfaciliteiten, met het oog op de aanneming tijdens MSC 96. Als gevolg van het besluit om een nieuw hoofdstuk 17 van de FSS-code op te stellen, werd tijdens SSE 2 gevraagd om tijdens MSC 95 na te denken over dienovereenkomstige aanpassingen in de ontwerpwijzigingen van SOLAS-voorschrift II-2/18, met als doel die niet tijdens MSC 95 maar tijdens MSC 96 aan te nemen, samen met het nieuwe hoofdstuk 17 van de FSS-code.

               Daarom zijn de aangepaste wijzigingen van SOLAS-voorschrift II-2/18 opnieuw in dit voorstel voor een besluit van de Raad opgenomen en zullen ze tijdens MSC 96 verder worden besproken, met het oog op de aanneming ervan samen met het nieuwe hoofdstuk 17 van de FSS-code.

               Die aanpassing van de wijzigingen van SOLAS-voorschrift II-2/18 wordt beschreven in bijlage 2 bij SSE 2/20. Volgens punt 12.16 van het MSC 95-verslag (MSC 95/22) zullen die wijzigingen worden aangenomen tijdens MSC 96. Het nieuwe hoofdstuk 17 van de FSS-code is opgenomen in punt 2 van bijlage 18 bij het MSC 95-verslag (MSC 95/22/add. 2). Volgens punt 12.15 van het MSC 95-verslag (MSC 95/22) zal het nieuwe hoofdstuk worden aangenomen tijdens MSC 96.

               1.5 Het herziene hoofdstuk 8 van de code inzake brandveiligheidssystemen betreffende automatische sprinkler-, brandontdekkings- en brandalarminstallaties

               Als gevolg van gebreken in automatische sprinklerinstallaties door ophoping van of verstopping door minerale afzettingen, zijn tijdens MSC 95 ontwerpwijzigingen van hoofdstuk 8 van de code inzake brandveiligheidssystemen (FSS-code) goedgekeurd, waarin is bepaald dat bijzondere aandacht moet uitgaan naar de specificatie van de waterkwaliteit door de fabrikant van het systeem om interne corrosie en verstopping van sprinklers te voorkomen.

               In de instructies van de fabrikant voor inbedrijfstelling, inspectie en onderhoud moeten specificaties zijn opgenomen voor de kwaliteit van het tijdens de levensduur van het systeem te gebruiken water en de waterkwaliteit moet actief worden gecontroleerd aan boord.

               Die wijzigingen worden beschreven in punt 1 van bijlage 18 bij MSC 95/22/add.2. Volgens punt 12.11 van het MSC 95-verslag (MSC 95/22) zullen de wijzigingen worden aangenomen tijdens MSC 96.

               1.6Wijzigingen van de ESP-code 2011

               De keuringsregeling scheepvaart (CAS) van de IMO vormt het kader voor een verscherpte controle van schepen die meer dan 15 jaar oud zijn. In het uitgebreide inspectieprogramma tijdens inspecties van bulkvervoerders en olietankschepen (Enhanced Survey Programme, ESP) is gespecificeerd hoe die verscherpte controles moeten worden uitgevoerd. Aangezien de CAS een beroep doet op het ESP om haar doelstelling te bereiken, wordt het ESP in de CAS daarvoor als het aangewezen instrument naar voren geschoven. De wijzigingen van de ESP-code betreffen het geharmoniseerde gebruik in de code van termen met betrekking tot erkende organisaties. De voorgestelde wijzigingen zijn van redactionele aard. Daarom is tijdens MSC 95 overeengekomen dat een corrigendum op bijlage 2 bij het MSC 94-verslag (MSC 94/21) wordt opgesteld, zodat de bovengenoemde wijzigingen kunnen worden opgenomen in de authentieke tekst van Resolutie MSC.381(94) over wijzigingen van de internationale code voor het uitgebreide inspectieprogramma tijdens inspecties van bulkvervoerders en olietankschepen van 2011 (ESP-code 2011).

               Die wijzigingen worden beschreven in bijlage 15 bij MSC 95/22/add.2. Volgens punt 10.26 van het MSC 95-verslag (MSC 95/22) zullen die wijzigingen worden aangenomen tijdens MSC 96.

               2.AANNEMING VAN DE IMO-AMENDEMENTEN

               2.1Aanneming van amendementen

               De in de punten 1.1 tot en met 1.6 aangehaalde wijzigingen zijn goedgekeurd tijdens de 39e vergadering van de Vereenvoudigingscommissie van 22 tot en met 26 september 2014, de 68e vergadering van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu van 11 tot en met 15 mei 2015 en de 95e vergadering van de Maritieme Veiligheidscommissie van 3 tot en met 12 juni 2015, en moeten ter aanneming worden voorgelegd tijdens de 40e vergadering van de Vereenvoudigingscommissie van 4 tot en met 8 april 2016, de 69e vergadering van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu van 18 tot en met 22 april 2016 en de 96e vergadering van de Maritieme Veiligheidscommissie van 11 tot en met 20 mei 2016.

               2.2Aanvaarding

               Zodra de punten 1.1 tot en met 1.6 door de drie commissies zijn goedgekeurd en aangenomen, worden ze ter aanvaarding voorgelegd aan de respectieve verdragsluitende partijen.

               3.DESBETREFFENDE EU-WETGEVING EN EU-BEVOEGDHEID

               3.1Algemene herziening van het Facilitatieverdrag

               Richtlijn 2010/65/EU van het Europees Parlement en de Raad betreffende meldingsformaliteiten voor schepen die aankomen in en/of vertrekken uit havens van de lidstaten en tot intrekking van Richtlijn 2002/6/EG heeft tot doel de administratieve procedures die van toepassing zijn op het zeevervoer te vereenvoudigen en te harmoniseren door elektronische informatieoverdracht verplicht te stellen en meldingsformaliteiten te rationaliseren. De meldingsformaliteiten in de bijlage bij de richtlijn zijn in drie categorieën ingedeeld: A) voortvloeiend uit rechtshandelingen van de Unie, B) FAL-formulieren en formaliteiten overeenkomstig het FAL-Verdrag en C) overige formaliteiten overeenkomstig de nationale wetgeving. Om ervoor te zorgen dat in toepasselijke gevallen elektronische FAL-formulierspecificaties worden gebruikt, wordt het gebruik van FAL-formulieren in de EU beoordeeld en wordt de volgens de rechtshandelingen van de Unie en de FAL-formulieren vereiste informatie in kaart gebracht. Volgens artikel 7 van de richtlijn moeten de lidstaten FAL-formulieren aanvaarden voor het voldoen aan de meldingsformaliteiten en mogen zij vanaf 1 juni 2015 alleen nog elektronische formulieren gebruiken.

               De vereiste om, indien van toepassing, een visumnummer op te nemen in de lijsten van bemanningsleden en passagiers vloeit voort uit punt 3.1.2 van bijlage VI bij Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (opgenomen in punt A.2 van de bijlage bij Richtlijn 2010/65/EU).

               Derhalve zou de algemene herziening van het FAL-Verdrag gevolgen hebben voor Richtlijn 2010/65/EU en Verordening (EG) nr. 562/2006.

               3.2 Wijzigingen van de voorschriften 1 en 11 van bijlage IV bij het Marpol-Verdrag betreffende voorschriften voor bijzondere gebieden

               Het bestaan van adequate havenfaciliteiten is een onderwerp dat onder de exclusieve bevoegdheid van de EU valt op grond van artikel 4 van Richtlijn 2000/59/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende havenontvangstvoorzieningen voor scheepsafval en ladingresiduen. De toezegging om te voorzien in havenontvangstvoorzieningen overeenkomstig voorschrift 12 bis van Resolutie MEPC.200(62) heeft gevolgen voor het onderwerp van die richtlijn. De ontwerpwijzigingen van bijlage IV bij het Marpol-Verdrag tot vaststelling van de data waarop de aanwijzing van een deel van de Oostzee als bijzonder gebied van kracht wordt, zullen, als ze door de IMO worden aangenomen, bindend zijn voor de Unie.

               3.3 Wijzigingen in SOLAS-voorschrift II-2/13 betreffende de evacuatieanalyse voor passagiersschepen

               Ontsnappingswegen worden geregeld door SOLAS-voorschrift II-2/13. De wijzigingen die tijdens MSC 96 moeten worden aangenomen en waardoor SOLAS-voorschrift II-2/13 zou worden gewijzigd, zouden gevolgen hebben voor de EU-wetgeving door de toepassing van Richtlijn 2009/45/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake veiligheidsvoorschriften en -normen voor passagiersschepen. In artikel 6, lid 2, onder a), punt i), is bepaald dat nieuwe passagiersschepen van klasse A volledig moeten voldoen aan de eisen van het SOLAS-Verdrag van 1974, als gewijzigd. Bovendien zijn in Richtlijn 2009/45/EG nadere bepalingen opgenomen inzake ontsnappingswegen op ro-ro-passagiersschepen van de klassen B, C en D, als bedoeld in bijlage I, hoofdstuk II, deel B, punt 6-1.

               3.4Wijzigingen van SOLAS-voorschrift II-2/18 betreffende landingsplaatsen voor helikopters op nieuwe ro-ro-passagiersschepen, in samenhang met een nieuw hoofdstuk 17 van de code inzake brandveiligheidssystemen

               Door middel van hoofdstuk II-2 van bijlage I bij Richtlijn 2009/45/EG heeft de Unie eisen vastgesteld inzake het voorzien van landingsplaatsen voor helikopters. In punt 18 van deel B van dat hoofdstuk wordt met name bepaald dat "schepen die zĳn voorzien van helikopterdekken moeten voldoen aan de vereisten van voorschrift 18 van deel G van Hoofdstuk II-2 van het SOLAS-Verdrag van 1974, als gewĳzigd per 1 januari 2003". In artikel 6, lid 2, onder a), punt i), is bepaald dat nieuwe passagiersschepen van klasse A volledig moeten voldoen aan de eisen van het SOLAS-Verdrag van 1974, als gewijzigd. Als de wijzigingen in SOLAS-voorschrift II-2/18 worden aangenomen, zouden de eisen van Richtlijn 2009/45/EG inzake landingsplaatsen voor helikopters op nieuwe ro-ro-passagiersschepen bijgevolg moeten worden herzien.

               Bovendien is volgens hoofdstuk II-2, deel A, punt 2, van bijlage I bij Richtlijn 2009/45/EG de code inzake brandveiligheidssystemen, zoals aangenomen bij Resolutie MSC.98(73), van toepassing op schepen van de klassen B, C en D die zijn gebouwd op of na 1 januari 2003.

               Daarom zouden de tijdens MSC 96 aan te nemen wijzigingen van het SOLAS-Verdrag en het nieuwe hoofdstuk 17 van de code inzake brandveiligheidssystemen gevolgen hebben voor de eisen van Richtlijn 2009/45/EG inzake landingsplaatsen voor helikopters, door herzieningen van dergelijke regels te formuleren.

               3.5 Het herziene hoofdstuk 8 van de code inzake brandveiligheidssystemen betreffende automatische sprinkler-, brandontdekkings- en brandalarminstallaties

               Volgens hoofdstuk II-2, deel A, punt 8, van bijlage I bij Richtlijn 2009/45/EG betreffende automatische sprinkler-, brandontdekkings- en brandalarminstallaties moeten dergelijke systemen altijd voor onmiddellijk gebruik gereed zijn zonder dat een handeling van de bemanning nodig is om de installatie in werking te stellen. In artikel 6, lid 2, onder a), punt i), is bepaald dat nieuwe passagiersschepen van klasse A volledig moeten voldoen aan de eisen van het SOLAS-Verdrag van 1974, als gewijzigd.

               Bovendien is volgens hoofdstuk II-2, deel A, punt 8, van bijlage I bij Richtlijn 2009/45/EG de code inzake brandveiligheidssystemen, zoals aangenomen bij Resolutie MSC.98(73), van toepassing op schepen van de klassen B, C en D die zijn gebouwd op of na 1 januari 2003.

               Daarom zouden de wijzigingen van hoofdstuk 8 van de code inzake brandveiligheidssystemen gevolgen hebben voor de EU-wetgeving door de toepassing van Richtlijn 2009/45/EG.

               3.6 Wijzigingen van de ESP-code 2011

               Verordening (EU) nr. 530/2012 van het Europees Parlement en de Raad betreffende het versneld invoeren van de vereisten inzake een dubbelwandige uitvoering of een gelijkwaardig ontwerp voor enkelwandige olietankschepen heeft tot doel een versnelde invoerregeling vast te stellen voor de toepassing van de vereisten inzake een dubbelwandige uitvoering of een gelijkwaardig ontwerp van Marpol 73/78, zoals gedefinieerd in artikel 3 van die verordening, op enkelwandige olietankschepen, en om het vervoer van zware oliesoorten naar of vanuit havens in de lidstaten in enkelwandige olietankschepen te verbieden.

               Volgens die verordening is de toepassing van de keuringsregeling scheepvaart (CAS) van de IMO verplicht voor enkelwandige olietankschepen die meer dan 15 jaar oud zijn. Op grond van artikel 5 moeten dergelijke olietankschepen voldoen aan de CAS, die in artikel 6 is gedefinieerd als de bij resolutie MEPC 94(46) van 27 april 2001, zoals gewijzigd bij resolutie MEPC 99(48) van 11 oktober 2002 en resolutie MEPC 112(50) van 4 december 2003, aangenomen keuringsregeling scheepvaart. Het uitgebreide inspectieprogramma tijdens inspecties van bulkvervoerders en olietankschepen (ESP) specificeert de wijze waarop deze verscherpte beoordelingen moeten worden uitgevoerd. Aangezien de CAS om haar doel te bereiken een beroep doet op het ESP, zijn eventuele wijzigingen van ESP-inspecties rechtstreeks en automatisch van toepassing door Verordening (EU) nr. 530/2012. Daarom zouden de tijdens MSC 96 aan te nemen wijzigingen die de ESP-code zouden wijzigen, gevolgen hebben voor de EU-wetgeving door de toepassing van Verordening (EU) nr. 530/2012.

               3.7Samenvatting

               Gezien de hierboven beschreven verbanden tussen de voorgestelde wijzigingen en de desbetreffende EU-wetgeving is de Commissie van mening dat de tijdens FAL 40, MEPC 69 en MSC 96 verwachte aanneming van bovengenoemde wijzigingen tot de exclusieve externe bevoegdheden van de Unie overeenkomstig artikel 3, lid 2, VWEU, behoren, voor zover de aanneming van de desbetreffende internationale instrumenten gevolgen heeft voor gemeenschappelijke regels of het toepassingsgebied ervan wijzigt.

               Hoewel de Unie geen lid van de IMO en geen verdragsluitende partij bij de desbetreffende internationale instrumenten is, mogen de lidstaten geen verplichtingen op zich nemen die wellicht gevolgen hebben voor EU-regels die gericht zijn op het bereiken van de doelstellingen van de Verdragen, tenzij zij hiertoe op voorstel van de Commissie gemachtigd zijn op basis van een besluit van de Raad. Er is op dit gebied ruimschoots geconsolideerde jurisprudentie.

               4.Conclusie

               De Commissie stelt daarom een besluit van de Raad voor inzake het namens de Europese Unie in te nemen standpunt met betrekking tot de in de punten 1.1 tot en met 1.6 hierboven genoemde wijzigingen die moeten worden aangenomen tijdens respectievelijk de 40e vergadering van de Vereenvoudigingscommissie, de 69e vergadering van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu en de 96e vergadering van de Maritieme Veiligheidscommissie.

               2016/0048 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               inzake het namens de Europese Unie in te nemen standpunt tijdens de 40e vergadering van de Vereenvoudigingscommissie, de 69e vergadering van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu en de 96e vergadering van de Maritieme Veiligheidscommissie van de Internationale Maritieme Organisatie met betrekking tot de aanneming van de wijzigingen van het Facilitatieverdrag, van bijlage IV bij het Marpol-Verdrag, van de Solas-voorschriften II-2/13 en II-2/18, van de code inzake brandveiligheidssystemen en van de ESP-code 2011

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 100, lid 2, en artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Maatregelen van de Europese Unie op het gebied van zeevervoer moeten erop gericht zijn de maritieme veiligheid te verbeteren en het mariene milieu te beschermen.

               (2)De Vereenvoudigingscommissie (FAL) van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) heeft tijdens haar 39e vergadering wijzigingen van het Facilitatieverdrag goedgekeurd. Die wijzigingen zullen naar verwachting worden aangenomen tijdens de 40e vergadering van de FAL, die in april 2016 plaatsvindt.

               (3)De Commissie voor de bescherming van het mariene milieu (MEPC) van de IMO is tijdens haar 68e vergadering overeengekomen dat zij voldoende kennisgevingen volgens voorschrift 12 bis van bijlage IV bij het Marpol-Verdrag heeft ontvangen om een gedeelte van de Oostzee als bijzonder gebied aan te wijzen, zodat een datum kan worden vastgesteld waarop de aanwijzing als bijzonder gebied overeenkomstig voorschrift 11.3 van bijlage IV van kracht wordt. Tijdens MEPC 68 is geconcludeerd dat voorschriften 1 en 11 van bijlage IV bij het Marpol-Verdrag moeten worden gewijzigd om dat gedeelte van het bijzondere gebied van kracht te laten worden en dat daartoe een wijziging van bijlage IV bij het Marpol-Verdrag moet worden voorgesteld. Die wijzigingen zullen naar verwachting worden aangenomen tijdens de 69e vergadering van de MEPC, die in april 2016 plaatsvindt.

               (4)De Maritieme Veiligheidscommissie (MSC) van de IMO heeft tijdens haar 95e vergadering wijzigingen goedgekeurd in SOLAS-voorschriften II-2/13 en II-2/18, de internationale code inzake brandveiligheidssystemen (FSS-code) en de ESP-code 2011. Die wijzigingen zullen naar verwachting worden aangenomen tijdens de 96e vergadering van de MSC, die in mei 2016 plaatsvindt.

               (5)Door de algemene herziening van het Facilitatieverdrag worden de bepalingen ervan gemoderniseerd, rekening houdend met ontwikkelingen op het gebied van de elektronische overdracht van informatie en gegevens en het éénloketconcept. Er worden met name maatregelen ingevoerd die van belang zijn voor de Europese Unie, betreffende de opname van visumnummers in passagierslijsten maar niet in bemanningslijsten, en het recht van autoriteiten om de elektronische indiening van formulieren verplicht te stellen. Volgens de artikelen 5 en 7 van Richtlijn 2010/65/EU van het Europees Parlement en de Raad
                  2
                mogen meldingsformaliteiten voor schepen die aankomen in en vertrekken uit havens in de lidstaten, vanaf 1 juni 2015 alleen worden aanvaard in elektronische vorm en via een enig loket, maar moeten de lidstaten tot die datum papieren FAL-formulieren aanvaarden voor het vervullen van meldingsformaliteiten. Volgens een rechtshandeling van de Unie vereiste informatie moet vanaf 1 juni 2015 elektronisch worden verstrekt. De verplichting om, indien van toepassing, een visumnummer op te nemen in de lijsten van bemanningsleden en passagiers vloeit voort uit punt 3.1.2 van bijlage VI bij Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad
                  3
               . Die voorschriften leggen strengere verplichtingen op dan de desbetreffende regels van het FAL-Verdrag en zijn verschillend in de zin van artikel VIII van dat verdrag. Lidstaten die verdragsluitende partij bij het FAL-Verdrag zijn, moeten derhalve dat verschil aan de IMO melden.

               (6)De wijzigingen van bijlage IV bij het Marpol-Verdrag zijn bedoeld om te voorzien in het juridische kader voor de uitvoering van de tijdens MEPC 68 gesloten overeenkomst inzake een voldoende aantal ontvangen kennisgevingen over de beschikbaarheid van havenontvangstvoorzieningen, zodat de bepalingen inzake het bijzondere gebied in de Oostzee van kracht kunnen worden en er derhalve datums kunnen worden vastgesteld waarop de aanwijzing van het gedeelte van de Oostzee als bijzonder gebied van kracht wordt, overeenkomstig die kennisgevingen. In artikel 4 van Richtlijn 2000/59/EG van het Europees Parlement en de Raad
                  4
                wordt net als in voorschrift 12 bis van resolutie MEPC.200(62) de beschikbaarheid van havenontvangstvoorzieningen behandeld, met het oog op de vermindering van – met name illegale – lozingen van scheepsafval en ladingresiduen in zee door schepen die gebruikmaken van havens in de Unie.

               (7)Door de wijzigingen van SOLAS-voorschrift II-2/13 worden eisen ingevoerd voor de evaluatie van ontsnappingswegen door middel van een evacuatieanalyse in een vroeg stadium van het ontwerpproces, die van toepassing zullen zijn op nieuwe ro-ro-passagiersschepen en andere passagiersschepen bestemd voor meer dan 36 passagiers. In artikel 6, lid 2, onder a), punt i), van Richtlijn 2009/45/EG van het Europees Parlement en de Raad
                  5
                is bepaald dat nieuwe passagiersschepen van klasse A volledig moeten voldoen aan de eisen van het SOLAS-Verdrag van 1974, als gewijzigd. Bovendien zijn in Richtlijn 2009/45/EG nadere bepalingen opgenomen inzake ontsnappingswegen op ro-ro-passagiersschepen van de klassen B, C en D, als bedoeld in bijlage I, hoofdstuk II, deel B, punt 6-1.

               (8)Door de wijzigingen in SOLAS-voorschrift II-2/18 betreffende landingsplaatsen voor helikopters op nieuwe ro-ro-passagiersschepen, zullen de bepalingen van IMO-circulaire MSC.1/Circ.1431 van 31 mei 2012 over de richtsnoeren voor de goedkeuring van schuimblusmiddelen voor helikoptervoorzieningen verplicht worden gesteld. In hoofdstuk II-2, deel B, punt 18, van bijlage I bij Richtlijn 2009/45/EG van het Europees Parlement en de Raad is bepaald dat schepen met een helikopterdek moeten voldoen aan de eisen van het SOLAS-voorschrift, als herzien op 1 januari 2003, die nu naar verwachting zullen worden gewijzigd.

               (9)Door hoofdstuk 8 van de code inzake brandveiligheidssystemen (FSS-code) te herzien, zal bijzondere aandacht worden besteed aan de specificatie van de waterkwaliteit door de fabrikant van het systeem om interne corrosie en verstopping van sprinklers te voorkomen. In artikel 6, lid 2, onder a), punt i), van Richtlijn 2009/45/EG van het Europees Parlement en de Raad is bepaald dat nieuwe passagiersschepen van klasse A volledig moeten voldoen aan de eisen van het SOLAS-Verdrag van 1974, als gewijzigd, waarin de FSS-code wordt opgenomen zoals krachtens het SOLAS-verdrag is verplicht bij IMO-resolutie MSC.99(73). Bovendien zijn in Richtlijn 2009/45/EG van het Europees Parlement en Raad nadere bepalingen opgenomen inzake brandbestrijding op schepen van de klassen B, C en D, als bedoeld in bijlage I, hoofdstuk II-2, deel A, punten 4.5 en 4.8.

               (10)Het nieuwe hoofdstuk 17 van de FSS-code bevat nadere specificaties voor schuimblussystemen voor de bescherming van helikoptervoorzieningen, zoals voorgeschreven in hoofdstuk II-2 van het SOLAS-Verdrag. In artikel 6, lid 2, onder a), punt i), van Richtlijn 2009/45/EG van het Europees Parlement en de Raad is bepaald dat nieuwe passagiersschepen van klasse A volledig moeten voldoen aan de eisen van het SOLAS-Verdrag van 1974, als gewijzigd, waarin de FSS-code wordt opgenomen zoals krachtens het SOLAS-verdrag is verplicht bij IMO-resolutie MSC.99(73). Bovendien bevat Richtlijn 2009/45/EG nadere bepalingen inzake speciale eisen voor helikopterfaciliteiten op schepen van de klassen B, C en D, als bedoeld in bijlage I, hoofdstuk II, deel B, punt 18.

               (11)De wijzigingen van de ESP-code 2011 beogen het geharmoniseerde gebruik van termen met betrekking tot erkende organisaties. Volgens de artikelen 5 en 6 van Verordening (EU) nr. 530/2012 van het Europees Parlement en de Raad
                  6
                moet de keuringsregeling scheepvaart (CAS) van de IMO verplicht worden toegepast op enkelwandige olietankschepen die meer dan 15 jaar oud zijn. Het uitgebreide inspectieprogramma tijdens inspecties van bulkvervoerders en olietankschepen (ESP) specificeert de wijze waarop deze verscherpte controles moeten worden uitgevoerd. Aangezien de CAS een beroep doet op het ESP als instrument om haar doel te bereiken, zullen eventuele wijzigingen van ESP-inspecties automatisch van toepassing zijn door Verordening (EU) nr. 530/2012.

               (12)De Unie is noch lid van de IMO, noch verdragsluitende partij bij de desbetreffende verdragen en codes. Daarom is het noodzakelijk dat de Raad de lidstaten machtigt om het standpunt van de Unie uit te dragen en te verklaren dat zij ermee instemmen door de genoemde wijzigingen gebonden te zijn,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               1.Het standpunt van de Unie op de 40e vergadering van de Vereenvoudigingscommissie van de IMO houdt in dat wordt ingestemd met de aanneming van de wijzigingen in het Facilitatieverdrag als vastgesteld in bijlage 1 bij IMO-document FAL 39/16.

               2.Indien van toepassing, brengen de lidstaten de secretaris-generaal van de IMO overeenkomstig artikel VIII van het FAL-Verdrag op de hoogte van de in lid 1 bedoelde wijzigingen, en wel zo snel mogelijk na de inwerkingtreding van die wijzigingen.

               Artikel 2

               Het standpunt van de Unie tijdens de 69e vergadering van de Commissie voor de bescherming van het mariene milieu van de IMO houdt in dat wordt ingestemd met de aanneming van de wijzigingen van de voorschriften 1 en 11 van bijlage IV bij het Marpol-Verdrag, als vastgesteld in de bijlage bij IMO-document MEPC 69/3/3.

               Artikel 3

               Het standpunt van de Unie op de 96e vergadering van de Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO houdt in dat wordt ingestemd met de aanneming van de volgende wijzigingen van:

               –SOLAS-voorschrift II-2/13, als vastgesteld in bijlage 14 bij IMO-document MSC 95/22/add.2;

               –SOLAS-voorschrift II-2/18, als vastgesteld in bijlage 2 bij IMO-document SSE 2/20;

               –hoofdstuk 8 van de code inzake brandveiligheidssystemen, als vastgesteld in punt 1 van bijlage 18 bij IMO-document 95/22/add.2;

               –hoofdstuk 17 van de code inzake brandveiligheidssystemen, als bedoeld in punt 2 van bijlage 18 bij IMO-document 95/22/add.2;

               –de ESP-code 2011, als vastgesteld in bijlage 15 bij IMO-document 95/22/add.2.

               Artikel 4

               1.Het standpunt van de Unie als omschreven in artikel 1, lid 1, en de artikelen 2 en 3, wordt uitgedrukt door de lidstaten, die lid zijn van de IMO, en die daarbij gezamenlijk optreden in het belang van de Unie.

               2.Formele en kleine wijzigingen van de in de artikelen 1, 2 en 3 vastgestelde standpunten zijn toegestaan zonder dat die standpunten zelf hoeven te worden gewijzigd.

               Artikel 5

               De lidstaten worden hierbij gemachtigd om te verklaren dat zij ermee instemmen om in het belang van de Unie door de in de artikelen 1, 2 en 3 genoemde wijzigingen gebonden te zijn.

               Artikel 6

               Dit besluit is gericht tot de lidstaten.

               Gedaan te Brussel,

                     De voorzitter

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)
                  Besluit 2014/280/EU van de Raad inzake het namens de Europese Unie in te nemen standpunt tijdens de 93e vergadering van de Maritieme Veiligheidscommissie van de Internationale Maritieme Organisatie met betrekking tot de aanneming van de wijzigingen in de SOLAS-voorschriften II-1/29, II-2/3, 2/9.7, 2/13.4, 2/18, III/20, in de LSA-code en de ESP-code 2011 (PB L 145 van 16.5.2014, blz. 40).

                     (2)
                  Richtlijn 2010/65/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende meldingsformaliteiten voor schepen die aankomen in en/of vertrekken uit havens van de lidstaten en tot intrekking van Richtlijn 2002/6/EG (PB L 283 van 29.10.2010, blz. 1).

                     (3)
                  Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (PB L 105 van 13.4.2006, blz. 1).

                     (4)
                  Richtlijn 2000/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 november 2000 betreffende havenontvangstvoorzieningen voor scheepsafval en ladingresiduen (PB L 332 van 28.12.2000, blz. 81).

                     (5)
                  Richtlijn 2009/45/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 inzake veiligheidsvoorschriften en -normen voor passagiersschepen (PB L 163 van 25.6.2009, blz. 1).

                     (6)
                  Verordening (EU) nr. 530/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juni 2012 betreffende het versneld invoeren van de vereisten inzake een dubbelwandige uitvoering of een gelijkwaardig ontwerp voor enkelwandige olietankschepen (PB L 172 van 30.6.2012, blz. 3).


Avis juridique important

|

52004PC0384

Voorstel voor een beschikking van de Raad tot wijziging van Beschikking 2002/463/EG tot vaststelling van een actieprogramma voor administratieve samenwerking op het gebied van buitengrenzen, visa, asiel en immigratie (ARGO-programma)  /* COM/2004/0384 def. - CNS 2004/0122 */

Voorstel voor een BESCHIKKING VAN DE RAAD tot wijziging van Beschikking 2002/463/EG tot vaststelling van een actieprogramma voor administratieve samenwerking op het gebied van buitengrenzen, visa, asiel en immigratie (ARGO-programma)(door de Commissie ingediend)TOELICHTING1. INLEIDINGHet ARGO-programma, dat administratieve samenwerking op het gebied van buitengrenzen, visa, asiel en immigratie bevordert, is een noodzakelijke aanvulling op de in het kader van de artikelen 62 en 63 van het EG-Verdrag opgezette wetgevingsinitiatieven. Herhaaldelijk en ook in de ontwerp-grondwet voor Europa werd erop gewezen dat wetgevingsinspanningen op zich niet volstaan en dat er behoefte is aan doeltreffende, operationele samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten met het oog op de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.Naast het ARGO-programma heeft de Raad op 13 juni 2002 ook een plan voor het beheer van de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie [1] vastgesteld, waarin opnieuw het belang van een coördinatie- en samenwerkingsmechanisme op dat gebied werd beklemtoond. Zoals in de mededeling van de Commissie van mei 2002 [2], wordt in dit actieplan ook verwezen naar lastenverdeling tussen de lidstaten als onderdeel van een geïntegreerd beheer van de buitengrenzen. De Europese Raad van Sevilla verzocht de Commissie de kwesties in verband met de verdeling van de financiële lasten voor het beheer van de buitengrenzen te onderzoeken. De Commissie behandelde dit thema in twee mededelingen (december 2002 en juni 2003) [3]. In de tweede mededeling bevestigde de Commissie de zeer aanzienlijke omvang van de investeringen en operationele kosten die gepaard gaan met het beheer van de buitengrenzen, met name wat betreft de personencontrole. Het verzamelen en analyseren van gedetailleerde en vergelijkbare gegevens bleek evenwel zeer moeilijk te zijn. De conclusie van de Commissie luidde dan ook dat voor een fundamentele en afdoende oplossing voor het probleem van de lastenverdeling moest worden gewacht op de nieuwe post-2006 financiële vooruitzichten, maar dat op korte termijn de mogelijkheid kon worden onderzocht om het ARGO-programma te herzien.[1]  DOCUMENT 10019/02 VAN DE RAAD.[2]  MEDEDELING: "NAAR EEN GEÏNTEGREERD BEHEER VAN DE BUITENGRENZEN VAN DE LIDSTATEN VAN DE EUROPESE UNIE".[3]  MEDEDELING VAN 3.12.2002: "INTEGRATIE VAN MIGRATIEVRAAGSTUKKEN IN DE BETREKKINGEN VAN DE EUROPESE UNIE MET ONTWIKKELINGSLANDEN" (COM(2002) 703) EN MEDEDELING BETREFFENDE DE ONTWIKKELING VAN EEN GEMEENSCHAPPELIJK BELEID INZAKE ILLEGALE IMMIGRATIE, MENSENSMOKKEL EN MENSENHANDEL, BUITENGRENZEN EN DE TERUGKEER VAN ILLEGAAL VERBLIJVENDE PERSONEN (COM(2003) 323).2. DOELSTELLINGMet de voorgestelde wijziging van de ARGO-beschikking wordt beoogd de financiële ondersteuning van nationale projecten op het gebied van de buitengrenzen mogelijk te maken door specifieke structurele zwaktes op strategische grenspunten te verhelpen. Deze zwaktes zouden in overleg met de lidstaten kunnen worden vastgesteld op basis van objectieve criteria (risicobeoordeling). In de gewijzigde bepalingen wordt duidelijk omschreven welke doelstellingen met deze projecten of acties moeten worden nagestreefd. Andere lidstaten, kandidaat-landen of derde landen hoeven niet actief deel te nemen aan deze acties, maar zullen wel een belangrijke rol spelen bij de vaststelling van de criteria voor de risicobeoordeling aangezien dit een gezamenlijke exercitie is van alle lidstaten en een essentieel onderdeel van een geïntegreerd beheer van de buitengrenzen. Daarnaast zullen de lidstaten via het comité ook worden betrokken bij de opstelling van het jaarlijkse werkprogramma en de selectie van deze nieuwe soort projecten. Andere lidstaten kunnen als waarnemer ook deelnemen aan de voorbereiding en/of tenuitvoerlegging van deze acties.3. TENUITVOERLEGGING VAN ARGOOnlangs hebben de diensten van de Commissie bij de Raad en het Europees Parlement het eerste jaarlijkse verslag over de uitvoering van het ARGO-programma (2002-2003) ingediend [4]. Daarin stelde de Commissie vast dat het voor 2003 overduidelijk was dat de doelstellingen van het ARGO-programma niet werden verwezenlijkt voornamelijk ten gevolge van de moeilijkheden die de nationale overheidsinstanties ondervonden om samen met hun EU-partners de middelen voor de acties die in het ARGO-programma worden ondersteund, te organiseren en te mobiliseren. De nationale overheidsdiensten hadden blijkbaar problemen met sommige subsidiabiliteitscriteria in de ARGO-beschikking, met name de naleving van de bepalingen betreffende de deelname van overheidsdiensten van andere lidstaten of derde landen. Deze tot nu toe opgedane ervaring met de tenuitvoerlegging van het programma is ook een belangrijk argument voor de voorgestelde wijziging, die alleen betrekking heeft op de buitengrenzen. Het belangrijkste instrument voor de tenuitvoerlegging van ARGO is het werkprogramma, waarin elk jaar de prioriteiten en doelstellingen worden vastgelegd en de door de Commissie geplande acties worden geschetst. De Commissie is ook voornemens het jaarlijkse werkprogramma te gebruiken om in samenwerking met de lidstaten de objectieve criteria vast te stellen die het geschiktst zijn om te beslissen over de subsidiabiliteit van deze nieuwe acties.[4]  DOCUMENT SEC(2004) 211.4. FINANCIERINGIn haar mededeling van juni 2003 onderzocht de Commissie hoe in 2004 via het ARGO-programma extra financiële middelen ter beschikking konden worden gesteld voor onder andere de controle van de buitengrenzen. De Europese Raad steunde deze aanpak en de begrotingsautoriteit heeft besloten de totale begroting voor dit programma voor dit jaar aanzienlijk te verhogen. De Raad en het Europees Parlement waren het er blijkbaar mee eens dat er op het gebied van de buitengrenzen dringende behoeften bestaan. Deze verhoging van de begroting samen met de slechte resultaten van ARGO in 2003 was een andere factor die de Commissie ertoe heeft aangezet de huidige ARGO-bepalingen te herzien en deze gewijzigde beschikking voor te stellen. Er is bijgevolg geen studie van de financiële gevolgen van het voorstel vereist, aangezien de gewijzigde bepalingen niet aan de grondslag liggen van de verhoging van de begroting maar daar eerder het gevolg van zijn.5. SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEIDZoals de Raad reeds meermaals heeft bevestigd, wenst de Commissie te beklemtonen dat de lidstaten verantwoordelijk blijven voor de controle van de buitengrenzen. De belangrijkste doelstelling van het communautaire beleid op dat gebied is de totstandbrenging van een geïntegreerde aanpak van het grensbeheer om te komen tot een homogeen en doeltreffend niveau van controle en toezicht aan alle EU-buitengrenzen. Dit is niet alleen voor de binnenlandse veiligheid van de lidstaten in een ruimte zonder binnengrenzen van essentieel belang, maar ook voor het beheer en de bevordering van het verkeer van personen tussen de EU en de rest van de wereld. De Commissie heeft evenwel ten volle rekening gehouden met het subsidiariteitsbeginsel: elke financiële bijstand aan de buitengrenzen van een EU-lidstaat heeft een duidelijke meerwaarde voor de Gemeenschap. De Commissie zal er ook voor zorgen dat de in het kader van ARGO gestimuleerde acties op het gebied van de buitengrenzen niet overlappen met de operaties die worden gecoördineerd door het voorgestelde Europees agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen. In 2005 zal het agentschap waarschijnlijk nog niet in staat zijn om uit de eigen operationele begroting de gezamenlijke operaties en proefprojecten van de lidstaten te financieren. Wat de programmering van het laatste jaar van ARGO (2006) betreft, kan de Commissie de rubriek "buitengrenzen" uit het jaarlijkse werkprogramma schrappen.2004/0122 (CNS)Voorstel voor een BESCHIKKING VAN DE RAAD tot wijziging van Beschikking 2002/463/EG tot vaststelling van een actieprogramma voor administratieve samenwerking op het gebied van buitengrenzen, visa, asiel en immigratie (ARGO-programma)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 66,Gezien het voorstel van de Commissie [5],[5]  PB C [...] van [...], blz. [...].Gezien het advies van het Europees Parlement [6],[6]  PB C [...] van [...], blz. [...].Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité [7],[7]  PB C [...] van [...], blz. [...].Gezien het advies van het Comité van de regio's [8],[8]  PB C [...] van [...], blz. [...].Overwegende hetgeen volgt:(1) Met Beschikking 2002/463/EG [9] wordt in wezen beoogd de administratieve samenwerking op het gebied van buitengrenzen, visa, asiel en immigratie te bevorderen.[9]  PB L 161 van 19.6.2002, blz. 11.(2) De Commissie heeft in haar mededeling aan het Europees Parlement en de Raad van 3 juni 2003 ten behoeve van de Europese Raad van Thessaloniki betreffende de ontwikkeling van een gemeenschappelijk beleid inzake illegale immigratie, mensensmokkel en mensenhandel, buitengrenzen en de terugkeer van illegaal verblijvende personen [10], de mogelijkheid geopperd om het ARGO-programma te herzien door financiële steun te verstrekken aan nationale projecten op het gebied van de buitengrenzen voor het verhelpen van specifieke structurele zwaktes op strategische grenspunten, die in overleg met de lidstaten zouden kunnen worden vastgesteld op basis van objectieve criteria.[10]  COM(2003) 323 def.(3) De Europese Raad van Thessaloniki verzocht de Commissie om na te gaan of middelen uit rubriek 3 van de financiële vooruitzichten kunnen worden aangewend om in de periode 2004-2006 de meest dringende structurele noden op dit gebied te lenigen en om tot een ruimere definitie van solidariteit te komen, waaronder onder andere ook de communautaire steun bij het beheer van de buitengrenzen zou vallen [11].[11]  Conclusies van de Europese Raad van Thessaloniki, punt 23.(4) De begrotingsautoriteit [12] heeft de kredieten voor het ARGO-programma voor 2004 aanzienlijk verhoogd met het oog op een beter beheer van de buitengrenzen.[12]  Algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2004 (PB L 53 van 23.2.2004).(5) Om de algemene doelstellingen van het ARGO-programma te verwezenlijken dienen meer acties op het gebied van de buitengrenzen te worden voorgesteld en nieuwe soorten acties worden overwogen.(6) De lidstaten moeten de mogelijkheid hebben acties voor te stellen waaraan niet noodzakelijk andere lidstaten hoeven deel te nemen, maar die aan de verwezenlijking van de algemene doelstellingen bijdragen en de activiteiten op het gebied van de buitengrenzen ondersteunen, overeenkomstig Beschikking 2002/463/EG.(7) De bepalingen van Beschikking 2002/463/EG die betrekking hebben op de raadpleging van het ARGO-comité moeten in overeenstemming worden gebracht met het nieuwe Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen [13].[13]  Verordening nr. 1605/2002, PB L 248 van 16.9.2002.(8) Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, neemt dat land niet deel aan de aanneming van deze beschikking, die derhalve niet bindend is voor en niet van toepassing is op Denemarken.(9) Overeenkomstig artikel 3 van het Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, heeft het Verenigd Koninkrijk bij schrijven van 29 januari 2002 meegedeeld dat het wenst deel te nemen aan de aanneming en toepassing van Beschikking 2002/463/EG.(10) Overeenkomstig artikel 1 van het Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, neemt Ierland niet deel aan de aanneming van deze beschikking. Dientengevolge, en onverminderd artikel 4 van voornoemd protocol, zijn de bepalingen van deze beschikking niet van toepassing op Ierland.(11) Beschikking 2002/463/EG moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd,HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN:Artikel 1Beschikking 2002/463/EG wordt als volgt gewijzigd:1. In artikel 10 wordt het volgende lid 1 bis ingevoegd:"1 bis De in artikel 8 bedoelde acties die door de nationale overheidsdienst van een lidstaat worden voorgesteld en de uitvoering behelzen van acties op één van de in artikel 4 vermelde beleidsterreinen, komen voor medefinanciering uit hoofde van het ARGO-programma in aanmerking, mits zij:(a) één van de in artikel 3 bedoelde algemene doelstellingen beogen, en(b) bijdragen tot een geïntegreerd grensbeheer door specifieke structurele zwaktes op strategische grenspunten te verhelpen, welke op basis van objectieve criteria worden vastgesteld."2. Artikel 11 wordt als volgt gewijzigd:(a) In de leden 3, 4 en 6 wordt "artikel 10, lid 1" vervangen door "artikel 10, lid 1 en lid 1 bis".(b) Lid 5 wordt vervangen door:"(5) De besluiten tot toekenning van communautaire subsidies aan de in artikel 10, lid 1 en lid 1 bis, bedoelde acties leiden tot de opstelling van subsidieovereenkomsten tussen de Commissie en de nationale overheidsdiensten die de acties voorstellen. De uitvoering van deze besluiten en overeenkomsten wordt onderworpen aan de financiële controle van de Commissie en aan de controle van de Rekenkamer."3. Artikel 12 wordt als volgt gewijzigd:(a) lid 3, onder a), wordt vervangen door:"(a) een jaarlijks werkprogramma op te stellen met specifieke doelstellingen, thematische prioriteiten, de in artikel 10, lid 1 bis, onder b), bedoelde objectieve criteria, een beschrijving van de in artikel 10, lid 3, bedoelde acties die de Commissie voornemens is uit te voeren en indien noodzakelijk een lijst van andere acties;"(b) Lid 4 wordt vervangen door:"4. Het jaarlijkse werkprogramma, met inbegrip van de door de Commissie voorgestelde acties, en de in artikel 9 bedoelde specifieke acties worden goedgekeurd volgens de in artikel 13, lid 2, bedoelde procedure.   Met betrekking tot de in artikel 10, lid 1 bis, bedoelde acties wordt de lijst van geselecteerde acties goedgekeurd overeenkomstig de in artikel 13, lid 3, bedoelde procedure."Artikel 2Deze beschikking is van toepassing met ingang van de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.Deze beschikking is gericht tot de lidstaten, overeenkomstig het Verdrag.Gedaan te Brussel,Voor de RaadDe voorzitterFINANCIEEL MEMORANDUM BIJ HET BESLUITBeleidsgebied(en):Justitie en binnenlandse zakenActiviteit(en): Gemeenschappelijk immigratie- en asielbeleidBenaming van de actie: Ontwerp-voorstel voor een beschikking van de Raad tot wijziging van Beschikking 2002/463/EG tot vaststelling van een actieprogramma voor administratieve samenwerking op het gebied van buitengrenzen, visa, asiel en immigratie (ARGO-programma)1. BEGROTINGSONDERDE(E)L(EN) + OMSCHRIJVING(EN)18 03 07: ARGO-programma18 01 04 06: ARGO - Uitgaven voor administratief beheer2. ALGEMENE CIJFERS2.1. Totale toewijzing voor de actie (deel B): 46,179 miljoen EUR aan VK2.2. Duur:2002-20062.3. Meerjarenraming van de uitgaven:(a) Tijdschema vastleggingskredieten/betalingskredieten (financiering uit de begroting) (zie punt 6.1.1)mln euro (tot op 3 decimalen nauwkeurig)>RUIMTE VOOR DE TABEL>(b) Technische en administratieve bijstand en ondersteuningsuitgaven (zie punt 6.1.2)>RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>(c) Financiële gevolgen in verband met de personele middelen en andere huishoudelijke uitgaven (zie punten 7.2 en 7.3)>RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>2.4. Verenigbaarheid met de financiële programmering en de financiële vooruitzichtenX Het voorstel is verenigbaar met de financiële programmering.Het voorstel vereist een herprogrammering van de desbetreffende rubriek van de financiële vooruitzichten,inclusief, zo nodig, een beroep op de bepalingen van het Interinstitutioneel Akkoord.2.5. Financiële gevolgen voor de ontvangstenX Geen enkele financiële implicatie (betreft technische aspecten in verband met de uitvoering van een maatregel).OFFinanciële gevolgen - Het effect op de ontvangsten is als volgt:mln euro (tot op 1 decimaal nauwkeurig)>RUIMTE VOOR DE TABEL>3. BEGROTINGSKENMERKEN>RUIMTE VOOR DE TABEL>4. RECHTSGRONDArtikel 66 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap.Beschikking 2002/463/EG van de Raad tot vaststelling van een actieprogramma voor administratieve samenwerking op het gebied van buitengrenzen, visa, asiel en immigratie (ARGO-programma).5. OMSCHRIJVING EN MOTIVERING5.1. Doel van het communautaire optreden5.1.1. DoelstellingenHet ARGO-programma werd vastgesteld bij Beschikking 2002/463/EG van de Raad van 13 juni 2002 (PB L 161 van 19.6.2002, blz. 11). Het ARGO-programma heeft ten doel financiële steun te verstrekken voor bepaalde door de lidstaten voorgestelde acties op het gebied van buitengrenzen, visa, asiel en immigratie die ertoe strekken de samenwerking en coördinatie tussen de nationale overheidsdiensten te bevorderen teneinde de doeltreffendheid van de procedures op deze gebieden te verhogen, waarbij tegelijkertijd moeilijkheden bij de tenuitvoerlegging van de nieuwe communautaire wetgeving worden gesignaleerd en wordt gezorgd voor meer openheid bij de toepassing ervan.Overeenkomstig artikel 11, lid 1, van Beschikking 2002/463/EG bedraagt het financieel referentiebedrag voor de uitvoering van het ARGO-programma 25 miljoen EUR voor de periode 2002-2006. In het licht van de beleidsontwikkelingen op het gebied van met name de buitengrenzen heeft de begrotingsautoriteit de aan het ARGO-programma toegewezen bedragen evenwel aanzienlijk verhoogd: + 4,675 miljoen EUR in 2003 en + 19,5 miljoen EUR in 2004. In aansluiting op deze aanzienlijke stijging - waaruit blijkt hoeveel belang de Commissie, de Raad en het Europees Parlement hechten aan het uitvoeren van acties op het specifieke gebied van de samenwerking aan de buitengrenzen, alsmede aan de moeilijkheden bij de uitvoering van het ARGO-programma tijdens de eerste twee jaar (zie het eerste jaarlijkse verslag aan de Raad en het Europees Parlement over de uitvoering van het ARGO-programma, (SEC(2004) 211 van 17.2.2004)) - stelt de Commissie voor Beschikking 2002/463/EG zodanig te wijzigen dat nationale projecten op het gebied van de buitengrenzen financieel kunnen worden ondersteund, voorzover deze ertoe strekken specifieke structurele zwaktes op strategische grenspunten te verhelpen.5.1.2. Genomen maatregelen in verband met de evaluatie voorafDe Europese Raad van Sevilla verzocht de Commissie de kwesties in verband met de verdeling van de financiële lasten voor het beheer van de buitengrenzen te onderzoeken. De Commissie behandelde dit thema in twee mededelingen (december 2002 en juni 2003) [14]. In de tweede mededeling bevestigde de Commissie de zeer aanzienlijke omvang van de investeringen en operationele kosten die gepaard gaan met het beheer van de buitengrenzen, met name wat betreft de personencontrole. Het verzamelen en analyseren van gedetailleerde en vergelijkbare gegevens bleek evenwel zeer moeilijk te zijn. De conclusie van de Commissie luidde dan ook dat voor een fundamentele en afdoende oplossing voor het probleem van de lastenverdeling moest worden gewacht op de nieuwe post-2006 financiële vooruitzichten, maar dat op korte termijn de mogelijkheid kon worden onderzocht om het ARGO-programma zodanig te herzien dat financiële steun kan worden verleend aan nationale projecten op het gebied van de buitengrenzen teneinde specifieke structurele zwaktes op strategische grenspunten te verhelpen. Deze zwaktes kunnen in overleg met de lidstaten worden vastgesteld op basis van objectieve criteria (risicobeoordeling).[14]  Mededeling: "Integratie van migratievraagstukken in de betrekkingen van de Europese Unie met ontwikkelingslanden" (COM(2002) 703) en mededeling betreffende de ontwikkeling van een gemeenschappelijk beleid inzake illegale immigratie, mensensmokkel en mensenhandel, buitengrenzen en de terugkeer van illegaal verblijvende personen (COM(2003) 323).Ook in het verslag over de uitvoering van het ARGO-programma voor de jaren 2002 en 2003 wordt een wijziging van de subsidiabiliteitscriteria voor de ARGO-projecten bepleit. De moeilijkheden inzake financiële programmering die de lidstaten ondervinden met betrekking tot de eisen inzake medefinanciering zijn des te acuter wanneer coördinatie met andere lidstaten voor gezamenlijke acties noodzakelijk is. Acties op het gebied van de buitengrenzen vergen aanzienlijke investeringen (aanwerving en opleiding van personeel, aankoop en upgraden van uitrusting) die moeilijk kunnen worden geprogrammeerd op transnationale basis. Er zij evenwel op gewezen dat dergelijke investeringen, zelfs indien zij door één lidstaat worden gedaan, positieve gevolgen kunnen hebben voor het beheer van de EU-buitengrenzen en bijgevolg alle lidstaten ten goede kunnen komen. Alvorens in het kader van het ARGO-programma financiële middelen ter beschikking te stellen, moet de meerwaarde voor de EU worden vastgesteld op basis van objectieve criteria die door een meerderheid van de lidstaten worden vastgelegd.5.1.3. Genomen maatregelen na de evaluatie achterafn.v.t.5.2. Voorgenomen acties en wijze van financiering uit de begrotingMet de voorgestelde wijziging wordt beoogd de subsidiabiliteitscriteria voor de door de lidstaten voorgestelde projecten te herzien (artikel 10). De door een lidstaat voorgestelde projecten op het gebied van de buitengrenzen kunnen als subsidiabel worden aangemerkt wanneer zij ertoe strekken specifieke structurele zwaktes op strategische grenspunten te verhelpen, die op basis van objectieve criteria worden vastgesteld (risicobeoordeling). Deze criteria zullen worden omschreven in het jaarlijkse werkprogramma dat de Commissie in overleg met het ARGO-comité opstelt (beheersprocedure). Het ARGO-comité moet ook advies uitbrengen over de lijst van de op basis van deze nieuwe criteria geselecteerde projecten teneinde de meerwaarde voor de EU van de gefinancierde projecten te bevestigen.5.3. UitvoeringDit voorstel tot wijziging van de beschikking van de Raad heeft geen gevolgen voor de uitvoeringsmethode met betrekking tot de subsidies voor de door de nationale overheidsdiensten voorgestelde projecten.6. FINANCIËLE GEVOLGEN6.1. Totale financiële gevolgen voor deel B (voor de gehele programmeringsperiode)6.1.1. FinancieringVK, mln euro (tot op 3 decimalen nauwkeurig)>RUIMTE VOOR DE TABEL>*2002 en 2003: op basis van hetgeen daadwerkelijk werd uitgevoerd6.1.2. Technische en administratieve bijstand, ondersteuningsuitgaven en IT-uitgaven (vastleggingskredieten)>RUIMTE VOOR DE TABEL>6.2. Berekening van de kosten per overwogen maatregel in deel B (voor de gehele programmeringsperiode)VK, mln euro (tot op 3 decimalen nauwkeurig)>RUIMTE VOOR DE TABEL>Zo nodig de wijze van berekening toelichten7. GEVOLGEN VOOR DE PERSONELE MIDDELEN EN DE HUISHOUDELIJKE UITGAVEN7.1. Gevolgen voor de personele middelen>RUIMTE VOOR DE TABEL>7.2. Algemene financiële gevolgen in verband met de personele middelen>RUIMTE VOOR DE TABEL>De bedragen stemmen overeen met de totale uitgaven gedurende 12 maanden.7.3. Andere huishoudelijke uitgaven die uit de actie voortvloeien>RUIMTE VOOR DE TABEL>De bedragen stemmen overeen met de totale uitgaven gedurende 12 maanden.1 De aard van het comité en de groep waar het deel van uitmaakt, vermelden.7.4. ToewijzingDe behoeften aan personele en huishoudelijke middelen worden gedekt binnen de toewijzing aan het beherende DG in het kader van de jaarlijkse toewijzingsprocedure.I. Jaartotaal (7.2 + 7.3) 357 600 EURII. Duur van de actie 5 jaarIII. Totale kosten van de actie (I x II) 1 788 000 EUR8. TOEZICHT EN EVALUATIE8.1. Follow-upOngewijzigd.8.2. Procedure en tijdschema van de geplande evaluatieOngewijzigd.9. FRAUDEBESTRIJDINGSMAATREGELENOngewijzigd.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 8.4.2016
            COM(2016) 191 final
            2016/0101(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende de ondertekening, namens de Europese Unie, en de voorlopige toepassing van de overeenkomst tussen de Europese Unie en Tuvalu inzake de vrijstelling van de visumplicht voor kort verblijf

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               Bij Verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad
                  1
                is de lijst vastgesteld van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen van de lidstaten in het bezit moeten zijn van een visum, alsmede de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld. Verordening (EG) nr. 539/2001 wordt toegepast door alle lidstaten, met uitzondering van Ierland en het Verenigd Koninkrijk.

               Bij Verordening (EU) nr. 509/2014 van het Europees Parlement en de Raad
                  2
                is Verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad gewijzigd en zijn negentien landen verplaatst naar bijlage II, waarin de derde landen zijn opgenomen waarvan de onderdanen van de visumplicht zijn vrijgesteld. Deze negentien landen zijn: Colombia, Dominica, Grenada, Kiribati, de Marshalleilanden, Micronesia, Nauru, Oost-Timor, Palau, Peru, Saint Lucia, Saint Vincent en de Grenadines, de Salomonseilanden, Samoa, Tonga, Trinidad en Tobago, Tuvalu, Vanuatu en de Verenigde Arabische Emiraten. In bijlage II staat bij elk van deze landen een voetnoot die luidt: „De visumvrijstelling geldt vanaf de datum van inwerkingtreding van een met de Europese Unie te sluiten visumvrijstellingsovereenkomst.”

               Verordening (EU) nr. 509/2014 is op 20 mei 2014 vastgesteld en op 9 juni 2014 in werking getreden. In juli 2014 heeft de Commissie de Raad aanbevolen om haar te machtigen onderhandelingen over een visumvrijstellingsovereenkomst te openen met elk van de volgende 17 landen: Dominica, Grenada, Kiribati, de Marshalleilanden, Micronesia, Nauru, Oost-Timor, Palau, Saint Lucia, Saint Vincent en de Grenadines, de Salomonseilanden, Samoa, Tonga, Trinidad en Tobago, Tuvalu, Vanuatu en de Verenigde Arabische Emiraten
                  3
               . Op 9 oktober 2014 heeft de Raad de Commissie onderhandelingsrichtsnoeren aangereikt.

               De eerste reeks visumvrijstellingsovereenkomsten is ondertekend op 6 mei 2015 (Verenigde Arabische Emiraten), 26 mei 2015 (Oost-Timor) en 28 mei 2015 (Dominica, Grenada, Saint Lucia, Saint Vincent en de Grenadines, Samoa, Trinidad en Tobago en Vanuatu) en wordt in afwachting van de inwerkingtreding voorlopig toegepast met ingang van de datum van ondertekening. De Raad heeft machtiging verleend tot ondertekening van een tweede reeks visumvrijstellingsovereenkomsten, met Tonga (ondertekening op 20 november 2015), Colombia (ondertekening op 2 december 2015), Kiribati (datum van ondertekening nog te bepalen) en Palau (ondertekening op 7 december 2015). Deze vier overeenkomsten worden in afwachting van de inwerkingtreding voorlopig toegepast met ingang van de dag volgende op de datum van ondertekening.

               De onderhandelingen met Tuvalu zijn op 19 november 2014 geopend. Tijdens die bijeenkomst kon de gehele ontwerptekst worden bekeken en tijdens latere besprekingen is over alle aspecten daarvan overeenstemming bereikt. Op 8 oktober 2015 werd de overeenkomst in Brussel door de hoofdonderhandelaars geparafeerd. De lidstaten zijn op 26 oktober 2015 geïnformeerd op een bijeenkomst van de Groep Visa van de Raad.

               2.RECHTSGRONDSLAG

               Voor de Unie is artikel 77, lid 2, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), in samenhang met artikel 218 daarvan, de rechtsgrondslag voor de overeenkomst.

               Bijgaand voorstel is het rechtsinstrument voor de ondertekening van de overeenkomst. De Raad zal met gekwalificeerde meerderheid een besluit nemen.

               Aangezien Tuvalu zijn interne ratificatieprocedure snel kan afronden en er sinds het eerste voorstel van de Commissie om burgers van Tuvalu van de visumplicht vrij te stellen (november 2012) al geruime tijd is verstreken, wordt in het voorstel betreffende de ondertekening bepaald dat de overeenkomst voorlopig wordt toegepast vanaf de dag volgende op de datum van ondertekening, overeenkomstig artikel 218, lid 5, VWEU. Aangezien voor de sluiting van de overeenkomst de goedkeuring van het Europees Parlement vereist is, zal de Commissie het Europees Parlement van de voorlopige toepassing van de overeenkomst in kennis stellen.

               3.RESULTAAT VAN DE ONDERHANDELINGEN

               De Commissie is van mening dat de doelstellingen die de Raad in de onderhandelingsrichtsnoeren had geformuleerd, zijn bereikt en dat de ontwerp-visumvrijstellingsovereenkomst aanvaardbaar is voor de Unie.

               De overeenkomst houdt uiteindelijk het volgende in:

               Doel

               De overeenkomst voorziet in visumvrij reizen voor de burgers van de Europese Unie en voor de burgers van Tuvalu die naar het grondgebied van de andere partij reizen voor ten hoogste 90 dagen binnen een periode van 180 dagen.

               Om ervoor te zorgen dat alle EU-burgers gelijk worden behandeld, is in de overeenkomst een bepaling opgenomen die inhoudt dat Tuvalu de overeenkomst alleen ten aanzien van alle lidstaten van de Europese Unie kan opschorten of beëindigen, en dat omgekeerd ook de Unie de overeenkomst alleen voor alle lidstaten kan opschorten of beëindigen.

               De specifieke situatie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland komt tot uiting in de preambule.

               Toepassingsgebied

               De visumvrijstelling geldt voor alle categorieën personen (houders van gewone paspoorten, diplomatieke paspoorten, dienstpaspoorten, officiële paspoorten en speciale paspoorten) en voor reizen voor alle doeleinden, behalve voor het verrichten van een bezoldigde bezigheid. Voor deze laatste categorie reizigers behouden zowel de lidstaten als Tuvalu de vrijheid om voor de onderdanen van de andere partij een visum verplicht te stellen overeenkomstig het toepasselijke Unierecht of het toepasselijke nationale recht. Om een geharmoniseerde toepassing te waarborgen, is aan de overeenkomst een gemeenschappelijke verklaring gehecht over de interpretatie van de categorie personen die reizen om een bezoldigde bezigheid te verrichten.

               Duur van het verblijf

               De overeenkomst voorziet in visumvrij reizen voor de burgers van de Europese Unie en voor de burgers van Tuvalu die naar het grondgebied van de andere partij reizen voor ten hoogste 90 dagen binnen een periode van 180 dagen. Aan de overeenkomst is een gemeenschappelijke verklaring gehecht over de interpretatie van deze termijn van 90 dagen binnen een periode van 180 dagen.

               De overeenkomst houdt rekening met de situatie van de lidstaten die het Schengenacquis nog niet volledig toepassen. De visumvrijstelling geeft burgers van Tuvalu het recht om gedurende 90 dagen binnen een periode van 180 dagen op het grondgebied van elk van die lidstaten (Bulgarije, Kroatië, Cyprus en Roemenië) te verblijven, zolang deze geen deel uitmaken van het Schengengebied zonder binnengrenzen, onafhankelijk van de periode die voor het gehele Schengengebied geldt.

               Territoriale toepassing

               De overeenkomst bevat bepalingen betreffende de territoriale toepassing: ten aanzien van Frankrijk en Nederland geldt de visumvrijstelling voor de burgers van Tuvalu alleen voor verblijf op het Europese grondgebied van deze lidstaten.

               Verklaringen

               Naast de bovengenoemde gemeenschappelijke verklaringen zijn nog twee gemeenschappelijke verklaringen aan de overeenkomsten gehecht:

               –een verklaring over de betrokkenheid van Noorwegen, IJsland, Zwitserland en Liechtenstein bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis;

               –een verklaring over de volledige verspreiding van informatie over de inhoud en de gevolgen van de visumvrijstellingsovereenkomst en aanverwante kwesties, zoals de toegangsvoorwaarden.

               4.CONCLUSIE

               Gezien de bovengenoemde resultaten stelt de Commissie voor dat de Raad:

               –besluit dat de overeenkomst namens de Unie wordt ondertekend en de voorzitter van de Raad machtigt om de persoon (personen) aan te wijzen die gemachtigd wordt (worden) de overeenkomst namens de Unie te ondertekenen;

               –in afwachting van de inwerkingtreding van de overeenkomst de voorlopige toepassing ervan goedkeurt.

               2016/0101 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende de ondertekening, namens de Europese Unie, en de voorlopige toepassing van de overeenkomst tussen de Europese Unie en Tuvalu inzake de vrijstelling van de visumplicht voor kort verblijf

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 77, lid 2, onder a), in samenhang met artikel 218, lid 5,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Bij Verordening (EU) nr. 509/2014 van het Europees Parlement en de Raad
                  4
                Tuvalu verplaatst van bijlage I bij Verordening (EG) nr. 539/2001 van Raad
                  5
                naar bijlage II daarbij.

               (2)Bij Tuvalu staat een voetnoot die luidt dat de visumvrijstelling geldt vanaf de datum van inwerkingtreding van een met de Europese Unie te sluiten visumvrijstellingsovereenkomst.

               (3)Op 9 oktober 2014 heeft de Raad een besluit aangenomen waarbij de Commissie is gemachtigd onderhandelingen te openen met Tuvalu met het oog op de sluiting van een overeenkomst tussen de Europese Unie en Tuvalu inzake de vrijstelling van de visumplicht voor kort verblijf (hierna de „overeenkomst” genoemd).

               (4)De onderhandelingen over de overeenkomst zijn op 19 november 2014 geopend en zijn succesvol afgerond door het paraferen van de overeenkomst op 8 oktober 2015.

               (5)De overeenkomst dient te worden ondertekend en de aan de overeenkomst gehechte verklaringen dienen te worden goedgekeurd, namens de Unie. In afwachting van de voltooiing van de procedures voor de formele sluiting ervan dient de overeenkomst met ingang van de dag volgende op de datum van de ondertekening ervan voorlopig te worden toegepast.

               (6)Dit besluit houdt een ontwikkeling in van de bepalingen van het Schengenacquis waaraan het Verenigd Koninkrijk niet deelneemt, overeenkomstig Besluit 2000/365/EG van de Raad
                  6
               ; het Verenigd Koninkrijk neemt derhalve niet deel aan de vaststelling van dit besluit en het besluit is niet bindend voor, noch van toepassing op deze lidstaat.

               (7)Dit besluit houdt een ontwikkeling in van de bepalingen van het Schengenacquis waaraan Ierland niet deelneemt, overeenkomstig Besluit 2002/192/EG van de Raad
                  7
               ; Ierland neemt derhalve niet deel aan de vaststelling van dit besluit en het besluit is niet bindend voor, noch van toepassing op deze lidstaat,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Er wordt machtiging verleend tot de ondertekening namens de Unie van de overeenkomst tussen de Europese Unie en Tuvalu inzake de vrijstelling van de visumplicht voor kort verblijf (hierna de „overeenkomst” genoemd), onder voorbehoud van de sluiting ervan.

               De tekst van de overeenkomst is aan dit besluit gehecht.

               Artikel 2

               De aan dit besluit gehechte verklaringen worden namens de Unie goedgekeurd.

               Artikel 3

               De voorzitter van de Raad wordt gemachtigd de persoon (personen) aan te wijzen die bevoegd is (zijn) de overeenkomst namens de Unie te ondertekenen.

               Artikel 4

               In afwachting van de voltooiing van de procedures voor de sluiting ervan wordt de overeenkomst op voorlopige basis toegepast vanaf de dag volgende op de datum van ondertekening.

               Artikel 5

               Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt vastgesteld.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)
                  Verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad van 15 maart 2001 tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld (PB L 81 van 21.3.2001, blz. 1).

                     (2)
                  Verordening (EU) nr. 509/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld (PB L 149 van 20.5.2014, blz. 67).

                     (3)
                  COM(2014) 467 van 17.7.2014.

                     (4)
                  Verordening (EU) nr. 509/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld (PB L 149 van 20.5.2014, blz. 67).

                     (5)
                  Verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad van 15 maart 2001 tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld (PB L 81 van 21.3.2001, blz. 1).

                     (6)
                  Besluit 2000/365/EG van de Raad van 29 mei 2000 betreffende het verzoek van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland deel te mogen nemen aan enkele van de bepalingen van het Schengenacquis (PB L 131 van 1.6.2000, blz. 43).

                     (7)
                  Besluit 2002/192/EG van de Raad van 28 februari 2002 betreffende het verzoek van Ierland deel te mogen nemen aan bepalingen van het Schengenacquis (PB L 64 van 7.3.2002, blz. 20).

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 8.4.2016
            COM(2016) 191 final
            BIJLAGE
            bij het
            Voorstel voor een besluit van de Raad
            betreffende de ondertekening, namens de Europese Unie, en de voorlopige toepassing van de overeenkomst tussen de Europese Unie en Tuvalu inzake de vrijstelling van de visumplicht voor kort verblijf

               BIJLAGE

               bij het

               Voorstel voor een besluit van de Raad

               betreffende de ondertekening, namens de Europese Unie, en de voorlopige toepassing van de overeenkomst tussen de Europese Unie en Tuvalu inzake de vrijstelling van de visumplicht voor kort verblijf

               OVEREENKOMST

               tussen de Europese Unie en Tuvalu inzake de vrijstelling van de visumplicht voor kort verblijf

               DE EUROPESE UNIE, hierna „de Unie” of „de EU” genoemd, en

               TUVALU,

               hierna samen „de partijen” genoemd,

               MET HET OOG OP de verdere ontwikkeling van de vriendschappelijke betrekkingen tussen de partijen en vanuit de wens om het reizen gemakkelijker te maken door voor hun burgers te zorgen voor vrijstelling van de visumplicht voor toegang en kort verblijf,

               GEZIEN Verordening (EU) nr. 509/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld
                  1
               , waarbij onder meer negentien derde landen, waaronder Tuvalu, worden verplaatst naar de lijst van derde landen waarvan de onderdanen voor korte verblijven in de lidstaten van de Europese Unie (EU) zijn vrijgesteld van de visumplicht,

               INDACHTIG artikel 1 van Verordening (EU) nr. 509/2014, waarin wordt bepaald dat voor deze negentien landen de vrijstelling van de visumplicht pas van toepassing wordt vanaf de datum van inwerkingtreding van een met de Europese Unie te sluiten visumvrijstellingsovereenkomst,

               GELEID DOOR DE WENS het beginsel van gelijke behandeling van alle EU-burgers te waarborgen,

               REKENING HOUDEND met het feit dat personen die reizen om een bezoldigde bezigheid te verrichten tijdens hun korte verblijf, niet onder deze overeenkomst vallen, en dat derhalve voor deze categorie personen de desbetreffende regels van het Unierecht en het nationale recht van de lidstaten en het nationale recht van Tuvalu inzake de visumplicht of de visumvrijstelling en inzake de toegang tot werk van toepassing blijven,

               REKENING HOUDEND met het Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht en het Protocol betreffende het Schengenacquis dat is opgenomen in het kader van de Europese Unie, beide gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en bevestigend dat de bepalingen van deze overeenkomst niet van toepassing zijn op het Verenigd Koninkrijk en Ierland,

               ZIJN HET VOLGENDE OVEREENGEKOMEN:

               ARTIKEL 1

               Doel

               Deze overeenkomst voorziet in visumvrij reizen voor de burgers van de Unie en voor de burgers van Tuvalu die naar het grondgebied van de andere partij reizen voor ten hoogste 90 dagen binnen een periode van 180 dagen.

               ARTIKEL 2

               Definities

               Voor de toepassing van deze overeenkomst wordt verstaan onder:

               a)„lidstaat”: alle lidstaten van de Unie met uitzondering van het Verenigd Koninkrijk en Ierland;

               b)„burger van de Unie”: een onderdaan van een lidstaat als bedoeld onder a);

               c)„burger van Tuvalu”: eenieder die het staatsburgerschap van Tuvalu bezit;

               d)„Schengengebied”: het gebied zonder binnengrenzen bestaande uit het grondgebied van de lidstaten, als bedoeld onder a), die het Schengenacquis volledig toepassen.

               ARTIKEL 3

               Toepassingsgebied

               1.
                     Burgers van de Unie die in het bezit zijn van een door een lidstaat afgegeven gewoon paspoort, diplomatiek paspoort, dienstpaspoort, officieel paspoort of speciaal paspoort kunnen zonder visum het grondgebied van Tuvalu inreizen en er verblijven gedurende de in artikel 4, lid 1, bedoelde periode.

               Burgers van Tuvalu die in het bezit zijn van een door Tuvalu afgegeven gewoon paspoort, diplomatiek paspoort, dienstpaspoort, officieel paspoort of speciaal paspoort kunnen zonder visum het grondgebied van de lidstaten inreizen en er verblijven gedurende de in artikel 4, lid 2, bedoelde periode.

               2.
                     Lid 1 van dit artikel is niet van toepassing op personen die reizen om een bezoldigde bezigheid te verrichten.

               Voor deze categorie personen kan elke lidstaat afzonderlijk beslissen de visumplicht aan de burgers van Tuvalu op te leggen of de visumplicht op te heffen, overeenkomstig artikel 4, lid 3, van Verordening (EG) nr. 539/2001
                  2
               .

               Voor deze categorie personen kan Tuvalu over de visumplicht of de visumvrijstelling voor de burgers van elke lidstaat afzonderlijk beslissen overeenkomstig zijn nationale wetgeving.

               3.
                     De bij deze overeenkomst geregelde visumvrijstelling laat de wetgeving van de partijen inzake de voorwaarden voor toegang en kort verblijf onverlet. De lidstaten en Tuvalu behouden zich het recht voor de toegang tot en het kort verblijf op hun grondgebied te weigeren indien aan een of meer van deze voorwaarden niet wordt voldaan.

               4.
                     De visumvrijstelling geldt ongeacht de wijze van vervoer die wordt gebruikt om de grenzen van de partijen te overschrijden.

               5.
                     Vraagstukken die niet onder deze overeenkomst vallen, worden geregeld door het Unierecht, het nationale recht van de lidstaten en het nationale recht van Tuvalu.

               ARTIKEL 4

               Duur van het verblijf

               1.
                     Burgers van de Unie mogen gedurende ten hoogste 90 dagen binnen een periode van 180 dagen op het grondgebied van Tuvalu verblijven.

               2.
                     Burgers van Tuvalu mogen gedurende ten hoogste 90 dagen binnen een periode van 180 dagen op het grondgebied verblijven van de lidstaten die het Schengenacquis volledig toepassen. Bij de berekening van deze termijn wordt geen rekening gehouden met het verblijf in lidstaten die het Schengenacquis nog niet volledig toepassen.

               Burgers van Tuvalu mogen gedurende ten hoogste 90 dagen binnen een periode van 180 dagen op het grondgebied verblijven van elk van de lidstaten die het Schengenacquis nog niet volledig toepassen, onafhankelijk van de verblijfsperiode die is berekend voor het grondgebied van de lidstaten die het Schengenacquis volledig toepassen.

               3.
                     Deze overeenkomst laat onverlet dat zowel Tuvalu als de lidstaten de verblijfsduur van 90 dagen kunnen verlengen overeenkomstig hun respectieve nationale recht en het Unierecht.

               ARTIKEL 5

               Territoriale toepassing

               1.
                     Deze overeenkomst is, wat de Franse Republiek betreft, uitsluitend van toepassing op het Europese grondgebied van de Franse Republiek.

               2.
                     Deze overeenkomst is, wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, uitsluitend van toepassing op het Europese grondgebied van het Koninkrijk der Nederlanden.

               ARTIKEL 6

               Gemengd comité voor het beheer van de overeenkomst

               1.
                     De partijen stellen een gemengd comité van deskundigen in (hierna het „comité” genoemd) dat bestaat uit vertegenwoordigers van de Unie en vertegenwoordigers van Tuvalu. De Unie wordt vertegenwoordigd door de Europese Commissie.

               2.
                     Het comité heeft onder meer de volgende taken:

               a)
                     het houdt toezicht op de uitvoering van de overeenkomst;

               b)
                     het doet voorstellen voor wijzigingen van of toevoegingen aan de overeenkomst;

               c)
                     het beslecht geschillen die voortvloeien uit de interpretatie of de toepassing van de overeenkomst.

               3.
                     Het comité wordt op verzoek van één van de partijen bijeengeroepen wanneer dat nodig is.

               4.
                     Het comité stelt zijn reglement van orde vast.

               ARTIKEL 7

               Verhouding tussen deze overeenkomst en bestaande bilaterale visumvrijstellingsovereenkomsten tussen de lidstaten en Tuvalu

               Deze overeenkomst heeft voorrang op bilaterale overeenkomsten of regelingen die zijn gesloten tussen afzonderlijke lidstaten en Tuvalu, voor zover zij betrekking hebben op aangelegenheden die bij deze overeenkomst worden geregeld.

               ARTIKEL 8

               Slotbepalingen

               1.
                     Deze overeenkomst wordt door de partijen volgens hun interne procedures geratificeerd of goedgekeurd en treedt in werking op de eerste dag van de tweede maand volgende op de datum van de laatste van de twee kennisgevingen waarmee de partijen elkaar ervan in kennis stellen dat deze procedures zijn voltooid.

               Deze overeenkomst wordt op voorlopige basis toegepast vanaf de dag volgende op de datum van ondertekening.

               2.
                     Deze overeenkomst wordt voor onbepaalde tijd gesloten, maar kan worden opgezegd overeenkomstig lid 5.

               3.
                     Deze overeenkomst kan met wederzijdse schriftelijke instemming van de partijen worden gewijzigd. Wijzigingen worden van kracht nadat de partijen elkaar ervan in kennis hebben gesteld dat hun daartoe benodigde interne procedures zijn voltooid.

               4.
                     Elk van de partijen kan deze overeenkomst geheel of gedeeltelijk opschorten, met name in verband met de openbare orde, de bescherming van de nationale veiligheid of de bescherming van de volksgezondheid, illegale immigratie of bij herinvoering van de visumplicht door een partij. Het besluit tot opschorting wordt uiterlijk twee maanden vóór de voorgenomen inwerkingtreding ervan meegedeeld aan de andere partij. Een partij die de toepassing van de overeenkomst heeft opgeschort, stelt de andere partij ervan in kennis dat de redenen voor de opschorting niet langer bestaan, zodra dit het geval is, en maakt een einde aan de opschorting.

               5.
                     Elke partij kan de overeenkomst opzeggen door middel van een schriftelijke kennisgeving aan de andere partij. De overeenkomst wordt 90 dagen daarna beëindigd.

               6.
                     Tuvalu kan deze overeenkomst alleen ten aanzien van alle lidstaten opschorten of beëindigen.

               7.
                     De Unie kan deze overeenkomst alleen ten aanzien van al haar lidstaten opschorten of beëindigen.

               Gedaan in tweevoud in de Bulgaarse, de Deense, de Duitse, de Engelse, de Estse, de Finse, de Franse, de Griekse, de Hongaarse, de Italiaanse, de Kroatische, de Letse, de Litouwse, de Maltese, de Nederlandse, de Poolse, de Portugese, de Roemeense, de Sloveense, de Slowaakse, de Spaanse, de Tsjechische en de Zweedse taal, zijnde alle teksten gelijkelijk authentiek.

               GEMEENSCHAPPELIJKE VERKLARING BETREFFENDE IJSLAND, NOORWEGEN, ZWITSERLAND EN LIECHTENSTEIN

               De partijen nemen nota van de nauwe band tussen de Europese Unie en Noorwegen, IJsland, Zwitserland en Liechtenstein, met name uit hoofde van de overeenkomsten van 18 mei 1999 en 26 oktober 2004 inzake de wijze waarop deze landen worden betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis.

               Het is daarom wenselijk dat de autoriteiten van Noorwegen, IJsland, Zwitserland en Liechtenstein enerzijds, en Tuvalu anderzijds, onverwijld bilaterale overeenkomsten sluiten inzake de vrijstelling van de visumplicht voor kort verblijf, die vergelijkbaar zijn met de onderhavige overeenkomst.

               GEMEENSCHAPPELIJKE VERKLARING BETREFFENDE DE INTERPRETATIE VAN DE IN ARTIKEL 3, LID 2, VAN DEZE OVEREENKOMST BEDOELDE CATEGORIE VAN PERSONEN DIE REIZEN OM EEN BEZOLDIGDE BEZIGHEID TE VERRICHTEN

               Met het oog op een gemeenschappelijke interpretatie komen de partijen overeen dat in de zin van deze overeenkomst de categorie van personen die een bezoldigde bezigheid verrichten, personen omvat die naar het grondgebied van de andere partij reizen om daar als werknemer of als dienstverlener winstgevende beroepswerkzaamheden of een betaalde activiteit uit te oefenen.

               Onder deze categorie vallen niet:

               –zakenlieden, dat wil zeggen personen die reizen in verband met zakelijke besprekingen (zonder in loondienst te zijn in het land van de andere partij),

               –sporters of artiesten die op ad-hocbasis een activiteit verrichten,

               –journalisten die worden uitgezonden door de media van hun land van verblijf, en

               –stagiairs binnen een en dezelfde onderneming.

               –

               In het kader van zijn taken op grond van artikel 6 van deze overeenkomst houdt het gemengd comité toezicht op de uitvoering van deze verklaring en kan het wijzigingen voorstellen indien het dat, op basis van de ervaringen van de partijen, nodig acht.

               GEMEENSCHAPPELIJKE VERKLARING BETREFFENDE DE INTERPRETATIE VAN DE TERMIJN VAN 90 DAGEN BINNEN EEN PERIODE VAN 180 DAGEN ZOALS BEDOELD IN ARTIKEL 4 VAN DEZE OVEREENKOMST

               De partijen komen overeen dat de termijn van ten hoogste 90 dagen binnen een periode van 180 dagen, zoals bedoeld in artikel 4 van deze overeenkomst, kan bestaan uit één aaneengesloten bezoek of uit meerdere opeenvolgende bezoeken die in totaal niet meer dan 90 dagen binnen een periode van 180 dagen beslaan.

               Hierbij wordt uitgegaan van een referentieperiode van 180 dagen die zodanig wordt berekend dat op elke dag van het verblijf wordt gekeken naar de aan die dag voorafgaande periode van 180 dagen om na te gaan of nog steeds aan de voorwaarde van 90 dagen binnen een periode van 180 dagen wordt voldaan. Dit betekent onder meer dat een ononderbroken afwezigheid van 90 dagen recht geeft op een nieuw verblijf van ten hoogste 90 dagen.

               GEMEENSCHAPPELIJKE VERKLARING BETREFFENDE INFORMATIEVERSTREKKING AAN DE BURGERS OVER DE VISUMVRIJSTELLINGSOVEREENKOMST

               Gezien het belang van transparantie voor de burgers van de Europese Unie en de burgers van Tuvalu komen de partijen overeen dat zij zullen zorgen voor verspreiding van alle informatie over de inhoud en de gevolgen van de visumvrijstellingsovereenkomst en aanverwante kwesties, zoals de toegangsvoorwaarden.

               _________________

                     (1)
                  PB L 149 van 20.5.2014, blz. 67.

                     (2)
                  Verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad van 15 maart 2001 tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld (PB L 81 van 21.3.2001, blz. 1).