               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 26.2.2020
            COM(2020) 70 final
            2020/0030(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten

               TOELICHTING

               Volgens het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie moeten de lidstaten hun economisch beleid en de bevordering van de werkgelegenheid beschouwen als aangelegenheden van gemeenschappelijk belang en hun maatregelen op deze gebieden in het kader van de Raad coördineren. In het Verdrag is bepaald dat de Raad richtsnoeren inzake werkgelegenheid (artikel 148) moet opstellen; daarbij wordt erop gewezen dat deze verenigbaar moeten zijn met de globale richtsnoeren voor het economisch beleid (artikel 121).

               De globale richtsnoeren voor het economisch beleid blijven langere tijd geldig, maar de richtsnoeren inzake werkgelegenheid moeten jaarlijks worden vastgesteld. De richtsnoeren werden in 2010 voor het eerst gezamenlijk aangenomen (“geïntegreerd pakket”), als basis voor de Europa 2020-strategie. De geïntegreerde richtsnoeren zijn tot 2014 stabiel gebleven. In 2015 zijn herziene geïntegreerde richtsnoeren aangenomen. De werkgelegenheidsrichtsnoeren zijn in 2018 afgestemd op de beginselen van de Europese pijler van sociale rechten, die in november 2017 werd afgekondigd door het Europees Parlement, de Raad en de Commissie om hervormingen op nationaal niveau te stimuleren en om als kompas te dienen voor een hernieuwd convergentieproces in heel Europa, en bleven in 2019 onveranderd. In de richtsnoeren is, naast het kader voor de reikwijdte en richting van de beleidscoördinatie in de lidstaten, ook de basis vastgelegd voor de landspecifieke aanbevelingen op de respectieve beleidsgebieden. De werkgelegenheidsrichtsnoeren worden, samen met de globale richtsnoeren voor het economisch beleid, gepresenteerd als een besluit van de Raad betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (deel II van de geïntegreerde richtsnoeren).

               De richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten zijn aangepast, zodat zij nu in overeenstemming zijn met de tekst betreffende de vier dimensies van de jaarlijkse strategie voor duurzame groei, en met name de dimensie ecologische duurzaamheid, het narratief van een sterk sociaal Europa voor rechtvaardige transities weerspiegelen en afgestemd zijn op de duurzameontwikkelingsdoelstellingen (SDG’s) van de VN.

               De herziene “geïntegreerde richtsnoeren” luiden als volgt:

               Richtsnoer 5: De vraag naar arbeid stimuleren

               Richtsnoer 6: Het arbeidsaanbod vergroten en de toegang tot de arbeidsmarkt, vaardigheden en competenties verbeteren

               Richtsnoer 7: De werking van de arbeidsmarkten en de doeltreffendheid van de sociale dialoog verbeteren

               Richtsnoer 8: Gelijke kansen voor iedereen bevorderen, sociale inclusie stimuleren en armoede bestrijden

               2020/0030 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 148, lid 2,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Gezien het advies van het Europees Parlement
                  1
               ,

               Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité
                  2
               ,

               Gezien het advies van het Comité van de Regio’s
                  3
               ,

               Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid
                  4
               ,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De lidstaten en de Unie moeten een gecoördineerde strategie voor werkgelegenheid ontwikkelen, met name ter bevordering van een geschoolde, opgeleide en flexibele beroepsbevolking, alsmede van arbeidsmarkten die snel inspelen op economische veranderingen en teneinde de doelstellingen inzake volledige werkgelegenheid en sociale vooruitgang, evenwichtige groei en een hoog niveau van bescherming en verbetering van de kwaliteit van het milieu zoals bepaald in artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie te bereiken. Rekening houdend met nationale gebruiken op het gebied van de verantwoordelijkheden van de sociale partners moeten de lidstaten het bevorderen van de werkgelegenheid als een aangelegenheid van gemeenschappelijk belang beschouwen en hun maatregelen op dit gebied binnen de Raad coördineren.

               (2)De Unie moet sociale uitsluiting en discriminatie bestrijden en sociale rechtvaardigheid en bescherming bevorderen, alsmede de gelijkheid van vrouwen en mannen, de solidariteit tussen generaties en de bescherming van de rechten van het kind. Bij de bepaling en uitvoering van haar beleid en optreden moet de Unie rekening houden met de eisen in verband met de bevordering van een hoog niveau van werkgelegenheid, de waarborging van adequate sociale bescherming, de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting, alsmede een hoog niveau van onderwijs en opleiding, zoals bepaald in artikel 9 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie.

               (3)Overeenkomstig het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) heeft de Unie beleidscoördinatie-instrumenten voor het economisch en werkgelegenheidsbeleid ontwikkeld en ingevoerd. Als onderdeel van die instrumenten vormen de huidige richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten samen met de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie, als vervat in aanbeveling (EU) 2015/1184 van de Raad
                  5
               , de geïntegreerde richtsnoeren. Zij moeten als leidraad dienen bij de beleidsuitvoering in de lidstaten en in de Unie, en brengen de onderlinge afhankelijkheid tussen de lidstaten tot uiting. De hieruit voortvloeiende reeks Europese en nationale gecoördineerde beleidslijnen en hervormingen moet een algehele passende mix van duurzaam economisch en werkgelegenheidsbeleid vormen die positieve overloopeffecten oplevert.

               (4)De richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid zijn in overeenstemming met met het stabiliteits- en groeipact, de bestaande wetgeving van de Unie en verschillende initiatieven van de Unie, waaronder de aanbeveling van de Raad van 22 april 2013 tot invoering van een jongerengarantie
                  6
               , de aanbeveling van de Raad van 15 februari 2016 betreffende de integratie van langdurig werklozen op de arbeidsmarkt
                  7
               , de aanbeveling van de Raad van 19 december 2016 tot invoering van bijscholingstrajecten
                  8
               , de aanbeveling van de Raad van 15 maart 2018 voor een Europees kader voor hoogwaardige en doeltreffende leerlingplaatsen
                  9
               , de aanbeveling van de Raad van 22 mei 2018 inzake sleutelcompetenties voor een leven lang leren
                  10
               , de aanbeveling van de Raad van 22 mei 2019 betreffende stelsels voor kwaliteitsvolle voor- en vroegschoolse educatie en kinderopvang
                  11
                en de aanbeveling van de Raad van 8 november 2019 met betrekking tot de toegang tot sociale bescherming voor werknemers en zelfstandigen
                  12
               .

               (5)In het Europees semester worden de verschillende instrumenten gecombineerd in een overkoepelend kader voor een geïntegreerde multilaterale coördinatie van het economisch en werkgelegenheidsbeleid en geïntegreerd multilateraal toezicht op dat beleid. Bij het streven naar ecologische duurzaamheid, productiviteit, eerlijkheid en stabiliteit eerbiedigt het Europees semester de beginselen van de Europese pijler van sociale rechten, waaronder nauwe samenwerking met de sociale partners, het maatschappelijk middenveld en andere belanghebbenden. Het draagt bij tot de verwezenlijking van de SDG’s
                  13
               . Het economisch en werkgelegenheidsbeleid van de Unie en de lidstaten moet hand in hand gaan met de overgang van Europa naar een klimaatneutrale, ecologisch duurzame en digitale economie, waarbij tegelijkertijd het concurrentievermogen wordt verbeterd, innovatie wordt gestimuleerd, sociale rechtvaardigheid en gelijke kansen worden bevorderd en ongelijkheden en regionale verschillen worden aangepakt.

               (6)Klimaatverandering en milieugerelateerde uitdagingen, globalisering, digitalisering en demografische verandering zullen de Europese economieën en samenlevingen transformeren. De Unie en haar lidstaten moeten samenwerken om deze structurele factoren doeltreffend aan te pakken en de bestaande systemen zo nodig aan te passen, waarbij zij rekening moeten houden met de nauwe onderlinge afhankelijkheid van de economieën en arbeidsmarkten van de lidstaten en het daarmee samenhangende beleid. Dit vereist gecoördineerde, ambitieuze en doeltreffende beleidsmaatregelen op zowel Unie- als nationaal niveau, in overeenstemming met het VWEU en de bepalingen van de Unie betreffende economisch bestuur. Deze beleidsmaatregelen moeten ervoor zorgen dat investeringen worden gestimuleerd, dat opnieuw wordt ingezet op goed gefaseerde structurele hervormingen die de productiviteit, de economische groei, de sociale en territoriale cohesie, de opwaartse convergentie en de veerkracht verbeteren, en dat fiscale verantwoordelijkheid wordt genomen. Maatregelen aan zowel vraag- als aanbodzijde moeten worden gecombineerd, waarbij moet worden gekeken naar de effecten op het milieu, de werkgelegenheid en de samenleving.

               (7)Het Europees Parlement, de Raad en de Commissie hebben een interinstitutionele afkondiging van de Europese pijler van sociale rechten ondertekend
                  14
               . De pijler omvat twintig beginselen en rechten die moeten bijdragen tot goed werkende en billijke arbeidsmarkten en socialezekerheidsstelsels, die zijn onderverdeeld in drie categorieën: gelijke kansen en toegang tot de arbeidsmarkt, billijke arbeidsvoorwaarden, en sociale bescherming en inclusie. De beginselen en rechten zijn de leidraad voor onze strategie om ervoor te zorgen dat de overgang naar klimaatneutraliteit en ecologische duurzaamheid, de digitalisering en de demografische verandering op sociaal rechtvaardige en eerlijke wijze plaatsvinden. De pijler vormt een referentiekader om de prestaties op sociaal en werkgelegenheidsgebied van de lidstaten te monitoren, hervormingen op nationaal, regionaal en lokaal niveau te stimuleren en om het sociale en het marktelement in de moderne economie te verzoenen, onder meer door de sociale economie te bevorderen.

               (8)Bij arbeidsmarkthervormingen, zoals de nationale loonvormingsmechanismen, moet de nationale praktijk inzake sociale dialoog worden gevolgd en de gelegenheid worden geboden om sociaaleconomische vraagstukken uitvoerig te bekijken: de verbetering van de duurzaamheid, het concurrentievermogen, innovatie, het scheppen van banen, het beleid inzake een leven lang leren en opleiding, de arbeidsvoorwaarden, volksgezondheid en inclusie alsmede het reële inkomen.

               (9)De lidstaten en de Unie moeten ervoor zorgen dat de transformaties eerlijk en sociaal rechtvaardig verlopen, waarbij nog sterker moet worden gestreefd naar een inclusieve en veerkrachtige samenleving waarin mensen niet alleen worden beschermd, maar ook in staat worden gesteld te anticiperen op verandering en ermee om te gaan en waarin zij actief kunnen deelnemen aan de samenleving en de economie. Discriminatie moet in al haar vormen worden aangepakt. Iedereen moet kansen en mogelijkheden krijgen, en armoede en sociale uitsluiting (ook van kinderen) moeten worden verminderd, met name door ervoor te zorgen dat de arbeidsmarkten en de socialebeschermingsstelsels doeltreffend functioneren, door belemmeringen voor onderwijs, opleiding en arbeidsparticipatie weg te nemen en door in onderwijs en opvang voor jonge kinderen te investeren. Tijdige en gelijke toegang tot betaalbare gezondheidszorg, met inbegrip van preventie en gezondheidsbevordering, is in de vergrijzende samenleving zeer relevant. Het potentieel van personen met een handicap om bij te dragen tot economische groei en sociale ontwikkeling moet verder worden benut. Met de opkomst van nieuwe economische en bedrijfsmodellen op werkplaatsen in de Unie veranderen ook de arbeidsverhoudingen. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat arbeidsverhoudingen die voortkomen uit nieuwe vormen van werk, het Europees sociaal model in stand houden en versterken.

               (10)Deze geïntegreerde richtsnoeren moeten de basis vormen voor landspecifieke aanbevelingen die de Raad tot de lidstaten kan richten. De lidstaten moeten ten volle gebruikmaken van het Europees Sociaal Fonds Plus en andere fondsen van de Unie, waaronder het Fonds voor een rechtvaardige transitie en InvestEU, om de werkgelegenheid, sociale investeringen, sociale inclusie en toegankelijkheid te bevorderen alsook de bij- en omscholingsmogelijkheden voor de beroepsbevolking, een leven lang leren en een hoogwaardig onderwijs- en opleidingsaanbod voor iedereen, met inbegrip van digitale geletterdheid en vaardigheden. Hoewel de geïntegreerde richtsnoeren gericht zijn tot de lidstaten en de Unie, moeten zij worden uitgevoerd in partnerschap met alle nationale, regionale en lokale autoriteiten, in nauwe samenwerking met de parlementen, de sociale partners en de vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld.

               (11)Het Comité voor de werkgelegenheid en het Comité voor sociale bescherming moeten overeenkomstig hun respectieve, op het Verdrag gebaseerde mandaten, in het oog houden hoe de desbetreffende beleidsonderdelen worden uitgevoerd in het licht van de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid. Deze comités en andere voorbereidende instanties van de Raad die bij de coördinatie van het economisch en het sociaal beleid zijn betrokken, moeten nauw met elkaar samenwerken. De beleidsdialoog tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, in het bijzonder met betrekking tot de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten, moet worden gehandhaafd.

               (12)Het Comité voor sociale bescherming is geraadpleegd,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De in de bijlage opgenomen richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten worden hierbij vastgesteld. Deze richtsnoeren maken deel uit van de geïntegreerde richtsnoeren.

               Artikel 2

               De lidstaten houden in hun werkgelegenheidsbeleid en hervormingsprogramma’s, waarover in overeenstemming met artikel 148, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie verslag wordt gedaan, rekening met de richtsnoeren in de bijlage.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot de lidstaten.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        PB C van , blz. .

                     (2)

                        PB C van , blz. .

                     (3)

                        PB C van , blz. .

                     (4)

                        PB C van , blz. .

                     (5)

                        Aanbeveling (EU) 2015/1184 van de Raad van 14 juli 2015 betreffende de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Europese Unie (PB L 192 van 18.7.2015, blz. 27).

                     (6)

                        PB C 120 van 26.4.2013, blz. 1.

                     (7)

                        PB C 67 van 20.2.2016, blz. 1.

                     (8)

                        PB C 484 van 24.12.2016, blz. 1.

                     (9)

                        PB C 153 van 2.5.2018, blz. 1.

                     (10)

                        PB C 189 van 4.6.2018, blz. 1.

                     (11)

                        PB C 189 van 5.6.2019, blz. 4.

                     (12)

                        PB C 387 van 15.11.2019, blz. 1.

                     (13)

                        VN-Resolutie A/RES/70/1.

                     (14)

                        PB C 428 van 13.12.2017, blz. 10.

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 26.2.2020
            COM(2020) 70 final
            BIJLAGE
            bij
            Voorstel voor eenBESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten

               BIJLAGE

               Richtsnoer 5: De vraag naar arbeid stimuleren

               De lidstaten moeten actief een duurzame sociale markteconomie bevorderen en investeringen in het scheppen van hoogwaardige banen vergemakkelijken en ondersteunen. Om dit te bereiken, moeten zij de belemmeringen wegnemen waar bedrijven bij het werven van personeel tegenaan lopen, verantwoord ondernemerschap en echte zelfstandige arbeid bevorderen en vooral de oprichting en groei van micro-, kleine en middelgrote ondernemingen ondersteunen, onder andere via toegang tot financiering. De lidstaten moeten actief de ontwikkeling van de sociale economie stimuleren, sociale innovatie en sociale ondernemingen bevorderen en innovatieve vormen van werk aanmoedigen die kwalitatief hoogwaardige werkgelegenheid scheppen en sociale voordelen op lokaal niveau opleveren.

               De belastingdruk moet minder op arbeid komen te liggen en meer op andere bronnen die voordeliger zijn voor de werkgelegenheid en de inclusieve groei en die tegelijkertijd zijn afgestemd op de klimaat- en milieudoelstellingen. Daarbij moet rekening worden gehouden met het herverdelingseffect van het belastingstelsel en moeten de inkomsten voor een toereikende sociale bescherming en groeibevorderende uitgaven zeker gesteld worden.

               Lidstaten die over nationale mechanismen voor het vaststellen van de wettelijke minimumlonen beschikken, moeten de sociale partners daarbij effectief betrekken op een transparante en voorspelbare manier, zodat de lonen kunnen worden afgestemd op de ontwikkeling van de productiviteit en billijke lonen worden vastgesteld die een behoorlijke levensstandaard garanderen, waarbij met het oog op opwaartse convergentie de aandacht vooral uitgaat naar de lagere en middeninkomens. Deze mechanismen moeten rekening houden met de economische prestaties in de verschillende regio’s en sectoren. De lidstaten moeten de sociale dialoog en collectieve onderhandelingen met het oog op loonvorming bevorderen. Met inachtneming van de nationale praktijk moeten de lidstaten en de sociale partners er middels collectieve overeenkomsten of adequate wettelijke minimumlonen voor zorgen dat alle werknemers recht hebben op een adequaat en billijk loon, waarbij zij rekening moeten houden met de gevolgen voor het concurrentievermogen, het scheppen van banen en de armoede onder werkenden.

               Richtsnoer 6: Het arbeidsaanbod vergroten en de toegang tot de arbeidsmarkt, vaardigheden en competenties verbeteren

               Tegen de achtergrond van technologische, ecologische en demografische veranderingen moeten de lidstaten de duurzaamheid, de productiviteit, de inzetbaarheid en het menselijk kapitaal vergroten door ervoor te zorgen dat mensen in de loop van hun leven voldoende relevante kennis, vaardigheden en competenties opdoen om te kunnen voldoen aan de huidige en toekomstige behoeften op de arbeidsmarkt. Ook moeten de lidstaten investeren in hun onderwijs- en opleidingsstelsels en ze aanpassen om hoogwaardig en inclusief onderwijs te bieden, waaronder beroepsonderwijs en ‑opleiding. De lidstaten moeten samenwerken met de sociale partners, de aanbieders van onderwijs en opleiding, het bedrijfsleven en andere belanghebbenden om structurele zwakke punten in de onderwijs- en opleidingsstelsels weg te werken en de kwaliteit en relevantie daarvan voor de arbeidsmarkt te verbeteren, mede met het oog op de ecologische transitie. Bijzondere aandacht moet worden besteed aan de uitdagingen van het beroep van leerkracht. De onderwijs- en opleidingsstelsels moeten alle lerenden sleutelcompetenties bijbrengen, waaronder basis- en digitale vaardigheden maar ook transversale competenties om de basis voor aanpassingsvermogen later in het leven te leggen. De lidstaten moeten ernaar streven de overdracht van opleidingsrechten tijdens loopbaanveranderingen zeker te stellen, waar nodig door middel van individuele leerrekeningen. Zij moeten iedereen in staat stellen te anticiperen op de behoeften van de arbeidsmarkt en zich daaraan beter aan te passen, met name door middel van voortdurende om- en bijscholing, met als doel eerlijke en rechtvaardige transities voor iedereen te ondersteunen, de sociale resultaten te versterken, tekorten op de arbeidsmarkt tegen te gaan en de economie in het algemeen schokbestendiger te maken.

               De lidstaten moeten gelijke kansen voor iedereen bevorderen door ongelijkheden in de onderwijs- en opleidingsstelsels aan te pakken, onder meer door toegang te bieden tot kwalitatief goed onderwijs voor jonge kinderen. Zij moeten het algemene onderwijsniveau verhogen, het aantal jongeren dat voortijdig de school verlaat verminderen, de toegang tot en afronding van het tertiair onderwijs verhogen en de deelname van volwassenen aan permanent leren vergroten, met name onder lerenden uit kansarme groepen en met lage kwalificaties. Rekening houdend met de nieuwe eisen van een digitale, groene en vergrijzende samenleving, moeten de lidstaten werkplekleren in hun stelsels voor beroepsonderwijs en ‑opleiding een grotere rol geven (onder meer door kwalitatief goede en effectieve leerlingplaatsen) en het aantal afgestudeerden op het gebied van wetenschap, technologie, engineering en wiskunde (STEM) verhogen, zowel in het middelhoge niveau van beroepsonderwijs en ‑opleiding als in het tertiair onderwijs. Verder moeten de lidstaten de relevantie van tertiair onderwijs en onderzoek voor de arbeidsmarkt vergroten, de monitoring en prognose van vaardigheden verbeteren, vaardigheden zichtbaarder en beter vergelijkbaar maken, ook die welke in het buitenland zijn verworven, en meer mogelijkheden bieden voor de erkenning en validering van vaardigheden en competenties die buiten formeel onderwijs of formele opleiding zijn verworven. Zij moeten het aanbod en het gebruik van flexibele vormen van vervolgonderwijs of ‑opleiding verbeteren en uitbreiden. De lidstaten moeten ook laaggeschoolde volwassenen ondersteunen om op lange termijn (beter) inzetbaar te blijven door de toegang tot en gebruikmaking van hoogwaardige leermogelijkheden te verbeteren. Dit kan door gebruik te maken van bijscholingstrajecten, met onder andere een beoordeling van de vaardigheden, een op de marktkansen afgestemd aanbod van onderwijs en opleiding, en de validering en erkenning van verworven vaardigheden.

               De lidstaten moeten werklozen en inactieve personen tijdig doeltreffende, gecoördineerde bijstand op maat verlenen in de vorm van hulp bij het zoeken van een baan, opleiding, omscholing en toegang tot andere ondersteunende diensten. Er moeten zo snel mogelijk brede strategieën worden ontwikkeld die onder andere een diepgaande individuele beoordeling van de werkloosheid omvatten om langdurige en structurele werkloosheid niet alleen sterk terug te dringen, maar ook te voorkomen. Er moeten oplossingen worden gezocht voor de jeugdwerkloosheid en jongeren die geen onderwijs of opleiding volgen en geen baan hebben, door voortijdig schoolverlaten te voorkomen en de overgang van school naar werk structureel te verbeteren, onder andere door middel van een volledige uitvoering van de jongerengarantie
                  1
               .

               De lidstaten moeten ernaar streven belemmeringen en ontmoedigende factoren weg te nemen en prikkels te bieden, in verband met de participatie op de arbeidsmarkt, met name voor tweede verdieners met een laag inkomen en degenen die het verst van de arbeidsmarkt af staan. De lidstaten moeten onder meer via gerichte financiële ondersteuningsmaatregelen en diensten ondersteuning bieden voor een aangepaste werkomgeving, zodat personen met een handicap kunnen deelnemen aan de arbeidsmarkt en aan het maatschappelijk leven.

               De lidstaten moeten werk maken van gelijkheid van vrouwen en mannen en een grotere participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt, onder meer door te zorgen voor gelijke kansen en loopbaanontwikkeling en belemmeringen voor het bekleden van leiderschapsposities op alle besluitvormingsniveaus weg te nemen. De loonkloof tussen vrouwen en mannen moet worden aangepakt. Er moet worden gezorgd voor gelijke beloning voor gelijk of gelijkwaardig werk en loontransparantie. Het combineren van werk, gezin en privéleven moet voor zowel vrouwen als mannen worden bevorderd, in het bijzonder door toegang te bieden tot langdurige zorg en onderwijs en opvang voor jonge kinderen die zowel hoogwaardig als betaalbaar zijn. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat ouders en andere personen met zorgtaken toegang hebben tot gepast verlof om gezinsredenen en flexibele werkregelingen, zodat een goede combinatie van werk, gezin en privéleven mogelijk is, en zij moeten een evenwichtig gebruik van verlofrechten tussen vrouwen en mannen bevorderen.

               Richtsnoer 7: De werking van de arbeidsmarkten en de doeltreffendheid van de sociale dialoog verbeteren

               De lidstaten moeten samen met de sociale partners werken aan eerlijke, transparante en voorspelbare arbeidsvoorwaarden, waarbij de rechten en verplichtingen moeten worden afgewogen, zodat zij van een dynamische en productieve beroepsbevolking, nieuwe arbeidspatronen en bedrijfsmodellen kunnen profiteren. Zij moeten segmentatie op de arbeidsmarkt voorkomen en terugdringen, zwartwerk bestrijden en de overgang naar arbeidsrelaties voor onbepaalde tijd bevorderen. Regels voor bescherming van de werkgelegenheid, arbeidswetgeving en instellingen moeten allemaal bijdragen tot zowel een gunstig wervingsklimaat als de nodige flexibiliteit voor werkgevers om snel in te spelen op economische veranderingen, maar tegelijk moeten een passende bescherming van en een gezonde, veilige en aangepaste werkomgeving voor werknemers worden behouden, waarbij de arbeidsrechten worden beschermd en sociale bescherming gewaarborgd is. Arbeidsrelaties die leiden tot onzekere arbeidsvoorwaarden moeten worden voorkomen, onder meer in het geval van platformwerkers en misbruik van atypische arbeidsovereenkomsten. In het geval van onrechtmatig ontslag moet er toegang zijn tot effectieve en onpartijdige geschillenbeslechting en moet verhaalrecht bestaan, met inbegrip van gepaste compensatie.

               Het beleid moet gericht zijn op verbetering en ondersteuning van participatie op, aanpassing aan en overgangen op de arbeidsmarkt. De lidstaten moeten mensen die kunnen deelnemen aan de arbeidsmarkt, daadwerkelijk daartoe activeren en in staat stellen. De lidstaten moeten de doeltreffendheid van het actief arbeidsmarktbeleid versterken door de doelgerichtheid, de reikwijdte en het toepassingsgebied ervan te vergroten en door het beter te koppelen aan inkomenssteun voor werklozen, terwijl zij werk zoeken, en op basis van hun rechten en plichten. De lidstaten moeten streven naar doeltreffendere en efficiëntere openbare diensten voor arbeidsvoorziening die werkzoekenden ondersteunen met tijdige bijstand op maat, de vraag op de arbeidsmarkt ondersteunen en resultaatgericht beheer uitvoeren.

               De lidstaten moeten voor werklozen voorzien in adequate uitkeringen van redelijke duur, in overeenstemming met hun bijdragen en de nationale bepalingen om in aanmerking te komen. Deze uitkeringen mogen een snelle terugkeer op de arbeidsmarkt niet ontmoedigen en moeten gepaard gaan met een actief arbeidsmarktbeleid.

               De mobiliteit van lerenden en werknemers moet op passende wijze worden ondersteund om hun inzetbaarheid en vaardigheden te verbeteren en het potentieel van de Europese arbeidsmarkt optimaal te benutten, waarbij ook moet worden gezorgd voor eerlijke voorwaarden voor iedereen die een grensoverschrijdende activiteit verricht en er meer administratieve samenwerking moet komen tussen nationale overheden met betrekking tot mobiele werknemers. Belemmeringen voor mobiliteit op het gebied van onderwijs en opleiding, bedrijfs- en individuele pensioenen en erkenning van kwalificaties moeten worden weggenomen en de erkenning van kwalificaties moet gemakkelijker worden. De lidstaten moeten maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat administratieve procedures werknemers uit andere lidstaten, waaronder grensarbeiders, niet onnodig belemmeren om aan het werk te gaan. Ook moeten de lidstaten misbruik van de bestaande regels voorkomen en de onderliggende oorzaken van “braindrain” uit bepaalde regio’s aanpakken, onder andere met passende regionale ontwikkelingsmaatregelen.

               Voortbouwend op de bestaande nationale praktijk en met het oog op een effectievere sociale dialoog en betere sociaal-economische resultaten, moeten de lidstaten de sociale partners tijdig op zinvolle wijze betrekken bij het formuleren en uitvoeren van werkgelegenheidsgerelateerde, sociale en, in voorkomend geval, economische hervormingen en beleidslijnen, onder meer door een verbeterde capaciteit van de sociale partners te ondersteunen. De lidstaten moeten de sociale dialoog en collectieve onderhandelingen bevorderen. De sociale partners moeten worden aangemoedigd te onderhandelen en collectieve overeenkomsten te sluiten op gebieden die voor hen van belang zijn, met volledige inachtneming van hun autonomie en het recht op collectieve actie.

               Waar relevant moeten de lidstaten, voortbouwend op de bestaande nationale praktijk, rekening houden met de ervaring die de betrokken maatschappelijke organisaties hebben opgedaan met betrekking tot werkgelegenheid en sociale kwesties.

               Richtsnoer 8: Gelijke kansen voor iedereen bevorderen, sociale inclusie stimuleren en armoede bestrijden

               De lidstaten moeten inclusieve arbeidsmarkten bevorderen die voor iedereen openstaan, door doeltreffende maatregelen te nemen om alle vormen van discriminatie te bestrijden en gelijke kansen voor ondervertegenwoordigde groepen op de arbeidsmarkt te bevorderen, met de nodige aandacht voor de regionale en territoriale dimensie. Zij moeten zorgen voor gelijke behandeling op het gebied van werkgelegenheid, sociale bescherming, gezondheidszorg en langdurige zorg, onderwijs en toegang tot goederen en diensten, ongeacht geslacht, ras of etnische afkomst, godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid.

               De lidstaten moeten de socialebeschermingsstelsels moderniseren om te voorzien in een adequate, doeltreffende, efficiënte en duurzame sociale bescherming in alle levensfasen, om sociale inclusie en opwaartse sociale mobiliteit te stimuleren, arbeidsmarktparticipatie aantrekkelijker te maken en ongelijkheid aan te pakken, onder meer via de opzet van hun belasting- en uitkeringsstelsels. Het aanvullen van algemene benaderingswijzen met selectieve zal de doeltreffendheid van de socialebeschermingsstelsels verhogen. De modernisering van de socialebeschermingsstelsels moet leiden tot betere toegang, kwaliteit, toereikendheid en duurzaamheid.

               De lidstaten moeten de drie componenten van actieve inclusie ontwikkelen en integreren: voldoende inkomenssteun, inclusieve arbeidsmarkten en toegang tot kwalititatief goede, op de individuele behoeften afgestemde ondersteuningsdiensten. In de socialebeschermingsstelsels moet iedereen die over onvoldoende middelen beschikt toegang hebben tot toereikende voorzieningen voor een minimuminkomen en moet sociale inclusie worden gestimuleerd door mensen, onder meer via gerichte sociale diensten, aan te moedigen actief deel te nemen aan de arbeidsmarkt en de samenleving.

               De beschikbaarheid van betaalbare, toegankelijke en hoogwaardige diensten zoals onderwijs en opvang voor jonge kinderen, buitenschoolse opvang, onderwijs, opleiding, huisvesting, gezondheidszorg en langdurige zorg is een vereiste om gelijke kansen te garanderen. Er moet specifieke aandacht uitgaan naar de strijd tegen armoede en sociale uitsluiting, waaronder armoede onder werkenden en kinderen. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat iedereen, ook kinderen, toegang heeft tot essentiële diensten. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat mensen in nood en kwetsbare personen toegang hebben tot passende sociale huisvesting of bijstand op het gebied van huisvesting. Bij deze dienstverlening moet rekening worden gehouden met de specifieke behoeften van personen met een handicap, onder andere wat toegankelijkheid betreft. Voor dak- en thuisloosheid is een specifieke aanpak nodig.

               De lidstaten moeten tijdige toegang tot betaalbare preventieve en curatieve gezondheidszorg en langdurige zorg van goede kwaliteit garanderen, en tegelijk de duurzaamheid ervan op lange termijn vrijwaren.

               Door de stijgende levensverwachting en demografische veranderingen moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de pensioenstelsels voor werknemers en zelfstandigen adequaat en houdbaar blijven; de stelsels moeten zowel vrouwen als mannen gelijke kansen bieden om pensioenrechten op te bouwen, onder meer via aanvullende stelsels die een adequaat inkomen garanderen. Pensioenhervormingen moeten gepaard gaan met maatregelen om het beroepsleven te verlengen, bijvoorbeeld door de effectieve pensioenleeftijd op te trekken, en moeten worden ingepast in strategieën voor actief ouder worden. De lidstaten moeten een constructieve dialoog met de sociale partners en andere belanghebbenden aangaan en zorgen dat de hervormingen geleidelijk worden ingevoerd.

                     (1)
                  ()
                        PB C 120 van 26.4.2013, blz. 1.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 27.2.2020
            COM(2020) 73 final
            2020/0032(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie in de Internationale Graanraad moet worden ingenomen met betrekking tot de toetreding van de Republiek Servië tot het Graanhandelsverdrag 1995

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel betreft het besluit tot bepaling van het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen in de Internationale Graanraad in verband met de toetreding van de Republiek Servië tot het Graanhandelsverdrag 1995.

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.Het Graanhandelsverdrag 1995

               Het Graanhandelsverdrag 1995 (hierna “het verdrag” genoemd) heeft tot doel de internationale samenwerking met betrekking tot alle aspecten van de handel in granen te bevorderen, de uitbreiding van de internationale handel in granen te stimuleren en een zo vrij mogelijk graanhandelsverkeer te bewerkstellingen. Bovendien moet het zoveel mogelijk bijdragen tot de stabiliteit van de internationale graanmarkten in het belang van alle leden, de zekerheid op het gebied van de voedselvoorziening in de wereld vergroten en een forum bieden voor de uitwisseling van informatie en voor de bespreking van de zorgpunten van de leden met betrekking tot de graanhandel.

               Het verdrag is op 1 juli 1995 in werking getreden.

               De Unie is partij bij het verdrag
                  1
               .

               2.2.De Internationale Graanraad

               De Internationale Graanraad (hierna “IGR” genoemd) is een intergouvernementele organisatie die streeft naar verwezenlijking van de in artikel 1 van het verdrag vastgestelde doelen. Met name moet de IGR:

               (a)de internationale samenwerking met betrekking tot alle aspecten van de handel in granen bevorderen;

               (b)de uitbreiding, openheid en eerlijkheid van de internationale handel in de graansector bevorderen;

               (c)bijdragen tot de stabiliteit van de internationale graanmarkt, de zekerheid op het gebied van de voedselvoorziening in de wereld vergroten en bijdragen tot de ontwikkeling van landen waarvan de economie afhankelijk is van de graanverkoop.

               Deze doelen worden nagestreefd door middel van verbetering van de markttransparantie in de vorm van informatie-uitwisseling, analyse en onderling overleg over markt- en beleidsontwikkelingen.

               Momenteel bestaat de IGR uit 28 leden, waaronder veel van ’s werelds grootste graanproducenten en graanimporteurs. Naast de Unie zijn onder meer Argentinië, Australië, Canada, Egypte, India, Japan, Rusland, Oekraïne en de VS lid van de raad. China en Brazilië zijn echter geen lid.

               De 28 leden van de IGR hebben in totaal 2 000 stemmen.

               Voor de begrotingsprocedures (zie artikel 11 van het verdrag), dat wil zeggen voor de vaststelling van de jaarlijkse financiële bijdrage van de leden, beschikt de Unie in 2019/2020
                  2
                over 372 stemmen.

               Voor de besluitvorming, dat wil zeggen bij stemmingen (zie artikel 12 van het verdrag), bezitten de 10 exporterende leden samen 1 000 stemmen (de Unie heeft 245 stemmen) en de 18 importerende leden samen ook 1 000 stemmen. In dit verband moet worden benadrukt dat de IGR in principe op basis van consensus werkt en dat het zeer zelden tot een stemming komt.

               Op de IGR-bijeenkomsten wordt de Unie vertegenwoordigd door de Commissie. De lidstaten mogen de IGR-bijeenkomsten bijwonen, en met name de raadszittingen.

               2.3.De beoogde handeling van de IGR

               Op 23 januari 2020 heeft de Republiek Servië formeel een verzoek om toetreding tot het verdrag ingediend
                  3
               . Op 27 januari 2020 heeft het secretariaat van de IGR zijn leden in kennis gesteld van het verzoek van de Republiek Servië.

               Overeenkomstig artikel 27, lid 2, van het verdrag kunnen regeringen van alle staten toetreden op de door de raad passend geachte voorwaarden. Overeenkomstig regel 33, onder d), van het reglement van orde bij het Graanhandelsverdrag (hierna “het reglement van orde” genoemd) neemt het Administratief Comité toetredingsverzoeken uit hoofde van artikel 27, lid 2, in overweging en geeft het de raad daaromtrent aanbevelingen.

               Voor de toepassing van artikel 11 van het verdrag (d.w.z. de jaarlijkse financiële bijdrage van de leden) worden de stemmen van het toetredende land overeenkomstig regel 33, onder b), van het reglement van orde berekend op basis van het aandeel van de totale graanhandel van het toetredende land in de totale graanhandel van alle lidstaten van de IGR.

               Op grond van artikel 12, lid 1, van het verdrag beslist de raad welke leden met betrekking tot het verdrag uitvoerende leden zijn en welke leden invoerende leden zijn. Bij deze beslissing houdt de raad rekening met het graanhandelspatroon van die leden en met hun eigen opvattingen. De raad bepaalt ook over hoeveel stemmen zij beschikken, overeenkomstig de leden 2 en 3 van dezelfde bepaling.

               Aangezien de volgende vergadering van de IGR pas op 8 juni 2020 zal plaatsvinden, heeft het secretariaat van de IGR, om een eerdere toetreding mogelijk te maken, voorgesteld om de goedkeuring door de raad van de toetreding van de Republiek Servië via stemming per brief te laten verlopen. Als uiterlijk op 31 maart 2020 geen bezwaren van de huidige leden van de IGR worden ontvangen, zou de toetreding van de Republiek Servië in werking treden op 1 april 2020.

               In het verdrag zijn geen specifieke regels betreffende de procedure voor de stemming per brief (of de schriftelijke procedure) opgenomen, maar in artikel 14 van het verdrag betreffende de besluiten van de raad wordt niet vereist dat dergelijke besluiten tijdens een zitting van de raad worden genomen.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

                  Het Graanhandelsverdrag 1995 is door de Unie bij Besluit 96/88/EG van de Raad
                     4
                   gesloten voor een periode tot en met 30 juni 1998 en is sindsdien regelmatig verlengd. Overeenkomstig artikel 33 van het verdrag wordt het verdrag telkens verlengd voor een periode van maximaal twee jaar. In juni 2019 is het verdrag bij besluit van de IGR voor het laatst verlengd tot en met 30 juni 2021
                     5
                  .

                  De Unie is altijd actief lid van de IGR geweest en was altijd voorstander van de uitbreiding van de organisatie.

                  De Republiek Servië is een belangrijke producent van landbouwproducten, met name van maïs, een van de belangrijkste gewassen bij de IGR.

                  De Republiek Servië heeft op 19 december 2009 haar aanvraag tot EU-lidmaatschap ingediend en op 1 maart 2012 heeft de Europese Raad Servië de status van kandidaat-lidstaat toegekend.

                  Dit voorstel strekt ertoe de Raad te verzoeken de Commissie te machtigen de toetreding van de Republiek Servië tot het verdrag goed te keuren.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van “de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat tevens handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen.  Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die “beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  6
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De beoogde handeling van de IGR leidt tot uitbreiding van het lidmaatschap van de IGR. De beoogde handeling heeft rechtsgevolgen, met name omdat zij van invloed zal zijn op de besluitvormingsverhoudingen binnen de IGR, waarvan de besluiten de meerderheid van zowel de uitvoerende leden als de invoerende leden vereisen, en bindend zijn voor de leden ervan, zoals bepaald in artikel 14 van het verdrag.

               De beoogde handeling strekt niet tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of hoofdcomponent, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is voor de hoofddoelstelling of de hoofdcomponent dan wel de belangrijkste doelstelling of component.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling hebben in de eerste plaats betrekking op de handel in landbouwproducten.

               De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 207, lid 1, VWEU.

               4.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 207, lid 1, VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               2020/0032 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie in de Internationale Graanraad moet worden ingenomen met betrekking tot de toetreding van de Republiek Servië tot het Graanhandelsverdrag 1995

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 207, lid 1, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Het Graanhandelsverdrag 1995 (hierna “het verdrag” genoemd) is door de Unie gesloten bij Besluit 96/88/EG van de Raad
                  7
                en is op 1 juli 1995 in werking getreden. Het verdrag werd gesloten voor een periode van drie jaar en is daarna regelmatig verlengd, telkens voor een periode van twee jaar. Het verdrag werd voor het laatst verlengd bij een besluit dat de Internationale Graanraad tijdens zijn 49e zitting in juni 2019 heeft genomen
                  8
                en blijft van kracht tot en met 30 juni 2021.

               (2)Op grond van artikel 27, lid 2, van het verdrag kunnen regeringen van alle staten toetreden op de door de Internationale Graanraad passend geachte voorwaarden.

               (3)Op 23 januari 2020 heeft de Republiek Servië formeel een verzoek om toetreding tot het verdrag ingediend.

               (4)Op 1 maart 2012 heeft de Europese Raad Servië de status van kandidaat-lidstaat toegekend.

               (5)De Republiek Servië is een belangrijke producent van granen, met name van maïs.

               (6)Het is passend het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden ingenomen in de Internationale Graanraad, aangezien de toetreding van Servië in het belang van de Unie is,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               In de Internationale Graanraad neemt de Commissie namens de Europese Unie het standpunt in dat de toetreding van de Republiek Servië tot het Graanhandelsverdrag 1995 moet worden goedgekeurd.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        PB L 21 van 27.1.1996, blz. 47.

                     (2)

                        De IGR werkt op basis van een begrotingsjaar dat loopt van 1 juli tot en met 30 juni.

                     (3)

                        Bij brief van de minister van Landbouw, Bosbouw en Waterbeheer van de Republiek Servië.

                     (4)

                        PB L 21 van 27.1.1996, blz. 47.

                     (5)

                        Besluit (EU) 2019/813 van de Raad van 17 mei 2019 (PB L 133 van 21.5.2019, blz. 19).

                     (6)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (7)

                        Besluit 96/88/EG van de Raad van 19 december 1995 betreffende de goedkeuring, door de Europese Gemeenschap, van het Graanhandelsverdrag en het Voedselhulpverdrag, die samen de Internationale Graanovereenkomst 1995 vormen (PB L 21 van 27.1.1996, blz. 47).

                     (8)

                        Besluit (EU) 2019/813 van de Raad van 17 mei 2019 inzake het namens de Europese Unie in de Internationale Graanraad in te nemen standpunt met betrekking tot de verlenging van het Graanhandelsverdrag 1995 (PB L 133 van 21.5.2019, blz. 19).


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 30.4.2020
            COM(2020) 200 final
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
            betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie voor bijstand aan Portugal, Spanje, Italië en Oostenrijk

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               •Motivering en doel van het voorstel

               Dit besluit heeft betrekking op de beschikbaarstelling, overeenkomstig Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad (hierna "de verordening" genoemd), van een bedrag van 278 993 814 EUR uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (SFEU) voor het verlenen van bijstand aan Portugal, Spanje, Italië en Oostenrijk naar aanleiding van rampen die zich in 2019 in die landen hebben voorgedaan. Deze beschikbaarstelling van middelen gaat vergezeld van ontwerp van gewijzigde begroting (OGB) nr. 4/2020
                  1
               , waarmee wordt beoogd de nodige vastleggings- en betalingskredieten in de algemene begroting 2020 op te nemen.

               2.1Portugal - orkaan Lorenzo op de Azoren in oktober 2019

               De orkaan Lorenzo was een Atlantische tropische cycloon, de meest oostelijke en dichtst bij Europa geregistreerde orkaan ooit. Eind september ontwikkelde hij zich van een tropische golf tot een orkaan van de vijfde categorie. Tijdens zijn doortocht in noordoostelijke richting passeerde orkaan Lorenzo op 2 oktober 2019 via de Azoren, waar zware schade aan de openbare en particuliere infrastructuur werd aangericht en het dagelijks leven van mensen, bedrijven en instellingen werd ontwricht.

               (1)Portugal vroeg op 8 november 2019, binnen de termijn van 12 weken na de vaststelling van de eerste schade op 2 oktober 2019, financiële ondersteuning uit het SFEU aan. De aanvraag heeft betrekking op één enkele regio op NUTS-niveau 2 (Região Autónoma dos Açores) en is ingediend als een “regionale ramp” in de zin van artikel 2, lid 3, van de verordening.

               (2)De ramp heeft een natuurlijke oorzaak en valt derhalve onder het toepassingsgebied van het SFEU.

               (3)De Portugese autoriteiten ramen de totale directe schade van de ramp op 328,5 miljoen EUR. De aanvraag werd ingediend op grond van de criteria inzake "regionale natuurrampen" van artikel 2, lid 3, van de verordening, dat als "regionale natuurramp" aanmerkt een natuurramp die in een regio op NUTS-niveau 2 van een subsidiabele staat tot directe schade van meer dan 1,5 % van het bruto binnenlands product (bbp) van die regio leidt. Voor een ultraperifeer gebied - zoals de Azoren - is de drempel 1 % van het bbp van die regio. De gerapporteerde directe schade vertegenwoordigt 8,4% van het bbp van de regio (3 927 miljoen EUR op basis van gegevens uit 2016), en overstijgt dus de drempel van 1 %. De aanvraag van Portugal komt bijgevolg in aanmerking voor een bijdrage uit het SFEU.

               (4)De totale directe schade vormt de basis voor de berekening van de financiële bijdrage uit het fonds. De financiële bijdrage mag enkel worden gebruikt voor noodacties inzake eerste levensbehoeften en herstel als bedoeld in artikel 3 van de verordening.

               (5)In de aanvraag heeft Portugal om de betaling van een voorschot verzocht overeenkomstig artikel 4 bis van de verordening. Op 11 december 2019 heeft de Commissie bij Uitvoeringsbesluit C(2019) 9067 een voorschot van 821 270 EUR, zijnde 10 % van de verwachte financiële bijdrage uit het fonds, verstrekt, en vervolgens het saldo aan Portugal uitbetaald.

               (6)In hun aanvraag geven de Portugese autoriteiten een uitgebreide beschrijving van de aard en de gevolgen van de ramp. De regionale dienst voor civiele bescherming en de brandweer van de Azoren hadden zich vanaf 26 september voorbereid op de doortocht van de orkaan. De grootste schade werd vervolgens veroorzaakt in gebieden die bijzonder kwetsbaar zijn voor wind en golven, vooral de havens. Water-, energie- en communicatienetwerken werden ook ontregeld. Verder werden wegen, vliegvelden, scholen, ziekenhuizen en andere openbare werken beschadigd. Daardoor leden privépersonen, bedrijven, de visserij, de landbouw en het toerisme verliezen. Door de ernstige schade aan de kustbeschermingsinfrastructuur is de bevolking aan grotere risico’s blootgesteld.

               (7)Portugal heeft de kosten voor de noodacties inzake eerste levensbehoeften en herstel die krachtens artikel 3, lid 2, van de verordening subsidiabel zijn, op 279,3 miljoen EUR geraamd. Het land heeft ook een uitsplitsing naar het soort activiteiten verschaft. Het overgrote deel van de subsidiabele kosten (bijna 270 miljoen EUR) betreft de kosten voor het herstel van de vervoersinfrastructuur, met name havens.

               (8)De Portugese autoriteiten hebben meegedeeld dat momenteel onbekend is in hoeverre de subsidiabele kosten door verzekeringen worden gedekt.

               (9)De getroffen regio is een "minder ontwikkelde regio" in het kader van de Europese structuur- en investeringsfondsen (2014-2020). De Portugese autoriteiten hebben aan de Commissie te kennen gegeven dat zij niet voornemens zijn middelen van de programma's van de ESI-fondsen over te hevelen naar herstelmaatregelen.

               (10)Er lopen momenteel geen inbreukprocedures tegen het land in verband met de tenuitvoerlegging van Uniewetgeving inzake rampenpreventie en -beheer. In de Portugese aanvraag wordt kort beschreven dat de Aanbeveling van het Europees Parlement en de Raad (2002/413/EG) tot vaststelling van de algemene beginselen en mogelijkheden betreffende de strategie voor de uitvoering van een geïntegreerd beheer van kustgebieden in Europa als leidraad dient voor het beheer en de definitie van de activiteiten ter bescherming van de kustgebieden op de Azoren. Portugal werkt aan de uitvoering van Richtlijn 2007/60/EG over beoordeling en beheer van overstromingsrisico’s en aantasting van de kust.

               2.2Spanje - overstromingen in de regio’s Valencia, Murcia, Castilla-La Mancha en Andalusië in september 2019

               Vanaf 9 september 2019 heeft een zeldzaam meteorologisch fenomeen, een zogenaamde "geïsoleerde depressie op grote hoogte” (Depresión Aislada en Niveles Altos, DANA) het zuidoosten van het Iberische schiereiland getroffen. Dit fenomeen, dat wordt gekenmerkt door extreme neerslag met overstromingen als gevolg, heeft tussen 12 en 16 september zijn piek bereikt en zeer zware schade aangericht in grote delen van de regio’s Valencia, Murcia, Castilla-La Mancha en Andalusië.

               (1)Spanje vroeg op 28 november 2019, binnen de termijn van 12 weken na de vaststelling van de eerste schade op 9 september 2019, financiële ondersteuning uit het SFEU aan. De aanvraag heeft betrekking op vier van de Spaanse regio’s van NUTS-niveau 2 (Comunidad Valenciana, Región de Murcia, Castilla-La Mancha en Andalusië) en is ingediend als een “regionale ramp” in de zin van artikel 2, lid 3, van de verordening. Na een verzoek daartoe van de Commissie is op 18 december 2019 en 29 januari 2020 middels aanvullende informatie een volledige aanvraag ingediend.

               (2)De ramp heeft een natuurlijke oorzaak en valt derhalve onder het toepassingsgebied van het SFEU.

               (3)De Spaanse autoriteiten ramen de totale directe schade van de ramp op 2 269,7 miljoen EUR. De aanvraag werd ingediend op grond van de criteria inzake "regionale natuurrampen" van artikel 2, lid 3, van de verordening, dat als "regionale natuurramp" aanmerkt een natuurramp die in een regio op NUTS-niveau 2 van een subsidiabele staat tot directe schade leidt van meer dan 1,5 % van het bruto binnenlands product (bbp) van die regio. Aangezien de ramp verschillende regio’s betreft, wordt het gemiddelde bbp toegepast, gewogen naar het aandeel van de schade per regio. Dienovereenkomstig heeft Spanje een schadebedrag van 2,65% van het gewogen regionale bbp gerapporteerd.

               (4)De totale directe schade vormt de basis voor de berekening van de financiële bijdrage uit het fonds. De financiële bijdrage mag enkel worden gebruikt voor noodacties inzake eerste levensbehoeften en herstel als bedoeld in artikel 3 van de verordening.

               (5)In de aanvraag heeft Spanje om de betaling van een voorschot verzocht overeenkomstig artikel 4 bis van de verordening. Op 13 februari 2020 heeft de Commissie bij Uitvoeringsbesluit C(2020) 905 een voorschot van 5 674 336 EUR, zijnde 10 % van de verwachte financiële bijdrage uit het fonds, verstrekt en vervolgens het saldo aan Spanje uitbetaald.

               (6)In hun aanvraag geven de Spaanse autoriteiten een uitgebreide beschrijving van de aard en de gevolgen van de ramp. De extreme hoeveelheid regen overtrof de records van de afgelopen 140 jaar en veroorzaakte zware overstromingen die aan 8 personen het leven hebben gekost. Duizenden mensen moesten worden geëvacueerd en in noodwoningen worden ondergebracht. De storm had ernstige gevolgen voor de levensomstandigheden van de bevolking in de getroffen gebieden en veroorzaakte aanzienlijke schade aan particulier en openbaar bezit. Wegen, het spoor en de vliegveldinfrastructuur waren beschadigd en diensten moesten worden opgeschort. Door erosie raakten de waternetwerken, beschermingsinfrastructuur en het milieu beschadigd. Ook zijn stranden aangetast en is de kustinfrastructuur beschadigd.

               (7)Spanje heeft de kosten voor de noodacties inzake eerste levensbehoeften en herstel die krachtens artikel 3, lid 2, van de verordening subsidiabel zijn, op 650,6 miljoen EUR geraamd. Het land heeft ook een uitsplitsing naar het soort activiteiten verschaft. Het grootste deel van de subsidiabele kosten (ruim 385 miljoen EUR) betreft de kosten van schoonmaakoperaties. Het op één na grootste deel (247 miljoen EUR) betreft kosten om de infrastructuur te herstellen.

               (8)Op verzoek van Spanje heeft Copernicus satellietbeelden verstrekt ter ondersteuning van de responsmaatregelen.

               (9)De Spaanse autoriteiten hebben bevestigd dat de subsidiabele kosten niet door verzekeringen worden gedekt.

               (10)De Communidad Valenciana is een "meer ontwikkelde regio" in het kader van de Europese structuur- en investeringsfondsen (2014-2020), de andere drie regio’s zijn zogenaamde overgangsregio’s. De Spaanse autoriteiten hebben aan de Commissie te kennen gegeven dat zij niet voornemens zijn middelen van de programma's van de ESI-fondsen over te hevelen naar herstelmaatregelen.

               (11)Wat de uitvoering van Uniewetgeving inzake rampenpreventie en -beheer betreft, heeft Spanje meegedeeld dat het de overstromingsrichtlijn in Spaans recht had omgezet en net de eerste fase met een risicobeoordeling en de vaststelling van risicokaarten heeft afgerond. De resultaten zijn in de tweede fase geëvalueerd. De uitkomst van dit onderzoek is door de nationale Raad voor Civiele Bescherming goedgekeurd. De nieuwe plannen staan op de kalender voor december 2022. Bovendien hebben de staat en de autonome gemeenschappen plannen voor civiele bescherming tegen het overstromingsrisico opgesteld.

               2.3Italië - extreme weersomstandigheden in het najaar van 2019

               Eind oktober en november 2019 werd het grootste deel van het Italiaanse grondgebied van noord tot zuid getroffen door een reeks onderling verbonden extreme weersomstandigheden, die middels overstromingen en aardverschuivingen ernstige schade hebben aangericht en in de overstroming van Venetië zijn uitgemond.

               1)
                     Italië vroeg op 10 januari 2020, binnen de termijn van 12 weken na de vaststelling van de eerste schade op 20 oktober 2019, een financiële bijdrage uit het SFEU aan.

               2)
                     De ramp heeft een natuurlijke oorzaak en valt onder het toepassingsgebied van het SFEU.

               3)
                     De aanvraag werd ingediend op basis van de criteria voor een “grote natuurramp” in de zin van artikel 2, lid 2, van de verordening. De Italiaanse autoriteiten ramen de totale directe schade van de ramp op 5 619 878 miljoen EUR (geactualiseerd). Dit bedrag is ruim 157% van de voor Italië geldende drempel voor SFEU-steun (schade van meer dan 3 miljard EUR in prijzen van 2011). De aanvraag van Italië komt bijgevolg in aanmerking voor een bijdrage uit het SFEU.

               4)
                     Italië heeft niet om de betaling van een voorschot verzocht.

               5)
                     In hun aanvraag geven de Italiaanse autoriteiten een uitgebreide beschrijving van de aard en de schaal van de vernielingen die zijn veroorzaakt door het extreme weer. De ramp raakte het Italiaanse grondgebied met een verschillende intensiteit en met uiteenlopende gevolgen voor de bevolking, de economie en het milieu, afhankelijk van de locatie. In totaal hebben 17 regio’s schade geleden, waarbij Veneto, Piëmont, Ligurië, Sicilië en Emilia-Romagna het zwaarst getroffen zijn. Veneto alleen, en in het bijzonder de zware overstroming van Venetië, was verantwoordelijk voor bijna een derde (1,8 miljard EUR) van de totale schade. Abruzzo, Basilicata, Calabrië, Campanië, Friuli Venezia-Giulia, Lazio, Apulië, Toscane en de autonome provincie Bolzano hebben in mindere mate schade geleden. Marche, Valle d’Aosta en de autonome provincie Trento waren het minst getroffen.

               Vooral het wegennet op nationaal, regionaal, provinciaal en gemeentelijk niveau raakte ernstig verstoord als gevolg van aardverschuivingen en omgevallen bomen, waardoor een aantal afgelegen berg- en kustgemeenten van de buitenwereld werd afgesneden In de meeste regio’s was er sprake van een verstoring van waterlopen, aardverschuivingen en overstromingen. Scholen werden tijdelijk gesloten en andere openbare diensten onderbroken. Windvlagen tot 200 km/u berokkenden grote schade aan bossen (ongeveer 8,5 miljoen kubieke meter hout ging verloren), met ernstige gevolgen voor de houtindustrie en het toerisme. Met name in Veneto was er schade aan circa 130 beschermde Natura 2000-sites (over een oppervlakte van ruim 414 000 hectare). In bijna alle regio’s waren er meldingen van ondergelopen openbare gebouwen en particuliere woningen. In de landbouw waren er grote verliezen, met directe schade aan landbouwstructuren (kassen en machines). Waterzuiveringsstations raakten verstopt. Elektriciteits- en gasdistributienetten waren onderbroken.

               In Veneto veroorzaakten overstromingen enorme schade aan openbare en particuliere eigendommen, handels- en economische bedrijvigheid en de tertiaire sector. Een hoogtij van meer dan 187 cm boven zeeniveau heeft Venetië voor ruim 85% doen onderlopen. De golven van acqua alta veroorzaakten grote schade aan het artistiek en cultureel erfgoed van het historische centrum van Venetië en aan ontelbare goederen op het vasteland van de lagune, waaronder schade aan artefacten, en aanzienlijke schade aan papieren voorwerpen, zoals boeken, manuscripten en archieven. De overstroming van ongeveer 75 historische kerken resulteerde in structurele schade, en in schade aan de inrichting en aan een enorm archieferfgoed. Verder heeft het watervervoerssysteem van Venetië schade opgelopen aan tal van aanlegsteigers, veerboten en speedboten. Daarnaast is elektrische en elektronische apparatuur beschadigd.

               In Piëmont werden meer dan 800 gemeenten getroffen. In Ligurië leidde de ramp tot overstromingen, bodemverzakkingen en aardverschuivingen, met vooral schade aan het wegennet. In Sicilië ondervond de levering van diensten ernstige problemen en veroorzaakte de onderbreking van de landbouw en de productie economische verliezen. In Emilia-Romagna zorgde de overstroming van de waterlopen voor afkalving van de oevers, overstromingen en het overlopen van sloten en kanalen, met daardoor schade aan woongebieden, de goederenproductie, de rivierbescherming en hydraulische installaties. De storm leidde ook tot aanzienlijke schade aan de kustbeschermingsinfrastructuur, door de vrijwel totale vernietiging van het kunstmatige duin dat de kust beschermt. Landerosie en aardverschuivingen kwamen voor in heuvelachtige en bergachtige gebieden met ernstige gevolgen voor het wegennet.

               6)
                     Volgens de analyse van de Commissie kunnen de weerfenomenen tijdens de periode waarop de aanvraag betrekking heeft, vanuit meteorologisch en hydrologisch oogpunt als één gebeurtenis worden beschouwd. Bovendien lijken de geografische omvang en de orde van grootte van de door de Italiaanse autoriteiten gemelde schade aannemelijk te zijn.

               7)
                     Italië heeft de kosten voor de noodacties inzake eerste levensbehoeften en herstel die krachtens artikel 3, lid 2, van de verordening subsidiabel zijn, op 1 110,1 miljoen EUR geraamd. Het land heeft ook een uitsplitsing naar het soort activiteiten verschaft. Het grootste deel van de subsidiabele kosten (meer dan 479 miljoen EUR) betreft uitgaven om de preventieve infrastructuur te herstellen en het culturele erfgoed te beschermen. Het op één na grootste deel (465 miljoen EUR) betreft kosten om essentiële infrastructuur te herstellen.

               8)
                     De Italiaanse autoriteiten hebben bevestigd dat de subsidiabele kosten niet door verzekeringen worden gedekt.

               9)
                     Van de 17 getroffen regio's zijn er vijf “minder ontwikkelde regio's” in het kader van de Europese structuur- en investeringsfondsen 2014-2020 (Basilicata, Calabrië, Campanië, Apulië en Sicilië), Abruzzo is een “overgangsregio”, en de andere regio’s zijn “meer ontwikkelde regio’s”. De Italiaanse autoriteiten hebben niet aan de Commissie te kennen gegeven dat zij voornemens zijn middelen van de programma's van de ESI-fondsen naar herstelmaatregelen over te hevelen.

               10)
                     Italië heeft niet verzocht om activering van het Uniemechanisme voor civiele bescherming. Er is echter wel een informatieve nota gezonden aan het Coördinatiecentrum voor respons in noodsituaties (ERCC) via het gemeenschappelijk noodcommunicatie- en informatiesysteem CECIS.

               11)
                     Er lopen momenteel geen inbreukprocedures tegen het land in verband met de tenuitvoerlegging van Uniewetgeving inzake rampenpreventie en -beheer.

               2.4Oostenrijk - extreme weersomstandigheden in november 2019

               Het zuidwesten van Oostenrijk is tussen 11 en 23 november 2019 getroffen door zware overstromingen, met name in Karinthië en Oost-Tirol. Deze gebeurtenissen werden veroorzaakt door dezelfde meteorologische omstandigheden die in Italië tot een grote ramp hebben geleid. Het extreme weer bracht aanzienlijke schade toe aan essentiële openbare infrastructuur, huizen, bedrijven en bosgebieden. De gebeurtenissen leken sterk op die van één jaar eerder, zij het met minder schade.

               1)Oostenrijk vroeg op 29 januari 2020, binnen de termijn van 12 weken na de vaststelling van de eerste schade op 11 november 2019, een bijdrage uit het SFEU aan. Op 9 maart 2020 heeft Oostenrijk op eigen initiatief geactualiseerde gegevens verstrekt, waarbij de geraamde schade voor de getroffen regio’s iets hoger uitviel.

               2)De ramp heeft een natuurlijke oorzaak en valt onder het toepassingsgebied van het SFEU.

               3)De Oostenrijkse autoriteiten ramen de totale directe schade van de ramp op 93,2 miljoen EUR. Dat bedrag ligt aanzienlijk onder de in 2020 voor Oostenrijk geldende drempel voor grote rampen van 2 307,9 miljoen EUR (d.w.z. 0,6 % van het bruto nationaal inkomen van Oostenrijk). Het ligt ook onder de drempel voor een zogenoemde regionale ramp, d.w.z. 1,5 % van het regionale bruto binnenlands product, gewogen naar het aandeel van de schade in de getroffen regio’s. De ramp wordt daarom niet beschouwd als een "grote natuurramp" of een "regionale natuurramp" in de zin van de verordening. Omdat de ramp echter is veroorzaakt door dezelfde weersomstandigheden als de grote natuurramp in Italië, hebben de Oostenrijkse autoriteiten hun aanvraag ingediend op grond van de zogenoemde "buurlandregel” in de zin van artikel 2, lid 4, van de verordening. Volgens die bepaling kan een subsidiabel land dat wordt getroffen door dezelfde ramp die in een buurland als een grote ramp wordt beschouwd, ook een beroep doen op bijstand uit het SFEU. Aan die voorwaarde is voldaan.

               4)Oostenrijk heeft niet om de betaling van een voorschot verzocht.

               5)De Oostenrijkse autoriteiten hebben een uitgebreide beschrijving ingediend van de gevolgen van de ramp. Verreweg de grootste schade werd veroorzaakt in Karinthië, het zuidelijkste Land van Oostenrijk, en in de naastgelegen provincie Oost-Tirol, beide alpiene gebieden die aan Italië grenzen. De Länder Salzburg en Steiermark hebben kleine schade geleden. Zware neerslag leidde tot de overstroming van talrijke waterlopen, met de meeste schade aan de vervoersinfrastructuur, en tot de sluiting van wegen. Een aantal bruggen werd zwaar beschadigd. Er kwamen nog ongewone sneeuwval en lawines bij, die schade aan de bosbouw veroorzaakten. De spoorwegverbindingen werden onderbroken, huizen en openbare gebouwen raakten overstroomd, een aantal dorpen was tijdelijk van de buitenwereld afgesloten en de elektriciteitsvoorziening was onderbroken.

               6)Oostenrijk heeft de kosten voor de noodacties inzake eerste levensbehoeften en herstel die krachtens artikel 3, lid 2, van de verordening subsidiabel zijn, op 61,3 miljoen EUR geraamd. Het land heeft ook een uitsplitsing naar het soort activiteiten verschaft. Het grootste deel van de subsidiabele kosten (meer dan 40 miljoen EUR) betreft uitgaven om de schade aan het vervoersnetwerk te herstellen. Maatregelen tegen bodemerosie bedragen ongeveer 13 miljoen EUR.

               7)De Oostenrijkse autoriteiten hebben bevestigd dat de subsidiabele kosten niet door verzekeringen worden gedekt.

               8)De getroffen regio's zijn "meer ontwikkelde regio's" in het kader van de Europese structuur- en investeringsfondsen 2014-2020. In hun aanvraag hebben de Oostenrijkse autoriteiten aangegeven dat zij voornemens zijn middelen uit het door het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling gefinancierde Oostenrijkse programma voor plattelandsontwikkeling te gebruiken voor de wederopbouw van beschermende bossen.

               9)Oostenrijk heeft niet verzocht om activering van het Uniemechanisme voor civiele bescherming.

               10)Er lopen momenteel geen inbreukprocedures tegen het land in verband met de tenuitvoerlegging van Uniewetgeving inzake rampenpreventie en -beheer.

               2.5Conclusie

               Om bovengenoemde redenen voldoen de natuurrampen die in de aanvragen van Portugal, Spanje, Italië en Oostenrijk zijn beschreven, aan de in de verordening vastgestelde voorwaarden voor het inzetten van het SFEU.

               3.Financiering uit de SFEU-toewijzingen 2020

               Krachtens Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2014-2020
                  2
                (hierna de "MFK-verordening" genoemd), en met name artikel 10, is jaarlijks een bedrag van maximaal 500 000 000 EUR (in prijzen van 2011) aan SFEU-middelen beschikbaar. De voorwaarden voor de beschikbaarstelling van SFEU-middelen zijn vastgesteld in punt 11 van het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer
                  3
                (IIA).

               Aangezien solidariteit de belangrijkste reden voor de oprichting van het SFEU was, is de Commissie van mening dat SFEU-steun progressief moet zijn. Dat betekent, gelet op de praktijk tot dusver, dat het deel van de schade dat de drempel voor SFEU-steun bij een "grote natuurramp" overstijgt (0,6 % van het bni of, indien dit bedrag lager is, 3 miljard EUR in prijzen van 2011) recht geeft op een hogere steunintensiteit dan schade onder de drempel. In het verleden werden de toewijzingen voor grote natuurrampen vastgesteld op 2,5 % van de totale directe schade onder de drempel en op 6 % van het deel van de schade boven de drempel. Voor regionale rampen en rampen aanvaard op basis van de "buurland"-regel bedraagt het percentage 2,5 %.

               De bijdrage mag de geraamde totale kosten van de voor steun in aanmerking komende acties niet overschrijden. De methode voor het berekenen van de steun is in het SFEU-jaarverslag 2002-2003 beschreven en door de Raad en het Europees Parlement goedgekeurd.

               Op basis van de aanvragen van Portugal, Spanje, Italië en Oostenrijk, en uitgaande van de raming van de totale veroorzaakte directe schade, wordt de financiële bijdrage uit het SFEU als volgt berekend:

                        Lidstaten

                        Kwalificatie van de ramp

                        Totale directe schade

                        (miljoen EUR)

                        Toegepaste drempel voor regionale rampen
                        [1,5 % van het bbp/
                           1 % van het bbp voor ultraperifere gebieden]
                        (miljoen EUR)

                        Drempel voor grote natuurrampen

                        (miljoen EUR)

                        2,5 % van de directe schade tot de drempel

                        (in EUR)

                        6 % van de directe schade boven de drempel

                        (in EUR)

                        Voorgesteld totaal steunbedrag

                        (in EUR)

                        Betaalde voor-schotten

                        (in EUR)

                        PORTUGAL

                        Regionaal

                        (Art. 2, lid 3)

                        328 508

                        39 271

                        -

                        8 212 697

                        -

                        8 212 697

                        821 270

                        SPANJE

                        Regionaal

                        (Art. 2, lid 3)

                        2 269 734

                        1 287 076

                        -

                        56 743 358

                        -

                        56 743 358

                        5 674 336

                        ITALIË

                        Groot

                        (Art. 2, lid 2)

                        5 619 878

                        -

                        3 585 278

                        89 631 943

                        122 076 039

                        211 707 982

                        -

                        OOSTENRIJK

                        Buurland

                        (Art. 2, lid 4)

                        93 191

                        -

                        -

                        2 329 777

                        -

                        2 329 777

                        -

                        TOTAAL

                        278 993 814

               Overeenkomstig artikel 10, lid 1, van de MFK-verordening bedroeg het totale, begin 2020 voor SFEU-steun beschikbare bedrag 1 150 524 045 EUR, zijnde de som van de toewijzing voor 2020 van 597 546 284 EUR en het overschot van de toewijzing voor 2019 van 552 977 761 EUR, dat niet was uitgegeven en was overgedragen naar 2020.

               Het bedrag dat in dit stadium van het jaar 2020 beschikbaar kan worden gesteld, is gelijk aan 1 001 137 474 EUR. Dat stemt overeen met het totale beschikbare bedrag voor SFEU-steun aan het begin van 2020 (1 150 524 045 EUR) verminderd met het gereserveerde bedrag van 149 386 571 EUR om te voldoen aan de in artikel 10, lid 1, van de MFK-verordening vastgelegde verplichting om 25 % van de jaarlijkse toewijzing voor 2020 tot 1 oktober 2020 opzij te zetten.

                        Overzichtstabel SFEU-financiering

                        Bedrag

                        EUR

                        Naar 2020 overgedragen toewijzing voor 2019

                        552 977 761

                        Toewijzing voor 2020

                        597 546 284

                        -----------------

                        Begin 2020 beschikbaar totaalbedrag

                        1 150 524 045

                        Min 25 % van de gereserveerde toewijzing voor 2020

                        -149 386 571

                        -----------------

                        Momenteel beschikbaar maximumbedrag (toewijzingen 2019+2020)

                        1 001 137 474

                        Voorgesteld totaal steunbedrag beschikbaar te stellen voor Portugal, Spanje, Italië en Oostenrijk

                        - 278 993 814

                        -----------------

                        Resterend beschikbaar bedrag tot 1 oktober 2020

                        722 143 660

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

               betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie voor bijstand aan Portugal, Spanje, Italië en Oostenrijk

               HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

               Gezien Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie
                  4
               , en met name artikel 4, lid 3,

               Gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer
                  5
               , en met name punt 11,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (hierna “het fonds” genoemd) heeft tot doel de Unie in staat te stellen snel, efficiënt en soepel op noodsituaties te reageren in solidariteit met de bevolking van door natuurrampen getroffen regio's.

               (2)Zoals vastgesteld in artikel 10 van Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad
                  6
                mag het fonds het jaarlijkse maximumbedrag van 500 000 000 EUR (in prijzen van 2011) niet overschrijden.

               (3)Op 8 november 2019 heeft Portugal een aanvraag tot beschikbaarstelling van middelen uit het fonds ingediend in verband met extreme weersomstandigheden op de Azoren.

               (4)Op 28 november 2019 heeft Spanje een aanvraag tot beschikbaarstelling van middelen uit het fonds ingediend in verband met extreme neerslag die leidde tot overstromingen in de regio’s Valencia, Murcia, Castilla-La Mancha en Andalusië.

               (5)Op 10 januari 2020 heeft Italië een aanvraag tot beschikbaarstelling van middelen uit het fonds ingediend in verband met extreme weersomstandigheden in 17 regio’s in het najaar van 2019.

               (6)Op 29 januari 2020 heeft Oostenrijk een aanvraag tot beschikbaarstelling van middelen uit het fonds ingediend in verband met extreme weersomstandigheden in november 2019.

               (7)De aanvragen van Portugal, Spanje, Italië en Oostenrijk voldoen aan de voorwaarden voor het verlenen van een financiële bijdrage uit het fonds, zoals vastgesteld in artikel 4 van Verordening (EG) nr. 2012/2002.

               (8)Er dienen derhalve middelen uit het fonds beschikbaar te worden gesteld om te voorzien in een financiële bijdrage aan Portugal, Spanje, Italië en Oostenrijk.

               (9)Opdat zo snel mogelijk middelen uit het Fonds ter beschikking kunnen worden gesteld, dient dit besluit van toepassing te zijn vanaf de datum waarop het wordt vastgesteld,

               HEBBEN HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               In het kader van de algemene begroting van de Unie voor het begrotingsjaar 2020 worden uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie de volgende vastleggings- en betalingskredieten ter beschikking gesteld:

               a) een bedrag van 8 212 697 EUR voor Portugal.

               b) een bedrag van 56 743 358 EUR voor Spanje;

               c) een bedrag van 211 707 982 EUR voor Italië;

               d) een bedrag van 2 329 777 EUR voor Oostenrijk.

               Artikel 2

               Dit besluit treedt in werking op de dag van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

               Het is van toepassing met ingang van … [de datum van vaststelling ervan]
                  7***.

               Gedaan te Brussel,

                  Voor het Europees Parlement
                        Voor de Raad

                  De voorzitter
                        De voorzitter

                     (1)

                        COM(2020) 190 van 30.4.2020.

                     (2)

                        PB L 347 van 20.12.2013, blz. 884.

                     (3)

                        PB C 373 van 20.12.2013, blz. 1.

                     (4)

                        PB L 311 van 14.11.2002, blz. 3.

                     (5)

                        PB C 373 van 20.12.2013, blz. 1.

                     (6)

                        Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2014-2020 (PB L 347 van 20.12.2013, blz. 884).

                     (7)
                  ** Datum door het Parlement in te vullen vóór de bekendmaking in het PB.