title: Voorstel voor een BESCHIKKING VAN DE RAAD waarbij de Franse Republiek wordt gemachtigd de toepassing te verlengen van een maatregel die afwijkt van artikel 2 van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting

text:
OMMKSIE      VAN         DE      EUROPESE GEMEENSCHAPPEN
                                           COM(92) 582 def.
                                           Brussel, 22 december 1992
                 VERSLAG VAN PB COMMISSIE AAN DB RAAD
                  INGEDIEND OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 3
              VAN DB BESCHIKKING VAN DB RAAD 89/683/BB6
                          VAN 21 DECEMBER 1989
               (Toepassing van een van artikel 2 van de
    Zesde Richtlijn 77/388/EEG betreffende de harmonisatie van de
          wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting
                         afwijkende maatregel)
                           Voorstel voor een
                        BESCHIKKING VAN DB RAAD
            waarbij de Franse Republiek wordt gemachtigd
            de toepassing te verlengen van een maatregel
          die afwijkt van artikel 2 van de Zesde Richtlijn
               (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977
           betreffende de harmonisatie van de wetgevingen
                 der Lid-Staten inzake omzetbelasting
                     (door de Commissie ingediend)
 ---pagebreak---  ---pagebreak---              VERSLAG VAN DB COMMISSIE AAN DB RAAD
              INGEDIEND OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 3
          VAN DE BESCHIKKING VAN DE RAAD 89/683/EEG
                     VAN 21 DECEMBER 1989
           (Toepassing van een v... artikel 2 van de
Zesde Richtlijn 77/388/EEG betreffende de harmonisatie van de
       wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting
                     afwijkende maatregel)
 ---pagebreak---                                      I. INLEIDING
Bij Beschikking 89/683/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
21 december 1989-*-^*- werd Frankrijk op grond van artikel 27 van de zesde BTW-
richtlijn en wegens de inwerkingtreding van de 18e BTW-richtlijn gemachtigd een
bijzondere en afwijkende BTW-regeling toe te passen met betrekking tot de
belastbare handelingen betreffende nieuw industrieel afval en stoffen voor
hergebruik. Volgens het bepaalde in artikel 1 van bovengenoemde beschikking
loopt deze machtiging af op 31 december 1992.
In artikel 3 van de beschikking wordt bovendien bepaald dat de Commissie,
voordat de geldigheidsduur van de afwijking is verstreken, bij de Raad een
verslag over de toepassing ervan indient, in voorkomend geval vergezeld van een
voorstel voor een beschikking van de Raad tot verlenging ervan.
Hieronder wordt verslag uitgebracht over de toepassing van deze afwijking en
wordt het verzoek om verlenging van de afwijking dat door de Franse Republiek
werd ingediend door middel van een brief welke op 22 oktober 1992 bij het
Secretariaat-generaal van de Commissie werd geregistreerd, aan een onderzoek
onderworpen.
                           II. TOEPASSING   - ^ DE AFWIJKING
1. Voorgeschiedenis van de afwijking
    Krachtens artikel 1, punt 2a), van de 18e BTW-richtlijn moest Frankrijk op
    1 januari 1990 de vrijstelling afschaffen die dit land bij wijze van
    overgangsmaatregel en in afwijking van de geldende regeling toepaste op de
    verkoop van stoffen voor hergebruik en nieuw industrieel afval op grond van
    de gecombineerde bepalingen van artikel 28.3.b en bijlage F punt 20 van de
    zesde richtlijn.
    In de notulen bij de goedkeuring van de 18e richtlijn* ' staat echter in
    punt 4 : "Ad artikel 2, punt F 20" de volgende verklaring :
    "De Raad en de Commissie komen overeen dat zij in een constructieve geest
    een verzoek van Frankrijk in behandeling zullen nemen om op grond van
    artikel 27, leden 1 tot en met 4, van Richtlijn 77/388/EEG een afwijking te
    verkrijgen gebaseerd op het volgende beginsel :
    -   Handelingen van verkoop, commissiehandel en makelaardij betreffende
        nieuw industrieel afval en stoffen voor hergebruik zijn onderworpen aan
        de belasting over de toegevoegde waarde met instemming van de bevoegde
        belastingautoriteit.
    Deze instemming kan met name afhankelijk worden gesteld van de naleving van
    de volgende voorwaarden : permanente vestiging, toereikende jaaromzet,
    eventueel stellen van een solide borg."
    Destijds leek de heffing van belasting op handelingen betreffende nieuw
    industrieel afval en stoffen voor hergebruik omvangrijke fraude in de hand
    te werken, vooral in de zogenoemde "metaalwarensector". Deze fraude bestond
    in het uitschrijven van valse facturen ten einde een fictief recht of aftrek
(1) PB L 398 van 30.12.1989.
 ---pagebreak---    door te geven of in het factureren van belastingen die nooit aan de
   Schatkist werden overgemaakt. In beide gevallen was het verlies aan
   begrotingsontvangsten bijzonder groot, want de terugwinningssector maakte in
   Frankrijk in 1989 een totale omzet van ongeveer 18 miljard frank en dit jaar
   was dit 25 miljard frank, voor 15 miljoen ton teruggewonnen produkten en
   5.000 terugwinningsbedrijven.
2. Inwerkingtreding in Frankrijk
   De afwijking werd in nationaal recht omgezet uit hoofde van artikel 33 van
   de wet nr. 90-1168 van 29 december 1990, dat is de wet op de begroting voor
   1991. Aldus werden de artikelen 260, 261, 277, 273, 256, 290 en 1784 van de
   Franse "Code général des Impôts" gewijzigd.
   In de dienstinstructie 3-A-1-91 van 27 december 1990, die werd bekendgemaakt
   in het "Bulletin officiel des Impôts" nr. 9 van 14 januari 1991 serie 3 CA,
   worden de uit de afwijking voortvloeiende bepalingen van nationaal recht
   toegelicht. Deze bepalingen zijn met ingang van 1 januari 1991 in werking
   getreden.
3. Structuur van de bijzondere regeling die in Frankrijk werd ingevoerd uit
   hoofde van de afwijking
   Het betreft hier een combinatie van de volgende drie bepalingen :
   3.1. Belastingheffing van rechtswege op de verkoop van nieuw industrieel
        afval en stoffen voor hergebruik door bedrijven die tegelijkertijd
        voldoen aan de volgende twee voorwaarden :
        - zij beschikken over een vaste installatie
        en
        - de omzet exclusief belasting betreffende nieuw industrieel afval en
           stoffen voor hergebruik die zij in het voorgaande kalenderjaar hebben
           gerealiseerd, bedraagt ten minste 6.000.000 FF.
   3.2. "Beperkte" vrijstelling, en wel uitsluitend voor de verkoop van nieuw
        industrieel afval en stoffen voor hergebruik door bedrijven di"» :
        - hetzij niet over een vaste installatie beschikken
        - hetzij wel over een vaste installatie beschikken en in het voorgaande
           jaar een omzet exclusief belasting van minder dan 6.000.000 FF hebben
           gerealiseerd met betrekking tot de verkoop van nieuw industrieel
           afval en stoffen voor hergebruik.
        Bedrijven die voor deze vrijstelling in aanmerking komen en een totale
        jaaromzet van meer dan 500.000 FF inclusief all. o belastingen hebben,
        kunnen voor belastingheffing kiezen; hiertoe ir de toestemming van de
        bevoegde    belastingautoriteit   vereist.  Met    andere  woorden,   de
        vrijstelling is uitsluitend verplicht voor bedrijven met een totale
        jaaromzet van minder dan 500.000 FF inclusief alle belastingen.
 ---pagebreak---     3.3. Verplichte schorsing van de betaling van de BTW op de verkoop aan
         belastingplichtigen van nieuw industrieel afval en stoffen voor
         hergebruik bestaande uit non-ferro-metalen en legeringen daarvan,
         wanneer deze verkoop van rechtswege of met toestemming van de
         belastingautoriteit aan de belasting is onderworpen, dus wanneer
         vrijstelling niet mogelijk is.
         De bedrijven in deze sector die leveringen verrichten met schorsing van
         belasting, hebben niet het recht de BTW te factureren, maar zij
         behouden wel hun recht op aftrek, dat wordt uitgeoefend door middel van
         verrekening indien zij ook werkzaam zijn in een andere belaste sector,
         of anders door middel van terugbetaling.
         Voorts is alle invoer van nieuw industrieel afval en stoffen voor
         hergebruik van BTW vrijgesteld.
         Anderzijds worden handelingen van commissiehandel betreffende nieuw
         industrieel afval en stoffen voor hergebruik gelijkgesteld met
         leveringen van goederen, in tegenstelling tot handelingen van
         makelaardij, die daardoor buiten de werkingssfeer van de afwijking
         vallen.
4.  Standpunt van de Franse overheid ov   de toepassing van de afwijking
    De Franse overheid heeft de volgende opmerkingen gemaakt :
"1. De terugwinningssector vertegenwoordigt in Frankrijk een omzet van ongeveer
    25 miljard FF, waarvan meer dan een derde bij uitvoer wordt gerealiseerd,
    voor 15 miljoen ton teruggewonnen produkten. Deze sector omvat ongeveer
    5.000 bedrijven die de terugwinning als hoofdbezigheid hebben.
    De helft van de bedrijven in deze sector zijn kleine ondernemingen met een
    jaaromzet van minder dan 500.000 FF. Zij nemen ongeveer 10 % van de totale
    omzet voor hun rekening.
    Deze bedrijven zijn van zeer uiteenlopende aard (kleine gespecialiseerde
    bedrijven,   liefdadigheidsorganisaties,   rondtrekkende   bevolkingsgroepen
    enz.). D<& vrijstelling die van toepassing is op de door deze bedrijven
    verrichte leveringen van nieuw industrieel afval en stoffen voor hergebruik,
    beantwoordt goed aan het doel dat met de invoering van de uit de afwijking
    voortvloeiende regeling werd nagestreefd, namelijk vereenvoudiging en
    fraudebestrij ding.
    De andere helft van de bedrijven, die een jaaromzet van meer dan 500.000 FF
    hebben en dus van rechtswege of met toestemming van de bevoegde autoriteit
    aan de BTW zijn onderworpen, vertegenwoordigen 90 % van de omzet van de
    sector.
    Van deze laatste ondernemingen is ongeveer 60 % van rechtswege
    belastingplichtig. Zij realiseren meer dan twee derde van de omzet van deze
    categorie.
    De overige bedrijven, die met toestemming van de bevoegde autoriteit aan de
    BTW kunnen worden onderworpen, zijn de bedrijven die niet over een vaste
    installatie beschikken of een omzet tussen 500.000 en 6 miljoen FF hebben.
 ---pagebreak---    Van de bedrijven die niet over een vaste installatie beschikken, heeft een
   relatief gering percentage (ongeveer 8 %) een omzet van meer dan
   6 miljoen FF.
   Meer dan de helft van de ondernemingen die met toestemming van de bevoegde
   autoriteit aan de BTW kunnen worden onderworpen, hebben op hun verzoek
   toestemming gekregen om hun leveringen van nieuw industrieel afval en
   stoffen voor hergebruik aan de BTW te onderwerpen. De gevallen waarin de
   toetemming wordt geweigerd, zijn zeldzaam.
   De toestemming kan afhankelijk worden gesteld van het stellen van een solide
   borg door het aanvragende bedrijf. In 80 % van de gevallen blijken de
   bedrijven echter voldoende solvabel en behoeven zij geen borg te stellen.
   Tenslotte vormt de regeling tot schorsing van de BTW voor nieuw industrieel
   afval en stoffen voor hergebruik bestaande uit non-ferrometalen, een nuttige
   aanvulling op het stelsel, daar de hoge waarde van deze metalen de kans op
   fraude vergroot.
2. Uit de belastingcontrolestatistieken blijkt dat bij de aan de BTW
   onderworpen bedrijven in deze sector de kans op fraude minder groot is dan
   gemiddeld bij de Franse ondernemingen.
   Bovendien is het zo dat het gemiddelde bedrag van de correcties in het
   algemeen stijgt met de omvang van de ondernemingen, maar dat het veel minder
   snel stijgt voor de bedrijven van deze sector.
   Tenslotte houden de redenen voor de correcties meer verband met vergissingen
   bij de toepassing van de belastingregels (ongegronde aftrek) dan met echte
   fraude (het verhullen of achterwege laten van belastbare handelingen).
   Deze situatie is te danken aan de voor de bedrijven in deze sector geldende
   BTW-regeling en aan het strengere toezicht van de belastingdienst dat op
   grond van deze regeling mogelijk is.
3. Het beheer van de voor deze bedrijven geldende regeling (toezicht op de
   toestemmingen en de borgen door de directoraten van de belastingdiensten)
   heeft geen bijzondere moeilijkheden opgeleverd.
   Bovendien wordt deze regeling door de bedrijven goed geaccepteerd. De
   betrokkenen hebben zich er in positieve zin over uitgelaten; deze regeling
   beschermt hen meer in het bijzonder tegen de risico's die zij lopen ten
   gevolge van frauduleuze handelingen van bepaalde bedrijven waarvan zij
   misschien de gevolgen zouden moeten dragen ten overstaan van de overheid.
 ---pagebreak---                    III. VERZOEK OM Y»!fl»T,fffyqiNQ VAN DB AFWIJKING
Frankrijk verzoekt om verlenging van de afwijking in haar geheel gedurende de
gehele overgangsperiode zoals vastgesteld bij artikel 28                   van de Zesde
BTW-Richtlijn, gewijzigd bij Richtlijn 91/680/EEG van 16 december 1991 met het
oog op de afschaffing van de fiscale grenzen.
Frankrijk wenst eveneens dat de vrijstelling die thans geldt voor alle invoer
van nieuw industrieel afval en stoffen voor hergebruik, met ingang van
1 januari 1993 van toepassing wordt op zowel de invoer als de intracommunautaire
verwervingen van dit soort produkten.
                   IV. ADVIES VAN DB DIENSTEN VAN DB COMMISSIE
1. Over de toepassing van de afwijking door Frankrijk
    De omzetting van artikel 1 van de afwijking geeft aanleiding tot de volgende
    opmerkingen :
    - In de wettekst tot wijziging van artikel 261-3-2e van de Franse Code
      général des Impôts wordt niet gespecificeerd dat de vrijstelling die in
      elk geval van toepassing is op :
        •bedrijven met een jaaromzet var       inder dan 500.000 FF
        *  bedrijven die niet zijn toegelaten tot de regeling strekkende tot
           belastingheffing met toestemming,
        in de tijd beperkt is en slechts geldt tot 31 december 1992.
        Alleen in artikel 260 F van de Franse Code général des Impôts, dat
        handelt   over    de   toestemming       voor    de    belastingheffing, wordt
        uitdrukkelijk    gespecificeerd       dat     genoemde    belastingheffing  met
        toestemming tot 31 december 1992 geldt.
        Opgemerkt zij echter dat in de dienstinstructies wel sprake is van de
        beperking in de tijd die van toepassing is op de beperkte
        vrijstellingsregeling zoals vastgesteld bij de beschikking van de Raad
        (zie punt 1, tweede alinea van de instructie 3-A-1-91).
         - Uitsluitend de bedrijven van deze sector waarvan de omzet ligt tussen
        500.000 FF inclusief alle belastingen en 6 miljoen FF exclusief
        belastingen, kunnen toestemming krijgen om de BTW te voldoen, dus om
        deze te factureren en aldus een recht op aftrek door te geven. Deze
        bepalingen zijn in overeenstemming met artikel 1 van de beschikking van
        de Raad : zij vloeien voort uit de gecombineerde bepalingen van het
        eerste en het tweede streepje van voornoemd artikel. Bijgevolg, en dat
        was juist het doel dat met de afwijking werd nagestreefd, blijven de
        kleine bedrijven verplicht vrijgesteld, want in het verleden waren het
        hoofdzakelijk deze kleine terugwinningsbedrijven die fraudeerden door
        het uitschrijven van valse facturen en het doorgeven van een fictief
        recht op aftrek. Opgemerkt zij voorts dat de toestemming om aan de
        belasting te worden onderworpen in het algemeen slechts wordt verleend
        aan bedrijven die te voren een solide borg aanwijzen, welke zich
        solidair met het bedrijf ertoe moet verbinden de BTW die werd
        gefactureerd uit hoofde van de handelingen welke werden verricht
        gedurende de periode waarvoor de toestemming geldt, aan het Kantoor van
        de Belastingontvanger terug te storten. Hoewel dit niet uitdrukkelijk in
 ---pagebreak---         artikel 1 van de beschikking van de Raad wordt bepaald, staat in de
        derde considerans     van deze beschikking wel       degelijk   dat de
        toestemmingsprocedure "het stellen van een borg kan inhouden".
    -   Het onderzoek waartoe de diensten van de Commissie zijn overgegaan,
        heeft uitgewezen dat de leveringen van nieuw industrieel afval en
        stoffen voor hergebruik die van BTW zijn vrijgesteld, niet voorkomen in
        de teller van het algemene pro rata voor de toepassing van de aftrek
        wanneer het bedrijf van de hier bedoelde sector gedeeltelijk
        belastingplichtig blijkt te zijn. Het schijnt echter dat deze
        leveringen, wanneer zij door de fabrikant zelf worden verricht en
        betrekking hebben op afval afkomstig uit zijn eigen produktie, zowel bij
        de teller als bij de noemer van het pro rata kunnen worden
        ondergebracht, hetgeen op het eerste gezicht strijdig is met de algemene
        beginselen van de BTW. De diensten van de Commissie verzoeken de Franse
        autoriteiten in voorkomend deval de in deze context toepasselijke
        bepalingen aan te passen.
2.  Over de wenselijkheid van een verlenging van de tijdelijke afwijking die aan
    Frankrijk werd toegestaan
   De diensten van de Commissie wijzen erop dat de overgangsperiode die wordt
    bedoeld in artikel 28           van de Zesde BTW-Richtlijn, zoals gewijzigd
    met het oog op de afschaffing van de fiscale grenzen, niet noodzakelijk op
    31 december 1996 zal aflopen. Aangezien de afwijking waarvan hier verlenging
    wordt aangevraagd, oorspronkelijk was toegestaan voor een periode van twee
    jaar, stellen de diensten van de Commissie voor haar met een periode van
    vier jaar te verlengen, zodat de geldigheidsduur ervan verstrijkt op een
    welbepaalde en te voren vastgestelde datum, te weten 31 december 1996. Aldus
    zal namelijk kunnen worden gecontroleerd of de uitbreiding van de
    vrijstelling tot de nieuwe handelingen die intracommunautaire verwervingen
    worden genoemd, geen aanleiding geeft tot specifieke moeilijkheden of
    fraude.
 ---pagebreak---                                                  8
                Voorstel voor een
             BESCHIKKING VAN DB RAAD
  waarbij de Pranse Republiek wordt gemachtigd
  de toepassing te verlengen van een maatregel
die afwijkt van artikel 2 van de Zesde Richtlijn
    (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977
 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen
      der Lid-Staten inzake omzetbelasting
          (ingediend door de Commissie)
 ---pagebreak---                                    TOELICHTING
1. Door middel van een brief die op 22 oktober 1992 bij het Secretariaat-
    generaal van de Commissie werd geregistreerd, heeft de Regering van de Franse
    Republiek verzocht om verlenging van de afwijking die haar eerder voor een
    beperkte duur was toegestaan bij beschikking 89/683/EEG van de Raad van
    21 december 1989* '. Deze beschikking werd vastgesteld op grond van
    artikel 27 van de Zesde BTW-Richtlijn* ' en houdt in dat Frankrijk wordt
    gemachtigd een bijzondere BTW-regeling toe te passen met betrekking tot nieuw
    industrieel afval en stoffen voor hergebruik. De geldigheidsduur van deze
    machtiging verstrijkt op 31 december 1992.
2. In artikel 3 van bovengenoemde beschikking wordt bepaald dat de Raad, aan de
    hand van een verslag van de Commissie over de toepassing van de beschikking
    door Frankrijk, op basis van een voorstel van de Commissie vóór
    31 december 1992 besluit of de toepassing van de beschikking wordt verlengd.
3. In het verslag van de Commissie over de toepassing van de beschikking in de
    periode 1991-1992 wordt geconcludeerd dat een verlenging tot 31 december 1996
    wenselijk is. Nu reeds staat vast dat de Commissie vóór die datum een nieuw
    verslag over de toepassing van de machtiging in kwestie bij de Raad zal
    indienen, meer in het bijzonder om na te gaan of de uitbreiding ervan tot de
    nieuwe belastbare handelingen die intracommunautaire verwervingen worden
    genoemd, geen aanleiding geeft tot specifieke moeilijkheden of fraude.
4. Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van de Zesde BTW-Richtlijn zijn de andere
    Lid-Staten per brief van 20 november 1992 van het Franse verzoek in kennis
    gesteld.
 (1)PB EG L 398 van 30.12.1989
 (2)PB EG L 145 van 13.6.1977
 ---pagebreak---                                                                                4*
                   VOORSTEL VOOR EEN BESCHIKKING VAN DE RAAD
                  WAARBIJ DE FRANSE REPUBLIEK WORDT GEMACHTIGD
                  DE TOEPASSING TE VERLENGEN VAN EEN MAATREGEL
                DIE AFWIJKT VAN ARTIKEL 2 VAN DE ZESDE RICHTLIJN
                    (77/388/EEG) VAN DE RAAD VAN 17 MEI 1977
                 BETREFFENDE DE HARMONISATIE VAN DE WETGEVINGEN
                      DER LID-STATEN INZAKE OMZETBELASTING
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,
Gelet op de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende
de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting -
 gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde : uniforme
grondslag* ', inzonderheid op artikel 27,
Gelet op de vorige beschikking van de Ré , 1 89/683/EEG van 21 december 1989, ' '
Gezien het verslag van de Commissie over de toepassing van bovengenoemde
beschikking in de periode 1991-1992,
Gezien het daaruit voortvloeiende voorstel van de Commissie,
Overwegende dat volgens artikel 27, lid 1, van de Zesde BTW-Richtlijn de Raad op
voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen elke Lid-Staat kan
machtigen, bijzondere, van de bepalingen van die richtlijn afwijkende
maatregelen te treffen of te verlengen ten einde de belastingheffing te
vereenvoudigen of bepaalde vormen van belastingfraude of -ontwijking te
voorkomen;
Overwegende dat uit het verslag van de Commissie over de toepassing van de
bedoelde afwijking in de periode 1991-1992 het nut en de doeltreffendheid ervan
in de zo fraudegevoelige terugwinningssector zijn gebleken;
Overwegende dat in het verslag van de Commissie over de toepassing van de
bedoelde afwijking in de periode 1991-1992 wordt geconcludeerd dat er geen reden
is om zich tegen de verlenging ervan te verzetten, mits deze verlenging voor een
korte duur geldt;
Overwegende dat de andere Lid-Staten op 20 november 1992 van het verzoek van de
Franse Republiek op de hoogte zijn gesteld,
HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD :
(1)PB EG L 145 van 13.6.1977
(2)PB EG L 398 van 30.12.1989
 ---pagebreak---                                    Artikel 1
In afwijking van het bepaalde in   artikel 2 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG
wordt de Franse Republiek tot 31   december 1996 gemachtigd met betrekking tot
nieuw industrieel afval en stoffen voor hergebruik vrijstelling van de belasting
over de toegevoegde waarde, hierna te noemen "BTW", te verlenen voor :
   - enerzijds de leveringen van :
   *ondernemingen met een jaaromzet van minder dan 500.000 FF;
   * ondernemingen die niet over een vaste installatie beschikken of
     ondernemingen met een vaste installatie die in het voorgaande jaar op de
     betrokken produkten een omzet van minder dan 6 miljoen FF hebben
     gerealiseerd, tenzij zij toestemming hebben om deze handelingen aan de BTW
     te onderwerpen;
-  anderzijds de invoer en de intracommunautaire verwervingen.
                                   Artikel 2
In afwijking van het bepaalde in artikel 10, lid 2, van de Zesde Richtlijn
77/388/EEG wordt de Franse Republiek tot 31 december 1996 gemachtigd, voor
leveringen aan belastingplichtingen van nieuw industrieel afval en stoffen voor
hergebruik bestaande uit non-ferrometalen en legeringen daarvan, en wanneer deze
leveringen niet van de BTW zijn vrijgesteld op grond van artikel 1, een regeling
tot schorsing van de betaling van de belasting betreffende deze handelingen vast
te stellen.
De belastingplichtigen voor wie deze leveringen bestemd zijn, zijn gehouden de
desbetreffende belasting te voldoen wanneer deze produkten niet bestemd zijn
voor hetzij uitvoer in ongewijzigde staat, hetzij vervaardiging of wederverkoop
in ongewijzigde staat van aan de BTW onderworpen produkten.
                                   Artikel 3
Aan de hand van een verslag van de Commissie over de toepassing van de in de
artikelen 1 en 2 bedoelde machtiging, in voorkomend geval vergezeld van een
voorstel voor een beschikking tot verlenging van deze machtiging, besluit de
Raad op basis van dit voorstel vóór 1 januari 1997 of de machtx^ing wordt
verlengd.
                                   Artikel 4
Deze beschikking is gericht tot de Franse Republiek.
Gedaan te Brussel,                              Voor de Raar*
                                                                  De Voorzitter
 ---pagebreak---                                                                      ISSN 0254-1513
                                                               COM(92) 582 def.
                                                   DOCUMENTEN
                                                                                09
                                 Catalogusnummer : CB-CO-92-617-NL-C
                                                             ISBN 92-77-51306-3
Bureau voor officiële publfleaties der Europese Gemeenschappen
Lr2985 Luxemburg


				|

		52013PC0482

			Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD waarbij de lidstaten worden gemachtigd in het belang van de Europese Unie het Wapenhandelsverdrag te ratificeren /* COM/2013/0482 final - 2013/0225 (NLE) */

			   	TOELICHTING
1.           ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL
1.1 Inleiding
Met VN-resolutie 61/89, goedgekeurd in 2006,
werden de werkzaamheden opgestart voor een verdrag inzake de internationale
handel in conventionele wapens, het zogenaamde Wapenhandelsverdrag (WHV). Bedoeling
was een juridisch bindend verdrag op te stellen dat voor grotere
verantwoordelijkheid binnen de legale handel in conventionele wapens zorgt,
door wereldwijd voor de invoer, uitvoer en overdracht van deze wapens hoge
gemeenschappelijke standaarden te stellen.
In 2007 en 2009 werd
intensief voorbereidingswerk verricht, gevolgd door een eerste VN-conferentie
over het WHV in New York van 2 tot 27 juli 2012. Hoewel op de conferentie
geen consensus kon worden bereikt, werd er een eerste ontwerptekst opgesteld.
Op de laatste VN-conferentie in maart 2013
werd dit ontwerpverdrag herzien, maar nog steeds kon geen overeenstemming
worden bereikt aangezien drie staten het voorstel van de voorzitter verwierpen.
Uiteindelijk werd het Verdrag op 2 april 2013 met een gekwalificeerde
meerderheid goedgekeurd. De meerderheid van de VN-leden stemde ermee in om het
Verdrag vanaf 3 juni 2013 voor ondertekening open te stellen.
1.2 EU-bevoegdheid
Op basis van de regels inzake extern optreden
in artikel 3 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU)
betreft het WHV aangelegenheden waarvoor de Unie exclusief bevoegd is.
Het WHV bevat onder meer maatregelen –
zoals invoer- en uitvoercontroles – die onder het gemeenschappelijk
handelsbeleid van de Unie vallen. De hierbij door het
WHV bestreken gebieden van het Unierecht worden al door een ruime mate van
regulering gekenmerkt. Bovendien is ook
de volgende secundaire EU-wetgeving betreffende de interne markt van belang: a) Richtlijn
2009/43/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009
betreffende de vereenvoudiging van de voorwaarden voor de overdracht van
defensiegerelateerde producten binnen de Gemeenschap, b) Richtlijn
91/477/EEG van de Raad van 18 juni 1991 inzake de controle op de
verwerving en het voorhanden hebben van wapens, c) Verordening (EU)
nr. 258/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 14 maart 2012
tot uitvoering van artikel 10 van het Protocol van de Verenigde Naties
tegen de illegale vervaardiging van en handel in vuurwapens, hun onderdelen,
componenten en munitie, tot aanvulling van het Verdrag van de Verenigde Naties
ter bestrijding van grensoverschrijdende georganiseerde misdaad (VN-protocol
inzake vuurwapens), en tot vaststelling van uitvoervergunningen voor vuurwapens,
hun onderdelen, componenten en munitie en maatregelen betreffende de invoer en
doorvoer ervan.
Aangezien het WHV exclusieve bevoegdheden van
de Unie betreft, kunnen lidstaten niet autonoom beslissen of ze het Verdrag
ondertekenen en ratificeren. Zij kunnen dit enkel doen in het belang van de
Unie en met toestemming van de Raad, op voorstel van de Commissie.
1.3 Inhoud en
reikwijdte van het WHV
Doel van het WHV is tot de internationale en
regionale vrede, veiligheid en stabiliteit bij te dragen door de internationale
handel in conventionele wapens te reglementeren en illegale wapenhandel uit te
bannen. In het WHV worden normen vastgesteld voor de overdracht van
conventionele wapens en worden verdragsluitende staten verplicht hun volledige
wapenuitvoer te herzien teneinde te verzekeren dat conventionele wapens en
munitie niet worden gebruikt bij onder meer schendingen van mensenrechten,
terrorisme en schendingen van het humanitaire recht.
Het WHV voorziet in een evaluatie van
wapenoverdrachten en maatregelen om te vermijden dat conventionele wapens aan
de aandacht van de invoerende en uitvoerende staten worden onttrokken.
Bovendien zorgt het voor meer transparantie binnen de wapenhandel, door het
bijhouden van archieven en de verslaglegging aan het secretariaat en aan andere
verdragsluitende staten te verlangen. De conventionele wapens waarop het WHV
van toepassing is, vallen onder de volgende categorieën: gevechtstanks,
gepantserde gevechtsvoertuigen, zware artilleriesystemen, gevechtsvliegtuigen,
aanvalshelikopters, oorlogsschepen, raketten en raketwerpers, alsook kleine en
lichte wapens. Het Verdrag betreft ook hun munitie, onderdelen en componenten.
1.4 Implicaties
voor het acquis van de Unie
Door het WHV kan de reikwijdte van gemeenschappelijke regels van de Europese Unie
worden aangetast of gewijzigd. De Raad heeft dan ook,
in zijn bijlage bij Besluit …/2013 waarbij de Commissie wordt gemachtigd om
over het WHV te onderhandelen m.b.t. de aspecten die onder de exclusieve
bevoegdheid van de Unie vallen, de volgende onderhandelingsrichtsnoeren
vastgesteld:
1)           Het Wapenhandelsverdrag mag geen
bepalingen bevatten waardoor de lidstaten in de onmogelijkheid worden gesteld
de volgende Richtlijnen toe te passen:
a)      Richtlijn 91/477/EEG van de Raad van
18 juni 1991 inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben
van wapens, zoals gewijzigd;
b)      Richtlijn 93/15/EEG van de Raad van
5 april 1993 betreffende de harmonisatie van de bepalingen inzake het
in de handel brengen van en de controle op explosieven voor civiel gebruik,
zoals gewijzigd;
c)      Richtlijn 2009/43/EG van het Europees
Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende de vereenvoudiging van de
voorwaarden voor de overdracht van defensiegerelateerde producten binnen de
Gemeenschap, zoals gewijzigd;
2)           Het Wapenhandelsverdrag mogen geen
bepalingen bevatten waardoor het vrij verkeer van goederen, personen, diensten
en kapitaal binnen de interne markt van de Unie wordt beperkt, tenzij deze
beperking specifiek wordt verantwoord op grond van art. 36, art. 45, lid 3,
art. 52, lid 1, art. 65 of art. 346 VWEU.
3)           Maatregelen in het verdrag waardoor
de uitvoer uit de Unie, de invoer in de Unie of de doorvoer op haar grondgebied
worden beperkt, dienen in overeenstemming te zijn met de toepasselijke
bepalingen van het Unierecht, waaronder met name:
a)      Verordening (EG) nr. 260/2009 van de
Raad van 26 februari 2009 betreffende de gemeenschappelijke
invoerregeling;
b)      Verordening (EG) nr. 1061/2009 van
de Raad van 19 oktober 2009 houdende de totstandbrenging van een
gemeenschappelijke regeling voor de uitvoer;
c)      Verordening (EU) nr. 258/2012 van
het Europees Parlement en de Raad van 14 maart 2012 tot uitvoering van
artikel 10 van het Protocol van de Verenigde Naties tegen de illegale
vervaardiging van en handel in vuurwapens, hun onderdelen, componenten en
munitie, tot aanvulling van het Verdrag van de Verenigde Naties ter bestrijding
van grensoverschrijdende georganiseerde misdaad (VN-protocol inzake
vuurwapens), en tot vaststelling van uitvoervergunningen voor vuurwapens, hun
onderdelen, componenten en munitie en maatregelen betreffende de invoer en
doorvoer ervan; en
d)      Richtlijn 2009/43/EG van het Europees
Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende de vereenvoudiging van de
voorwaarden voor de overdracht van defensiegerelateerde producten binnen de
Gemeenschap, als gewijzigd.
Aangezien deze wetgevingshandelingen van de
Europese Unie deel uitmaken van het acquis, is het van fundamenteel
belang dat ze door de goedkeuring van het WHV niet op de helling komen te
staan. Gelet op het feit dat het Verdrag geen bepaling inzake geïntegreerde
regionale organisaties bevat, is het extra belangrijk dat de wetgeving
betreffende de interne markt wordt veiliggesteld.
In overeenstemming met de
onderhandelingsrichtsnoeren van de Raad ter zake werd dan ook een
gedetailleerde analyse uitgevoerd, op basis waarvan werd geconcludeerd dat de
gehanteerde bepalingen (artikelen 6, 7, 9 en 26) garanderen dat het WHV
verenigbaar is met het acquis. In ieder geval is het mogelijk alle eventuele
problemen op het vlak van verenigbaarheid op te lossen a.h.v. van artikel 26,
lid 1. Daarin wordt gesteld dat de tenuitvoerlegging van het Verdrag geen
afbreuk mag doen aan de verplichtingen die verdragsluitende staten hebben of
zullen hebben krachtens internationale overeenkomsten waarbij ze partij zijn,
indien die verplichtingen met dit Verdrag verenigbaar zijn.
De Europese Unie kan geen partij worden bij
het WHV, aangezien het volgens de huidige tekst enkel voor staten openstaat.
Niettemin houdt het WHV een mogelijkheid in tot aanpassingen op een later
tijdstip, zodat de Europese Unie bij dit Verdrag partij kan worden indien
driekwart van de verdragsluitende staten daar bij stemming mee instemt.
1.5 Ratificatie
van het verdrag
Als zodanig kan de Europese Unie het WHV niet
ratificeren. Aangezien het WHV deels onder de bevoegdheid van de Unie en deels
onder die van de lidstaten ressorteert, is het echter noodzakelijk dat de
instellingen van de Unie en de lidstaten alle maatregelen nemen om samen te werken
bij de ratificatie van het WHV en bij het verzekeren van de tenuitvoerlegging
van de verplichtingen die uit dit Verdrag voortvloeien.
Gelet op het voornemen van de lidstaten om het
WHV op 3 juni 2013 te ondertekenen, heeft de Commissie prioritair een
Raadsbesluit voorbereid en goedgekeurd waarbij lidstaten werden gemachtigd het
WHV te ondertekenen met betrekking tot de aangelegenheden die onder de
exclusieve bevoegdheid van de Unie vallen. Op basis van het voorstel van
de Commissie heeft de Raad op 27 mei 2013 een dergelijk besluit genomen, wat betekent dat een lidstaat na ondertekening
van het WHV kan verklaren artikelen 6 en 7 van het WHV in afwachting van zijn
inwerkingtreding voorlopig toe te passen. De lidstaten die na ondertekening van
het WHV geen verklaring van voorlopige toepassing hebben afgelegd, houden de
mogelijkheid om tijdens de ratificatiefase een verklaring van voorlopige
toepassing af te leggen. Ten behoeve van de snelle tenuitvoerlegging van het
WHV stelt de Commissie nu als volgende stap een Raadsbesluit voor waarbij de
lidstaten worden gemachtigd het Verdrag te ratificeren met betrekking tot de
aangelegenheden die onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie vallen. Voordat
de Raad dit besluit kan vaststellen is de goedkeuring van het Europees
Parlement vereist.
1.6 Conclusie
Het is van
wezenlijk belang dat op internationaal niveau het vacuüm inzake de
ongereglementeerde handel van conventionele wapens wordt aangepakt en dat de
ontwikkeling van vredesopbouwende en humanitaire inspanningen wordt
ondersteund. Door voor de invoer, uitvoer en overdracht van conventionele
wapens gemeenschappelijke en juridisch bindende standaarden vast te stellen, zorgt het WHV voor een meer
verantwoordelijke en transparante wapenhandel, een doelstelling die door zowel
het Europees Parlement, de Raad en de Commissie wordt onderschreven. Het
Verdrag biedt potentieel om de internationale vrede
en veiligheid wereldwijd te versterken. Door illegale of slecht
gereglementeerde handel in conventionele wapens gaan mensenlevens verloren:
meer dan 740 000 mannen, vrouwen en kinderen sterven elk jaar door
wapengeweld. Het is dus van het grootste belang dat het WHV snel in werking
treedt. Daartoe is het van wezenlijk belang dat de lidstaten het Verdrag zo
spoedig mogelijk ratificeren.
2.           RESULTATEN VAN RAADPLEGINGEN VAN DE
BETROKKEN PARTIJEN EN EFFECTBEOORDELINGEN
Niet van toepassing.
3.           JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET VOORSTEL
Artikel 1
Aangezien de EU geen partij kan worden bij het
Verdrag, worden de lidstaten in dit artikel gemachtigd het Verdrag te
ratificeren met betrekking tot de aangelegenheden die onder de exclusieve
bevoegdheid van de Unie vallen.
Artikel 2
Het doel van dit besluit is de lidstaten te
machtigen ermee in te stemmen om met betrekking tot de aangelegenheden die
onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie vallen, door het Verdrag gebonden
te worden; het besluit is daarom tot hen gericht.
4.           GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING
Geen
2013/0225 (NLE)
Voorstel voor een
BESLUIT VAN DE RAAD
waarbij de lidstaten worden gemachtigd in het
belang van de Europese Unie het Wapenhandelsverdrag te ratificeren
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 114 en artikel 207, lid 3, in samenhang
met artikel 218, lid 6, onder a), punt v),
Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
Gezien de instemming van het Europees
Parlement[1],
Overwegende hetgeen volgt:
(1)       De Raad heeft de Commissie op
11 maart 2013 gemachtigd in het kader van de Verenigde Naties te onderhandelen
over het Wapenhandelsverdrag wat betreft de aangelegenheden waarvoor de Unie
exclusieve bevoegdheid heeft.
(2)       Op 2 april 2013 heeft de
Algemene Vergadering van de Verenigde Naties de tekst van het
Wapenhandelsverdrag[2]
vastgesteld. De Algemene Vergadering heeft ook de secretaris-generaal, als
depositaris van het Verdrag, verzocht het Verdrag op 3 juni 2013 voor
ondertekening open te stellen en heeft alle staten opgeroepen te overwegen het
te ondertekenen en, vervolgens, conform hun onderscheidene grondwettelijke
procedures, zo spoedig mogelijk partij te worden bij het Verdrag.
(3)       Doelstelling van het Verdrag
is de hoogst mogelijke gemeenschappelijke internationale standaarden vast te
stellen om de internationale handel in conventionele wapens te reglementeren of
de reglementering van die handel te verbeteren, de illegale handel in
conventionele wapens te voorkomen en uit te bannen en het oneigenlijk gebruik
van die wapens te voorkomen. De lidstaten hebben hun tevredenheid betuigd over
het resultaat van de onderhandelingen en hun bereidheid uitgedrukt om het
Verdrag zeer spoedig te ondertekenen en te ratificeren.
(4)       Een aantal van de
Verdragsbepalingen heeft betrekking op aangelegenheden die onder de exclusieve
bevoegdheid van de Unie vallen omdat zij tot het toepassingsgebied van het
gemeenschappelijk handelsbeleid behoren of van invloed zijn op de voorschriften
van de interne markt inzake de doorvoer van conventionele wapens en
explosieven.
(5)       De Europese Unie kan het
Verdrag niet ondertekenen of ratificeren, omdat alleen staten partij bij het
Verdrag kunnen zijn.
(6)       Op 27 mei 2013 heeft de
Raad op basis van een voorstel van de Commissie een besluit vastgesteld waarbij
de lidstaten werden gemachtigd in het belang van de Europese Unie het
Wapenhandelsverdrag te ondertekenen.
(7)       Krachtens artikel 2, lid 1,
VWEU dient de Raad daarom met betrekking tot de aangelegenheden die onder de
exclusieve bevoegdheid van de Unie vallen, de lidstaten ook te machtigen in het
belang van de Unie het Verdrag te ratificeren.
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1
Met betrekking tot de aangelegenheden die
onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie vallen, worden de lidstaten hierbij
gemachtigd in het belang van de Unie het Wapenhandelsverdrag te ratificeren.
Artikel 2
Deze beschikking is gericht tot de lidstaten.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               PB C […] van […], blz. […].
[2]               A/CONF.217/2013/L.3


title: VOORSTEL VOOR EEN BESLUIT VAN DE RAAD BETREFFENDE DE KENNISGEVING DOOR DE LID-STATEN VAN DE OPZEGGING VAN HET VERDRAG NOPENS DE WAARDE VAN GOEDEREN IN DOUANEZAKEN VAN 15 DECEMBER 1950 (door de Commissie bij de Raad ingediend)

text:
ARCHIVES HISTORIQUES
DE LA COMMISSION
COLLECTION RELIEE DES
DOCUMENTS "COM"
COM (79) 247
Vol. 1979/0098
 ---pagebreak--- Disclaimer
Conformément au règlement (CEE, Euratom) n° 354/83 du Conseil du 1er février 1983
concernant l'ouverture au public des archives historiques de la Communauté économique
européenne et de la Communauté européenne de l'énergie atomique (JO L 43 du 15.2.1983,
p. 1), tel que modifié par le règlement (CE, Euratom) n° 1700/2003 du 22 septembre 2003
(JO L 243 du 27.9.2003, p. 1), ce dossier est ouvert au public. Le cas échéant, les documents
classifiés présents dans ce dossier ont été déclassifiés conformément à l'article 5 dudit
règlement.
In accordance with Council Regulation (EEC, Euratom) No 354/83 of 1 February 1983
concerning the opening to the public of the historical archives of the European Economic
Community and the European Atomic Energy Community (OJ L 43, 15.2.1983, p. 1), as
amended by Regulation (EC, Euratom) No 1700/2003 of 22 September 2003 (OJ L 243,
27.9.2003, p. 1), this file is open to the public. Where necessary, classified documents in this
file have been declassified in conformity with Article 5 of the aforementioned regulation.
In Übereinstimmung mit der Verordnung (EWG, Euratom) Nr. 354/83 des Rates vom 1.
Februar 1983 über die Freigabe der historischen Archive der Europäischen
Wirtschaftsgemeinschaft und der Europäischen Atomgemeinschaft (ABI. L 43 vom 15.2.1983,
S. 1), geändert durch die Verordnung (EG, Euratom) Nr. 1700/2003 vom 22. September 2003
(ABI. L 243 vom 27.9.2003, S. 1), ist diese Datei der Öffentlichkeit zugänglich. Soweit
erforderlich, wurden die Verschlusssachen in dieser Datei in Übereinstimmung mit Artikel 5
der genannten Verordnung freigegeben.
 ---pagebreak--- COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN
                                                 COM(79)247 def.
                                                 Brussels 10 mei 1979
                       VOORSTEL VOOR EEN BESLUIT VAN DE RAAD
                BETREFFENDE DE KENNISGEVING DOOR DE LID-STATEN
               VAN DE OPZEGGING VAN HET VERDRAG NOPENS DE WAARDE
                VAN GOEDEREN IN DOUANEZAKEN VAN 15 DECEMBER 1950
                   ( door de Commissie bij de Raad ingediend )
  COM ( 79 ) 247 def .
 ---pagebreak---                                 TOELICHTING
           Tijdens zijn 574ste zitting op 2 en 3 april 1979 , heeft de Raad
zich bereid verklaard te bewerkstelligen dat de " regeling voor de douane»
waardebepaling " die op de recente onderhandelingen te Genève in het kader
van het G.A.T.T. is uitgewerkt , op 1 juli 1980 ten uitvoer wordt gelegd .
           Het huidige gemeenschapsrecht inzake douanewaarde is gebaseerd
op het zogenaamde " Verdrag van Brussel " van 15 december 1950 , waartoe alle
Lid-Staten zijn toegetreden .
           De goedkeuring van de nieuwe Overeenkomst heeft tot gevolgd dat
de Lid-Staten het Verdrag van 15 december 1950 dienen op te zeggen . Volgens
artikel XVI van dit verdrag wordt de opzegging van kracht na verloop van
één jaar , te rekenen van de dag waarop het Ministerie van Buitenlandse Zaken
van Belgiè de kennisgeving van die opzegging heeft ontvangen.
           Bijgevolg dient een besluit te worden getroffen waarin is bepaald
dat de Lid-Staten de kennisgeving van opzegging , in de vereiste vorm , uiter
lijk op 30 juni 1979 dienen neer te leggen .
 ---pagebreak---                                 Voorstel voor een
                               BESLUIT VAN 'DE RAAD
                                                      I
                                       f
             betreffende de kennisgeving door de Lid-Staten van de opzegging
             van het Verdrag nopens de waarde van goederen in douanezaken van
             15 december 1950
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN/
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap ,
inzonderheid op artikel 113,
Gezien het voorstel van de Commissie ,
Overwegende dat de Gemeenschap een Overeenkomst heeft geparafeerd betreffende
de tenuitvoerlegging van artikel VII van de Algemene Overeenkomst betreffende
Tarieven en Handel ;
Overwegende dat het door de tenuitvoerlegging van dezeu, Overeenkomst nood
zakelijk wordt de huidige communautaire wetgeving inzake de douanewaarde
        door een met deze Overeenkomst overeenstemmende wetgeving te vervangen ;
Overwegende dat de huidige communautaire wetgeving inzake de douanewaarde
gebaseerd is op het Verdrag nopens de waarde van goederen in douanezaken,
getekend te Brussel op 15 december 1950, hierna te noemen " het Verdrag ";      v
Overwegende dat alle Lid-Staten Verdragsluitende Partij bij het Verdrag
 zijn ;
 Overwegende dat in artikel XVI van het Verdrag is bepaald dat elke Verdrag"
 sluitende Partij het Verdrag kan opzegg * ï en dat de opzegging van kracht
 wordt na verloop van één jaar , te rekentr van de dag waarop het Ministerie
 van Buitenlandse Zaken van België de kenr sgeving van opzegging heeft ontvangen
 Overwegende dat de Raad , tijdens zijn 574 ; e zitting op 2 en 3 april 1979 , de
 volgende verklaring heeft afgelegd :
 " Wat betreft de inwerkingtreding van de ovwerpTegeling voor de douane1*
   waardebepaling , verklaart de Raad zich bieid te bewerkstelligen dat de
   tenuitvoerlegging van deze regeling door 1 e Gemeenschap plaats heeft op
   1 juli 1980 op basis van een voor 'beide trtijen bevredigende overeenkomst
   met de Verenigde Staten ; de Raad is bere i de bemoeienissen van de Commissie
   in die zin te ondersteunen ."
 ---pagebreak--- Overwegende dat , ten einde rekening te houden met de In de verklaring van
de Raad vermelde datum , aan elke Lid-Staat de verplichting zou moeten worden
opgelegd de kennisgeving van opzegging van het Verdrag uiterlijk op 30 juni
197.9 bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken van Belgiè neer te leggen ,
 ---pagebreak---                                     - 3 •
BESLUIT :
                                   Enig artikel
          Elke Lid-Staat neemt de nodige maatregelen om te bewerkstelligen
dat de kennisgeving van opzegging van het Verdrag nopens de waarde van goede»
ren in douanezaken uiterlijk op 30 juni 1979 bij het Ministerie van Buiten*
landse Zaken van   Belgiè wordt neergelegd .
Gedaan te Brussel-
                                             voor de Raad
                                             De Voorzitter


Belangrijke juridische mededeling

|

52007SC0364

Ontwerp besluit van het Gemengd Comité van de EER tot wijziging van Protocol 31 bij de EER Overeenkomst betreffende samenwerking op specifieke gebieden buiten de vier vrijheden - Ontwerp gemeenschappelijk standpunt van de Gemeenschap  /* SEC/2007/0364 def. */

	[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |Brussel, 23.3.2007SEC(2007) 364 definitiefOntwerpBESLUIT VAN HET GEMENGD COMITÉ VAN DE EERtot wijziging van Protocol 31 bij de EER-Overeenkomst betreffende samenwerking op specifieke gebieden buiten de vier vrijheden- Ontwerp gemeenschappelijk standpunt van de Gemeenschap - (door de Commissie ingediend)TOELICHTING1. Protocol 31 bij de EER-Overeenkomst bevat bepalingen betreffende de samenwerking tussen de Gemeenschap en de EVA-EER-staten op specifieke gebieden buiten de vier vrijheden.2. Doel van bijgaand ontwerpbesluit van het Gemengd Comité van de EER is wijziging van Protocol 31 met het oog op uitbreiding van de samenwerking op het gebied van de informatiemaatschappij. Het voorziet in een kader voor samenwerking en in de voorwaarden voor volledige deelname door de EVA-EER-staten aan de communautaire programma's en acties met ingang van 1 januari 2007, door de toevoeging van:-  32006 D 1718 : Besluit nr. 1718/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 november 2006 betreffende de uitvoering van een programma ter ondersteuning van de Europese audiovisuele sector (MEDIA 2007).3. Artikel 1, lid 3, onder b), van Verordening (EG) nr. 2894/94 van de Raad houdende bepaalde wijzen van toepassing van de EER-Overeenkomst bepaalt dat met betrekking tot dit soort besluiten het standpunt van de Gemeenschap door de Raad op voorstel van de Commissie wordt vastgesteld.4. Het ontwerpbesluit van het Gemengd Comité van de EER wordt ter goedkeuring aan de Raad voorgelegd, waarna de Commissie het standpunt van de Gemeenschap zo spoedig mogelijk in het Gemengd Comité van de EER zal uiteenzetten.OntwerpBESLUIT VAN HET GEMENGD COMITÉ VAN DE EERtot wijziging van Protocol 31 bij de EER-Overeenkomst betreffende samenwerking op specifieke gebieden buiten de vier vrijhedenHET GEMENGD COMITÉ VAN DE EER,Gelet op de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, gewijzigd bij het Protocol tot aanpassing van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, hierna „de Overeenkomst” genoemd, en met name op de artikelen 86 en 98,Overwegende hetgeen volgt:1.  Protocol 31 bij de Overeenkomst werd gewijzigd bij Besluit nr. […]/[…] van het Gemengd Comité van de EER van […][1].2.  Het is wenselijk de samenwerking tussen de partijen bij de Overeenkomst uit te breiden tot Besluit nr. 1718/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 november 2006 betreffende de uitvoering van een programma ter ondersteuning van de Europese audiovisuele sector (MEDIA 2007)[2].3.  Protocol 31 bij de Overeenkomst moet derhalve worden gewijzigd om deze uitgebreide samenwerking met ingang van 1 januari 2007 mogelijk te maken,BESLUIT:Artikel 1In artikel 9, lid 4, van Protocol 31 bij de Overeenkomst wordt het volgende streepje toegevoegd:„- 32006 D 1718 : Besluit nr. 1718/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 november 2006 betreffende de uitvoering van een programma ter ondersteuning van de Europese audiovisuele sector (MEDIA 2007) (PB L 327 van 24.11.2006, blz. 12.)”.Artikel 2Dit besluit treedt in werking op de dag volgende op die van de laatste kennisgeving aan het Gemengd Comité van de EER, zoals bedoeld in artikel 103, lid 1, van de Overeenkomst*.Het is van toepassing met ingang van 1 januari 2007.Artikel 3Dit besluit wordt bekendgemaakt in het EER-gedeelte van en in het EER-supplement bij het Publicatieblad van de Europese Unie .Gedaan te Brussel, […].Voor het Gemengd Comité van de EERDe voorzitter […]De secretarissen van het Gemengd Comité van de EER […] [1] PB L […] van […], blz. […].[2] PB L 327 van 24.11.2006, blz. 12.* [Grondwettelijke vereisten aangegeven][Geen grondwettelijke vereisten aangegeven].


				|

		52013PC0022

			Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD waarbij Frankrijk overeenkomstig artikel 19 van Richtlijn 2003/96/EG wordt gemachtigd een verlaagd belastingniveau toe te passen op benzine en gasolie die als motorbrandstof worden gebruikt /* COM/2013/022 final - 2013/0018 (NLE) */

			   	TOELICHTING
1.           ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL
De belastingheffing van energieproducten en
elektriciteit in de EU is geregeld bij Richtlijn 2003/96/EG[1] van de Raad (hierna "de
energiebelastingrichtlijn" of "de richtlijn" genoemd).
Behalve op grond van de bepalingen van met
name de artikelen 5, 15 en 17 kan de Raad ook uit hoofde van artikel 19, lid 1,
van de richtlijn op voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen
besluiten dat een lidstaat uit specifieke beleidsoverwegingen wordt gemachtigd
om verdere belastingvrijstellingen of -verlagingen in te voeren.
Dit voorstel strekt ertoe om Frankrijk toe te
staan de belasting op loodvrije benzine en gasolie, met uitzondering van
commerciële gasolie, binnen bepaalde grenzen te blijven differentiëren. Deze
differentiatie moet het mogelijk maken om invulling te geven aan de
decentralisatie van bepaalde specifieke bevoegdheden die voorheen door de
centrale overheid werden uitgeoefend.
Verzoek en
algemene context
Bij Uitvoeringsbesluit 2011/38/EU[2] van de Raad (hierna
"Besluit 2011/38/EU), dat voorzag in verlenging van Beschikking
2005/767/EG[3]
van de Raad (hierna "Beschikking 2005/767/EG"), werd Frankrijk in het
kader van een staatshervorming en met name de decentralisatie van bepaalde
specifieke bevoegdheden die voorheen door de centrale overheid werden
uitgeoefend, gemachtigd om tot 31 december 2012 op regionaal niveau verlaagde
belastingtarieven voor loodvrije benzine en gasolie toe te passen.
Op basis van dat besluit past Frankrijk thans
een regeling toe waarbij de Franse administratieve regio's de belasting op
loodvrije benzine en gasolie, met uitzondering van die op commerciële gasolie,
mogen verlagen. De belasting in kwestie is meer bepaald een accijns, namelijk
de Taxe Intérieure sur les Produits Pétroliers (binnenlandse accijns op
aardolieproducten of TIPP).
Bij brief van 10 februari 2012 hebben de
Franse autoriteiten op grond van artikel 19 van de richtlijn verzocht om
verlenging van deze regeling onder dezelfde voorwaarden, maar voor een periode
van zes jaar, gaande van 1 januari 2013 tot en met 31 december 2018. De Franse
autoriteiten hebben aanvullende informatie en nadere toelichtingen verstrekt op
24 mei 2012 en 5 oktober 2012.
Opzet van de
maatregel
Het Franse douanewetboek voorziet in één
maximumbelastingtarief voor loodvrije benzine en één maximumbelastingtarief
voor gasolie.
De regio's mogen deze tarieven verlagen met
een bedrag dat, net als voorheen, niet hoger mag zijn dan EUR 35,4 per
1 000 liter loodvrije benzine, inclusief E10-benzine, en EUR 23,0 per
1 000 liter gasolie gedurende de gehele looptijd van de derogatie. Deze
bedragen vormen de maximale opbrengsten per 1 000 liter die rechtstreeks
toekomen aan de regio's. Iedere jaar wordt in de regionale raden bij stemming
vastgesteld hoe groot de belastingverlaging wordt - deze werkwijze is niet
alleen een bewijs van de onafhankelijkheid van de besluitvorming van de
regio's, maar geeft hen ook een stimulans om te streven naar beter bestuur,
hetgeen niet kan worden bereikt door een overdracht van middelen van de
nationale begroting naar de lokale begrotingen.
Het belastingniveau na de verlaging mag nooit
onder de bij Richtlijn 2003/96/EG vastgestelde EU-minima liggen en er is niet
voorzien in een verlaging voor commerciële gasolie.
Maatregelen
met betrekking tot de overbrenging van en de controle op de producten in
kwestie
De centrale overheid blijft bevoegd voor de
inning van en de controle op de accijns op gasolie en loodvrije benzine,
ongeacht de verlagingen die door de regio's zijn vastgesteld.
De overbrenging van de producten gebeurt onder
de regeling "accijns betaald" en de motorbrandstoffen worden bij de
uitslag tot verbruik in de heffing betrokken naar het accijnstarief dat van
toepassing is in de regio waar ze worden geleverd.
Omdat er een specifiek frauderisico bestaat
(namelijk dat leveringen worden omgeleid om te profiteren van het verschil
tussen de belastingniveaus van twee regio's), zal er toezicht worden
uitgeoefend op de toeleveringsketen. De leveranciers moeten daartoe vooraf de
identiteit van de geadresseerden vaststellen en deze aan de douanediensten
meedelen. Volgens de risicoanalyse moeten de geadresseerden in drie
categorieën worden ingedeeld: eindverbruikers met grote opslagcapaciteit,
tankstations en distributeurs van veraccijnsde brandstoffen. Bij een
binnenlandse overbrenging van veraccijnsde brandstoffen kan de douane de
oorsprong van het product en de regio van bestemming controleren. Wordt een
ongewoon traject gevolgd of duurt het vervoer onverklaarbaar lang, dan kan de douane
onderzoeken of er van de aanvankelijk opgegeven regionale bestemming werd
afgeweken.
Evaluatie
van Frankrijk wat betreft de gevolgen voor de interne markt en staatssteun
De Franse autoriteiten verwachten niet dat de
maatregel de goede werking van de interne markt zal belemmeren, met name omdat
hij is beperkt tot brandstoffen voor niet-commercieel gebruik. Wat de
detailhandelsprijzen voor die brandstoffen betreft, zijn de verschillen tussen
de diverse distributienetwerken volgens hen bovendien groter dan de verschillen
die uit de maatregel kunnen voortvloeien. Tijdens de toepassing van de
maatregel hebben zij ook geen klachten ontvangen over eventuele verstorende
effecten.
Wat de uitsluiting van commerciële gasolie van
de maatregel betreft, is het zo dat Franse of EU-wegvervoerders die voldoen aan
de voorwaarden voor een gedeeltelijke teruggaaf van de accijns op commerciële
gasolie, aan hetzelfde accijnstarief onderworpen zullen zijn, ongeacht de regio
waarin zij de brandstof hebben aangekocht. In de beoogde regeling wordt de
thans geldende teruggaafprocedure gehandhaafd, waarbij de gevolgen van de door
de regio's vastgestelde tariefverlagingen volledig worden geneutraliseerd door
overeenkomstige verlagingen van het bedrag van de teruggaaf voor commerciële gasolie.
De regeling leidt dus niet tot verstoring van de mededinging in de
vervoersector en heeft geen negatieve invloed op het handelsverkeer in de EU.
Volgens de Franse autoriteiten is er ook geen sprake van staatssteun, omdat de
wegvervoerders voor commerciële gasolie aan hetzelfde accijnstarief onderworpen
zullen zijn, ongeacht de regio waarin zij de brandstof hebben aangekocht.
Evaluatie
van Frankrijk wat betreft de geldigheidsduur van de maatregel
Wat de looptijd van de regeling betreft,
benadrukt Frankrijk dat de derogatie voor een periode van zes jaar moet worden
verlengd om de regio's in staat te stellen hun beleid gedurende een bepaalde
tijd te voeren. De periode van drie jaar waarin Besluit 2011/38/EU voorzag, is
bijzonder kort gebleken en de enige rechtvaardiging hiervoor waren het ongewone
karakter van de maatregel en de vrees van lidstaten voor een mogelijke
verstoring van de mededinging. De maatregel is oorspronkelijk opgezet om de
overgang naar decentralisatie in Frankrijk te flankeren. In dit verband is een
geldigheidsduur van drie jaar bijzonder kort en niet geschikt om het beoogde
doel te bereiken, aangezien een dergelijk krap tijdschema de regio's geen
duidelijkheid biedt. Aangezien er zich geen van de moeilijkheden hebben
voorgedaan die in verband met de maatregel werden verwacht, vragen de Franse
autoriteiten voor de nieuwe derogatie een geldigheidsduur van zes jaar.
Toetsing van
de maatregel in het kader van artikel 19 van Richtlijn 2003/96/EG
Specifieke beleidsoverwegingen
Artikel 19, lid 1, eerste alinea, van de richtlijn
luidt als volgt:
"Naast de bepalingen van de voorgaande
artikelen, met name de artikelen 5, 15 en 17, kan de Raad op voorstel van de
Commissie met eenparigheid van stemmen besluiten dat een lidstaat uit
specifieke beleidsoverwegingen wordt gemachtigd verdere vrijstellingen of
verlagingen in te voeren."
Volgens Besluit 2011/38/EU voldoet de
nationale maatregel in kwestie aan deze vereiste. Uit dat besluit blijkt dat de
regionale tariefdifferentiatie, die deel uitmaakt van een breder
decentralisatiebeleid, gericht is op de specifieke beleidsdoelstelling om een
effectiever bestuur te bewerkstelligen. De mogelijkheid tot regionale
differentiatie werd beschouwd als een extra stimulans voor de regio's om de
kwaliteit van hun bestuur op transparante wijze te verbeteren. Voorts dienen de
verlagingen volgens dit besluit verband te houden met de sociaaleconomische
omstandigheden in de regio's waar zij worden toegepast.
In dit opzicht bevestigden de door Frankrijk
verstrekte gegevens dat er inderdaad een verband bestaat tussen de toepassing
van een regionaal tarief dat onder het nationale tarief ligt, en de
sociaaleconomische omstandigheden in de betrokken regio's.
Tijdens de geldigheidstuur van Besluit
2011/38/EU (2010, 2011 en 2012) hebben respectievelijk twee (Poitou-Charentes
en Corsica), vijf (Ile-de-France, Poitou-Charentes, Rhône-Alpes,
Provence-Alpes-Côte d'Azur en Corsica) en drie regio's (Poitou-Charentes,
Rhône-Alpes en Corsica) het belastingtarief neerwaarts gedifferentieerd.
De meeste regio's die een lager tarief
toepasten, hadden ook een lager bbp per hoofd van de bevolking dan het
nationale gemiddelde. Een van de regio's in kwestie had ook een hogere
werkloosheidsgraad dan de gemiddelde nationale werkloosheidsgraad.
Er kan dus worden geconcludeerd dat de
mogelijkheid om het nationale tarief neerwaarts te differentiëren, de regionale
autoriteiten blijkbaar de kans heeft gegeven om de belasting in kwestie af te
stemmen op de sociaaleconomische omstandigheden op hun grondgebied.
Samenhang met andere beleidsgebieden en
doelstellingen van de Unie
Overeenkomstig artikel 19, lid 1, derde
alinea, van de richtlijn moet ieder verzoek worden onderzocht met inachtneming
van, onder andere, de goede werking van de interne markt, de noodzaak eerlijke
mededinging te verzekeren en het communautair gezondheids-, milieu-, energie-
en vervoersbeleid.
Dit onderzoek is al verricht naar aanleiding
van de vorige verzoeken van Frankrijk, op basis waarvan Beschikking 2005/767/EG
en Besluit 2011/38/EU zijn aangenomen. Volgens deze beschikking en dit besluit
hield de algemene opzet van de maatregel geen belemmering in voor het
handelsverkeer in de EU; tegelijkertijd bevatten zij een aantal voorwaarden om
te garanderen dat de toepassing van de derogatie geen afbreuk zou doen aan de
werking van de interne markt en niet zou ingaan tegen de verwezenlijking van de
EU-beleidsdoelstellingen, met name op het gebied van energie,
klimaatverandering en milieu.
Voor een eventuele verlenging zoals Frankrijk
heeft gevraagd, moet de Commissie dus, in het licht van de voorwaarden die in
artikel 1, leden 2 en 3, van voorgaand besluit zijn vastgesteld, onderzoeken of
de regeling is uitgevoerd in overeenstemming met de in artikel 19, lid 1, derde
alinea, van de richtlijn genoemde doelstellingen en beleidslijnen. Als dat zo
is, kan voor de periode die ingaat op 1 januari 2013, in beginsel ook van die
veronderstelling worden uitgegaan.
In dit verband moet ook worden nagegaan of er
zich sinds de vaststelling van Besluit 2011/38/EU in de EU-beleidscontext
relevante wijzigingen hebben voorgedaan of dat er zich in de toekomst
wijzigingen kunnen voordoen die een invloed hebben op de evaluatie.
Interne markt en eerlijke mededinging
Het risico van verstoring van de mededinging
werd als laag beschouwd, omdat ook de maximale bedragen van de verlagingen
waarin Beschikking 2005/767/EG en Besluit 2011/38/EU voorzagen, laag waren. De
differentiatie van de accijnstarieven tussen de regio's blijft daardoor beperkt
en kan zelfs onder het niveau van de prijsverschillen tussen de
distributienetwerken blijven. Bovendien is commerciële gasolie van de
toepassing van de maatregel uitgesloten.
Aan de differentiatie werden strikte marges
verbonden, namelijk dat de verlagingen niet meer mochten bedragen dan
EUR 35,4 per 1 000 liter loodvrije benzine en EUR 23,0 euro per
1 000 liter gasolie. Frankrijk heeft deze voorwaarde nageleefd.
De ervaringen met de toepassing van de
derogatie lijken geen afbreuk te doen aan de in 2005 en 2011 verrichte
evaluatie. Er zijn de Commissie geen klachten ter ore gekomen over eventuele
verstorende effecten van de maatregel op het handelsverkeer binnen de EU.
Er is ook geen melding gemaakt van
belemmeringen voor de goede werking van de interne markt, meer in het bijzonder
met betrekking tot het verkeer van de producten in kwestie als accijnsgoederen.
Wat staatssteun betreft, moet er op de eerste
plaats aan worden herinnerd dat commerciële gasolie niet onder de maatregel
valt. Voor zover evenwel andere zakelijke gebruikers die niet onder de
definitie van artikel 7, lid 3, van de energiebelastingrichtlijn vallen, in
aanmerking zouden komen voor de verlaagde tarieven of de concurrentie tussen de
producenten van olieproducten zou worden beïnvloed, kan de maatregel toch
staatssteun vormen overeenkomstig artikel 107, lid 1, VWEU. Op voorwaarde dat
de verlaagde tarieven boven de EU-minima liggen, zou de maatregel – voor zover
hij staatssteun zou vormen - onder artikel 25 van Verordening (EG)
nr. 800/2008[4]
(de algemene groepsvrijstellingsverordening) vallen en dus als verenigbaar met
de interne markt worden aangemerkt. Aangezien evenwel de geldigheidsduur van de
algemene groepsvrijstellingsverordening afloopt op 31 december 2013, zou iedere
vorm van steun die in de maatregel besloten ligt, volgens de staatssteunregels
bij de Commissie moeten worden aangemeld, indien deze tegen die datum geen
nieuwe verordening heeft vastgesteld die vergelijkbaar is met de algemene
groepsvrijstellingsverordening of indien een dergelijke nieuwe verordening
geen overeenkomstige regel als het huidige artikel 25 bevat.
EU-beleid op het gebied van energie,
klimaatverandering en milieu
Belastingen op energieproducten leiden tot een
lagere vraag naar deze producten en dus ook lagere emissies als gevolg van het
verbruik ervan. Daarom moet de Commissie nagaan of de tariefverlaging die in
sommige regio's wordt toegepast, niet tot een hoger brandstofverbruik (en
bijbehorende emissies) leidt, hetgeen in tegenspraak zou zijn met de hierboven
genoemde doelstellingen.
Bij Besluit 2011/38/EU werd opgemerkt dat de
mogelijkheid om de tarieven te verlagen, werd ingevoerd in combinatie met een
verhoging van het onderliggende nationale tarief in Frankrijk. Het werd
onwaarschijnlijk geacht dat de stimulans voor brandstofefficiëntie door de
nieuwe regeling uiteindelijk lager zou uitvallen, omdat de derogatie de regio's
niet toestond onder het tarief te gaan dat van toepassing was op nationaal
niveau vóór de invoering van de regeling. Bij Besluit 2011/38/EU werd ook
geconcludeerd dat het risico dat de regionale verschillen tot uiteenlopende
detailhandelsprijzen en daardoor tot een omleiding van het verkeer zouden
leiden, niet groot was omdat de differentiatie gering was en de
prijsverschillen werden uitgevlakt door de prijsverschillen tussen de
distributienetwerken. Er werd derhalve verwacht dat de maatregel in beginsel
niet in tegenspraak zou zijn met het EU-beleid op het gebied van energie,
klimaatverandering en milieu.
Er zijn de Commissie in dit verband geen
nieuwe elementen bekend geworden en de vorengenoemde evaluatie geldt nog
altijd.
Geldigheidsduur
van de maatregel en ontwikkeling van het EU-kader voor energiebelasting
Het voorstel van de Commissie van 13 april
2011 tot herziening van de energiebelastingrichtlijn[5] voorziet in een permanente
derogatie op grond waarvan Frankrijk binnen welomschreven grenzen de hoogte van
de belastingen op het niveau van de Franse regio's mag differentiëren. De
Commissie is daarom van mening dat de geldigheidsduur van een nieuw besluit van
de Raad tot drie jaar moet worden beperkt en in ieder geval moet aflopen op de
dag waarop de gewijzigde regels van toepassing worden.
Los van het bovenstaande moet er ook aan
worden herinnerd dat de energiebelasting volgens voornoemd voorstel in twee
componenten zou worden opgesplitst. Dit systeem zou afwijken van dat van
Richtlijn 2003/96/EG in haar huidige vorm, waarop deze machtiging is gebaseerd.
Het is zaak dergelijke toekomstige algemene ontwikkelingen van het bestaande
rechtskader niet te ondergraven. Bijgevolg moet ook worden bepaald dat mocht de
Raad op grond van artikel 113 van het Verdrag een gewijzigde algemene regeling
voor de belasting van energieproducten invoeren waaraan de huidige machtiging
niet zou zijn aangepast, dit besluit vervalt op de dag waarop die gewijzigde
regelgeving van toepassing wordt.
2.           RESULTATEN VAN DE
RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDE PARTIJEN EN EFFECTBEOORDELING
Raadpleging van belanghebbende
partijen
Dit voorstel
is gebaseerd op een verzoek van Frankrijk en heeft uitsluitend betrekking op
deze lidstaat.
Bijeenbrengen en benutten van
deskundigheid
Er behoefde
geen beroep te worden gedaan op externe deskundigheid.
Effectbeoordeling
Dit voorstel
betreft een machtiging van een afzonderlijke lidstaat op diens eigen verzoek.
3.           JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET
VOORSTEL
Dit voorstel strekt ertoe om Frankrijk te
machtigen af te wijken van de algemene bepalingen van Richtlijn 2003/96/EG van
de Raad en de belasting op gasolie en loodvrije benzine binnen bepaalde grenzen
te differentiëren.
Rechtsgrondslag
Artikel 19 van
Richtlijn 2003/96/EG van de Raad.
Subsidiariteitsbeginsel
Het onder
artikel 113 VWEU vallende gebied van de indirecte belastingen ressorteert als
zodanig niet onder de exclusieve bevoegdheid van de Gemeenschap in de zin van
artikel 3 VWEU.
De lidstaten
mogen hun overeenkomstige bevoegdheden op dit gebied evenwel slechts uitoefenen
binnen de welomschreven grenzen van de bestaande EU-wetgeving. Overeenkomstig
artikel 19 van Richtlijn 2003/96/EG kan alleen de Raad een lidstaat machtigen
verdere vrijstellingen of verlagingen in te voeren in de zin van dat artikel.
De lidstaten kunnen niet in de plaats van de Raad treden.
Het voorstel
is derhalve in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel.
Evenredigheidsbeginsel
Het voorstel is
in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel. De belastingverlaging gaat
niet verder dan wat nodig is om het beoogde doel te verwezenlijken.
Keuze van instrumenten
Voorgesteld
instrument: besluit van de Raad.
Artikel 19 van
Richtlijn 2003/96/EG voorziet uitsluitend in dit soort maatregel.
4.           GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING
De maatregel
leidt niet tot financiële of administratieve lasten voor de EU. Het voorstel
heeft derhalve geen gevolgen voor de begroting van de EU.
2013/0018 (NLE)
Voorstel voor een
BESLUIT VAN DE RAAD
waarbij Frankrijk overeenkomstig artikel 19
van Richtlijn 2003/96/EG wordt gemachtigd een verlaagd belastingniveau toe te
passen op benzine en gasolie die als motorbrandstof worden gebruikt
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien Richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27
oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de
belasting van energieproducten en elektriciteit[6],
en met name artikel 19, lid 1,
Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)       Bij Uitvoeringsbesluit
2011/38/EU van de Raad (hierna "Besluit 2011/38/EU" genoemd) werd
Frankrijk in het kader van een staatshervorming en met name de decentralisatie
van bepaalde specifieke bevoegdheden die voorheen door de centrale overheid werden
uitgeoefend, gemachtigd om gedurende een periode van drie jaar de belasting op
gasolie en loodvrije benzine te differentiëren. Besluit 2011/38/EU vervalt op
31 december 2012.
(2)       Bij brief van 10 februari
2012 heeft Frankrijk verzocht om de belastingtarieven na 31 december 2012 onder
dezelfde voorwaarden gedurende een nieuwe periode van zes jaar te mogen
differentiëren.
(3)       Besluit 2011/38/EU is
aangenomen omdat de door Frankrijk gevraagde maatregel werd geacht aan de in
artikel 19 van Richtlijn 2003/96/EG gestelde voorwaarden te voldoen, op grond
waarvan een vrijstelling of verlaging, maar geen verhoging van de belastingen
mag worden ingevoerd uit specifieke beleidsoverwegingen. De maatregel werd met
name geacht de goede werking van de interne markt niet te belemmeren. Hij werd
ook geacht in overeenstemming te zijn met het communautaire beleid op de
relevante gebieden.
(4)       De nationale maatregel maakt
deel uit van een beleid dat tot doel heeft de overheid door
kwaliteitsverbetering en kostenverlaging efficiënter te laten functioneren, en
van een beleid dat is gericht op subsidiariteit. Hij vormt voor de regio’s een
extra stimulans om de kwaliteit van hun bestuur op transparante wijze te
verbeteren. In dit opzicht vereist Besluit 2011/38/EU dat de verlagingen verband
houden met de sociaaleconomische omstandigheden in de regio’s waar zij worden
toegepast. Dienovereenkomstig heeft een aantal regio's met een lager bbp dan
het gemiddelde dan wel een hogere werkloosheid dan het gemiddelde lagere
tarieven toegepast. In het algemeen is de nationale maatregel op specifieke
beleidsoverwegingen gebaseerd.
(5)       Door de strikte marges voor
de regionale verlaging van de tarieven en de uitsluiting van commerciële
gasolie is het risico op verstoring van de mededinging op de interne markt zeer
klein. Uit de toepassing van de maatregel tot dusver is bovendien gebleken dat
de regio’s in vele gevallen het toegestane maximumtarief hanteren, hetgeen de
mogelijkheid van eventuele verstoringen van de mededinging nog verder heeft
beperkt.
(6)       Er is geen melding gemaakt
van belemmeringen voor de goede werking van de interne markt, meer in het
bijzonder met betrekking tot het verkeer van de producten in kwestie als
accijnsgoederen.
(7)       Ten tijde van het
oorspronkelijke verzoek is de nationale maatregel voorafgegaan door een
belastingverhoging, gelijk aan de marge voor de regionale verlagingen. Tegen
deze achtergrond en rekening houdende met de aan de machtiging verbonden
voorwaarden en de opgedane ervaringen lijkt de nationale maatregel in dit
stadium niet in strijd te zijn met het energie- en klimaatveranderingsbeleid
van de Unie.
(8)       Uit artikel 19, lid 2, van
Richtlijn 2003/96/EG volgt dat iedere uit hoofde van dat artikel verleende
machtiging in de tijd beperkt moet zijn. Bovendien bevat het voorstel van de
Commissie voor een richtlijn van de Raad houdende wijziging van Richtlijn
2003/96/EG tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting
van energieproducten en elektriciteit[7]
een permanente bepaling op grond waarvan Frankrijk de belastingen binnen
welomschreven grenzen op het niveau van de Franse regio's mag differentiëren.
Het is derhalve passend de geldigheidsduur van dit besluit te beperken tot drie
jaar en vast te leggen dat dit besluit in ieder geval verstrijkt wanneer deze
permanente bepaling van toepassing wordt. Om evenwel toekomstige algemene
ontwikkelingen van het bestaande juridische kader niet te ondergraven, is het
ook zaak te bepalen dat dit besluit, mocht de Raad een gewijzigde algemene
regeling voor de belasting van energieproducten invoeren waaraan de huidige
machtiging niet zou zijn aangepast, vervalt op de dag waarop de regelgeving met
betrekking tot die gewijzigde regeling van toepassing wordt.
(9)       Er moet zorg voor worden
gedragen dat de toepassing van de specifieke verlaging door Frankrijk waarop
dit besluit betrekking heeft, naadloos aansluit bij de regeling die bestond
vóór 1 januari 2013 in het kader van Besluit 2011/38/EU. De gevraagde
machtiging moet derhalve worden verleend met ingang van 1 januari 2013.
(10)     Dit besluit laat de toepassing
van de Unieregels betreffende staatssteun onverlet,
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
Artikel 1
1.           Frankrijk wordt gemachtigd
verlaagde belastingtarieven toe te passen op loodvrije benzine en gasolie gebruikt
als motorbrandstof. Deze mogelijkheid tot verlaging geldt niet voor commerciële
gasolie in de zin van artikel 7, lid 2, van Richtlijn 2003/96/EG.
2.           Administratieve regio’s kan
worden toegestaan gedifferentieerde verlagingen toe te passen, voor zover de
volgende voorwaarden worden nageleefd:
a)           de verlagingen zijn niet
hoger dan EUR 35,4 per 1 000 liter loodvrije benzine en EUR 23,0
per 1 000 liter gasolie;
b)           de verlagingen zijn niet
hoger dan het verschil tussen de belastingniveaus voor niet-commerciële gasolie
en commerciële gasolie;
c)           de verlagingen houden verband
met objectieve sociaaleconomische omstandigheden in de regio's waar zij worden
toegepast;
d)           de toepassing van regionale
verlagingen leidt er niet toe dat een bepaalde regio concurrentievoorsprong
krijgt in de handel binnen de Unie.
3.           De verlaagde tarieven moeten
in overeenstemming zijn met de verplichtingen van Richtlijn 2003/96/EG en met
name met de in artikel 7 vastgestelde minimumtarieven.
Artikel 2
Dit besluit is van toepassing vanaf 1 januari
2013 en vervalt op 31 december 2015.
Dit besluit vervalt evenwel op de dag waarop
een van de volgende wijzigingen van Richtlijn 2003/96/EG van toepassing wordt:
- de algemene regeling voor de belasting van
energieproducten wordt gewijzigd op een wijze waaraan de onderhavige machtiging
niet is aangepast;
- Frankrijk wordt gemachtigd de belastingen te
differentiëren op het niveau van de Franse regio's.
Artikel 3
Dit besluit is gericht tot de Franse
Republiek.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               Richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot
herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van
energieproducten en elektriciteit (PB L 283 van 31.10.2003, blz. 51).
[2]               PB L 19 van 22.1.2011,
blz. 13.
[3]               PB L 290 van 4.11.2005,
blz. 25.
[4]               Verordening (EG) nr. 800/2008 van de Commissie van 6
augustus 2008 waarbij bepaalde categorieën steun op grond van de artikelen 87
en 88 van het Verdrag met de gemeenschappelijke markt verenigbaar worden
verklaard (PB L 214 van 9.8.2008, blz. 3).
[5]               COM(2011) 169.
[6]               PB L 283 van 31.10.2003, blz. 51.
[7]               COM(2011) 169 van 13 april 2011.