Avis juridique important

|

51998PC0357

Voorstel voor een Besluit van de Raad betreffende de sluiting van de Samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Islamitische Republiek Pakistan  /* COM/98/0357 def. - CNS 98/0199 */

Publicatieblad Nr. C 017 van 22/01/1999 blz. 0006

Voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de sluiting van de Samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Islamitische Republiek Pakistan (1999/C 17/06) COM(1998) 357 def. - 98/0199(CNS)(Door de Commissie ingediend op 1 december 1998)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 113 en 130 Y juncto artikel 228, lid 2, eerste zin, en lid 3, eerste alinea,Gezien het voorstel van de Commissie,Gezien het advies van het Europees Parlement,Overwegende dat het beleid van de Gemeenschap op het gebied van de ontwikkelingssamenwerking, overeenkomstig artikel 130 U van het Verdrag, bevorderlijk dient te zijn voor de duurzame economische en sociale ontwikkeling van ontwikkelingslanden, de harmonieuze geleidelijke integratie ervan in de wereldeconomie en de bestrijding van de armoede in deze landen;Overwegende dat de Gemeenschap, om haar doelstellingen op het gebied van de buitenlandse betrekkingen te verwezenlijken, de Samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Islamitische Republiek Pakistan dient goed te keuren,BESLUIT:Artikel 1 De Samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Islamitische Republiek Pakistan wordt namens de Gemeenschap goedgekeurd.De tekst van de Overeenkomst is aan dit besluit gehecht.Artikel 2 De Voorzitter van de Raad verricht de kennisgeving bedoeld in artikel 23 van de Overeenkomst (1).Artikel 3 De Commissie, bijgestaan door vertegenwoordigers van de lidstaten, vertegenwoordigt de Gemeenschap in de Gemengde Commissie, bedoeld in artikel 16 van de Overeenkomst.Artikel 4 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.(1) De datum van inwerkingtreding van de Samenwerkingsovereenkomst wordt door het Secretariaat-generaal van de Raad bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.SAMENWERKINGSOVEREENKOMST tussen de Europese Gemeenschap en de Islamitische Republiek Pakistan inzake partnerschap en samenwerking DE EUROPESE GEMEENSCHAPenerzijds, enDE REGERING VAN DE ISLAMITISCHE REPUBLIEK PAKISTAN,anderzijds,GELET OP de uitstekende betrekkingen en de banden van vriendschap en samenwerking tussen de Europese Gemeenschap, hierna "de Gemeenschap" te noemen, en de Islamitische Republiek Pakistan, hierna "Pakistan" te noemen;ERKENNENDE dat het van belang is de banden en betrekkingen tussen de Gemeenschap en Pakistan verder te versterken;OPNIEUW BEVESTIGENDE het belang dat de Gemeenschap en Pakistan hechten aan de beginselen van het Handvest van de Verenigde Naties en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens;GELET OP de Verklaring van Wenen van 1993 en het actieprogramma van de Internationale Conferentie over de Mensenrechten, de Verklaring van Kopenhagen van 1995 inzake sociale ontwikkeling en het bijbehorende actieprogramma, de Verklaring van Peking van 1995 en het actieprogramma van de 4e Wereldvrouwenconferentie, de Verklaring van Rio van 1992 over milieu en ontwikkeling en de Internationale Strategie voor het Vierde Ontwikkelingsdecennium;GELET OP de grondslagen voor nauwe samenwerking tussen de Gemeenschap en Pakistan die zijn gelegd door de op 16 November 1976 ondertekende Overeenkomst tussen Pakistan en de Gemeenschap;MET VOLDOENING NOTA NEMEND van de resultaten van de Overeenkomst;GELEID, door het gemeenschappelijk verlangen om de betrekkingen tussen de partijen te consolideren, te verdiepen en te diversifiëren op gebieden van wederzijds belang, op basis van gelijkheid, non-discriminatie, wederzijds voordeel en wederkerigheid;ERKENNENDE het grote belang van sociale ontwikkeling die hand in hand moet gaan met economische ontwikkeling;ERKENNENDE de noodzaak van ondersteuning van de Pakistaanse inspanningen voor ontwikkeling, met name verbetering van de levensomstandigheden van de arme en achtergestelde bevolkingsgroepen;GELET OP het belang dat de Gemeenschap en Pakistan hechten aan de bevordering van een evenwichtige demografische groei, de uitroeiing van armoede, milieubescherming en duurzaam gebruik van natuurlijke hulpbronnen, waarbij rekening wordt gehouden met het verband tussen milieu en ontwikkeling;WENSENDE, gunstige voorwaarden te scheppen voor een aanzienlijke ontwikkeling en diversificatie van de handel tussen de Gemeenschap en Pakistan, en voor samenwerking op commercieel, economisch, wetenschappelijk, technologisch en cultureel gebied en op het gebied van investeringen;REKENING HOUDEND met hun verbintenis het handelsverkeer te doen plaatsvinden overeenkomstig de Overeenkomst tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie;ERKENNENDE de specifieke behoeften van ontwikkelingslanden in het kader van de Wereldhandelsorganisatie;GELET op de noodzaak om gunstige voorwaarden voor rechtstreekse investeringen te scheppen;WIJZENDE op hun gemeenschappelijke belang bij bevordering en versterking van regionale samenwerking en de Noord-Zuid-dialoog;IN DE OVERTUIGING dat de onderlinge betrekkingen zich zo hebben ontwikkeld dat zij verder reiken dan het bestek van de in 1986 gesloten Overeenkomst.HEBBEN BESLOTEN als overeenkomstsluitende partijen, hierna "de partijen" genoemd, deze Overeenkomst te sluiten en hebben te dien einde als hun gevolmachtigden aangewezen:DE EUROPESE GEMEENSCHAP:..........Fungerend Voorzitter van de Raad van de Europese UnieManuel MARÍNVice-Voorzitter van de Commissie van de Europese GemeenschappenDE REGERING VAN PAKISTAN:..........Minister van Buitenlandse ZakenDIE, na overlegging van hun in goede en behoorlijke vorm bevonden volmachten,OVEREENSTEMMING HEBBEN BEREIKT OMTRENT DE VOLGENDE BEPALINGEN:Artikel 1 GrondslagDe eerbiediging van de rechten van de mens en de democratische beginselen, zoals uiteengezet in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, ligt ten grondslag aan het binnenlandse en buitenlandse beleid van de Gemeenschap en van de Islamitische Republiek Pakistan, en vormt een essentieel onderdeel van deze overeenkomst.Artikel 2 DoelstellingenDe hoofddoelstellingen van deze overeenkomst zijn het bevorderen en ontwikkelen door middel van dialoog en partnerschap van de diverse aspecten van samenwerking tussen de Partijen op terreinen die binnen de grenzen van hun respectieve bevoegdheden vallen, waarbij de nadruk ligt op volgende punten:1. het scheppen van de voorwaarden voor en het bevorderen van de toename en ontwikkeling van de wederzijdse handel tussen de Partijen overeenkomstig de Overeenkomst tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO);2. de Pakistaanse inspanningen voor een algemene en duurzame ontwikkeling te steunen, met inbegrip van economisch en sociaal ontwikkelingsbeleid dat rekening houdt met de arme en achtergestelde bevolkingsgroepen, en vooral met vrouwen in deze groepen, en de inspanningen op weg naar een duurzaam beheer van natuurlijke hulpbronnen;3. de bevordering van investeringen en van de economische, technische en culturele banden in hun wederzijds belang;4. de ontwikkeling van de economische capaciteit van Pakistan ten einde de onderlinge samenwerking met de Gemeenschap doelmatiger te doen verlopen.Artikel 3 Handel en commerciële samenwerking1. Binnen de grenzen van hun respectieve bevoegdheden hebben de Partijen zich ertoe verbonden het handelsverkeer te doen plaatsvinden overeenkomstig de Overeenkomst tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie.2. De Partijen komen overeen de andere partij kennis te geven van de instelling van antidumpingprocedures tegen producten van de andere partij.Indien een Partij een verzoek indient voor overleg over antidumpingsprocedures of antisubsidieprocedures, wordt dit verzoek door de andere Partij in welwillende overweging genomen en wordt daartoe voldoende gelegenheid geboden, zulks overeenkomstig de WTO-Overeenkomsten inzake de maatregelen tegen invoer met dumping of met subsidiëring.3. De Partijen komen voorts overeen binnen het kader van hun huidige wetgeving de uitbreiding en diversificatie van de onderlinge handel te bevorderen. Doel van de samenwerking op dit gebied is ontwikkeling en diversificatie van de onderlinge handel door te streven naar verbetering van de markttoegang.4. De Partijen streven naar:a) de opheffing van de handelsbelemmeringen en de uitvoering van maatregelen ter verbetering van de transparantie, met name door te zijner tijd de niet-tarifaire handelsbelemmeringen af te schaffen, rekening houdend met het werk dat in dit verband door de WTO is gedaan;b) binnen de grenzen van hun respectieve bevoegdheden de samenwerking op douanegebied tussen de respectieve autoriteiten te verbeteren, vooral wat betreft beroepsopleiding, vereenvoudiging en harmonisatie van douaneprocedures, en het voorkomen, onderzoeken en bestraffen van douane-overtredingen; waaronder fraudulente praktijken, in overeenstemming met het werk van de Werelddouaneorganisatie;c) kwesties op het gebied van douanevervoer/wederuitvoer verder in overweging te nemen;d) informatie uit te wisselen over tot wederzijds voordeel strekkende marktmogelijkheden, statistische samenwerking en mededingingskwesties;e) te werken aan een passende bescherming van persoonsgegevens.5. a) Pakistan neemt alle nodige maatregelen ter verbetering van de omstandigheden voor een toereikende en doeltreffende bescherming en handhaving van rechten uit hoofde van de intellectuele, industriële en commerciële eigendom, overeenkomstig internationale normen.b) Tegen het einde van het vijfde jaar na de inwerkingtreding van de overeenkomst, en onverminderd de aangegane verbintenissen in het kader van de TRIPs-Overeenkomst, treedt Pakistan toe tot de volgende multilaterale overeenkomsten inzake rechten uit hoofde van de intellectuele, industriële en commerciële eigendom waarbij de lidstaten partij zijn of die de facto door de lidstaten worden toegepast, volgens de relevante bepalingen in deze overeenkomsten:i) Verdrag van Parijs tot bescherming van de industriële eigendom zoals laatstelijk gewijzigd in Stockholm (Akte van Stockholm, 1967);ii) Schikking van Madrid betreffende de internationale inschrijving van merken, zoals laatstelijk gewijzigd in Stockholm (Akte van Stockholm van 1967);iii) Protocol betreffende de Schikking van Madrid inzake de internationale inschrijving van merken (Madrid 1989);iv) Het Octrooiensamenwerkingsverdrag zoals gewijzigd in 1984.c) Teneinde Pakistan in staat te stellen te voldoen aan bovengenoemde verbintenissen en verplichtingen kan technische bijstand worden verleend.6. Binnen de grenzen van hun respectieve bevoegdheden komen de Partijen overeen dat zij zich zullen inspannen om de informatie-uitwisseling en de toegang tot hun respectieve markten voor overheidsopdrachten op basis van wederkerigheid te verbeteren.Artikel 4 Ontwikkelingssamenwerking1. De Partijen erkennen dat de Gemeenschap zou kunnen bijdragen aan de Pakistaanse inspanningen op het gebied van ontwikkeling met het oog op duurzame economische ontwikkeling en maatschappelijke vooruitgang van de bevolking.Projecten en programma's in het kader van ontwikkelingssamenwerking zijn met name gericht op gezondheidszorg, onderwijs, ontwikkeling van menselijke hulpbronnen, in het bijzonder voor vrouwen, welzijn van de bevolking, milieu, en plattelandsontwikkeling, en is in het bijzonder gericht op de arme en achtergestelde bevolkingsgroepen.In het licht van bovenstaande en overeenkomstig het beleid van de Gemeenschap, de regelgeving en de beperkingen van de voor samenwerking beschikbare financiële middelen, komen de Partijen overeen dat de samenwerking verder wordt ontwikkeld binnen het kader van een duidelijke samenwerkingsstrategie en -dialoog, gericht op het vaststellen van onderling overeengekomen prioriteiten, en op effectiviteit en duurzaamheid.2. De Partijen erkennen dat er meer aandacht besteed moet worden aan de drugsbestrijding en aan Aids, en aan een betere samenwerking, rekening houdend met de op dit terrein door internationale organisaties verrichte werkzaamheden. De partijen bevestigen dat zij vastbesloten zijn om samen te werken op het gebied van de preventie, monitoring en terugdringing van drugsgebruik en AIDS, met name via de versterking van de gezondheidszorg en de ondersteuning van kernactiviteiten op het gebied van de gezondheidsvoorlichting.Artikel 5 Samenwerking op milieugebied1. De partijen erkennen dat er rekening moet worden gehouden met milieubescherming als onlosmakelijk onderdeel van economische en ontwikkelingssamenwerking. Bovendien onderstrepen zij het belang van milieukwesties en hun wil om samenwerking tot stand te brengen op het gebied van milieubescherming en -verbetering, met speciale nadruk op water-, bodem- en luchtvervuiling, erosie, ontbossing en duurzaam beheer van de natuurlijke rijkdommen, waarbij rekening wordt gehouden met de verrichte werkzaamheden in internationale fora.Bijzondere aandacht wordt besteed aan:a) duurzaam beheer van de bos-ecosystemen;b) bescherming en behoud van natuurlijke wouden;c) voorkomen van industriële vervuiling;d) bescherming van het stedelijke milieu.2. De samenwerking op dit gebied zal zijn toegespitst op:a) versterking en verbetering van instellingen voor milieubescherming;b) uitbreiding van de wetgeving en verhoging van de normen;c) onderzoek, opleiding en informatie;d) het uitvoeren van studies en proefprogramma's en het verschaffen van technische bijstand.Artikel 6 Economische samenwerking1. De Partijen verbinden zich ertoe tot wederzijds voordeel de economische samenwerking te stimuleren, overeenkomstig hun respectieve beleid en doelstellingen, en voor zover daartoe de middelen beschikbaar zijn. Zij zullen samen tot wederzijds voordeel en binnen de grenzen van hun respectieve bevoegdheden, een samenwerkingsstrategie opstellen, waarin de terreinen en prioriteiten voor economische samenwerkingsprogramma's en -activiteiten worden omschreven.2. De Partijen komen overeen samen te werken op onderstaande algemene terreinen:a) de ontwikkeling van een creatieve, concurrerende economische omgeving in Pakistan door bevordering van het gebruik van know-how en technologie uit de Gemeenschap, met inbegrip van ontwerpen, verpakking, normen (zoals consumentennormen en milieunormen), nieuwe materialen en producten;b) vergemakkelijking van contacten tussen ondernemers en andere maatregelen ter bevordering van handelstransacties, marktontwikkeling en investeringen:c) informatie-uitwisseling over beleid in verband met ondernemingen en het midden- en kleinbedrijf (MKB), vooral met het oog op een verbetering van het ondernemingsklimaat en met het oog op nauwere contacten tussen kleine en middelgrote bedrijven, ter bevordering van de handel en de mogelijkheden samen te werken;d) het versterken van de managementopleiding in Pakistan teneinde bedrijfsleiders op te leiden die in staat zijn doeltreffend met het Europese handelsmilieu samen te werken;e) bevordering van de dialoog tussen Pakistan en de Gemeenschap op het gebied van energiebeleid en technologie-overdracht;f) ontwikkeling en verbetering van communicatie, informatie, technologie, landbouw, visserij, mijnbouw en toerisme.3. De Partijen komen overeen de volgende middelen aan te wenden om hun doelstellingen te bereiken:a) uitwisseling van informatie en ideeën;b) voorbereiding van studies;c) verlening van technische bijstand;d) opleidingsprogramma's;e) totstandbrenging van banden tussen centra voor onderzoek en opleiding, gespecialiseerde bureaus en ondernemingsorganisaties;f) bevordering van investeringen en joint ventures;g) institutionele ontwikkeling van openbare en particuliere bureaus en bestuursinstellingen;h) toegang tot elkaars bestaande gegevensbanken en ontwikkeling van nieuwe gegevensbanken;i) werkvergaderingen en seminars;j) uitwisseling van deskundigen.4. Binnen de grenzen van hun respectieve bevoegdheden komen de Partijen overeen een toename van wederzijds voordelige investeringen te bevorderen door het creëren van een gunstiger klimaat voor particuliere investeringen via betere voorwaarden voor de overdracht van kapitaal, en door waar nodig de sluiting van overeenkomsten inzake bevordering en bescherming van investeringen tussen de lidstaten van de Gemeenschap en Pakistan te steunen.Artikel 7 Industrie en diensten1. De Partijen streven naar:a) vaststelling van de sectoren van de industrie waarop de samenwerking gericht zal zijn en de middelen om industriële samenwerking te bevorderen;b) de uitbreiding en diversificatie van Pakistans productie-apparaat in de sectoren industrie en diensten, met inbegrip van de modernisering en hervorming van de openbare sector, waarbij hun samenwerkingsactiviteiten zijn gericht op kleine en middelgrote ondernemingen en stappen worden ondernomen om hun toegang tot kapitaalbronnen, markten en technologieën te vergemakkelijken, vooral met het oog op de bevordering van het handelsverkeer tussen de partijen alsook op markten van derde landen.2. Rekening houdend met hun respectieve bevoegdheden ter zake, zullen de partijen de toegang tot de beschikbare informatie en kapitaalbronnen vergemakkelijken, teneinde projecten en werkzaamheden ter bevordering van de samenwerking tussen ondernemingen, zoals joint ventures, onderaanneming, technologie-overdracht, licenties, toegepast onderzoek en franchise, aan te moedigen.Artikel 8 Landbouw, veeteelt en visserijDe Partijen komen overeen samen te werken en de landbouw, veeteelt en visserij te ontwikkelen. In dit kader onderzoeken zij de mogelijkheid van joint ventures bij het oprichten van eenheden voor voedselverwerking, ruimere handelsmogelijkheden en samenwerking op het gebied van landbouwkundig onderzoek.Artikel 9 ToerismeDe Partijen komen overeen samen te werken op het gebied van toerisme, via specifieke maatregelen, zoals informatie-uitwisseling, studies en opleidingsprogramma's, en het bevorderen van investeringen en joint ventures in industriesectoren die verband houden met de toerismesector.Artikel 10 EnergieDe partijen erkennen het belang van de energiesector voor de economische en sociale ontwikkeling en zullen de samenwerking intensiveren, in het bijzonder inzake opwekking, besparing en rationeel gebruik van energie. Deze verbeterde samenwerking omvat planning op het gebied van energie en niet-traditionele energie, waarbij rekening wordt gehouden met de milieu-aspecten ervan.Artikel 11 Regionale samenwerking1. De Partijen komen overeen dat de samenwerking zich kan uitstrekken tot activiteiten in het kader van samenwerkingsovereenkomsten met andere landen in dezelfde regio, mits dergelijke activiteiten verenigbaar zijn met deze overeenkomst.2. Zonder dat een gebied wordt uitgesloten, schenken de Partijen bijzondere aandacht aan de volgende activiteiten:a) technische bijstand (diensten van externe deskundigen, opleiding van technici gericht op bepaalde praktische aspecten van de integratie);b) bevordering van interregionale handel;c) steun voor regionale instellingen en gemeenschappelijke projecten en initiatieven van regionale organisaties zoals de South Asian Association for Regional Co-operation (SAARC) en de Economic Co-operation Organisation (ECO);d) studies over (sub-)regionale kwesties zoals vervoer, communicatie, milieukwesties en de gezondheid van mens en dier.Artikel 12 Samenwerking op het gebied van wetenschap en technologieIn overeenstemming met hun respectieve beleid en bevoegdheden bevorderen de Partijen de wetenschappelijke en technologische samenwerking op gebied van wederzijds belang, via programma's voor opleiding en gemeenschappelijk onderzoek, contacten tussen onderzoeksinstellingen, informatie-uitwisseling en seminars. De Partijen bevorderen de kennisoverdracht en informatie-uitwisseling met betrekking tot onderzoeksprojecten, vooral op het gebied van milieu, informatietechnologie, telecommunicatie, ruimtevaarttechnologie, biotechnologie en mariene biologie.Artikel 13 Chemische drugsprecursoren en het witwassen van geld1. In overeenstemming met hun respectieve bevoegdheden en de wettelijke voorschriften komen de partijen overeen samen te werken ter voorkoming van het misbruik van chemische drugsprecursoren.2. De Partijen zullen bijzondere maatregelen overwegen ter bestrijding van de illegale teelt en vervaardiging van, en de handel in drugs, verdovende middelen en psychotrope stoffen, evenals maatregelen ter voorkoming en bestrijding van drugsmisbruik. De samenwerking op dit gebied omvat:a) bijstand bij opleiding en re-integratie van verslaafden;b) maatregelen ter bevordering van alternatieve economische ontwikkeling;c) uitwisseling van relevante informatie, waarbij persoonsgegevens adequaat worden beschermd.Artikel 14 Ontwikkeling van het menselijk potentieelDe Partijen zijn het erover eens dat de ontwikkeling van menselijk potentieel een integraal onderdeel vormt van economische en sociale ontwikkeling.De Partijen erkennen dat onderwijs en de ontwikkeling van vaardigheden en het verbeteren van de leefomstandigheden van de arme en achtergestelde bevolkingsgroepen, met bijzondere nadruk op het welzijn van vrouwen en kinderen in deze groepen, zal bijdragen aan het scheppen van een gunstig economisch en sociaal klimaat.De Partijen wijzen op het belang van de inachtneming van de internationaal erkende arbeidsnormen die zijn opgenomen in de desbetreffende instrumenten van de internationale arbeidsorganisatie (ILO), het orgaan dat bevoegd is om deze normen op te stellen en te behandelen, als een belangrijke factor van sociale en economische vooruitgang. Tevens erkennen zij dat economische groei en ontwikkeling, bevorderd door toegenomen handel en verdere handelsliberalisering, bijdragen aan de naleving van deze normen.Zij verbinden zich tot het bevorderen van de naleving van deze normen en van de discussie tussen de secretariaten van de WTO en van de ILO.De Gemeenschap zal bijstand verlenen aan programma's, waaronder ook door het ILO geïnitieerde programma's, die de Pakistaanse inspanningen op dit terrein ondersteunen.Artikel 15 Informatie, cultuur en communicatieIn overeenstemming met hun respectieve bevoegdheden werken de partijen samen op het gebied van informatie, cultuur en communicatie, teneinde tot beter wederzijds begrip te komen en de culturele banden aan te halen, onder andere door onderzoek en technische bijstand voor het behoud van het culturele erfgoed.De Partijen erkennen ook het belang van samenwerking op het gebied van de telecommunicatie, de informatiemaatschappij en multimediatoepassingen, die bijdragen aan een grotere economische ontwikkeling en handel.De Partijen zijn van mening dat binnen hun respectieve bevoegdheden de samenwerking op dit gebied betrekking onderstaande zaken kan bevorderen:a) regelgeving en beleid op het gebied van telecommunicatie;b) de ontwikkeling van nieuwe informatietechnologieën en telecommunicatie, waaronder mobiele communicatie;c) de informatiemaatschappij, met inbegrip van bevordering van wereldwijde Satellietnavigatiesystemen (GNSS);d) multimediatechnologieën voor telecommunicatie;e) telematicanetwerken en -toepassingen (vervoer, gezondheidszorg, onderwijs en milieu);f) bevordering van investeringen en joint ventures.Artikel 16 Institutionele Aspecten1. De partijen komen overeen een Gemengde Commissie op te richten die tot taak heeft:a) te zorgen voor de goede werking en uitvoering van deze Overeenkomst;b) prioriteiten met betrekking tot de doelstellingen van de Overeenkomst vast te stellen;c) aanbevelingen te doen ter bevordering van de doelstellingen van de Overeenkomst,Bepalingen zullen worden vastgelegd met betrekking tot het voorzitterschap van de bijeenkomsten en de instelling van subgroepen.2. De Gemengde Commissie is samengesteld uit vertegenwoordigers van beide partijen van een passend hoog niveau. De Gemengde Commissie komt in de regel eenmaal per jaar bijeen, afwisselend in Brussel en in Islamabad, op een door beide partijen in onderling overleg vastgestelde datum. Buitengewone vergaderingen mogen in onderling overleg door de partijen worden belegd.3. De Gemengde Commissie kan gespecialiseerde subgroepen oprichten om haar bij de uitvoering van haar taken bij te staan en de opstelling en uitvoering van projecten en programma's het kader van deze Overeenkomst te coördineren.4. De agenda van de vergaderingen van de Gemengde Commissie wordt door de Partijen in onderling overleg vastgesteld.5. Partijen komen overeen dat de Gemengde Commissie tot taak heeft de goede werking te verzekeren van alle sectorovereenkomsten die zijn of zullen worden gesloten tussen de Gemeenschap en Pakistan.Artikel 17 Toekomstige ontwikkelingDe partijen kunnen deze Overeenkomst met wederzijdse instemming uitbreiden teneinde de samenwerking te intensiveren en aan te vullen door middel van overeenkomsten over specifieke sectoren of activiteiten.In het kader van de toepassing van deze overeenkomst kan elke partij voorstellen formuleren met het oog op de uitbreiding van de werkingssfeer van de samenwerking, rekening houdend met de bij de uitvoering ervan opgedane ervaring.Artikel 18 Andere overeenkomstenOnverminderd de desbetreffende bepalingen van de verdragen tot oprichting van de Europese Gemeenschappen, doen noch deze overeenkomst, noch enige in het kader daarvan te nemen maatregelen, op enigerlei wijze afbreuk aan de bevoegdheid van de lidstaten van de Europese Unie om bilaterale banden met Pakistan aan te knopen in het kader van de economische en ontwikkelingssamenwerking of, indien wenselijk, nieuwe overeenkomsten voor economische en ontwikkelingssamenwerking met Pakistan te sluiten.Deze Overeenkomst heeft geen invloed op de toepassing of tenuitvoerlegging van verbintenissen die de respectieve Partijen zijn aangegaan in betrekkingen met derde partijen.Artikel 19 Niet-uitvoering van de Overeenkomst1. Indien een van beide partijen meent dat de andere partij een van haar verplichtingen krachtens de Overeenkomst niet is nagekomen, kan zij passende maatregelen treffen.2. Behalve in bijzondere spoedeisende gevallen verstrekt zij alvorens zulks te doen aan de andere partij alle ter zake doende informatie die nodig is voor een grondige bestudering van de situatie met het oog op het vinden van een voor beide partijen aanvaardbare oplossing.3. Bij voorrang worden die maatregelen gekozen die de goede werking van de Overeenkomst het minst verstoren. Deze maatregelen worden onmiddellijk medegedeeld aan de andere partij; op verzoek van de andere partij wordt daaromtrent overleg gevoerd.Artikel 20 FaciliteitenOm de samenwerking in het kader van deze Overeenkomst te vergemakkelijken, zullen de Pakistaanse autoriteiten aan de bij de tenuitvoerlegging van de samenwerking betrokken ambtenaren en deskundigen van de Gemeenschap de garanties en faciliteiten verlenen die nodig zijn voor de uitvoering van hun taken. De gedetailleerde bepalingen zullen worden vastgesteld door middel van een afzonderlijke briefwisseling.Artikel 21 Territoriale toepassingDeze overeenkomst is van toepassing, enerzijds, op de gebieden waar het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschappen van kracht is en onder de voorwaarden die in dat Verdrag zijn neergelegd en, anderzijds, op het grondgebied van Pakistan.Artikel 22 BijlagenDe bijlagen I en II bij deze Overeenkomst maken een integrerend deel uit van deze Overeenkomst.Artikel 23 Inwerkingtreding en verlenging1. Deze Overeenkomst treedt in werking op de eerste dag van de maand volgende op de datum waarop de Partijen elkaar ervan kennisgeving doen dat de daartoe vereiste procedures zijn voltooid.2. Deze Overeenkomst wordt gesloten voor een periode van vijf jaar. Zij wordt van jaar tot jaar stilzwijgend verlengd, tenzij een van beide Partijen haar zes maanden vóór de vervaldatum schriftelijk opzegt.Artikel 24 Authentieke tekstenDeze Overeenkomst is opgesteld in twee exemplaren, in de Deense, de Duitse, de Engelse, de Finse, de Franse, de Griekse, de Italiaanse, de Nederlandse, de Portugese, de Spaanse, de Zweedse en Urdu taal, zijnde alle teksten gelijkelijk authentiek.Ten blijke waarvan de ondergetekende gevolmachtigden hun handtekening onder deze overeenkomst hebben gesteld.Gedaan te Brussel, . . . 1998.VOOR DE EUROPESE GEMEENSCHAP:VOOR DE REGERING VAN DE ISLAMITISCHE REPUBLIEK PAKISTAN:BIJLAGE I Verklaring betreffende de interpretatie van artikel 19 - Niet-uitvoering van de Overeenkomst a) "Met het oog op de internationale en praktische toepassing van deze Overeenkomst komen de partijen overeen dat met de in artikel 19 van de Overeenkomst bedoelde bijzondere spoedeisende gevallen worden bedoeld gevallen van concrete schending van de Overeenkomst door één partij of beide partijen. Een concrete schending van de Overeenkomst bestaat in:- afwijzing van de Overeenkomst zonder dat daarvoor gronden in de algemene regels van het internationale recht bestaan;- schending van de in artikel 1 vervatte essentiële elementen van de Overeenkomst.".b) De Partijen komen overeen dat de in artikel 19 bedoelde "passende maatregelen" maatregelen zijn overeenkomstig het internationale recht. Neemt een der Partijen in een bijzonder spoedeisend geval maatregelen ter toepassing van artikel 19, dan mag de andere Partij gebruik maken van de procedure voor de beslechting van geschillen.BIJLAGE II Gemeenschappelijke verklaring betreffende intellectuele, industriële en commerciële eigendomMet het oog op de toepassing van deze Overeenkomst komen de Partijen overeen dat "intellectuele, industriële en commerciële eigendom" in het bijzonder de bescherming omvat van auteursrechten en naburige rechten, octrooien, industriële ontwerpen, handels- en dienstenmerken, software, topografieën van geïntegreerde schakelingen, geografische aanduidingen, de bescherming tegen oneerlijke concurrentie en de bescherming van niet-bekendgemaakte informatie over know-how.Verklaring van de Europese Gemeenschap en de Islamitische Republiek PakistanDe Europese Gemeenschap wijst op het belang dat haar lidstaten hechten aan doeltreffende samenwerking met derde landen om de overname te vereenvoudigen van onderdanen van die derde landen die zich illegaal op het grondgebied van een lidstaat bevinden.De Islamitische Republiek Pakistan verbindt zich ertoe overeenkomsten met betrekking tot overname te sluiten met de lidstaten van de Europese Unie die dit wensen.Verklaring van de Islamitische Republiek Pakistan over de verklaring betreffende overeenkomsten inzake overname van illegale immigrantenBereid met de lidstaten van de Europese Unie die zulks wensen overeenkomsten te sluiten inzake overname van illegale immigranten, wijst de Islamitische Republiek Pakistan erop dat deze verbintenis uitsluitend de bereidheid van Pakistan betreft onderhandelingen te openen met het doel met de lidstaten van de Europese Unie die zulks wensen voor beide partners aanvaardbare overeenkomsten te sluiten inzake overname van illegale immigranten. Pakistan heeft tot dusver geen overeenkomsten gesloten met een of meer lidstaten van de Europese Unie inzake overname van illegale immigranten. Pakistan is, wanneer een of meer lidstaten daarom verzoeken, bereid onderhandelingen te openen of eventueel lopende onderhandelingen te intensiveren. Pakistan is van mening dat deze onderhandelingen niet in verband staan met enige andere, bilaterale of multilaterale overeenkomst die Pakistan heeft gesloten of waarover Pakistan onderhandelingen voert met een of meer lidstaten van de Europese Unie of met de Europese Commissie. Pakistan stemt derhalve niet in met een tekst voor dergelijke bilaterale overeenkomsten inzake overname van illegale immigranten waarover niet kan worden onderhandeld.


Belangrijke juridische mededeling

|

52009PC0240

Voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende de niet-opneming van difenylamine in bijlage I bij richtlijn 91/414/EEG van de Raad en de intrekking van de toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die deze stof bevatten (Voor de EER relevante tekst)  /* COM/2009/0240 def. */

	[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |Brussel, 25.5.2009COM(2009) 240 definitiefVoorstel voor eenBESCHIKKING VAN DE RAADbetreffende de niet-opneming van difenylamine in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG van de Raad en de intrekking van de toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die deze stof bevatten(Voor de EER relevante tekst)TOELICHTINGHet aangehechte ontwerpvoorstel voor een beschikking van de Raad betreft de niet-opneming van difenylamine als werkzame stof in de positieve lijst (bijlage I) van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad en de intrekking van de toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die deze stof bevatten. Het voorstel voor de niet-opneming is gebaseerd op een aantal tijdens de evaluatie van deze werkzame stof geconstateerde problemen.Met Richtlijn 91/414/EEG is een geharmoniseerd kader tot stand gebracht voor de toelating en het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen. Voor gewasbeschermingsmiddelen bedoelde werkzame stoffen worden op communautair niveau geëvalueerd en toegelaten en vervolgens in bijlage I bij die richtlijn opgenomen. De afzonderlijke gewasbeschermingsmiddelen die werkzame stoffen bevatten, worden volgens geharmoniseerde voorschriften door de lidstaten geëvalueerd en toegelaten.De door het bedrijfsleven ingediende gegevens zijn eerst geëvalueerd door een als rapporteur optredende lidstaat, in dit geval Ierland, die een ontwerpbeoordelingsverslag heeft ingediend. De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid heeft een intercollegiale toetsing van de eerste evaluatie georganiseerd en heeft op 30 september 2008 bij de Commissie een conclusie van de risico-evaluatie voor difenylamine ingediend.Tijdens de evaluatie van deze werkzame stof is een aantal problemen geconstateerd. Het was met name niet mogelijk om een betrouwbare evaluatie van de blootstelling van de consumenten uit te voeren, aangezien gegevens ontbreken over de aanwezigheid en toxiciteit van niet-geïdentificeerde metabolieten van de stof, alsook over de mogelijke vorming van nitrosaminen tijdens de opslag van de werkzame stof en tijdens de verwerking van behandelde appelen. Bovendien zijn geen gegevens beschikbaar over het mogelijke afbraak- of reactieproduct van difenylamineresiduen in verwerkte waren.De ontwerpbeschikking tot niet-opneming is op 26 februari 2009 aan het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid voorgelegd en-  16 lidstaten hebben voor het ontwerp gestemd (165 stemmen)-  9 lidstaten hebben tegen het ontwerp gestemd (139 stemmen)-  2 lidstaten hebben zich onthouden (41 stemmen).Het comité heeft geen advies uitgebracht. Daarom moet de Commissie krachtens artikel 19 van Richtlijn 91/414/EEG en overeenkomstig artikel 5 van Besluit 1999/468/EG van de Raad nu een voorstel betreffende de te nemen maatregelen indienen bij de Raad, die drie maanden de tijd heeft om daarover met gekwalificeerde meerderheid een besluit te nemen.Het recht van controle van het Europees Parlement (artikel 8 van Besluit 1999/468/EG) is op deze ontwerpbeschikking niet van toepassing.Voorstel voor eenBESCHIKKING VAN DE RAADbetreffende de niet-opneming van difenylamine in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG van de Raad en de intrekking van de toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die deze stof bevatten(Voor de EER relevante tekst)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 91/414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen[1], en met name op artikel 8, lid 2, vierde alinea,Overwegende hetgeen volgt:1.  Artikel 8, lid 2, van Richtlijn 91/414/EEG bepaalt dat een lidstaat gedurende een periode van twaalf jaar na de kennisgeving van die richtlijn mag toestaan dat gewasbeschermingsmiddelen die niet in bijlage I bij die richtlijn opgenomen werkzame stoffen bevatten en die twee jaar na de datum van kennisgeving van de richtlijn reeds op de markt zijn, op zijn grondgebied op de markt worden gebracht terwijl deze stoffen in het kader van een werkprogramma geleidelijk worden onderzocht.2.  Bij de Verordeningen (EG) nr. 451/2000[2] en (EG) nr. 1490/2002[3] van de Commissie zijn de bepalingen voor de uitvoering van de derde fase van het werkprogramma als bedoeld in artikel 8, lid 2, van Richtlijn 91/414/EEG vastgesteld en is een lijst opgesteld van werkzame stoffen die moeten worden onderzocht met het oog op hun opneming in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG. Difenylamine is in die lijst opgenomen.3.  Voor difenylamine zijn de uitwerking op de menselijke gezondheid en het milieueffect overeenkomstig het bepaalde in de Verordeningen (EG) nr. 451/2000 en (EG) nr. 1490/2002 beoordeeld voor een aantal door de kennisgever voorgestelde toepassingen. Bovendien worden in die verordeningen de als rapporteur optredende lidstaten aangewezen die overeenkomstig artikel 10, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1490/2002 de desbetreffende evaluatieverslagen met aanbevelingen bij de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) moeten indienen. Voor difenylamine was de rapporterende lidstaat Ierland en werd alle relevante informatie ingediend op 20 juni 2007.4.  Het evaluatieverslag is door de lidstaten en de EFSA (in haar werkgroep Evaluatie) intercollegiaal getoetst en op 30 september 2008 bij de Commissie ingediend in de vorm van de conclusie van de EFSA betreffende de intercollegiale toetsing van de risico-evaluatie van de werkzame stof difenylamine als bestrijdingsmiddel[4]. Dit verslag is door de lidstaten en de Commissie in het kader van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid onderzocht en op 26 februari 2009 afgerond in de vorm van het evaluatieverslag van de Commissie voor difenylamine.5.  Tijdens de evaluatie van deze werkzame stof is een aantal problemen vastgesteld. Het was met name niet mogelijk om een betrouwbare evaluatie van de blootstelling van de consumenten uit te voeren, aangezien gegevens ontbreken over de aanwezigheid en toxiciteit van niet-geïdentificeerde metabolieten van de stof, alsook over de mogelijke vorming van nitrosaminen tijdens de opslag van de werkzame stof en tijdens de verwerking van behandelde appelen. Bovendien zijn geen gegevens beschikbaar over het mogelijke afbraak- of reactieproduct van difenylamineresiduen in verwerkte waren. Bijgevolg kon op basis van de beschikbare informatie niet worden geconcludeerd dat difenylamine voldeed aan de criteria voor opneming in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG.6.  De Commissie heeft de kennisgever verzocht haar zijn opmerkingen over de resultaten van de intercollegiale toetsing te doen toekomen en aan te geven of hij al dan niet van plan was om de stof verder te ondersteunen. De kennisgever heeft zijn opmerkingen ingediend en deze zijn zorgvuldig onderzocht. Ondanks de door de kennisgever aangevoerde argumenten blijven de hierboven vermelde problemen echter bestaan en de evaluaties op basis van de verstrekte en tijdens de vergaderingen van deskundigen van de EFSA beoordeelde gegevens hebben niet aangetoond dat mag worden verwacht dat gewasbeschermingsmiddelen die difenylamine bevatten, onder de voorgestelde gebruiksvoorwaarden in het algemeen aan de eisen van artikel 5, lid 1, onder a) en b), van Richtlijn 91/414/EEG voldoen.7.  Difenylamine mag daarom niet in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG worden opgenomen.8.  De nodige maatregelen moeten worden genomen om ervoor te zorgen dat de verleende toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die difenylamine bevatten, binnen een bepaalde termijn worden ingetrokken en niet worden verlengd, en dat voor dergelijke producten geen nieuwe toelatingen worden verleend.9.  De looptijd van eventuele door de lidstaten toegestane termijnen voor de verwijdering, de opslag, het op de markt brengen of het gebruik van bestaande voorraden gewasbeschermingsmiddelen die difenylamine bevatten, moet worden beperkt tot twaalf maanden, zodat de bestaande voorraden nog gedurende één extra groeiseizoen mogen worden gebruikt, waardoor ervoor wordt gezorgd dat landbouwers nog gedurende een periode van 18 maanden na de goedkeuring van deze beschikking kunnen beschikken over gewasbeschermingsmiddelen die difenylamine bevatten.10.  Deze beschikking laat de indiening van een aanvraag voor difenylamine overeenkomstig artikel 6, lid 2, van Richtlijn 91/414/EEG, waarvan de uitvoeringsbepalingen zijn vastgesteld in Verordening (EG) nr. 33/2008 van de Commissie[5], met het oog op de eventuele opneming van deze stof in bijlage I bij die richtlijn onverlet.11.  Het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid heeft binnen de door zijn voorzitter vastgestelde termijn geen advies uitgebracht,HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD:Artikel 1Difenylamine wordt niet als werkzame stof in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG opgenomen.Artikel 2De lidstaten zorgen ervoor dat:a) toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die difenylamine bevatten, uiterlijk op [ ZES MAANDEN NA DE DATUM VAN VASTSTELLING VAN DEZE BESCHIKKING ] worden ingetrokken;b) met ingang van de datum van bekendmaking van deze beschikking geen toelatingen voor difenylamine bevattende gewasbeschermingsmiddelen meer worden verleend of verlengd.Artikel 3Eventuele door de lidstaten overeenkomstig artikel 4, lid 6, van Richtlijn 91/414/EEG toegestane termijnen moeten zo snel mogelijk aflopen en in elk geval op [ 18 MAANDEN NA VASTSTELLING VAN DEZE BESCHIKKING ].Artikel 4Deze beschikking is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel,Voor de RaadDe Voorzitter [1] PB L 230 van 19.8.1991, blz. 1.[2] PB L 55 van 29.2.2000, blz. 25.[3] PB L 224 van 21.8.2002, blz. 23.[4] EFSA Scientific Report (2008) 188, Conclusion on the peer review of diphenylamine, afgerond op 30 september 2008.[5] PB L 15 van 18.1.2008, blz. 5.


Avis juridique important

|

52003PC0792

Voorstel voor een Beschikking van de Raad betreffende de "octroi de mer"-regeling in de Franse overzeese departementen en tot verlenging van Beschikking 89/688/EG  /* COM/2003/0792 def. - CNS 2003/0308 */

Voorstel voor een BESCHIKKING VAN DE RAAD betreffende de "octroi de mer"-regeling in de Franse overzeese departementen en tot verlenging van Beschikking 89/688/EG(door de Commissie ingediend)TOELICHTING1. In artikel 2, lid 3, van Beschikking 89/688/EEG van de Raad van 22 december 1989 inzake de regeling voor de heffing, in de Franse overzeese departementen, op over zee aangevoerde goederen ("octroi de mer") [1] is bepaald dat vanwege de bijzondere problemen waarmee de overzeese departementen te kampen hebben, lokale productiesectoren gedeeltelijk of volledig kunnen worden vrijgesteld van de octroi de mer gedurende een periode van ten hoogste tien jaar na de invoering van deze heffing. Deze periode zou normaal gezien op 31 december 2002 verstrijken, aangezien de heffing op 1 januari 1993 werd ingevoerd bij wet nr. 92-676 van 17 juli 1992 [2] waarbij Beschikking 89/688/EEG van de Raad van 22 december 1989 in Frans recht werd omgezet.[1]  PB L 399 van 30.12.1989, blz. 46.[2]  Staatscourant van de Franse Republiek van 19.7.2002, blz. 9697.2. Overeenkomstig artikel 3 van Beschikking 89/688/EEG [3] heeft de Commissie op 24 november 1999 een verslag bij de Raad ingediend, waarin zij de communautaire "octroi de mer"-regeling vanaf de datum van inwerkingtreding evalueert. De Commissie stelt in haar verslag vast dat de vier overzeese departementen van Frankrijk door hun ultraperifere ligging economisch en sociaal veel kwetsbaarder zijn dan de rest van de Europese Unie. Zij benadrukt het belang van de octroi de mer en de vrijstellingen ten gunste van de lokale productie, waarbij de volgende elementen worden genoemd. De heffing verschaft de lokale overheden de instrumenten om bedreigde sectoren te helpen zich in een ongunstige economische context te handhaven, en biedt hun de middelen waarmee ze de economische en sociale ontwikkeling van hun regio kunnen ondersteunen, in aanvulling op het communautaire beleid, en een bepaald niveau van onderwijs en gezondheidszorg kunnen handhaven. In hetzelfde verslag wijst de Commissie echter op de door het Europees Hof van Justitie vastgestelde criteria met betrekking tot de vrijstellingen van de octroi de mer, krachtens welke de vrijstellingen noodzakelijk en evenredig moeten zijn en nauwkeurig omschreven moeten worden.[3]  COM(1999)621 def.3. Artikel 299, lid 2, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, dat sinds 1 mei 1999 van kracht is, vervangt artikel 227, lid 2, waarop de beschikking van de Raad van 1989 was gebaseerd. Dit artikel vormt het juridische kader dat van toepassing is op de ultraperifere gebieden van de Europese Unie, op grond waarvan maatregelen kunnen worden genomen ter compensatie van de permanente handicaps waarmee deze gebieden kampen. Artikel 299, lid 2, van het EG-Verdrag betekent derhalve een erkenning van de eigenheid van de ultraperifere gebieden, waartoe de Franse overzeese departementen worden gerekend. Deze bepalingen vormen het kader voor de normen die van toepassing zijn op deze gebieden. Ofschoon de bepalingen van het EG-Verdrag op deze gebieden van toepassing zijn [4], moet er daarom toch ook rekening worden gehouden met de bestaande structurele economische en sociale situatie. Als verzwarende factoren noemt het Verdrag de grote afstand, het insulaire karakter, de kleine oppervlakte, het moeilijke reliëf en klimaat en de economische afhankelijkheid van enkele producten. Ook wordt gesteld dat het blijvende en cumulatieve karakter van deze factoren de ontwikkeling van deze gebieden ernstig schaadt. Op grond daarvan wordt de Raad verzocht specifieke maatregelen aan te nemen die er met name op gericht zijn de voorwaarden voor de toepassing van het EG-Verdrag op deze gebieden vast te stellen. In het bijzonder op het gebied van fiscaal beleid kunnen specifieke maatregelen worden aangenomen. Deze specifieke maatregelen moeten rekening houden met de bijzondere kenmerken en beperkingen van deze gebieden, zonder evenwel afbreuk te doen aan de integriteit en de samenhang van de communautaire rechtsorde, met inbegrip van de interne markt en het gemeenschappelijk beleid. Het is binnen dit kader dat de nieuwe fiscale maatregelen voor de Franse overzeese departementen moeten worden vastgesteld.[4]  Wat belastingen betreft, is besloten dat een reeks bepalingen van van het EG-Verdrag afgeleid recht niet van toepassing is op bepaalde grondgebieden, waaronder de Franse overzeese gebieden. Dit geldt met name voor het gemeenschappelijk BTW-stelsel dat werd opgezet bij de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting, en de accijnsregeling die werd ingesteld bij Richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop.4. In verschillende door de opeenvolgende Europese Raden [5], het Europees Parlement [6], het Comité van de Regio's [7] en het Economisch en Sociaal Comité [8] aangenomen standpunten worden de kenmerken van deze gebieden aan de orde gesteld, waarbij de nadruk wordt gelegd op de handicaps en op de noodzaak de specifieke in artikel 299, lid 2, van het EG-Verdrag bedoelde maatregelen ter compensatie van deze handicaps vast te stellen, en wordt de Commissie verzocht zonder dralen de maatregelen in kwestie voor te stellen.[5]  Punt 38 van de conclusies van de Europese Raad van Keulen van 4 juni 1998, punt 59 van de conclusies van de Europese Raad van Lissabon van 24 maart 2000, punt 53 van de conclusies van de Europese Raad van Feira van 20 juni 2000, de conclusies van de Europese Raad van Nice van 7, 8 en 9 december 2000, de conclusies van de Europese Raad van Göteborg van 15 en 16 juni 2001, de conclusies van de Europese Raad van Sevilla van 21 en 22 juni 2002.[6]  Resolutie van het Europees Parlement van 24 april 1997 over de ontwikkelingsproblematiek van de ultraperifere regio's van de Europese Unie (PB C 150 van 19.5.1997, blz. 62).[7]  Advies van het Comité van de Regio's van 13 december 2000 over "De problematiek van de ultraperifere regio's in het licht van de tenuitvoerlegging van artikel 299" (PB C van 144 van 16.5.2001, blz. 11).[8]  Advies 682 van het Economisch en Sociaal Comité van 29 mei 2002 over de "Toekomstige strategie voor de ultraperifere regio's van de Europese Unie".5. De Commissie heeft in een op 13 maart 2000 door haar aangenomen verslag [9] een reeks specifieke maatregelen in kaart gebracht die moeten worden vastgesteld. Wat fiscale maatregelen betreft, blijkt uit het verslag dat artikel 299, lid 2, op belastinggebied bijzondere maatregelen toestaat ten gunste van de ultraperifere regio's, mits de betrokken lidstaten een daartoe strekkend verzoek indienen. Het rapport van de Commissie stelt ook dat per geval naar de instrumenten moet worden gezocht die het beste aansluiten bij de doelstellingen van regionale ontwikkeling en ondersteuning van deze regio's, met inbegrip van fiscale derogatiemaatregelen, ook over een lange periode.[9]  Verslag van de Commissie van 13 maart 2000 over de maatregelen ter uitvoering van artikel 299, lid 2: de ultraperifere regio's van de Europes Unie (COM(2000)147 def.).6. Frankrijk heeft zich op 12 maart 2002 tot de Commissie gericht met een verzoek om verlenging van de vrijstellingsregeling van de octroi de mer met tien jaar. In dit verzoek wordt evenwel niet gepreciseerd welke goederen onder de toekomstige regeling zouden worden vrijgesteld en welke tariefverschillen er zouden gelden tussen lokale en van elders aangevoerde producten, en worden deze vrijstellingen en tariefverschillen ook niet gerechtvaardigd in het licht van de handicaps waarmee de overzeese departementen te kampen hebben. De Commissie heeft de Franse autoriteiten medegedeeld dat zij dergelijke gegevens nodig had om een voorstel voor een beschikking van de Raad te kunnen opstellen die aan de vereisten van artikel 299, lid 2, voldoet. In die omstandigheden heeft de Commissie op 28 augustus 2002 [10] een voorstel voor een beschikking van de Raad ingediend teneinde de beschikking van de Raad van 22 december 1989 met één jaar, tot eind 2003, te verlengen. Dat voorstel is op 10 december 2002 door de Raad aangenomen (Beschikking 2002/973/EG [11] van de Raad).[10]  COM(2002)473 def.[11]  PB L 337 van 13.12.2002, blz. 83.7. Frankrijk heeft zich op 14 april 2003 tot de Commissie gericht met een nieuw verzoek dat aan de genoemde eisen voldeed. Daarin verstrekt zij met name voor elk Frans overzees departement een lijst van producten waarvoor zij vrijstellingen of verminderingen van de octroi de mer wil kunnen verlenen ten gunste van lokale producten, tezamen met het maximale tariefverschil dat zou kunnen worden toegepast tussen lokaal en elders vervaardigde producten: tien, twintig, dertig of vijftig procentpunten. De Franse autoriteiten hebben erop aangedrongen dat de beschikking van de Raad betrekking heeft op een periode van vijftien jaar, waarbij elke drie jaar opnieuw wordt onderzocht of de regeling moet worden aangepast. Het tariefverschil van tien procentpunten zou vooral van toepassing zijn op basisproducten en op producten waarvoor een relatief evenwicht is bewerkstelligd tussen lokale productie en productie van elders. Het tariefverschil van twintig procentpunten zou in het bijzonder betrekking hebben op producten waarvoor kostbare investeringen moeten worden verricht die van invloed zijn op de kostprijs van goederen die voor een kleine markt worden vervaardigd. Het tariefverschil van dertig procentpunten zou vooral van toepassing zijn op producten die vervaardigd worden door grote bedrijven en producten die zeer kwetsbaar zijn ten opzichte van de invoer uit buurlanden van de overzeese departementen. Het tariefverschil van vijftig procentpunten zou in Guyana en Réunion van toepassing zijn op alcohol, met name rum. In het Franse verzoek wordt aangedrongen op aanvullende maatregelen, zoals de mogelijkheid om de betaling van de octroi de mer te schorsen voor producten die lokaal worden vervaardigd door bedrijven waarvan de jaaromzet kleiner is dan 550 000 euro, de mogelijkheid om een korting van 15% toe te passen van de heffingsgrondslag van de octroi de mer voor lokaal vervaardigde producten, en de mogelijkheid voor de lokale autoriteiten om dringende maatregelen te nemen om de lijsten van producten aan te passen waarvoor een ander tarief van de octroi de mer geldt.8. De Commissie heeft dit verzoek geëvalueerd rekening houdende met de handicaps die op de industriële productieactiviteiten in de Franse overzeese departementen wegen en die door de tariefverschillen zouden moeten worden gecompenseerd. Te dien einde hebben de Franse autoriteiten en de diensten van de Commissie tussen mei en eind september 2003 verschillende malen contact met elkaar gehad via brieven en werkvergaderingen, hoofdzakelijk om de handicaps waarmee lokaal vervaardigde producten kampen in vergelijking met producten van elders, te verklaren en op kostprijsbasis te kwantificeren.9. De belangrijkste handicaps die voor de Franse overzeese departementen in kaart werden gebracht, zijn het gevolg van de in artikel 299, lid 2, genoemde punten: de grote afstand, het insulaire karakter, de kleine oppervlakte, een moeilijk reliëf en klimaat, en de afhankelijkheid van een klein aantal producten. Drie van de vier overzeese departementen liggen op 7 000 kilometer van het Franse moederland, het vierde (Réunion) op circa 9 000 kilometer. Van de zeven ultraperifere regio's zijn de vier Franse overzeese departementen de tot de Gemeenschap behorende gebieden die, met afstand, het verst verwijderd zijn van het Europese continent. Verder moet nu en dan rekening worden gehouden met natuurverschijnselen als wervelstormen, vulkaanuitbarstingen en aardbevingen.10. De grote afstand waarnaar hierboven werd verwezen, vormt een aanzienlijke belemmering voor het vrije verkeer van personen, goederen en diensten. De afhankelijkheid van bepaalde vervoerswijzen, het luchtvervoer en het zeevervoer, is groter geworden doordat de liberalisering in deze sectoren nog niet voltooid is. De productiekosten gaan onvermijdelijk omhoog, omdat deze vervoerswijzen minder efficiënt en duurder zijn dan het vervoer over de weg, het spoor of de Trans-Europese netwerken.11. Behalve de grote afstand worden de productiekosten ook opgedreven door de afhankelijkheid van grondstoffen en energie, de verplichting om voorraden aan te leggen en de moeilijkheden bij de levering van productieapparatuur.12. Door de geringe omvang van de lokale markt en de nauwelijks ontwikkelde exportactiviteit, gezien de geringe koopkracht in de omliggende landen, wordt een gediversifieerde, maar qua volume beperkte productie in stand gehouden om aan de behoeften van een kleine markt te voldoen, wat de mogelijkheden van schaalvergroting verkleint. De "uitvoer" van in de overzeese departementen vervaardigde producten naar het Franse moederland of de andere lidstaten van de Gemeenschap is moeilijk, omdat de transportkosten de prijs van deze producten opdrijven en dus hun concurrentievermogen drukken. De geringe omvang van de lokale markt leidt bovendien tot het aanhouden van te grote voorraden, wat ook weer op het concurrentievermogen van de bedrijven drukt.13. Bedrijven zijn genoodzaakt om gespecialiseerde onderhoudsteams samen te stellen die een passende opleiding hebben gekregen en snel kunnen optreden, een taak die nagenoeg onmogelijk kan worden uitbesteed, wat de kosten verhoogt en op die manier het concurrentievermogen beïnvloedt.14. Al deze elementen samen maken duidelijk dat bedrijven in de overzeese departementen het hoofd moeten bieden aan organisatorische beperkingen die bedrijven op het Europese continent niet kennen en die in de prijs van lokaal vervaardigde producten tot uiting komen door een stijging van hun kostprijs.15. Daarnaast hebben de producten uit de Franse overzeese departementen het nadeel dat zij een Europese kostprijs hebben die maakt dat hun lokale producten, met name landbouwproducten, moeilijk kunnen concurreren met producten die worden vervaardigd in de buurlanden, waar de arbeid veel goedkoper is.16. Om deze redenen zouden lokaal vervaardigde producten, als er geen specifieke maatregelen worden genomen, dus niet kunnen concurreren met producten van elders, die niet met dezelfde handicaps te kampen hebben, zelfs met inachtneming van de kosten voor het vervoer van deze producten naar de overzeese departementen. Dit gebrekkige concurrentievermogen van lokale producten zou betekenen dat de lokale productie onmogelijk in stand kan worden gehouden, hetgeen schadelijke gevolgen zou hebben voor de werkgelegenheid van de bevolking in de overzeese departementen.17. Het Franse verzoek is onderzocht rekening houdende met de beginselen van evenredigheid, teneinde in het algemeen te garanderen dat de tariefverschillen die de Franse autoriteiten willen toepassen, niet leiden tot een buitensporige compensatie van de handicaps waarmee lokale producten, in termen van kostprijs, kampen ten opzichte van producten van elders.18. In het licht van al deze elementen samen stelt de Commissie derhalve voor toestemming te verlenen voor een heffing die van toepassing is op een lijst van producten waarvoor vrijstellingen of verminderingen kunnen worden toegestaan ten voordele van lokale productiesectoren in de Franse overzeese departementen. Voor ieder overzees departement moet een aparte lijst van producten worden opgesteld, aangezien de lokale producten die in ieder overzees departement worden vervaardigd, uiteraard niet dezelfde zijn, hetgeen ook geldt voor de handicaps waarmee zij worden geconfronteerd.19. De regionale en nationale autoriteiten zouden verantwoordelijk zijn voor de tenuitvoerlegging van de gedifferentieerde heffing van de octroi de mer, binnen de grenzen van het toegestane maximale tariefverschil: de in het communautaire kader vastgestelde tarieven zouden maximumwaarden zijn, binnen de grenzen waarvan de nationale en regionale autoriteiten de toepasselijke tarieven zouden kunnen aanpassen met het oog op de noodzakelijke steun aan de lokale productiesectoren in de overzeese gebieden. Hetzelfde zou gelden voor de mogelijkheid om vrijstelling te verlenen voor lokale producten: voor sommige producten zou volledige vrijstelling mogelijk zijn, voor andere slechts gedeeltelijke.20. Het is evenwel dienstig om, behalve met de eisen van artikel 299, lid 2, ook rekening te houden met artikel 90 van het Verdrag en de eisen inzake de samenhang van het Gemeenschapsrecht en de interne markt. Dit betekent derhalve dat uitsluitend maatregelen kunnen worden genomen die strikt noodzakelijk zijn en in verhouding staan tot de nagestreefde doelen, rekening houdende met de handicaps van de ultraperifere gebieden. De werkingssfeer van het communautaire kader is daarom begrensd tot een lijst van gevoelige producten waarvoor kon worden aangetoond dat, wanneer zij lokaal worden vervaardigd, de kostprijs aanzienlijk hoger is dan de kostprijs van soortgelijke producten van elders. De hoogte van de heffing moet, als gezegd, echter zodanig worden vastgesteld dat het tariefverschil van de octroi de mer uitsluitend de handicaps compenseert en deze belasting niet tot een protectionistisch wapen wordt omgesmeed, waardoor de beginselen waarop de interne markt rust zouden worden ondergraven. Zo verhindert de samenhang met het Gemeenschapsrecht ook de toepassing van uiteenlopende tarieven voor landbouwproducten die zijn bestemd om te worden verwerkt of te worden gebruikt als agrarische input en die in aanmerking komen voor steun als bepaald in de artikelen 2 en 3 van Verordening (EG) nr. 1452/2001 van 28 juni 2001, en met name voor de specifieke voorzieningsregeling, teneinde te voorkomen dat het effect van de toegekende subsidies of vrijstellingen van douanerechten teniet zou worden gedaan door heffing van de octroi de mer. Anderzijds zou wel een tariefonderscheid kunnen worden gemaakt voor producten die niet voor deze steun in aanmerking komen, omdat zij bestemd zijn om rechtstreeks tot verbruik te worden uitgeslagen.21. De producten waarvoor vrijstelling of vermindering van belasting zou kunnen worden verleend ten gunste van de lokale productiesectoren in de Franse overzeese departementen, zijn verdeeld in drie categorieën naar gelang van het belastingverschil waarvoor wordt voorgesteld toestemming te verlenen: tien, twintig of dertig procentpunten. De Commissie acht het niet mogelijk een tariefverschil van vijftig procentpunten voor te stellen voor alcohol.22. Voor lokaal vervaardigde producten waarvoor uitsluitend een vermindering wordt toegepast, is echter bepaald dat de verschillen de toegestane maximale tariefverschillen mogen overschrijden wanneer degenen die de belasting dienen te voldoen die normaal verschuldigd is voor lokaal vervaardigde producten, een jaaromzet hebben van minder dan 550 000 euro. Zo kunnen deze personen worden vrijgesteld van de betaling van deze heffing en hun lasten worden verlicht. Deze bepaling mag echter niet leiden tot verhoging van de maxima bedoeld in lid 2 met meer dan vijf procentpunten. Zo zou in het geval van een product waarvoor een tariefverschil van tien procentpunten wordt toegestaan, aangenomen dat voor in de overzeese departementen geproduceerde goederen een octroi de mer geldt van 5%, op producten van elders een octroi de mer kunnen worden toegepast ter hoogte van 15%. Indien bedrijven waarvan de jaaromzet lager is dan 550 000 euro worden vrijgesteld van octroi de mer voor lokaal vervaardigde producten, bedraagt het maximale tariefverschil tien plus vijf, d.w.z. vijftien procentpunten voor de door deze bedrijven vervaardigde goederen en tien procentpunten voor goederen die zijn vervaardigd door bedrijven met een omzet van meer dan 550 000 euro.23. Wat de producten betreft die niet in deze beschikking worden bedoeld, zouden de nationale of regionale autoriteiten echter de mogelijkheid behouden om op deze producten een octroi de mer toe te passen, mits deze heffing in precies dezelfde omstandigheden wordt toegepast voor lokale producten en producten die van elders afkomstig zijn. Dit zou niet het geval zijn indien alleen voor lokaal vervaardigde producten een korting van de heffingsgrondslag zou gelden. Evenals in de gevallen waarin een tariefverschil zou worden toegestaan, zal de vrijstelling van de octroi de mer voor lokaal vervaardigde producten van bedrijven waarvan de omzet kleiner is dan 550 000 euro, in dit geval echter kunnen leiden tot de toepassing van een tariefverschil van ten hoogste vijf procentpunten.24. Het doel van ondersteuning van de sociaal-economische ontwikkeling van de Franse overzeese departementen, dat al werd genoemd in de beschikking uit 1989, wordt bevestigd door de eisen ten aanzien van het doel van de heffing en de besteding van de opbrengsten van de octroi de mer. De verplichting om de middelen van de heffing bij de middelen van de economische en fiscale regeling voor de Franse overzeese departementen te voegen en te gebruiken voor een strategie van economische en sociale ontwikkeling van de Franse overzeese departementen door een bijdrage aan de stimulering van lokale activiteiten, is een wettelijke verplichting.25. Om de procedure in bepaalde omstandigheden waarin een dringend besluit nodig is, te versnellen, is bepaald dat de Raad, bij gekwalificeerde meerderheid van stemmen op voorstel van de Commissie, de maatregelen vaststelt die nodig zijn met het oog op de toepassing van deze beschikking. Ondanks het beperkte karakter van deze aanpassingen, zijn deze maatregelen van invloed op de lijst van producten of het bedrag van de vrijstellingen of belastingverminderingen die kunnen worden toegepast. Op grond hiervan is het gerechtvaardigd dat de Raad zich, overeenkomstig artikel 202 van het EG-Verdrag, het recht voorbehoudt zijn uitvoeringsbevoegdheden rechtstreeks uit te oefenen. Deze bepaling zou de mogelijkheid moeten creëren de procedure voor de aanpassing van de beschikking van de Raad te versnellen, met name in gevallen waarin sprake is van de opkomst van nieuwe lokale producten in een van de Franse overzeese departementen. Deze versnelde procedure zou eveneens nuttig zijn ter vergemakkelijking van het nemen van dringende maatregelen, die nodig zouden kunnen zijn vanwege bepaalde oneerlijke handelspraktijken. In dergelijke situaties zou de Commissie bijvoorbeeld niet aarzelen de Raad, op verzoek van de nationale autoriteiten, voor te stellen dringende maatregelen te nemen als die nodig zouden blijken te zijn.26. De duur van de regeling is vastgesteld op tien jaar. Het is niet mogelijk te voorzien in een langere periode, ondanks een daartoe strekkend verzoek van de Franse autoriteiten. Tien jaar is overigens langer dan ooit is toegestaan voor afwijkende maatregelen op basis van artikel 299, lid 2, van het EG-Verdrag. Evaluatie van het voorgestelde systeem na het verstrijken van een periode van vijf jaar lijkt evenwel noodzakelijk. Bijgevolg zullen de Franse autoriteiten de Commissie uiterlijk op 31 december 2007 een verslag voorleggen over de toepassing van de in artikel 1 bedoelde regeling, teneinde het effect van de genomen maatregelen en de bijdrage daarvan aan de stimulering of het behoud van lokale economische activiteiten te toetsen, rekening houdende met de handicaps waarmee ultraperifere regio's kampen. Op deze grondslag zullen eventueel het toepassingsgebied en de vrijstellingen waarvoor overeenkomstig de communautaire normen toestemming is verleend, worden herzien.27. Met het oog op de nodige continuïteit met de regeling die is vastgesteld bij Beschikking 89/688/EEG van de Raad van 22 december 1989 en Beschikking 2002/973/EG van de Raad van 10 december 2002, dient de onderhavige beschikking vanaf 1 januari 2004 te worden toegepast. Gezien de tijd die de Franse autoriteiten hebben genomen voor de aanlevering van de ter ondersteuning van hun verzoek vereiste motiveringen, met name wat de lijsten van producten betreft waarvoor zij hebben aangekondigd voornemens te zijn een gedifferentieerde heffing toe te passen, en de hoogte van de gedifferentieerde heffing die zij willen toepassen, lijkt het echter noodzakelijk de bepalingen voor de inwerkingtreding van de beschikking aan te passen, zodat de Franse autoriteiten de inhoud van de beschikking van de Raad in de nationale wetgeving om kunnen zetten. Derhalve wordt enerzijds voorgesteld te bepalen dat de gedeelten van de beschikking die betrekking hebben op producten waarvoor een gedifferentieerde heffing mag worden vastgesteld en maatregelen die noodzakelijk zijn voor de toepassing van de beschikking, slechts op 1 juli 2004 van kracht zullen worden, en anderzijds dat de toepassing van Beschikking 89/688/EEG van de Raad van 22 december 1989 tot die datum wordt verlengd, dat wil zeggen met een periode van zes maanden.28. Onderhavig voorstel heeft geen betrekking op de bepalingen van het Verdrag inzake het toezicht op staatssteun.Commentaar op de artikelen.Artikel 1Lid 1 van dit artikel machtigt de Franse autoriteiten, tot en met 31 december 2013 (dat wil zeggen gedurende 10 jaar), vrijstellingen of verminderingen van de octroi de mer toe te passen voor de in de bijlage bedoelde producten die lokaal zijn vervaardigd in de Franse overzeese departementen.Lid 2 dient tot vaststelling van de toegestane maximale tariefverschillen tussen lokaal en elders vervaardigde producten. Deze tariefverschillen bedragen, al naar gelang de in de bijlage bedoelde categorie goederen, tien, twintig of dertig procentpunten.Lid 3 bepaalt dat voor producten waarvoor uitsluitend een belastingverlaging wordt toegepast, de maximale tariefverschillen mogen worden overschreden wanneer degenen die de belasting dienen te voldoen die normaal verschuldigd is, bedrijven zijn waarvan de jaaromzet minder dan 550 000 euro bedraagt en die derhalve van deze belasting zijn vrijgesteld. Het bijkomende belastingverschil mag echter niet meer bedragen dan vijf procentpunten.Lid 4 bepaalt dat, voor producten die niet in de bijlage zijn opgenomen en waarvoor geen belastingverschil zou mogen bestaan, de vrijstelling van de in lid 3 bedoelde kleine bedrijven mag leiden tot een belastingverschil. Dit belastingverschil mag echter niet meer bedragen dan vijf procentpunten.Artikel 2Dit artikel beoogt de toepassing te verhinderen van een tariefverschil voor landbouwproducten die zijn bestemd om te worden verwerkt of te worden gebruikt als agrarische input en die in aanmerking komen voor de steun bedoeld in de artikelen 2 en 3 van Verordening (EG) nr. 1452/2001 van 28 juni 2001, en met name voor de specifieke voorzieningsregeling, in de vorm van subsidies of vrijstellingen van de douanerechten.Artikel 3Dit artikel bepaalt dat de maatregelen voor de toepassing van de artikelen 1 en 2 onder de bevoegdheid vallen van de Raad, die met gekwalificeerde meerderheid van stemmen besluiten neemt.Artikel 4Deze bepaling betreft in de eerste plaats de verplichting voor de Franse autoriteiten om octroi de mer-regelingen die voorzien in een belastingverschil voor producten aan te melden bij de Commissie. Deze bepaling voorziet ook in de mogelijkheid het communautaire kader aan te passen na het verstrijken van een periode van vijf jaar, op basis van een voorstel van de Commissie aan de Raad en een evaluatieverslag dat de Franse autoriteiten haar voorleggen, teneinde het effect van de genomen maatregelen en de bijdrage daarvan aan de stimulering of het behoud van lokale economische activiteiten te toetsen.Artikel 5Dit artikel heeft betrekking op de inwerkingtreding en toepassing van de maatregelen. Belangrijk is dat de continuïteit van de huidige regeling wordt gegarandeerd. Artikel 5 stelt de datum van inwerkingtreding van de beschikking vast op 1 januari 2004. Om de Franse autoriteiten echter de tijd te geven de beschikking van de Raad in de nationale wetgeving om te zetten, bepaalt lid 2 dat de bepalingen van de artikelen 1 en 2 slechts op 1 juli 2004 van kracht zullen worden. Om een juridisch vacuüm te voorkomen, bepaalt lid 3 dat de toepassing van Beschikking 89/688/EEG van de Raad van 22 december 1989 tot die datum wordt verlengd, dat wil zeggen met een periode van zes maanden.2003/0308 (CNS)Voorstel voor een BESCHIKKING VAN DE RAAD betreffende de "octroi de mer"-regeling in de Franse overzeese departementen en tot verlenging van Beschikking 89/688/EGDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 299, lid 2,Gezien het voorstel van de Commissie [12],[12]  PB C [...] van [...], blz. [...].Gezien het advies van het Europees Parlement [13],[13]  PB C [...] van [...], blz. [...].Overwegende hetgeen volgt:(1) Overeenkomstig artikel 299, lid 2, van het Verdrag, zijn de bepalingen van dit Verdrag van toepassing op de ultraperifere gebieden, en daarmee ook op de Franse overzeese departementen, dit vanwege hun structurele economische en sociale situatie, die wordt bemoeilijkt door de grote afstand, het insulaire karakter, de kleine oppervlakte, een moeilijk reliëf en klimaat en hun economische afhankelijkheid van enkele producten, welke factoren door hun blijvende en cumulatieve karakter de ontwikkeling van deze gebieden ernstig schaden. Deze bepaling van het verdrag ligt in de lijn van maatregelen die eerder zijn vastgesteld ten gunste van de ultraperifere gebieden, met name de Franse overzeese departementen, bij Besluit 89/687/EEG van de Raad van 22 december 1989 tot instelling van een programma van speciaal op het afgelegen en insulaire karakter van de Franse overzeese departementen afgestemde maatregelen (Poseidom) [14].[14]  PB L 399 van 30.12.1989, blz. 39.(2) Beschikking 89/688/EEG van de Raad van 22 december 1989 inzake de regeling voor de heffing, in de Franse overzeese departementen, op over zee aangevoerde goederen ("octroi de mer") [15] bepaalt in artikel 2, lid 3, dat, gelet op de bijzondere problemen waarmee de overzeese departementen te kampen hebben, gedeeltelijke of volledige vrijstellingen van de octroi de mer kunnen worden toegestaan ten voordele van lokale productiesectoren tijdens een periode van ten hoogste tien jaar na de invoering van de betrokken belastingregeling. Die periode is op 31 december 2002 verstreken. De heffing werd immers op 1 januari 1993 ingevoerd.[15]  PB L 399 van 30.12.1989, blz. 46. Beschikking laatstelijk gewijzigd bij Beschikking 2002/973/EG (PB L 337 van 13.12.2002, blz. 83).(3) Krachtens artikel 3 van Beschikking 89/688/EEG dient de Commissie bij de Raad een verslag in over de toepassing van de regeling, teneinde de gevolgen van de genomen maatregelen en de eventuele noodzaak van handhaving van de mogelijkheid van vrijstellingen te toetsen. In bedoeld verslag, dat zij op 24 november 1999 [16] aan de Raad heeft voorgelegd, constateert de Commissie dat de vier overzeese departementen van Frankrijk door hun ultraperifere ligging economisch en sociaal veel kwetsbaarder zijn dan de rest van de Gemeenschap en benadrukt zij het belang van de octroi de mer en de vrijstellingen van deze belasting ten gunste van de lokale productie voor de sociaal-economische ontwikkeling van deze gebieden.[16]  COM(1999)621 def.(4) Volgens het verslag van de Commissie van 14 maart 2000 over de maatregelen ter uitvoering van artikel 299, lid 2, van het Verdrag [17], moet aan dat artikel uitvoering worden gegeven in het kader van een partnerschap met de betrokken lidstaten op basis van door hen geformuleerde gedetailleerde verzoeken.[17]  COM(2000)147 def.(5) Frankrijk heeft zich op 12 maart 2002 tot de Commissie gericht met een verzoek om verlenging met tien jaar van de vrijstellingsregeling van de octroi de mer. In dit verzoek wordt evenwel niet gepreciseerd welke goederen onder de toekomstige regeling zouden worden vrijgesteld en welke tariefverschillen zouden gelden tussen lokale producten en van elders aangevoerde producten, en worden deze vrijstellingen en tariefverschillen ook niet gerechtvaardigd in het licht van de handicaps waarmee de overzeese departementen te kampen hebben. Derhalve is de toepassingsduur van Beschikking 89/688/EEG bij Beschikking 2002/973/EG met één jaar verlengd, teneinde aldus te voorkomen dat er een juridisch vacuüm ontstaat door het ontbreken van een volledige aanvraag.(6) Frankrijk heeft zich op 14 april 2003 tot de Commissie gericht met een nieuw verzoek dat aan de genoemde eisen voldeed. In het verzoek hebben de Franse autoriteiten erop aangedrongen dat de beschikking van de Raad betrekking heeft op een periode van vijftien jaar, waarbij elke drie jaar opnieuw wordt onderzocht of de regeling moet worden aangepast. Er wordt toestemming gevraagd om een gedifferentieerd tarief toe te mogen passen, teneinde producten van elders zwaarder te kunnen belasten dan producten uit de overzeese departementen zelf. Het tariefverschil van tien procentpunten zou vooral van toepassing zijn op basisproducten en op producten waarvoor een relatief evenwicht is bewerkstelligd tussen lokale productie en productie van elders. Het tariefverschil van twintig procentpunten zou in het bijzonder betrekking hebben op producten waarvoor kostbare investeringen moeten worden verricht die van invloed zijn op de kostprijs van de goederen die voor een kleine markt worden vervaardigd. Het tariefverschil van dertig procentpunten zou vooral van toepassing zijn op producten die vervaardigd worden door grote ondernemingen en producten die zeer kwetsbaar zijn ten opzichte van de invoer uit buurlanden van de overzeese departementen. Het tariefverschil van vijftig procentpunten zou in Guyana en Réunion van toepassing zijn op alcohol, met name rum. In het Franse verzoek wordt aangedrongen op aanvullende maatregelen, zoals de mogelijkheid om de betaling van de octroi de mer te schorsen voor producten die lokaal worden vervaardigd door bedrijven waarvan de jaaromzet kleiner is dan 550 000 euro, de mogelijkheid om een korting van 15% toe te passen van de heffingsgrondslag van de octroi de mer voor lokaal vervaardigde producten, en de mogelijkheid voor de lokale autoriteiten om dringende maatregelen te nemen om de lijsten van producten aan te passen waarvoor een ander tarief van de octroi de mer geldt.(7) De Commissie heeft dit verzoek geëvalueerd rekening houdende met de handicaps die op de industriële productieactiviteiten in de Franse overzeese departementen wegen. De belangrijkste handicaps die in kaart werden gebracht, zijn het gevolg van de in artikel 299, lid 2, van het Verdrag genoemde punten: de grote afstand, het insulaire karakter, de kleine oppervlakte, een moeilijk reliëf en klimaat, en de economische afhankelijkheid van enkele producten. Verder moet ook rekening worden gehouden met natuurverschijnselen die zich nu en dan voordoen, zoals wervelstormen, vulkaanuitbarstingen en aardbevingen.(8) De grote afstand vormt een belemmering voor het vrije verkeer van personen, goederen en diensten. De afhankelijkheid van bepaalde vervoerswijzen, het luchtvervoer en het zeevervoer, is groter geworden doordat de liberalisering in deze sectoren nog niet voltooid is. De productiekosten zijn gestegen, omdat deze vervoerswijzen minder efficiënt en duurder zijn dan het vervoer over de weg, het spoor of de Trans-Europese netwerken.(9) Behalve de grote afstand worden de productiekosten ook opgedreven door de afhankelijkheid van grondstoffen en energie, de verplichting om voorraden aan te leggen en de moeilijkheden bij de levering van productieapparatuur.(10) Door de geringe omvang van de lokale markt en de nauwelijks ontwikkelde exportactiviteit, gezien de geringe koopkracht in de omliggende landen, wordt een gediversifieerde, maar qua volume beperkte productie in stand gehouden om aan de behoeften van een kleine markt te voldoen, wat de mogelijkheden van schaalvergroting verkleint. De "uitvoer" van in de overzeese departementen vervaardigde producten naar het Franse moederland of de andere lidstaten is moeilijk, omdat de transportkosten de prijs van deze producten opdrijven en dus hun concurrentievermogen drukken. De geringe omvang van de lokale markt leidt bovendien tot het aanhouden van te grote voorraden, wat ook weer op het concurrentievermogen van de bedrijven drukt.(11) Bedrijven zijn genoodzaakt om gespecialiseerde onderhoudsteams samen te stellen die een passende opleiding hebben gekregen en snel kunnen optreden, een taak die nagenoeg onmogelijk kan worden uitbesteed, wat de kosten verhoogt en op die manier het concurrentievermogen beïnvloedt.(12)  Al deze elementen samen komen financieel tot uiting in een stijging van de kostprijs van lokaal vervaardigde producten, die, als er geen specifieke maatregelen zouden worden genomen, niet zouden kunnen concurreren met producten van elders, die niet met dezelfde handicaps te kampen hebben, zelfs met inachtneming van de kosten voor het vervoer van deze producten naar de overzeese departementen. Dit gebrekkige concurrentievermogen van lokale producten zou betekenen dat de lokale productie onmogelijk in stand kan worden gehouden, hetgeen schadelijke gevolgen zou hebben voor de werkgelegenheid van de bevolking in de overzeese departementen.(13) Daarnaast hebben producten uit de Franse overzeese departementen het nadeel dat zij een Europese kostprijs hebben die maakt dat hun lokale producten, met name landbouwproducten, moeilijk kunnen concurreren met producten die worden vervaardigd in de buurlanden, waar de arbeid goedkoper is.(14) Het Franse verzoek is onderzocht rekening houdende met de beginselen van evenredigheid, teneinde in het algemeen te garanderen dat de tariefverschillen die de Franse autoriteiten willen toepassen, niet leiden tot een buitensporige compensatie van de handicaps waarmee lokale producten, in termen van kostprijs, kampen ten opzichte van producten van elders.(15) In het licht van al deze elementen samen dient derhalve toestemming te worden verleend voor een heffing die van toepassing is op een lijst van producten waarvoor vrijstellingen of verminderingen kunnen worden toegestaan ten voordele van lokale productiesectoren in de Franse overzeese departementen. Deze gedifferentieerde belasting heeft tot doel de concurrentiepositie van lokale producten te herstellen, teneinde aldus de handhaving mogelijk te maken van activiteiten die werkgelegenheid creëren in de overzeese departementen. Voor ieder overzees departement moet een aparte lijst van producten worden opgesteld, aangezien de lokale producten die in ieder overzees departement worden vervaardigd, niet dezelfde zijn.(16) Het is evenwel dienstig om, behalve met de eisen van artikel 299, lid 2, ook rekening te houden met artikel 90 van het Verdrag en de eisen inzake de samenhang van het Gemeenschapsrecht en de interne markt. Dit betekent derhalve dat uitsluitend maatregelen kunnen worden genomen die strikt noodzakelijk zijn en in verhouding staan tot de nagestreefde doelen, rekening houdende met de handicaps van de ultraperifere gebieden. De werkingssfeer van het communautaire kader is daarom begrensd tot een lijst van gevoelige producten waarvoor kon worden aangetoond dat, wanneer zij lokaal worden vervaardigd, de kostprijs aanzienlijk hoger is dan de kostprijs van soortgelijke producten van elders. De hoogte van de heffing moet echter zodanig worden aangepast dat het tariefverschil van de octroi de mer uitsluitend deze handicap compenseert en deze belasting niet tot een protectionistisch wapen wordt omgesmeed. Zo verhindert de samenhang met het Gemeenschapsrecht ook de toepassing van uiteenlopende tarieven voor voedingsproducten die in aanmerking komen voor steun als bepaald in de artikelen 2 en 3 van Verordening (EG) nr. 1452/2001 van de Raad van 28 juni 2001 houdende specifieke maatregelen voor bepaalde landbouwproducten ten behoeve van de Franse overzeese departementen, houdende wijziging van Richtlijn 72/462/EEG en houdende intrekking van de Verordeningen (EEG) nr. 525/77 en (EEG) nr. 3763/91 (Poseidom) [18], en met name voor de specifieke voorzieningsregeling.[18]  PB L 198 van 21.7.2001, blz. 11.(17) De producten waarvoor vrijstelling of vermindering van belasting zou kunnen worden verleend ten gunste van de lokale productiesectoren in de Franse overzeese departementen, zijn verdeeld in drie categorieën naar gelang van het belastingverschil waarvoor wordt voorgesteld toestemming te verlenen: tien, twintig of dertig procentpunten.(18) Lokale producenten die een jaaromzet hebben van minder dan 550 000 euro, moeten echter van de betaling van deze belasting kunnen worden vrijgesteld. Derhalve dient, indien de producten die zij vervaardigen uitsluitend in aanmerking komen voor een belastingverlaging, te worden toegestaan dat de verschillen groter zijn dan de maximaal toegestane verschillen. Deze bepaling mag echter niet leiden tot verhoging van de maxima met meer dan vijf procentpunten.(19) Met het oog op de samenhang dient ervoor te worden gezorgd dat de beoogde vrijstelling van de octroi de mer ten gunste van bedrijven met een jaaromzet van minder dan 550 000 euro voor niet in de bijlage opgenomen lokaal vervaardigde producten, tot een belastingverschil leidt, al naar gelang de producten lokaal zijn vervaardigd of niet. Dit belastingverschil mag, evenals in het vorige geval, niet meer bedragen dan vijf procentpunten.(20) Het doel van ondersteuning van de sociaal-economische ontwikkeling van de Franse overzeese departementen, dat al werd genoemd in Beschikking 1989/688/EEG, wordt bevestigd door de eisen ten aanzien van het doel van de heffing en de besteding van de opbrengsten van de octroi de mer. De verplichting om de middelen van de heffing bij de middelen van de economische en fiscale regeling voor de Franse overzeese departementen te voegen en te gebruiken voor een strategie van economische en sociale ontwikkeling van de Franse overzeese departementen door een bijdrage aan de stimulering van lokale activiteiten, is een wettelijke verplichting.(21)  Om de procedure in bepaalde omstandigheden waarin een dringend besluit nodig is, te versnellen, is het dienstig te bepalen dat de Raad, bij gekwalificeerde meerderheid van stemmen en op voorstel van de Commissie, de maatregelen kan vaststellen die nodig zijn met het oog op de toepassing van deze beschikking, met name wat de aanpassing van de in de bijlage opgenomen lijsten van producten betreft in gevallen waarin sprake is van de opkomst van nieuwe producten in de Franse overzeese departementen of het nemen van dringende maatregelen wanneer de lokale productie in gevaar wordt gebracht als gevolg van bepaalde handelspraktijken. Ondanks het beperkte karakter van deze aanpassingen, kan in bepaalde gevallen niet worden uitgesloten dat de begrotingsimplicaties aanzienlijk zullen zijn voor de begunstigden van de opbrengsten van de octroi de mer. Verder zijn deze maatregelen van invloed op de lijst van producten of het bedrag van de vrijstellingen of belastingverminderingen die kunnen worden toegepast. Om deze twee redenen is het gerechtvaardigd dat de Raad zich het recht voorbehoudt zijn uitvoeringsbevoegdheden voor deze beschikking uit te oefenen.(22) Het is dienstig dat Frankrijk de Commissie van iedere uit hoofde van deze beschikking vastgestelde regeling in kennis stelt.(23) De duur van de regeling is vastgesteld op tien jaar. Evaluatie van het voorgestelde systeem na het verstrijken van een periode van vijf jaar lijkt evenwel noodzakelijk. Bijgevolg moeten de Franse autoriteiten de Commissie uiterlijk op 31 december 2007 een verslag voorleggen over de toepassing van de toegestane regeling, teneinde het effect van de genomen maatregelen en de bijdrage daarvan aan de stimulering of het behoud van lokale economische activiteiten te toetsen, rekening houdende met de handicaps waarmee de Franse overzeese departementen kampen. Op deze basis zullen eventueel de lijsten van producten en de vrijstellingen waarvoor toestemming is verleend, worden herzien.(24) Met het oog op de nodige continuïteit met de regeling die is vastgesteld bij Beschikking 89/688/EEG en Beschikking 2002/973/EG, dient de onderhavige beschikking vanaf 1 januari 2004 te worden toegepast. Om de Franse autoriteiten echter de tijd te geven de inhoud van deze beschikking in de nationale wetgeving om te zetten, dient te worden bepaald dat de gedeelten van de beschikking die betrekking hebben op producten waarvoor een gedifferentieerde heffing mag worden vastgesteld en op de vaststelling van maatregelen die noodzakelijk zijn voor de toepassing van de beschikking, slechts op 1 juli 2004 van kracht zullen worden. Om een juridisch vacuüm te voorkomen, dient de toepassing van Beschikking 89/688/EEG tot 30 juni 2004 te worden verlengd,HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN:Artikel 11. In afwijking van de artikelen 23, 25 en 90 van het Verdrag, worden de Franse autoriteiten, voor de periode tot en met 31 december 2013, gemachtigd, voor de in de bijlage bedoelde producten die lokaal zijn voortgebracht in de Franse overzeese departementen Guadeloupe, Guyana, Martinique en Réunion, de "octroi de mer" genoemde vrijstellingen of belastingverminderingen vast te stellen.Deze vrijstellingen moeten passen in de economische en sociale ontwikkelingsstrategie van de overzeese departementen, gelet op het communautair bestek daarvan, en bijdragen tot de bevordering van lokale activiteiten; zij mogen evenwel de handelsvoorwaarden niet dermate wijzigen dat het gemeenschappelijk belang wordt geschaad.2. Vergeleken met de tarieven voor soortgelijke producten die niet afkomstig zijn van de overzeese departementen mag de toepassing van de in lid 1 bedoelde vrijstellingen en verminderingen niet leiden tot verschillen die groter zijn dan:(a) tien procentpunten voor de in de bijlage, deel A, bedoelde producten;(b) twintig procentpunten voor de in de bijlage, deel B, bedoelde producten;(c) dertig procentpunten voor de in de bijlage, deel C, bedoelde producten.3. Teneinde de Franse autoriteiten de mogelijkheid te bieden producten die lokaal worden vervaardigd door bedrijven waarvan de jaaromzet kleiner is dan 550 000 euro vrij te stellen, kunnen de in lid 2 bedoelde gedifferentieerde heffingen worden verhoogd met maximaal vijf procentpunten.4. Voor niet in de bijlage genoemde producten die lokaal zijn vervaardigd door een in lid 3 bedoeld bedrijf, kunnen de Franse autoriteiten echter een belastingverschil toepassen, teneinde deze vrij te stellen. Dit belastingverschil mag echter niet meer bedragen dan vijf procentpunten.Artikel 2De Franse autoriteiten passen dezelfde belastingregeling toe voor lokaal vervaardigde producten als die welke zij toepassen voor producten die in aanmerking komen voor de specifieke voorzieningsregeling bedoeld in de artikelen 2 en 3 van Verordening (EG) nr. 1452/2001.Artikel 3De Raad stelt, bij gekwalificeerde meerderheid van stemmen op voorstel van de Commissie, de maatregelen vast die nodig zijn met het oog op de toepassing van de artikelen 1 en 2, met name wat de aanpassing van de in de bijlage opgenomen lijsten van producten betreft in gevallen waarin sprake is van de opkomst van nieuwe producten in de Franse overzeese departementen of het nemen van dringende maatregelen wanneer de lokale productie in gevaar wordt gebracht als gevolg van bepaalde handelspraktijken.Artikel 4Frankrijk stelt de Commissie onmiddelijk in kennis van de in artikel 1 bedoelde regelingen.De Franse autoriteiten leggen de Commissie uiterlijk op 31 december 2007 een verslag voor over de toepassing van de in artikel 1 bedoelde regeling, teneinde het effect van de genomen maatregelen en de bijdrage daarvan aan de stimulering of het behoud van lokale economische activiteiten te toetsen, rekening houdende met de handicaps waarmee ultraperifere regio's kampen.Op basis van dat verslag legt de Commissie de Raad een verslag voor met een volledige economische en sociale analyse en, in voorkomend geval, een voorstel tot aanpassing van de bepalingen van deze beschikking.Artikel 5Beschikking 89/688/EEG wordt verlengd tot 30 juni 2004.Artikel 6De artikelen 1 tot en met 4 zijn van toepassing vanaf 1 juli 2004.Artikel 5 is van toepassing vanaf 1 januari 2004.Artikel 7Deze beschikking is gericht tot de Franse Republiek.Gedaan te Brussel, opVoor de RaadDe voorzitterBIJLAGEA. Lijst van de in artikel 1, lid 2, onder (a), bedoelde producten, volgens de classificatie van de nomenclatuur van het gemeenschappelijk douanetarief [19].[19]   Bijlage I van Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 256 van 7.9.1987, blz. 1), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2176/2002 van de Commissie van 6 december 2002 (PB L 331 van 7.12.2002, blz. 3).1. Departement Guadeloupe0105, 0201, 0203, 0205, 0207, 0208, 0209, 0305 behalve 0305 10, 0403, 0405, 0406, 08 behalve 0807, 1106, 2001, 2005, 2103, 2104, 2209, 2302, 2505, 2710, 2711 12, 2711 13, 2712, 2804, 2806, 2811, 2814, 2836, 2851 00, 2907, 3204, 3205, 3206, 3207, 3211 00 00, 3212, 3213, 3214, 3215, 3808, 3809, 3925 behalve 3925 10 00, 3925 20 00, 3925 30 00 en 3925 90, 4012, 4407 10, 4409 behalve 4409 20, 4415 20, 4818 behalve 4818 10, 4818 20 en 4818 30, 4820, 7003, 7006 00, 7225, 7309 00, 7310, 7616 91 00, 7616 99, 8419 19 00, 8471, 8902 00 18, 8903 99.2. Departement Guyana3824 50, 6810 11.3. Departement Martinique0105, 0201, 0203, 0205, 0207, 0208, 0209, 0305, 0403 behalve 0403 10, 0406, 0706 10 00, 0707, 0709 60, 0709 90, 0710, 0711, 08 behalve 0807, 1106, 1209, 1212, 1904, 2001, 2005, 2103, 2104, 2209, 2302, 2505 10 00, 2505 90 00, 2710, 2711 12, 2711 13, 2712, 2804, 2806, 2811, 2814, 2836, 2851 00, 2907, 3204, 3205, 3206, 3207, 3211 00 00, 3212, 3213, 3214, 3215, 3808 90, 3809 91, 3820 00 00, 4012, 4401, 4407, 4408, 4409, 4415 20, 4418 behalve 4418 10, 4418 20, 4418 30, 4418 50 en 4418 90, 4421 90, 4811, 4820, 6902, 6904 10 00, 7003, 7006 00, 7225, 7309 00, 7310, 7616 91 00, 7616 99, 8402 90 00, 8419 19 00, 8438, 8471, 8903 99.4. Departement Réunion0105, 0207, 0208, 0209, 0301, 0302, 0303, 0304, 0305, 0403, 0405, 0406, 0407, 0408, 0601, 0602, 0710, 0711, 08, 0904, 0905 00 00, 0910 91, 1106, 1212, 1604 14, 1604 19, 1604 20, 1701, 1702, 1902 behalve 1902 11 00, 1902 19, 1902 20, 1902 30 en 1902 40, 1904, 2001, 2005 behalve 2005 51, 2006, 2007, 2103, 2104, 2201, 2309, 2710, 2712, 3211 00 00, 3214, 3402, 3505, 3506, 3705 10 00, 3705 90 00, 3804 00, 3808, 3809, 3811 90, 3814 00, 3820, 3824, 39 behalve 3917, 3919, 3920, 3921 90 60, 3923, 3925 20 00 en 3925 30 00, 4009, 4010, 4016, 4407 10, 4409 behalve 4409 20, 4415 20, 4421, 4806 40 90, 48 11, 48 18 behalve 4818 10, 4820, 6306, 6809, 6811 90 00, 7009, 7312 90, 7314 behalve 7314 20, 7314 39 00, 7314 41 90, 7314 49 en 7314 50 00, 7606, 8310, 8418, 8421, 8471, 8537, 8706, 8707, 8708, 8902 00 18, 8903 99, 9001, 9021 29 00, 9405, 9406 behalve 9406 00, 9506.B. Lijst van de in artikel 1, lid 2, onder (b), bedoelde producten, volgens de classificatie van de nomenclatuur van het gemeenschappelijk douanetarief [20].[20]  Bijlage I van Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 256 van 7.9.1987, blz. 1), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2176/2002 van de Commissie van 6 december 2002 (PB L 331 van 7.12.2002, blz. 3).1. Departement Guadeloupe0210, 0301, 0302, 0303, 0304, 0305 10, 0306, 0307, 0407, 0409 00 00, 0601, 0602, 0603, 0604, 0702, 0705, 0706 10 00, 0707 00, 0709 60, 0709 90, 0807, 1008 90 90, 1601, 1602, 1604 20, 1605, 1702, 1704, 1806, 1902, 1905, 2105 00, 2201 10, 2202 10 00, 2202 90, 2309, 2523 21 00, 2523 29 00, 2828 10 00, 2828 90 00, 3101 00 00, 3102, 3103, 3104, 3105, 3301, 3302, 3305, 3401, 3402, 3406 00, 3917, 3919, 3920, 3923, 3924, 3925 10 00, 3925 20 00, 3925 30 00, 3925 90, 3926 10 00, 3926 90, 4409 20, 4418, 4818 10, 4818 20, 4818 30, 4819, 4821, 4823, 4907 00 90, 4909 00, 4910 00 00, 4911 10, 6306, 6805, 6810, 6811 90 00, 7213, 7214, 7217, 7308, 7314, 7610 10 00, 7610 90 90, 9401, 9403, 9404, 9406.2. Departement Guyana0303 79, 0306 13, 0403 10, 1006 20, 1006 30, 2009 80, 2202 10, 2309 90, 2505 10 00, 2517 10, 2523 21 00, 3208 20, 3209 10, 3917, 3923, 3925, 7308 90, 7610 90.3. Departement Martinique0210, 0302, 0303, 0304, 0306, 0307, 0403 10, 0405, 0407, 0409 00 00, 0601, 0602, 0603, 0604, 0702, 0705, 0807, 1008 90 90, 1102, 1601, 1602, 1604 20, 1605, 1702, 1704, 1806, 1902, 2105 00, 2106, 2201, 2202 10 00, 2202 90, 2309, 2523 21 00, 2523 29 00, 2828 10 00, 2828 90 00, 3101 00 00, 3102, 3103, 3104, 3105, 3301, 3302, 3305, 3401, 3402, 3406 00, 3808 behalve 3808 90, 3809 behalve 3809 91, 3820 behalve 3820 00 00, 3917, 3919, 3920, 3923, 3924, 3925, 3926, 4418 10, 4418 20, 4418 30, 4418 50 en 4418 90, 4818, 4819, 4821, 4823, 4907 00 90, 4909 00, 4910 00 00, 4911 10, 6103, 6104, 6105, 6107, 6203, 6204, 6205, 6207, 6208, 6306, 6805, 6810, 6811 90 00, 7213, 7214, 7217, 7308, 7314, 7610, 9401, 9403, 9404, 9405 60, 9406.4. Departement Réunion0306, 0307, 0409 00 00, 0603, 0604, 0709 60, 0901 21 00, 0901 22 00, 0910 10 00, 0910 30 00, 1507 90, 1508 90, 1510 00 90, 1512 19, 1515 29, 1516, 1601, 1602, 1605, 1704, 1806, 1901, 1902 11 00, 1902 19, 1902 20, 1902 30, 1902 40, 1905, 2005 51, 2008, 2105 00, 2106, 2828 10 00, 2828 90 00, 3208, 3209, 3210, 3212, 3301, 3305, 3401, 3917, 3919, 3920, 3921 90 60, 3923, 3925 20 00, 3925 30 00, 4012, 4418, 4818 10, 4819, 4821, 4823, 4907 00 90, 4909 00, 4910 00 00, 4911 10, 4911 91, 7308, 7309 00, 7310, 7314 20, 7314 39 00, 7314 41 90, 7314 49, 7314 50 00, 7326, 7608, 7610, 7616, 8419 19 00, 8528, 9401, 9403, 9404, 9406 00.C. Lijst van de in artikel 1, lid 2, onder (c), bedoelde producten, volgens de classificatie van de nomenclatuur van het gemeenschappelijk douanetarief [21].[21]  Bijlage I van Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 256 van 7.9.1987, blz. 1), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2176/2002 van de Commissie van 6 december 2002 (PB L 331 van 7.12.2002, blz. 3).1. Departement Guadeloupe0901 11 00, 0901 12 00, 0901 21 00, 0901 22 00, 1006 30, 1006 40 00, 1101 00, 1517 10, 1701, 1901, 2006, 2007, 2009, 2106, 2203 00, 2208 40, 2517 10, 3208, 3209, 3210, 3705 10 00, 3705 90 00, 7009 91 00, 7009 92 00, 7015 10 00, 71 13, 71 14, 71 15, 71 17, 90 01 40.2. Departement Guyana2208 40, 4403 49, 4407 29.3. Departement Martinique0901 11 00, 0901 21 00, 0901 22 00, 1006 30, 1006 40 00, 1101 00, 1517 10, 1701, 1901, 1905, 2006, 2007, 2008, 2009, 2203 00, 2208 40, 2517 10, 3208, 3209, 3210, 7009, 7015 10 00, 7113, 7114, 7115, 7117, 9001 40.4. Departement Réunion2009, 2202 10 00, 2202 90, 2203 00, 2204 21, 2206 00, 2208 40, 2402 20, 2403, 7113, 7114, 7115, 7117, 8521.>RUIMTE VOOR DE TABEL>