               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 19.5.2020
            COM(2020) 219 final
            2020/0096(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            tot wijziging van Besluit (EU) 2016/915 van de Raad wat betreft de referentieperiode die moet worden gebruikt om de toename van de CO2-emissies te meten, teneinde rekening te houden met impact van de COVID-19-pandemie in de context van Corsia

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel is aangenomen naar aanleiding van de COVID-19-pandemie en betreft een besluit tot aanpassing van het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen in de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie (ICAO) over de Regeling voor koolstofcompensatie en -reductie voor de internationale luchtvaart (Corsia) met betrekking tot de referentieperiode voor de meting van de CO2-emissies (“de referentiewaarde”) .

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.Het Verdrag van Chicago en de Overeenkomst van Parijs

               Het Verdrag van Chicago (hierna: “het verdrag” genoemd) regelt het internationaal luchtvervoer. Het is op 4 april 1947 in werking getreden en voorzag in de oprichting van de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie.

               De Overeenkomst van Parijs is in december 2015 gesloten door de Conferentie van de partijen bij het Raamverdrag inzake klimaatverandering van de Verenigde Naties, en heeft tot doel de wereldwijde temperatuurstijging te beperken tot beduidend minder dan 2 °C in vergelijking met het pre-industriële tijdperk, en te streven naar een maximale stijging van 1,5 °C. Alle bedrijfstakken van de economie moeten tot deze emissiebeperking bijdragen, inclusief de internationale luchtvaart.

               Alle EU-lidstaten zijn partij bij beide verdragsteksten. De EU en haar lidstaten zijn partij bij de Overeenkomst van Parijs en hebben zich er gezamenlijk toe verbonden hun broeikasgasemissies te verminderen.

               2.2.De Internationale Burgerluchtvaartorganisatie

               De Internationale Burgerluchtvaartorganisatie is een gespecialiseerd agentschap van de Verenigde Naties dat ernaar streeft de beginselen en technieken van de internationale luchtvaart te ontwikkelen en de planning en ontwikkeling van internationaal luchtvervoer te bevorderen. De EU is ad-hocwaarnemer in veel organen van de ICAO (de algemene vergadering en andere technische organen).

               2.3.De regeling voor koolstofcompensatie en -reductie voor de internationale luchtvaart (Corsia)

               De internationale normen en aanbevolen praktijken (SARP's) inzake milieubescherming – Regeling voor koolstofcompensatie en -reductie voor de internationale luchtvaart (Corsia) zijn tijdens de 214e zitting van de ICAO-Raad van 27 juni 2018 aangenomen als bijlage 16, volume IV, bij het Verdrag van Chicago.

               Overeenkomstig Besluit (EU) 2018/2027
                  1
                van de Raad hebben de lidstaten verschillen aangemeld bij de ICAO. Eén van de verschillen tussen Richtlijn 2003/87/EG en Corsia is dat Richtlijn 2003/87/EG van toepassing is ongeacht de nationaliteit van de exploitant van een vliegtuig. De richtlijn is in beginsel van toepassing op alle vluchten die vertrekken van of aankomen op een luchtvaartterrein op het grondgebied van een lidstaat waarop het Verdrag van toepassing is. Daarbij wordt geen onderscheid gemaakt tussen vluchten binnen en tussen lidstaten en/of landen van de EER.

               In deel II, punt 3.2, van de SARP’s (“CO2-compensatievereisten”) wordt voor de routes die onder Corsia vallen een “referentiewaarde” van de gemiddelde jaarlijkse CO2-emissies in 2019 en 2020 bepaald.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               3.1. Achtergrond

               De voorliggende kwestie betreft de impact van de COVID-19-pandemie op de Corsia-referentiewaarde die wordt gebruikt voor de berekening van de toekomstige compensatievereisten voor exploitanten van vliegtuigen teneinde vanaf 2020 een koolstofneutrale groei te bereiken.

               Het staat vast dat de huidige COVID-19-pandemie de CO2-emissies van de internationale luchtvaart in 2020 aanzienlijk zal doen dalen. Tenzij de definitie van de Corsia-referentiewaarde wordt herzien, zou de pandemie die referentiewaarde aanzienlijk doen dalen, waardoor de compensatievereisten groter worden. Dit hangt uiteraard samen met het herstel van het internationaal luchtverkeer en de ontwikkeling van de CO2-uitstoot van het internationaal luchtverkeer.

               Het Comité Milieubescherming en Luchtvaart van de ICAO (CAEP) heeft, op basis van verschillende scenario's, de kwantitatieve impact van de COVID-19-pandemie op de vraag naar emissie-eenheden (compensatie) in het kader van Corsia geanalyseerd en verschillende opties voor de referentiewaarde onderzocht.
                  2

               Uit de analyse door het CAEP van verschillende opties voor de referentiewaarde, gaande van een status quo, over het gebruik van de emissies in 2019 als referentie, een gemiddelde van meerdere jaren of geëxtrapoleerde ramingen van het emissieniveau dat in 2020 zonder de uitbraak van de coronacrisis zou zijn bereikt, bleek onder meer het volgende:

               –De CO2-emissies zouden in 2020 ongeveer 40 % lager liggen dan het in 2016 voorspelde niveau;

               –De referentie-emissies met de huidige Corsia-referentiewaarde zouden ongeveer 18 % lager liggen dan in 2019;

               –Een lagere referentiewaarde kan een significante impact hebben op de totale compensatievereisten:

               ·Proeffase (2021-2023): van + 280 % bij een V-vormig herstelscenario tot + 150 % bij een U-vormig herstel met een permanente afname van het verkeer;

               ·Alle fasen (2021-2035): van -45 % bij een V-vormig herstelscenario tot -24 % bij een U-vormig herstelscenario met een permanente afname van het verkeer;

               –2019 als referentie nemen, kan tot de volgende totale compensatievereisten leiden:

               ·Proeffase (2021-2023): tot 2023 bij de COVID-19-scenario's, nul tot zo goed als nul; en

               ·Alle fasen (2021-2035): van -9 % bij een V-vormig herstelscenario tot -32 % bij een U-vormig herstel met een permanente afname van het verkeer.

               De CAEP-stuurgroep heeft de kwantitatieve analyse tijdens zijn bijeenkomst op 11 mei 2020 unaniem goedgekeurd met het oog op bespreking tijdens de 220e zitting van de ICAO-Raad in juni 2020.

               3.2. Voorgesteld standpunt

               Op basis van de momenteel beschikbare informatie
                  3
                en rekening houdend met de milieueffectiviteit ten aanzien van de doelstelling van de ICAO om vanaf 2020 koolstofneutrale groei te waarborgen, met de behoefte aan ondersteuning van Corsia in het licht van de COVID-19-pandemie en om te vermijden dat belangrijke pijlers van de Corsia-constructie bezwijken, alsook met het juridische proces binnen de ICAO, zou een voorzichtige eerste benadering erin kunnen bestaan het opzet van Corsia aan te passen door uitsluitend de CO2-emissies van de internationale luchtvaart in 2019 als referentiewaarde te hanteren.

               Een besluit van de ICAO-raad om de Corsia-referentiewaarde tijdens die zitting aan te passen, zou het signaal geven dat de ICAO stappen onderneemt om zich aan te passen aan de crisis en het voortbestaan en de deelname van de staten aan Corsia te verzekeren. Om een evenwicht te vinden tussen de urgentie van een besluit en het naleven van de ICAO-regels, kan een dergelijk besluit van de ICAO-Raad worden gevolgd door een schriftelijke raadpleging en formele goedkeuring tijdens de volgende (221e) zitting van de ICAO-Raad.

               Het kan passend zijn het opzet van Corsia in het licht hiervan op een aantal punten aan te passen, bijvoorbeeld:

               –een overeenkomstige aanpassing van de optie om de emissies in 2020 te gebruiken als referentie voor het berekenen van de compensatievereisten tijdens de zogenoemde “proeffase”, d.w.z. de eerste drie jaar van vrijwillige deelname (2021-2023 );

               –een verduidelijking dat de sectorale groeifactor bij de berekening van de compensatievereisten voor een bepaald jaar niet negatief mag zijn, om te voorkomen dat negatieve compensatievereisten in één jaar de positieve vereisten in een ander jaar van dezelfde nalevingsperiode teniet zouden doen.

               Sommige landen hebben aangegeven dat zij de mogelijke wijziging van de referentiewaarde zullen aangrijpen om te pleiten voor verschillende referentiewaarden voor verschillende landen, afhankelijk van hun ontwikkelingsniveau in het jaar van toetreding tot Corsia of van andere criteria. Een dergelijke wijziging zou indruisen tegen de beginselen van resolutie A40-19 en het Verdrag van Chicago en het daarin neergelegde non-discriminatiebeginsel en zou een groot risico op de uitholling van Corsia meebrengen.

               Indien het meerdere jaren duurt om opnieuw het verkeersniveau van voor de crisis en de daarmee samenhangende emissies te bereiken, zal een hogere emissiereferentiewaarde in 2019 wellicht tot gevolg hebben dat de compensatievereisten tijdens de proeffase minimaal of nihil zijn. In dit verband zij eraan herinnerd dat Resolutie A40-19 van de Algemene Vergadering voorziet in een driejaarlijkse herziening van Corsia, een eerste maal in 2022. In de resolutie is bepaald dat bij die herziening de volgende elementen moeten worden beoordeeld: de vooruitgang die is geboekt bij de verwezenlijking van de ambitieuze doelstelling van de ICAO om de wereldwijde netto-koolstofemissies van de internationale luchtvaart vanaf 2020 niet verder te doen stijgen; de impact van de regeling op de markt en de kosten voor staten en vliegtuigexploitanten en op de internationale luchtvaart; de werking van de verschillende componenten van de regeling; mogelijke verbeteringen die de doelstelling van de Overeenkomst van Parijs zouden ondersteunen, met name de temperatuurdoelstellingen op lange termijn; en mogelijke aanpassingen van de regeling om de toepassing te verbeteren, de efficiëntie te verhogen en de verstoring van de markt zoveel mogelijk te beperken.

               Het belang van een dergelijke herziening wordt onderstreept door de noodzaak voor de vergadering om te waken over de coherentie met de ambitieuze doelstelling inzake CO2-emissiereductie op de lange termijn.

               Afhankelijk van het herstel van het internationale luchtverkeer en de mate waarin Corsia bijdraagt tot de beoogde daling van de CO2-emissies op de lange termijn, kan het relevant zijn om het ambitieniveau van Corsia, eventueel met inbegrip van de referentiewaarde, bij een toekomstige herziening opnieuw te bekijken. Een verhoging van het ambitieniveau van Corsia zou sporen met het standpunt van de Unie zoals vervat in Besluit (EU) 2016/915 van de Raad.

               Een wijziging in het standpunt van de Unie inzake Corsia, vanwege de COVID-19-pandemie, zou geen afbreuk doen aan de steun van de EU voor het beleid dat ten grondslag ligt aan de ambitieuze doelstelling van de ICAO, namelijk koolstofneutrale groei vanaf 2020, als vastgesteld in Resolutie A40-19 van de algemene vergadering.

               4.Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

               Het voorgestelde besluit is in overeenstemming met en vormt een aanvulling op andere beleidsterreinen van de Unie, met name op het gebied van energie, milieu en vervoer.

               5.Rechtsgrondslag

               5.1.Procedurele rechtsgrondslag

               5.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van "de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst".

               Artikel 218, lid 9, VWEU is van toepassing ongeacht of de Unie lid is van het betrokken lichaam dan wel partij is bij de betrokken overeenkomst
                  4
               .

               5.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De wetgevingshandeling (Corsia-SARP’s) die door de ICAO-Raad kan worden gewijzigd, is een handeling met rechtsgevolgen. De voorgestelde handeling kan een beslissende invloed hebben op de inhoud van het Unierecht, namelijk Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad. De beoogde handeling strekt niet tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               5.2.Materiële rechtsgrondslag

               Overeenkomstig artikel 192, lid 1, en artikel 191 VWEU moet de Europese Unie bijdragen tot het nastreven van onder meer de volgende doelstellingen: behoud, bescherming en verbetering van de kwaliteit van het milieu; bevordering op internationaal vlak van maatregelen om het hoofd te bieden aan regionale of mondiale milieuproblemen, en in het bijzonder de bestrijding van klimaatverandering.

               5.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of hoofdcomponent, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is voor de hoofddoelstelling of de hoofdcomponent dan wel de belangrijkste doelstelling of component.

               5.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De hoofddoelstelling en de inhoud van de geplande handeling hebben betrekking op het klimaatbeleid, in de context van de internationale luchtvaart.

               De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 192, lid 1, VWEU.

               5.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 192, lid 1, VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               2020/0096 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               tot wijziging van Besluit (EU) 2016/915 van de Raad wat betreft de referentieperiode die moet worden gebruikt om de toename van de CO2-emissies te meten, teneinde rekening te houden met impact van de COVID-19-pandemie in de context van Corsia

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 192, lid 1, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Het Verdrag van Chicago inzake de internationale burgerluchtvaart (“het verdrag”), dat tot doel heeft het internationale luchtvervoer te regelen, is op 4 april 1947 in werking getreden. Bij dat verdrag is de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie (ICAO) opgericht.

               (2)Alle lidstaten van de Unie zijn overeenkomstsluitende partijen bij dat verdrag en leden van de ICAO, terwijl de Unie de status van waarnemer heeft in bepaalde organen van de ICAO.

               (3)De 21e Conferentie van de partijen bij het Raamverdrag inzake klimaatverandering van de Verenigde Naties heeft in december 2015 de Overeenkomst van Parijs vastgesteld, die tot doel heeft de wereldwijde temperatuurstijging te beperken tot beduidend minder dan 2 °C in vergelijking met het pre-industriële tijdperk en te streven naar een maximale stijging van 1,5 °C. Alle bedrijfstakken van de economie moeten tot deze emissiebeperking bijdragen, inclusief de internationale luchtvaart.

               (4)In 2016 is tijdens de 39e algemene vergadering van de ICAO bij Resolutie A39-3 besloten een wereldwijd marktgebaseerd mechanisme te ontwikkelen om de broeikasgasemissies van de internationale luchtvaart te beperken tot het niveau van 2020. Het standpunt van de Unie ten aanzien van de opstelling en vaststelling van dat mechanisme en de verschillende gedetailleerde elementen daarvan, is vastgesteld bij Besluit (EU) 2016/915
                  5
                van de Raad. Dit besluit weerspiegelt het feit dat de relevante besluiten die worden aangenomen door de ICAO-Raad, een bij een overeenkomst opgericht lichaam, rechtsgevolgen hebben. Zij kunnen bindend worden in overeenstemming met en binnen de grenzen van het verdrag en voor de Unie en haar lidstaten ook bindend worden op grond van bestaande internationale luchtvervoersovereenkomsten.

               (5)Op 27 juni 2018 heeft de ICAO Raad, tijdens de tiende bijeenkomst van de 214e zitting van de ICAO-Raad, de eerste versie van volume IV van bijlage 16 bij het verdrag goedgekeurd: de internationale normen en aanbevolen praktijken (SARP's) inzake milieubescherming – Regeling voor koolstofcompensatie en -reductie voor de internationale luchtvaart (“Corsia”). Deze tekst bevat onder meer de emissiewaarden die worden gebruikt voor de berekening van de groeifactoren (zowel de groeifactor voor de sector als de groeifactoren voor vliegtuigexploitanten). Die waarden zijn bepaald als het gemiddelde van de CO2-emissies in 2019 en 2020 van de internationale luchtvaart die onder Corsia valt (per sector en per individuele vliegtuigexploitant).

               (6)Overeenkomstig Besluit (EU) 2018/2027
                  6
                van de Raad hebben de lidstaten de ICAO in kennis gesteld van de verschillen tussen Richtlijn 2003/87/EG en deze normen en aanbevolen praktijken.

               (7)Het staat vast dat de huidige COVID-19-pandemie de CO2-emissies van de internationale luchtvaart in 2020
                  7
                aanzienlijk zal doen dalen. Dat zal op zijn beurt leiden tot een aanzienlijke daling van de Corsia-emissiewaarden die voor de berekening van de groeifactoren
                  8
                worden gebruikt. Tenzij die waarden worden aangepast, zouden de compensatievereisten daardoor sterk stijgen, afhankelijk van het herstel van het internationale luchtverkeer en de ontwikkeling van de CO2-uitstoot van het internationaal luchtverkeer.

               (8)Het is tegelijk waarschijnlijk en belangrijk dat de ICAO-Raad tijdens zijn 220e zitting van 8 tot en met 26 juni 2020 een besluit neemt over de wijziging van de emissiewaarden die worden gebruikt voor de berekening van de groeifactoren in het kader van Corsia en met name over de referentieperiode. Als alternatief kan hierover een definitief besluit worden genomen tijdens de volgende zitting van de ICAO-Raad, de 221e zitting. Dat scenario zou zich kunnen voordoen als de ICAO-Raad van oordeel is dat een dergelijk besluit moet worden voorafgegaan door een schriftelijke raadpleging.

               (9)Net als Corsia zelf is elke inhoudelijke wijziging daarvan een besluit van een bij een overeenkomst opgerichte instantie, met rechtsgevolgen.

               (10)Hoewel de Unie en haar lidstaten consequent hebben gepleit voor een wereldwijd streefcijfer om de broeikasgasemissies van de internationale luchtvaart te beperken tot het niveau van 2020, is het jaar 2019 in de huidige omstandigheden de best vergelijkbare referentieperiode op basis van reële gegevens voor de monitoring van de langetermijndoelstelling van de ICAO voor een koolstofneutrale groei vanaf 2020, als vastgesteld in Resolutie A 39-3. Op basis van de op dit moment beschikbare gegevens, lijkt het tegen deze achtergrond, en met het oog op het behoud van voldoende steun en van de belangrijkste pijlers van Corsia, raadzaam om het jaar 2019 als enige referentieperiode te aanvaarden.

               (11)Het alternatief dat in het huidige debat naar voren wordt geschoven, verschillende referentiewaarden voor verschillende landen hanteren, afhankelijk van hun ontwikkelingsniveau, van het jaar van toetreding tot Corsia of van andere criteria, mag niet worden gesteund. Dit zou in strijd zijn met het non-discriminatiebeginsel, dat in Resolutie A40-19 wordt herhaald, en kan het voortbestaan van Corsia in zijn huidige vorm in gevaar brengen.

               (12)Daarom moet Besluit (EU) 2016/915 van de Raad worden gewijzigd om de Unie en haar lidstaten in staat te stellen het kalenderjaar 2019 als de enige referentieperiode te aanvaarden.

               (13)Het beginsel van de periodieke herziening blijft van toepassing. In dit verband zij eraan herinnerd dat Resolutie A40-19 van de Algemene Vergadering voorziet in een driejaarlijkse herziening van Corsia, een eerste maal in 2022. De relevantie van die herziening wordt groter naarmate de sector er langer over doet om opnieuw het verkeersniveau en de emissies van voor de crisis te bereiken. Als het herstel langzaam verloopt, zal de keuze voor 2019 als referentieperiode tijdens de proeffase van Corsia (2021-2023)
                  9
                waarschijnlijk tot gevolg hebben dat de compensatievereisten minimaal of nihil zijn. Het belang van een dergelijke herziening wordt onderstreept door de noodzaak voor de vergadering om te waken over de coherentie met de ambitieuze doelstelling inzake CO2-emissiereductie op de lange termijn.

               (14)Met betrekking tot de bijdrage van alle economische sectoren aan de CO2-emissiereductie, draagt de luchtvaart sinds 2012 bij dankzij haar integratie in het emissiehandelssysteem van de EU. De Commissie zal verslag uitbrengen aan het Europees Parlement en de Raad en in voorkomend geval een voorstel indienen om er bij de toepassing van Corsia voor te zorgen dat de luchtvaart bijdraagt tot de EU-verbintenis om de uitstoot van broeikasgassen in de hele economie tegen 2030 te verlagen.

               (15)Besluit (EU) 2016/915 van de Raad moet dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De bijlage bij Besluit (EU) 2016/915 van de Raad wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij dit besluit.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de lidstaten.

               Gedaan te Brussel,

                  Voor de Raad

                  De voorzitter

                     (1)

                        Besluit (EU) 2018/2027 van de Raad van 29 november 2018 inzake het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie, met betrekking tot de eerste editie van de internationale normen en aanbevolen praktijken inzake milieubescherming — Regeling voor koolstofcompensatie en -reductie voor de internationale luchtvaart (Corsia), PB L 325 van 20.12.2018, blz. 25.

                     (2)

                        Ook de IATA, de ICSA en andere organisaties hebben hierover studies uitgevoerd. Zie bijvoorbeeld:

                  https://www.iata.org/en/policy/environment/corsia/

                        of https://www.edf.org/sites/default/files/documents/COVID_Corsia_baseline_analysis.pdf

                     (3)

                        Met name van het CAEP van de ICAO.

                     (4)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punt 64.

                     (5)

                        Besluit (EU) 2016/915 van de Raad van 30 mei 2016 inzake het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen over een internationaal instrument dat moet worden opgesteld binnen de organen van de ICAO en dat tot doel heeft vanaf 2020 één wereldwijde marktgebaseerde maatregel toe te passen om de emissies van de internationale luchtvaart aan te pakken, PB L 153 van 10.6.2016, blz. 32.

                     (6)

                        Besluit (EU) 2018/2027 van de Raad van 29 november 2018 inzake het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie, met betrekking tot de eerste editie van de internationale normen en aanbevolen praktijken inzake milieubescherming — Regeling voor koolstofcompensatie en -reductie voor de internationale luchtvaart (Corsia), PB L 325 van 20.12.2018, blz. 25.

                     (7)

                        De CO2-emissies zouden in 2020 ongeveer 40 % lager liggen dan het in 2016 voorspelde niveau (ICAO CAEP, 11 mei 2020).

                     (8)

                        De referentie-emissies voor de huidige Corsia-referentiewaarden zouden ongeveer 18 % lager liggen dan in 2019 (ICAO CAEP, 11 mei 2020).

                     (9)

                        ICAO CAEP, 11 mei 2020.

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 19.5.2020
            COM(2020) 219 final
            BIJLAGE
            bij
            Voorstel voor een Besluit van de Raad
            tot wijziging van Besluit (EU) 2016/915 van de Raad wat betreft de referentieperiode die moet worden gebruikt om de toename van de CO2-emissies te meten, teneinde rekening te houden met impact van de COVID-19-pandemie in de context van Corsia

               BIJLAGE

               De bijlage bij Besluit (EU) 2016/915 van de Raad wordt als volgt gewijzigd:

               na het tweede streepje wordt het volgende toegevoegd:

               “ – teneinde rekening te houden met de gevolgen van de COVID-19-pandemie voor de uitstoot in 2020, aanvaarden dat de in Corsia voor de berekening van de vastgestelde groeifactoren gebruikte emissiewaarden worden gewijzigd teneinde uitsluitend het uitstootniveau in 2019 als referentiewaarde te hanteren;”


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 24.7.2020
            COM(2020) 332 final
            2020/0150(CNS)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            waarbij Frankrijk wordt gemachtigd een verlaagd tarief van bepaalde indirecte belastingen toe te passen op in Guadeloupe, Frans Guyana, Martinique en Réunion vervaardigde “traditionele” rum
            {SWD(2020) 141 final}

               TOELICHTING

               Voor traditionele rum uit de Franse ultraperifere gebieden geldt sinds 1923 een specifiek accijnsregime op de markt in continentaal Frankrijk. Na de instelling van de interne markt en de harmonisatie van de accijnzen in Europa is dit specifieke accijnsregime met instemming van de Europese Unie voortgezet.

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               •Motivering en doel van het voorstel

               Het voorstel betreft een besluit van de Raad ter vervanging van het huidige Besluit nr. 189/2014/EU van de Raad van 20 februari 2014
                  1
               , dat op basis van artikel 349 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) is vastgesteld. Krachtens dit artikel worden specifieke maatregelen aangenomen voor de ultraperifere gebieden, aangezien blijvende en cumulatieve factoren de ontwikkeling van deze gebieden ernstig schaden en op hun economische en sociale situatie van invloed zijn. Deze maatregelen zijn toegestaan, zij het zonder afbreuk te doen aan de integriteit en de samenhang van de rechtsorde van de Unie, met inbegrip van de interne markt en het gemeenschappelijk beleid. Krachtens het huidige besluit mag Frankrijk een verlaagd tarief van bepaalde indirecte belastingen
                  2
                toepassen op in de ultraperifere gebieden Guadeloupe, Frans Guyana, Martinique en Réunion vervaardigde traditionele rum die naar continentaal Frankrijk wordt vervoerd en daar wordt verbruikt. De verlaging van de indirecte belastingen mag niet meer dan 50% lager zijn dan de normale Franse accijns op alcohol en is beperkt tot een jaarlijks contingent van 144 000 hectoliter zuivere alcohol.  De afwijking loopt af op 31 december 2020.

               Het doel van deze regeling is de hogere productiekosten van traditionele rum in de Franse ultraperifere te compenseren en de toegang tot de markt in continentaal Frankrijk, het voornaamste afzetgebied voor hun rum, te waarborgen. Het concurrentienadeel van de marktdeelnemers vloeit voort uit de grote afstand van de Franse ultraperifere gebieden, het insulaire karakter, de kleine oppervlakte, een moeilijk reliëf en klimaat en de economische afhankelijkheid van enkele producten, met name de waardeketen riet-suiker-rum, welke factoren de ontwikkeling van deze gebieden ernstig schaden.

               Op basis van het analytische document bij dit voorstel, waarin de huidige regeling en de mogelijke effecten van de opties voor de periode na 2020 worden onderzocht, stelt de Commissie voor de regeling tot en met 2027 te verlengen met een verhoogd jaarlijks contingent van 153 000 hectoliter zuivere alcohol (hza). Het maximale verlagingspercentage wordt gehandhaafd op 50 %. De verhoging van het jaarlijkse contingent tot 153 000 hza is in overeenstemming met de historische verhogingen van het contingent om productiegroei mogelijk te maken, en is voldoende om de noodzaak van verdere wijzigingen tijdens van de zeven jaar van het nieuwe besluit te beperken. Dit is een oplossing voor het geconstateerde probleem van het vaste contingent, waardoor het contingent periodiek moest worden aangepast door middel van wijzigingen van de besluiten van de Raad, die doorgaans met terugwerkende kracht werden toegepast. Dit had een negatief effect op het vermogen van de producenten om hun productie, en in sommige gevallen hun langetermijninvesteringen, te plannen. De kleine stijging van het contingent zorgt bovendien voor samenhang met het volksgezondheids- en mededingingsbeleid.

               Verenigbaarheid met bestaande bepalingen op het beleidsterrein

                  In de mededeling “Een strategisch partnerschap met de ultraperifere gebieden van de EU”
                     3
                   uit 2017 werd opgemerkt dat de ultraperifere gebieden nog steeds voor serieuze uitdagingen staan, waarvan vele blijvend van aard zijn. Deze mededeling beschrijft de benadering van de Commissie ter ondersteuning van deze gebieden om hun unieke troeven uit te spelen en nieuwe vectoren van groei en werkgelegenheid te vinden.

                  In dit verband is dit voorstel bedoeld om de Franse ultraperifere gebieden te ondersteunen bij de ontwikkeling van hun troeven om lokale groei en werkgelegenheid in de suikerriet- en rumsector mogelijk te maken. Dit voorstel vormt een aanvulling op het Programma van speciaal op een afgelegen en insulair karakter afgestemde maatregelen (Posei)
                     4
                  , dat op de ondersteuning van de primaire sector en de productie van grondstoffen is gericht.

               Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

                  Dit voorstel is verenigbaar met de strategie voor de eengemaakte markt van 2015
                     5
                  , waarin de Commissie uiteenzet hoe ze wil komen tot een verdiepte en eerlijkere eengemaakte markt die alle belanghebbenden ten goede zal komen. Een van de doelstellingen van de voorgestelde maatregel is het beperken van de extra kosten voor ondernemingen in de ultraperifere gebieden, waardoor ze niet volledig aan de eengemaakte markt kunnen deelnemen. Vanwege de beperkte volumes (het volume van de betrokken rum vertegenwoordigt minder dan 1,5 % van de consumptie van alcoholische dranken in Frankrijk), worden geen negatieve gevolgen voor de goede werking van de interne markt voorzien.

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               Rechtsgrondslag

                  De rechtsgrondslag is artikel 349 VWEU. Krachtens deze bepaling is de Raad bevoegd specifieke bepalingen aan te nemen om de voorwaarden voor de toepassing van de Verdragen op de ultraperifere gebieden van de EU aan te passen.

               Subsidiariteit (bij niet-exclusieve bevoegdheid)

                  Alleen de Raad is gemachtigd om op basis van artikel 349 VWEU specifieke maatregelen aan te nemen om de voorwaarden voor de toepassing van de Verdragen, met inbegrip van gemeenschappelijk beleid, op de ultraperifere gebieden van de EU aan te passen, vanwege de blijvende belemmeringen die op de economische en sociale situatie van die gebieden van invloed zijn. Datzelfde geldt voor de goedkeuring van afwijkingen in de zin van artikel 110 VWEU. Het voorstel voor een besluit van de Raad is derhalve in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel.

               Evenredigheid

                  Dit voorstel is in overeenstemming met het beginsel van evenredigheid zoals neergelegd in artikel 5, lid 4, van het Verdrag betreffende de Europese Unie. De voorgestelde wijzigingen gaan niet verder dan nodig om de problemen in kwestie aan te pakken, zodat de verdragsdoelstellingen om te zorgen voor een goede en doeltreffende werking van de interne markt, worden verwezenlijkt.

                  Het contingent van 153 000 hza stemt overeen met de historische jaarlijkse groei van 2 % van de rumproductie.

               Keuze van het instrument

                  Er wordt een besluit van de Raad voorgesteld ter vervanging van Besluit nr. 189/2014/EU van de Raad.

               3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

               Evaluatie van bestaande wetgeving en controle van de resultaatgerichtheid ervan

                  De externe studie bevestigde het belang van de regeling, aangezien de producenten van de ultraperifere gebieden nog steeds hogere productiekosten hebben dan hun tegenhangers op het vasteland, welke kosten momenteel door de accijnsverlaging worden gecompenseerd.

               Door de toename van de rumproductie steeg de vraag naar suikerriet, en in de studie werd geraamd dat 53 000 ton suikerriet met de regeling verbonden was, hetgeen resulteerde in 400 banen in de waardeketen riet-suiker-rum. Uit de studie bleek dat in financieel opzicht de kosten boven het voordeel van de regeling uitstegen. Rum speelt een belangrijke rol in de economie van de Franse ultraperifere gebieden, wat bij het bepalen van de algemene doeltreffendheid van de regeling in aanmerking moet worden genomen.

                  Ondanks een daling van het marktaandeel van de traditionele rum uit de Franse ultraperifere gebieden, bleek uit de studie dat de regeling in het algemeen doeltreffend was om de toegang tot de Franse continentale markt in absolute zin te handhaven.

                  De algemene doeltreffendheid van de regeling wordt echter beperkt door de contingentenregeling. In de studie wordt verder opgemerkt dat met een beter monitoringkader de algemene efficiëntie kan worden verhoogd.

                  Ten slotte bleek uit de studie dat de regeling in overeenstemming met andere EU-beleidsmaatregelen blijft.

               Raadpleging van belanghebbenden

                  Een onderdeel van de externe studie ter ondersteuning van de analyse van de huidige regeling bestond uit antwoorden via vragenlijsten, interviews en discussies, afkomstig van alle belanghebbenden. Via de openbare raadpleging kon een bredere kring belanghebbenden reageren, zij het dat de deelname beperkt bleef (tien in totaal) tot vijf reacties van EU-burgers, twee van marktdeelnemers, een van een niet-gouvernementele organisatie, een van een vakbondsorganisatie en een van een brancheorganisatie.

               Effectbeoordeling

                  Dit initiatief wordt back-to-back voorbereid: een evaluatie achteraf van de huidige regeling, in nauwe combinatie met een toekomstgerichte beoordeling. Deze beoordeling van de mogelijke gevolgen van een voortzetting of een wijziging van de bestaande regeling is in een analytisch stuk opgenomen, inclusief een bijlage bij de evaluatie. Dit stuk is gebaseerd op een externe studie en de door de lidstaat verstrekte informatie.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  Het voorstel heeft geen gevolgen voor de begroting van de Europese Unie, aangezien de ontvangsten uit de accijnzen volledig naar de lidstaten vloeien.

               5.OVERIGE ELEMENTEN

               •Uitvoeringsplanning en regelingen betreffende controle, evaluatie en rapportage

                  De controle op de uitvoering en de werking van de afwijking zal worden uitgeoefend door de Franse autoriteiten en de Commissie, zoals tot nu toe is gebeurd.

                  Frankrijk zal worden verzocht uiterlijk op 30 september 2025 een verslag voor de periode 2109 tot en met 2024 in te dienen. Dit verslag omvat:

               ·inlichtingen over de extra kosten van de productie;

               ·economische verstoringen en markteffecten;

               ·inlichtingen voor de evaluatie van de doeltreffendheid, de efficiëntie en de samenhang met ander EU-beleid;

               ·inlichtingen over de blijvende relevantie en de EU-meerwaarde van de nieuwe wetgeving.

                  Bij de rapportage moet ook worden getracht input van alle belanghebbenden te verkrijgen inzake het niveau en de ontwikkeling van hun extra productiekosten en nalevingskosten, en gevallen van marktverstoring.

                  De Commissie zal specifieke richtsnoeren inzake de vereiste informatie opstellen zodat de door de Franse autoriteiten verzamelde informatie zeker alle gegevens bevat die de Commissie nodig heeft om in de toekomst met kennis van zaken te kunnen beslissen over de geldigheid en de levensvatbaarheid van de regeling. Deze richtsnoeren zullen zoveel mogelijk overeenstemmen met vergelijkbare regelingen voor de ultraperifere gebieden van de EU die onder soortgelijke wetgeving vallen.

                  Op grond hiervan kan de Commissie beoordelen of de redenen voor de afwijking nog steeds bestaan, of het door Frankrijk verleende belastingvoordeel nog steeds evenredig is en of andere maatregelen dan een stelsel van belastingafwijking mogelijk zijn, met inachtneming van de internationale dimensie daarvan.

                  De voor het verslag vereiste structuur en gegevens zijn bij het voorstel in bijlage 1 bijgevoegd.

               2020/0150 (CNS)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               waarbij Frankrijk wordt gemachtigd een verlaagd tarief van bepaalde indirecte belastingen toe te passen op in Guadeloupe, Frans Guyana, Martinique en Réunion vervaardigde “traditionele” rum

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 349,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,

               Gezien het advies van het Europees Parlement
                  6
               ,

               Handelend volgens een bijzondere wetgevingsprocedure,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Beschikking 189/2014/EG van de Raad
                  7
                machtigt Frankrijk om op in Guadeloupe, Frans Guyana, Martinique en Réunion vervaardigde en in continentaal Frankrijk verkochte rum een verlaagd accijnstarief toe te passen dat lager kan zijn dan het bij Richtlijn 92/84/EEG van de Raad vastgestelde minimumaccijnstarief, maar niet meer dan 50% lager dan de normale nationale accijns op alcohol. Het verlaagde accijnstarief is beperkt tot een jaarlijks contingent van 144 000 hl zuivere alcohol. Die afwijking loopt af op 31 december 2020.

               (2)De Franse autoriteiten hebben de Commissie op 18 oktober 2019 verzocht een voorstel in te dienen voor een besluit van de Raad tot verlenging voor opnieuw zeven jaar van de in Besluit 189/2014/EU vastgestelde termijn van de machtiging, met een hoger contingent, van 1 januari 2021 tot en met 31 december 2027.

               (3)Gezien de beperkte omvang van de lokale markt kunnen de distilleerderijen van de vier onder deze machtiging vallende ultraperifere gebieden hun activiteiten alleen ontwikkelen indien zij voldoende toegang hebben tot de markt in continentaal Frankrijk, het voornaamste afzetgebied voor hun rum (65 %). De “traditionele rum” kan moeilijk op de Uniemarkt concurreren, vanwege de volgende twee parameters: hogere productiekosten; en hogere belastingen per fles, aangezien de “traditionele” rum doorgaans met een hoger alcoholgehalte en in grotere flessen wordt verkocht.

               (4)De productiekosten van de waardeketen riet-suiker-rum in deze vier ultraperifere gebieden zijn hoger dan in andere gebieden in de wereld. Met name de grote afstand en een moeilijk reliëf en klimaat van de vier ultraperifere gebieden hebben aanzienlijke gevolgen voor de kosten van de ingrediënten en de productie. Bovendien zijn de arbeidskosten hoger dan die in de buurlanden, omdat in Guadeloupe, Frans Guyana, Martinique en Réunion de Franse sociale wetgeving van toepassing is. Deze ultraperifere gebieden zijn ook onderworpen aan milieu- en veiligheidsnormen van de Unie, wat leidt tot aanzienlijke investeringen en kosten die niet rechtstreeks verband houden met de productiviteit, ook al wordt een deel van deze investeringen medegefinancierd door de structuurfondsen van de Unie. Verder zijn de distilleerderijen van deze ultraperifere gebieden kleiner dan de distilleerderijen van internationale groepen. Dit brengt hogere productiekosten per outputeenheid mee.

               (5)“Traditionele”, in continentaal Frankrijk verkochte rum wordt gewoonlijk in grotere flessen verkocht (36 % van de rum wordt verkocht in flessen van 1 liter) en kent een hoger alcoholvolumegehalte (tussen 40° en 59°) dan concurrerende op rum gebaseerde producten, die gewoonlijk in flessen van 0,7 liter en met 37,5° alcohol worden verkocht. Het hogere alcoholvolumegehalte leidt weer tot hogere accijnzen, een hoger vignette sécurité sociale (VSS) en aldus een hogere btw per verkochte liter rum. Een verlaagd accijnstarief dat niet meer dan 50 % lager is dan het normale nationale accijnstarief voor alcohol blijft derhalve evenredig met de cumulatieve extra kosten van de hogere productiekosten en hogere accijnzen, VSS en btw.

               (6)Derhalve moet ook rekening worden gehouden met de extra kosten die voortvloeien uit de decenniumlange praktijk om “traditionele” rum te verkopen met een hoger alcoholvolumegehalte, met de bijbehorende hogere belastingen.

               (7)Het op de geharmoniseerde accijns en de VSS betrekking hebbende fiscale voordeel waarvoor machtiging moet worden verleend, dient evenredig te blijven teneinde geen afbreuk te doen aan de integriteit en de samenhang van de rechtsorde van de Unie, waaronder het waarborgen van een onverstoorde mededinging in de eengemaakte markt en het staatssteunbeleid.

               (8)Het belastingvoordeel heeft tot op heden geen gevolgen gehad voor de eengemaakte markt, aangezien het marktaandeel van traditionele rum in de afgelopen jaren met 11 % is gedaald ten gevolge van de toenemende consumptie van op rum gebaseerde alcoholische dranken.

               (9)Om te voorkomen dat de ontwikkeling van de Franse ultraperifere gebieden ernstig wordt belemmerd en om de riet-suiker-rumsector en de bijbehorende werkgelegenheid in deze regio’s te behouden, moet de in Besluit 189/2014/EU toegekende machtiging worden vernieuwd en het contingent ervan uitgebreid.

               (10)Om ervoor te zorgen dat deze beschikking geen afbreuk doet aan de eengemaakte markt, moeten de voor deze regeling in aanmerking komende hoeveelheden rum uit de overzeese departementen worden bepaald op 153 000 hectoliter zuivere alcohol per jaar.

               (11)Aangezien het belastingvoordeel niet verder gaat dan wat nodig is om de extra kosten te compenseren, het om bescheiden hoeveelheden gaat en het belastingvoordeel beperkt is tot het verbruik in continentaal Frankrijk, doet de maatregel geen afbreuk aan de integriteit en de samenhang van de rechtsorde van de Unie.

               (12)De Franse autoriteiten moeten uiterlijk op 30 september 2025 een monitoringverslag bij de Commissie indienen, zodat zij kan beoordelen of nog steeds aan de voorwaarden voor de machtiging wordt voldaan.

               (13)Dit besluit laat de eventuele toepassing van de artikelen 107 en 108 VWEU onverlet,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               In afwijking van artikel 110 van het Verdrag wordt Frankrijk gemachtigd in continentaal Frankrijk een accijnstarief dat lager is dan het normale tarief voor alcohol, zoals vastgesteld in artikel 3 van Richtlijn 92/84/EEG
                  8
               , te blijven toepassen op in Guadeloupe, Frans Guyana, Martinique en Réunion vervaardigde “traditionele” rum, alsook een tarief van de heffing genaamd “cotisation sur les boissons alcooliques” (VSS) toe te passen, dat lager is dan het volgens de nationale wetgeving toepasselijke normale tarief.

               Artikel 2

               De in artikel 1 vastgestelde afwijking geldt tot en met 24 mei 2021 voor rum als omschreven in punt 1, onder f), van bijlage II bij Verordening (EG) nr. 110/2008 van het Europees Parlement en de Raad
                  9
               , en vanaf 25 mei 2021 voor rum als omschreven in punt 1, onder g), i), van bijlage I bij Verordening (EU) 2019/787 van het Europees Parlement en de Raad
                  10
               , die in Guadeloupe, Frans Guyana, Martinique en Réunion is vervaardigd van op de plaats van productie geoogst suikerriet, met een gehalte aan vluchtige stoffen, anders dan ethylalcohol en methylalcohol, van gelijk aan of meer dan 225 gram per hectoliter zuivere alcohol en een alcoholvolumegehalte van 40 % of meer.

               Artikel 3

               (1)De in artikel 1 bedoelde verlaagde accijns- en VSS-tarieven die op de in artikel 2 bedoelde rum van toepassing zijn, zijn beperkt tot een jaarlijks contingent van 153 000 hectoliter pure alcohol.

               (2)De in artikel 1 van dit besluit bedoelde verlaagde accijns- en VSS-tarieven mogen elk lager zijn dan het in Richtlijn 92/84/EEG vastgestelde minimumaccijnstarief voor alcohol, maar mogen niet meer dan 50 % lager zijn dan het normale tarief voor alcohol overeenkomstig artikel 3 van Richtlijn 92/84/EEG of het normale tarief voor alcohol voor de VSS.

               (3)Het cumulatieve fiscale voordeel waarvoor overeenkomstig lid 2 van dit artikel machtiging wordt verleend, is niet meer dan 50 % van het normale tarief voor alcohol overeenkomstig artikel 3 van Richtlijn 92/84/EEG.

               Artikel 4

               Frankrijk dient uiterlijk op 30 september 2025 een monitoringverslag bij de Commissie in, zodat zij kan beoordelen of nog steeds aan de in artikel 1 bepaalde voorwaarden voor de machtiging wordt voldaan. Het verslag bevat de in de bijlage voorgeschreven informatie.

               Artikel 5

               Dit besluit is van toepassing van 1 januari 2021 tot en met 31 december 2027.

               Artikel 6

               Dit besluit is gericht tot de Franse Republiek.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De Voorzitter

                     (1)

                        PB L 59 van 28.2.2014, blz. 1.

                     (2)

                        Deze indirecte belastingen zijn accijnzen en het “vignette sécurité sociale” (VSS). Accijnzen zijn indirecte belastingen op de verkoop of het gebruik van specifieke producten, zoals alcohol en tabak, en zij worden over het algemeen al naargelang de hoeveelheid van het product geheven. De ontvangsten uit de accijnzen vloeien volledig naar de lidstaten. Het VSS is een socialezekerheidsbijdrage die wordt geheven op in Frankrijk verkochte alcoholische dranken ter bestrijding van de gezondheidsrisico’s die met de overmatige consumptie van ethylalcohol gepaard gaan. Het VSS wordt geheven naast de nationale accijns.

                     (3)

                        COM(2017) 623 final

                     (4)

                        Verordening (EG) nr. 228/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 13 maart 2013.

                     (5)

                        Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees
                        Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's: De eengemaakte markt verbeteren: meer
                        mogelijkheden voor mensen en ondernemingen (COM (2015) 550 final), blz. 4.

                     (6)

                        PB C XXX, XXX, p. XXX.

                     (7)

                     https://eur-lex.europa.eu/legal-content/NL/TXT/?uri=celex%3A32014D0189

                     (8)

                        Richtlijn 92/84/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven op alcohol en alcoholhoudende dranken (PB L 316 van 31.10.1992, blz. 29).

                     (9)

                        Verordening (EG) nr. 110/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 betreffende de definitie, de aanduiding, de presentatie, de etikettering en de bescherming van geografische aanduidingen van gedistilleerde dranken en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 1576/89 van de Raad (PB L 39 van 13.2.2008, blz. 16).

                     (10)

                        Verordening (EU) 2019/787 van het Europees Parlement en de Raad van 17 april 2019 betreffende de definitie, omschrijving, presentatie en etikettering van gedistilleerde dranken, het gebruik van de namen van gedistilleerde dranken in de presentatie en etikettering van andere levensmiddelen en de bescherming van geografische aanduidingen van gedistilleerde dranken, het gebruik van ethylalcohol en distillaten uit landbouwproducten in alcoholhoudende dranken, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 110/2008 (PB L 130 van 17.5.2019, blz. 1).

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 24.7.2020
            COM(2020) 332 final
            BIJLAGE
            bij
            Voorstel voor een Besluit van de Raad
            waarbij Frankrijk wordt gemachtigd een verlaagd tarief van bepaalde indirecte belastingen toe te passen op in Guadeloupe, Frans Guyana, Martinique en Réunion vervaardigde “traditionele” rum
            {SWD(2020) 141 final}

               BIJLAGE

               In artikel 4 bedoelde, in de verslagen op te nemen informatie:

               1.Geraamde extra kosten. Er wordt informatie verstrekt voor elke soort rum (“agrarische rum” en “rum van gefermenteerde melasse”) waarvoor het verlaagde tarief van de indirecte belastingen geldt. De Franse autoriteiten vullen tabel 1 in met ten minste de volgende gegevens, voor zover beschikbaar. De informatie in de tabel is toereikend om een oordeel te vellen over de extra kosten voor producenten in de Franse ultraperifere gebieden.

               Tabel 1:

                        Guadeloupe (EUR)

                        Frans Guyana (EUR)

                        Martinique (EUR)

                         Réunion (EUR)

                        Noten2

                        Prijs van suikerriet (per 100 kg)

                        Prijs van melasse (per 100 kg)

                        Vrachtkosten (per kg)

                        Arbeid (per hectoliter zuivere alcohol (hza))

                        Andere input (per hza)

                        Afschrijvingskosten

                        Nalevingskosten

                        Overige kosten1

               Noten bij de tabel:

               (1) Informatie over de kosten van water, energie en afval, en andere toepasselijke kosten.

               (2)Informatie over alle specificaties en toelichtingen die aan de berekeningsmethoden ten grondslag liggen.

               2.Andere subsidies. De Franse autoriteiten vullen tabel 2 in, onder vermelding van alle andere bijstand en steunmaatregelen op grond van de extra exploitatiekosten van de ondernemingen in verband met de ultraperifere ligging van de regio.

               Tabel 2:

                        Bijstand en steunmaatregelen1

                        Periode2

                        Doelsector3

                        Begroting in EUR4

                        Jaarlijkse uitgaven, in EUR (2019-2024)5

                        Aandeel van de begroting ter compensatie van extra kosten6

                        Geraamd aantal begunstigde ondernemingen7

                        Noten8

                        [lijst]

               Noten bij de tabel:

               (1)Informatie over de aanduiding en het soort maatregel (programma, staatssteunnummer, enz.).

               (2)Informatie over de jaren waarvoor de maatregel geldt.

               (3)Informatie uitsluitend over sectorspecifieke maatregelen.

               (4)Informatie over de totale begroting van de maatregel en de financieringsbronnen.

               (5)Informatie over de reële uitgaven per jaar in de monitoringperiode (2019-2024), indien beschikbaar.

               (6)Globale raming, als percentage van de totale begroting.

               (7)Globale raming, indien mogelijk.

               (8)Toelichtingen en verduidelijkingen.

               3.Gevolgen voor de overheidsbegroting. De Franse autoriteiten vullen tabel 3 in met het totaalbedrag (in EUR) aan niet geïnde belastingen vanwege de toegepaste belastingdifferentiatie.

               Tabel 3.

                        2019

                        2020

                        2021

                        2022

                        2023

                        2024

                        Gederfde belastinginkomsten

               4.Gevolgen voor de algemene economische prestaties. De Franse autoriteiten vullen tabel 4 in en verstrekken gegevens waaruit blijkt wat de gevolgen van de verlaagde indirecte belastingen op de sociaaleconomische ontwikkeling van de regio’s zijn. De indicatoren in de tabel hebben betrekking op de prestaties van de rumsector in vergelijking met de algemene prestaties van de regionale economie. Indien sommige indicatoren niet beschikbaar zijn, worden alternatieve rapportagegegevens over de algemene sociaaleconomische prestaties van de ultraperifere gebieden opgenomen.

               Tabel 4:

                        Jaar1

                        2019

                        2020

                        2021

                        2022

                        2023

                        2024

                        Noten2

                        Regionale bruto toegevoegde waarde

                        In de rumsector

                        In de sector riet-suiker-rum

                        Werkgelegenheid in lokale distilleerderijen

                        Werkgelegenheid in de sector riet-suiker-rum

                        Werkloosheidspercentage

                        Aantal actieve producenten

                        Aantal rumproducenten (inclusief kleine en middelgrote ondernemingen)

                        Suikerrietareaal (ha)

                        Prijsindexcijfer - contintentaal Frankrijk

                        Prijsindexcijfer - regio's

                        Aantal toeristen -  regio’s

                        Aantal toeristen - distilleerderijen

               Noten bij de tabel:

               (1)de informatie is mogelijk niet voor alle vermelde jaren beschikbaar.

               (2)eventuele relevante toelichtingen en verduidelijkingen.

               5.Specificaties van de regeling. De Franse autoriteiten vullen voor elke soort rum (“agrarische rum” en “rum van gefermenteerde melasse”) en per regio (Guadeloupe, Frans Guyana, Martinique en Réunion) de tabel 5 in. Indien sommige indicatoren niet beschikbaar zijn, worden alternatieve rapportagegegevens over de kenmerken van de regeling opgenomen.

               Tabel 5:

                        Hoeveelheid (in hza)

                        2019

                        2020

                        2021

                        2022

                        2023

                        2024

                        Rumproductie

                        Traditionele rumproductie

                        Lokale rumverkoop

                        Rum verzonden naar het vasteland

                        Traditionele rum die naar contintentaal Frankrijk wordt verzonden

                        Traditionele rum die op grond van de afwijking wordt verzonden

                        Rum verzonden naar andere lidstaten

                        Rumuitvoer naar derde landen

                        Rum als percentage van de totale extra uitvoer uit de ultraperifere gebieden (%)

                        Aandeel van Franse traditionele rum in de rummarkt  in contintentaal Frankrijk (%)

                        Groei van de rummarkt in contintentaal Frankrijk (%)

                        Groei van de markt voor gedistilleerde dranken in contintentaal Frankrijk (%)

               6.Onregelmatigheden. De Franse autoriteiten verstrekken informatie over eventuele onderzoeken naar administratieve onregelmatigheden, met name over ontduiking van indirecte belastingen of smokkel van de betrokken alcoholhoudende producten, in het kader van de toepassing van de machtiging. Gedetailleerde informatie, waaronder ten minste informatie over de aard van de zaak, de waarde en de termijn.

               7.Klachten. De Franse autoriteiten verstrekken informatie over klachten die de lokale, regionale of nationale autoriteiten hebben ontvangen over de toepassing van de machtiging, van begunstigden en niet-begunstigden.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 27.7.2020
            COM(2020) 622 final
            2020/0160(COD)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
            waarbij Frankrijk wordt gemachtigd te onderhandelen over een overeenkomst tot aanvulling van zijn bestaande bilaterale verdrag met het Verenigd Koninkrijk betreffende de bouw en de exploitatie door privé-concessionarissen van een vaste kanaalverbinding

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               •Motivering en doel van het voorstel

               Bij het Verdrag tussen de Franse Republiek en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland betreffende de bouw en de exploitatie door privé-concessionarissen van een vaste kanaalverbinding, ondertekend te Canterbury op 12 februari 1986 (hierna: “het Verdrag van Canterbury”), is een Intergouvernementele Commissie ingesteld om toe te zien op alle kwesties met betrekking tot de bouw en de exploitatie van de vaste kanaalverbinding (hierna: “de Kanaaltunnel”).

               Tot het einde van de overgangsperiode die is ingesteld bij het Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie
                  1
                is de Intergouvernementele Commissie voor de Kanaaltunnel de nationale veiligheidsinstantie als bedoeld in artikel 3, lid 7, van Richtlijn (EU) 2016/798 van het Europees Parlement en de Raad
                  2
               .

               Overeenkomstig artikel 3, lid 7, van Richtlijn (EU) 2016/798 kan een nationale veiligheidsinstantie een orgaan zijn dat door verschillende lidstaten is belast met de taken betreffende spoorwegveiligheid en, in het licht Richtlijn (EU) 2016/797, interoperabiliteit. Na de bovengenoemde overgangsperiode wordt de Intergouvernementele Commissie echter een orgaan dat is opgericht door een lidstaat en een derde land. Richtlijn (EU) 2016/798 voorziet niet in de mogelijkheid dat een orgaan dat door een lidstaat en een derde land met die taak is belast, optreedt als nationale veiligheidsinstantie. Tenzij anders wordt bepaald, zal de Intergouvernementele Commissie voor de Kanaaltunnel derhalve niet langer de nationale veiligheidsinstantie zijn in de zin van Richtlijn (EU) 2016/798. Vanaf datzelfde tijdstip zal het Unierecht niet langer van toepassing zijn op het deel van de Kanaaltunnel dat onder de jurisdictie van het Verenigd Koninkrijk valt. Op grond van Richtlijn (EU) 2016/798 en artikel L 2221/1 van de Franse Code des Transports wordt het Franse Etablissement public de sécurité ferroviaire de nationale veiligheidsinstantie voor het deel van de Kanaaltunnel dat onder de Franse jurisdictie valt.

               Om een veilige en efficiënte exploitatie van de Kanaaltunnel te waarborgen, verdient het de voorkeur dat één enkele veiligheidsinstantie verantwoordelijk is en dezelfde regels toepast op de hele tunnel, met inbegrip van het deel dat onder de jurisdictie van het Verenigd Koninkrijk valt. De Intergouvernementele Commissie moet de enige autoriteit blijven en moet de EU-regels inzake spoorwegveiligheid en spoorweginteroperabiliteit blijven toepassen. Dit vereist een wijziging van artikel 3, lid 7, van Richtlijn (EU) 2016/798. Het parallelle voorstel van de Commissie voor een verordening tot wijziging van die richtlijn (COM (2020) 623) voorziet in die wijziging.

                  Bij schrijven van 16 juli 2020 heeft Frankrijk de Commissie meegedeeld dat het met het VK wenst te onderhandelen over een overeenkomst tot aanvulling van het Verdrag van Canterbury.

                  Het doel van dit voorstel is enerzijds Frankrijk te machtigen om met het Verenigd Koninkrijk te onderhandelen over een internationale overeenkomst om de veilige en efficiënte exploitatie van de Kanaaltunnel te waarborgen door ervoor te zorgen dat één enkele veiligheidsinstantie verantwoordelijk blijft voor de hele tunnel, en anderzijds de specifieke vereisten vast te stellen waaraan de voorgestelde overeenkomst moet voldoen, zoals de verplichting voor de Intergouvernementele Commissie om de EU-regels inzake spoorwegveiligheid en ‑interoperabiliteit toe te passen.

                  Een dergelijke overeenkomst kan gevolgen hebben voor een gebied dat grotendeels onder het Unierecht valt, met name onder Richtlijn (EU) 2016/797
                     3
                  , Richtlijn (EU) 2016/798 en Verordening (EU) 2016/796
                     4
                  . Een dergelijke overeenkomst zou derhalve onder de exclusieve externe bevoegdheid van de Unie vallen. Overeenkomstig artikel 2, lid 1, VWEU kan de Unie de lidstaten echter machtigen om op te treden op gebieden waarop de Unie exclusief bevoegd is. Gezien de interactie van een dergelijke machtiging met de bestaande door de wetgever van de Unie vastgestelde regels, moet door die laatste machtiging worden verleend overeenkomstig de in artikel 91 VWEU bedoelde wetgevingsprocedure

               •Samenhang met de huidige bepalingen op dit beleidsgebied

                  De doelstelling van de internationale overeenkomst die Frankrijk op basis van het voorgestelde machtigingsbesluit met het VK wenst te sluiten, is de Intergouvernementele Commissie handhaven als enige nationale veiligheidsinstantie voor de Kanaaltunnel en ervoor te zorgen dat zij voor de volledige Kanaaltunnel, met inbegrip van het deel dat onder de jurisdictie van het VK valt, blijft voldoen aan de bepalingen van het EU-recht die van toepassing zijn op de nationale veiligheidsinstanties, met name Richtlijn (EU) 2016/798, Richtlijn (EU) 2016/797 en Verordening (EG) nr. 2016/796.

                  Die doelstelling is derhalve volledig in overeenstemming met het bestaande beleid op het gebied van de veiligheid en interoperabiliteit van het spoorverkeer.

               •Verenigbaarheid met andere beleidsterreinen van de Unie

                  Een overeenkomst tot aanvulling van het Verdrag van Canterbury met het oog op een veilige en efficiënte exploitatie van de Kanaaltunnel door ervoor te zorgen dat één enkele veiligheidsinstantie verantwoordelijk blijft voor de volledige tunnel is niet onverenigbaar met ander beleid van de Unie.

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

                  De rechtsgrondslag van dit voorstel is artikel 2, lid 1, VWEU en artikel 91, VWEU.

               •Subsidiariteit (bij niet-exclusieve bevoegdheid)

                  Het voorstel betreft een gebied dat onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie valt.

               •Evenredigheid

                  Doel van het voorstel is, overeenkomstig artikel 2, lid 1, VWEU, machtiging te verlenen voor onderhandelingen over een overeenkomst tot aanvulling van het Verdrag van Canterbury om een veilige en efficiënte exploitatie van de Kanaaltunnel te waarborgen door ervoor te zorgen dat één enkele veiligheidsinstantie verantwoordelijk blijft voor de volledige tunnel. Onder voorbehoud van de wijziging van artikel 3, lid 7, van Richtlijn (EU) 2016/798, moet de bij het Verdrag van Canterbury opgerichte Intergouvernementele Commissie de enige veiligheidsinstantie blijven en moet zij de regels van de Unie inzake spoorwegveiligheid blijven toepassen. Bijgevolg gaat het voorgestelde besluit van het Europees Parlement en de Raad niet verder dan nodig is om dit doel te bereiken.

               •Keuze van het instrument

                  Het doel is ervoor te zorgen dat de Intergouvernementele Commissie het EU-recht toepast op de volledige Kanaaltunnel, met inbegrip van het deel dat onder de jurisdictie van het Verenigd Koninkrijk valt. De Intergouvernementele Commissie is een binationaal orgaan dat is opgericht door Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. De werking van die commissie wordt geregeld door het Verdrag van Canterbury, dat tussen Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk is gesloten. De voornoemde elementen moeten derhalve worden opgenomen in een overeenkomst tussen Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk; derhalve moet Frankrijk worden gemachtigd een dergelijke overeenkomst te sluiten.

                  Het voorgestelde besluit van het Europees Parlement en de Raad dat tot Frankrijk is gericht en waarbij dat land krachtens artikel 2, lid 1, en artikel 91 VWEU gemachtigd wordt om met het Verenigd Koninkrijk over een dergelijke overeenkomst te onderhandelen en deze te sluiten, is derhalve een adequaat instrument.

               3.EVALUATIE, RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELING

               •Raadpleging van belanghebbenden

                  Dit voorstel is gebaseerd op een verzoek van Frankrijk en de voorgestelde machtiging wordt uitsluitend verleend aan die lidstaat. Gezien de tijdsdruk zijn belanghebbenden zoals de concessionaris van de Kanaaltunnel informeel geraadpleegd en hebben zij bevestigd dat de Intergouvernementele Commissie als de enige veiligheidsinstantie moet worden gehandhaafd om het Unierecht op de hele Kanaaltunnel toe te passen.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  Dit voorstel heeft geen gevolgen voor de begroting van de Unie.

               2020/0160 (COD)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

               waarbij Frankrijk wordt gemachtigd te onderhandelen over een overeenkomst tot aanvulling van zijn bestaande bilaterale verdrag met het Verenigd Koninkrijk betreffende de bouw en de exploitatie door privé-concessionarissen van een vaste kanaalverbinding

               HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 91,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,

               Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité
                  5
               ,

               Gezien het advies van het Comité van de Regio's
                  6
               ,

               Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure,

               Overwegende hetgeen volgt:

               1.
                     Bij het Verdrag tussen de Franse Republiek en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland betreffende de bouw en de exploitatie door privé-concessionarissen van een vaste kanaalverbinding, ondertekend te Canterbury op 12 februari 1986 (“het Verdrag van Canterbury”), is een Intergouvernementele Commissie ingesteld om toe te zien op alle kwesties met betrekking tot de bouw en de exploitatie van de vaste kanaalverbinding (hierna: “de Kanaaltunnel”).

               2.
                     Tot het einde van de overgangsperiode die is ingesteld bij het Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie
                  7
                is de Intergouvernementele Commissie als orgaan door verschillende lidstaten belast met de taken op het gebied van de spoorwegveiligheid in de volledige Kanaaltunnel. Daartoe is zij derhalve de nationale veiligheidsinstantie in de zin van artikel 3, lid 7, van Richtlijn (EU) 2016/798 van het Europees Parlement en de Raad
                  8
               . In die hoedanigheid past zij de bepalingen van het Unierecht toe die van belang zijn voor de spoorwegveiligheid en de interoperabiliteit.

               3.
                     Na de in overweging 2 bedoelde overgangsperiode wordt de Intergouvernementele Commissie een orgaan dat is opgericht door een lidstaat en een derde land. Voorts en tenzij anders wordt bepaald in een internationale overeenkomst met het Verenigd Koninkrijk, zal het Unierecht na afloop van de overgangsperiode niet langer van toepassing zijn op het deel van de Kanaaltunnel dat onder de jurisdictie van het Verenigd Koninkrijk valt.

               4.
                     Een internationale overeenkomst met een derde land betreffende de toepassing van regels inzake spoorwegveiligheid en -interoperabiliteit in grensoverschrijdende situaties kan gevolgen hebben voor een gebied dat grotendeels wordt bestreken door het Unierecht, met name Richtlijn (EU) 2016/798, Richtlijn (EU) 2016/797 van het Europees Parlement en de Raad
                  9
                en Verordening (EU) 2016/796 van het Europees Parlement en de Raad
                  10
               . Een dergelijke overeenkomst valt derhalve onder de exclusieve externe bevoegdheid van de Unie. De lidstaten mogen alleen over dergelijke overeenkomsten onderhandelen of er zich bij aansluiten als zij daartoe overeenkomstig artikel 2, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) door de Unie zijn gemachtigd. Vanwege de interactie met de bestaande Uniewetgeving, moet een dergelijke machtiging door de wetgever van de Unie worden verleend overeenkomstig de in artikel 91 VWEU bedoelde wetgevingsprocedure.

               5.
                     Bij brief van 16 juli 2020 heeft Frankrijk de Unie verzocht te worden gemachtigd met het Verenigd Koninkrijk te onderhandelen over een internationale overeenkomst ter aanvulling van het Verdrag van Canterbury en die overeenkomst te sluiten.

               6.
                     Om de veilige en efficiënte exploitatie van de Kanaaltunnel te waarborgen, is het passend ervoor te zorgen dat de Intergouvernementele Commissie als enige veiligheidsinstantie verantwoordelijk blijft voor de volledige tunnel. Gezien de bijzondere positie van de Kanaaltunnel als spoorverbinding door één enkel complex kunstwerk dat gedeeltelijk op het grondgebied van respectievelijk Frankrijk en een derde land is gelegen, is het passend Frankrijk te machtigen met het Verenigd Koninkrijk een internationale overeenkomst te sluiten betreffende de toepassing van de spoorwegveiligheidsregels van de Unie op de Kanaaltunnel teneinde in de hele tunnel een uniform veiligheidsregime in stand te houden, mits aan bepaalde vereisten wordt voldaan.

               7.
                     De Intergouvernementele Commissie kan de rol vervullen van nationale veiligheidsinstantie die verantwoordelijk is voor het deel van de Kanaaltunnel dat onder de Franse jurisdictie valt, onder voorbehoud van de wijziging van artikel 3, lid 7, van Richtlijn (EU) 2016/798, en indien bepaalde voorwaarden zijn vervuld.

               8.
                     De Intergouvernementele Commissie moet voor de volledige tunnel dezelfde regels toepassen, ongeacht of zij van toepassing zijn op delen die onder de jurisdictie van Frankrijk of het Verenigd Koninkrijk vallen. Die regels zijn de relevante bepalingen van het Unierecht, met name Richtlijn (EU) 2016/798, Richtlijn (EU) 2016/797 en Verordening (EU) 2016/796, zoals gewijzigd of vervangen, alsook de op basis daarvan vastgestelde handelingen.

               9.
                     Overeenkomstig artikel 19 van het Verdrag van Canterbury worden geschillen tussen Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk over de uitlegging of de toepassing van het Verdrag van Canterbury beslecht door een scheidsgerecht. Wanneer dergelijke geschillen aanleiding geven tot vragen in verband met de uitlegging van het Unierecht, teneinde de correcte toepassing van het Unierecht te waarborgen, dient het scheidsgerecht de zaak door te verwijzen naar het Hof van Justitie van de Europese Unie en moet het door zijn beslissing gebonden zijn.

               10.
                     Het is ook noodzakelijk specifieke regels vast te stellen voor de toepassing van het Unierecht op het deel van de Kanaaltunnel dat onder de jurisdictie van Frankrijk valt, om ervoor te zorgen dat het recht van de Unie te allen tijde correct wordt toegepast en dat de Commissie toezicht kan houden op de toepassing ervan onder de controle van het Hof van Justitie, ook in spoedeisende gevallen of wanneer de Intergouvernementele Commissie een beslissing van het scheidsgerecht naast zich neerlegt. Daartoe dient Frankrijk het recht te behouden om, waar nodig, eenzijdig op te treden om voor dat deel van de Kanaaltunnel dat onder zijn jurisdictie valt de volledige en correcte toepassing van het Unierecht te waarborgen.

               11.
                     Om een effectieve rechtsbescherming op de onder het recht van de Unie vallende gebieden te verzekeren, dienen de gerechten waarop artikel 19, lid 1, VWEU van toepassing is, uitsluitend bevoegd te zijn voor verzoeken van concessionarissen en gebruikers van de Kanaaltunnel tegen besluiten van de Intergouvernementele Commissie.

               12.
                     De in de overwegingen 8 tot en met 11 beschreven elementen moeten worden weerspiegeld in de internationale overeenkomsten tussen Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk met betrekking tot de Kanaaltunnel. Die internationale overeenkomsten moeten in alle opzichten verenigbaar zijn met het recht van de Unie.

               HEBBEN HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Frankrijk wordt gemachtigd om met het Verenigd Koninkrijk te onderhandelen over een internationale overeenkomst over de toepassing van de regels inzake de spoorwegveiligheid in de Kanaaltunnel en die overeenkomst te sluiten en te ondertekenen, mits die overeenkomst in werking treedt na afloop van de overgangsperiode waarin het Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie voorziet en voldoet aan het volgende:

               (1)Om in de volledige Kanaaltunnel een uniform veiligheidsregime te behouden, zorgt de bij het Verdrag van Canterbury opgerichte Intergouvernementele Commissie ervoor dat met betrekking tot de Kanaaltunnel de bepalingen van het Unierecht die relevant zijn voor de taken van de nationale veiligheidsinstanties in de zin van artikel 3, lid 7, van Richtlijn (EU) 2016/798 worden toegepast, met name van die Richtlijn, Richtlijn (EU) 2016/797 en Verordening (EU) 2016/796, zoals gewijzigd of vervangen, alsmede de op basis daarvan vastgestelde handelingen.

               (2)Wanneer in het kader van een geschil dat overeenkomstig artikel 19 van het Verdrag van Canterbury ter arbitrage wordt voorgelegd vragen rijzen over de uitlegging van een bepaling van het Unierecht, is het scheidsgerecht niet bevoegd om over een dergelijke vraag een beslissing te nemen. In dat geval verzoekt het scheidsgerecht het Hof van Justitie van de Europese Unie om uitspraak te doen over de vraag. De uitspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie is bindend voor het scheidsgerecht.

               (3)In voorkomend geval, met name in spoedeisende gevallen of in het geval de Intergouvernementele Commissie een besluit van het scheidsgerecht naast zich neerlegt, behoudt Frankrijk het recht om unilateraal op te treden om de volledige, correcte en onverwijlde toepassing van het Unierecht te waarborgen op het deel van de Kanaaltunnel dat onder de Franse jurisdictie valt.

               (4)Rechterlijke instanties waarop artikel 19, lid 1, VWEU van toepassing is, zijn uitsluitend bevoegd om te beslissen over de door de concessionarissen en gebruikers van de Kanaaltunnel gevorderde rechtsmiddelen tegen door de Intergouvernementele Commissie in haar in lid 1 bedoelde hoedanigheid genomen besluiten.

               (5)De overeenkomst moet in alle opzichten verenigbaar zijn met het recht van de Unie.

               Artikel 2

               Frankrijk houdt de Commissie regelmatig op de hoogte van de onderhandelingen met het Verenigd Koninkrijk over de aanvulling van het Verdrag van Canterbury of over het sluiten van een nieuwe overeenkomst, als bedoeld in artikel 1, en nodigt de Commissie, in voorkomend geval uit, deel te nemen als waarnemer.

               Na afloop van de onderhandelingen legt Frankrijk de overeengekomen ontwerptekst voor aan de Commissie. De Commissie stelt de Raad en het Europees Parlement daarvan in kennis.

               Binnen een maand na de kennisgeving van de ontwerpovereenkomst neemt de Commissie een besluit over de vraag of aan de vereisten van artikel 1 is voldaan. Als de Commissie besluit dat aan deze voorwaarden is voldaan, kan Frankrijk de desbetreffende overeenkomst ondertekenen en sluiten. Aan de Commissie wordt een afschrift van de ondertekende overeenkomst verstrekt binnen een maand na de ondertekening daarvan, of, indien de overeenkomst voorlopig moet worden toegepast, binnen een maand na de start van de voorlopige toepassing ervan.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot de Franse Republiek.

               Gedaan te Brussel,

                  Voor het Europees Parlement
                        Voor de Raad

                  De voorzitter
                        De voorzitter

                     (1)

                        PB L 29 van 31.1.2020, blz. 7.

                     (2)

                        Richtlijn (EU) 2016/798 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 inzake veiligheid op het spoor (PB L 138 van 26.5.2016, blz. 102).

                     (3)

                        Richtlijn (EU) 2016/797 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende de interoperabiliteit van het spoorwegsysteem in de Europese Unie (PB L 138 van 26.5.2016, blz. 44).

                     (4)

                        Verordening (EU) 2016/796 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende het Spoorwegbureau van de Europese Unie en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 881/2004 (PB L 138 van 26.5.2016, blz. 1).

                     (5)

                        PB C [...] van [...] blz. [...].

                     (6)

                        PB C [...] van [...] blz. [...].

                     (7)

                        PB L 29 van 31.1.2020, blz. 7.

                     (8)

                        Richtlijn (EU) 2016/798 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 inzake veiligheid op het spoor (PB L 138 van 26.5.2016, blz. 102).

                     (9)

                        Richtlijn (EU) 2016/797 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende de interoperabiliteit van het spoorwegsysteem in de Europese Unie (PB L 138 van 26.5.2016, blz. 44).

                     (10)

                        Verordening (EU) 2016/796 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende het Spoorwegbureau van de Europese Unie en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 881/2004 (PB L 138 van 26.5.2016, blz. 1).