               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 31.10.2019
            COM(2019) 577 final
            2019/0249(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het namens de Europese Unie in de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie in te nemen standpunt met betrekking tot de herziening van bijlage 17 (Beveiliging) (amendement 17) bij het Verdrag inzake de internationale burgerluchtvaart

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel heeft betrekking op het besluit tot vaststelling van het standpunt dat namens de Europese Unie in de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie moet worden ingenomen over de vaststelling van amendement 17 van bijlage 17 (Beveiliging) bij het Verdrag van Chicago inzake de internationale burgerluchtvaart, waarbij wijzigingen inzake de normen en aanbevolen praktijken worden voorgesteld.

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.Verdrag van Chicago inzake de internationale burgerluchtvaart („het Verdrag van Chicago”)

               Het Verdrag van Chicago heeft tot doel het internationale luchtvervoer te regelen. Bij dit verdrag, dat op 4 april 1947 in werking getreden, is de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie opgericht.

               Alle EU-lidstaten zijn partij bij het Verdrag van Chicago.

               2.2.Internationale Burgerluchtvaartorganisatie (“de ICAO”)

               De ICAO is een gespecialiseerd agentschap van de Verenigde Naties. De ICAO heeft als doel de beginselen en technieken op het gebied van de internationale luchtvaart te ontwikkelen en de planning en ontwikkeling van het internationale luchtvervoer te bevorderen. De ICAO-raad is een permanent orgaan van de ICAO.

               In deze raad zijn 36 lidstaten van de ICAO vertegenwoordigd, die door de Algemene Vergadering van de ICAO worden verkozen voor een periode van drie jaar. Voor de periode 2016-2019 zijn zeven EU-lidstaten vertegenwoordigd in de ICAO-raad.

               In artikel 54 van het Verdrag van Chicago is bepaald dat de ICAO-raad onder meer internationale normen en aanbevolen praktijken (“Standards and Recommended Practices”, ofwel SARP’s) moet vaststellen, in de vorm van bijlagen bij het Verdrag van Chicago.

               De ICAO-raad roept ook de Algemene Vergadering bijeen, die het hoogste orgaan van de ICAO is. De Algemene Vergadering van de ICAO komt ten minste om de drie jaar bijeen en stelt de politieke koers van de ICAO voor de komende driejarige periode vast. De 40e zitting van de Algemene Vergadering van de ICAO heeft plaatsgevonden van 24 september tot en met 4 oktober 2019 in Montreal, Canada.

               2.3.De beoogde handeling van de ICAO

               Overeenkomstig artikel 54, punt 1), van het Verdrag van Chicago stelt de ICAO-raad SARP’s vast. De SARP’s tot wijziging van bijlage 17 (Beveiliging) houden in dat meerdere artikelen worden gewijzigd, verbeterd of van aanbevolen praktijken tot normen worden verheven.

               Op 4 juli 2019 heeft de ICAO bij brief nr. AS8/2.1-19/48 haar verdragsluitende staten meegedeeld dat voorgesteld amendement 17 van bijlage 17 ter vaststelling zal worden voorgelegd aan de raad op diens 218e zitting (18 tot en met 29 november 2019), en naar verwachting van toepassing wordt in juli 2020. Het bevat onder meer nieuwe en/of herziene bepalingen inzake kwetsbaarheidsbeoordelingen, informatie-uitwisseling tussen lidstaten en belanghebbenden, opleidingsprogramma’s en certificeringssystemen, toegangscontrole, beveiligingsonderzoeken van personeel en overige redactionele wijzigingen. Met voornoemde brief is de ICAO de raadplegingsfase gestart die op 4 oktober 2019 afloopt.

               De wijzigingen in bijlage 17 zijn opgesteld door het Aviation Security Panel van de ICAO, waarvan deskundigen van acht EU-lidstaten actief lid zijn (België, Frankrijk, Duitsland, Griekenland, Italië, Nederland, Spanje en het Verenigd Koninkrijk), en vervolgens ter goedkeuring voorgelegd op de 217e zitting van de ICAO-raad. Na de lopende raadpleging zullen deze wijzigingen hoogstwaarschijnlijk tijdens de 218e zitting van de ICAO-raad worden goedgekeurd.

               Eenmaal aangenomen zullen de beoogde wijzigingen bindend zijn voor alle ICAO-staten, met inbegrip van alle EU-lidstaten, overeenkomstig en binnen de grenzen die het Verdrag van Chicago stelt. Krachtens artikel 38 van het Verdrag van Chicago moeten de verdragsluitende staten de ICAO via het mechanisme voor de kennisgeving van afwijkingen in kennis stellen indien zij voornemens zijn van een norm af te wijken.

               2.4.EU-rechtskader en voorgestelde wijzigingen in bijlage 17

               1)Wijziging van de definitie van “achtergrondcontrole”.

               Oorspronkelijke tekst:

               Achtergrondcontrole Een achtergrondcontrole is een controle van de identiteit en eerdere ervaring van een persoon, inclusief — indien wettelijk toegestaan — een eventueel strafblad, als onderdeel van de beoordeling van de geschiktheid van die persoon om een beveiligingscontrole uit te voeren en/of onbegeleide toegang te krijgen tot een om beveiligingsredenen beperkt toegankelijke zone

               Nieuwe tekst:

               Achtergrondcontrole. Een achtergrondcontrole is een controle van de identiteit en eerdere ervaring van een persoon, inclusief een eventueel strafblad, en andere  informatie inzake beveiliging die relevant is voor de beoordeling van de geschiktheid van die persoon, overeenkomstig de nationale wetgeving.

               Dit voorstel volgt uit de noodzaak om de achtergrondcontroles te baseren op alle relevante informatie die verband houdt met beveiliging. De EU-regeling inzake achtergrondcontrole is verscherpt bij punt 11.1.3 van de bijlage bij Uitvoeringsverordening (EU) 2019/103 van de Commissie van 23 januari 2019 tot wijziging van Uitvoeringsverordening (EU) 2015/1998 voor wat de verduidelijking, harmonisering, vereenvoudiging en versterking van bepaalde specifieke luchtvaartbeveiligingsmaatregelen betreft
                  1
               .

               2)Hoogrisicovracht of -post.

               Oorspronkelijke tekst:

               Hoogrisicovracht of -post. Vracht of post die door een onbekende entiteit wordt aangeboden of tekenen van manipulatie vertoont, wordt als hoog risico beschouwd als bovendien aan een van de volgende criteria wordt voldaan:

               a) uit specifieke inlichtingen blijkt dat de vracht of post een bedreiging vormt voor de burgerluchtvaart; of

               b) de vracht of post vertoont verdachte afwijkingen; of

               c) de vracht of post is van dien aard dat basisbeveiligingsmaatregelen waarschijnlijk niet volstaan om verboden voorwerpen te ontdekken die het luchtvaartuig in gevaar zouden kunnen brengen.

               Nieuwe tekst:

               Hoogrisicovracht of -post. Vracht of post wordt als een hoog risico beschouwd als:

               a) uit specifieke inlichtingen blijkt dat de vracht of post een bedreiging vormt voor de burgerluchtvaart; of

               b) de vracht of post verdachte afwijkingen of sporen van manipulatie vertoont.

               Ongeacht of de vracht of post van een bekende of onbekende entiteit afkomstig is, kan een zending op grond van specifieke inlichtingen van een staat worden aangemerkt als hoog risico.

               Het voorstel beoogt een duidelijker definitie te geven van “hoogrisicovracht of -post” en is in overeenstemming met de door de Europese Unie gehanteerde definitie.

               3)Algemene beginselen

               Oorspronkelijke tekst:

               2.1. Doelstellingen

               2.1.4. Aanbeveling. – Elke verdragsluitende staat zou moeten zorgen voor passende bescherming van gevoelige informatie over luchtvaartbeveiliging.

               Nieuwe tekst:

               2.1. Doelstellingen

               2.1.4. Elke verdragsluitende staat zorgt voor passende bescherming van gevoelige informatie over luchtvaartbeveiliging.

               Dit voorstel beoogt ervoor te zorgen dat er passende mechanismen worden ingesteld om gevoelige informatie over luchtvaartbeveiliging te beschermen tegen ongeoorloofde toegang of openbaarmaking, ook ten aanzien van de dreiging van insiders die de hand leggen op beveiligingsinformatie waartoe zij geen toegang mogen hebben.

               De bescherming (en verspreiding van gevoelige informatie over luchtvaartbeveiliging) is een verantwoordelijkheid van de lidstaten. Niet-openbare en gerubriceerde wettelijke bepalingen in EU-wetgeving vallen hoe dan ook onder artikel 18 van Verordening (EG) nr. 300/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2008 inzake gemeenschappelijke regels op het gebied van de beveiliging van de burgerluchtvaart en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 2320/2002
                  2
                 en Besluit (EU, Euratom) 2015/444 van de Commissie van 15 maart 2015.

               4)Internationale samenwerking (2.4.1, 2.4.1 bis)

               Oorspronkelijke tekst:

               2.4. Internationale samenwerking

               2.4.1. Elke verdragsluitende staat zorgt ervoor dat verzoeken van andere verdragsluitende staten om aanvullende veiligheidsmaatregelen ten aanzien van een of meer specifieke vluchten van exploitanten van die andere staten worden ingewilligd, voor zover zulks praktisch haalbaar is. De verzoekende staat neemt alternatieve maatregelen van de andere lidstaat die gelijkwaardig zijn aan de gevraagde maatregelen in overweging.

               Nieuwe tekst:

               2.4. Internationale samenwerking

               2.4.1 Elke verdragsluitende staat die om aanvullende beveiligingsmaatregelen verzoekt voor een of meer specifieke vluchten, zorgt voor passend overleg en neemt alternatieve maatregelen van de andere staat die gelijkwaardig zijn aan de gevraagde maatregelen in overweging.

               2.4.1 bis. Elke verdragsluitende staat zorgt ervoor dat verzoeken van andere verdragsluitende staten om aanvullende beveiligingsmaatregelen met betrekking tot een of meer specifieke vluchten van exploitanten van die andere staten worden ingewilligd, voor zover zulks praktisch haalbaar is.

               De voorstellen beogen het belang te benadrukken van passend overleg wanneer de ene staat de andere staat om aanvullende beveiligingsmaatregelen verzoekt. De bestaande norm is in twee normen gesplitst om onderscheid te maken tussen de respectieve vereisten voor staten die om aanvullende maatregelen verzoeken en gaststaten die dergelijke verzoeken ontvangen.

               Artikel 7 van Verordening (EG) nr. 300/2008 bevat bepalingen inzake de kennisgeving aan de Commissie van door derde landen vereiste maatregelen voor zover deze afwijken van de gemeenschappelijke basisnormen. Het raadplegingsmechanisme en de toepassing van alternatieve maatregelen kunnen worden behandeld en geregeld conform de bilaterale luchtvervoersovereenkomsten, gesloten tussen de EU (of een lidstaat) en een derde land.

               5)3.1.4. Norm inzake de uitwisseling van informatie tussen staten en belanghebbenden.

               Oorspronkelijke tekst:

               3.1.4. Elke verdragsluitende staat stelt procedures vast en voert die uit om, op praktische en tijdige wijze en voor zover passend, relevante informatie uit te wisselen met zijn luchthavenexploitanten, luchtvaartuigexploitanten, verleners van luchtverkeersdiensten en andere betrokken entiteiten om hen te helpen bij de uitvoering van effectieve beoordelingen van de beveiligingsrisico's van hun activiteiten.

               Nieuwe tekst:

               3.1.4. Elke verdragsluitende staat stelt procedures vast en voert die uit om, op praktische en tijdige wijze en voor zover passend, relevante informatie uit te wisselen met relevante luchthavenexploitanten, luchtvaartuigexploitanten, verleners van luchtverkeersdiensten en andere betrokken entiteiten om hen te helpen bij de uitvoering van effectieve beoordelingen van de beveiligingsrisico's van hun activiteiten.

               Dit voorstel beoogt de norm zodanig te verduidelijken dat de staten over meer flexibiliteit beschikken bij het bepalen van de relevante exploitanten met het oog op de verstrekking van de nodige informatie om hen te helpen bij de uitvoering van effectieve beoordelingen van de beveiligingsrisico's van hun activiteiten.

               Deze norm is ingevoerd in de EU-brede wetgeving bij Uitvoeringsverordening (EU) 2019/1583 tot wijziging van Uitvoeringsverordening (EU) 2015/1998 van 5 november 2015 tot vaststelling van gedetailleerde maatregelen voor de tenuitvoerlegging van de gemeenschappelijke basisnormen op het gebied van de beveiliging van de luchtvaart, voor wat maatregelen op het gebied van cyberbeveiliging betreft
                  3
               .

               6)3.1.8. Norm inzake de ontwikkeling en uitvoering van opleidingsprogramma’s

               Oorspronkelijke tekst:

               3.1.8. Elke verdragsluitende staat zorgt voor de ontwikkeling en uitvoering van opleidingsprogramma’s en een certificeringssysteem voor instructeurs overeenkomstig het nationale programma voor de beveiliging van de burgerluchtvaart.

               Nieuwe tekst:

               3.1.8. Elke verdragsluitende staat zorgt voor de ontwikkeling en uitvoering van opleidingsprogramma’s en een certificeringssysteem dat waarborgt dat instructeurs gekwalificeerd zijn voor de betrokken onderwerpen, overeenkomstig het nationale programma voor de beveiliging van de burgerluchtvaart.

               De wijziging wordt voorgesteld om de nadruk te leggen op het beoogde resultaat wat de beveiliging betreft en niet op één enkele methode. Onderkend wordt dat het gaat om de resultaten van de opleiding en dat die dient te worden gegeven door ter zake gekwalificeerde en lesvaardige deskundigen die met name beschikken over de nodige kennis van het te onderwijzen onderwerp. Certificering (of eventuele alternatieve methoden waarvan gebruik wordt gemaakt) dient dan ook betrekking te hebben op beide vereiste elementen.

               Het beginsel waardoor deze wijziging wordt ingegeven (nl. dat de instructeurs over de nodige kwalificaties dienen te beschikken) maakt deel uit van de EU-brede wetgeving en is vervat in hoofdstuk 11 van bijlage I bij Verordening (EG) 300/2008 en de uitvoeringsbepalingen daarvan.

               7)Verheffing van aanbeveling 3.1.11 tot een norm

               Oorspronkelijke tekst:

               3.1.11 Aanbeveling - Elke verdragsluitende staat zou ervoor moeten zorgen dat het personeel van alle entiteiten die betrokken zijn bij of verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van verschillende aspecten van het nationale programma voor de beveiliging van de burgerluchtvaart alsmede de personen die recht hebben op onbegeleide toegang tot de luchtzijde periodiek opleiding volgen op het gebied van beveiligingsbewustzijn.

               Nieuwe tekst:

               3.1.11. Elke verdragsluitende staat zorgt ervoor dat het personeel van alle entiteiten die betrokken zijn bij of verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van verschillende aspecten van het nationale programma voor de beveiliging van de burgerluchtvaart alsmede de personen die recht hebben op onbegeleide toegang tot de luchtzijde een initiële en periodieke opleiding volgen op het gebied van beveiligingsbewustzijn.

               Aanbeveling 3.1.11 is tot norm verheven en is dan ook juridisch bindend. Elke verdragsluitende staat zorgt ervoor dat het personeel van alle entiteiten die betrokken zijn bij of verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van verschillende aspecten van het nationale programma voor de beveiliging van de burgerluchtvaart alsmede de personen die recht hebben op onbegeleide toegang tot de luchtzijde een initiële en periodieke opleiding volgen op het gebied van beveiligingsbewustzijn. In het voorstel wordt het belang onderkend van opleiding op het gebied van beveiligingsbewustzijn en wordt benadrukt dat die opleiding zowel initieel als periodiek moet worden gevolgd.

               De verplichtingen inzake initiële en periodieke opleiding zijn vervat in de EU-brede wetgeving inzake luchtvaartbeveiliging, namelijk in de punten 11.4.1 en 11.4.3 van de bijlage bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 2015/1998 van de Commissie.

               8)3.4. Kwaliteitscontrole en kwalificaties

               Oorspronkelijke tekst:

               3.4.1. Elke verdragsluitende staat zorgt ervoor dat de personen die beveiligingscontroles uitvoeren, achtergrondcontroles ondergaan en selectieprocedures doorlopen.

               Nieuwe tekst:

               3.4.1. Elke verdragsluitende staat zorgt ervoor dat:

               a) ten aanzien van personen die beveiligingscontroles uitvoeren, personen die onbegeleide toegang hebben tot een om beveiligingsredenen beperkt toegankelijke zone, en personen die toegang hebben tot gevoelige informatie over luchtvaartbeveiliging, achtergrondcontroles worden verricht voordat zij in functie treden of toegang hebben tot dergelijke zones of informatie;

               b) dergelijke personen aan periodieke achtergrondcontroles worden onderworpen, met tussenpozen die worden bepaald door de bevoegde autoriteit; alsmede

               c) personen die bij een achtergrondcontrole ongeschikt zijn bevonden, onmiddellijk de mogelijkheid wordt ontzegd om beveiligingscontroles te verrichten, onbegeleide toegang te verkrijgen tot om beveiligingsredenen beperkte toegankelijke zones en toegang te verkrijgen tot gevoelige informatie over luchtvaartbeveiliging.

               Dit voorstel beoogt te verduidelijken wie er dient te worden onderworpen aan achtergrondcontroles, wanneer achtergrondcontroles dienen te worden toegepast en wat er dient te gebeuren als iemand bij een achtergrondcontrole ongeschikt wordt bevonden. De norm bevat nu zowel de verplichting om periodieke achtergrondcontroles te verrichten als de maatregelen die vereist zijn wanneer iemand bij een achtergrondcontrole ongeschikt wordt bevonden voor de relevante functies. Ook is in punt 3.4.2 een verwijzing naar “selectieprocedures” opgenomen.

               Alle beginselen zijn reeds vervat in de EU-brede wetgeving inzake de beveiliging van de luchtvaart, met name in de punten 1.2.3.3, 1.2.3.5, 11.1, 11.5.1 en 11.6.3.5, onder a), van de bijlage bij Uitvoeringsverordening (EU) 2015/1998 van de Commissie, zoals gewijzigd bij Verordening (EU) 2019/103 van 23 januari 2019.

               Dit voorstel vormt een aanvulling op de wijziging van norm 3.4.1. De oorspronkelijke norm 3.4.1 bevatte zowel verwijzingen naar achtergrondcontroles als verwijzingen naar selectieprocedures. Aangezien het voorstel voor 3.4.1 nu extra elementen bevat met betrekking tot de reikwijdte en de regelmatigheid van de achtergrondcontroles, wordt in dit voorstel het element betreffende de selectieprocedures toegevoegd.

               De criteria voor de selectie van personeel dat beveiligingscontroles en aanverwante functies uitvoert, zijn opgenomen in de EU-brede wetgeving inzake luchtvaartbeveiliging, met name in de punten 11.1.6, 11.1.7 en 11.1.8 van de bijlage bij Uitvoeringsverordening (EU) 2015/1998 van de Commissie.

               9)Omzetting van aanbeveling 3.4.9 in een norm

               Oorspronkelijke tekst:

               Aanbeveling 3.4.9. – Elke verdragsluitende staat zou ervoor dienen te zorgen dat elke entiteit die verantwoordelijk is voor de uitvoering van de relevante onderdelen van het nationale programma voor de beveiliging van de burgerluchtvaart, periodiek verifieert of de uitvoering van veiligheidsmaatregelen die aan externe dienstverleners is uitbesteed, in overeenstemming is met het beveiligingsprogramma van de entiteit.

               Nieuwe tekst:

               3.4.9 Elke verdragsluitende zorgt ervoor dat elke entiteit die verantwoordelijk is voor de uitvoering van de relevante onderdelen van het nationale programma voor de beveiliging van de burgerluchtvaart, periodiek verifieert of de uitvoering van veiligheidsmaatregelen die aan externe dienstverleners is uitbesteed, in overeenstemming is met het beveiligingsprogramma van de entiteit.

               Deze aanbeveling is omgezet in een juridisch bindende norm. Met dit voorstel wordt beoogd ervoor te zorgen dat externe dienstverleners voldoen aan de beveiligingsvoorschriften van de staat, teneinde de eventuele dreiging van binnenuit door externe dienstverleners aan te pakken.

               In overeenstemming met het in Verordening (EG) nr. 300/2008 vastgestelde EU-brede beleid inzake luchtvaartbeveiliging:

               –Elke lidstaat moet een nationaal programma voor de beveiliging van de burgerluchtvaart opstellen, toepassen en in stand houden, waarin de verantwoordelijkheden voor de toepassing van gemeenschappelijke basisnormen worden vastgesteld en de door de exploitanten en entiteiten te nemen maatregelen worden beschreven.

               –De exploitanten, luchtvaartmaatschappijen en entiteiten die onder het nationaal programma voor de beveiliging van de burgerluchtvaart vallen, dienen overeenkomstig de daarin beschreven bepalingen een beveiligingsprogramma op te stellen, toe te passen en in stand te houden.

               –Het programma beschrijft de methoden en procedures die de exploitant, de luchtvaartmaatschappij of de entiteit volgt om te voldoen aan de wetgeving alsook het beveiligingsprogramma zelf, met inbegrip van interne kwaliteitscontroles.

               –De door externe dienstverleners uitgevoerde beveiligingsmaatregelen en -operaties zullen naar verwachting worden gedekt door het beveiligingsprogramma van de bovengenoemde exploitant, luchtvaartmaatschappij of entiteit, die verantwoordelijk blijft voor die maatregelen en operaties, tenzij de externe dienstverlener ten aanzien van de activiteiten die hij aanbiedt, zelf een erkende of goedgekeurde entiteit is en dus verplicht is een eigen beveiligingsprogramma op te stellen.

               De norm is opgenomen in de EU-brede wetgeving, namelijk in de artikelen 10.1, 12.1, 13.1 en 14.1 van Verordening (EG) nr. 300/2008 en in de punten 1.0.1, 3.0.1, 4.0.1, 5.0.1, 6.0.1, 7.0, 8.0.1, 9.0.1, 11.0.1 en 12.0.1 van de bijlage bij Uitvoeringsverordening (EU) 2015/1998 van de Commissie. Aanvullende bepalingen zijn opgenomen in de punten 6.3.1.1, 6.3.1.2, onder a), 6.4.1.2, 6.6.1.1, onder c), 6.8.5.1, onder a), 6-E, 8.1.3.2, onder a), 8.1.4.1, 8.1.4.2, 8.1.4.3, 8.1.4.5, 8.1.4.6, 8.1.5.2, 9.1.3.1, 9.1.3.2, 9.1.3.3, 9.1.3.5, 9.1.3.6 en 9.1.4.2 van de bijlage bij Uitvoeringsverordening (EU) 2015/1998 van de Commissie.

               10)Omzetting van aanbeveling 4.1.2 in een norm

               Oorspronkelijke tekst:

               Aanbeveling 4.1.2. Elke verdragsluitende staat zou het gebruik van willekeurige en onvoorspelbare beveiligingsmaatregelen dienen te bevorderen. Onvoorspelbaarheid zou kunnen bijdragen tot de afschrikkende werking van beveiligingsmaatregelen.

               Nieuwe tekst:

               4.1.2 Elke verdragsluitende staat moet ervoor zorgen dat de uitvoering van beveiligingsmaatregelen plaatsvindt op willekeurige en onvoorspelbare wijze, al naargelang het geval.

               Aanbeveling 4.1.2 over het betrachten  van willekeurigheid en onvoorspelbaarheid is in een juridisch bindende norm omgezet. De door de nieuwe norm 4.1.2 nagestreefde beveiligingsdoelstelling om de dreiging van insiders beter tegen te gaan, is in overeenstemming met het beleid van de Europese Unie op de volgende gebieden:

               –beveiligingsonderzoeken van personen die geen passagier zijn en van de voorwerpen die zij bij zich dragen;

               –beveiligingsonderzoek van voertuigen;

               –bewaking en patrouilles zowel aan landzijde als aan luchtzijde/in beperkt toegankelijke zones en aanverwante maatregelen

               –beveiligingsonderzoek van leveringen

               Dit beginsel wordt weerspiegeld in de EU-brede wetgeving, met name in de punten 1.3.1, 1.4.1, 1.4.2, 8.1.6 en 9.1.5 van de bijlage bij Uitvoeringsbesluit C(2015) 8005 van de Commissie.

               11)4.2.3 Maatregelen in verband met toegangscontrole

               Oorspronkelijke tekst:

               4.2.3 Elke verdragsluitende staat moet ervoor zorgen dat identificatiesystemen voor personen en voertuigen worden vastgesteld om te voorkomen dat onbevoegden toegang krijgen tot zones aan de luchtzijde en tot om beveiligingsredenen beperkt toegankelijke zones. De identiteit moet worden geverifieerd op de daartoe aangewezen controlepunten voordat toegang wordt verleend tot de zones aan de luchtzijde en tot om beveiligingsredenen beperkt toegankelijke zones.

               Nieuwe tekst:

               4.2.3 Elke verdragsluitende staat moet ervoor zorgen dat identificatiesystemen voor personen en voertuigen worden vastgesteld en gebruikt om te voorkomen dat onbevoegden toegang krijgen tot zones aan de luchtzijde en tot om beveiligingsredenen beperkt toegankelijke zones. Toegang mag uitsluitend worden verleend aan personen voor wie er een operationele noodzaak of andere legitieme reden bestaat om zich daar op te houden. De identiteit en toestemming moeten worden geverifieerd op de aangewezen controlepunten voordat toegang wordt verleend tot de zones aan de luchtzijde en tot om beveiligingsredenen beperkt toegankelijke zones.

               De norm 4.2.3 onder het kopje “Maatregelen inzake toegangscontrole” is bedoeld om de maatregelen met betrekking tot de controle op de toegang tot om beveiligingsredenen beperkt toegankelijke zones te versterken, door een beperking in te voeren waardoor toegang alleen wordt toegestaan aan personen voor wie er een operationele noodzaak of andere legitieme reden bestaat om zich daar op te houden, en om bij de toegangspunten voortaan naast met de identiteit ook de toestemming te verifiëren.

               Overeenkomstig de EU-brede wetgeving mag aan personen en voertuigen alleen toegang worden verleend tot om beveiligingsredenen beperkt toegankelijke zones indien zij een legitieme reden hebben. De luchthavenidentiteitskaarten moeten worden gecontroleerd voordat aan een persoon toegang wordt verleend, teneinde te garanderen dat de kaart geldig is en het wel degelijk de kaart van de houder betreft. De voertuigpas moet worden gecontroleerd voordat een voertuig wordt toegelaten, teneinde te garanderen dat hij geldig is en overeenstemt met het desbetreffende voertuig. De norm wordt in de EU-brede wetgeving weerspiegeld in de punten 1.2.2.1, 1.2.2.4, 1.2.2.5, 1.2.2.6 en 1.2.6.1 van de bijlage bij Uitvoeringsverordening (EU) 2015/1998 van de Commissie.

               12)Norm 4.2.6 (“100 %-beveiligingsonderzoeken van andere personen dan passagiers”)

               Oorspronkelijke tekst:

               4.2.6 Elke verdragsluitende moet maatregelen vaststellen om ervoor te zorgen dat andere personen dan passagiers, samen met de voorwerpen die zij bij zich dragen, aan beveiligingsonderzoeken en -controles worden onderworpen voordat zij op luchthavens om beveiligingsredenen beperkt toegankelijke zones betreden die voor de internationale burgerluchtvaart worden gebruikt.

               Nieuwe tekst:

               4.2.6 Elke verdragsluitende moet maatregelen vaststellen om ervoor te zorgen dat andere personen dan passagiers, samen met de voorwerpen die zij bij zich dragen, aan een beveiligingsonderzoek worden onderworpen voordat zij om beveiligingsredenen beperkt toegankelijke zones van luchthavens betreden.

               Met dit voorstel wordt beoogd elke dubbelzinnigheid weg te nemen en duidelijk te maken dat alle andere personen dan passagiers aan een beveiligingsonderzoek moeten worden onderworpen voordat zij een om beveiligingsredenen beperkt toegankelijke zone betreden, teneinde de dreiging van insiders tegen te gaan.

               De EU-brede wetgeving is volledig in overeenstemming met de nieuwe formulering van norm 4.2.6, te weten in punt 1.3 van zowel de bijlage bij Uitvoeringsverordening (EU) 2015/1998 van de Commissie als de bijlage bij Uitvoeringsbesluit C(2015) 8005 van de Commissie.

               13)Nieuwe norm 4.2.6 bis inzake het vermogen om explosieven op te sporen

               Na 4.2.6 wordt de volgende nieuwe tekst toegevoegd:

               4.2.6 bis Elke verdragsluitende staat moet zorgen voor het gebruik van geschikte beveiligingsonderzoeksmethoden waarmee de aanwezigheid kan worden opgespoord van explosieven en explosiemiddelen die andere personen dan passagiers bij zich dragen op hun lichaam of in de voorwerpen die zij bij zich dragen. Wanneer deze methoden niet voortdurend worden toegepast, worden zij op onvoorspelbare wijze gebruikt.

               Dit voorstel gaat ervan uit dat de beperking van de dreiging van insiders een evenwichtige en gecoördineerde aanpak vergt van enerzijds procedures voor achtergrondcontroles en anderzijds fysieke beveiligingsmaatregelen, en beantwoordt aan de noodzaak van passende beveiligingsonderzoeksmethoden waarmee ook explosieven kunnen worden opgespoord die andere personen dan passagiers bij zich dragen.

               De EU-brede wetgeving vereist extra voortdurende willekeurige en onvoorspelbare beveiligingsonderzoeken van een bepaald percentage andere personen dan passagiers en de voorwerpen die zij bij zich dragen, zowel in gevallen waarin er wel als in gevallen waarin er geen reden tot alarm was. De beveiligingsdoelstelling van deze extra beveiligingsonderzoeken bestaat in het opsporen van explosieven en explosiemiddelen. Deze beveiligingsonderzoeken moeten worden uitgevoerd met behulp van middelen en methoden die ervoor zijn bestemd explosieven op te sporen (explosievenspeurhonden, apparatuur voor de detectie van explosievensporen of schoenexplosieven en beveiligingsscanners) dan wel handmatig. De huidige methode die in de EU wordt voorgeschreven voor het fouilleren van personen en de voorwerpen die zij bij zich dragen, wordt geacht redelijk geschikt te zijn om explosieven te detecteren die op het lichaam en in de voorwerpen die worden meegedragen, zijn verborgen. Daarnaast vergroot fouillering de kans om andere verboden voorwerpen op te sporen die niet van metaal (en niet explosief) zijn. Dit is omgezet in punt 1.3 van de bijlage bij Uitvoeringsbesluit C(2015) 8005 van de Commissie.

               14)Norm 4.6.5 –  verwijzing naar een bekende afzender als entiteit in de beveiligde toeleveringsketen

               Oorspronkelijke tekst:

               4.6.5  Elke verdragsluitende staat moet erop toezien dat exploitanten vracht of post niet aanvaarden voor vervoer aan boord van een luchtvaartuig dat betrokken is bij commerciële luchtvervoersactiviteiten, tenzij een erkende agent of entiteit die door een bevoegde autoriteit is erkend, bevestigt dat er beveiligingsonderzoeken of andere beveiligingscontroles hebben plaatsgevonden en over die onderzoeken en of controles rekenschap aflegt. Vracht en post ten aanzien waarvan niet door een erkende agent of een door een bevoegde autoriteit erkende entiteit een bevestiging kan worden verstrekt en rekenschap kan worden afgelegd, worden aan een beveiligingsonderzoek onderworpen.

               Nieuwe tekst:

               4.6.5 Elke verdragsluitende staat moet erop toezien dat exploitanten vracht of post niet aanvaarden voor vervoer aan boord van een luchtvaartuig dat betrokken is bij commerciële luchtvervoersactiviteiten, tenzij een erkende agent, een bekende afzender of entiteit die door een bevoegde autoriteit is erkend, bevestigt dat er beveiligingsonderzoeken of andere beveiligingscontroles hebben plaatsgevonden en over die onderzoeken en of controles rekenschap aflegt. Vracht en post ten aanzien waarvan niet door een erkende agent, een bekende afzender of een door een bevoegde autoriteit erkende entiteit een bevestiging kan worden verstrekt en rekenschap kan worden afgelegd, worden aan een beveiligingsonderzoek onderworpen.

               Met dit voorstel wordt beoogd deze norm in overeenstemming te brengen met norm 4.6.2 en ervoor te zorgen dat beide normen duidelijk verwijzen naar bekende afzenders als een entiteit in de beveiligde toeleveringsketen.

               De EU-brede wetgeving is volledig in overeenstemming met de nieuwe formulering van norm 4.6.5, te weten met betrekking tot punt 6.1.1 van de bijlage bij Verordening (EG) nr. 300/2008 en punt 6.1.1 van de bijlage bij Uitvoeringsverordening (EU) 2015/1998 van de Commissie.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               Het onderwerp van de beoogde handeling betreft een gebied waarop de Unie exclusieve externe bevoegdheid heeft op grond van het laatste deel van artikel 3, lid 2, VWEU, aangezien de beoogde handeling “gevolgen kan hebben voor gemeenschappelijke regels of de strekking daarvan kan wijzigen”, namelijk het hieronder bedoelde EU-rechtskader inzake luchtvaartbeveiliging. Daarom moet een Uniestandpunt worden vastgesteld.

               In dit verband is het van essentieel belang zich er rekenschap van te geven dat amendement 17 op bijlage 17, zoals voorgelegd aan de ICAO-verdragsstaten en ingediend ter goedkeuring door de ICAO-Raad tijdens zijn 218e zitting, (reeds) volledig wordt weergegeven in de EU-brede wetgeving inzake luchtvaartbeveiliging. Het is echter wenselijk dat deze aangescherpte normen wereldwijd worden toegepast.

               Het standpunt van de Unie moet worden vastgesteld overeenkomstig het toepasselijke EU-rechtskader inzake luchtvaartbeveiliging, namelijk Verordening (EG) nr. 300/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2008 inzake gemeenschappelijke regels op het gebied van de beveiliging van de burgerluchtvaart en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 2320/2002, alsmede Uitvoeringsverordening (EU) 2015/1998 van de Commissie van 5 november 2015 houdende vaststelling van gedetailleerde maatregelen voor de toepassing van de gemeenschappelijke basisnormen op het gebied van de beveiliging van de luchtvaart.

               3.1.Procedurele rechtsgrondslag

               3.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van “de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Artikel 218, lid 9, VWEU is van toepassing ongeacht of de Unie lid is van het betrokken lichaam of partij is bij de betrokken overeenkomst
                  4
               .

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die een “beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  5
               .

               3.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De ICAO is een lichaam dat is opgericht krachtens een overeenkomst, te weten het Verdrag van Chicago.

               Elke toekomstige wijziging van bijlage 17 van het Verdrag van Chicago zal een handeling met rechtsgevolgen zijn.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               3.2.Materiële rechtsgrondslag

               3.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU te nemen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen.

               3.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De doelstellingen en componenten van de beoogde handeling hebben betrekking op luchtvaartbeveiligingsbeleid dat wordt vastgesteld door een internationale organisatie die invloed uitoefent op het EU-luchtvaartbeveiligingsbeleid.

               De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit dient derhalve artikel 100, lid 2, VWEU te zijn.

               3.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 100, lid 2, VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               2019/0249 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het namens de Europese Unie in de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie in te nemen standpunt met betrekking tot de herziening van bijlage 17 (Beveiliging) (amendement 17) bij het Verdrag inzake de internationale burgerluchtvaart

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 100, lid 2, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Het Verdrag van Chicago inzake de internationale burgerluchtvaart (“het verdrag van Chicago”), dat tot doel heeft het internationale luchtvervoer te regelen, is op 4 april 1947 in werking getreden. Bij dat verdrag is de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie (ICAO) opgericht.

               (2)De lidstaten van de Unie zijn verdragsluitende staten bij het Verdrag van Chicago en leden van de ICAO, terwijl de Unie de status van waarnemer heeft in bepaalde ICAO-organen, onder meer in de Algemene Vergadering en in andere, technische organen.

               (3)Overeenkomstig artikel 54, punt 1, van het Verdrag van Chicago kan de ICAO-raad internationale normen en aanbevolen praktijken vaststellen.

               (4)Op 4 juli 2019 heeft de ICAO brief AS8/2.1-19/48 gepubliceerd om haar verdragsluitende staten ervan in kennis te stellen dat het voorstel voor amendement 17 op bijlage 17 ter goedkeuring zal worden voorgelegd aan de Raad tijdens zijn 218e zitting (van 18 tot en met 29 november 2019), en dat het de bedoeling is dat dit amendement in juli 2020 in werking zal treden. Het omvat, onder meer, nieuwe en/of herziene bepalingen inzake: kwetsbaarheidsbeoordelingen; informatie-uitwisseling tussen staten en belanghebbenden; opleidingsprogramma’s en certificeringssystemen; toegangscontrole, beveiligingsonderzoeken van personeel en overige, redactionele wijzigingen. Met de bovengenoemde brief entameerde de ICAO haar raadplegingsfase, die op 4 oktober 2019 verstreek.

               (5)De wijzigingen in bijlage 17 zijn voorbereid door het Aviation Security Panel van de ICAO, waarin deskundigen van acht van de lidstaten actieve leden zijn, en zijn vervolgens ter goedkeuring aan de 217e zitting van de ICAO-Raad voorgelegd. Deze wijzigingen zullen, na raadpleging, hoogstwaarschijnlijk door de ICAO-Raad tijdens zijn 218e zitting worden goedgekeurd.

               (6)Eenmaal goedgekeurd zullen de beoogde wijzigingen bindend zijn voor alle ICAO-staten, met inbegrip van alle EU-lidstaten, overeenkomstig en binnen de grenzen van het Verdrag van Chicago. Krachtens artikel 38 van het Verdrag van Chicago moeten de verdragsluitende staten de ICAO er in het kader van het mechanisme voor kennisgeving van afwijkingen van op de hoogte stellen wanneer zij van plan zijn om van een norm af te wijken .

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het namens de Unie in de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie in te nemen standpunt met betrekking tot amendement 17 op bijlage 17 (“Beveiliging”) bij het Verdrag van Chicago is opgenomen in de bijlage.

               Artikel 2

               Het in artikel 1 genoemde standpunt moet worden uitgedrukt door de gezamenlijk optredende lidstaten van de Unie, die lid zijn van de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot de lidstaten.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        PB L 21 van 24.1.2019.

                     (2)

                        PB L 97 van 9.4.2008, blz. 72.

                     (3)

                        PB L 246 van 26.9.2019, blz. 15.

                     (4)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Bondsrepubliek Duitsland/Raad van de Europese Unie, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punt 64.

                     (5)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Bondsrepubliek Duitsland/Raad van de Europese Unie, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 31.10.2019
            COM(2019) 577 final
            BIJLAGE
            bij
            het voorstel voor een besluit van de Raad
            betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie in de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie moet worden ingenomen met betrekking tot de herziening van bijlage 17 (Beveiliging) (amendement 17) bij het Verdrag inzake de internationale burgerluchtvaart (het “Verdrag van Chicago”)

               BIJLAGE

               Standpunt dat namens de Europese Unie in de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie moet worden ingenomen met betrekking tot de herziening van bijlage 17 (Beveiliging) (amendement 17) bij het Verdrag inzake de internationale burgerluchtvaart (het “Verdrag van Chicago”)

               Algemene beginselen

               In het kader van de activiteiten van de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie (ICAO) met betrekking tot de herziening van bijlage 17 (Beveiliging) (amendement 17) bij het Verdrag van Chicago inzake de ontwikkeling van normen en aanbevolen praktijken (SARP’s), zullen de lidstaten, die gezamenlijk optreden in het belang van de Unie:

               (a)handelen in overeenstemming met de doelstellingen die de Unie nastreeft in het kader van het beleid inzake de beveiliging van de luchtvaart, met name ter bescherming van personen en goederen in de Europese Unie, en ter voorkoming van wederrechtelijke daden tegen burgerluchtvaartuigen die een gevaar vormen voor de veiligheid van de burgerluchtvaart;

               (b)door het toepassen en handhaven van gemeenschappelijke regels die zijn vastgesteld ter bescherming van de burgerluchtvaart tegen wederrechtelijke daden, bijdragen tot de verhoging van het niveau van de luchtvaartbeveiliging wereldwijd;

               (c)steun blijven verlenen aan de ontwikkeling door de ICAO van beveiligingsnormen die de burgerluchtvaart beschermen tegen wederrechtelijke daden, in overeenstemming met Resolutie 2309 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties van 22 september 2016
                  1
               .

               Standpunt over de herziening van bijlage 17 (Beveiliging) (amendement 17) De lidstaten, die gezamenlijk optreden in het belang van de Unie, zullen het voorgestelde amendement 17 op bijlage 17 steunen.

                     (1)

                        Resolutie 2309 (2016), aangenomen door de Veiligheidsraad tijdens zijn 7775e vergadering, op 22 september 2016: Threats to international peace and security caused by terrorist acts: Aviation security


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 8.1.2020
            COM(2019) 614 final/2
            2019/0270(NLE)
            This document replaces COM(2019) 614 final of 28.11.2019.Change of the sensitivity level, deletion of the marking "LIMITED".
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het namens de Europese Unie in het Gemengd Comité voor de CETA in te nemen standpunt met betrekking tot de goedkeuring van de lijst van arbiters overeenkomstig artikel 29.8 van de overeenkomst

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel betreft het besluit tot bepaling van het namens de Unie in het Gemengd Comité voor de CETA in te nemen standpunt met betrekking tot de goedkeuring van de lijst van arbiters als bedoeld in hoofdstuk 29 van de overeenkomst.

               2.Achtergrond van het voorstel

               De Brede Economische en Handelsovereenkomst (CETA) tussen Canada, enerzijds, en de Europese Unie en haar lidstaten, anderzijds (“de overeenkomst”), is op 30 oktober 2016 ondertekend. Overeenkomstig Besluit (EU) 2017/38 van de Raad worden bepaalde onderdelen van de overeenkomst sinds 21 september 2017 voorlopig toegepast.

               Bij artikel 26.1 van de overeenkomst wordt het Gemengd Comité voor de CETA opgericht, bestaande uit vertegenwoordigers van beide partijen. Het Gemengd Comité voor de CETA is bevoegd in onderlinge overeenstemming besluiten te nemen ten aanzien van alle in de overeenkomst daartoe aangewezen aangelegenheden.

               Hoofdstuk 29 bestrijkt alle geschillen over de interpretatie of toepassing van de bepalingen van de overeenkomst, tenzij in de overeenkomst anders is bepaald.

               Overeenkomstig artikel 29.8, lid 1, stelt het Gemengd Comité voor de CETA een lijst op van ten minste 15 personen die bereid en in staat zijn om als arbiter op te treden voor geschillen in het kader van hoofdstuk 29 (“de beoogde handeling”). Die lijst bestaat uit drie sublijsten: een sublijst voor elke partij en een sublijst van personen die geen onderdaan van een van de partijen zijn en die voor het voorzitterschap in aanmerking komen.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               De partijen hebben gezamenlijk een ontwerplijst opgesteld van arbiters die voldoen aan de vereisten van artikel 29.8.

               Het besluit tot opstelling van deze lijst van arbiters had door het Gemengd Comité voor de CETA bij zijn eerste bijeenkomst moeten worden genomen; het moet thans zo spoedig mogelijk worden genomen om volledig uitvoering te geven aan hoofdstuk 29 van de overeenkomst over geschillenbeslechting.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van “de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat tevens handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die “beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  1
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               Het Gemengd Comité voor de CETA is een lichaam dat is opgericht krachtens een overeenkomst, te weten de Brede Economische en Handelsovereenkomst tussen Canada, enerzijds, en de Europese Unie en haar lidstaten, anderzijds.

               De beoogde handeling is een handeling met rechtsgevolgen. De beoogde handeling zal overeenkomstig artikel 26.3, lid 2, van de overeenkomst volkenrechtelijk bindend zijn.

               De beoogde handeling strekt niet tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt wordt ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of hoofdcomponent, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is voor de hoofddoelstelling of de hoofdcomponent dan wel de belangrijkste doelstelling of component.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling hebben in de eerste plaats betrekking op de gemeenschappelijke handelspolitiek.

               De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 207 VWEU.

               4.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 207 VWEU, in combinatie met artikel 218, lid 9, VWEU.

               2019/0270 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het namens de Europese Unie in het Gemengd Comité voor de CETA in te nemen standpunt met betrekking tot de goedkeuring van de lijst van arbiters overeenkomstig artikel 29.8 van de overeenkomst

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 207, lid 4, eerste alinea, in combinatie met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)De Brede Economische en Handelsovereenkomst (CETA) tussen Canada, enerzijds, en de Europese Unie en haar lidstaten, anderzijds (“de overeenkomst”), is op 30 oktober 2016 ondertekend.

               (2)Overeenkomstig Besluit (EU) 2017/38 van de Raad
                  2
                worden bepaalde onderdelen van de overeenkomst sinds 21 september 2017 voorlopig toegepast.

               (3)In artikel 29.8, lid 1, van de overeenkomst is bepaald dat het Gemengd Comité voor de CETA een lijst van ten minste 15 personen opstelt die bereid en in staat zijn om als arbiter op te treden.

               (4)Het is passend het namens de Unie in het Gemengd Comité voor de CETA in te nemen standpunt te bepalen, aangezien het beoogde besluit voor de Unie bindend zal zijn,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen in het Gemengd Comité voor de CETA dat is opgericht in het kader van de Brede Economische en Handelsovereenkomst tussen Canada, enerzijds, en de Europese Unie en haar lidstaten, anderzijds, met betrekking tot de goedkeuring van de lijst van arbiters overeenkomstig artikel 29.8 van de overeenkomst, is gebaseerd op het aan dit besluit gehechte ontwerpbesluit van het Gemengd Comité voor de CETA.

               Artikel 2

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Artikel 3

               Het besluit van het Gemengd Comité voor de CETA wordt na de vaststelling ervan bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (2)

                        PB L 11 van 14.1.2017, blz. 1080.

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 8.1.2020
            COM(2019) 614 final/2
            This document replaces COM(2019) 614 final of 28.11.2019.Change of the sensitivity level, deletion of the marking "LIMITED".
            BIJLAGE
            bij
            Voorstel voor een besluit van de Raad

               betreffende het namens de Europese Unie in het Gemengd Comité voor de CETA in te nemen standpunt met betrekking tot de goedkeuring van de lijst van arbiters overeenkomstig artikel 29.8 van de overeenkomst

               AANHANGSEL

               BESLUIT Nr. […/2019]

                  VAN HET GEMENGD COMITÉ VOOR DE CETA

                  van xxx

               tot opstelling van een lijst van arbiters
                  overeenkomstig artikel 29.8 van de overeenkomst

               HET GEMENGD COMITÉ VOOR DE CETA,

               Gezien de Brede Economische en Handelsovereenkomst (CETA) tussen Canada, enerzijds, en de Europese Unie en haar lidstaten, anderzijds (“de overeenkomst”), en met name artikel 29.8,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Overeenkomstig artikel 30.7, lid 3, van de overeenkomst worden bepaalde onderdelen van de overeenkomst sinds 21 september 2017 voorlopig toegepast.

               (2)In artikel 29.8, lid 1, van de overeenkomst is bepaald dat het Gemengd Comité voor de CETA een lijst van ten minste 15 personen opstelt die bereid en in staat zijn om als arbiter op te treden. De lijst van arbiters bestaat uit drie sublijsten: een sublijst voor elke partij en een sublijst van personen die geen onderdaan van een van de partijen zijn en die voor het voorzitterschap in aanmerking komen,

               BESLUIT:

               1.De lijst van arbiters voor de toepassing van artikel 29.8 van de overeenkomst, wordt opgesteld overeenkomstig de bijlage.

               2.Dit besluit treedt in werking op de datum van de vaststelling ervan door het Gemengd Comité voor de CETA.

               Gedaan te … (plaats), … (datum).

               Voor het Gemengd Comité voor de CETA

               Bijlage bij Besluit Nr. […/2019] van het Gemengd Comité voor de CETA

               Lijst van arbiters, opgesteld overeenkomstig artikel 29.8 van de overeenkomst

               Sublijst voor Canada:

               1.Serge Fréchette

               2.Valerie Hughes

               3.Matthew Kronby

               4.Debra Steger

               5.J. Christopher Thomas

               6.Cherise Valles

               Sublijst voor de EU:

               1.Claudio Dordi

               2.Michael Hahn

               3.Pieter Jan Kuijper

               4.Hélène Ruiz Fabri

               5.Peter Van den Bossche

               Sublijst van voorzitters:

               1.James Bacchus

               2.Christian Häberli

               3.Daniel Moulis

               4.David Unterhalter

               5.Seung Wha Chang


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 13.1.2020
            COM(2020) 8 final
            2020/0005(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            inzake het namens de Europese Unie in te nemen standpunt met betrekking tot de voorstellen van verschillende partijen bij het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten tot wijziging van de bijlagen bij het Verdrag en tot intrekking van een bij dat Verdrag gemaakt voorbehoud op de dertiende vergadering van de Conferentie der partijen

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel betreft het besluit tot bepaling van het standpunt dat op de dertiende vergadering van de Conferentie der partijen bij het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten (“het Verdrag”) namens de Unie moet worden ingenomen met betrekking tot de voorgenomen vaststelling van besluiten tot wijziging van de bijlagen bij het Verdrag en de intrekking van een bestaand voorbehoud ten aanzien van dat Verdrag.

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.Het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten

               Het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten beoogt de instandhouding van trekvogelsoorten en trekkende terrestrische en mariene diersoorten in hun hele verspreidingsgebied.  Het is een intergouvernementeel verdrag dat tot stand is gekomen onder auspiciën van het Milieuprogramma van de Verenigde Naties en gericht is op de wereldwijde bescherming van wilde diersoorten en natuurlijke habitats. De trekkende diersoorten waarvan het behoud wordt beoogd, worden opgesomd in bijlage I (bedreigde soorten) en bijlage II (soorten waarover overeenkomsten dienen te worden gesloten) bij het Verdrag. Het Verdrag is op 1 november 1983 in werking getreden.

               De Europese Unie is partij bij het Verdrag
                  1
               . Alle lidstaten zijn partij bij het Verdrag.

               2.2.De Conferentie der partijen

               De Conferentie der partijen is het belangrijkste besluitvormingsorgaan van het Verdrag. Artikel VII van het Verdrag geeft een opsomming van de taken van dit orgaan, dat onder meer bevoegd is om de mate en aard van de bescherming van trekkende soorten te beoordelen en in het licht van deze beoordeling de bijlagen bij het Verdrag te wijzigen. De besluiten van de Conferentie der partijen worden genomen met een meerderheid van twee derde van de aanwezige en stemuitbrengende partijen, tenzij door dit Verdrag anders is bepaald.

               Het standpunt van de Unie over wijzigingen van de bijlagen wordt vastgesteld bij een besluit van de Raad op basis van een voorstel van de Commissie. De gemeenschappelijke standpunten van de EU met betrekking tot andere ontwerpbesluiten en -resoluties worden overeengekomen tijdens de voorbereidende vergaderingen van de bevoegde werkgroep van de Raad of tijdens de ad-hoc-coördinatievergaderingen van de EU.

               De dertiende vergadering van de Conferentie der partijen zal van 15 tot en met 22 februari 2020 in Gandhinagar (India) plaatsvinden.

               Tijdens de achtste vergadering van de Conferentie der partijen, die van 20 tot en met 25 november 2005 in Nairobi, Kenia, heeft plaatsgevonden, is besloten de soort Cetorhinus maximus in bijlage I bij het Verdrag op te nemen.

               2.3.De beoogde handelingen van de Conferentie der partijen

               De Conferentie der partijen zal op de dertiende vergadering van 15-22 februari besluiten tot wijziging van de bijlagen bij het Verdrag aannemen (“de beoogde handelingen”).

               De beoogde handelingen hebben als doel de bijlagen I en II bij het Verdrag te wijzigen overeenkomstig artikel XI van het Verdrag.

               Krachtens artikel III van het Verdrag worden in bijlage I bij het Verdrag de bedreigde trekkende soorten vermeld en moeten de partijen die Staten zijn die deel uitmaken van het verspreidingsgebied van de betrokken soort verscheidene instandhoudingsmaatregelen nemen en het onttrekken van dieren aan de populatie van deze soorten verbieden.

               In artikel IV van het Verdrag is bepaald dat in bijlage II de trekkende soorten moeten worden vermeld waarvan de mate en aard van de bescherming niet gunstig is en waarvoor, in verband met het behoud en het beheer ervan, internationale overeenkomsten moeten worden gesloten, alsmede de trekkende soorten waarvan de mate en de aard van de bescherming aanzienlijk gebaat zouden zijn bij de internationale samenwerking die uit een internationale overeenkomst zou voortvloeien.  Wanneer de omstandigheden dit rechtvaardigen, kan een trekkende soort zowel in bijlage I als in bijlage II worden vermeld.

               Krachtens artikel XI van het Verdrag kan iedere partij voorstellen tot wijziging indienen.  Een wijziging van de bijlagen wordt negentig dagen na de vergadering van de Conferentie der partijen waarop zij is aangenomen, voor alle partijen van kracht, behalve voor de partijen die een voorbehoud maken.

               Krachtens artikel XI van het Verdrag kan een voorbehoud op een wijziging door middel van een aan de Depositaris gerichte schriftelijke kennisgeving worden ingetrokken. De wijziging wordt dan ten aanzien van bedoelde partij van kracht negentig dagen na intrekking van dit voorbehoud.

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               Met betrekking tot de dertiende vergadering van de Conferentie der partijen bij het Verdrag, en overeenkomstig Besluit 2019/1581 van de Raad van 16 september 2019, heeft de Unie voorgesteld het Verdrag als volgt te wijzigen:

               a)
                     een wijziging van bijlage I bij het Verdrag om de soort Tetrax tetrax op te nemen;

               b)
                     wijziging van bijlage II bij het Verdrag om de soorten Tetrax tetrax, Galeorhinus galeus en Sphyrna zygaena op te nemen.

               Andere partijen bij het Verdrag hebben voorstellen tot wijziging van bijlage I ingediend om de volgende de soorten op te nemen: Elephas maximus indicus, Panthera onca, Ardeotis nigriceps, Houbaropsis bengalensis bengalensis, Diomedea antipodensis en Carcharhinus longimanus.

               Andere partijen bij het Verdrag hebben voorstellen tot wijziging van bijlage II ingediend om de volgende soorten op te nemen: Panthera onca, Ovis vignei en Sphyrna zygaena (regionale populatie die voorkomt van Brazilië tot in Uruguay, in de exclusieve economische zones (EEZ) van Argentinië en in de aangrenzende internationale wateren).

               Bijgevolg moet de Raad een besluit nemen met het oog op de vaststelling van het standpunt dat op de dertiende vergadering van de Conferentie der partijen namens de Unie moet worden ingenomen ten aanzien van alle voorstellen tot wijziging.

               De Unie moet in principe alle voorstellen steunen, omdat zij wetenschappelijk gefundeerd zijn en in overeenstemming zijn met de wetgeving van de Unie en met de verbintenis tot internationale samenwerking ter bescherming van de biodiversiteit die de Unie is aangegaan. In dit kader moet worden gekeken hoe wetenschappelijke informatie over zowel biologische kenmerken als biologische referentiepunten van de visserij het best kan worden ingezet.

               De toevoeging van deze soorten aan bijlage I of II bij het Verdrag, zoals voorgesteld, vereist geen aanpassing van het recht van de Unie.

               Wat de soort Panthera onca betreft — die in de EU alleen aanwezig is in Frans-Guyana, waar de EU-natuurwetgeving niet van toepassing is — is de jacht verboden bij een besluit tot vaststelling van een nulquotum met afwijkende regelingen voor hen voor wie deze soort vanouds een gebruikelijk middel van bestaan vertegenwoordigt en bijzondere omstandigheden als bedoeld in artikel III, lid 5, onder c) en d), van het Verdrag.

               Het voorstel om de regionale populatie van Sphyrna zygaena, die voorkomt van Brazilië tot in Uruguay, in de EEZ’s van Argentinië en in de aangrenzende wateren, op te nemen in bijlage II, valt inhoudelijk samen met het voorstel van de Unie om de hele populatie van deze soort in bijlage II op te nemen, en dus moet het voorstel van de Unie en niet het door de andere partij ingediende voorstel worden gesteund.  Alle andere voorstellen moeten onvoorwaardelijk worden gesteund.

               Wat het tijdens de achtste vergadering van de Conferentie der partijen genomen besluit betreft om Cetorhinus maximus in bijlage I bij het Verdrag op te nemen, moet het bestaande voorbehoud van de Unie
                  2
                betreffende de opneming van Cetorhinus maximus in bijlage I worden ingetrokken, aangezien het recht van de Unie thans, als gevolg van de opneming van de soort in bijlage I, voldoet aan de verplichtingen uit hoofde van het Verdrag wat betreft de bescherming van deze soort door de Staten die deel uitmaken van het verspreidingsgebied.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van “de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die een “beslissende invloed [hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  3
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De Conferentie der partijen is een lichaam dat is opgericht krachtens een overeenkomst, met name het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten.

               De door de Conferentie der partijen vast te stellen handelingen zijn handelingen met rechtsgevolgen. De beoogde handelingen zullen overeenkomstig artikel XI van het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten uit hoofde van het volkenrecht bindend zijn.

               De beoogde handelingen strekken niet tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van het Verdrag.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU te nemen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt moet worden ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of overwegende component, terwijl de andere doelstelling of de andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU, te nemen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is gelet op de hoofddoelstelling of de overwegende component.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De doelstelling en de inhoud van de beoogde handelingen hebben in de eerste plaats betrekking op het milieu.

               De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 192, lid 1, VWEU.

               4.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 192, lid 1, VWEU, in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               5.Bekendmaking van de beoogde handeling

               Aangezien bijlagen I en II bij het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten bij deze handelingen van de Conferentie der partijen worden gewijzigd, moeten zij na hun vaststelling worden bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.

               2020/0005 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               inzake het namens de Europese Unie in te nemen standpunt met betrekking tot de voorstellen van verschillende partijen bij het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten tot wijziging van de bijlagen bij het Verdrag en tot intrekking van een bij dat Verdrag gemaakt voorbehoud op de dertiende vergadering van de Conferentie der partijen

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 192, lid 1, in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten (“het Verdrag”) is door de Unie gesloten bij Besluit 82/461/EEG van de Raad van 24 juni 1982
                  4
                en is op 1 november 1983 in werking getreden.

               (2)Krachtens artikel XI van het Verdrag kan de Conferentie der partijen besluiten tot wijziging van de bijlagen bij het Verdrag aannemen.

               (3)De Conferentie der partijen zal op haar dertiende vergadering van 15 tot en met 22 februari 2020 besluiten tot wijziging van de bijlagen bij het Verdrag aannemen.

               (4)Het is passend het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden ingenomen in de Conferentie der partijen, aangezien de besluiten voor de Unie bindend zullen zijn.

               (5)De Unie heeft voorstellen voor de opneming van de soorten Galeorhinus galeus, Tetrax tetrax en Sphyrna zygaena in bijlage II bij het Verdrag en de soort Tetrax tetrax in bijlage I bij het Verdrag ingediend. Geen van deze voorstellen zou aanpassing van het recht van de Unie vereisen.

               (6)Andere partijen hebben voorstellen ingediend voor de opneming van Elephas maximus indicus, Panthera onca, Ardeotis nigriceps, Houbaropsis bengalensis bengalensis, Diomedea antipodensis en Carcharhinus longimanus in bijlage I en voor de opneming van Panthera onca, Ovis vignei en Sphyrna zygaena (regionale populatie die voorkomt van Brazilië tot in Uruguay, in de EEZ’s van Argentinië en in de aangrenzende internationale wateren) in bijlage II.

               (7)De Unie moet haar eigen voorstel om de wereldwijde populatie van Sphyrna zygaena in bijlage II bij het Verdrag op te nemen, steunen in plaats van het door een andere partij ingediende voorstel om alleen de regionale populatie die voorkomt van Brazilië tot in Uruguay, in de EEZ’s van Argentinië en in de aangrenzende wateren, op te nemen.

               (8)De Unie moet alle andere voorstellen steunen, omdat zij wetenschappelijk gefundeerd zijn en in overeenstemming zijn met de verbintenis tot internationale samenwerking ter bescherming van de biodiversiteit die de Unie is aangegaan, overeenkomstig artikel 5 van het VN-verdrag inzake biologische diversiteit en de in de Conferentie der partijen op grond van dat verdrag genomen besluiten.

               (9)De EU maakt geen deel uit van het verspreidingsgebied van de soorten Elephas maximus indicus, Ardeotis nigriceps en Houbaropsis bengalensis bengalensis en de toevoeging van deze soort aan bijlage I bij het Verdrag vereist daarom geen aanpassing van het recht van de Unie.

               (10)De EU maakt geen deel uit van het verspreidingsgebied van de soort Ovis vignei en de toevoeging van deze soort aan bijlage II bij het Verdrag vereist daarom geen aanpassing van het recht van de Unie.

               (11)De soort Panthera onca komt in de EU alleen voor in Frans-Guyana en valt daarmee buiten de werkingssfeer van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna
                  5
               , die alleen van toepassing is op het Europese grondgebied van de lidstaten waarop het Verdrag van toepassing is.  De bescherming van soorten in Frans-Guyana, waaronder Panthera onca, is derhalve bij nationale wetgeving geregeld.  De toevoeging van deze soort aan bijlage I bij het Verdrag vereist daarom geen aanpassing van het recht van de Unie.

               (12)De vogelsoort Diomedea antipodensis komt niet voor in de Unie. Het gemeenschappelijk visserijbeleid van de Unie en de regulering van de visserij door de betrokken regionale organisaties voor visserijbeheer bieden de passende instrumenten voor de Unie om bij te dragen aan het beheer van zijn bescherming. De toevoeging van deze soort aan bijlage I bij het Verdrag vereist daarom geen aanpassing van het recht van de Unie.

               (13)Het gemeenschappelijk visserijbeleid van de Unie en de regulering van de visserij door de betrokken regionale organisaties voor visserijbeheer bieden de passende instrumenten voor de EU om bij te dragen aan het beheer van de bescherming van de vissoort Carcharhinus longimanus.  Daarnaast zijn de visserij op en het aan boord houden van deze soort verboden krachtens Verordening (EU) 2019/124 van de Raad.  De toevoeging van deze soort aan bijlage I bij het Verdrag vereist daarom geen aanpassing van het recht van de Unie.

               (14)De visserij op en het aan boord houden van de soort Cetorhinus maximus, die in bijlage I bij het Verdrag is opgenomen, maar waarvoor de Unie een thans geldend voorbehoud heeft gemaakt, zijn verboden krachtens Verordening (EU) 2019/124 van de Raad.  Intrekking van dit voorbehoud vereist daarom geen aanpassing van het recht van de Unie.

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het namens de Unie op de dertiende vergadering van Conferentie der partijen in te nemen standpunt luidt als volgt:

               1)de opneming van de volgende soorten in bijlage I steunen:

               1)Tetrax tetrax

               2)Elephas maximus indicus

               3)Panthera onca

               4)Ardeotis nigriceps

               5)Houbaropsis bengalensis bengalensis

               6)Diomedea antipodensis

               7)Carcharhinus longimanus

               2)de opneming van de volgende soorten in bijlage II steunen:

               1)Tetrax tetrax

               2)Galeorhinus galeus

               3)Sphyrna zygaena (wereldwijde populatie)

               4)Panthera onca

               5)Ovis vignei

               Artikel 2

               De Commissie geeft namens de Unie aan de Depositaris kennis van de intrekking van haar voorbehoud betreffende de opneming van Cetorhinus maximus in bijlage I bij het Verdrag.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot de Commissie.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Besluit 82/461/EEG van de Raad van 24 juni 1982 betreffende de sluiting van het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten (PB L 210 van 24.6.1982, blz. 10).

                     (2)

                        Gemaakt in 2006 op basis van het besluit van de Raad van 21 februari 2006 betreffende de wijziging van bijlage I bij het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten, aangenomen op de achtste vergadering van de Conferentie der partijen, wat betreft de toevoeging van Cetorhinus maximus.

                     (3)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (4)

                        PB L 210 van 19.7.1982, blz. 10.

                     (5)

                        PB L 206 van 22.7.1992, blz. 7.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 17.1.2020
            COM(2020) 17 final
            2020/0007(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            betreffende het namens de Europese Unie tijdens de 63e zitting van de Commissie Verdovende Middelen in te nemen standpunt over de toevoeging van een stof aan tabel I bij het Verdrag van de Verenigde Naties tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen

               TOELICHTING

               1.Onderwerp van het voorstel

               Dit voorstel heeft betrekking op het besluit tot vaststelling van het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen in de Commissie Verdovende Middelen (CND) in verband met de voorgenomen aanneming van wijzigingen van de tabellen bij het Verdrag van de Verenigde Naties (VN) tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen van 1988 op basis van aanbevelingen van het Internationaal Comité van toezicht op verdovende middelen (INCB).

               2.Achtergrond van het voorstel

               2.1.Het Verdrag van de Verenigde Naties (VN) tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen van 1988

               Doel van het Verdrag van de Verenigde Naties (VN) tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen van 1988 (hierna "het verdrag" genoemd) is het bevorderen van de samenwerking tussen de partijen zodat zij de verschillende aspecten van sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen met een internationale dimensie effectiever kunnen aanpakken. De partijen nemen bij het nakomen van hun verplichtingen op grond van het verdrag de nodige maatregelen, met inbegrip van wetgevende en administratieve maatregelen, in overeenstemming met de fundamentele bepalingen van hun respectieve nationale rechtsstelsels. Het verdrag is op 11 november 1990 in werking getreden. De EU
                  1
                en haar lidstaten zijn partij bij het verdrag.

               2.2.Commissie Verdovende Middelen (CND)

               De CND is een commissie van de Economische en Sociale Raad van de VN (Ecosoc) en haar taken en bevoegdheden zijn onder meer vastgelegd in het verdrag. Zij bestaat uit 53 VN-lidstaten die door de Ecosoc zijn gekozen. Momenteel zijn 13 EU-lidstaten
                  2
                stemgerechtigd lid van de CND. De Unie heeft de status van waarnemer in de CND.

               De CND kan, rekening houdend met de opmerkingen van de partijen en de opmerkingen en aanbevelingen van het INCB (waarvan de beoordeling in wetenschappelijke kwesties doorslaggevend is), en terdege rekening houdend met alle andere relevante factoren, met twee derde meerderheid van haar leden beslissen om een stof in de tabellen bij het verdrag op te nemen.

               2.3.De beoogde handeling van de Commissie Verdovende Middelen (CND)

               De CND zal op haar 63e zitting, van 2 tot 6 maart 2020, een besluit vaststellen (“de beoogde handeling”) waarbij één stof, te weten methyl-alfa-fenyl-acetoacetaat (MAPA), wordt toegevoegd aan de tabellen bij het verdrag.

               Het doel van de beoogde handeling is methyl-alfa-fenyl-acetoacetaat (MAPA) op te nemen in de lijst van geregistreerde stoffen in de tabellen bij het verdrag zodat landen maatregelen moeten treffen om de legitieme handel in methyl-alfa-fenyl-acetoacetaat (MAPA) te controleren en te monitoren. Dat is namelijk van essentieel belang om misbruik te voorkomen.

               Volgens het verdrag worden besluiten van de CND bindend, tenzij een partij een besluit binnen de voorgeschreven termijn voor een hernieuwd onderzoek aan de Ecosoc heeft voorgelegd
                  3
               . De besluiten van de Ecosoc daarover zijn definitief. De beoogde handelingen zullen voor de partijen bindend zijn overeenkomstig artikel 12 van het verdrag, waarin het volgende is bepaald:

               “Elk besluit dat de Commissie ingevolge dit artikel neemt, wordt door de Secretaris-Generaal ter kennis gebracht van alle Staten en andere organisaties die Partij zijn bij dit Verdrag of gerechtigd zijn Partij te worden, en aan het Comité. Een dergelijk besluit treedt ten aanzien van elke Partij in werking honderdtachtig dagen na datum van een dergelijke kennisgeving.

               De besluiten die de Commissie ingevolge dit artikel neemt, worden aan de Raad voorgelegd voor een hernieuwd onderzoek, indien een partij daarom verzoekt binnen honderdtachtig dagen nadat kennisgeving van het besluit is gedaan. Het verzoek dient te zijn gericht aan de Secretaris-Generaal en dient te zijn vergezeld van terzakedoende gegevens waarmede het verzoek wordt gemotiveerd.

               De Secretaris-Generaal zendt afschriften van het verzoek en de ter zake dienende gegevens aan de Commissie, aan het Comité en aan alle Partijen, en verzoekt hun binnen negentig dagen hun commentaar in te dienen. Alle ontvangen commentaren worden ter overweging voorgelegd aan de Raad.

               De Raad kan het besluit van de Commissie bevestigen of ongedaan maken. Kennisgeving van het besluit van de Raad wordt gezonden aan alle Staten en andere gebieden en organisaties die Partij zijn bij dit Verdrag of gerechtigd zijn Partij te worden, aan de Commissie en aan het Comité.”

               3.Namens de Unie in te nemen standpunt

               De Commissie is op 15 november 2019 in kennis gesteld van de aanbeveling van het INCB om één stof, namelijk methyl-alfa-fenyl-acetoacetaat (MAPA), toe te voegen aan tabel I bij het verdrag.

               Volgens de beoordeling van het INCB wordt methyl-alfa-fenyl-acetoacetaat (MAPA) vaak gebruikt bij de illegale vervaardiging van amfetamine en methamfetamine. Er is bewijs dat de omvang en reikwijdte van de illegale vervaardiging van deze verdovende middelen en psychotrope stoffen zodanige problemen voor de volksgezondheid of de maatschappij scheppen, dat het gerechtvaardigd is om deze stoffen onder internationaal toezicht te stellen. Bovendien bestaat er voor zover bekend geen legitiem gebruik van methyl-alfa-fenyl-acetoacetaat (MAPA), tenzij in kleine hoeveelheden voor onderzoek, ontwikkeling en laboratoriumanalyse.

               De illegale vervaardiging van amfetamine en methamfetamine vormt een ernstig probleem in de Unie. Deze illegaal vervaardigde verdovende middelen en psychotrope stoffen leveren in de Unie aanzienlijke problemen op voor de volksgezondheid en de maatschappij. Bovendien voert de georganiseerde misdaad in de Unie deze verdovende middelen en psychotrope stoffen ook illegaal uit naar derde landen.

               In dit verband moet worden opgemerkt dat de Commissie na besprekingen in de EU-deskundigengroep inzake drugsprecursoren in mei 2019 momenteel een gedelegeerde verordening opstelt om een aantal stoffen, waaronder methyl-alfa-fenyl-acetoacetaat (MAPA), toe te voegen aan bijlage I bij Verordening (EG) nr. 273/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake drugsprecursoren en aan de bijlage bij Verordening (EG) nr. 111/2005 van de Raad van 22 december 2004 houdende voorschriften voor het toezicht op de handel tussen de Unie en derde landen in drugsprecursoren.
                  4

               De lidstaten van de Unie dienen zich in de CND dus positief uit te spreken over de toevoeging van methyl-alfa-fenyl-acetoacetaat (MAPA) aan tabel I bij het verdrag.

               Wijzigingen van de tabellen bij het verdrag hebben directe gevolgen voor het toepassingsgebied van het Unierecht wat de controle op drugsprecursoren betreft, omdat stoffen die aan de tabellen bij het verdrag worden toegevoegd, ook in het Unierecht moeten worden opgenomen. De Commissie is bevoegd te dien einde gedelegeerde handelingen aan te nemen.

               4.Rechtsgrondslag

               4.1.Procedurele rechtsgrondslag

               4.1.1.Beginselen

               Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van de “standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een krachtens een overeenkomst opgericht lichaam, wanneer dit lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst”.

               Artikel 218, lid 9, VWEU is van toepassing ongeacht of de Unie lid is van het betrokken lichaam of partij is bij de betrokken overeenkomst
                  5
               .

               Het begrip “handelingen met rechtsgevolgen” omvat ook handelingen die rechtsgevolgen hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke bepalingen. Onder dit begrip vallen ook instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend zijn, maar die een “beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de wetgever van de Unie vaststelt”
                  6
               .

               4.1.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De Commissie Verdovende Middelen (CND) is een lichaam dat is opgericht krachtens een overeenkomst, namelijk het Verdrag van de Verenigde Naties tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen.

               De door de Commissie Verdovende Middelen (CND) vast te stellen handeling is een handeling met rechtsgevolgen. De beoogde handeling is volkenrechtelijk bindend overeenkomstig artikel 12 van het Verdrag van de Verenigde Naties tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen. De beoogde handeling heeft rechtsgevolgen en heeft beslissende invloed op de inhoud van de EU-regelgeving, te weten Verordening (EG) nr. 111/2005 van de Raad van 22 december 2004 houdende voorschriften voor het toezicht op de handel tussen de Unie en derde landen in drugsprecursoren en Verordening (EG) nr. 273/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake drugsprecursoren. Dit komt doordat wijzigingen van de tabellen bij het verdrag directe gevolgen hebben voor het toepassingsgebied van het Unierecht wat de controle op drugsprecursoren betreft, omdat stoffen die aan de tabellen van het verdrag worden toegevoegd, ook in het Unierecht moeten worden opgenomen.

               De beoogde handeling strekt niet tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst.

               De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is daarom artikel 218, lid 9, VWEU.

               4.2.Materiële rechtsgrondslag

               4.2.1.Beginselen

               De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU te nemen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de beoogde handeling ten aanzien waarvan namens de Unie een standpunt moet worden ingenomen. Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee componenten waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of overwegende component terwijl de andere doelstelling of andere component slechts ondergeschikt is, moet het overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU te nemen besluit op één materiële rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is gelet op de hoofddoelstelling of de overwegende component.

               4.2.2.Toepassing op het onderhavige geval

               De doelstelling en inhoud van de beoogde handeling hebben in de eerste plaats betrekking op het gemeenschappelijk handelsbeleid.

               De materiële rechtsgrondslag van het voorgestelde besluit is daarom artikel 207 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie.

               4.3.Conclusie

               De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 207 VWEU in samenhang met artikel 218, lid 9, VWEU.

               5.Bekendmaking van de beoogde handeling

               Aangezien de handeling van de Commissie Verdovende Middelen de tabellen bij het Verdrag van de Verenigde Naties tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen zal wijzigen, is het passend deze na de vaststelling ervan te publiceren in het Publicatieblad van de Europese Unie.

               2020/0007 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               betreffende het namens de Europese Unie tijdens de 63e zitting van de Commissie Verdovende Middelen in te nemen standpunt over de toevoeging van een stof aan tabel I bij het Verdrag van de Verenigde Naties tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 207 in samenhang met artikel 218, lid 9,

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Het Verdrag van de Verenigde Naties tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen van 1988 (hierna "het verdrag" genoemd) is op 11 november 1990 in werking getreden en is namens de Europese Economische Gemeenschap gesloten bij Besluit 90/611/EEG van de Raad
                  7
               . .

               (2)Overeenkomstig artikel 12, leden 2 tot en met 7, van het verdrag kunnen stoffen worden toegevoegd aan de tabellen bij het verdrag, die een lijst van drugsprecursoren bevatten.

               (3)De Commissie Verdovende Middelen dient tijdens haar 63e zitting van 2 tot en met 6 maart 2020 in Wenen een besluit te nemen over de toevoeging van een nieuwe stof aan de tabellen bij het verdrag.

               (4)Het is wenselijk het standpunt te bepalen dat namens de Unie in de Commissie Verdovende Middelen moet worden ingenomen, aangezien het besluit bindend zal zijn voor de Unie en een beslissende invloed kan hebben op de inhoud van het Unierecht, te weten Verordening (EG) nr. 111/2005 van de Raad van 22 december 2004 houdende voorschriften voor het toezicht op de handel tussen de Unie en derde landen in drugsprecursoren
                  8
                en Verordening (EG) nr. 273/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake drugsprecursoren
                  9
               ..

               (5)Volgens de beoordeling van het Internationaal Comité van toezicht op verdovende middelen wordt de stof methyl-alfa-fenyl-acetoacetaat (MAPA) vaak gebruikt bij de illegale vervaardiging van amfetamine en methamfetamine. Er is bewijs voorhanden dat de omvang en de reikwijdte van de illegale vervaardiging van deze verdovende middelen en psychotrope stoffen zodanige problemen voor de volksgezondheid en maatschappij kunnen opleveren, dat het gerechtvaardigd is om deze stoffen onder internationale controle te stellen. De illegale vervaardiging van amfetamine en methamfetamine schept in de Unie ernstige problemen voor de volksgezondheid en de maatschappij. Er is een toenemend en frequenter aantal incidenten dat verband houdt met de smokkel van methyl-alfa-fenyl-acetoacetaat (MAPA) en georganiseerde criminele groeperingen in de Unie voeren amfetamine en methamfetamine ook illegaal uit naar derde landen.

               (6)Het standpunt van de Unie zal tot uiting worden gebracht door de lidstaten die lid zijn van de Commissie Verdovende Middelen,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               Het namens de Unie in te nemen standpunt op de 63e zitting van de Commissie Verdovende Middelen is als volgt:

               - methyl-alfa-fenyl-acetoacetaat (MAPA) moet worden toegevoegd aan tabel I bij het verdrag.

               Artikel 2

               Het in artikel 1 bedoelde standpunt wordt tot uitdrukking gebracht door de lidstaten van de Unie die lid zijn van de Commissie Verdovende Middelen.

               Artikel 3

               Dit besluit is gericht tot de lidstaten.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)

                        Besluit van de Raad van 22 oktober 1990 betreffende de sluiting namens de Europese Economische Gemeenschap van het Verdrag van de Verenigde Naties tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen (PB L 326 van 24.11.1990, blz. 56).

                     (2)

                        België, Duitsland, Frankrijk, Hongarije, Italië, Kroatië, Nederland, Oostenrijk, Polen, Spanje, Tsjechië, het Verenigd Koninkrijk en Zweden. Het EU-lidmaatschap van het Verenigd Koninkrijk kan worden gewijzigd als gevolg van het verzoek van het Verenigd Koninkrijk tot terugtrekking uit de EU.

                     (3)

                        Artikel 12, lid 7, van het VN-verdrag van 1988.

                     (4)

                        Verordening (EG) nr. 111/2005 van de Raad van 22 december 2004 houdende voorschriften voor het toezicht op de handel tussen de Unie en derde landen in drugsprecursoren (PB L 22 van 26.1.2005, blz. 1) en Verordening (EG) nr. 273/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake drugsprecursoren (PB L 47 van 18.2.2004, blz. 1).

                     (5)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punt 64.

                     (6)

                        Arrest van het Hof van Justitie van 7 oktober 2014, Duitsland/Raad, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.

                     (7)

                        PB L 326 van 24.11.1990, blz. 56.

                     (8)

                        PB L 22 van 26.1.2005, blz. 1.

                     (9)

                        PB L 47 van 18.2.2004, blz. 1.