Avis juridique important

|

52000PC0828(03)

Voorstel voor een beschikking van de Raad tot vaststelling van een tweede fase van het programma voor stimulering, uitwisselingen, opleiding en samenwerking voor personen die verantwoordelijk zijn voor acties tegen mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen (STOP II)  /* COM/2000/0828 def. - CNS 2000/0341 */

Publicatieblad Nr. 096 E van 27/03/2001 blz. 0342 - 0344

Voorstel voor een BESCHIKKING VAN DE RAAD tot vaststelling van een tweede fase van het programma voor stimulering, uitwisselingen, opleiding en samenwerking voor personen die verantwoordelijk zijn voor acties tegen mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen (STOP II)(door de Commissie ingediend)MOTIVERING1. INLEIDINGOp 31 december 2000 gaan drie van de meerjarige financieringsprogramma's aflopen die werden goedgekeurd door middel van gemeenschappelijke optredens op basis van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Deze drie gemeenschappelijke optredens zijn:*gemeenschappelijk optreden 96/636/JBZ van 29 oktober 1996 met betrekking tot een stimulerings- en uitwisselingsprogramma voor beoefenaars van juridische beroepen (GROTIUS) [1];[1]  PB L 287 van 8.11.1996, blz.  3.*gemeenschappelijk optreden 96/700/JBZ van 29 november 1996 tot vaststelling van een stimulerings- en uitwisselingsprogramma voor personen die verantwoordelijk zijn voor acties tegen mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen (STOP) [2];[2]  PB L 3222 van 12.12.1996, blz.  7.*gemeenschappelijk optreden 97/12/JBZ van 20 december 1996 houdende een gemeenschappelijk programma voor uitwisseling en opleiding van en samenwerking tussen rechtshandhavingsinstanties (OISIN) [3].[3]  PB L 7 van 10.1.1997, blz.  5.Voor deze programma's werden de volgende financiële middelen uitgetrokken: 8,8 miljoen EUR voor GROTIUS, 6,5 miljoen EUR voor STOP en 8 miljoen EUR voor OISIN. Voor elk jaar van de tenuitvoerlegging werden jaarprogramma's goedgekeurd en vervolgens in het Publicatieblad gepubliceerd waarin doelstellingen en thematische prioriteiten werden vastgesteld, procedures werden omschreven en organisatoren werden verzocht om projecten voor mogelijke medefinanciering voor te leggen. Talrijke projecten werden goedgekeurd voor medefinanciering. De comités die werden opgericht om de Commissie bij te staan bij de tenuitvoerlegging van de programma's en die vertegenwoordigers van alle lidstaten omvatten, kwamen gewoonlijk twee keer per jaar tijdens de uitvoeringsperiode bijeen, in het bijzonder om te discussiëren en hun mening te kennen te geven over de jaarprogramma's en de voorstellen van de Commissie omtrent de projecten die eventueel konden worden goedgekeurd voor medefinanciering.De Commissie heeft drie keer (1996 en 1997 in één verslag) aan het Europees Parlement en de Raad verslag uitgebracht over de tenuitvoerlegging van de programma's. Uit deze verslagen blijkt dat met de programma's de beoogde doelstellingen werden bereikt en dat de geïnvesteerde financiële middelen vruchten hebben afgeworpen via de ondersteuning van de talrijke projecten waarop de verslagen gebaseerd waren. Het verslag dat aan het Europees Parlement en de Raad over de tenuitvoerlegging van de programma's in het begrotingsjaar 2000 moet worden voorgelegd, zal een gelegenheid bieden om verdere conclusies te trekken inzake de doeltreffendheid en het effect van de programma's.Een externe evaluatie die in het begin van 2000 werd uitgevoerd, heeft bevestigd dat met de programma's de beoogde doelstellingen werden bereikt en dat een en ander op Europees niveau een positieve bijdrage heeft geleverd op het gebied van rechtshandhaving en gerechtelijke samenwerking bij misdrijven. Ook de doeltreffendheid van de programma's in termen van ingeschakelde middelen werd bevredigend bevonden.Uit de externe evaluatie bleek evenwel ook dat een aantal middelen moesten worden onderzocht om het effect van de medegefinancierde projecten te verbeteren, bijvoorbeeld minder studiebijeenkomsten en conferenties, betere voorbereiding van de projecten en ruimere verspreiding van de resultaten. Met deze conclusies werd rekening gehouden in de voorstellen tot hernieuwing van de programma's.Op 1 mei 1999 trad het Verdrag van Amsterdam in werking, waardoor de notie van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid werd ingevoerd. De conclusies van de Europese Raad in Tampere op 15-16 oktober 1999 gaven deze notie dan een centrale plaats binnen de Europese Unie. Bovendien keurde de Commissie een scorebord goed om de vooruitgang bij de totstandbrenging van deze ruimte te beoordelen.Het is duidelijk dat de programma's een blijvende en belangrijke rol bij rechtshandhaving en justitiële samenwerking op Europees niveau kunnen spelen na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam, zulks met het algemene doel bij te dragen aan de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. De Commissie heeft dan ook besloten dat de programma's moeten worden verlengd om een voortzetting mogelijk te maken van de belangrijke steun aan acties op Europees niveau die bijdragen aan de totstandbrenging van die ruimte. In het geval van het STOP-programma kreeg deze conclusie ook de steun van het Europees Parlement in zijn resolutie van 19 mei 2000 over de tweede mededeling van de Commissie betreffende nieuwe maatregelen ter bestrijding van vrouwenhandel.Voor de toekomst zal het evenwel nodig zijn de lopende programma's in strategisch opzicht te heroriënteren naast het beheer in de context van medefinanciering op het gebied van politiële en justitiële samenwerking. Een samensmelting van alle titel VI-programma's tot een «kaderprogramma» kan bijvoorbeeld worden gepland.2. DE VOORSTELLEN VOOR RAADSBESCHIKKINGEN: ONTWIKKELINGENDe voorstellen voor Raadsbeschikkingen tot vaststelling van de tweede fases van GROTIUS (algemeen en strafrechtelijk), STOP en OISIN waren gebaseerd op de ervaring die werd opgedaan in de loop van de vijf jaar gedurende welke de huidige programma's liepen. Een conclusie die werd getrokken bij de herziening van de programma's is dat een toekomstige strategische heroriëntering nodig zal zijn, met inbegrip van alle programma's ter ondersteuning van acties op het gebied van rechtshandhaving en justitiële samenwerking. Een heroriëntering in de zin van één «kaderprogramma in het kader van titel VI» zou aansluiten bij de algemene oriëntatie van de Commissie om de nadruk te leggen op bredere programma's, en zou eventueel kunnen leiden tot een toeneming van de beschikbare middelen. Een kaderprogramma zou ook de begrotingsprocedures vereenvoudigen, zou de activiteiten zichtbaarder maken en zou meer synergie mogelijk maken tussen de huidige vier afzonderlijke titel VI-programma's, ook al blijft er een substantiële scheiding behouden tussen «hoofdstukken».De toekomstige heroriëntering is de reden waarom de hernieuwing tot twee jaar werd beperkt. Derhalve kan een strategische heroriëntering van alle titel VI-programma's tegelijkertijd plaatsvinden, daar het programma op het gebied van uitwisselingen, opleiding en samenwerking voor personen die verantwoordelijk zijn voor bestrijding van georganiseerde misdaad (Falcone) ook op 31 december 2002 afloopt.Hoewel de structuur en tot op zekere hoogte de bewoordingen van de voorstellen verschillen van de gemeenschappelijke optredens tot vaststelling van de oorspronkelijke programma's, ligt het niet in de bedoeling de respectieve strekkingen ervan te wijzigen, met uitzondering van GROTIUS, dat werd opgedeeld in twee programma's: GROTIUS «algemeen en strafrechtelijk» en GROTIUS «civiel»: een afzonderlijk voorstel inzake GROTIUS "civiel" werd door de Commissie goedgekeurd [4].[4]  COM(2000)516 def. 5/9/2000.De reden hiervoor is dat het huidige Grotius-programma in 1996 werd vastgesteld in het kader van een gemeenschappelijk optreden inzake justitiële samenwerking op zowel civiel als strafrechtelijk gebied. Op dat moment was justitiële samenwerking op civiel en strafrechtelijk gebied helemaal geregeld in het vorige artikel K.1 van het Verdrag betreffende de Europese Unie.Het Verdrag van Amsterdam, dat op 1 mei 1999 in werking trad, wijzigde de bepalingen inzake justitiële samenwerking. Justitiële samenwerking op civiel gebied valt thans onder de artikelen 61 en 65 van het Verdrag betreffende de Europese Gemeenschap, terwijl jusitiële samenwerking op strafrechtelijk gebied valt onder de artikelen 29 en 34 van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Deze verschillende rechtsgrondslag heeft ertoe geleid dat twee afzonderlijke beschikkingen nodig waren.De programma's Grotius, Oisin en STOP betreffen hoofdzakelijk gespecialiseerde beroepsbeoefenaars, zoals rechters, openbare aanklagers, beoefenaars van juridische beroepen, politiediensten, rechtshandhavingsdiensten, overheidsambtenaren, en personen die belast zijn met bijstand aan slachtoffers. Toch komen ook opleidingsorganen, universiteiten, vrijwilligersverenigingen en andere onderzoekscentra voor steun in het kader van de programma's in aanmerking.De hoofddoelstellingen bestaan erin bij te dragen aan de totstandbrenging van een Europese ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid teneinde de burgers een hoge graad van zekerheid te bieden, alsook georganiseerde criminaliteit te bestrijden.Hiertoe is het Grotius-progamma erop gericht de specifieke doelstellingen na te streven van samenwerking tussen beoefenaars van juridische beroepen, teneinde de kennis van de verschillende rechtsstelsels en justitiële stelsels te verhogen en justitiële samenwerking tussen de lidstaten te vergemakkelijken.Oisin is bedoeld voor het aanmoedigen van samenwerking tussen de rechtshandhavingsdiensten van de lidstaten om deze aldus een beter inzicht te verschaffen in de werkmethoden van hun ambtsgenoten in andere lidstaten, alsook de problemen waarmee zij te kampen hebben.STOP is bedoeld voor het ontwikkelen van initiatieven op het gebied van mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen, inclusief pedopornografie en daarmee verband houdend geweld, alsook het bijstaan van de slachtoffers van dergelijke criminele activiteiten.De voorgestelde instrumenten zijn:-opleidingsacties inzake wetgeving, werkwijzen en goede praktijken in de lidstaten,-uitwisselingen en mobiliteitsprogramma's binnen de instellingen van de lidstaten,-studiebijeenkomsten, colloquia en conferenties,-onderzoek en studies inzake wetgeving en nieuwe werkmethoden,-verspreiding van informatie en bereikte resultaten.De voorgestelde structuren vormen een weerspiegeling van de ontwikkeling van de programma's van de Gemeenschap in het algemeen, bijvoorbeeld het DAPHNE-programma. De herstructurering heeft ook geleid tot de invoering van nieuwe terminologie en soorten acties, bijvoorbeeld:*in de voorstellen is sprake van een jaarlijks werkprogramma in plaats van een jaarlijks programma,*door de voorstellen worden specifieke acties en aanvullende maatregelen ingevoerd, met betrekking tot onderwerpen die zijn aangegeven in het jaarlijks werkprogramma,*in de voorstellen wordt ook gepoogd de criteria voor de evaluatie en de selectie van acties duidelijker te formuleren.Het voorgestelde financiële referentiebedrag voor de programma's werd opgetrokken in verband met de groeiende belangstelling die wordt betoond voor de programma's en de meer ambitieuze doelstellingen. In de voorstellen worden respectievelijk de volgende bedragen genoemd: 4,0 miljoen EUR voor GROTIUS, 4,0 miljoen EUR voor STOP en 8,0 miljoen EUR voor OISIN. Voorgesteld wordt de medefinanciering voortaan te beperken tot 70 % in plaats van 80 %, waarbij het in de bedoeling ligt te komen tot nauwkeuriger ramingen van de kosten door de organisatoren en meer nationale medefinanciering ten behoeve van de programma's te mobiliseren.Wat de doelstellingen van de voorgestelde programma's betreft, werden die nauwer gekoppeld aan de Verdragen, thans het Verdrag van Amsterdam, en het beleid en de actieplannen op Europees niveau in het kader van titel VI van de Verdragen. Het bijzondere belang van het betrekken van de kandidaat-lidstaten bij de acties in het kader van de programma's wordt ook als doelstelling onderstreept. De ontwikkeling van overheidsdiensten en -organisaties uit de kandidaat-lidstaten die meer en meer deelnemen aan de huidige programma's, moet verder worden ondersteund, zulks niet het minst met het oog op de toekomstige uitbreiding van de Europese Unie. De Commissie stelt daarom ook voor dat de specifieke acties (hieronder beschreven) zouden kunnen worden gebruikt voor gebieden waarvoor de kandidaat-lidstaten expliciete belangstelling hebben geuit. Een lidstaat of een organisatie van een lidstaat zal evenwel formeel verantwoordelijk blijven voor het indienen van een voorstel en de eigenlijke tenuitvoerlegging van de goedgekeurde actie. Doch om de kandidaat-lidstaten omtrent de procedures te informeren, en aldus over de activiteiten in het kader van het programma, zou de Commissie vertegenwoordigers van de kandidaatlanden als waarnemers op voorlichtingsvergaderingen kunnen uitnodigen, welke vergaderingen zouden plaatsvinden na de officiële vergaderingen van de Comités die werden opgezet om de Commissie bij de tenuitvoerlegging van de programma's bij te staan.Deze informatie zal de voorbereidende werkzaamheden vergemakkelijken met betrekking tot de overeenkomsten die met elke kandidaat-lidstaat moeten worden bereikt inzake een bijdrage aan de begroting van de programma's.Wat een andere ontwikkeling binnen de voorstellen betreft, blijkt uit de ervaring die is opgedaan bij de tenuitvoerlegging van de vorige programma's, dat er soms leemtes voorkomen in de thema's die worden bestreken door de aan de Commissie voorgelegde voorstellen, zulks in vergelijking met de thematische prioriteiten die werden vastgelegd in de jaarlijkse programma's. Verder zouden ook gerichte acties kunnen worden opgezet om te voorzien in de specifieke noden van specifieke gebieden. Daarom wordt voorgesteld dat in het kader van het jaarlijks werkprogramma enkele specifieke acties worden aangegeven die gewijd zijn aan de verschillende soorten ervan (campagne, conferenties, uitwisselingsprogramma's, onderzoek), naast een welbepaald onderwerp en welbepaald doel. Deze specifieke acties zouden voor 100% worden gefinancierd. De Commissie kan in haar voorstel voor de jaarlijkse werkprogramma's deze acties specificeren en de organisatoren uitnodigen om voorstellen in te dienen over de wijze waarop zij de actie zullen uitvoeren. De ontvangen voorstellen zullen worden geëvalueerd tegen de achtergrond van dezelfde criteria als alle andere voorstellen.Uitgaande van de opgedane ervaringen, doch ook van de conclusies van de externe beoordeling was men van mening dat de programma's in aanvullende maatregelen moesten voorzien om de doelstellingen van de programma's daadwerkelijk te kunnen bereiken. Deze zijn bedoeld als ondersteuning voor acties die reeds binnen de programma's mede worden gefinancierd. Met andere woorden, de Commissie zou in het jaarlijks werkprogramma onderwerpen en thema's kunnen aangeven (bijvoorbeeld het initiatief om de resultaten van een actie te publiceren, verdere ontwikkelingen van websites en databases die informatie van de acties van het programma bevatten, of vergaderingen van deskundigen die bij een specifiek onderwerp betrokken zijn), waarbij de medefinanciering voor initiatiefnemers ook 100% kan bedragen.Toch beperken de voorstellen het percentage jaarlijkse kredieten die voor deze volledig gefinancierde gespecificeerde acties en aanvullende maatregelen kunnen worden gebruikt, tot elk 10%.De voorstellen voor comitéprocedures voor de tenuitvoerlegging van de programma's zijn gebaseerd op het besluit van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden [5], het zogeheten «comitologiebesluit». Dit besluit is enkel van toepassing op de comités die werkzaam zijn binnen de communautaire sfeer van de Verdragen, doch de in het besluit vervatte procedures en die als model voor de voorstellen worden gebruikt, zijn in de praktijk vergelijkbaar met de procedures die werden toegepast bij de tenuitvoerlegging van de programma's vanaf 1996.[5]  PB L 184 van 17.07.1999, blz.  23 - 26.Er wordt voorgesteld de maatregelen tot uitvoering van de programma's goed te keuren overeenkomstig twee verschillende procedures: de raadplegingsprocedure en de beheersprocedure. In de voorstellen wordt geen verschil gemaakt wat betreft de keuze van de procedure in verband met de omvang van de vereiste medefinanciering, te weten boven of onder de 50.000 euro, rekening houdend met het feit dat de acties zelden gemiddeld de 100.000 euro van de totale investering overschrijden. Daarom wordt voorgesteld dat voor de beschikking tot medefinanciering van alle door initiatiefnemers voorgestelde acties, alsook de beschikking tot financiering van aanvullende maatregelen de raadplegingsprocedure zou worden toegepast. De reden hiervoor is dat de Commissie verantwoordelijk is voor het selectieproces, en het Comité om advies vraagt betreffende de totale lijst, inclusief de aanvullende maatregelen.De goedkeuring van het jaarlijks werkprogramma en de gespecificeerde acties zal daarentegen plaatsvinden overeenkomstig de beheersprocedure. De reden hiervoor is dat dit instrument veel belangrijker is, vooral dan bij het vaststellen van de thema's van prioriteiten voor mogelijke zich inschrijvende organisaties en de oproepen tot het indienen van voorstellen voor gespecificeerde acties.In het geval van de raadplegingsprocedure is de Commissie verplicht met het advies van het Comité in de hoogste mate rekening te houden en het Comité op de hoogte te brengen van de wijze waarop dit gebeurt. In het geval van de beheersprocedure kan de Commissie de maatregel goedkeuren, tenzij er zich binnen het Comité een gekwalificeerde meerderheid daartegen heeft uitgesproken.3. DE VOORSTELLEN VOOR BESCHIKKINGEN VAN DE RAAD: ARTIKELENArtikel 1Artikel 1 houdt de vaststelling in van de tweede fase van de programma's, welke fase twee jaar zal duren en aanvangt op 1 januari 2001.Artikel 2In artikel 2 worden de doelstellingen van het programma vastgelegd. Er wordt daarbij een nauw verband gelegd met de algemene in het Verdrag van Amsterdam vastgelegde doelstelling en derhalve ook met de actieplannen, enz., die bestaan voor de werkzaamheden met het oog op de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Daarna worden de doelstellingen van elk van de programma's in de context van het algemene doel vastgesteld. Het hierbij betrekken van de kandidaat-lidstaten wordt hier tevens op bijzondere wijze beklemtoond.Artikel 3In artikel 3 worden de instanties genoemd die medefinanciering uit de programma's kunnen ontvangen. Organisaties die van betekenis zijn voor de strekking van de programma's en de doelgroepen worden daarbij vastgesteld. Ook is aangegeven wat wordt begrepen onder de notie «Europese dimensie», en bovendien hoeveel partners uit de lidstaten en kandidaat-lidstaten daarbij moeten worden betrokken.Artikel 3 behelst ook de invoering van gespecificeerde acties en aanvullende maatregelen die voor 100% kunnen worden gefinancierd om de doelstellingen van de programma's volledig te bereiken.Artikel 4Artikel 4 bevat de definitie van de acties van het programma, naast de acties waarmee de huidige programma's ten uitvoer worden gelegd.Artikel 5Het eerste lid van artikel 5 heeft betrekking op de begrotingsregels voor de programma's, terwijl in de daaropvolgende leden de basisbeginselen voor de financiering van de acties zijn aangegeven.Artikel 6Artikel 6 is gewijd aan de tenuitvoerlegging van de programma's. Lid 1 bepaalt dat de tenuitvoerlegging moet plaatsvinden in samenwerking tussen de Commissie en de lidstaten. De twee volgende leden zijn gewijd aan één in acht te nemen basisregel en drie stappen die door de Commissie moeten worden genomen bij de tenuitvoerlegging van het programma. In lid 4 wordt aangegeven welke maatregelen het bij artikel 7 opgerichte comité moet onderzoeken en waarover dit een advies moet uitbrengen.Lid 5 is gewijd aan de algemene criteria voor de evaluatie en selectie van acties die in het kader van het programma moeten worden gefinancierd. De Commissie heeft getracht op dit punt zeer duidelijk te zijn omdat het van het grootste belang is dat organisatoren die een aanvraag indienen, zouden weten op welke basis hun voorstellen worden geëvalueerd. De Commissie zal op deze criteria de motivering van selectie of afwijzing van voorstellen baseren.Artikel 7Het eerste lid van artikel 7 bepaalt dat de Commissie voor de uitvoering van het programma zal worden bijgestaan door een Comité dat bestaat uit vertegenwoordigers van de lidstaten. Lid 2 is gewijd aan de interne regelgeving. Lid 3 bevat de mogelijkheid voor de Commissie om vertegenwoordigers van de kandidaat-lidstaten uit te nodigen op voorlichtingsvergaderingen.Artikel 8Artikel 8 beschrijft de raadplegingsprocedure. In artikel 6, lid 4, wordt gezegd dat de procedure geldt voor de goedkeuring van acties van in artikel 3, lid 1, aangegeven organisatoren, alsook van de aanvullende maatregelen waarvan melding is gemaakt in artikel 3, lid 4.Artikel 9In artikel 9 wordt de beheersprocedure omschreven. In artikel 6, lid 4, is bepaald dat de procedure moet worden toegepast voor de goedkeuring van een jaarlijks werkprogramma en de goedkeuring van gespecificeerde acties gedurende het jaarlijks werkprogramma.Artikel 10Artikel 10 bevat een verplichting voor de Commissie om zorg te dragen voor de evaluatie van en de controle op het programma. Ook wordt de Commissie erdoor verplicht jaarlijks aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit te brengen over de resultaten van haar evaluatie en controle.Artikel 11Artikel 11 bepaalt dat de beschikking tot vaststelling van het programma in werking treedt op de dag van de publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.2000/0341 (CNS)Voorstel voor eenBESCHIKKING VAN DE RAADtot vaststelling van een tweede fase van het programma voor stimulering, uitwisselingen, opleiding en samenwerking voor personen die verantwoordelijk zijn voor acties tegen mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen (STOP II)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag betreffende de Europese Unie, inzonderheid op artikel 34, lid 2, punt c,Gezien het voorstel van de Commissie van ... 2000,Gezien het advies van het Europees Parlement,Overwegende hetgeen volgt:(1) artikel 29 van het Verdrag betreffende de Europese Unie legt deze de taak op om de burgers een hoog niveau van zekerheid binnen een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te verschaffen door de ontwikkeling van een gezamenlijk optreden van de lidstaten op het gebied van politiële en justitiële samenwerking in strafzaken, terwijl dit doel met name moet worden bereikt door middel van de voorkoming en bestrijding van mensenhandel alsook seksuele uitbuiting van kinderen,(2) in de conclusies van de Europese Raad van Tampere wordt opgeroepen om een actie op touw te zetten tot bestrijding van mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen,(3) de aard van de aangepakte problemen maakt een gecoördineerde en multidisciplinaire aanpak onontbeerlijk waarbij de verschillende verantwoordelijken voor de bestrijding op het niveau van de Europese Unie moeten worden betrokken; de totstandbrenging van een raamwerk voor acties op het gebied van opleiding, voorlichting, studies en uitwisselingen ten behoeve van de personen die verantwoordelijk zijn voor het optreden tegen mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen in alle vormen ervan kan vanzelfsprekend bijdragen tot meer doeltreffendheid bij de preventie en de bestrijding van de betrokken verschijnselen,(4) gezien de internationale dimensie van mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen is het van belang dit verschijnsel te bestrijden via de hele keten waarvan daarvoor gebruik wordt gemaakt: ronselaars, vervoerders, uitbuiters, andere tussenpersonen en klanten,(5) het programma STOP, dat tot stand werd gebracht door gemeenschappelijk optreden 96/700/JBZ van 29 november 1996 [6], heeft bijgedragen tot meer sensibilisatie op het niveau van de Europese Unie en meer samenwerking tussen de personen die in de lidstaten zijn belast met de bestrijding van mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen,[6]  PB L 322 van 12.12.1996, blz.  7 - 10.(6) uit het programma STOP is ook gebleken dat de doelstellingen van de Europese Unie op het gebied van de bestrijding van mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen op meer doeltreffende wijze op Europees niveau werden gerealiseerd dan op dat van elke lidstaat afzonderlijk, en wel dankzij de uitwisseling van ervaringen tussen de lidstaten alsook besparingen en gecumuleerde effecten van de gevoerde acties,(7) de verlenging van dit programma, die uitdrukkelijk door het hierboven bedoelde gemeenschappelijk optreden wordt beoogd, en waarom uitdrukkelijk door het Europees Parlement wordt verzocht in zijn resolutie van 19 mei 2000 « Voor nieuwe acties op het gebied van de bestrijding van vrouwenhandel », zal het mogelijk maken deze samenwerking nog te verbeteren,(8) het is wenselijk te zorgen voor de continuïteit van de acties die door het programma worden ondersteund, en dit te verlengen voor een tweede fase met een duur van twee jaar,(9) het is nodig de acties in het kader van het programma te koppelen aan die welke worden ondernomen in het kader van het programma DAPHNE dat bedoeld is voor de bestrijding van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen,(10) het is nodig om op communautair niveau op te treden om zorg te dragen voor de coördinatie van de acties en de netwerkvorming tussen de initiatiefnemers te vergemakkelijken met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel,(11) het is nodig het programma STOP meer voor de kandidaat-lidstaten open te stellen door vergemakkelijking van hun deelneming aan door het programma ondersteunde projecten,(12) overeenkomstig artikel 2 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden [7], moeten de in artikel 3, leden 1 en 4, tweede alinea, ervan bedoelde maatregelen die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van deze beschikking, worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 3 van het hierboven genoemd besluit bedoelde raadplegingsprocedure,[7]  PB L 184 van 17.07.1999, blz. 23.(13) daar de in artikel 3, lid 4, eerste alinea, en in artikel 6, lid 3, eerste alinea, bedoelde maatregelen die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van deze beschikking, beheersmaatregelen zijn in de zin van artikel 2 van Besluit 1999/468/EG van de Raad, moeten deze maatregelen worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 4 van het hierboven genoemd besluit bedoelde beheersprocedure,HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN:Artikel 1 - Vaststelling van het programma1. Deze beschikking stelt de tweede fase vast van het programma voor stimulering en uitwisselingen, opleiding en samenwerking voor personen die verantwoordelijk zijn voor acties tegen mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen, het zogeheten « STOP »-programma, dat door gemeenschappelijk optreden 96/700/JBZ van 29 november 1996 tot stand werd gebracht.2. Het programma wordt verlengd voor een periode die loopt van 1 januari 2001 tot 31 december 2002, na welke looptijd het kan worden verlengd.Artikel 2 - Doelstellingen van het programmaHet programma draagt bij tot de algemene doelstelling de burgers een hoog niveau van zekerheid te verschaffen binnen een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. In dit kader is het bedoeld om mensenhandel en alle vormen van seksuele uitbuiting van kinderen, inclusief pedopornografie, alsook daarmee samenhangend geweld, te voorkomen en te bestrijden alsook de slachtoffers daarvan bij te staan. Het is in het bijzonder bedoeld om:-Een Europees beleid op dit gebied te ontwikkelen, ten uitvoer te leggen en te evalueren;-De totstandbrenging van netwerken aan te moedigen en te verbeteren, naast de praktische samenwerking zoals de uitwisseling en verspreiding van informatie, ervaringen en goede praktijken, de verbetering en de aanpassing van de opleidingen alsook het wetenschappelijk en technisch onderzoek;-Bijzondere aandacht te besteden aan de deelneming aan de door dit programma ontwikkelde acties door openbare en particuliere organen, instellingen en verenigingen uit de kandidaat-lidstaten voor de Europese Unie;-De versterking aan te moedigen van de samenwerking met derde landen en de bevoegde regionale en internationale organisaties.Artikel 3 - Toegang tot het programma1. Het programma medefinanciert projecten die worden ingediend door alle openbare en particuliere organen, instellingen en verenigingen van de lidstaten van de Europese Unie die betrokken zijn bij bijstandsverlening aan slachtoffers, de preventie en de bestrijding van mensenhandel en de seksuele uitbuiting van kinderen.2. Het programma is bedoeld voor personen die zijn belast met het verlenen van bijstand aan de slachtoffers, de preventie en de bestrijding van mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen, zoals rechters, procureurs, rechtshandhavingsdiensten, openbare diensten die verantwoordelijk zijn op het gebied van immigratie en sociale diensten, onderzoekers en verantwoordelijken van verenigingen.3. Om voor medefinanciering in aanmerking te komen, moeten bij de projecten ten minste drie lidstaten of twee lidstaten en één kandidaat-lidstaat betrokken zijn, en moeten de projecten gericht zijn op de doelstelllingen genoemd in artikel 2.4. Door het programma kunnen ook worden gefinancierd:-specifieke acties met een bijzonder belang ten aanzien van de prioriteiten van het programma of de samenwerking met de kandidaat-lidstaten;-aanvullende maatregelen, zoals studiebijeenkomsten, vergaderingen van deskundigen of andere acties voor verspreiding van de informatie die in het kader van het programma werd verkregen.Artikel 4 - Acties van het programmaHet programma omvat de volgende soorten acties:-Opleiding;-Uitwisselingen en stages;-Studies en onderzoek;-Ontmoetingen en studiebijeenkomsten;-verspreiding van de resultaten die in het kader van het programma werden verkregen.Artikel 5 - Financiering van het programma1. De jaarlijkse kredieten worden door de begrotingsautoriteit toegestaan binnen de grenzen van de financiële vooruitzichten.2. De medefinanciering van een project door het programma is niet verenigbaar met enige andere financiering door een ander programma dat door de begroting van de Europese Gemeenschappen wordt gefinancierd.3. De financieringsbesluiten leiden tot de opstelling van financieringsovereenkomsten tussen de Commissie en de organisatoren. Deze besluiten en overeenkomsten worden onderworpen aan de financiële controle van de Commissie en aan de controle van de Rekenkamer.4. De financiële steun uit de begroting van de Europese Gemeenschappen kan niet meer bedragen dan 70 % van de totale kosten van het project.5. De in artikel 3, lid 4, bedoelde specifieke acties en aanvullende maatregelen kunnen evenwel voor 100 % worden gefinancierd, binnen de grens van 10 % van de jaarlijkse kredieten die voor het programma worden toegekend voor beide categorieën.Artikel 6 - Tenuitvoerlegging van het programma1. De Commissie is verantwoordelijk voor het beheer en de tenuitvoerlegging van het programma, zulks in samenwerking met de lidstaten.2. Het programma wordt door de Commissie beheerd overeenkomstig het financieel reglement van 21 december 1977 van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen.3. Voor de tenuitvoerlegging van het programma zorgt de Commissie voor het volgende:-zij bereidt een jaarlijks werkprogramma voor met specifieke doelstellingen, thematische prioriteiten en eventueel een lijst van specifieke acties en aanvullende maatregelen;-zij evalueert en selecteert de projecten die worden voorgelegd door de in artikel 3 bedoelde organisatoren.4. De Commissie legt aan het in artikel 7 bedoelde comité de projecten voor van maatregelen die moeten worden genomen voor de uitvoering van het programma. Het onderzoek van de door de organisatoren voorgestelde projecten en van de aanvullende maatregelen gebeurt overeenkomstig de raadplegingsprocedure bedoeld in artikel 8. Het onderzoek van het jaarlijks werkprogramma en van de specifieke acties gebeurt overeenkomstig de beheersprocedure bedoeld in artikel 9.5. De Commissie evalueert en selecteert de door de organisatoren ingediende projecten aan de hand van de volgende criteria:-de overeenstemming met de doelstellingen van het programma;-de Europese dimensie en de openstelling voor de kandidaat-lidstaten;-de verenigbaarheid met de werkzaamheden die in het kader van de beleidsprioriteiten van de Europese Unie aan de gang zijn of worden overwogen op het gebied van justitiële samenwerking op algemeen en strafrechtelijk gebied;-de complementariteit met andere voorbije samenwerkingsprojecten, die aan de gang zijn of op stapel staan;-de capaciteit van de organisator om het project ten uitvoer te leggen;-de eigen kwaliteit van het project met betrekking tot conceptie, organisatie, presentatie en verwachte resultaten ervan;-het subsidiebedrag waarom in het kader van het programma wordt verzocht en de volledige overeenstemming daarvan met de verwachte resultaten;-het effect van de verwachte resultaten op de doelstellingen van het programma.Artikel 7 - Comité1. De Commissie wordt bijgestaan door een Comité, genoemd "STOP", dat bestaat uit vertegenwoordigers van de lidstaten en wordt voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie.2. Het Comité keurt zijn reglement van orde goed op voorstel van zijn voorzitter onder de voorwaarden die zijn vervat in artikel 7, lid 1, van Besluit 1999/468/EG van de Raad.3. De Commissie kan de vertegenwoordigers van de kandidaat-lidstaten op informatievergaderingen na de vergaderingen van het Comité uitnodigen.Artikel 8 - RaadplegingsprocedureIngeval naar dit artikel wordt verwezen, is de in artikel 3 van Besluit 1999/468/EG bedoelde raadplegingsprocedure van toepassing met inachtneming van het bepaalde in artikel 7, lid 3, ervan.Artikel 9 - Beheersprocedure1. Ingeval naar dit artikel wordt verwezen, is de in artikel 4 van Besluit 1999/468/EG bedoelde beheersprocedure van toepassing met inachtneming van het bepaalde in artikel 7, lid 3, ervan.2. De in artikel 4, lid 3, van Besluit 1999/468/EG bedoelde periode is vastgesteld op 3 maanden.Artikel 10 - Evaluatie1. De Commissie evalueert elk jaar de acties die werden gevoerd ter uitvoering van het programma van het voorbije jaar.2. De Commissie brengt elk jaar aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de tenuitvoerlegging van het programma. Het eerste verslag wordt vóór 31 juli 2002 voorgelegd.Artikel 11- InwerkingtredingDeze beschikking treedt in werking op de dag van de publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Deze beschikking is tot de lidstaten gericht.Gedaan te Brussel,Voor de RaadDe voorzitterFINANCIEEL MEMORANDUM1. BENAMING VAN DE MAATREGELVoorstel voor een beschikking van de Raad tot vaststelling van een tweede fase van het programma voor stimulering en uitwisselingen, opleiding en samenwerking voor personen die verantwoordelijk zijn voor de acties tegen mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen (STOP II).2. BEGROTINGSPLAATSB5-8203. RECHTSGRONDSLAGArtikel 34 VEU4. OMSCHRIJVING VAN DE MAATREGEL4.1 Algemene doelstellingDeze maatregel is erop gericht het STOP-programma, dat eind 2000 afloopt, voort te zetten.Het programma draagt bij aan de algemene doelstelling om de burgers een hoog niveau van zekerheid binnen een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te verschaffen. In dit kader is het bedoeld om mensenhandel en alle vormen van seksueel misbruik van kinderen te voorkomen en te bestrijden, inclusief pedopornografie alsook het daarmee verband houdend geweld, alsook om de betrokken slachtoffers bij te staan.Het programma is in het bijzonder bedoeld om:-een Europees beleid op dit gebied te ontwikkelen, ten uitvoer te leggen en te evalueren;-de totstandbrenging van netwerken aan te moedigen en te versterken naast de praktische samenwerking zoals uitwisseling en verspreiding van informatie, ervaringen en goede praktijken, de verbetering en de aanpassing van de opleiding, alsook wetenschappelijk en technisch onderzoek;-bijzondere aandacht te besteden aan de deelneming aan de door dit programma ontwikkelde activiteiten van openbare en particuliere organisaties, instellingen en verenigingen van de kandidaat-lidstaten voor de Europese Unie;-het aanmoedigen van de samenwerking met derde landen en de bevoegde regionale en internationale organisaties.STOP begunstigt de financiering van opleiding, programma's voor uitwisselingen en stages, organisatie van ontmoetingen, studies en onderzoek, verspreiding van informatie binnen een coherente structuur die de verspreiding van de resultaten op Europees niveau mogelijk maakt.Deze acties zijn belangrijke middelen om de doelstellingen te bereiken van de totstandbrenging van een Europese justitiële ruimte en de bestrijding van de georganiseerde misdaad op het niveau van de Unie.4.2 Looptijd van de maatregel en voorwaarden voor de verlenging ervan.Het programma heeft een looptijd van twee jaar (2001-2002). Een en ander is bedoeld om na te gaan of het haalbaar is over te gaan tot een samensmelting van de bestaande programma's (Grotius, Oisin en Stop) tot één enkel programma dat valt onder het bepaalde in titel VI van het EU-Verdrag.5. INDELING VAN DE UITGAVEN/ONTVANGSTEN5.1 Niet-verplichte uitgaven5.2 Gesplitste kredieten5.3 Uitgaven: 4 miljoen EUR6. AARD VAN DE UITGAVEN/ONTVANGSTEN-subsidie tot 70 % van de kosten van het project voor medefinanciering met andere bronnen uit de openbare en de particuliere sector voor de acties,-subsidie ter hoogte van 100% voor de specifieke acties met betrekking tot prioritaire aspecten van Europees belang en voor aanvullende maatregelen, binnen de grens van 10% van het jaarlijkse budget voor elk van beide categorieën.7. FINANCIËLE GEVOLGEN7.1 Berekeningswijze van de totale kosten van de actieHet financiële referentiebedrag voor de tenuitvoerlegging van het programma voor het tijdvak 2001-2002 beloopt 4 miljoen EUR.Een en ander komt overeen met de begrotingstoewijzing voor het jaar 2000 ten belope van 1,5 miljoen EUR van het vorige STOP-programma vermenigvuldigd met twee en verhoogd met 33% wegens de groeiende belangstelling met het oog op het bereiken van de doelstellingen ter bestrijding van mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen.7.2 Verdeling naar elementen van de actieVK in miljoen euro (lopende prijzen)>RUIMTE VOOR DE TABEL>7.3 Beleidsuitgaven voor studies, deskundigen, enz., opgenomen in deel B van de begrotingVK in miljoen euro (lopende prijzen)>RUIMTE VOOR DE TABEL>7.4 Tijdschema vastleggingskredieten/betalingskredietenVK in miljoen euro>RUIMTE VOOR DE TABEL>8. MAATREGELEN TER VOORKOMING VAN FRAUDE-De algemene bepalingen inzake fraudebestrijding zijn van toepassing. Bovendien zijn controles ter plaatse bij wijze van steekproef gepland.9. GEGEVENS KOSTEN-BATENANALYSE9.1 Kwantificeerbare specifieke doelstellingen, doelgroep-Specifieke doelstellingen:(a) organisatie van uitwisselingsprogramma's tussen openbare organen, niet-gouvernementele organisaties en personen die in de lidstaten en de kandidaat-lidstaten op het betrokken gebied verantwoordelijkheid dragen;(b) totstandbrenging, ontwikkeling en onderhoud, inclusief gebruikmaking van moderne technologieën zoals Internet, van netwerken ter verbetering van de grensoverschrijdende samenwerking;(c) organisatie van opleidingscursussen ter verbetering en aanpassing van de instrumenten en de kennis van grensoverschrijdende samenwerking, inclusief justitiële procedures,(d) organisatie van multilaterale en Europese conferenties en studiebijeenkomsten;(e) studies en onderzoek over goede praktijken, inclusief vergelijkend onderzoek, voorafgaande analysen en haalbaarheidsstudies;(f) verspreiden van de informatie over de resultaten van de in het programma genoemde acties.-Doelgroep: het programma is bedoeld voor personen die belast zijn met bijstand aan slachtoffers, preventie en bestrijding van mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen, zoals rechters, procureurs, rechtshandhavingsdiensten, overheidsdiensten die met immigratie belast zijn, en sociale diensten, onderzoekers en verantwoordelijken van verenigingen.9.2 Motivering van de actie-Noodzaak van communautaire begrotingssteun, in het bijzonder in verband met het subsidiariteitsbeginsel: vergemakkelijking van de totstandbrenging van netwerken van initiatiefnemers, toezicht houden op het grensoverschrijdend karakter, verspreiden van de resultaten op Europees niveau.-Keuze van de steunwijze* voordelen ten opzichte van alternatieve maatregelen (vergelijkende voordelen): verspreiding van de resultaten op Europese schaal, op Europees niveau voorzien in de behoeften van de initiatiefnemers, meer coördinatie tussen de doelgroepen.* analyse van vergelijkbare acties die eventueel op communautair of nationaal niveau worden ondernomen: op communautair niveau zijn er geen andere specifieke acties, en op nationaal niveau zijn de acties beperkt en is het daarbij niet mogelijk het netwerkingseffect te bereiken evenmin als te komen tot de verspreiding van goede praktijken binnen de Europese ruimte.* afgeleide effecten en verwachte multiplicatoren: synergie en meerwaarde op Europese schaal.-Belangrijkste onzekerheidsfactoren die van invloed kunnen zijn op de specifieke resultaten van de actie. Uit de ervaringen met vorige acties blijkt dat deze factoren niet bestaan. Daartegenover staat dat er een steeds grotere vraag van openbare en particuliere organen, instellingen en verenigingen van de lidstaten van de Europese Unie ontstaat, en dat op Europees niveau steeds meer belangstelling bestaat voor dit soort acties met het oog op de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid in Europa.9.3 Follow-up en evaluatie van de actie-Prestatie-indicatoren* output-indicatoren (meten van de activiteiten): analyse en verspreiding van de resultaten van de projecten, totstandbrenging van grensoverschrijdende partnerschappen,* effect-indicatoren volgens nagestreefde doelstellingen : betere opleiding en voorlichting van openbare en particuliere organen, instellingen en verenigingen van de lidstaten van de Europese Unie met het oog op de preventie en de bestrijding van mensenhandel en alle vormen van seksuele uitbuiting van kinderen, inclusief pedopornografie.-Voorwaarden en periodiciteit van de beoogde evaluatie: intern jaarlijks en algemeen; extern algemeen.-Beoordeling van de bereikte resultaten (in geval van voortzetting of verlenging van een bestaande actie). Onafhankelijke positieve interne en externe evaluatie, resultaten overeenkomstig de doelstellingen, noodzaak de ondernomen acties voort te zetten, groeiend verzoek van de initiatiefnemers.10. ADMINISTRATIEVE UITGAVEN (DEEL A VAN AFDELING III VAN DE ALGEMENE BEGROTING)In de behoeften aan menselijke en administratieve hulpmiddelen moet worden voorzien binnen de toewijzing van het beherend DG.10.1 Effect op het aantal ambten>RUIMTE VOOR DE TABEL>Voor bijkomend personeel aangeven volgens welk tempo de terbeschikkingstelling ervan nodig zou zijn.10.2 Globaal financieel effect van de bijkomende menselijke hulpbronnen(euro)>RUIMTE VOOR DE TABEL>De bedragen vormen de totale kosten van de bijkomende ambten voor de totale duur van de actie indien deze een welbepaalde duur heeft, en voor 12 maanden indien de duur onbepaald is.10.3 Verhoging van andere huishoudelijke uitgaven die met de actie verband houden, met name kosten in verband met vergaderingen van comités en groepen van deskundigen(euro)>RUIMTE VOOR DE TABEL>Een externe evaluatie van de voorstellen voor de projecten door twee deskundigen per lidstaat is gepland. Met andere woorden, zal elk voorstel afzonderlijk door twee deskundigen worden onderzocht met het oog op een objectieve en onafhankelijke evaluatie.


               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 21.10.2016
            COM(2016) 668 final
            2016/0329(NLE)
            Voorstel voor een
            BESLUIT VAN DE RAAD
            tot sluiting van een overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Noorwegen inzake de cumulatie van de oorsprong tussen de Europese Unie, Zwitserland, het Koninkrijk Noorwegen en Turkije in het kader van het stelsel van algemene preferenties van de Europese Unie

               TOELICHTING

               1.ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL

               •Motivering en doel van het voorstel

               Het voorstel vindt plaats in de context van de hervorming van de SAP-oorsprongsregels van 2010 ingevoerd met Verordening (EU) nr. 1063/2010 van 18 november 2010, die Verordening (EEG) nr. 2454/93 heeft gewijzigd.

               Met de hervorming is onder voorwaarden Turkije in het systeem van cumulatie van de oorsprong opgenomen dat tot dan toe tussen de Unie, Zwitserland en Noorwegen in werking was.

               Met de hervorming is ook een nieuw systeem van certificering van de oorsprong door geregistreerde exporteurs ingevoerd, waarvan de toepassing is uitgesteld tot 1 januari 2017.

               Op basis van bovenstaande elementen moet het bestaande rechtsinstrument van toepassing op het systeem van cumulatie van de oorsprong tussen de Unie en Noorwegen worden herzien. Dit is het doel van het onderhavige voorstel.

               •Samenhang met de huidige bepalingen op dit beleidsgebied

                  Het voorstel is in overeenstemming met het gemeenschappelijk handelsbeleid, met name het beleid op het gebied van douane, het vrije verkeer van goederen en de regels van oorsprong.

               •Samenhang met andere beleidsgebieden van de Unie

                  N.v.t.

               2.RECHTSGRONDSLAG, SUBSIDIARITEIT EN EVENREDIGHEID

               •Rechtsgrondslag

               Het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 218, lid 6;
                  Besluit nr. 2001/101/EG van de Raad van 05.12.2000.

               •Subsidiariteit (voor niet-exclusieve bevoegdheden)

                  Het voorstel houdt verband met het gemeenschappelijk handelsbeleid, een exclusieve bevoegdheid van de Unie.

               •Evenredigheid

               Dit voorstel is in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel omdat de gevolgen ervan strikt beperkt zijn tot wat nodig is om te voorzien in de uitbreiding tot Turkije van de bestaande cumulatie met betrekking tot producten van Zwitserse en Noorse oorsprong.

               •Keuze van het instrument

               Overeenkomstig artikel 218, lid 6, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie stelt de Raad op voorstel van de onderhandelaar een besluit houdende sluiting van de overeenkomst vast. Dit is een voorstel voor een dergelijk besluit.

               3.RESULTATEN VAN EX-POSTEVALUATIES, RAADPLEGINGEN VAN BELANGHEBBENDEN EN EFFECTBEOORDELINGEN

               •Ex-postevaluaties/geschiktheidscontroles van bestaande wetgeving

                  N.v.t.

               •Raadplegingen van belanghebbenden

               De raadplegingen met de belanghebbende partijen hebben plaats gemaakt voor een overeenkomst die in al haar elementen volledig is aanvaard.

               •Bijeenbrengen en benutten van deskundigheid

                  N.v.t.

               •Effectbeoordeling

                  Er is met betrekking tot de bijgevoegde routekaart en de richtsnoeren inzake betere regelgeving geen effectbeoordeling uitgevoerd omdat het voorstel betrekking heeft op de cumulatie van de oorsprong tussen de Unie, Zwitserland, Noorwegen en mogelijk Turkije, een systeem dat reeds bestond en dat nu wordt aangepast om te voldoen aan de technische vereisten die de uitvoering van het REX-systeem op 1 januari 2017 met zich mee brengt.

               •Gezonde regelgeving en vereenvoudiging

                  N.v.t.

               •Grondrechten

                  Het voorstel heeft geen gevolgen voor de bescherming van de grondrechten.

               4.GEVOLGEN VOOR DE BEGROTING

                  N.v.t.

               5.OVERIGE ELEMENTEN

               •Uitvoeringsplanning en regelingen betreffende monitoring, evaluatie en rapportage

                  De maatregel zal regelmatig worden beoordeeld door de partijen, die betrokken zullen zijn bij regelmatige contacten, opleidingssessies en vergaderingen in verband met de tenuitvoerlegging van het REX-systeem.

               •Toelichtende stukken (voor richtlijnen)

                  N.v.t.

               •Toelichting bij de specifieke bepalingen van het voorstel

               De vorige overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Gemeenschap en elk van de EVA-landen die tariefpreferenties verleent op grond van het stelsel van algemene preferenties (Noorwegen en Zwitserland) en erin voorziet dat goederen waarin bestanddelen van oorsprong uit Noorwegen of Zwitserland zĳn gebruikt bĳ binnenkomst in het douanegebied van de Gemeenschap worden behandeld als goederen die een component van communautaire oorsprong bevatten, goedgekeurd namens de Europese Gemeenschap (besluit van de Raad van 05.12.2000), dient te worden vervangen door een nieuwe overeenkomst om rekening te houden met de hervorming van de SAP-oorsprongsregels vastgesteld bij Verordening nr. 1063/2010 van 18.11.2010. Na machtiging door de Raad van de Commissie op 8 maart 2012 zijn met Noorwegen over deze nieuwe overeenkomst onderhandelingen gevoerd en afgerond.

               2016/0329 (NLE)

               Voorstel voor een

               BESLUIT VAN DE RAAD

               tot sluiting van een overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Noorwegen inzake de cumulatie van de oorsprong tussen de Europese Unie, Zwitserland, het Koninkrijk Noorwegen en Turkije in het kader van het stelsel van algemene preferenties van de Europese Unie

               DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

               Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 207 in samenhang met artikel 218, lid 6, onder a), punt v),

               Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

               Gezien de goedkeuring van het Europees Parlement,

               Overwegende hetgeen volgt:

               (1)Overeenkomstig artikel 41, onder b), van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/2446
                  1
                moeten in Noorwegen, Zwitserland of Turkije verkregen producten waarin materialen zijn verwerkt die daar niet geheel en al zijn verkregen, worden beschouwd als producten van oorsprong uit een begunstigd land, mits deze materialen een toereikende be- of verwerking hebben ondergaan in de zin van artikel 45 van de gedelegeerde verordening (systeem van cumulatie).

               (2)Ingevolge artikel 54 van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/2446 van de Commissie is het systeem van cumulatie van toepassing op voorwaarde dat Noorwegen op basis van wederkerigheid producten van oorsprong uit begunstigde landen waarin materialen zijn verwerkt van oorsprong uit de Unie op dezelfde wijze behandelt.

               (3)Wat Noorwegen betreft is dit systeem van cumulatie oorspronkelijk ingevoerd via een overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Unie en Noorwegen. Deze briefwisseling heeft plaatsgevonden op 29 januari 2001, nadat de Raad zijn goedkeuring had gegeven bij Besluit 2001/101/EG
                  2
               .

               (4)Om de toepassing te verzekeren van een concept oorsprong dat overeenstemt met dat vervat in de oorsprongsregels in het stelsel van algemene preferenties ("SAP") van de Unie, heeft Noorwegen zijn APS-oorsprongsregels gewijzigd. Daarom moet de overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Unie en Noorwegen worden herzien.

               (5)Het systeem van wederzijdse aanvaarding van vervangende certificaten van oorsprong, formulier A, door de Unie, Noorwegen en Zwitserland moet op grond van de herziene briefwisseling worden voortgezet en onder voorwaarden door Turkije worden toegepast, teneinde de handel tussen de Unie, Noorwegen, Zwitserland en Turkije te vergemakkelijken.

               (6)Bovendien voorzien de oorsprongsregels in het SAP van de Unie in de uitvoering van een nieuw systeem voor het opstellen van bewijzen van oorsprong door geregistreerde exporteurs, dat vanaf 1 januari 2017 moet worden toegepast. Ook in dit opzicht moeten wijzigingen in de briefwisseling worden aangebracht.

               (7)Om te anticiperen op de toepassing van dat nieuwe systeem en de desbetreffende regels heeft de Raad de Commissie op 8 maart 2012 gemachtigd om met Noorwegen te onderhandelen over een overeenkomst in de vorm van een briefwisseling die ziet op de wederzijdse aanvaarding van vervangende certificaten van oorsprong, formulier A of vervangende attesten van oorsprong en erin voorziet dat producten waarin bestanddelen van oorsprong uit Noorwegen, Zwitserland of Turkije zĳn gebruikt bĳ binnenkomst in het douanegebied van de Unie moeten worden behandeld als goederen die een component van uniale oorsprong bevatten.

               (8)De onderhandelingen met Noorwegen zijn gevoerd door de Commissie en hebben geleid tot een overeenkomst in de vorm van een briefwisseling.

               (9)De overeenkomst moet namens de Unie worden goedgekeurd,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

               Artikel 1

               De Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Noorwegen inzake de cumulatie van de oorsprong tussen de Europese Unie, Zwitserland, het Koninkrijk Noorwegen en Turkije in het kader van het stelsel van algemene preferenties van de Europese Unie ("de overeenkomst") wordt namens de Unie goedgekeurd.

               De tekst van de overeenkomst in de vorm van een briefwisseling is aan dit besluit gehecht.

               Artikel 2

               De voorzitter van de Raad wijst de persoon aan die gemachtigd is om namens de Europese Unie over te gaan tot de kennisgeving bepaald in lid 18 van de overeenkomst in de vorm van een briefwisseling, teneinde de instemming van de Europese Unie om door de overeenkomst gebonden te zijn tot uitdrukking te brengen

               Artikel 3

               Dit besluit treedt in werking op 1 januari 2017.

               Gedaan te Brussel,

                     Voor de Raad

                     De voorzitter

                     (1)
                  Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/2446 van de Commissie van 28 juli 2015 tot aanvulling van Verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad met nadere regels betreffende een aantal bepalingen van het douanewetboek van de Unie (PB L 343 van 29.12.2015, blz. 1).

                     (2)
                  Besluit 2001/101/EG van de Raad van 5 december 2000 houdende goedkeuring van een overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Gemeenschap en elk van de EVA-landen die tariefpreferenties verlenen in het kader van het Stelsel van algemene preferenties (Noorwegen en Zwitserland), volgens welke goederen waarin bestanddelen van oorsprong uit Noorwegen of Zwitserland zĳn gebruikt, bĳ binnenkomst in het douanegebied van de Gemeenschap worden behandeld als goederen die een component van communautaire oorsprong bevatten (wederkerige overeenkomst) (PB L 38 van 8.2.2001, blz. 24).

    ---documentbreak---

               EUROPESE COMMISSIE
            Brussel, 21.10.2016
            COM(2016) 668 final
            BIJLAGEN
            bij het voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD betreffende een
            Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Noorwegen inzake de cumulatie van de oorsprong tussen de Europese Unie, Zwitserland,  het Koninkrijk Noorwegen en Turkije in het kader van het stelsel van algemene preferenties van de Europese Unie

               Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Noorwegen inzake de cumulatie van de oorsprong tussen de Europese Unie, Zwitserland,  het Koninkrijk Noorwegen en Turkije in het kader van het stelsel van algemene preferenties van de Europese Unie

               A. Brief van de Unie

                     …, …

                     [plaats en datum]

               Excellentie,

               1. De Europese Unie ("de Unie") en het Koninkrijk Noorwegen ("Noorwegen") als de partijen bij deze overeenkomst erkennen dat, voor de toepassing van het stelsel van algemene preferenties ("SAP"), beide partijen soortgelijke oorsprongsregels toepassen met de volgende algemene beginselen:

               (a)definitie van het begrip "producten van oorsprong" op basis van dezelfde criteria;

               (b)bepalingen voor de regionale cumulatie van de oorsprong;

               (c)bepalingen voor de toepassing van de cumulatie op materialen van oorsprong, in de zin van de betrokken SAP-oorsprongsregels, uit de Unie, Zwitserland, Noorwegen of Turkije;

               (d)bepalingen voor een algemene tolerantie voor niet van oorsprong zijnde materialen;

               (e)bepalingen voor niet-wijziging van producten uit het begunstigde land;

               (f)bepalingen voor afgifte of opstelling van vervangende bewijzen van oorsprong;

               (g)vereiste van administratieve samenwerking met de bevoegde autoriteiten in de begunstigde landen over de kwestie van bewijzen van oorsprong.

               2. De Unie en Noorwegen erkennen dat materialen van oorsprong, in de zin van hun respectieve SAP-oorsprongsregels, uit de Unie, uit Zwitserland, uit Noorwegen of uit Turkije, de oorsprong van een begunstigd land van het SAP-stelsel van elke partij verwerven als zij in dat begunstigde land een be- of verwerking ondergaan die verder gaat dan de behandelingen die als ontoereikend beschouwd worden om de oorsprong te verlenen. Deze alinea is van toepassing op materialen van oorsprong uit Zwitserland en Turkije, behoudens de vervulling van de voorwaarden van lid 15 respectievelijk lid 16.

               De douaneautoriteiten van de lidstaten van de Unie en van Noorwegen werken op passende wijze administratief samen met name ten behoeve van de controle achteraf van de bewijzen van oorsprong met betrekking tot de materialen als bedoeld in de voorgaande alinea. De bepalingen inzake administratieve samenwerking van Protocol nr. 3 bij de Overeenkomst van maandag 14 mei 1973 tussen de Europese Economische Gemeenschap en het Koninkrijk Noorwegen moeten worden toegepast.

               De bepalingen van dit lid zijn niet van toepassing op producten van de hoofdstukken 1 tot en met 24 van het geharmoniseerde systeem inzake de omschrijving en de codering van goederen, aangenomen door de organisatie die is opgezet bij het Verdrag houdende oprichting van een Internationale Douaneraad, gedaan te Brussel op 15 december 1950 ("geharmoniseerd systeem").

               3. De Unie en Noorwegen verbinden zich ertoe vervangende bewijzen van oorsprong te aanvaarden in de vorm van vervangende certificaten van oorsprong, formulier A ("vervangend certificaten") afgegeven door de douaneautoriteiten van de andere partij en vervangende attesten van oorsprong opgesteld door wederverzenders van de andere partij, die voor dat doel zijn geregistreerd.

               Elke partij kan in overeenstemming met haar eigen wetgeving beoordelen of producten die onder vervangende bewijzen van oorsprong vallen voor tariefpreferenties in aanmerking komen.

               4. Elke partij voorziet erin dat de volgende voorwaarden in acht worden genomen voordat een vervangend bewijs van oorsprong wordt afgegeven of opgesteld:

               (a)vervangende bewijzen van oorsprong mogen alleen worden afgegeven of opgesteld als de oorspronkelijke bewijzen van oorsprong zijn afgegeven of opgesteld in overeenstemming met de toepasselijke wetgeving van de Unie of Noorwegen;

               (b)alleen indien producten niet voor het vrije verkeer zijn vrijgegeven in een partij kan een bewijs van oorsprong of een vervangend bewijs van oorsprong worden vervangen door een of meer vervangende bewijzen van oorsprong voor het zenden van alle of sommige producten die vallen onder het oorspronkelijke bewijs van oorsprong van die partij naar de andere partij;

               (c)de producten zijn onder douanetoezicht gebleven in de wederverzendende partij en zijn op geen enkele wijze gewijzigd of hebben ook geen andere behandelingen ondergaan dan die welke nodig waren om ze in hun toestand  te bewaren ("beginsel van niet-wijziging").

               (a)indien producten de oorsprong hebben verkregen op grond van een afwijking van de regels van oorsprong die door een partij is verleend, worden vervangende bewijzen van oorsprong niet afgegeven of opgesteld als de producten worden wederverzonden naar de andere partij;

               (b)vervangende bewijzen van oorsprong kunnen door de douaneautoriteiten worden afgegeven of door de wederverzenders worden opgesteld indien de producten die naar het grondgebied van de andere partij moeten worden wederverzonden de oorsprong hebben verkregen via regionale cumulatie;

               (c)vervangende bewijzen van oorsprong kunnen door de douaneautoriteiten worden afgegeven of door de wederverzenders worden opgesteld als de producten die naar het grondgebied van de andere partij moeten worden wederverzonden van de wederverzendende partij geen preferentiële behandeling krijgen.

               5. Voor de toepassing van punt 4, onder c), geldt het volgende:

               Indien er gronden lijken te bestaan voor twijfel wat betreft naleving van het beginsel van niet-wijziging, kunnen de douaneautoriteiten van de partij van eindbestemming de aangever verzoeken te bewijzen dat hij aan dat beginsel voldoet, welk bewijs op enigerlei wijze kan worden geleverd.

               Op verzoek van de wederverzender bevestigen de douaneautoriteiten van de wederverzendende partij dat de producten onder douanetoezicht zijn gebleven gedurende hun verblijf op het grondgebied van die partij en dat door de douaneautoriteiten geen toestemming is verleend om deze tijdens de opslag op het grondgebied van de partij op enige wijze te wijzigen of aan andere behandelingen te onderwerpen dan die welke nodig waren om ze in hun toestand te bewaren.

               Indien het vervangend bewijs een vervangingscertificaat is, verzoeken de douaneautoriteiten van de partij van eindbestemming niet om een non-manipulatiecertificaat voor de tijd dat de producten bij de andere partij waren.

               6. Elke partij zorgt ervoor dat:

               a)
                     indien de vervangende bewijzen van oorsprong overeenstemmen met de oorspronkelijke bewijzen van oorsprong die zijn afgegeven of opgesteld in een begunstigd land van het SAP-stelsel van de Unie en van dat van Noorwegen, werken de douaneautoriteiten van de lidstaten van de Unie en van Noorwegen op passende wijze administratief samen voor de controle achteraf van deze  vervangende bewijzen van oorsprong. Op verzoek van de partij van eindbestemming belasten de douaneautoriteiten van de wederverzendende partij zich met starten en opvolgen van de procedure van controle achteraf van de overeenkomstige oorspronkelijke bewijzen van oorsprong;

               b)
                     indien de vervangende bewijzen van oorsprong overeenstemmen met de oorspronkelijke bewijzen van oorsprong afgegeven of opgesteld in een land dat de alleenbegunstigde is van het SAP-stelsel van de partij van eindbestemming, voert die partij in samenwerking met het begunstigde land de procedure uit van controle achteraf van de oorspronkelijke bewijzen van oorsprong. De oorspronkelijke bewijzen van oorsprong die overeenstemmen met de vervangende bewijzen van oorsprong onder controle of, indien toepasselijk, kopieën van de oorspronkelijke bewijzen van oorsprong die overeenstemmen met de vervangende bewijzen van oorsprong onder controle worden door de douaneautoriteiten van de wederverzendende partij aan de douaneautoriteiten van de partij van eindbestemming verstrekt zodat zij de procedure van controle achteraf kunnen uitvoeren.

               7. Elke partij zorgt ervoor dat:

               (a)in het vak in de rechterbovenhoek van elk vervangingscertificaat de naam wordt vermeld van het tussenland van wederverzending waar het is afgegeven;

               (b)in vak 4 één van de volgende aanduidingen wordt vermeld: 'replacement certificate' of 'certificat de remplacement' alsmede de datum van afgifte en het volgnummer van het oorspronkelijke certificaat van oorsprong, formulier A;

               (c)in vak 1 de naam wordt vermeld van de wederverzender;

               (d)in vak 2 de naam van de geadresseerde kan worden vermeld;

               (e)in de vakken 3 tot en met 9 alle op het oorspronkelijke certificaat voorkomende gegevens met betrekking tot de wederverzonden producten worden overgenomen;

               (f)in vak 10 verwijzingen naar de factuur van de wederverzender kunnen worden gegeven;

               (g)de douaneautoriteit die het vervangingscertificaat afgeeft, in vak 11 haar visum aanbrengt. De verantwoordelijkheid van deze autoriteit reikt niet verder dan de afgifte van het vervangende certificaat. De gegevens in vak 12 betreffende het land van oorsprong en het land van eindbestemming worden overgenomen van het oorspronkelijke certificaat van oorsprong, formulier A. De wederverzender ondertekent het certificaat van oorsprong in vak 12. Wanneer de wederverzender in vak 12 te goeder trouw zijn handtekening heeft geplaatst, is hij niet verantwoordelijk voor de juistheid van de op het oorspronkelijke certificaat van oorsprong, formulier A, ingevulde gegevens.

               (h)het douanekantoor dat wordt verzocht het vervangingscertificaat af te geven, op het oorspronkelijke certificaat van oorsprong, formulier A, het gewicht, het aantal, de aard van de wederverzonden producten en het nummer (de nummers) van het overeenkomstige vervangingscertificaat of de overeenkomstige vervangingscertificaten vermeldt. Het bewaart het verzoek om een vervangingscertificaat alsook het oorspronkelijke certificaat van oorsprong, formulier A, gedurende ten minste drie jaar.

               (i)Vervangende certificaten van oorsprong worden opgesteld in het Engels of het Frans.

               8. Elke partij voorziet erin dat:

               (a)de wederverzender het volgende vermeldt op elk vervangend attest van oorsprong:

               (1)alle gegevens van de wederverzonden producten uit het oorspronkelijke bewijs van oorsprong;

               (2)de datum waarop het oorspronkelijke bewijs van oorsprong werd opgesteld;

               (3)de gegevens van het oorspronkelijke bewijs van oorsprong, inclusief, indien toepasselijk, informatie over toegepaste cumulatie op de goederen waarop het attest van oorsprong betrekking heeft;

               (4)de naam, het adres en zijn nummer van geregistreerde exporteur;

               (5)de naam en het adres van de geadresseerde in de Unie of in Noorwegen;

               (6)de datum en de plaats van opstelling van het attest van oorsprong of afgifte van het certificaat van oorsprong;

               (b)elk vervangend attest van oorsprong wordt voorzien van de vermelding 'Replacement statement' of ‘Attestation de remplacement’;

               (c)vervangende attesten van oorsprong worden opgesteld door wederverzenders geregistreerd in het elektronische systeem van zelfcertificering van de oorsprong door de exporteurs, het zogenoemde systeem van geregistreerde exporteurs (REX), ongeacht de waarde van de producten van oorsprong die deel uitmaken van de oorspronkelijke zending;

               (d)indien een bewijs van oorsprong wordt vervangen, de wederverzender het volgende op het oorspronkelijke bewijs van oorsprong vermeldt:

               (1)de datum van opstelling van het vervangende attest (de vervangende attesten) van oorsprong en de hoeveelheden aan goederen waarop het vervangende attest (de vervangende attesten) betrekking heeft (hebben);

               (2)de naam en het adres van de wederverzender;

               (3)de naam en het adres van de geadresseerde(n) in de Unie of in Noorwegen;

               (e)het oorspronkelijke attest van oorsprong wordt van de vermelding 'Replaced' of 'Remplacé' voorzien.

               (f)een vervangend attest van oorsprong twaalf maanden geldig is vanaf de datum van opstelling ervan.

               (g)vervangende attesten van oorsprong worden opgesteld in het Engels of het Frans.

               9. De oorspronkelijke bewijzen van oorsprong en de kopieën van de vervangende bewijzen van oorsprong worden door de wederverzender bewaard gedurende ten minste drie jaar vanaf het einde van het kalenderjaar waarin de vervangende bewijzen van oorsprong werden afgegeven of opgesteld.

               10. De partijen komen overeen om de kosten van het REX-systeem te delen overeenkomstig de samenwerkingmodaliteiten die tussen de bevoegde autoriteiten van de partijen moeten worden vastgesteld.

               11. Geschillen tussen de partijen uit hoofde van de interpretatie of de toepassing van deze overeenkomst worden uitsluitend beslecht door bilaterale onderhandeling tussen de partijen. Als de geschillen van invloed kunnen zijn op de belangen van Zwitserland en/of Turkije, worden zij geraadpleegd.

               12. De partijen kunnen te allen tijde schriftelijk in onderlinge overeenstemming deze overeenkomst wijzigen. Beide partijen treden op verzoek van een van de partijen in overleg met betrekking tot mogelijke wijzigingen van deze overeenkomst. Als de wijzigingen van invloed kunnen zijn op de belangen van Zwitserland en/of Turkije, worden zij geraadpleegd. Dergelijke wijzigingen treden in werking op een onderling overeen te komen datum, zodra beide partijen elkaar ervan in kennis hebben gesteld dat zij aan hun respectieve interne vereisten hebben voldaan.

               13. In geval van ernstige twijfels wat betreft de goede werking van deze overeenkomst kan elke partij de toepassing ervan opschorten op voorwaarde dat de andere partij drie maanden van tevoren schriftelijk in kennis is gesteld.

               14. Deze overeenkomst kan door elke partij worden beëindigd mits de andere partij drie maanden van tevoren schriftelijk in kennis wordt gesteld.

               15. De eerste alinea van lid 2 is alleen van toepassing op materialen van oorsprong uit Zwitserland als de partijen een soortgelijke overeenkomst hebben gesloten met Zwitserland en elkaar in kennis hebben gesteld van de vervulling van deze voorwaarde.

               16. De eerste alinea van punt 2 is op materialen van oorsprong uit Turkije
                  1
                alleen van toepassing als de partijen een soortgelijke overeenkomst hebben gesloten met Turkije en elkaar in kennis hebben gesteld van de vervulling van deze voorwaarde.

               17. Vanaf de inwerkingtreding van de overeenkomst tussen Noorwegen en Turkije overeenkomstig de eerste alinea van lid 2 van deze overeenkomst, en behoudens wederkerigheid door Turkije, kan elke partij erin voorzien dat vervangende bewijzen van oorsprong voor producten die materialen bevatten van oorsprong uit Turkije die op basis van bilaterale cumulatie in SAP-begunstigde landen zijn verwerkt in de partijen kunnen worden afgegeven of opgesteld.

               18. Deze overeenkomst treedt in werking op een onderling overeengekomen datum, zodra de Unie en Noorwegen elkaar ervan in kennis hebben gesteld dat zij de vereiste interne aannemingsprocedures hebben uitgevoerd. Vanaf die datum vervangt zij de overeenkomst in de vorm van een briefwisseling die op 14 december 2000 is ondertekend
                  2
               .

               U wordt vriendelijk verzocht te bevestigen dat uw regering met de inhoud van deze brief instemt.

               Ik stel u voor om, indien het voorgaande voor uw regering aanvaardbaar is, deze brief en uw bevestiging samen te laten gelden als een overeenkomst tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Noorwegen.

               Hoogachtend,

               Voor de Europese Unie,

                  B. Brief van Noorwegen

               Excellentie,

               Ik heb de eer u de ontvangst te bevestigen van uw brief die als volgt luidt:

               1. De Unie en Noorwegen als de partijen bij deze overeenkomst erkennen dat, voor de toepassing van het stelsel van algemene preferenties ("SAP"), beide partijen soortgelijke oorsprongsregels toepassen met de volgende algemene beginselen:

               (a)definitie van het begrip "producten van oorsprong" op basis van dezelfde criteria;

               (b)bepalingen voor de regionale cumulatie van de oorsprong;

               (c)bepalingen voor de toepassing van de cumulatie op materialen van oorsprong, in de zin van de betrokken SAP-oorsprongsregels, uit de Unie, Zwitserland, Noorwegen of Turkije;

               (d)bepalingen voor een algemene tolerantie voor niet van oorsprong zijnde materialen;

               (e)bepalingen voor niet-wijziging van producten uit het begunstigde land;

               (f)bepalingen voor afgifte of opstelling van vervangende bewijzen van oorsprong;

               (g)vereiste van administratieve samenwerking met de bevoegde autoriteiten in de begunstigde landen over de kwestie van bewijzen van oorsprong.

               2. De Unie en Noorwegen erkennen dat materialen van oorsprong, in de zin van hun respectieve SAP-oorsprongsregels, uit de Unie, uit Zwitserland, uit Noorwegen of uit Turkije, de oorsprong van een begunstigd land van het SAP-stelsel van elke partij verwerven als zij in dat begunstigde land een be- of verwerking ondergaan die verder gaat dan de behandelingen die als ontoereikend beschouwd worden om de oorsprong te verlenen. Deze alinea is van toepassing op materialen van oorsprong uit Zwitserland en Turkije, behoudens de vervulling van de voorwaarden van lid 15 respectievelijk lid 16.

               De douaneautoriteiten van de lidstaten van de Unie en van Noorwegen werken op passende wijze administratief samen met name ten behoeve van de controle achteraf van de bewijzen van oorsprong met betrekking tot de materialen als bedoeld in de voorgaande alinea. De bepalingen inzake administratieve samenwerking van Protocol nr. 3 bij de Overeenkomst van maandag 14 mei 1973 tussen de Europese Economische Gemeenschap en het Koninkrijk Noorwegen moeten worden toegepast.

               De bepalingen van dit lid zijn niet van toepassing op producten van de hoofdstukken 1 tot en met 24 van het geharmoniseerde systeem inzake de omschrijving en de codering van goederen, aangenomen door de organisatie die is opgezet bij het Verdrag houdende oprichting van een Internationale Douaneraad, gedaan te Brussel op 15 december 1950 ("geharmoniseerd systeem").

               3. De Unie en Noorwegen verbinden zich ertoe vervangende bewijzen van oorsprong te aanvaarden in de vorm van vervangende certificaten van oorsprong, formulier A ("vervangend certificaten") afgegeven door de douaneautoriteiten van de andere partij en vervangende attesten van oorsprong opgesteld door wederverzenders van de andere partij, die voor dat doel zijn geregistreerd.

               Elke partij kan in overeenstemming met haar eigen wetgeving beoordelen of producten die onder vervangende bewijzen van oorsprong vallen voor tariefpreferenties in aanmerking komen.

               4. Elke partij voorziet erin dat de volgende voorwaarden in acht worden genomen voordat een vervangend bewijs van oorsprong wordt afgegeven of opgesteld:

               (a)vervangende bewijzen van oorsprong mogen alleen worden afgegeven of opgesteld als de oorspronkelijke bewijzen van oorsprong zijn afgegeven of opgesteld in overeenstemming met de toepasselijke wetgeving van de Unie of Noorwegen;

               (b)alleen indien producten niet voor het vrije verkeer zijn vrijgegeven in een partij kan een bewijs van oorsprong of een vervangend bewijs van oorsprong worden vervangen door een of meer vervangende bewijzen van oorsprong voor het zenden van alle of sommige producten die vallen onder het oorspronkelijke bewijs van oorsprong van die partij naar de andere partij;

               (c)de producten zijn onder douanetoezicht gebleven in de wederverzendende partij en zijn op geen enkele wijze gewijzigd of hebben ook geen andere behandelingen ondergaan dan nodig om ze in hun toestand  te bewaren ("beginsel van niet-wijziging").

               (a)indien producten de oorsprong hebben verkregen op grond van een afwijking van de regels van oorsprong die door een partij is verleend, worden wederverzonden naar de andere partij;

               (b)vervangende bewijzen van oorsprong kunnen door de douaneautoriteiten worden afgegeven of door de wederverzenders worden opgesteld indien de producten die naar het grondgebied van de andere partij moeten worden wederverzonden de oorsprong hebben verkregen via regionale cumulatie;

               (c)vervangende bewijzen van oorsprong kunnen door de douaneautoriteiten worden afgegeven of door de wederverzenders worden opgesteld als de producten die naar het grondgebied van de andere partij moeten worden wederverzonden van de wederverzendende partij geen preferentiële behandeling krijgen;

               5. Voor de toepassing van punt 4, onder c), geldt het volgende:

               Indien er gronden lijken te bestaan voor twijfel wat betreft naleving van het beginsel van niet-wijziging, kunnen de douaneautoriteiten van de partij van eindbestemming de aangever verzoeken te bewijzen dat hij aan dat beginsel voldoet, welk bewijs op enigerlei wijze kan worden geleverd.

               Op verzoek van de wederverzender bevestigen de douaneautoriteiten van de wederverzendende partij dat de producten onder douanetoezicht zijn gebleven gedurende hun verblijf op het grondgebied van die partij en dat door de douaneautoriteiten geen toestemming is verleend om deze tijdens de opslag op het grondgebied van de partij op enige wijze te wijzigen of aan andere behandelingen te onderwerpen dan die welke nodig waren om ze in hun toestand  te bewaren.

               Indien het vervangend bewijs een vervangingscertificaat is, verzoeken de douaneautoriteiten van de partij van eindbestemming niet om een non-manipulatiecertificaat voor de tijd dat de producten bij de andere partij waren.

               6. Elke partij zorgt ervoor dat:

               a)
                     indien de vervangende bewijzen van oorsprong overeenstemmen met de oorspronkelijke bewijzen van oorsprong die zijn afgegeven of opgesteld in een begunstigd land van het SAP-stelsel van de Unie en van dat van Noorwegen, werken de douaneautoriteiten van de lidstaten van de Unie en van Noorwegen op passende wijze administratief samen voor de controle achteraf van deze  vervangende bewijzen van oorsprong. Op verzoek van de partij van eindbestemming belasten de douaneautoriteiten van de wederverzendende partij zich met starten en opvolgen van de procedure van controle achteraf van de overeenkomstige oorspronkelijke bewijzen van oorsprong;

               b)
                     indien de vervangende bewijzen van oorsprong overeenstemmen met de oorspronkelijke bewijzen van oorsprong afgegeven of opgesteld in een land dat de alleenbegunstigde is van het SAP-stelsel van de partij van eindbestemming, voert die partij in samenwerking met het begunstigde land de procedure uit van controle achteraf van de oorspronkelijke bewijzen van oorsprong. De oorspronkelijke bewijzen van oorsprong die overeenstemmen met de vervangende bewijzen van oorsprong onder controle of, indien toepasselijk, kopieën van de oorspronkelijke bewijzen van oorsprong die overeenstemmen met de vervangende bewijzen van oorsprong onder controle worden door de douaneautoriteiten van de wederverzendende partij aan de douaneautoriteiten van de partij van eindbestemming verstrekt zodat zij de procedure van controle achteraf kunnen uitvoeren.

               7. Elke partij zorgt ervoor dat:

               (a)in het vak in de rechterbovenhoek van elk vervangingscertificaat de naam wordt vermeld van het tussenland van wederverzending waar het is afgegeven;

               (b)in vak 4 één van de volgende aanduidingen wordt vermeld: 'replacement certificate' of 'certificat de remplacement' alsmede de datum van afgifte en het volgnummer van het oorspronkelijke certificaat van oorsprong, formulier A;

               (c)in vak 1 de naam wordt vermeld van de wederverzender;

               (d)in vak 2 de naam van de geadresseerde kan worden vermeld;

               (e)in de vakken 3 tot en met 9 alle op het oorspronkelijke certificaat voorkomende gegevens met betrekking tot de wederverzonden producten worden overgenomen;

               (f)in vak 10 verwijzingen naar de factuur van de wederverzender kunnen worden gegeven;

               (g)de douaneautoriteit die het vervangingscertificaat afgeeft, in vak 11 haar visum aanbrengt. De verantwoordelijkheid van deze autoriteit reikt niet verder dan de afgifte van het vervangende certificaat. De gegevens in vak 12 betreffende het land van oorsprong en het land van eindbestemming worden overgenomen van het oorspronkelijke certificaat van oorsprong, formulier A. De wederverzender ondertekent het certificaat van oorsprong in vak 12. Wanneer de wederverzender in vak 12 te goeder trouw zijn handtekening heeft geplaatst, is hij niet verantwoordelijk voor de juistheid van de op het oorspronkelijke certificaat van oorsprong, formulier A, ingevulde gegevens.

               (h)het douanekantoor dat wordt verzocht het vervangingscertificaat af te geven, op het oorspronkelijke certificaat van oorsprong, formulier A, het gewicht, het aantal, de aard van de wederverzonden producten en het nummer (de nummers) van het overeenkomstige vervangingscertificaat of de overeenkomstige vervangingscertificaten vermeldt. Het bewaart het verzoek om een vervangingscertificaat alsook het oorspronkelijke certificaat van oorsprong, formulier A, gedurende ten minste drie jaar.

               (i)Vervangende certificaten van oorsprong worden opgesteld in het Engels of het Frans.

               8. Elke partij voorziet erin dat:

               (a)de wederverzender vermeldt het volgende op elk vervangend attest van oorsprong:

               (1)alle gegevens van de wederverzonden producten uit het oorspronkelijke bewijs van oorsprong;

               (2)de datum waarop het oorspronkelijke bewijs van oorsprong werd opgesteld;

               (3)de gegevens van het oorspronkelijke bewijs van oorsprong, inclusief, indien toepasselijk, informatie over toegepaste cumulatie op de goederen waarop het attest van oorsprong betrekking heeft;

               (4)de naam, het adres en zijn nummer van geregistreerde exporteur;

               (5)de naam en het adres van de geadresseerde in de Unie of in Noorwegen;

               (6)de datum en de plaats van opstelling van het attest van oorsprong of afgifte van het certificaat van oorsprong;

               (b)elk vervangend attest van oorsprong wordt voorzien van de vermelding 'Replacement statement' of ‘Attestation de remplacement’;

               (c)vervangende attesten van oorsprong worden opgesteld door wederverzenders geregistreerd in het elektronische systeem van zelfcertificering van de oorsprong door de exporteurs, het zogenoemde systeem van geregistreerde exporteurs (REX), ongeacht de waarde van de producten van oorsprong die deel uitmaken van de oorspronkelijke zending;

               (d)indien een bewijs van oorsprong wordt vervangen, de wederverzender het volgende op het oorspronkelijke bewijs van oorsprong vermeldt:

               (1)de datum van opstelling van het vervangende attest (de vervangende attesten) van oorsprong en de hoeveelheden aan goederen waarop het vervangende attest (de vervangende attesten) betrekking heeft (hebben);

               (2)de naam en het adres van de wederverzender;

               (3)de naam en het adres van de geadresseerde(n) in de Unie of in Noorwegen;

               (e)het oorspronkelijke attest van oorsprong wordt van de vermelding 'Replaced' of 'Remplacé' voorzien.

               (f)een vervangend attest van oorsprong twaalf maanden geldig is vanaf de datum van opstelling ervan.

               (g)vervangende attesten van oorsprong worden opgesteld in het Engels of het Frans.

               9. De oorspronkelijke bewijzen van oorsprong en de kopieën van de vervangende bewijzen van oorsprong worden door de wederverzender bewaard gedurende ten minste drie jaar vanaf het einde van het kalenderjaar waarin de vervangende bewijzen van oorsprong werden afgegeven of opgesteld.

               10. De partijen komen overeen om de kosten van het REX-systeem te delen overeenkomstig de samenwerkingmodaliteiten die tussen de bevoegde autoriteiten van de partijen moeten worden vastgesteld.

               11. Geschillen tussen de partijen uit hoofde van de interpretatie of de toepassing van deze overeenkomst worden uitsluitend beslecht door bilaterale onderhandeling tussen de partijen. Als de geschillen van invloed kunnen zijn op de belangen van Zwitserland en/of Turkije, worden zij geraadpleegd.

               12. De partijen kunnen te allen tijde schriftelijk in onderlinge overeenstemming deze overeenkomst wijzigen. Beide partijen treden op verzoek van een van de partijen in overleg met betrekking tot mogelijke wijzigingen van deze overeenkomst. Als de wijzigingen van invloed kunnen zijn op de belangen van Zwitserland en/of Turkije, worden zij geraadpleegd. Dergelijke wijzigingen treden in werking op een onderling overeen te komen datum, zodra beide partijen elkaar ervan in kennis hebben gesteld dat zij aan hun respectieve interne vereisten hebben voldaan.

               13. In geval van ernstige twijfels wat betreft de goede werking van deze overeenkomst kan elke partij de toepassing ervan opschorten op voorwaarde dat de andere partij drie maanden van tevoren schriftelijk in kennis is gesteld.

               14. Deze overeenkomst kan door elke partij worden beëindigd mits de andere partij drie maanden van tevoren schriftelijk in kennis wordt gesteld.

               15. De eerste alinea van lid 2 is alleen van toepassing op materialen van oorsprong uit Zwitserland als de partijen een soortgelijke overeenkomst hebben gesloten met Zwitserland en elkaar in kennis hebben gesteld van de vervulling van deze voorwaarde.

               16. De eerste alinea van lid 2 is alleen van toepassing op materialen van oorsprong uit Turkije
                  3
                als de partijen een soortgelijke overeenkomst hebben gesloten met Turkije en elkaar in kennis hebben gesteld van de vervulling van deze voorwaarde.

               17. Vanaf de inwerkingtreding van de overeenkomst tussen Noorwegen en Turkije overeenkomstig de eerste alinea van lid 2 van deze overeenkomst, en behoudens wederkerigheid door Turkije, kan elke partij erin voorzien dat vervangende bewijzen van oorsprong voor producten die materialen bevatten van oorsprong uit Turkije die op basis van bilaterale cumulatie in SAP-begunstigde landen zijn verwerkt in de partijen kunnen worden afgegeven of opgesteld.

               18. Deze overeenkomst treedt in werking op een onderling overeengekomen datum, zodra de Unie en Noorwegen elkaar ervan in kennis hebben gesteld dat zij de vereiste interne aannemingsprocedures hebben uitgevoerd. Vanaf die datum vervangt zij de overeenkomst in de vorm van een briefwisseling die op 14 december 2000 is ondertekend
                  4
               .

               Ik heb de eer u de instemming van mijn regering met het bovenstaande te bevestigen.

                     (1)
                  De Unie heeft deze voorwaarde vervuld via de publicatie van het bericht van de Commissie ingevolge artikel 85 van Verordening (EEG) nr. 2454/93 ter uitvoering van de bepalingen van het communautair douanewetboek waarbij het bij dat artikel ingestelde systeem van bilaterale cumulatie tot Turkije wordt uitgebreid; PB C 134 van 15.4.2016, blz. 1.

                     (2)
                  PB L 38 van 8.2.2001, blz. 24.

                     (3)
                  De Unie heeft deze voorwaarde vervuld via de publicatie van het bericht van de Commissie ingevolge artikel 85 van Verordening (EEG) nr. 2454/93 ter uitvoering van de bepalingen van het communautair douanewetboek waarbij het bij dat artikel ingestelde systeem van bilaterale cumulatie tot Turkije wordt uitgebreid; PB C 134 van 15.4.2016, blz. 1.

                     (4)
                  PB L 38 van 8.2.2001, blz. 24.