				|

		52014PC0161

			Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie op de 103e zitting van de Internationale Arbeidsconferentie zal worden ingenomen in verband met de wijzigingen van de code van het Verdrag betreffende maritieme arbeid /* COM/2014/0161 final - 2014/0088 (NLE) */

			   	TOELICHTING
1.           ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL
Het doel van dit voorstel is het standpunt van
de Unie met betrekking tot de wijzigingen van de code van het Verdrag
betreffende maritieme arbeid van 2006 vast te stellen. Die wijzigingen hebben
betrekking op de aansprakelijkheid van reders in verband met a) schadevorderingen
bij overlijden of letsel, en b) de achterlating van zeevarenden.
De wijzigingen van de code van het Verdrag
betreffende maritieme arbeid van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) van
2006 ("het Verdrag betreffende maritieme arbeid" of "het
Verdrag") staan op de agenda van de eerste zitting van het "bijzonder
tripartiet comité" ("het comité").
Het Verdrag bevat minimumnormen voor de
arbeids- en leefomstandigheden van alle zeevarenden die werkzaam zijn op
schepen die onder de vlag varen van een land dat het Verdrag heeft bekrachtigd[1]. De wijzigingen die
door het comité moeten worden behandeld, hebben betrekking op de code van het Verdrag,
die zowel regels voor de uitvoering van de artikelen en voorschriften van het Verdrag
als normen en leidraden bevat[2].

1.1.        Overweging en mogelijke
vaststelling van wijzigingen van de code van het Verdrag betreffende maritieme
arbeid tijdens de eerste zitting van het "bijzonder tripartiet
comité" op 7-11 april 2014
Het comité heeft de opdracht de voorstellen voor
de wijziging van de code van het te beoordelen overeenkomstig artikel XV van
het Verdrag. De Raad van Beheer van de IAO heeft het comité tijdens zijn 318e
zitting in juni 2013 in het leven geroepen. Tijdens de 319e zitting in oktober
2013 heeft de Raad van Beheer bovendien besloten het comité van 7 tot en met 11
april 2014 in Genève voor zijn eerste zitting bijeen te roepen en de agenda
voor die zitting vastgesteld, waarin onder meer de behandeling van voorstellen
voor de wijziging van de code van het Verdrag betreffende maritieme arbeid van
2006 is opgenomen.
Tijdens de bijeenkomst van de gezamenlijke IAO/IMO[3]-deskundigengroep inzake
aansprakelijkheid en compensatie van 2009[4],
die een vervolg vormde op een tijdens de 94e (maritieme) zitting van de
Internationale Arbeidsconferentie aangenomen resolutie[5] (die toen ook het Verdrag
goedgekeurde) zijn twee vraagstukken in verband met toekomstige wijzigingen van
de code behandeld: de aansprakelijkheid van reders in verband met
schadevorderingen bij overlijden en letsel, en de achterlating van zeevarenden.
Deze twee onderwerpen zijn voorts door de in 2010 door de Raad van Beheer van
de IAO ingestelde Voorbereidende Commissie aangemerkt als aangelegenheden die
tijdens de eerste zitting van het comité dringend moeten worden behandeld.
In verband hiermee zijn tijdens de zitting van het
comité in oktober 2013 door de groep van vertegenwoordigers van reders en de
groep van vertegenwoordigers van zeevarenden tegelijkertijd twee pakketten
voorstellen voor wijzigingen van de code van het Verdrag ingediend
overeenkomstig artikel XV, lid 2, van het Verdrag[6].
In het kader van de in artikel XV, lid 3, van het
Verdrag vervatte vereenvoudigde procedure voor wijziging van de code van het Verdrag
heeft de directeur-generaal van de IAO het wijzigingsvoorstel aan alle
IAO-Leden toegezonden met het verzoek in oktober 2013 commentaar en suggesties
te leveren[7].
De wijzigingsvoorstellen zijn in december 2013 tevens aan de Europese Unie
toegezonden[8].
Tijdens de zitting van het comité in april 2014
moeten deze twee pakketten wijzigingsvoorstellen worden behandeld. Voor de
goedkeuring van deze wijzigingen door het comité is tijdens de zitting de
aanwezigheid vereist van de helft van de Leden die het Verdrag hebben
bekrachtigd, alsook een twee derde meerderheid van de leden van het comité,
waaronder ten minste de helft van de stemmen van elk van de drie groepen
(regeringen, reders en zeevarenden).
1.2.        Mogelijke goedkeuring van
wijzigingen van de code van het Verdrag betreffende maritieme arbeid op de 103e
zitting van de Internationale Arbeidsconferentie (28 mei-12 juni 2014) en
inwerkingtreding
Na goedkeuring van de wijzigingen van de code van
het Verdrag door het comité moeten zij door de Internationale
Arbeidsconferentie worden vastgesteld, waarvoor een twee derde meerderheid van
de uitgebrachte stemmen van de aanwezige afgevaardigden is vereist. Vervolgens
worden de wijzigingen voorgelegd aan de IAO-Leden die het Verdrag hebben bekrachtigd.
Naar verwachting wordt de 103e zitting van de Internationale Arbeidsconferentie
(28 mei-12 juni 2014) met deze taak belast.
Wijzigingen die in het kader van deze procedure
worden vastgesteld, worden in beginsel na twee jaar van kracht, tenzij een
aanzienlijk deel van de Leden die het Verdrag hebben bekrachtigd[9], formeel heeft
verklaard de amendementen af te wijzen.
1.3.        Inhoud van de voorgestelde
wijzigingen van de code van het Verdrag betreffende maritieme arbeid voor
behandeling op bijeenkomsten van de Internationale Arbeidsorganisatie in 2014
De twee pakketten met voorstellen voor wijzigingen
van de code van het Verdrag voor behandeling op bijeenkomsten van de
Internationale Arbeidsorganisatie in 2014 betreffen de normen (deel A) en
leidraden (deel B) van de code van het Verdrag; meer specifiek betreffen zij
Voorschrift 2.5 (Repatriëring) van Titel 2 (Arbeidsvoorwaarden) en
Voorschrift 4.2 (Aansprakelijkheid van reder) van Titel 4 (Bescherming van
de gezondheid, medische zorg, welzijn en socialezekerheidsbescherming)[10].
Het voorstel met betrekking tot Voorschrift 2.5
(Repatriëring) betreft de achterlating van zeevarenden (zie bijlage). Er wordt
over achterlating gesproken wanneer de reder de kosten van de repatriëring van
de zeevarende niet dekt of de zeevarende zonder het noodzakelijke onderhoud en
de noodzakelijke ondersteuning heeft achtergelaten, of op een andere manier
eenzijdig zijn banden met de zeevarende heeft verbroken (bijvoorbeeld door het
niet betalen van salarissen gedurende ten minste twee maanden). De voorgestelde
wijzigingen bevatten bepalingen voor de instelling van een snel en effectief
stelsel van financiële zekerheid ten behoeve van zeevarenden die in dienst of
tewerkgesteld zijn, of in welke hoedanigheid dan ook aan boord van een schip
werken dat onder de vlag vaart van een van de Leden, en achtergelaten worden.
Het stelsel voorziet in de dekking van achterstallige lonen en andere rechten
tot maximaal vier maanden, de kosten van repatriëring en noodzakelijk
levensonderhoud, waaronder adequate voeding, kleding, onderdak, noodzakelijke
gezondheidszorg en andere redelijke kosten of lasten die uit de achterlating
voortvloeien. Het voorstel bepaalt ook dat elke lidstaat de onder zijn vlag
varende schepen moet verplichten een bewijs van financiële zekerheid te
overleggen dat door de aanbieder van de financiële zekerheid is afgegeven. De
voorgestelde leidraden betreffen onmiddellijke bijstand wanneer er voor het
controleren van de geldigheid van bepaalde onderdelen van de aanvraag van de
zeevarende meer tijd nodig is, en het bewijs van financiële zekerheid.
Het voorstel met betrekking tot Voorschrift 4.2
("Aansprakelijkheid van de reder") betreft schadevorderingen bij
overlijden of langdurige arbeidsongeschiktheid als gevolg van een bedrijfsongeval,
beroepsziekte of bedrijfsrisico (zie bijlage). Het voorstel voorziet in
minimumeisen voor het stelsel van financiële zekerheid, zoals compensatie in
verband met contractuele schadevorderingen, die worden gedefinieerd als
schadevorderingen in geval van ziekte, letsel of overlijden tijdens de periode
dat de zeevarende werkzaam is onder een arbeidsovereenkomst voor zeevarenden of
in het kader van een dergelijke overeenkomst. Het voorstel voorziet in
effectieve regelingen om contractuele schadevorderingen door middel van snelle
en eerlijke procedures te ontvangen, te behandelen en op een onpartijdige
manier af te wikkelen. Er mag geen vertraging optreden en ook geen druk worden
uitgeoefend om een betaling onder het contractuele bedrag te aanvaarden; in
gevallen waarin de hoogte van de definitieve compensatie moeilijk is vast te
stellen, moeten tussentijdse betalingen worden gedaan. Ook mag hierbij geen
afbreuk worden gedaan aan andere wettelijke rechten. De compensatie wordt
echter wel verrekend met vergoedingen uit andere schadeclaims. Het voorstel bepaalt
ook dat elke lidstaat de onder zijn vlag varende schepen moet verplichten een
bewijs van financiële zekerheid te overleggen, of dat de reder de vlaggenstaat
en de zeevarenden ervan in kennis stelt dat de financiële zekerheid niet langer
is gewaarborgd. De voorgestelde leidraden bevatten nadere bepalingen over het
bewijs van financiële zekerheid alsook modelontvangstbewijzen en
vrijgaveformulieren in verband met de uitbetaling van compensatie bij contractuele
schadevorderingen.
1.4.        Unierecht op het gebied van
de voorgestelde wijzigingen van de code van het Verdrag betreffende maritieme
arbeid voor behandeling op bijeenkomsten van de Internationale
Arbeidsorganisatie in 2014
De voorgestelde wijzigingen van de code van het Verdrag
vallen grotendeels onder de door de verdragen aan de Unie toegekende
bevoegdheden. Bovendien hebben grote delen van de wijzigingen betrekking op
Unie-wetgevingsgebieden waarin de mate van regelgeving op het niveau van de EU
al ver gevorderd is. Voorts heeft Besluit 2007/431/EG van de Raad van 7 juni
2007 de lidstaten gemachtigd het Verdrag te bekrachtigen in het belang van de
Unie.
De voorgestelde wijzigingen van het Verdrag
betreffen hoofdzakelijk onderwerpen die zijn geregeld in Richtlijn 2009/13/EG
tot tenuitvoerlegging van de overeenkomst tussen de Associatie van reders van
de Europese Gemeenschap (ECSA) en de Europese Federatie van Vervoerswerknemers
(ETF) inzake het Verdrag betreffende maritieme arbeid en tot wijziging van
Richtlijn 1999/63/EG. In die richtlijn zijn de relevante bepalingen van het Verdrag
in het EU-recht opgenomen, en wel door de vaststelling van minimumeisen op de
desbetreffende gebieden op grond van een overeenkomst tussen de Europese
sectorale sociale partners overeenkomstig de bepalingen van het Verdrag op het
gebied van het sociaal beleid[11].
De "achterlating" van zeevarenden als
zodanig wordt weliswaar niet in Richtlijn 2009/13/EG geregeld, maar Norm A2.5
is toch van toepassing, aangezien hierin wordt bepaald: "Elk lid draagt er
zorg voor dat zeevarenden op schepen die zijn vlag voeren recht hebben op
repatriëring [...] wanneer de zeevarenden niet langer in staat zijn hun taken
uit hoofde van hun arbeidsovereenkomst uit te voeren of van hen niet kan worden
verlangd dat zij deze onder de desbetreffende omstandigheden verrichten".
Daarnaast wordt, wat de aansprakelijkheid van de reder betreft, door Norm A4.2
bepaald: "Elke lidstaat neemt wet- en regelgeving aan waarin wordt vereist
dat reders van schepen die zijn vlag voeren verantwoordelijk zijn voor de
bescherming van de gezondheid en medische zorg van alle zeevarenden die aan
boord van de schepen werken, in overeenstemming met de volgende minimumnormen:
[...] reders moeten financiële zekerheid stellen ten behoeve van compensatie in
het geval van overlijden of langdurige arbeidsongeschiktheid van zeevarenden
als gevolg van een bedrijfsongeval, beroepsziekte of bedrijfsrisico, als vervat
in de nationale wetgeving, de arbeidsovereenkomst voor zeevarenden of collectieve
arbeidsovereenkomst". In beide gevallen voorzien de wijzigingen van het Verdrag
nieuwe specifieke eisen op deze gebieden, namelijk met betrekking tot de
oprichting van stelsels van financiële zekerheid en het overleggen van
bewijsstukken.
Voorts dient te worden opgemerkt dat de
slotbepalingen van de overeenkomst tussen de Associatie van reders van de
Europese Gemeenschap (ECSA) en de Europese Federatie van Vervoerswerknemers
(ETF) inzake het Verdrag betreffende maritieme arbeid, ten uitvoer gelegd bij
Richtlijn 2009/13/EG, bepalen dat na enige wijziging van een bepaling van het Verdrag
en op verzoek van een van de partijen bij de overeenkomst, een evaluatie van de
toepassing van de overeenkomst moet worden uitgevoerd.
De handhaving van de voorgestelde wijzigingen van
het Verdrag valt onder het vervoersbeleid[12]:
Richtlijn 2009/16/EG betreffende havenstaatcontrole, als gewijzigd door
Richtlijn 2013/38/EU van 12 augustus 2013, teneinde het Verdrag bij de
relevante verdragen zoals SOLAS[13],
MARPOL[14]
en STCW[15]
op te nemen en Richtlijn 2013/54/EU van 20 november 2013 inzake de vlaggenstaat
en tot handhaving van de bijlage bij Richtlijn 2009/13/EG. Richtlijn 2009/16/EG
is van toepassing op alle schepen die een haven in de EU aandoen, ongeacht de
nationaliteit van de zeevarenden, en Richtlijn 2013/54/EU heeft tot doel ervoor
te zorgen dat de lidstaten voldoen aan hun verantwoordelijkheden als
vlaggenstaat uit hoofde van Richtlijn 2009/13/EG en de bijlage daarbij.
Richtlijn 2013/54/EU is van toepassing op alle zeevarenden op schepen die onder
de vlag van een EU-lidstaat varen. De in de wijzigingsvoorstellen opgenomen
bepalingen betreffende het overleggen van bewijs vallen voornamelijk onder
Richtlijn 2009/16/EG, zoals gewijzigd.
De voorgestelde wijzigingen hebben eveneens
betrekking op bepaalde aspecten van het sociaal beleid[16], waarvoor met name op
het gebied van gezondheid en veiligheid op het werk minimumeisen zijn
vastgesteld door Richtlijn 89/391/EEG van de Raad betreffende de
tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de
veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk.
Bovendien hebben de voorgenomen wijzigingen
betrekking op de coördinatie van de sociale zekerheid, die is geregeld in Verordening (EG) nr. 883/2004
en Uitvoeringsverordening (EG)
nr. 987/2009 (voor EU-burgers), en in Verordening (EU)
nr. 1231/2010[17]
(voor legaal in de EU verblijvende onderdanen van derde landen en hun
gezinsleden en nabestaanden, voor zover zij zich in een grensoverschrijdende
situatie bevinden). Deze verordeningen zijn vastgesteld op het gebied van het
vrije verkeer van werknemers en immigratie[18].
De voorgestelde wijzigingen kunnen eveneens
betrekking hebben op de wetgeving van de Unie op het gebied van justitiële
samenwerking in burgerlijke zaken, en met name Verordening (EU)
nr. 1215/2012 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken[19].
2.           RESULTATEN VAN DE
RAADPLEGING VAN BELANGHEBBENDE PARTIJEN EN EFFECTBEOORDELING
Niet van toepassing.
3.           JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET
VOORSTEL
Naar verwachting wordt de 103e zitting van de
Internationale Arbeidsconferentie belast met de vaststelling van de genoemde
voorstellen voor wijziging van de code van het Verdrag betreffende maritieme
arbeid. Overeenkomstig artikel XV van het Verdrag worden dergelijke wijzigingen
voor alle Leden die hen binnen twee jaar[20]
niet formeel afwijzen, zes maanden na afloop van die periode van kracht, tenzij
meer dan 40 % van de Leden die eveneens ten minste 40 % van het bruto
scheepstonnage van de Leden vertegenwoordigen formeel hebben verklaard de
tijdens de Internationale Arbeidsconferentie goedgekeurde wijzigingen af te
wijzen.
Hieruit volgt dat de voorgenomen wijzigingen
van de code van het Verdrag betreffende maritieme arbeid een rechtshandeling
vormen van een krachtens een internationale overeenkomst opgerichte instantie,
die rechtsgevolgen heeft.
Alleen landen mogen lid van de IAO worden en
tijdens de Internationale Arbeidsconferentie stemmen over de goedkeuring van de
wijzigingen van de code van het Verdrag; de Unie is als waarnemer voor de
conferentie uitgenodigd.
In het licht van het bovenstaande moet de Raad
overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU het standpunt vaststellen dat namens de
Unie moet worden ingenomen en de lidstaten machtigen gezamenlijk op te treden
in het belang van de Unie.
Er wordt voorgesteld om de goedkeuring van de
voorgenomen wijzigingen van de code van het Verdrag te steunen.
In dit stadium lijkt er, afgaand op het
huidige, door de groep van vertegenwoordigers van reders en de groep van
vertegenwoordigers van zeevarenden gezamenlijk bij het comité ingediende
voorstel, geen gebrek aan samenhang te bestaan tussen de met de voorgestelde
wijzigingen beoogde algemene beginselen enerzijds en het recht van de Unie
anderzijds; evenmin is er sprake van
enige onverenigbaarheid tussen de voorgestelde wijzigingen en het acquis
van de Unie. Met name vertoont de aanpak geen gebrek aan samenhang
tussen de voorgestelde wijzigingen van de code van het Verdrag en de
minimumvereisten van het acquis van de Unie op sociaal gebied. Dit
betekent dat de maatregelen van de Unie stringenter mogen zijn dan de
IAO-normen en vice versa[21],
aangezien uit artikel 19, lid 8, van de IAO-statuten volgt dat
IAO-verdragen zoals het Verdrag minimumnormen bevatten. Ook bestaat er geen
gebrek aan samenhang tussen de voorgestelde wijzigingen van de code van het Verdrag
en het acquis op het gebied van de coördinatie van de sociale zekerheid
of de uit het acquis van de Unie voortvloeiende regelgeving op het
gebied van vervoer.
Op basis van ervaringen uit het verleden zal
de tekst van de voorgenomen wijzigingen van de code van het Verdrag tussen de
goedkeuring van het ontwerp door de groep van vertegenwoordigers van reders en
de groep van vertegenwoordigers van zeevarenden en de goedkeuring daarvan door
de Internationale Arbeidsconferentie, naar verwachting geen wezenlijke
veranderingen ondergaan. Desalniettemin is het noodzakelijk vast te stellen dat
de lidstaten mogen instemmen met een tekst van de wijzigingen van de code
waarin niet-essentiële wijzigingen voorkomen ten opzichte van de tussen de
groep van vertegenwoordigers van reders en de groep van vertegenwoordigers van
zeevarenden overeengekomen tekst, zodat de lidstaten binnen de instanties van
de IAO op een efficiënte manier gezamenlijk kunnen optreden in het belang van
de Unie.
2014/0088 (NLE)
Voorstel voor een
BESLUIT VAN DE RAAD
betreffende het standpunt dat namens de Europese
Unie op de 103e zitting van de Internationale Arbeidsconferentie zal worden
ingenomen in verband met de wijzigingen van de code van het Verdrag betreffende
maritieme arbeid
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 153 en artikel 218, lid 9,
Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)       Het Verdrag betreffende
maritieme arbeid van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) van 2006,
hierna "het Verdrag " genoemd, stelt minimale arbeids- en
leefomstandigheden vast voor alle zeevarenden op schepen die de vlag voeren van
een land dat het Verdrag heeft bekrachtigd.
(2)       Voorstellen voor wijzigingen
van de code van het Verdrag staan – ter overweging en mogelijkerwijs ter
goedkeuring – op de agenda van de eerste zitting van het uit hoofde van het
Verdrag ingestelde "bijzonder tripartiet comité", hierna "het
comité" genoemd, dat op 7-11 april 2014 bijeenkomt. De aangenomen
wijzigingen moeten ter goedkeuring worden voorgelegd aan de 103e zitting van de
Internationale Arbeidsconferentie, die plaatsvindt van 28 mei tot en met 12
juni 2014.
(3)       De wijzigingsvoorstellen
betreffen de aansprakelijkheid van reders in verband met schadevorderingen bij
overlijden en letsel, en de achterlating van zeevarenden. Deze voorstellen,
hierna "de wijzigingsvoorstellen" genoemd, zijn tijdens de zitting
van het comité van oktober 2013 door de groep van vertegenwoordigers van reders
en de groep van vertegenwoordigers van zeevarenden gezamenlijk ingediend
overeenkomstig artikel XV, lid 2, van het Verdrag.
(4)       De regels van het Verdrag en
van de wijzigingsvoorstellen vallen grotendeels onder door de Unieverdragen aan
de Unie toegekende bevoegdheden. Daarnaast zullen de wijzigingsvoorstellen
gevolgen hebben voor het bestaande acquis op het gebied van sociaal
beleid[22],
vervoer en de coördinatie van de sociale zekerheid[23]. Meer specifiek zijn
de meeste verdragsbepalingen geregeld in Richtlijn 2009/13/EG tot
tenuitvoerlegging van de overeenkomst tussen de Associatie van reders van de
Europese Gemeenschap (ECSA) en de Europese Federatie van Vervoerswerknemers
(ETF) inzake het Verdrag betreffende maritieme arbeid van 2006 en tot wijziging
van Richtlijn 1999/63/EG. De uitvoering van het Verdrag in de Unie wordt verder
gewaarborgd door Richtlijn 2009/16/EG van de Raad van 23 april 2009 betreffende
havenstaatcontrole, zoals gewijzigd bij Richtlijn 2013/38/EU van 12 augustus
2013, en Richtlijn 2013/54/EU van 20 november 2013 betreffende de vlaggenstaat
en tot handhaving van de bijlage bij Richtlijn 2009/13/EG van 16 februari 2009.

(5)       Overeenkomstig artikel XV van
het Verdrag worden de door de Internationale Arbeidsconferentie vastgestelde
wijzigingen voor alle partijen die hen binnen twee jaar niet formeel afwijzen,
in beginsel zes maanden na afloop van die periode van kracht, tenzij meer dan
40 % van de Leden die ten minste 40 % vormen van het bruto
scheepstonnage van de Leden, formeel hebben verklaard de tijdens de
Internationale Arbeidsconferentie vastgestelde wijzigingen af te wijzen.
Hieruit volgt dat de voorgenomen wijzigingen van de code van het Verdrag
betreffende maritieme arbeid een rechtshandeling vormen van een krachtens een
internationale overeenkomst opgerichte instantie, die rechtsgevolgen heeft.
(6)       In het licht van het
bovenstaande moet de Raad overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU het
standpunt vaststellen dat namens de Unie moet worden ingenomen en de lidstaten
machtigen gezamenlijk op te treden in het belang van de Unie, die geen lid van
de AIO is[24].
(7)       Aangezien in dit stadium de
voorgestelde wijzigingen nog niet de instemming hebben van alle belanghebbenden
en dat nog steeds bepaalde wijzigingen kunnen worden ingediend voordat de
Internationale Arbeidsconferentie tot vaststelling overgaat, moet worden
vastgesteld dat de lidstaten gezamenlijk in het belang van de Unie mogen
instemmen met een tekst van de wijzigingen van de code waarin niet-essentiële
wijzigingen voorkomen ten opzichte van de tussen de groep van vertegenwoordigers
van reders en de groep van vertegenwoordigers van zeevarenden overeengekomen
tekst,

HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1
1.           Het standpunt van de Unie op
de 103e zitting van de Internationale Arbeidsconferentie heeft tot doel de
vaststelling van de voorgenomen wijzigingen van de code van het Verdrag, in hun
huidige vorm aan het comité voorgelegd door de groep van vertegenwoordigers van
reders en de groep van vertegenwoordigers van zeevarenden, hierna "de
wijzigingsvoorstellen" genoemd, te steunen. De tekst van de wijzigingen is
bij dit besluit gevoegd.
2.           Het standpunt van de Unie als
bedoeld in lid 1 wordt ingenomen door de lidstaten, die bij de goedkeuring van
de wijzigingen van de code van het Verdrag op de 103e zitting van de Internationale
Arbeidsconferentie gezamenlijk optreden in het belang van de Unie.
3.           Binnen de instanties van de
AIO mogen de lidstaten, die gezamenlijk in het belang van de Unie optreden,
zonder verder besluit van de Raad, niet-substantiële wijzigingen op dit standpunt
overeenkomen.
Artikel 2
Dit besluit is gericht tot de lidstaten.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter
[1]               http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/lang--en/index.htm.
[2]               Het VERDRAG bestaat uit drie hoofdgedeelten: in het
eerste deel, de artikelen, worden de algemene beginselen en verplichtingen
omschreven. De artikelen worden gevolgd door de voorschriften en de code, die
betrekking hebben op de door het Verdrag bestreken aspecten van de leef- en
arbeidsomstandigheden van zeevarenden en op inspectie en naleving. De
voorschriften, die in zeer algemene bewoordingen zijn geformuleerd, worden
aangevuld door de code, die nadere bepalingen bevat. De code bestaat uit twee
delen: deel A bevat normen, deel B leidraden. De landen die het Verdrag
bekrachtigen, moeten nationale wetten aannemen of andere maatregelen nemen om
te waarborgen dat de in de voorschriften vastgestelde rechten en beginselen
overeenkomstig de in deel A van de code vastgestelde normen (of op een in wezen
gelijkwaardige wijze) worden toegepast. Bij het opstellen van hun wetgeving of
andere uitvoeringsmaatregelen, moeten de landen die het Verdrag hebben
bekrachtigd, op passende wijze rekening houden met de leidraden van deel B van
de code.
[3]               Internationale Maritieme Organisatie.
[4]               ILO–IMO–WGPS/9/2009/10, Final report, Joint
IMO/ILO Ad Hoc Expert Working Group on Liability and Compensation regarding
Claims for Death, Personal Injury and Abandonment of Seafarers, Ninth Session.
[5]               Resolution concerning the Joint IMO/ILO Ad Hoc Expert
Working Group on Liability and Compensation regarding Claims for Death,
Personal Injury and Abandonment of Seafarers, International Labour Conference, Provisional
Record No. 3-1(Rev.), 94e (maritieme) zitting, Genève, 2006, blz. 3-1/16. Zie
http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/WCMS_088130/lang--en/index.htm
[6]               http://www.ilo.org/wcmsp5/groups/public/---ed_norm/---normes/documents/genericdocument/wcms_229695.pdf, zie de bijlage bij het aanbevolen Besluit.
[7]               http://www.ilo.org/wcmsp5/groups/public/---ed_norm/---normes/documents/genericdocument/wcms_229694.pdf

[8]               De uitnodiging om de zitting van het comité bij te wonen
bevatte een verwijzing naar de webpagina http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/WCMS_228789/lang--en/index.htm,
die in november 2013 is bijgewerkt.
[9]               40 procent van de Leden die het Verdrag hebben
bekrachtigd en die ten minste 40 procent vormen van het bruto scheepstonnage
van de Leden die het Verdrag hebben bekrachtigd.
[10]             http://www.ilo.org/wcmsp5/groups/public/---ed_norm/---normes/documents/genericdocument/wcms_229695.pdf

[11]             Artikelen 153 en 155 VWEU.
[12]             Art. 100 VWEU.
[13]             Internationaal Verdrag voor de beveiliging van
mensenlevens op zee.
[14]             Internationaal Verdrag ter voorkoming van verontreiniging
door schepen.
[15]             Internationaal Verdrag betreffende de normen voor
zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst.
[16]             Artikelen 153 en 155 VWEU.
[17]             Of Verordening (EG) nr. 859/2003
voor Denemarken en het Verenigd Koninkrijk.
[18]             Artikel 48 VWEU en artikel 79, lid 2, onder b), VWEU.

[19]             Artikel 67, lid 4, en artikel 81, lid 2, onder a), c) en
e), VWEU.
[20]             Of een andere termijn die door de Conferentie is
vastgesteld, na kennisgeving daarvan aan de Leden die het Verdrag hebben
bekrachtigd door de Directeur-Generaal van de IAO.
[21]             Advies 2/91 van het EHvJ, punt 18.
[22]               Met inbegrip van Kaderrichtlijn 89/391/EEG betreffende
veiligheid en gezondheid.
[23]               Met inbegrip van Verordening (EG)
nr. 883/2004 en Uitvoeringsverordening (EG)
nr. 987/2009 (voor EU-onderdanen) en Verordening (EU)
nr. 1231/2010 of Verordening (EG) nr. 859/2003
(voor onderdanen van derde landen die legaal in de EU verblijven en hun
gezinsleden en nabestaanden en die zich in een grensoverschrijdende situatie
bevinden).
[24]               Advies 2/91 van het Europees Hof van Justitie van 19
maart 1993, Jurispr. 1993-I, bladzijde 1061, punt 26.
BIJLAGE
I. – Eerste pakket gezamenlijke
voorstellen: Voorstel voor wijzigingen van de code met betrekking tot
Voorschrift 2.5 van het Verdrag betreffende maritieme arbeid van 2006

Dit voorstel weerspiegelt de beginselen die zijn
vastgesteld tijdens de negende zitting (2‑6 maart 2009) van de
gezamenlijke IMO/IAO ad hoc-werkgroep van deskundigen inzake aansprakelijkheid
en compensatie bij vorderingen in verband met overlijden, letsel en de
achterlating van zeevarenden[1].
De voetnoten in dit voorstel dienen slechts ter informatie en maken geen deel
uit van de tekst van de wijzigingsvoorstellen.

A. Voorstellen voor Norm A2.5
1. In de titel
"Norm A2.5 – Repatriëring" wordt "A2.5" vervangen door
"A2.5.1".
2. Na punt 9 van
de Norm A2.5 wordt de volgende titel en tekst ingevoegd:
Norm A2.5.2 – Financiële zekerheid[2]
1. Ter uitvoering van Voorschrift 2.5, lid 2,
worden in deze Norm eisen vastgesteld voor een snel en effectief stelsel van
financiële zekerheid ten behoeve van zeevarenden in geval van achterlating.
2. Voor de toepassing van deze Norm wordt een
zeevarende geacht te zijn achtergelaten wanneer de reder in strijd met de
bepalingen van dit Verdrag of de arbeidsovereenkomst voor zeevarenden:
a) de kosten van de repatriëring van de zeevarende
niet dekt; of
b) de zeevarende zonder het noodzakelijke
onderhoud en de noodzakelijke ondersteuning heeft achtergelaten; of
c) op een andere wijze eenzijdig de banden met de
zeevarende heeft verbroken, bijvoorbeeld door niet-betaling van loon gedurende
een periode van ten minste twee maanden.
3. Ieder Lid ziet erop toe dat voor schepen die
zijn vlag voeren een stelsel van financiële zekerheid bestaat dat aan de
vereisten van deze Norm voldoet. Het stelsel van financiële zekerheid kan een
socialezekerheidsstelsel, verzekering of nationaal fonds zijn, of een andere
soortgelijke regeling. De vormgeving ervan wordt door het Lid bepaald na
overleg met de betrokken organisaties van reders en zeevarenden.
4. Het stelsel van financiële zekerheid biedt voor
achtergelaten zeevarenden die in dienst waren, tewerkgesteld waren, of in enige
hoedanigheid op een schip dat de vlag van het Lid voerde, werkzaam waren,
rechtstreekse toegang, voldoende dekking en onverwijlde financiële bijstand
overeenkomstig deze Norm.
5. Voor de toepassing van deze Norm wordt onder
het noodzakelijke onderhoud en de noodzakelijke ondersteuning verstaan:
adequate voeding, kleding, onderdak, noodzakelijke gezondheidszorg en andere
redelijke kosten of lasten die uit de achterlating voortvloeien.
6. Elk Lid verlangt dat schepen die zijn vlag
voeren, en waarop Voorschrift 5.1.3, lid 1, of Voorschrift 5.1.3, lid 2, van
toepassing is, een bewijs van financiële zekerheid overleggen dat is afgegeven
door de verlener van de financiële zekerheid[3].
Het bewijs wordt op een prominente plaats in de accommodatie van de zeevarenden
aangebracht. Wanneer er meer dan één aanbieder van financiële zekerheid is,
wordt het document van elke aanbieder meegenomen aan boord.
7. Het bewijs van financiële zekerheid bevat de
uit hoofde van Aanhangsel A2-I vereiste informatie. Het wordt in het Engels
opgesteld, of gaat vergezeld van een vertaling in het Engels.
8. De bijstand van het stelsel van financiële
zekerheid wordt op verzoek van of namens de betrokken zeevarende, die zijn
verzoek met de nodige motivering van zijn aanspraak overeenkomstig het bepaalde
in lid 2 ondersteunt, onmiddellijk verleend.
9. Rekening houdend met de Voorschriften 2.2 en
2.5, is de uit hoofde van het stelsel van financiële zekerheid geboden bijstand
toereikend om de volgende uitgaven te dekken:
a) achterstallige lonen en andere aanspraken die
door de reder aan de zeevarende zijn verschuldigd uit hoofde van hun
arbeidsovereenkomst, de relevante collectieve arbeidsovereenkomst of het
nationale recht van de vlaggenstaat, beperkt tot vier maanden achterstallig
loon en enige overige uitstaande aanspraken;
b) alle kosten die in redelijkheid zijn gemaakt
door de zeevarende, met inbegrip van de kosten van repatriëring als bedoeld in
lid 10; en
c) de kosten van noodzakelijk onderhoud en de
noodzakelijke ondersteuning vanaf het tijdstip van de handeling of nalatigheid
die de achterlating vormde, tot de aankomst thuis van de zeevarende.
10. De kosten van repatriëring omvatten het
vervoer met passende en snelle vervoersmiddelen, doorgaans per vliegtuig,
maaltijden en onderdak van de zeevarende vanaf het tijdstip van verlating van
het schip tot de aankomst thuis van de zeevarende, de noodzakelijke
gezondheidszorg, het vervoer van persoonlijke bezittingen en enige andere
redelijke kosten of lasten die voortvloeien uit de achterlating.
11. Indien de aanbieder van de verzekering of van
een andere vorm van financiële zekerheid in overeenstemming met deze Norm enige
betaling aan een zeevarende doet, verkrijgt hij tot de hoogte van het betaalde
bedrag, door subrogatie, overdracht of anderszins de rechten die de zeevarende
zou hebben genoten.
12. Niets in deze Norm doet afbreuk aan enig
verhaalsrecht van de verzekeraar of de aanbieder van financiële zekerheid
tegenover derden.
13. De bepalingen in deze Norm zijn niet bedoeld
als exclusieve bepalingen; andere rechtsmiddelen, vorderingen of voorzieningen
die de achtergelaten zeevarende ter beschikking staan, blijven onverlet. De
nationale wet- en regelgeving kan bepalen dat met de in het kader van deze Norm
te betalen bedragen, bedragen kunnen worden verrekend die uit andere bronnen
worden ontvangen op grond van rechten, vorderingen of voorzieningen die
aanleiding kunnen geven tot compensatie in het kader van deze Norm.

B. Voorstel voor Richtsnoer B2.5
Aan het eind van Richtsnoer B2.5, worden de
volgende titel en tekst ingevoegd:

Richtsnoer B2.5.3 – Financiële zekerheid
1. Bij de uitvoering van Norm A2.5.2, lid 8, moet,
in gevallen waarin meer tijd nodig is voor het controleren van de geldigheid
van bepaalde onderdelen van de aanvraag van de zeevarende, worden gewaarborgd
dat de zeevarende of een vertegenwoordiger van hem onmiddellijk het deel van de
gevraagde bijstand ontvangt dat als gerechtvaardigd wordt beschouwd.

C. Voorstel voor een nieuw Aanhangsel
Vóór Aanhangsel A5-I wordt het volgende
aanhangsel ingevoegd:

AANHANGSEL A2-I
Bewijs van financiële zekerheid uit hoofde van
Voorschrift 2.5, lid 2
In het certificaat of[4] een ander bewijs uit
hoofde van Norm A2.5.2, lid 7, is de volgende informatie opgenomen:
a) naam van het schip;
b) haven van registratie van het schip;
c) roepnaam van het schip;
d) IMO-nummer van het schip;
e) naam en adres van de aanbieder van de
financiële zekerheid;
f) contactgegevens van de persoon of entiteit die
verantwoordelijk is voor de behandeling van verzoeken om steun van zeevarenden;

g) naam van de reder;
h) geldigheidsduur van de financiële zekerheid; en

i) een verklaring dat de financiële zekerheid die
is gesteld, voldoet aan de voorschriften van Norm A2.5.2.

D. Voorstellen voor de Aanhangsels A5-I,
A5-II en A5-III[5]

1. Aan het einde
van Aanhangsel A5-I wordt de volgende tekst ingevoegd:

Financiële zekerheid voor repatriëring

2. In Aanhangsel
A5-II wordt onder de titel Verklaring betreffende de naleving van de
maritieme arbeidsregels – deel I na punt 14 het volgende punt ingevoegd:

15. Financiële zekerheid voor repatriëring
(Voorschrift 2.5)

3. In Aanhangsel
A5-II wordt onder de titel Verklaring betreffende de naleving van de
maritieme arbeidsregels – deel I na punt 14 het volgende punt ingevoegd:

15. Financiële zekerheid voor repatriëring
(Voorschrift 2.5)

4. Aan het einde
van Aanhangsel A5-III wordt de volgende rubriek ingevoegd:

Financiële zekerheid voor repatriëring

II. Tweede pakket gezamenlijke
voorstellen: Voorstel voor wijzigingen van de code van het Verdrag betreffende
Voorschrift 4.2 van het Verdrag betreffende maritieme arbeid van 2006
Dit voorstel weerspiegelt de beginselen die
zijn vastgesteld tijdens de negende zitting (2‑6 maart 2009) van
gezamenlijke IMO/IAO ad hoc-werkgroep van deskundigen inzake aansprakelijkheid
en compensatie bij vorderingen in verband met overlijden, letsel en de
achterlating van zeevarenden[6].
De voetnoten in dit voorstel dienen slechts ter informatie en maken geen deel
uit van de tekst van de wijzigingsvoorstellen.

A. Voorstellen voor Norm A4.2
1. In de titel
"Norm A4.2 – Aansprakelijkheid van de reder" wordt "A4.2"
vervangen door "A4.2.1".
2. Na punt 7 van
de Norm A4.2 wordt de volgende tekst ingevoegd:

8. De nationale wet- en regelgeving waarborgt dat
het in lid 1, onder b), van deze Norm bedoelde stelsel van financiële
zekerheid voor contractuele vorderingen, zoals gedefinieerd in Norm A4.2.2, aan
de volgende eisen voldoet:
a) de contractuele vordering wordt – voor zover
omschreven in de arbeidsovereenkomst van de zeevarende en onverminderd het
bepaalde in punt c) hieronder – volledig en onverwijld betaald;
b) er wordt geen druk uitgeoefend om een betaling
onder het contractuele bedrag te aanvaarden;
c) indien de aard van de langdurige
arbeidsongeschiktheid van een zeevarende het moeilijk maakt de hoogte van de
volledige vergoeding waarop de zeevarende recht heeft te beoordelen, wordt een
tussentijdse betaling, of worden meerdere tussentijdse betalingen, aan de
zeevarende gedaan om onbillijke gevolgen te voorkomen;
d), overeenkomstig Voorschrift 4.2, lid 2,
ontvangt de zeevarende betaling onverminderd andere wettelijke aanspraken. Deze
betaling kan door de reder echter worden verrekend met schadevergoedingen uit
enige andere vordering van de zeevarende tegen de reder en voortvloeit uit
hetzelfde incident;
e) de aanvraag voor rechtstreeks contractuele
compensatie kan worden ingesteld door de betreffende zeevarende, zijn
nabestaanden, een vertegenwoordiger van de zeevarende of een aangewezen
begunstigde[7].

9. De wet- en regelgeving van elk Lid waarborgt
dat zeevarenden vooraf worden geïnformeerd indien de financiële zekerheid van
een reder wordt geannuleerd en dat onmiddellijk moet worden gemeld wanneer deze
niet wordt verlengd.
10. De wet- en regelgeving van de Leden waarborgt
dat de vlaggenstaat door de aanbieder van de verzekering in kennis wordt
gesteld wanneer de financiële zekerheid van een reder wordt beëindigd naar
aanleiding van annulering of niet-verlenging.
11. Elk Lid verplicht de onder zijn vlag varende
schepen een bewijs van financiële zekerheid te overleggen dat door de aanbieder
van de financiële zekerheid is afgegeven. Het bewijs wordt op een prominente
plaats in de accommodatie van de zeevarenden aangebracht. Wanneer er meer dan
één aanbieder van financiële zekerheid is, wordt het document van elke
aanbieder meegenomen aan boord.
12. De financiële zekerheid wordt gesteld voor de
betaling van alle contractuele vorderingen die ontstaan tijdens de periode
waarvoor het document geldig is.
13. Het bewijs van financiële zekerheid bevat de
op grond van Aanhangsel A4-I vereiste informatie. Het wordt in het Engels
worden opgesteld, of gaat vergezeld van een vertaling in het Engels.
Na de Norm A4.2 wordt de volgende titel en
tekst ingevoegd:

Norm A4.2.2 – Behandeling van contractuele
vorderingen[8]

1. Voor de toepassing van Norm A4.2.1 en deze Norm
wordt de term "contractuele vordering" gedefinieerd als een
schadevordering in verband met ziekte, letsel of overlijden tijdens de periode
dat de zeevarende werkzaam is onder een arbeidsovereenkomst voor zeevarenden of
in het kader van een dergelijke overeenkomst.
2. De Leden stellen wet- en regelgeving vast die waarborgt
dat doeltreffende maatregelen worden getroffen voor snelle en eerlijke
procedures, die onpartijdigheid garanderen bij het ontvangen, behandelen en
afwikkelen van contractuele vorderingen met betrekking tot de compensatie als
bedoeld in Norm A4.2.1.

B. Voorstellen voor Richtsnoer B4.2
1. In de titel
"Richtsnoer B4.2 – Aansprakelijkheid van de reder" wordt
"B4.2" vervangen door "B4.2.1".
2. In punt 1 van
dit Richtsnoer B4.2 wordt "Norm A4.2" vervangen door "Norm
A4.2.1".

3. Na punt 3 van
het Richtsnoer B4.2 wordt de volgende titel en tekst ingevoegd:

Richtsnoer B4.2.2 – Behandeling van contractuele
vorderingen
1. In nationale wet- en regelgeving moet worden
bepaald dat de partijen bij de uitbetaling van compensatie op grond van een
contractuele schadevordering gebruik kunnen maken van het in Aanhangsel B4-I
omschreven model ontvangst- en vrijgaveformulier.

C. Voorstel voor nieuwe aanhangsels
1. Na Aanhangsel
A2-I wordt het volgende aanhangsel ingevoegd:

AANHANGSEL A4-I
Bewijs van financiële zekerheid uit hoofde van
Voorschrift 2.5, lid 2
Het op grond van Norm A4.2.1, lid 13, vereiste
bewijs van financiële zekerheidsstelling bevat de volgende informatie:
a) naam van het schip;
b) haven van registratie van het schip;
c) roepnaam van het schip;
d) IMO-nummer van het schip;
e) naam en contactgegevens van de aanbieder(s) van
de financiële zekerheid;
f) vestigingsplaats van de aanbieder(s) van de
financiële zekerheid;
g) naam van de reder;
h) geldigheidsduur van de financiële zekerheid;
i) een verklaring van de bevoegde autoriteit dat
de financiële zekerheid die is gesteld, voldoet aan de voorschriften van deze
Norm.

2. Na Aanhangsel
A4-I wordt het volgende aanhangsel ingevoegd:

AANHANGSEL B4-I
Model ontvangst- en vrijgaveformulier als bedoeld in Richtlijn B4.2.2
Schip: ………………………………………………………………..……………………….
Incident: ……………………….………………………………………………………..………
Zeevarende/wettelijk erfgenaam en/of
rechthebbende:
…………………………….…………………….....................................................
Reder: ………………………………………………………………………….…………….
Ik, [zeevarende] [wettig erfgenaam en/of
rechthebbende]* bevestig hierbij de ontvangst van de som van [valuta en bedrag]
ter genoegdoening van de verplichting van de reder tot betaling van
contractuele compensatie voor lichamelijk letsel en/of overlijden
overeenkomstig de voorwaarden van mijn arbeidsovereenkomst/de
arbeidsovereenkomst voor zeevarenden en onthef hierbij de reder van zijn
verplichtingen in het kader van de genoemde voorwaarden.
De betaling geschiedt zonder erkenning van
aansprakelijkheid voor enige overige vorderingen en wordt aanvaard zonder enige
afbreuk te doen aan het recht van de wettelijke erfgenaam/rechthebbende om een
vordering in te stellen in geval van nalatigheid, onrechtmatige daad, of om op
enige andere beschikbare wijze verhaal te halen met betrekking tot het
bovengenoemde incident.
Datum: …………………………………………………………………………….………….
Zeevarende/wettelijk erfgenaam en/of
rechthebbende:
………………………………………………………………………….…………….
Handtekening: …………………..…………………….………………………..…….…………..........
Voor ontvangst:
Reder/vertegenwoordiger van de reder:
Handtekening: ……………………….…………………………………..…………….………............
Verzekeraar/vertegenwoordiger van de verzekeraar:
Handtekening: ……………………….…………………………………………………………............___________________

* Doorhalen wat niet van toepassing is.

D. Voorstellen voor de Aanhangsels A5-I,
A5-II en A5-III[9]

1. Aan het einde
van Aanhangsel A5-I wordt de volgende tekst ingevoegd:

Financiële zekerheid in verband met de
aansprakelijkheid van de reder

2. In Aanhangsel
A5-II wordt onder de titel Verklaring betreffende de naleving van de
maritieme arbeidsregels – deel I na punt 15 het volgende punt ingevoegd:

16. Financiële zekerheid in verband met de
aansprakelijkheid van de reder (Voorschrift 4.2)

3. In Aanhangsel
A5-II wordt onder de titel Verklaring betreffende de naleving van de
maritieme arbeidsregels – deel II na punt 15 het volgende punt ingevoegd:

16. Financiële zekerheid in verband met de
aansprakelijkheid van de reder (Voorschrift 4.2)

4. Aan het einde
van Aanhangsel A5-III wordt de volgende rubriek ingevoegd:

Financiële zekerheid in verband met de
aansprakelijkheid van de reder
[1]               ILO–IMO–WGPS/9/2009/10, Final report, Joint IMO/ILO Ad
Hoc Expert Working Group on Liability and Compensation regarding Claims for
Death, Personal Injury and Abandonment of Seafarers, Ninth Session. Zie:
http://www.ilo.org/sector/activities/sectoral-meetings/WCMS_
161446/lang--en/index.htm Het belang van het werk van deze werkgroep naar
aanleiding van de sluiting van het Verdrag betreffende maritieme arbeid van
2006 is eveneens erkend in een resolutie van de 94e zitting van de
Internationale Arbeidsconferentie, tijdens welke het Verdrag betreffende
maritieme arbeid van 2006 is gesloten. Zie: Resolution concerning the Joint
IMO/ILO Ad Hoc Expert Working Group on Liability and Compensation regarding
Claims for Death, Personal Injury and Abandonment of Seafarers, International
Labour Conference, Provisional Record No. 3-1(Rev.), 94th Session (Maritime),
Genève, 2006, blz. 3-1/16. Zie:
http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/WCMS_088130/lang--en/index.htm

[2]               De voorgestelde titel stelt de verhouding vast tussen de
financiële zekerheidsstelling voor repatriëring overeenkomstig Voorschrift 2.5,
lid 2, en het concept van "achterlating" zoals gedefinieerd in de
voorgestelde nieuwe Norm A2.5.2, lid 2 (voorheen lid 5 van de
"beginselen" van de IMO/ILO Ad hoc-werkgroep van deskundigen).
[3]               De gezamenlijke IMO/ILO ad hoc-werkgroep van deskundigen
is in 2009 overeengekomen dat dit punt moet worden toegevoegd aan de lijst van
terreinen onder havenstaatcontrole, en zou bijgevolg moeten worden
gecertificeerd voor schepen die moeten zijn gecontroleerd en gecertificeerd.
Zie het in voetnoot 1 bedoelde eindverslag, punt 106. Het begrip
"bewijs" werd gebruikt om een verschil van mening over de precieze
vorm van de documentatie voor het aantonen van financiële zekerheid op te
lossen. Deze formulering sluit ook aan bij de werkwijze die is gevolgd in de IAO-richtsnoeren
inzake de inspectie van de vlaggenstaat die in 2008 werden opgesteld door
een internationale tripartiete vergadering van deskundigen.
[4]               Zoals hierboven vermeld,
bestonden er binnen de gezamenlijke IMO/ILO ad hoc-werkgroep van deskundigen
enkele uiteenlopende standpunten over de vorm van het bewijs van de financiële
zekerheid. De formulering "of" is voorgesteld om flexibiliteit te
bieden.
[5]               Zoals aangegeven in opmerking
3, is de gezamenlijke IMO/ILO ad hoc-werkgroep van deskundigen overeengekomen
dat deze vereisten moeten worden opgenomen in het certificeringssysteem voor
schepen.
[6]               ILO–IMO–WGPS/9/2009/10, Final
report, Joint IMO/ILO Ad Hoc Expert Working Group on Liability and
Compensation regarding Claims for Death, Personal Injury and Abandonment of
Seafarers, Ninth Session. Het belang van het werk van deze werkgroep naar
aanleiding van de sluiting van het Verdrag betreffende maritieme arbeid van
2006 is eveneens erkend in een resolutie van de 94e zitting van de
Internationale Arbeidsconferentie, tijdens welke het Verdrag betreffende
maritieme arbeid van 2006 is gesloten. Resolution concerning the Joint IMO/ILO
Ad Hoc Expert Working Group on Liability and Compensation regarding Claims for
Death, Personal Injury and Abandonment of Seafarers, International Labour
Conference, Provisional Record No. 3-1(Rev.), 94e (maritieme) zitting,
Genève, 2006, blz. 3-1/16. Zie:
http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/WCMS_088130/lang--en/index.htm
[7]               De tekst die is opgenomen in
de door de gezamenlijke IMO/ILO ad hoc-werkgroep van deskundigen werd
voorgesteld (zie het eindverslag als bedoeld in voetnoot 6, punten 149–152 en
bijlage II, onder "beginselen", paragraaf 4), is om juridische
redenen aangepast. Hoewel over de formulering overeenstemming leek te zijn
bereikt (zie punt 152), heeft de woordvoerder van de groep van zeevarenden
verzocht de paragraaf tussen teksthaakjes te plaatsen (zie punt 151). Er wordt
op gewezen dat het onderhavige voorstel geen teksthaakjes bevat.
[8]               De door de gezamenlijke
IMO/ILO ad hoc-werkgroep van deskundigen voorgestelde beginselen hebben
betrekking op twee punten. Zie het in voetnoot 6 bedoelde eindverslag, punt
133–134.
[9]               De IMO/ILO ad hoc-werkgroep
van deskundigen is in 2009 overeengekomen dat dit punt moet worden toegevoegd
aan de lijst van terreinen onder havenstaatcontrole, en zou bijgevolg moeten
worden gecertificeerd voor schepen die moeten zijn gecontroleerd en
gecertificeerd. Zie het in voetnoot 1 bedoelde eindverslag, punt 126. Deze
formulering sluit ook aan bij de werkwijze die is gevolgd in de IAO-richtsnoeren
inzake de inspectie van de vlaggenstaat die in 2008 werden opgesteld door
een internationale tripartiete vergadering van deskundigen. Zie:
http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/WCMS_101788/lang--en/
index.htm


title: Voorstel voor een Besluit nr. …/2010/EU van de Raad houdende machtiging om nauwere samenwerking aan te gaan op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed {COM(2010) 105 definitief}

text:
|

52010PC0104

	[pic] | EUROPESE COMMISSIE |Brussel, 24.3.2010COM(2010) 104 definitief2010/0066 (APP)Voorstel voor eenBESLUIT NR. …/2010/EU VAN DE RAADhoudende machtiging om nauwere samenwerking aan te gaan op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed{COM(2010) 105 definitief}TOELICHTINGINLEIDING1.  Op 17 juli 2006 heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan een voorstel[1] voor een verordening van de Raad houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 2201/2003[2] wat de bevoegdheid betreft en tot invoeging van regels inzake toepasselijk recht in huwelijkszaken ("Rome III")[3].2.  De rechtsgrondslag voor de voorgestelde verordening van de Raad was artikel 61, onder c), en artikel 67, lid 1, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap[4]. Het voorstel had betrekking op justitiële samenwerking in burgerlijke zaken "met aspecten in verband met het familierecht". Deze rechtsgrondslag vereiste eenparigheid van stemmen. Op 21 oktober 2008 heeft het Europees Parlement zijn advies[5] over dit voorstel uitgebracht.3.  Het voorstel van de Commissie werd vanaf oktober 2006 besproken in het Comité burgerlijk recht (Rome III). Het vormde een prioriteit voor het Duitse, het Portugese en het Sloveense voorzitterschap. In april 2007 werd het voorstel besproken op een bijeenkomst van de Raad en werden de ministers het eens over een aantal krachtlijnen.4.  Midden 2008 hadden de besprekingen een stadium bereikt waarin het duidelijk was dat enkele lidstaten specifieke problemen hadden die het voor hen onmogelijk maakten de voorgestelde verordening te accepteren. Met name één lidstaat vond het niet passen dat zijn rechters buitenlands recht inzake echtscheiding zouden moeten toepassen dat hij strenger achtte dan zijn eigen recht inzake echtscheiding, en wenste zijn eigen materiële recht te blijven toepassen op alle echtscheidingen die bij zijn rechters aanhangig worden gemaakt ( lex fori aanpak). Aan de andere kant was een grote meerderheid van lidstaten van mening dat regels inzake toepasselijk recht een essentieel onderdeel vormden van de voorgestelde verordening. Zij waren voorstander van het in de verordening neergelegde beginsel dat inzake toepassing van het recht van het land waarmee de echtgenoten een nauwe band hebben, wat in sommige gevallen betekent dat buitenlands recht inzake echtscheiding moet worden toegepast.5.  De opeenvolgende voorzitterschappen van de Raad en de Commissie hebben getracht binnen de voorgestelde verordening oplossingen te vinden door verschillende scenario's te bedenken waarin het recht van de staat van de rechter ruimer zou worden toegepast zonder afbreuk te doen aan de hoofddoelstellingen van het voorstel. Deze gezamenlijke inspanningen faalden echter.6.  Bijgevolg concludeerden de ministers in de vergadering op 5 en 6 juni 2008 dat "de unanimiteit ontbrak om met de voorgestelde verordening door te gaan en dat onoverkomelijke moeilijkheden beletten die unanimiteit nu en in de afzienbare toekomst te bewerkstelligen". De Raad constateerde dat "de doelen van de voorgestelde verordening niet binnen een redelijke termijn op grond van de ter zake geldende bepalingen van de Verdragen konden worden verwezenlijkt"[6].7.  In juli en augustus 2008 dienden negen lidstaten, namelijk Bulgarije, Griekenland, Spanje, Italië, Luxemburg, Hongarije, Oostenrijk, Roemenië en Slovenië, bij de Commissie een verzoek in waarin zij het voornemen te kennen gaven om onderling een nauwere samenwerking aan te gaan op het gebied van het toepasselijke recht in huwelijkszaken en verzochten zij de Commissie bij de Raad een verzoek in die zin in te dienen. In januari 2009 diende Frankrijk bij de Commissie een soortgelijk verzoek in. Op 3 maart 2010 trok Griekenland zijn verzoek in.8.  Dit voorstel is het antwoord van de Commissie op die verzoeken.Rechtsgrondslag voor de nauwere samenwerking9.  Nauwere samenwerking is geregeld in artikel 20 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en de artikelen 326 tot en met 334 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU). Uit deze bepalingen vloeit voort dat er twee voorstellen nodig zijn om nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed mogelijk te maken:10.  een voorstel van de Commissie voor een besluit van de Raad houdende machtiging om nauwere samenwerking aan te gaan op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed, op grond van artikel 329, lid 1, VWEU, en11.  een voorstel van de Commissie voor een verordening van de Raad betreffende de totstandbrenging van nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed, op grond van artikel 81, lid 3, VWEU[7].Beoordeling van de wettelijke voorwaarden voor nauwere samenwerkingMachtigingsbesluit als ultiem middel en deelname van ten minste negen lidstaten12.  Artikel 20, lid 2, VEU bepaalt dat het besluit houdende machtiging om nauwere samenwerking aan te gaan slechts in laatste instantie door de Raad kan worden vastgesteld, wanneer deze constateert dat de met die samenwerking nagestreefde doelstellingen niet binnen een redelijke termijn door de Unie in haar geheel kunnen worden verwezenlijkt en mits ten minste negen lidstaten aan de nauwere samenwerking deelnemen.13.  Zoals gezegd concludeerde de Raad in de vergadering op 5 en 6 juni 2008 dat de unanimiteit ontbrak om met het voorstel van 2006 door te gaan en dat onoverkomelijke moeilijkheden beletten die unanimiteit toen en in de afzienbare toekomst te bewerkstelligen. De Raad constateerde dat de doelen van de voorgestelde verordening niet binnen een redelijke termijn op grond van de ter zake geldende bepalingen van de Verdragen konden worden verwezenlijkt. De Raad constateerde derhalve dat er geen oplossing voor de Unie in haar geheel kon worden gevonden en dat in laatste instantie een nauwere samenwerking zou kunnen worden aangegaan.14.  Tot dusver heeft de Commissie verzoeken ontvangen van negen lidstaten (Bulgarije, Spanje, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Hongarije, Oostenrijk, Roemenië en Slovenië) waarin zij te kennen geven dat zij voornemens zijn onderling een nauwere samenwerking aan te gaan op het gebied van het toepasselijke recht in huwelijkszaken.Gebieden die onder de Verdragen vallen15.  Artikel 329, lid 1, VWEU bepaalt dat nauwere samenwerking kan worden aangegaan "op een van de gebieden die onder de Verdragen vallen".16.  De negen lidstaten hebben machtiging gevraagd om onderling nauwere samenwerking aan te gaan "op het gebied van het toepasselijke recht in huwelijkszaken (Rome III)". Dit slaat op de collisieregels aan de hand waarvan wordt bepaald welk materieel recht van toepassing is op een internationale echtscheiding die aanknopingspunten heeft met meer dan één rechtsorde. Collisieregels zijn expliciet genoemd in de lijst van maatregelen in artikel 81, lid 2, VWEU, terwijl in artikel 81, lid 3, VWEU het onderscheid wordt gemaakt tussen collisieregels in burgerlijke en handelszaken in het algemeen en maatregelen betreffende het familierecht. De Commissie is van mening dat de collisieregels op het gebied van het familierecht een - weliswaar beperkt maar een goed afgebakend - gebied in de zin van de Verdragen vormen waarop nauwere samenwerking kan worden aangegaan.17.  In dit verband moet worden opgemerkt dat het gebied van de voorgestelde nauwere samenwerking, namelijk "het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed", niet de collisieregels omvat voor de vermogensrechtelijke gevolgen van echtscheiding[8]. De voorgestelde nauwere samenwerking betreft evenmin materieel echtscheidingsrecht, zoals de gronden voor echtscheiding of de procedure om echtscheiding aan te vragen.Bevorderen van de verwezenlijking van de doelstellingen van de Unie, beschermen van haar belangen en versterken van haar integratieprocesAlgemene context18.  Met de nauwere samenwerking wordt ernaar gestreefd een duidelijk en allesomvattend rechtskader tot stand te brengen op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed, en de partijen een zekere mate van autonomie te geven in de keuze van het toepasselijke recht, waarbij rekening wordt gehouden met de relevante delen van de effectbeoordeling[9] die is verricht voor het bovengenoemde voorstel van de Commissie van 2006, en de toelichting bij dat voorstel.19.  In het kader van de bovengenoemde effectbeoordelingsprocedure pleegde de Commissie ruim overleg met de belanghebbenden. Dit gebeurde via een groenboek over het toepasselijke recht en de rechterlijke bevoegdheid in echtscheidingszaken, dat in 2005 werd uitgebracht[10]. In het groenboek werden een aantal tekortkomingen in de huidige situatie vastgesteld en werden verschillende mogelijke beleidsopties voorgesteld om de problemen aan te pakken. De opties waren onder meer het status-quo, harmonisatie van de collisieregels, invoering van een beperkte mogelijkheid voor de echtgenoten om het toepasselijke recht te kiezen en ten slotte een combinatie van de verschillende oplossingen. In 2006 organiseerde de Commissie een publieke hoorzitting en een bijeenkomst van deskundigen. In de meeste antwoorden werd bevestigd dat het nodig was om de rechtszekerheid en de voorspelbaarheid te vergroten, een beperkte partijautonomie in te voeren en de "rush naar de rechter" te voorkomen. Bepaalde belanghebbenden uitten bezorgdheid over het feit dat rechters door de harmonisatie van de collisieregels buitenlands recht zouden moeten toepassen, wat dan weer tot vertraging en aanvullende kosten in procedures in huwelijkszaken zou kunnen leiden. Uit een opiniepeiling bleek dat 60 % van de Europeanen van de EU verwacht dat zij een rol speelt in het vereenvoudigen van de wetgeving in verband met echtscheiding in een andere lidstaat[11].20.  Nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed zou van belang zijn voor tienduizenden "internationale" echtparen die elk jaar in de EU uit de echt scheiden. Elk jaar huwen veel Europeanen uit verschillende lidstaten en bijgevolg zijn er elk jaar ook veel "internationale" echtscheidingen in Europa.21.  In de EU zijn er ongeveer 122 miljoen echtparen en bij benadering 16 miljoen daarvan (13 %) worden als "internationaal" beschouwd[12]. In 2007 bijvoorbeeld werden in de Europese Unie 2 400 000 huwelijken gesloten en ongeveer 300 000 daarvan waren "internationaal". Hoewel de "internationale" huwelijken voornamelijk geconcentreerd zijn in enkele van de grotere Europese landen, worden er overal in de Europese Unie dergelijke huwelijken gesloten, en bijgevolg zijn een groot aantal Europese burgers erbij betrokken.22.  In 2007 waren er in de 27 lidstaten van de Europese Unie 1 040 000 echtscheidingen, waarvan 140 000 (13 %) een "internationaal" element hadden. In 2007 hadden de volgende lidstaten van de Europese Unie het hoogste aandeel nieuwe "internationale" echtscheidingen: Duitsland (34 000), Frankrijk (20 500) en het Verenigd Koninkrijk (19 500).Huidige situatie op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed23.  Momenteel zijn er geen voorschriften van de Unie, wat betekent dat in de 24 lidstaten die deelnemen aan de justitiële samenwerking in burgerlijke zaken in de EU en in de twee lidstaten die kunnen deelnemen[13], 26 verschillende collisieregelingen inzake echtscheiding van toepassing zijn. De meeste lidstaten bepalen het toepasselijke recht op basis van een reeks aanknopingspunten die ervoor moeten zorgen dat de procedure beheerst wordt door het recht waarmee het huwelijk de nauwste banden heeft. Andere lidstaten passen stelselmatig hun nationale recht ( lex fori ) toe in procedures in huwelijkszaken.24.  De huidige situatie kan aanleiding geven tot een aantal problemen in procedures in huwelijkszaken met een "internationaal" element. Het feit dat de nationale rechtsregels zeer verschillend zijn, zowel materieelrechtelijk als wat de collisieregels betreft, leidt tot rechtsonzekerheid. Door de grote verschillen tussen en de complexiteit van de nationale collisieregels is het voor "internationale" echtparen zeer moeilijk om te voorspellen welk nationaal recht van toepassing zal zijn op hun procedures die zij voeren in huwelijkszaken. De grote meerderheid van de lidstaten biedt de echtgenoten niet de mogelijkheid om het recht te kiezen dat in procedures in huwelijkszaken van toepassing is. Dit kan leiden tot de toepassing van het recht van een land waarmee de echtgenoten slechts een oppervlakkige band hebben en tot een resultaat dat niet aan de legitieme verwachtingen van de burgers beantwoordt. Ten slotte kunnen de huidige regels een echtgenoot aanzetten tot een "rush naar de rechter", dat wil zeggen dat een echtgenoot een zaak bij een rechter aanhangig maakt voordat de andere echtgenoot dit doet, om er zeker van te zijn dat de procedure door het recht van een bepaald land wordt beheerst, teneinde zijn of haar belangen te vrijwaren.25.  Het is erg moeilijk om de economische nadelen te ramen van het feit dat de collisieregels inzake echtscheiding niet geharmoniseerd zijn. In het kader van de effectbeoordelingsstudie die werd verricht om de Commissie over de huwelijksvermogensstelsels te informeren, werd vastgesteld dat de impliciete kosten van de problemen die in echtscheidingssituaties in verband met internationale huwelijken rijzen, in de EU tot 205 miljoen EUR zouden kunnen oplopen. Dit kunnen kosten zijn voor de rechters, voor de echtgenoten en voor derden[14].Voordelen van nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed26.  Negen lidstaten verzoeken om nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed: Bulgarije, Spanje, Frankrijk, Italië, Hongarije, Oostenrijk, Roemenië en Slovenië. Deze negen verzoekende lidstaten tellen in totaal 216,3 miljoen inwoners. Dit is ongeveer de helft (44 %) van het totale bevolkingsaantal van de Unie[15]. Het aandeel van "internationale" huwelijken en echtscheidingen bedraagt in deze deelnemende lidstaten ongeveer 13 %[16], dat wil zeggen gemiddeld hetzelfde niveau als het normale niveau in de hele EU. In deze landen wordt het aantal echtscheidingen jaarlijks op ongeveer 440 000 geraamd, en 53 000 daarvan hebben internationale elementen[17]. Nauwere samenwerking staat open voor alle lidstaten en hoe meer lidstaten eraan deelnemen, hoe groter het aantal betrokken burgers zal zijn.27.  Nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed biedt de burgers de volgende voordelen:28.  Een grotere rechtszekerheid en voorspelbaarheid . Door de nauwere samenwerking zullen geharmoniseerde collisieregels inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed worden ingevoerd, opdat de echtgenoten gemakkelijker zouden kunnen voorspellen welk recht van toepassing zal zijn op procedures die zij voeren in huwelijkszaken. De nauwere samenwerking is in de eerste plaats gebaseerd op de keuze van de echtgenoten. De keuze is beperkt tot rechtsstelsels waarmee het huwelijk een nauwe band heeft, om te voorkomen dat "exotische" rechtsstelsels zouden worden toegepast waarmee de partijen weinig of geen banden hebben. Bij gebreke van een rechtskeuze wordt het toepasselijke recht bepaald op grond van een reeks aanknopingspunten die waarborgen dat de procedure in huwelijkszaken beheerst wordt door een rechtsstelsel waarmee het huwelijk een nauwe band heeft. Dit zal zowel voor de betrokken echtgenoten als voor de rechtspractici de rechtszekerheid en de voorspelbaarheid vergroten.29.  Meer flexibiliteit door het invoeren van een beperkte partijautonomie . Momenteel is er slechts zeer weinig ruimte voor partijautonomie in huwelijkszaken. Op grond van de nationale collisieregels is er voor een bepaalde situatie in beginsel slechts één oplossing, bijvoorbeeld de toepassing van het recht van het land waarvan beide echtgenoten onderdaan zijn of van de lex fori . In de nauwere samenwerking zal het rechtskader flexibeler zijn door de invoering van een beperkte mogelijkheid voor de echtgenoten om het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed te kiezen. Echtgenoten de mogelijkheid bieden om een overeenkomst te sluiten kan vooral in zaken van echtscheiding door onderlinge toestemming nuttig zijn.30.  De "rush naar de rechter" van een echtgenoot vermijden . Ten slotte lost nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed het probleem op van de "rush naar de rechter" van een echtgenoot. Die kan ertoe leiden dat een recht wordt toegepast waarmee de verweerder zich niet nauw verbonden voelt en dat geen rekening houdt met zijn of haar belangen, hetgeen alle verzoeningspogingen bemoeilijkt en weinig tijd overlaat voor bemiddeling. Het vaststellen van geharmoniseerde collisieregels zal de kans op een "rush naar de rechter" wellicht aanzienlijk doen afnemen, aangezien elke geadieerde rechter in de deelnemende lidstaten het op grond van de gemeenschappelijke regels aangewezen recht zal toepassen.31.  Er is bezorgdheid geuit over het feit dat rechters door de harmonisatie van de collisieregels buitenlands echtscheidingsrecht zouden moeten toepassen, wat dan weer tot vertragingen en aanvullende kosten in procedures in huwelijkszaken zou kunnen leiden. Dergelijke problemen zullen zich in de praktijk maar zelden voordoen, omdat de aanknopingspunten in de meeste gevallen tot de toepassing van de lex fori zullen leiden. Uit de ervaringen van de lidstaten die vandaag reeds aanknopingspunten gebruiken die tot de toepassing van buitenlands recht leiden, blijkt dat er zich geen grote moeilijkheden voordoen. De huidige collisieregels in de negen verzoekende lidstaten omvatten aanknopingspunten die er in bepaalde gevallen reeds toe leiden dat hun rechters buitenlands recht moeten toepassen. Nauwere samenwerking zou dus niet problematisch zijn op het vlak van aanvullende kosten of vertragingen. Ten slotte zouden de mogelijke negatieve gevolgen moeten worden beperkt door de goedkeuring van maatregelen om de toepassing van buitenlands recht te vergemakkelijken[18].32.  Institutioneel gezien is nauwere samenwerking beter dan de mogelijkheid dat de lidstaten die belangstelling hebben in onderhandeling zouden treden over een internationale overeenkomst betreffende het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed. Dit alternatief zou zeker minder voordelig zijn. Maatregelen die bij de totstandbrenging van nauwere samenwerking worden aangenomen, zijn weliswaar alleen voor de deelnemende lidstaten bindend, maar vallen wel onder het toezicht van de Unie op dat gebied. De Commissie kan derhalve toezien op de correcte toepassing van de maatregelen in het kader van de Verdragen en het Hof van Justitie van de EU is bevoegd om de maatregelen bij wege van prejudiciële beslissing uit te leggen, zodat de maatregelen die bij de totstandbrenging van nauwere samenwerking worden aangenomen, een coherente en eengemaakte uitlegging krijgen.Vervullen van de voorwaarden van artikel 20, lid 1, VEU33.  Artikel 20, lid 1, VEU vereist dat met nauwere samenwerking beoogd wordt de verwezenlijking van de doelstellingen van de Unie te bevorderen, haar belangen te beschermen en haar integratieproces aan te wakkeren.34.  De Unie heeft onder meer als taak haar burgers een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht zonder binnengrenzen te bieden, waarin het vrije verkeer van personen gewaarborgd is (artikel 3, lid 2, VEU). De ruimte van recht omvat onder meer het ontwikkelen van een justitiële samenwerking in burgerlijke zaken met grensoverschrijdende gevolgen, die berust op het beginsel van wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen (artikel 81, lid 1, VWEU). Hiertoe kan de Unie maatregelen vaststellen die, in de eerste plaats, de wederzijdse erkenning tussen de lidstaten van rechterlijke beslissingen en de tenuitvoerlegging daarvan beogen, en ten tweede de verenigbaarheid van de in de lidstaten geldende regels voor collisie (artikel 81, lid 2, onder a) en c), VWEU).35.  De harmonisatie van collisieregels vergemakkelijkt de wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen. Het feit dat rechterlijke instanties van de lidstaten dezelfde collisieregels toepassen om het in een bepaalde situatie toepasselijke recht te bepalen, versterkt het wederzijdse vertrouwen in rechterlijke beslissingen die in andere lidstaten zijn gegeven[19].36.  Nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed tussen de verzoekende lidstaten zou de verwezenlijking bevorderen van de doelstelling van de Unie, de verenigbaarheid van de in de lidstaten geldende regels voor collisie te garanderen, aangezien de verenigbaarheid groter zou zijn dan momenteel het geval is. Zoals hierboven uitgelegd bestaan er in de 26 lidstaten die deelnemen aan de justitiële samenwerking in burgerlijke zaken 26 verschillende collisieregelingen inzake echtscheiding. In het geval van nauwere samenwerking tussen de negen verzoekende lidstaten zouden er nog 18 verschillende regelingen overblijven, wat dus tot een grotere harmonisatie van collisieregels leidt en het integratieproces in dit deel van de EU bevordert.Eerbiediging van de Verdragen en het recht van de Unie37.  Overeenkomstig artikel 326 VWEU moeten bij nauwere samenwerking de Verdragen en het recht van de Unie worden geëerbiedigd.38.  De nauwere samenwerking zou geen afbreuk doen aan het bestaande acquis. Zij zou tot stand komen op een gebied dat valt onder de gedeelde bevoegdheden van de Unie, maar waarop tot dusver geen gemeenschappelijke regels van de Unie bestaan. Het eerste instrument van de Unie op het gebied van familierecht, Verordening (EG) nr. 1347/2000 van de Raad[20], voorzag in regels betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en van naar aanleiding van procedures in huwelijkszaken gegeven beslissingen inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid voor de gemeenschappelijke kinderen van de echtgenoten. Die verordening bevatte echter geen regels in verband met het toepasselijke recht. De inwerkingtreding van Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad, tot intrekking en vervanging van Verordening (EG) nr. 1347/2000 met ingang van 1 maart 2005, heeft op dit punt niets veranderd. De kwestie van het toepasselijke recht kwam niet ter sprake tijdens de besprekingen van die verordening, waarin de bepalingen over huwelijkszaken van Verordening (EG) nr. 1347/2000 van de Raad feitelijk ongewijzigd werden overgenomen.39.  Nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed zou geen discriminatie op grond van nationaliteit teweegbrengen, wat door artikel 18 VWEU verboden is, omdat de voorgestelde collisieregels universeel van aard zullen zijn en van toepassing zullen zijn op alle procedures voor de rechterlijke instanties van de deelnemende lidstaten, ongeacht de nationaliteit of de woonplaats van de partijen. Anderzijds zullen de rechterlijke instanties van de niet-deelnemende landen de collisieregels van hun eigen internationaal privaatrecht toepassen, zoals ze momenteel doen.Geen afbreuk aan de interne markt of de economische, sociale en territoriale samenhang; geen belemmering of discriminatie in de handel; geen verstoring van de mededinging40.  Artikel 326 VWEU bepaalt dat nauwere samenwerking geen afbreuk mag doen aan de interne markt, noch aan de economische, sociale en territoriale samenhang. Ze mag geen belemmering of discriminatie in de handel tussen de lidstaten vormen, en ze mag de mededinging tussen de lidstaten niet verstoren.41.  Nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed levert geen problemen op in verband met deze wettelijke voorwaarden. Het voorstel tot het aangaan van nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed zal de correcte werking van de interne markt vergemakkelijken, aangezien het belemmeringen zal wegnemen voor het vrije verkeer van personen die momenteel problemen ondervinden ingevolge de bestaande verschillen tussen de nationale wetten in verband met het toepasselijke recht in huwelijkszaken. De grotere rechtszekerheid over de collisieregels inzake echtscheiding zal derhalve een positief effect hebben op echtparen die gebruikmaken van hun recht op vrij verkeer tussen de deelnemende lidstaten.42.  Uit de aard van het voorstel, dat alleen de betrekkingen tussen twee personen betreft, volgt dat het ondernemingen en juridische betrekkingen op de markt onverlet laat en dat het geen afbreuk doet aan handel of mededinging in de Unie. Ten slotte doet het voorstel geen afbreuk aan het regionaal beleid van de Unie.43.  Het voorstel, dat in de harmonisatie van collisieregels voorziet, zou de situatie voor particuliere belanghebbenden en rechtspractici aanzienlijk vereenvoudigen. Zij zullen binnen de deelnemende lidstaten het toepasselijke recht kunnen bepalen op grond van één enkele regeling die de talloze bestaande nationale collisieregels van de deelnemende lidstaten op dit gebied zal vervangen.44.  Weliswaar zullen niet alle echtparen in de Unie voordeel hebben bij de rechtszekerheid of de vereenvoudiging die door het voorstel wordt teweeggebracht, maar de situatie van de echtparen die verschijnen voor rechterlijke instanties in niet-deelnemende lidstaten zal hoe dan ook niet verslechteren ten opzichte van de huidige situatie; bijgevolg zal het voorstel geen ongerechtvaardigde gedifferentieerde behandeling tussen burgers teweegbrengen.Eerbiediging van de rechten, bevoegdheden en verplichtingen van de niet-deelnemende lidstaten45.  Artikel 327 vereist dat bij nauwere samenwerking de bevoegdheden, rechten en verplichtingen van de niet-deelnemende lidstaten worden geëerbiedigd.46.  De aanneming van gemeenschappelijke collisieregels voor negen lidstaten doet geen afbreuk aan de regels van de niet-deelnemende lidstaten. De niet-deelnemende lidstaten zullen hun eigen regels van internationaal privaatrecht betreffende het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed behouden.47.  Volgens het voorstel zou een echtpaar dat in een deelnemende lidstaat woont, kunnen kiezen welk recht van toepassing is op hun echtscheiding. Nu reeds is een beperkte rechtskeuze voor echtscheiding niet volledig onbekend in de lidstaten. Bijvoorbeeld in het Nederlandse of het Duitse huwelijksrecht zijn er gevallen waarin dit mogelijk is. Indien bij nauwere samenwerking het echtpaar dat een rechtskeuzeovereenkomst heeft gesloten, later naar een niet-deelnemende lidstaat verhuist en daar zijn echtscheiding bij de rechter aanhangig maakt, dan zal het van het nationale recht van die rechter afhangen of de rechtskeuzeovereenkomst wordt erkend. Indien het echtpaar het recht heeft gekozen van de rechter bij wie de echtscheiding aanhangig is gemaakt, zal het voor de rechter minder problematisch zijn om de rechtskeuzeovereenkomst te eerbiedigen.48.  Op het niveau van het internationaal publiekrecht, zijn er geen internationale overeenkomsten betreffende het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed tussen de deelnemende en de niet-deelnemende lidstaten, die door de nauwere samenwerking zouden worden geschonden.49.  Ten slotte kan worden opgemerkt dat nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed geen effect heeft op de niet-deelnemende lidstaten in verband met de toepasselijke regels op gebieden die nauw samenhangen met echtscheiding, zoals de collisieregels inzake ouderlijke verantwoordelijkheid of onderhoudsverplichtingen. De collisieregels inzake ouderlijke verantwoordelijkheid zijn geregeld in het Verdrag van Den Haag van 1996 inzake de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning, de tenuitvoerlegging en de samenwerking op het gebied van ouderlijke verantwoordelijkheid en maatregelen ter bescherming van kinderen. Momenteel zijn acht lidstaten partij bij het Verdrag en de 18 overblijvende lidstaten moeten het ratificeren of ertoe toetreden tegen 5 juni 2010[21]. De collisieregels inzake onderhoudsverplichtingen zijn neergelegd in het Protocol van Den Haag van 2007 inzake het recht dat van toepassing is op onderhoudsverplichtingen[22], dat moet worden toegepast op grond van artikel 15 van Verordening (EG) nr. 4/2009 betreffende onderhoudsverplichtingen[23], die vanaf 18 juni 2011 van toepassing zal zijn. De regels inzake het toepasselijke recht inzake echtscheiding, die inzake de toekenning, uitoefening of uitdoving van ouderlijke verantwoordelijkheid of die inzake onderhoudsverplichtingen, hangen niet van elkaar af. De rechter in een niet-deelnemende lidstaat die bevoegd is om te beslissen over een aanvraag tot echtscheiding past zijn nationale collisieregels toe om te bepalen welk recht van toepassing is voor de echtscheiding en scheiding van tafel en bed, de regels van het Haags Verdrag van 1996 om te bepalen welk recht van toepassing is voor de ouderlijke verantwoordelijkheid en de regels van het Haags Protocol van 2007 en Verordening (EG) nr. 4/2009 om te bepalen welk recht van toepassing is op onderhoudsverplichtingen.Conclusie in verband met het vervullen van de wettelijke voorwaarden50.  Gelet op het voorgaande concludeert de Commissie dat alle wettelijke voorwaarden die door de Verdragen voor de nauwere samenwerking zijn gesteld, vervuld zijn.Eerbiediging van de grondrechten51.  Nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed eerbiedigt de grondrechten die zijn opgenomen in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en inzonderheid artikel 21 daarvan in verband met non-discriminatie. De collisieregels die worden voorgesteld in de verordening betreffende de totstandbrenging van nauwere samenwerking, zullen worden toegepast op alle echtscheidingen in de deelnemende lidstaten zonder enige vorm van discriminatie.Conclusie in verband met nauwere samenwerking52.  De Commissie is van oordeel dat de voordelen van nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed talrijk zijn ten opzichte van de optie van het status-quo en dat de voordelen in dit specifieke geval van nauwere samenwerking opwegen tegen de mogelijke nadelen. De gemeenschappelijke collisieregels inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed zullen het leven van tienduizenden echtparen in de deelnemende lidstaten aanzienlijk vereenvoudigen. Dit is in overeenstemming met het programma van Stockholm, waarin de Europese Raad bevestigd heeft dat het proces van harmonisatie van de collisieregels op het niveau van de Unie moet doorgaan waar het noodzakelijk is, bijvoorbeeld inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed[24]. De Commissie stelt derhalve voor, machtiging te verlenen voor nauwere samenwerking tussen de verzoekende lidstaten. De Commissie beklemtoont dat de nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed overeenkomstig artikel 328 VWEU op elk moment openstaat voor alle lidstaten, en zij moedigt de lidstaten die nog niet om deelname aan nauwere samenwerking hebben verzocht aan, om dit alsnog te doen, teneinde de voordelen en baten te vergroten. 2010/0066 (APP)Voorstel voor eenBESLUIT NR. …/2010/EU VAN DE RAADhoudende machtiging om nauwere samenwerking aan te gaan op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bedDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op artikel 329, lid 1,Gezien de verzoeken van Bulgarije, Spanje, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Hongarije, Oostenrijk, Roemenië en Slovenië,Gezien het voorstel van de Commissie,Gezien de goedkeuring van het Europees Parlement[25],Overwegende hetgeen volgt:53.  De Unie heeft zich ten doel gesteld een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht te handhaven en te ontwikkelen, waarin het vrije verkeer van personen gewaarborgd is. Voor de geleidelijke totstandbrenging van een dergelijke ruimte moet de Unie maatregelen nemen in verband met justitiële samenwerking in burgerlijke zaken met grensoverschrijdende gevolgen.54.  Overeenkomstig artikel 81 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie moeten die maatregelen onder meer de verenigbaarheid van de in de lidstaten geldende regels voor collisie en jurisdictiegeschillen beogen, met inbegrip van maatregelen betreffende het familierecht met grensoverschrijdende gevolgen.55.  Op 17 juli 2006 hechtte de Commissie haar goedkeuring aan een voorstel voor een verordening van de Raad houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 2201/2003 wat de bevoegdheid betreft en tot invoeging van regels inzake toepasselijk recht in huwelijkszaken.56.  In zijn vergadering op 5 en 6 juni 2008 hechtte de Raad zijn goedkeuring aan politieke richtsnoeren waarin werd vastgesteld dat er over de voorgestelde verordening geen unanimiteit was en dat onoverkomelijke moeilijkheden beletten die unanimiteit nu en in de afzienbare toekomst te bewerkstelligen. Hij constateerde dat de met het voorstel beoogde doelen niet binnen een redelijke termijn op grond van de ter zake geldende bepalingen van de Verdragen konden worden verwezenlijkt.57.  In die omstandigheden dienden Griekenland, Spanje, Italië, Hongarije, Luxemburg, Oostenrijk, Roemenië en Slovenië bij brieven van 28 juli 2008 bij de Commissie een verzoek in waarin zij het voornemen te kennen gaven om onderling een nauwere samenwerking aan te gaan op het gebied van het toepasselijke recht in huwelijkszaken en verzochten zij de Commissie bij de Raad een voorstel in die zin in te dienen. Bij brief van 12 augustus 2008 zond Bulgarije een identiek verzoek aan de Commissie toe en bij brief van 12 januari 2009 voegde Frankrijk zich bij het verzoek. Op 3 maart 2010 trok Griekenland zijn verzoek in. In totaal hebben negen lidstaten om nauwere samenwerking verzocht.58.  Met de nauwere samenwerking moet in de deelnemende staten een duidelijk en allesomvattend rechtskader tot stand worden gebracht op het gebied van echtscheiding en scheiding van tafel en bed, moeten de burgers geschikte oplossingen worden aangereikt op het vlak van rechtszekerheid, voorspelbaarheid en flexibiliteit en moet een "rush naar de rechter" worden voorkomen.59.  De voorwaarden die zijn neergelegd in artikel 20 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en in de artikelen 326 en 329 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, zijn vervuld.60.  Het gebied van de nauwe samenwerking, namelijk het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed, behoort volgens artikel 81, lid 2, onder c), en artikel 81, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie tot de gebieden die onder de Verdragen vallen.61.  De voorwaarde van artikel 20, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, namelijk dat slechts in laatste instantie nauwere samenwerking kan worden aangegaan, is vervuld, aangezien de Raad in juni 2008 constateerde dat de met de verordening beoogde doelen niet binnen een redelijke termijn door de Unie in haar geheel konden worden verwezenlijkt.62.  Nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed beoogt de ontwikkeling van justitiële samenwerking in burgerlijke zaken met grensoverschrijdende gevolgen die berust op het beginsel van wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen, en de verenigbaarheid van de in de lidstaten geldende regels voor collisie. Zoals vereist door artikel 20, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie beoogt nauwere samenwerking de verwezenlijking van de doelstellingen van de Unie, de bescherming van haar belangen en de versterking van haar integratieproces.63.  Nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed eerbiedigt de Verdragen en het recht van de Unie en doet geen afbreuk aan de interne markt of de economische, sociale en territoriale samenhang. Zij vormt geen belemmering of discriminatie in de handel tussen de lidstaten en verstoort de mededinging tussen de lidstaten niet.64.  Nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed eerbiedigt de bevoegdheden, rechten en verplichtingen van de niet-deelnemende staten. De gemeenschappelijke collisieregels in de deelnemende lidstaten laten de regels van de niet-deelnemende lidstaten onverlet. De rechters van de niet-deelnemende lidstaten blijven de bestaande nationale collisieregels toepassen om te bepalen welk recht van toepassing is op de echtscheiding of de scheiding van tafel en bed.65.  Nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed eerbiedigt het recht van de Unie inzake justitiële samenwerking in burgerlijke zaken, aangezien geen afbreuk wordt gedaan aan reeds bestaand acquis.66.  Dit besluit eerbiedigt de beginselen die zijn vastgelegd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en met name in artikel 21.67.  Nauwere samenwerking op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed staat overeenkomstig artikel 328 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie op elk moment open voor alle lidstaten,HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:Artikel 1Bulgarije, Spanje, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Hongarije, Oostenrijk, Roemenië en Slovenië worden hierbij gemachtigd onderling nauwere samenwerking aan te gaan op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding en scheiding van tafel en bed, door toepassing van de relevante bepalingen van de Verdragen.Artikel 2Dit besluit treedt onmiddellijk bij zijn vaststelling in werking.Artikel 3Dit besluit is gericht tot de Republiek Bulgarije, het Koninkrijk Spanje, de Franse Republiek, de Italiaanse Republiek, het Groothertogdom Luxemburg, de Republiek Hongarije, de Republiek Oostenrijk, Roemenië en de Republiek Slovenië.Gedaan te Brussel,Voor de RaadDe voorzitter [1] COM(2006) 399.[2] Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1347/2000 (PB L 338 van 23.12.2003, blz. 1).[3] Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 5 (thans Protocol (Nr. 22)) betreffende de positie van Denemarken, dat aan de Verdragen gehecht is, nam Denemarken niet deel aan de aanneming van de voorgestelde verordening, die derhalve niet bindend was voor, noch van toepassing was in Denemarken. Het Verenigd Koninkrijk en Ierland hadden niet overeenkomstig artikel 3 van Protocol nr. 4 (thans Protocol (Nr. 21)) betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, dat aan de Verdragen gehecht is, de wens te kennen gegeven aan de aanneming en toepassing van de voorgestelde verordening deel te nemen.[4] Thans artikel 81, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie.[5] P6_TA(2008)0502 (PB C 15 E van 21.1.2010, blz. 128).[6] Document 10383/08 PV/CONS 36 JAI 311 van 10 juli 2008.[7] Artikel 20, lid 1, VEU verwijst naar de toepassing van de "ter zake geldende bepalingen van de Verdragen"; op het gebied van het toepasselijke recht inzake echtscheiding gaat het om de bepalingen van hoofdstuk 3 (Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken) van titel V (De ruimte van vrijheid, veiligheid en recht) van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie.[8] De Commissie bereidt een wetgevend initiatief voor in verband met huwelijksvermogensstelsels en de vermogensrechtelijke gevolgen van de scheiding van koppels met grensoverschrijdende elementen, zoals recentelijk gevraagd in het programma van Stockholm. Hiervoor is een groenboek opgesteld over collisieregels op het gebied van huwelijksvermogensstelsels, met inbegrip van de kwestie van de rechterlijke bevoegdheid en van de wederzijdse erkenning (COM(2006) 400). Het initiatief zal slaan op de regels van internationaal privaatrecht inzake huwelijksvermogensstelsels, zowel tijdens het huwelijk als bij ontbinding van het huwelijk door echtscheiding of scheiding van tafel en bed. De collisieregels inzake echtscheiding zijn gescheiden van die inzake huwelijksvermogensstelsels en nauwere samenwerking op het ene gebied vormt geen belemmering voor wetgeving op het andere.[9] SEC(2006) 949, zie http://ec.europa.eu/governance/impact/ia_carried_out/cia_2006_en.htm#jls. Het verslag van de effectbeoordeling was gebaseerd op een "Studie ter voorbereiding van de effectbeoordeling voor het voorstel van de Commissie inzake de rechterlijke bevoegdheid en het toepasselijke recht in echtscheidingszaken", die in 2006 werd verricht door het European Policy Evaluation Consortium (EPEC), zie http://ec.europa.eu/justice_home/doc_centre/civil/studies/doc_civil_studies_en.htm[10] COM(2005) 82.[11] Flash Eurobarometer nr. 188 – Consulaire bescherming en familierecht.[12] De informatie in deze punten is gebaseerd op het eindverslag van de effectbeoordelingsstudie van EPEC over communautaire instrumenten in verband met huwelijksvermogensstelsels en eigendom van ongehuwde koppels met grensoverschrijdende elementen (2010).[13] Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol (nr. 22) betreffende de positie van Denemarken, dat aan de Verdragen gehecht is, neemt Denemarken niet deel aan de aanneming van overeenkomstig deel III, titel V, van het VWEU voorgestelde maatregelen, en derhalve zijn die maatregelen niet bindend voor, noch van toepassing in Denemarken. Anders dan Denemarken kunnen het Verenigd Koninkrijk en Ierland overeenkomstig artikel 3 van het Protocol (nr. 21) betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, dat aan de Verdragen gehecht is, wel deelnemen aan de samenwerking op grond van titel V van deel III van het VWEU. Hoewel Engeland/Wales, Schotland en Noord-Ierland aparte rechtsordes hebben, zijn de rechtskeuzeregels inzake echtscheiding in het Verenigd Koninkrijk soortgelijk.[14] Eindverslag van de effectbeoordelingsstudie van EPEC over communautaire instrumenten in verband met huwelijksvermogensstelsels en eigendom van ongehuwde koppels met grensoverschrijdende elementen (2010).[15] In 2009 telde de Unie in totaal 494 miljoen inwoners.[16] In 2007 was in de verzoekende lidstaten het aantal echtscheidingen met "internationale" elementen en het aandeel daarvan in het totale aantal echtscheidingen als volgt: Bulgarije: 700/4 %; Spanje: 14 500/11 %; Frankrijk: 20 500/13 %; Italië: 3 000/6 %; Luxemburg: 500/48 %; Hongarije: 500/2 %; Oostenrijk: 5 000/25 %; Roemenië: 500/1 % en Slovenië: 300/10 %.[17] Eindverslag van de effectbeoordelingsstudie van EPEC over communautaire instrumenten in verband met huwelijksvermogensstelsels en eigendom van ongehuwde paren met grensoverschrijdende elementen (2010).[18] Beschikking nr. 568/2009/EG van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Beschikking 2001/470/EG van de Raad betreffende de oprichting van een Europees justitieel netwerk in burgerl3[pic]ke en handelszaken voert een dergelijke maatregel in. Op grond van het gewijzigde artikel 5, lid 2, onder c), moeten de contactpunten alle gegevens verstrekken om de toepassreffende de oprichting van een Europees justitieel netwerk in burgerlĳke en handelszaken voert een dergelijke maatregel in. Op grond van het gewijzigde artikel 5, lid 2, onder c), moeten de contactpunten alle gegevens verstrekken om de toepassing te vergemakkelijken van het recht van een andere lidstaat dat krachtens een EU- of een internationaal instrument van toepassing is.[19] Programma van maatregelen voor de uitvoering van het beginsel van wederzijdse erkenning van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, vastgesteld op 30 november 2000 (PB C 12 van 15.1.2001, blz. 1).[20] Verordening (EG) nr. 1347/2000 van de Raad betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid voor gemeenschappelijke kinderen (PB L 160 van 30.6.2000, blz. 19).[21] Beschikking 2008/431/EG van de Raad waarbij bepaalde lidstaten worden gemachtigd om, in het belang van de Europese Gemeenschap, het Verdrag van 's Gravenhage ter bescherming van kinderen te bekrachtigen of tot dit verdrag toe te treden (PB L 151 van 11.6.2008, blz. 36).[22] Besluit 2009/941/EG van de Raad betreffende de sluiting door de Europese Gemeenschap van het Protocol van Den Haag van 2007 inzake het recht dat van toepassing is op onderhoudsverplichtingen (PB L 331 van 16.12.2009, blz. 17).[23] Verordening (EG) nr. 4/2009 van de Raad betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen, en de samenwerking op het gebied van onderhoudsverplichtingen (PB L 7 van 10.1.2009, blz. 1).[24] Het programma van Stockholm - Een open en veilig Europa ten dienste van de burger, dat goedgekeurd is door de Europese Raad van 10-11 december 2009.[25] PB C [...] van [...], blz. [...].