title: Απόφαση (ΕΕ) 2016/634 της Επιτροπής, της 21ης Ιανουαρίου 2016, σχετικά με το μέτρο ενίσχυσης αριθ. SA.25338 (2014/C) (πρώην E 3/2008 και πρώην CP 115/2004) το οποίο έθεσαν σε εφαρμογή οι Κάτω Χώρες — Απαλλαγή δημόσιων επιχειρήσεων από τον εταιρικό φόρο [κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό C(2016) 167] (Το κείμενο στην ολλανδική γλώσσα είναι το μόνο αυθεντικό)Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ

text:
               27.4.2016

               EL

               Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

               L 113/148

         ΑΠΌΦΑΣΗ (ΕΕ) 2016/634 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
   της 21ης Ιανουαρίου 2016
   σχετικά με το μέτρο ενίσχυσης αριθ. SA.25338 (2014/C) (πρώην E 3/2008 και πρώην CP 115/2004) το οποίο έθεσαν σε εφαρμογή οι Κάτω Χώρες — Απαλλαγή δημόσιων επιχειρήσεων από τον εταιρικό φόρο
   [κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό C(2016) 167]
   (Το κείμενο στην ολλανδική γλώσσα είναι το μόνο αυθεντικό)
   (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
   Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
   Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 108 παράγραφος 2 πρώτο εδάφιο,
   Έχοντας υπόψη τη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, και ιδίως το άρθρο 62 παράγραφος 1 στοιχείο α),
   Αφού κάλεσε τους ενδιαφερομένους να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους σύμφωνα με τις προαναφερόμενες διατάξεις (1) και έχοντας υπόψη τις παρατηρήσεις αυτές,
   Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
   1.   ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

               (1)

               Το 1997, οι υπηρεσίες της Επιτροπής ξεκίνησαν έρευνα για ειδικές φορολογικές ρυθμίσεις που εφαρμόζονται σε δημόσιες επιχειρήσεις στα κράτη μέλη. Στην απάντησή τους στο ερωτηματολόγιο της Επιτροπής, οι ολλανδικές αρχές υπέβαλαν στοιχεία σχετικά με τον ολλανδικό κώδικα φορολογίας εισοδήματος εταιρειών (Wet Vennootschapsbelasting 1969 — «Wet Vpb 1969») με επιστολή της 23ης Ιανουαρίου 1998.

               (2)

               Στις 2 Ιουλίου 2004, οι υπηρεσίες της Επιτροπής κίνησαν αυτεπαγγέλτως διαδικασία, η οποία πρωτοκολλήθηκε με αριθμό CP 115/2004, σχετικά με την απαλλαγή ολλανδικών δημόσιων επιχειρήσεων από τον εταιρικό φόρο η οποία θεσπίστηκε από τον Wet Vpb του 1969. Απέστειλαν αιτήσεις παροχής πληροφοριών στις 9 Ιουλίου 2004, στις 22 Νοεμβρίου 2004, στις 29 Ιουνίου 2006 και στις 2 Ιουλίου 2007, στις οποίες οι ολλανδικές αρχές απάντησαν στις 3 Σεπτεμβρίου 2004, στις 4 Απριλίου 2005, στις 26 Σεπτεμβρίου 2006, στις 13 Δεκεμβρίου 2006, στις 22 Ιανουαρίου 2007 και στις 27 Ιουλίου 2007.

               (3)

               Με επιστολή της 9ης Ιουλίου 2008 («η επιστολή βάσει του άρθρου 17»), οι υπηρεσίες της Επιτροπής κίνησαν τη διαδικασία συνεργασίας που προβλέπεται στο άρθρο 17 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999 (2) («ο διαδικαστικός κανονισμός»). Ενημέρωσαν τις ολλανδικές αρχές ότι κατέληξαν στην προκαταρκτική άποψη ότι η απαλλαγή δημοσίων επιχειρήσεων από τον φόρο εταιρειών βάσει του Wet Vpb του 1969 φαινόταν να συνιστά ασυμβίβαστη κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης («η ΣΛΕΕ»). Ζήτησαν από τις ολλανδικές αρχές να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους σύμφωνα με το άρθρο 17 παράγραφος 2 του διαδικαστικού κανονισμού.

               (4)

               Τον Σεπτέμβριο του 2010, αφού προηγουμένως είχε στείλει την επιστολή βάσει του άρθρου 17, η Επιτροπή έλαβε καταγγελία σχετικά με την προβλεπόμενη από τον Wet Vpb του 1969 απαλλαγή δημόσιων επιχειρήσεων από τον φόρο εταιρειών. Η καταγγελία αφορούσε έναν περιφερειακό αερολιμένα, οντότητα που συστάθηκε υπό μορφή ανώνυμης εταιρείας (NV) η οποία, κατά τους ισχυρισμούς, δεν υπόκειτο στον φόρο εισοδήματος εταιρειών. Ο καταγγέλλων υποστήριξε ότι, εφόσον η νομική και πραγματική κατάσταση ήταν συγκρίσιμη με εκείνη της υπόθεσης του αερολιμένα Schiphol (3) ο αερολιμένας θα έπρεπε να είχε συμπεριληφθεί στον κατάλογο των υποκείμενων στον φόρο δημόσιων επιχειρήσεων οι οποίες ελέγχονται έμμεσα από το κράτος βάσει του άρθρου 2 παράγραφος 7 του Wet Vpb του 1969. Οι υπηρεσίες της Επιτροπής ενέταξαν την καταγγελία στην εξεταζόμενη υπόθεση στο πλαίσιο της διαδικασίας συνεργασίας.

         ΠΡΟΤΑΣΗ ΚΑΤΑΛΛΗΛΩΝ ΜΕΤΡΩΝ

               (5)

               Στις 2 Μαΐου 2013, η Επιτροπή εξέδωσε απόφαση που πρότεινε κατάλληλα μέτρα βάσει του άρθρου 18 του διαδικαστικού κανονισμού, με σκοπό την κατάργηση της απαλλαγής των δημόσιων επιχειρήσεων από τον εταιρικό φόρο που θεσπίστηκε με το άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχείο ζ) και άρθρο 2 παράγραφοι 3 και 7 του Wet Vpb του 1969, με στόχο να εξασφαλιστεί ότι το φορολογικό καθεστώς για τις δημόσιες επιχειρήσεις που ασκούν οικονομικές δραστηριότητες κατά την έννοια του δικαίου της ΕΕ είναι το ίδιο με το καθεστώς που εφαρμόζεται για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις.

               (6)

               Οι ολλανδικές αρχές κλήθηκαν να δηλώσουν γραπτώς στην Επιτροπή την άνευ όρων και κατηγορηματική αποδοχή των προτάσεων για κατάλληλα μέτρα, εντός ενός μηνός, βάσει του άρθρου 19 του διαδικαστικού κανονισμού.

               (7)

               Με επιστολή της 24ης Μαΐου 2013, οι ολλανδικές αρχές ενημέρωσαν την Επιτροπή ότι «με την επιφύλαξη της έγκρισης από το Κοινοβούλιο, η ολλανδική κυβέρνηση προτίθεται να θεσπίσει νομοθεσία εντός 18 μηνών, ώστε να διασφαλιστεί ότι οι δημόσιες επιχειρήσεις που ασκούν οικονομικές δραστηριότητες θα υπόκεινται σε φόρο εταιρειών κατά τον ίδιο τρόπο όπως και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις. Η εν λόγω νομοθεσία θα τεθεί σε ισχύ το επόμενο οικονομικό έτος το αργότερο. Αυτό σημαίνει στην πράξη ότι η νομοθεσία θα τεθεί σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2015 και θα αρχίσει να εφαρμόζεται την 1η Ιανουαρίου 2016.».

               (8)

               Η Επιτροπή έκρινε ότι η δήλωση στην επιστολή δεν συνιστούσε ανεπιφύλακτη αποδοχή, διότι απλώς δήλωνε μια υπό όρους πρόθεση για τη θέσπιση της νομοθεσίας.

               (9)

               Με επιστολή της 11ης Μαρτίου 2014, η Επιτροπή επεσήμανε τον υπό αίρεση χαρακτήρα της αποδοχής και ζήτησε από τις ολλανδικές αρχές να ενημερώσουν τις υπηρεσίες της Επιτροπής εντός τριών εβδομάδων από την παραλαβή της επιστολής αν οι Κάτω Χώρες αποδέχονταν χωρίς όρους και αδιαμφισβήτητα τα κατάλληλα μέτρα. Οι Κάτω Χώρες δεν απάντησαν στην εν λόγω επιστολή.

         ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΗΜΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΕΡΕΥΝΑΣ

               (10)

               Με επιστολή της 9ης Ιουλίου, 2014, η Επιτροπή ενημέρωσε τις Κάτω Χώρες ότι είχε αποφασίσει να κινήσει τη διαδικασία που ορίζει το άρθρο 108 παράγραφος 2 της ΣΛΕΕ όσον αφορά το μέτρο ενίσχυσης («η απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας»).

               (11)

               Η απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
                   (4). Η Επιτροπή κάλεσε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους σχετικά με το μέτρο.

               (12)

               Μετά από παράταση της αρχικής προθεσμίας στις 27 Ιουλίου 2014, η Επιτροπή έλαβε παρατηρήσεις των Κάτω Χωρών με επιστολή της 10ης Σεπτεμβρίου 2014. Η Επιτροπή έλαβε επίσης κοινές παρατηρήσεις ενδιαφερόμενων μερών, με επιστολή της 19ης Σεπτεμβρίου 2014, τις οποίες διαβίβασε στις Κάτω Χώρες με επιστολή της 3ης Οκτωβρίου 2014 για να τις σχολιάσουν. Οι παρατηρήσεις των Κάτω Χωρών ελήφθησαν με επιστολή της 3ης Νοεμβρίου 2014.

         ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

               (13)

               Στις 14 Απριλίου 2014 οι ολλανδικές αρχές ξεκίνησαν δημόσια διαβούλευση όσον αφορά σχέδιο νομοθετικής πρότασης για την τροποποίηση του Wet Vpb του 1969. Η πρόταση αποσκοπούσε στον εκσυγχρονισμό του καθεστώτος φορολογίας των δημόσιων επιχειρήσεων, με στόχο τη δημιουργία ίσων όρων ανταγωνισμού μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών επιχειρήσεων δυνάμει του νόμου περί φορολογίας των εταιρειών.

               (14)

               Στις 16 Σεπτεμβρίου 2014, η νομοθετική πρόταση υποβλήθηκε στο ολλανδικό κοινοβούλιο. Το πρώτο τμήμα ενέκρινε την πρόταση στις 26 Μαΐου 2015 και ο νέος νόμος, με την ονομασία «Wet Modernisering Vpb-plicht overheidsondernemingen» («Wet Vpb του 2015») υπεγράφη στις 4 Ιουνίου 2015. Ο σκοπός του νέου νόμου είναι να υπαχθούν οι δημόσιες επιχειρήσεις στον ίδιο φόρο εταιρειών με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις και εφαρμόζεται για πρώτη φορά στα οικονομικά έτη που αρχίζουν την ή μετά την 1η Ιανουαρίου 2016. Οι ολλανδικές αρχές δεν κοινοποίησαν τον νέο νόμο στην Επιτροπή σύμφωνα με το άρθρο 108 της ΣΛΕΕ.

               (15)

               Ωστόσο, ο Wet Vpb του 2015 περιέχει ορισμένες εξαιρέσεις:

                           α)

                           Διατηρεί ρητά την απαλλαγή ορισμένων δημόσιων επιχειρήσεων από τον φόρο εταιρειών, και ιδίως για έξι επιχειρήσεις που ασκούν την εκμετάλλευση ολλανδικών θαλάσσιων λιμένων, δηλαδή τις Groningen Seaports NV, Havenbedrijf Amsterdam NV, Havenbedrijf Rotterdam NV, Havenschap Moerdijk, NV Port of Den Helder και Zeeland Seaports NV. Απαλλάσσονται επίσης φορείς οι δραστηριότητες των οποίων συνίστανται κυρίως στη διαχείριση, την ανάπτυξη ή τη λειτουργία ενός θαλάσσιου λιμένα. Γι’ αυτούς τους ολλανδικούς θαλάσσιους λιμένες, η απαλλαγή από τον εταιρικό φόρο παραμένει σε ισχύ έως μια ημερομηνία που θα καθοριστεί από τις αρχές των Κάτω Χωρών με βασιλικό διάταγμα (5).

                           β)

                           Επίσης, εξαιρεί επιχειρήσεις που ασκούν διδακτικές ή ερευνητικές δραστηριότητες, εφόσον πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις (6).

               (16)

               Οι υπηρεσίες της Επιτροπής πραγματοποίησαν σύσκεψη με τις ολλανδικές αρχές στις 27 Αυγούστου 2015. Με επιστολή της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, οι ολλανδικές αρχές εξήγησαν τους λόγους οι οποίοι, κατά την άποψή τους, δικαιολογούσαν μια μεταβατική περίοδο για την υπαγωγή των ολλανδικών δημόσιων θαλάσσιων λιμένων στον φόρο εταιρειών.

               (17)

               Η παρούσα απόφαση δεν εξετάζει μόνο την απαλλαγή από τον εταιρικό φόρο των δημόσιων επιχειρήσεων που ίσχυε κατά τον χρόνο έκδοσης της απόφασης για την έναρξη της επίσημης διαδικασίας έρευνας, δηλαδή στις 9 Ιουλίου 2014, αλλά λαμβάνει επίσης υπόψη τις τροποποιήσεις που επέφερε ο Wet Vpb του 2015 στην απαλλαγή από τον εταιρικό φόρο των ολλανδικών δημόσιων επιχειρήσεων που ορίζονται στο άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχείο ζ) και άρθρο 2 παράγραφοι 3 και 7 του Wet Vpb του 1969. Η παρούσα απόφαση τελεί υπό την επιφύλαξη της αξιολόγησης τυχόν άλλης τροποποίησης του Wet Vpb του 1969 η οποία δεν περιλαμβάνεται στο πεδίο της παρούσας έρευνας. Ειδικότερα, η παρούσα απόφαση δεν εξετάζει τις εξαιρέσεις που ορίζονται στα άρθρα 5 και 6 του Wet Vpb του 1969 ή σε τροποποιήσεις τους. Η παρούσα απόφαση περιορίζεται στην απαλλαγή δημόσιων επιχειρήσεων από τον εταιρικό φόρο που προβλέπεται στο άρθρο 2 παράγραφοι 1, 3 και 7 του Wet Vpb του 1969 (7).

         2.   ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟΥ

   2.1.   Η ολλανδική νομοθεσία περί φορολογίας εταιρειών

               (18)

               Βάσει του Wet Vpb του 1969, οι επιχειρήσεις στις Κάτω Χώρες υπόκεινται σε φόρο εισοδήματος εταιρειών.

               (19)

               Ο Wet Vpb του 1969, πριν από την τροποποίηση του άρθρου 2 παράγραφος 1 στοιχείο ζ) και του άρθρου 2 παράγραφοι 3 και 7 από τον νέο νόμο, εφαρμόζει διαφορετικό φορολογικό καθεστώς στις ιδιωτικές και στις δημόσιες επιχειρήσεις. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις υπόκεινται σε φόρο εταιρειών βάσει του γενικού καθεστώτος. Τα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που ιδρύονται με σκοπό την άσκηση επιχειρηματικής δραστηριότητας, όπως οι ανώνυμες εταιρείες (ΑΕ) και οι εταιρείες περιορισμένης ευθύνης (ΕΠΕ) υπόκεινται πλήρως σε φόρο εταιρειών επί του συνολικού εισοδήματός τους. Τα ιδρύματα (stichtingen) και οι ενώσεις (verenigingen) υπόκεινται σε φόρο εταιρειών στον βαθμό που ασκούν οικονομική δραστηριότητα (άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχείο ε) του Wet Vpb του 1969). Ως άσκηση δραστηριότητας (het drijven van een onderneming) ορίζεται στο άρθρο 4 του Wet Vpb του 1969 κάθε δραστηριότητα μέσω της οποίας υφίσταται ανταγωνισμός με άλλες επιχειρήσεις.

               (20)

               Ο Wet Vpb του 2015 στοχεύει στην κατάργηση της απαλλαγής από τον εταιρικό φόρο για τις περισσότερες δημόσιες επιχειρήσεις, υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Για τον σκοπό αυτό τροποποιεί το άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχείο ζ) και το άρθρο 2 παράγραφοι 3 και 7 του Wet Vpb του 1969, έτσι ώστε οι δημόσιες επιχειρήσεις να υπόκεινται στον φόρο. Ωστόσο, οι νέες διατάξεις διατηρούν την απαλλαγή από τον φόρο εταιρειών για τους θαλάσσιους λιμένες και για τα εκπαιδευτικά και ερευνητικά ιδρύματα που πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις (βλέπε αιτιολογική σκέψη 15).

         2.2.   Εξαίρεση για δημόσιες επιχειρήσεις βάσει του Wet Vpb του 1969

               (21)

               Οι δημόσιες επιχειρήσεις υπόκεινται σε ειδικές ρυθμίσεις φορολογίας εταιρειών που ορίζονται στο άρθρο 2 παράγραφοι 1, 3 και 7 του Wet Vpb του 1969 (8).

               (22)

               Ο Wet Vpb του 1969 κάνει διάκριση μεταξύ άμεσων και έμμεσων δημοσίων επιχειρήσεων. Μια άμεση δημόσια επιχείρηση (direct overheidsbedrijf) αποτελεί μέρος ενός νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου (publiekrechtelijke rechtspersoon). Ενδεικτικά, άμεσες δημόσιες επιχειρήσεις είναι οι δημοτικές εταιρείες ακινήτων ή οι δημοτικές υπηρεσίες συλλογής αστικών αποβλήτων.

               (23)

               Έμμεση δημόσια επιχείρηση είναι ένας οργανισμός (συνήθως ανώνυμη εταιρεία ή εταιρεία περιορισμένης ευθύνης ή ίδρυμα) που διέπεται από το ιδιωτικό δίκαιο, αλλά υπό τον έλεγχο ενός δημόσιου οργανισμού. Αυτό συμβαίνει όταν α) οι μοναδικοί μέτοχοι της επιχείρησης είναι ολλανδικοί δημόσιοι οργανισμοί ή β) στην περίπτωση άλλων οντοτήτων ιδιωτικού δικαίου το κεφάλαιο των οποίων δεν διαιρείται σε μετοχές (ιδρύματα και ενώσεις), οι διευθυντές τους μπορούν να διορίζονται και παύονται μόνο από δημόσιους οργανισμούς και, σε περίπτωση εκκαθάρισης, τα περιουσιακά στοιχεία τους αποδίδονται αποκλειστικά σε δημόσιους οργανισμούς.

               (24)

               Σύμφωνα με το άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχείο ζ) του Wet Vpb του 1969, οι επιχειρήσεις που ανήκουν σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου (ondernemingen van publiekrechtelijke rechtspersonen) υπόκεινται σε φόρο εταιρειών μόνο εάν απαριθμούνται στο άρθρο 2 παράγραφος 3. Ο πλήρης αυτός κατάλογος περιλαμβάνει:

                           α)

                           γεωργικές εκμεταλλεύσεις (landbouwbedrijven)·

                           β)

                           βιομηχανικές επιχειρήσεις (nijverheidsbedrijven), εκτός εάν είναι αποκλειστικά ή σχεδόν αποκλειστικά επιχειρήσεις ύδρευσης (9)·

                           γ)

                           επιχειρήσεις εξόρυξης·

                           δ)

                           εμπορικές επιχειρήσεις (handelsbedrijven) που δεν δραστηριοποιούνται αποκλειστικά ή σχεδόν αποκλειστικά σε ακίνητα ή σε δικαιώματα σχετιζόμενα με ακίνητα (10)·

                           ε)

                           επιχειρήσεις μεταφορών, εξαιρουμένων των επιχειρήσεων που ασχολούνται αποκλειστικά ή σχεδόν αποκλειστικά με τη μεταφορά επιβατών στο εσωτερικό ενός δήμου·

                           στ)

                           κτηματικές εταιρείες (bouwkassen).

               (25)

               Ο κατάλογος επιχειρήσεων στο άρθρο 2 παράγραφος 3 έχει παραμείνει βασικά αμετάβλητος από τη θέσπιση του Wet Vpb το 1969, ο οποίος υιοθέτησε τους κανόνες εταιρικής φορολογίας που ίσχυαν από το 1956. Συγκεκριμένα, δεν περιλαμβάνει καμία δημόσια επιχείρηση παροχής υπηρεσιών. Ενδεικτικά, οι δημόσιες επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών διαχείρισης αποβλήτων ή υπηρεσιών τροφοδοσίας, τα δημοτικά πιστωτικά ιδρύματα, οι λιμένες, οι αερολιμένες και το Holland Casino, ίδρυμα το οποίο εκμεταλλεύεται τα καζίνο, απαλλάσσονται από τον φόρο εταιρειών βάσει του άρθρου 2 παράγραφος 1 στοιχείο ζ) (11).

               (26)

               Οι επιχειρήσεις στις οποίες το δημόσιο ασκεί άμεση ή έμμεση επιρροή υπόκεινται σε φόρο εισοδήματος εταιρειών μόνον εφόσον πληρούν τα κριτήρια του άρθρου 2 παράγραφος 1 στοιχείο ζ), σε συνδυασμό με το άρθρο 2 παράγραφος 3 του wet vpb του 1969. Με άλλα λόγια, τόσο οι επιχειρήσεις υπό την άμεση όσο και οι επιχειρήσεις υπό την έμμεση επιρροή του δημοσίου υπόκεινται στον φόρο εταιρειών μόνο εάν απαριθμούνται στο άρθρο 2 παράγραφος 3 του Wet Vpb του 1969.

               (27)

               Εκτός από τις επιχειρήσεις υπό τον έμμεσο έλεγχο του δημοσίου οι οποίες απαριθμούνται στο άρθρο 2 παράγραφος 3, ορισμένες επιχειρήσεις που ελέγχονται έμμεσα από το δημόσιο υπόκεινται στον φόρο εταιρειών κατά περίπτωση. Οι επιχειρήσεις αυτές απαριθμούνται εξαντλητικά στο άρθρο 2 παράγραφος 7 του Wet Vpb του 1969 και είναι οι:

                           α)

                           het Nederlands Meetinstituut NV·

                           β)

                           de NV Nederlands Inkoopcentrum (NIC)·

                           γ)

                           de Stichting Exploitatie Nederlandse Staatsloterij·

                           δ)

                           de Koninklijke Nederlandse Munt N.V·

                           ε)

                           οργανισμοί με μέτοχο ένα νομικό πρόσωπο το οποίο κατέχει επιχείρηση διανομής που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του νόμου για τη διανομή ηλεκτρικής ενέργειας (Wet energiedistributie) και οργανισμοί οι οποίοι από κοινού με τα εν λόγω νομικά πρόσωπα αποτελούν όμιλο κατά την έννοια του άρθρου 24β του βιβλίου 2 του Αστικού Κώδικα (Burgerlijk Wetboek), στον βαθμό που ο οργανισμός ασκεί δραστηριότητες τις οποίες απαγορεύεται να ασκεί το ίδιο το νομικό πρόσωπο-μέτοχος δυνάμει του άρθρου 12 παράγραφος 1 του νόμου για τη διανομή ενέργειας, εκτός εάν ο εν λόγω οργανισμός είναι αποκλειστικά ή σχεδόν αποκλειστικά οργανισμός ύδρευσης·

                           στ)

                           οργανισμοί με βιομηχανική δραστηριότητα κατά την έννοια του άρθρου 2 παράγραφος 3 δεύτερη περίπτωση του Wet Vpb του 1969, εξαιρουμένων των οργανισμών που είναι αποκλειστικά ή σχεδόν αποκλειστικά οργανισμοί ύδρευσης·

                           ζ)

                           NOB Holding NV·

                           η)

                           de NV Luchthaven Schiphol·

                           θ)

                           de NV KLIQ·

                           ι)

                           de NV Bank Nederlandse Gemeenten·

                           ια)

                           de Nederlandse Waterschapsbank NV·

                           ιβ)

                           Fortis Bank (Nederland) NV·

                           ιγ)

                           ASR Nederland NV·

                           ιδ)

                           ABN AMRO Group NV·

                           ιε)

                           de Nederlandse Investeringsbank voor Ontwikkelingslanden NV·

                           ιστ)

                           Ultra Centrifuge Nederland NV·

                           ιζ)

                           SNS REAAL NV,

                     και κάθε οργανισμός στον οποίο οι προαναφερόμενες επιχειρήσεις είναι μέτοχοι και οι οργανισμοί οι διευθυντές των οποίων διορίζονται και παύονται από τις προαναφερθείσες επιχειρήσεις, εξαιρουμένων των οργανισμών που είναι αποκλειστικά ή σχεδόν αποκλειστικά οργανισμοί ύδρευσης.

               (28)

               Ο κατάλογος αυτός τροποποιείται τακτικά και έχουν προστεθεί ορισμένες έμμεσες δημόσιες επιχειρήσεις. Διαφορετικά, οι εν λόγω έμμεσες δημόσιες επιχειρήσεις δεν θα ήταν υποκείμενες σε φόρο εισοδήματος εταιρειών, εφόσον δεν περιλαμβάνονται στον κατάλογο του άρθρου 2 παράγραφος 3 του Wet Vpb του 1969. Ενδεικτικά, προστέθηκαν στον κατάλογο οι ακόλουθες εταιρείες:

                           α)

                           NOB Holding NV (1999)·

                           β)

                           Weerbureau HWS BV (2002)·

                           γ)

                           Luchthaven Schiphol NV (2002) — σύμφωνα με την απόφαση της Επιτροπής της 3ης Ιουλίου 2001 που προτείνει χρήσιμα μέτρα στην υπόθεση E45/2000·

                           δ)

                           KLIQ NV (2002)·

                           ε)

                           Bank Nederlands Gemeenten (2005)·

                           στ)

                           Nederlandse Waterschapsbank NV (2005)·

                           ζ)

                           ABN AMRO Group NV και SNS REAAL NV, μετά την εθνικοποίησή τους.

               (29)

               Οι έμμεσες δημόσιες επιχειρήσεις που δεν απαριθμούνται στο άρθρο 2 παράγραφος 7 του Wet Vpb του 1969 και δεν εμπίπτουν στο άρθρο 2 παράγραφος 3 του Wet Vpb δεν υπόκεινται σε φόρο εταιρειών. Τέτοιες επιχειρήσεις είναι οι De Nederlandse Bank NV, Havenbedrijf Rotterdam NV, NV Luchthaven Maastricht, Twinning Holding BV, NV Noordelijke Ontwikkelingsmaatschappij, NV Industriebank LIOF, NV Brabantse Ontwikkelingsmaatschappij, Ontwikkelingsmaatschappij Oost Nederland NV και η Holland Casino (12).

         2.3.   Εξαίρεση για δημόσιες επιχειρήσεις βάσει του Wet Vpb του 2015

               (30)

               Ο Wet Vpb του 2015 διέπεται από την αρχή της υπαγωγής των δημοσίων επιχειρήσεων σε εταιρικό φόρο, όπως ακριβώς συμβαίνει με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Ειδικότερα, τροποποιεί το άρθρο 2 του Wet Vpb του 1969 με σκοπό να υπαχθούν στον εταιρικό φόρο νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου που ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα και επιχειρηματικές δραστηριότητες που ασκούνται από το κράτος.

               (31)

               Ωστόσο, όπως έχει ήδη εξηγηθεί στην αιτιολογική σκέψη 15, ο Wet Vpb του 2015 περιέχει ορισμένες εξαιρέσεις:

                           α)

                           Ο Wet Vpb του 2015 εισήγαγε ένα νέο άρθρο 6γ στον Wet Vpb του 1969. Η διάταξη αυτή διατηρεί ρητώς την απαλλαγή από τον φόρο εταιρειών για ορισμένους ολλανδικούς δημόσιους λιμένες και για οργανισμούς οι δραστηριότητες των οποίων συνίστανται κυρίως στη διαχείριση, την ανάπτυξη ή τη λειτουργία ενός λιμένα, υπό την προϋπόθεση ότι πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις (13).

                           β)

                           Ο Wet Vpb του 2015 εισήγαγε επίσης ένα νέο άρθρο 6β στον Wet Vpb του 1969. Η σχετική διάταξη απαλλάσσει τις οντότητες που ασκούν διδακτικό ή ερευνητικό έργο, εφόσον το κόστος του διδακτικού ή ερευνητικού έργου καλύπτεται από δημόσιους πόρους, από τα απαιτούμενα από τον νόμο δίδακτρα πανεπιστημιακής εκπαίδευσης ή από τα δίδακτρα πανεπιστημιακών σπουδών που προβλέπονται στο κεφάλαιο 7, τίτλος 3, παράγραφος 2 του νόμου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και την επιστημονική έρευνα, από τα δίδακτρα σπουδών που αναφέρονται στο άρθρο 3 του νόμου περί διδάκτρων, από τις διασυνοριακές πληρωμές οι οποίες εκ φύσεως και λόγω σκοπού ισοδυναμούν με δίδακτρα πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και δίδακτρα σπουδών, ή από πληρωμές από ιδρύματα γενικού συμφέροντος για τα οποία δεν απαιτείται καμία συμβατική αντιπαροχή.

         3.   ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΩΝ ΜΕΡΩΝ

               (32)

               Η Επιτροπή έλαβε κοινές παρατηρήσεις από έξι ενδιαφερόμενα μέρη, και συγκεκριμένα από έξι ολλανδικούς φορείς εκμετάλλευσης θαλάσσιων λιμένων Groningen Seaports NV, Havenbedrijf Amsterdam NV, Havenbedrijf Rotterdam NV, Havenschap Moerdijk, Port of Den Helder NV και Zeeland Seaports NV («οι ενδιαφερόμενοι θαλάσσιοι λιμένες»).

               (33)

               Οι ενδιαφερόμενοι θαλάσσιοι λιμένες ισχυρίζονται ότι η απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας είναι παράνομη, εφόσον οι Κάτω Χώρες αποδέχθηκαν ανεπιφύλακτα τα κατάλληλα μέτρα και έχουν δεσμευθεί να θεσπίσουν νομοθεσία εντός 18 μηνών, με σκοπό να διασφαλιστεί ότι οι δημόσιες επιχειρήσεις θα υπόκεινται σε φόρο εταιρειών κατά τον ίδιο τρόπο όπως και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις. Εφόσον η μη αποδοχή πρότασης κατάλληλων μέτρων της Επιτροπής αποτελεί προϋπόθεση για την κίνηση της επίσημης διαδικασίας έρευνας, η απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας δεν έπρεπε να εκδοθεί. Οι ενδιαφερόμενοι θαλάσσιοι λιμένες ισχυρίζονται επίσης ότι, η παράλειψη εκ μέρους της Επιτροπής να αιτιολογήσει τις αποφάσεις της συνιστά παραβίαση της θεμελιώδους αρχής του δικαίου της Ένωσης η οποία έχει κωδικοποιηθεί στο άρθρο 41 παράγραφος 2 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

               (34)

               Κατά την άποψη των ενδιαφερόμενων θαλάσσιων λιμένων, οι ολλανδικοί θαλάσσιοι λιμένες είναι σε άμεσο ανταγωνισμό με άλλους ευρωπαϊκούς θαλάσσιους λιμένες, και συγκεκριμένα με τους λιμένες που βρίσκονται στον Άξονα Χάβρης-Αμβούργου οι οποίοι επωφελούνται από διάφορες μορφές δημόσιας στήριξης. Το γεγονός ότι οι έρευνες της Επιτροπής σχετικά με τη φορολογία των λιμένων στην Ευρώπη διενεργούνται με διαφορετικούς ρυθμούς και έχουν αρχίσει σε διαφορετικές χρονικές στιγμές ενέχει τον κίνδυνο παροχής ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος στους λιμένες των κρατών μελών που βρίσκονται σε προγενέστερο στάδιο της έρευνας. Αυτό αντιβαίνει την αρχή της ίσης μεταχείρισης και της απαγόρευσης των διακρίσεων λόγω εθνικότητας. Οι ενδιαφερόμενοι ολλανδικοί θαλάσσιοι λιμένες ισχυρίζονται ότι έχουν τη βούληση να συμμορφωθούν με τους κανόνες περί κρατικών ενισχύσεων, αλλά μόνο υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι εφαρμόζονται ίσοι όροι ανταγωνισμού για όλους τους θαλάσσιους λιμένες σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

               (35)

               Οι ενδιαφερόμενοι θαλάσσιοι λιμένες ισχυρίζονται ότι όλοι οι θαλάσσιοι λιμένες στις Κάτω Χώρες υπόκεινται κατά τον ίδιο τρόπο στην ισχύουσα ολλανδική νομοθεσία για τη φορολογία των εταιρειών. Ως εκ τούτου, η απαλλαγή από τον φόρο εταιρειών που εφαρμόζεται στους λιμένες δεν παρέχει επιλεκτικό πλεονέκτημα, δεν εισάγει διακρίσεις και δεν νοθεύει τον ανταγωνισμό σε εθνικό επίπεδο.

               (36)

               Κατά την άποψη των ενδιαφερομένων θαλάσσιων λιμένων, υπάρχουν σημαντικές διαφορές όσον αφορά το ύψος της δημόσιας στήριξης που χορηγείται στους διάφορους θαλάσσιους λιμένες στον άξονα Αμβούργου-Χάβρης. Η φορολογική απαλλαγή δεν συνεπάγεται προνομιακή μεταχείριση των ολλανδικών θαλάσσιων λιμένων αλλά, ενδεχομένως, ελαφρώς λιγότερο μειονεκτική θέση των ολλανδικών λιμένων σε σύγκριση με άλλους ευρωπαϊκούς θαλάσσιους λιμένες. Ως εκ τούτου, δεν υφίσταται νόθευση του ανταγωνισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο ούτε από το φορολογικό καθεστώς που αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας απόφασης ούτε βάσει του νέου νόμου.

         4.   ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΑΤΩ ΧΩΡΩΝ

               (37)

               Οι Κάτω Χώρες υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους με επιστολή της 10ης Σεπτεμβρίου 2014. Οι ολλανδικές αρχές προέβαλαν μόνον επιχειρήματα επί της διαδικασίας και δεν διατύπωσαν παρατηρήσεις για την επί της ουσίας αξιολόγηση των κρατικών ενισχύσεων στην απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας. Οι Κάτω Χώρες υποστηρίζουν ότι οι ολλανδικές αρχές αποδέχθηκαν τα κατάλληλα μέτρα σύμφωνα με το άρθρο 19 παράγραφος 1 του διαδικαστικού κανονισμού.

               (38)

               Σύμφωνα με τις Κάτω Χώρες, ο διαδικαστικός κανονισμός δεν επιβάλλει ρητώς την «άνευ όρων» και «κατηγορηματική» αποδοχή των κατάλληλων μέτρων και δεν αποκλείει εκ προοιμίου τη διασφάλιση της έγκρισης από το κοινοβούλιο. Ανεξάρτητα από το αν μια τέτοια προϋπόθεση αναφέρεται στην επιστολή αποδοχής, μια κυβερνητική πρόταση για τον καθορισμό των κατάλληλων μέτρων πρέπει να εγκριθεί από το Κοινοβούλιο. Οι ολλανδικές αρχές παραπέμπουν στο άρθρο 4 παράγραφος 2 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, το οποίο ορίζει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση σέβεται τις θεμελιώδεις συνταγματικές δομές των κρατών μελών.

               (39)

               Κατά την άποψη των ολλανδικών αρχών, η Επιτροπή θα μπορούσε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα κατάλληλα μέτρα δεν έγιναν (de facto) αποδεκτά μόνο μετά την κατάθεση από την κυβέρνηση νομοσχεδίου στο Κοινοβούλιο ή την απόρριψη του νομοσχεδίου από το Κοινοβούλιο. Μόνο τότε μπορεί να δικαιολογηθεί η κίνηση της επίσημης διαδικασίας έρευνας. Οι ολλανδικές αρχές ισχυρίζονται ότι αυτό δεν συνέβη στις 9 Ιουλίου 2014.

               (40)

               Κατά την άποψη των ολλανδικών αρχών, η Επιτροπή δεν δήλωσε επίσημα πως θεωρούσε ότι η απάντηση των Κάτω Χωρών δεν συνιστούσε αποδοχή των κατάλληλων μέτρων. Οι ολλανδικές αρχές θεωρούν ότι η επιστολή που απέστειλε η Επιτροπή στις 11 Μαρτίου 2014 δεν αποτελεί επίσημη επιστολή προθέσεων για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Υπεγράφη από τον αναπληρωτή γενικό διευθυντή και απευθύνθηκε στον αναπληρωτή γενικό διευθυντή αρμόδιο για θέματα φορολογίας του ολλανδικού Υπουργείου Οικονομικών. Δεν απεστάλη μέσω του επίσημου διαύλου της Μόνιμης Αντιπροσωπείας, αλλά με ηλεκτρονικό μήνυμα.

               (41)

               Επί της ουσίας, οι αρχές των Κάτω Χωρών παρατηρούν ότι, κατά τη γνώμη τους, οι επιθυμητοί ίσοι όροι ανταγωνισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν υφίστανται στο παρόν στάδιο. Οι ολλανδικές αρχές επισημαίνουν επίσης ότι η θέση των ολλανδικών θαλάσσιων λιμένων σε σχέση με τους λιμένες των γειτονικών κρατών μελών έχει ύψιστη σημασία.

               (42)

               Οι ολλανδικές αρχές θεωρούν ότι έχουν αποδεχθεί τα κατάλληλα μέτρα της 2ας Μαΐου 2013 και ότι είναι στο στάδιο της λήψης των αναγκαίων μέτρων. Ως εκ τούτου, οι ολλανδικές αρχές δεν βλέπουν κανένα λόγο να απαντήσουν επί της ουσίας στην αξιολόγηση της Επιτροπής στην απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας.

               (43)

               Οι παρατηρήσεις των ενδιαφερόμενων μερών στάλθηκαν στις Κάτω Χώρες στις 3 Οκτωβρίου 2014. Οι ολλανδικές αρχές απάντησαν με επιστολή της 3ης Νοεμβρίου 2014. Οι ολλανδικές αρχές συμμερίζονται την άποψη των ενδιαφερόμενων θαλάσσιων λιμένων ότι οι Κάτω Χώρες έχουν αποδεχθεί τα κατάλληλα μέτρα. Οι ολλανδικές αρχές υιοθετούν επίσης την άποψη των ενδιαφερόμενων λιμένων ότι οι ίσοι όροι ανταγωνισμού για τους λιμένες στην Ευρώπη έχουν ζωτική σημασία. Σύμφωνα με τις ολλανδικές αρχές, δεν υπάρχουν ίσοι όροι ανταγωνισμού για τους λιμένες στην Ευρώπη στο παρόν στάδιο. Οι ολλανδικές αρχές δεν σχολίασαν τις επί της ουσίας παρατηρήσεις των ενδιαφερόμενων μερών σχετικά με την αξιολόγηση των κρατικών ενισχύσεων.

               (44)

               Με επιστολή της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, οι Κάτω Χώρες υποστήριξαν ότι, εάν η συνεχιζόμενη απαλλαγή των ενδιαφερόμενων λιμένων από τον φόρο εταιρειών θεωρούνταν ασυμβίβαστη κρατική ενίσχυση, μια μεταβατική περίοδος για την κατάργηση του μέτρου θα ήταν δικαιολογημένη. Υποστήριξαν ότι δεν ήταν δυνατό να επιβληθεί στους ολλανδικούς δημόσιους θαλάσσιους λιμένες εταιρικός φόρος την 1η Ιανουαρίου 2016. Προέβαλαν τρία επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν την ανάγκη μεταβατικής περιόδου.

               (45)

               Πρώτον, η κατάρτιση ενός πρώτου ισολογισμού για τους ενδιαφερόμενους θαλάσσιους λιμένες, για φορολογικούς σκοπούς, θα ήταν ιδιαίτερα περίπλοκη και χρονοβόρα λειτουργία. Στον ισολογισμό για λογιστικούς σκοπούς, τα στοιχεία ενεργητικού και οι υποχρεώσεις αποτιμήθηκαν στο ιστορικό τους κόστος, αλλά, για φορολογικούς σκοπούς, αποτιμήθηκαν στην εύλογη αγοραία αξία τους. Ο προσδιορισμός της εύλογης αγοραίας αξίας των στοιχείων ενεργητικού και παθητικού ήταν δύσκολη και χρονοβόρα διαδικασία. Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι τα περισσότερα στοιχεία ενεργητικού των θαλάσσιων λιμένων ήταν μη εμπορεύσιμα που υπάγονταν σε ένα περίπλοκο σύστημα περιουσιακών σχέσεων και δικαιωμάτων χρήσης μεταξύ διαφορετικών νομικών προσώπων. Το πρόβλημα της αποτίμησης θα μπορούσε για παράδειγμα να αφορά περιουσιακά στοιχεία όπως προβλήτες, δρόμοι, πλωτές οδοί, σιδηρόδρομοι, αποβάθρες, κτήρια με συγκεκριμένες λειτουργίες ή εγκαταστάσεις πρόσδεσης. Οι λιμένες που επί του παρόντος υπόκεινται στον φόρο εταιρειών — μικρές μαρίνες ή λιμένες αλιείας — δεν θα μπορούσαν να ληφθούν ως σημείο αναφοράς, διότι ασκούν πολύ διαφορετικές δραστηριότητες από αυτές των μεγαλύτερων θαλάσσιων λιμένων που ασκούν κυρίως δραστηριότητες όπως η μεταφόρτωση εμπορευμάτων ή η διαχείριση υποδομών.

               (46)

               Δεύτερον, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών υποστήριξε ότι δεν υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ οικονομικών και μη οικονομικών δραστηριοτήτων των λιμένων και ότι η Επιτροπή θα πρέπει να παρέχει περισσότερες οδηγίες σχετικά με το ζήτημα αυτό. Ήταν δύσκολο έργο για τις ολλανδικές αρχές και τους θαλάσσιους λιμένες να καθορίσουν ποιες λιμενικές δραστηριότητες θα πρέπει να χαρακτηρίζονται ως οικονομικές ή μη οικονομικές. Επιπλέον, δεν υπήρχε σαφής οδηγία της Επιτροπής και καμία βεβαιότητα σε ευρωπαϊκό επίπεδο ως προς το ποιες λιμενικές δραστηριότητες πρέπει να θεωρούνται οικονομικές δραστηριότητες και ποιες έπρεπε να θεωρούνται καθήκοντα δημόσιας αρχής.

               (47)

               Τρίτον, οι ολλανδικές αρχές θεωρούσαν ότι η Επιτροπή έπρεπε να διασφαλίζει ίσους όρους ανταγωνισμού μεταξύ ανταγωνιστικών λιμένων. Δεν υπήρχε θεμιτός ανταγωνισμός μεταξύ ευρωπαϊκών θαλάσσιων λιμένων: ζήτησαν από την Επιτροπή να εξασφαλίσει ότι όλοι οι λιμένες στην Ευρώπη υπόκεινται σε φόρο εταιρειών, ή τουλάχιστον εκείνοι που ανταγωνίζονται τους λιμένες των Κάτω Χωρών.

               (48)

               Τέλος, οι ολλανδικές αρχές πρότειναν η ημερομηνία παύσης ισχύος, με βασιλικό διάταγμα, της απαλλαγής των ολλανδικών λιμένων από τον φόρο εταιρειών θα έπρεπε να είναι η 1η Ιανουαρίου 2017. Οι θαλάσσιοι λιμένες θα υπάγονταν στον φόρο εταιρειών την πρώτη ημέρα του οικονομικού έτους που αρχίζει μετά την 1η Ιανουαρίου 2017. Στην πράξη, αυτό θα σήμαινε ότι οι ολλανδικοί λιμένες θα υπάγονταν στον φόρο εταιρειών από την 1η Ιανουαρίου 2018.

         5.   ΛΌΓΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΊΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΊΣΗΜΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΊΑΣ ΈΡΕΥΝΑΣ

               (49)

               Τόσο οι ολλανδικές αρχές όσο και τα ενδιαφερόμενα τρίτα μέρη υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή δεν είχε δικαίωμα να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας. Η Επιτροπή δεν συμφωνεί με αυτή την άποψη. Η Επιτροπή ήταν πλήρως εξουσιοδοτημένη, αν όχι υποχρεωμένη, να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας, διότι οι Κάτω Χώρες δεν είχαν αποδεχθεί τα κατάλληλα μέτρα σύμφωνα με το άρθρο 19 παράγραφος 1 του διαδικαστικού κανονισμού και δεν είχαν αρθεί πλήρως τα προβλήματα ανταγωνισμού που διατυπώθηκαν στην απόφαση με τα κατάλληλα μέτρα.

               (50)

               Δεδομένου ότι οι ολλανδικές αρχές έθεσαν ως όρο για την αποδοχή τους την έγκριση του κοινοβουλίου και η επιστολή των ολλανδικών αρχών της 24ης Μαΐου 2013 δήλωνε πρόθεση αποδοχής και όχι δέσμευση, η επιστολή δεν συνιστούσε ανεπιφύλακτη και κατηγορηματική αποδοχή για τους σκοπούς του άρθρου 19 παράγραφος 1 του διαδικαστικού κανονισμού.

               (51)

               Το άρθρο 19 παράγραφος 2 του ίδιου κανονισμού ορίζει ότι, εάν το οικείο κράτος μέλος δεν αποδεχθεί τα προτεινόμενα μέτρα και η Επιτροπή, αφού εξετάσει τους ισχυρισμούς του οικείου κράτους μέλους, εξακολουθεί να θεωρεί τα εν λόγω μέτρα αυτά αναγκαία, η Επιτροπή κινεί την επίσημη διαδικασία έρευνας.

               (52)

               Επιπλέον, ήταν σαφές από το σχέδιο νομοθετικής πρότασης ότι οι Κάτω Χώρες δεν είχαν την πρόθεση να καταργήσουν την απαλλαγή από τον φόρο εταιρειών για όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή είχε σοβαρές ενδείξεις ότι οι Κάτω Χώρες δεν επρόκειτο να εναρμονίσουν τη νομοθεσία τους με τους κανόνες κρατικών ενισχύσεων.

               (53)

               Όσον αφορά το επιχείρημα των ολλανδικών αρχών πως η Επιτροπή δεν ενημέρωσε δεόντως τις Κάτω Χώρες ότι έκρινε πως η απάντησή τους δεν συνιστούσε αποδοχή κατά την έννοια του άρθρου 19 παράγραφος 1 του διαδικαστικού κανονισμού, η Επιτροπή επισημαίνει ότι η επιστολή της, της 11ης Μαρτίου 2014, στάλθηκε στην αρμόδια εθνική αρχή, ότι παραλήφθηκε πράγματι από την εν λόγω αρχή και αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης μεταξύ της Επιτροπής και των ολλανδικών αρχών. Οι Κάτω Χώρες γνώριζαν την αξιολόγηση της Επιτροπής και δεν μπορούν να βασιστούν σε καθαρά τυπικά επιχειρήματα όσον αφορά τον αποδέκτη της επιστολής.

               (54)

               Η Επιτροπή κίνησε την επίσημη διαδικασία έρευνας διότι ανησυχούσε για το ότι η απαλλαγή από τον εταιρικό φόρο δημόσιων επιχειρήσεων που ασκούν οικονομικές δραστηριότητες θα μπορούσε να τους παράσχει πλεονέκτημα έναντι άλλων επιχειρήσεων οι οποίες υπόκεινται στον φόρο εταιρειών στις Κάτω Χώρες. Οι δημόσιες επιχειρήσεις και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις βρίσκονται σε παρόμοια πραγματική και νομική κατάσταση ως προς τον στόχο του ολλανδικού δικαίου φορολογίας εταιρειών, ο οποίος είναι η υπαγωγή των επιχειρήσεων στον φόρο επί των εταιρικών κερδών τους.

         6.   ΥΠΑΡΞΗ ΚΡΑΤΙΚΉΣ ΕΝΊΣΧΥΣΗΣ ΚΑΤΆ ΤΗΝ ΈΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΆΡΘΡΟΥ 107 ΠΑΡΆΓΡΑΦΟΣ 1 ΤΗΣ ΣΛΕΕ

               (55)

               Το άρθρο 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ ορίζει ότι οι ενισχύσεις που χορηγούνται υπό οποιαδήποτε μορφή από τα κράτη ή με κρατικούς πόρους και που νοθεύουν ή απειλούν να νοθεύσουν τον ανταγωνισμό διά της ευνοϊκής μεταχειρίσεως ορισμένων επιχειρήσεων ή ορισμένων κλάδων παραγωγής είναι ασυμβίβαστες με την κοινή αγορά, κατά το μέτρο που επηρεάζουν τις μεταξύ κρατών μελών συναλλαγές.

         6.1.   Επιχειρήσεις

               (56)

               Κατά πάγια νομολογία, η έννοια της επιχείρησης καλύπτει κάθε οντότητα που ασκεί οικονομική δραστηριότητα, ανεξάρτητα από το νομικό καθεστώς που τη διέπει και τον τρόπο χρηματοδότησής της (14). Για να διαπιστωθεί αν μια οντότητα αποτελεί επιχείρηση, το γεγονός ότι δεν επιδιώκει κερδοσκοπικό σκοπό δεν έχει αποφασιστική σημασία (15). Ως οικονομική δραστηριότητα νοείται κάθε δραστηριότητα που προβλέπει την προσφορά αγαθών και υπηρεσιών στην αγορά. Οι μη κερδοσκοπικές οντότητες μπορούν επίσης να προσφέρουν αγαθά και υπηρεσίες στην αγορά (16).

               (57)

               Οι ολλανδικές αρχές δεν έχουν αμφισβητήσει ότι οι δημόσιες επιχειρήσεις, περιλαμβανομένων των δημόσιων λιμένων, εκτός από τα συνήθη καθήκοντα δημόσιας αρχής, προσφέρουν αγαθά και υπηρεσίες στην αγορά. Οι ολλανδικές αρχές έχουν αναγνωρίσει ότι οι δημόσιες επιχειρήσεις ασκούν ολοένα και περισσότερο οικονομικές δραστηριότητες. Επιπλέον, τα ενδιαφερόμενα τρίτα μέρη έχουν αναγνωρίσει ρητά ότι οι λιμενικές δραστηριότητες έχουν εξελιχθεί τα τελευταία έτη σε πλήρη οικονομική δραστηριότητα. Ως εκ τούτου, οι δημόσιες επιχειρήσεις που ασκούν οικονομικές δραστηριότητες μπορούν να χαρακτηριστούν ως επιχειρήσεις κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ.

               (58)

               Όσον αφορά την εξαίρεση για τα εκπαιδευτικά ή τα ερευνητικά ιδρύματα που ορίζεται στο άρθρο 6 στοιχείο β) του Wet Vpb, όπως τροποποιήθηκε από τον Wet Vpb του 2015, οι παράγραφοι 26 έως 28 της ανακοίνωσης ΥΓΟΣ (17) αναφέρουν ότι, κατά πάγια νομολογία, «η δημόσια εκπαίδευση που οργανώνεται στο πλαίσιο του εθνικού εκπαιδευτικού συστήματος που χρηματοδοτείται και εποπτεύεται από το κράτος μπορεί να θεωρηθεί ως μη οικονομική δραστηριότητα». Το γεγονός ότι μπορεί να ζητηθεί συμμετοχή υπό μορφή διδάκτρων ή εγγραφής δεν μεταβάλλει τη μη οικονομική φύση της υπηρεσίας. Το άρθρο 6β του Wet Vpb απαιτεί σαφώς το κόστος του διδακτικού ή ερευνητικού έργου να χρηματοδοτείται από δημόσιους πόρους ή με δίδακτρα προβλεπόμενα από τον νόμο. Ως εκ τούτου, δεδομένης της οικονομικής φύσης των διδακτικών ή ερευνητικών υπηρεσιών, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως επιχειρήσεις βάσει του άρθρου 107 της ΣΛΕΕ.

               (59)

               Όσον αφορά τα ερευνητικά ιδρύματα, η παράγραφος 29 της ανακοίνωσης ΥΓΟΣ ορίζει ότι οι ερευνητικές δραστηριότητες πανεπιστημίων και ερευνητικών οργανισμών δεν υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής των κανόνων για τις κρατικές ενισχύσεις.

         6.2.   Η χρήση κρατικών πόρων

               (60)

               Σύμφωνα με το άρθρο 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ, η ενίσχυση πρέπει να χορηγείται από το κράτος ή μέσω κρατικών πόρων σε οποιαδήποτε μορφή. Η απώλεια φορολογικών εσόδων ισοδυναμεί με ανάλωση κρατικών πόρων υπό μορφή φορολογικών δαπανών.

               (61)

               Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έκρινε στην υπόθεση Banco Exterior de España ότι ένα μέτρο με το οποίο οι δημόσιες αρχές χορηγούν σε ορισμένες επιχειρήσεις φορολογική απαλλαγή, η οποία, μολονότι δεν συνεπάγεται μεταφορά πόρων του κράτους σε μετρητά, θέτει τους δικαιούχους σε οικονομική κατάσταση περισσότερο ευνοϊκή από ό,τι οι λοιποί φορολογούμενοι, συνιστά κρατική ενίσχυση, κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ (18).

               (62)

               Οι ολλανδικές αρχές δεν εισπράττουν έσοδα τα οποία συνιστούν κρατικούς πόρους με το να απαλλάσσουν από τη φορολογία εταιρειών τις δημόσιες επιχειρήσεις που ασκούν οικονομική δραστηριότητα, συμπεριλαμβανομένων των δημόσιων λιμένων. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή εκτιμά ότι η απαλλαγή από τον εταιρικό φόρο των ολλανδικών δημόσιων επιχειρήσεων που περιλαμβάνονται στον Wet Vpb του 1969 συνεπάγεται απώλεια κρατικών πόρων και, επομένως, χορηγείται από το κράτος μέσω κρατικών πόρων. Κατ’ αναλογία, η Επιτροπή εκτιμά ότι η απαλλαγή από τον εταιρικό φόρο των ολλανδικών δημόσιων επιχειρήσεων που διατηρήθηκε στο Wet Vpb του 2015 συνεπάγεται απώλεια κρατικών πόρων και, επομένως, χορηγείται από το κράτος μέσω κρατικών πόρων. Αυτό δεν αμφισβητήθηκε ούτε από τις ολλανδικές αρχές ούτε από τα ενδιαφερόμενα τρίτα μέρη.

         6.3.   Ύπαρξη πλεονεκτήματος

               (63)

               Επιπλέον, το μέτρο πρέπει επίσης να παρέχει οικονομικό πλεονέκτημα στον αποδέκτη. Ως πλεονέκτημα δεν νοούνται μόνο οι θετικές παροχές, αλλά και οι παρεμβάσεις οι οποίες, υπό διάφορες μορφές, ελαφρύνουν τις επιβαρύνσεις που συνήθως βαρύνουν τον προϋπολογισμό μιας επιχείρησης (19).

               (64)

               Οι ολλανδικές αρχές δεν αμφισβήτησαν ότι η συνεχιζόμενη απαλλαγή ορισμένων δημόσιων επιχειρήσεων από τον εταιρικό φόρο παρέχει σε αυτές τις επιχειρήσεις οικονομικό πλεονέκτημα.

               (65)

               Βάσει του Wet Vpb του 1969, οι δημόσιες επιχειρήσεις απαλλάσσονται καταρχήν από τον εταιρικό φόρο, ενώ οι ιδιωτικές επιχειρήσεις υπόκεινται καταρχήν σε φόρο εταιρειών. Ως εκ τούτου, οι δημόσιες επιχειρήσεις που ασκούν οικονομικές δραστηριότητες αποκομίζουν σαφώς φορολογικό πλεονέκτημα. Η Επιτροπή επισημαίνει ότι ο νέος νόμος (Wet Vpb του 2015) διατηρεί ρητώς την απαλλαγή από τον εταιρικό φόρο για ορισμένους ολλανδικούς δημόσιους θαλάσσιους λιμένες οι οποίοι, ως εκ τούτου, θα εξακολουθήσουν να επωφελούνται από το φορολογικό πλεονέκτημα. Η φοροαπαλλαγή μειώνει τις επιβαρύνσεις που κανονικά περιλαμβάνονται στα λειτουργικά έξοδα μιας επιχείρησης η οποία ασκεί οικονομική δραστηριότητα. Κατά συνέπεια, παρέχει οικονομικό πλεονέκτημα στις εν λόγω δημόσιες επιχειρήσεις έναντι των επιχειρήσεων που υπόκεινται στον ολλανδικό φόρο εταιρειών, οι οποίες δεν λαμβάνουν το εν λόγω φορολογικό πλεονέκτημα.

         6.4.   Στρέβλωση του ανταγωνισμού και επιπτώσεις στις συναλλαγές

               (66)

               Βάσει του άρθρου 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ, για να θεωρηθεί ένα μέτρο κρατική ενίσχυση πρέπει να επηρεάζει τις μεταξύ των κρατών μελών συναλλαγές και να νοθεύει ή να απειλεί να νοθεύσει τον ανταγωνισμό. Στην παρούσα υπόθεση, οι δημόσιες επιχειρήσεις που ασκούν οικονομικές δραστηριότητες και ωφελούνται από τη φοροαπαλλαγή συμμετέχουν ενδεχομένως σε συναλλαγές στο εσωτερικό της Ένωσης. Οι δημόσιοι λιμένες, οι οποίοι εξακολουθούν να απαλλάσσονται από τον φόρο βάσει του Wet Vpb του 1969, ακόμη και μετά την τροποποίησή του από τον Wet Vpb του 2015, είναι σαφώς δημόσιες επιχειρήσεις που εμπλέκονται σε συναλλαγές μεταξύ κρατών μελών. Κατά συνέπεια, ο Wet Vpb του 1969, ο οποίος προβλέπει φοροαπαλλαγή των δημόσιων επιχειρήσεων, επηρεάζει τις συναλλαγές μεταξύ κρατών μελών και νοθεύει ή απειλεί να νοθεύσει τον ανταγωνισμό. Παρομοίως, η απαλλαγή από τον εταιρικό φόρο η οποία διατηρήθηκε με τον Wet Vpb του 2015 για τους ενδιαφερόμενους θαλάσσιους λιμένες επηρεάζει τις συναλλαγές μεταξύ κρατών μελών και νοθεύει ή απειλεί να νοθεύσει τον ανταγωνισμό.

               (67)

               Σύμφωνα με τους ενδιαφερόμενους θαλάσσιους λιμένες, δεν υφίσταται νόθευση του ανταγωνισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο ούτε βάσει του φορολογικού καθεστώτος που αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας απόφασης ούτε βάσει του νέου νόμου. Οι ενδιαφερόμενοι θαλάσσιοι λιμένες ισχυρίζονται ότι οι θαλάσσιοι λιμένες στον άξονα Αμβούργου-Χάβρης λαμβάνουν διάφορα είδη δημόσιας στήριξης. Κατά συνέπεια, υποστηρίζουν ότι η φορολογική απαλλαγή δεν συνεπάγεται προνομιακή μεταχείριση των ολλανδικών θαλάσσιων λιμένων αλλά, ενδεχομένως, ελαφρώς λιγότερο μειονεκτική θέση των ολλανδικών λιμένων σε σύγκριση με άλλους ευρωπαϊκούς θαλάσσιους λιμένες.

               (68)

               Η Επιτροπή δεν συμφωνεί με τον ισχυρισμό των ενδιαφερόμενων τρίτων μερών. Ένα μέτρο που χορηγείται από το Δημόσιο θεωρείται ότι νοθεύει ή απειλεί να νοθεύσει τον ανταγωνισμό, όταν είναι ικανό να βελτιώσει την ανταγωνιστική θέση της δικαιούχου επιχείρησης σε σχέση με άλλες επιχειρήσεις με τις οποίες ανταγωνίζεται (20). Συνεπώς, αρκεί το ότι η ενίσχυση επιτρέπει στον αποδέκτη της να διατηρήσει ισχυρότερη ανταγωνιστική θέση από αυτήν που θα είχε, εάν δεν της είχε χορηγηθεί η ενίσχυση. Ως εκ τούτου, το γεγονός ότι ορισμένοι θαλάσσιοι λιμένες σε ευρωπαϊκό επίπεδο λαμβάνουν ενδεχομένως κρατική ενίσχυση δεν σημαίνει ότι δεν νοθεύεται ο ανταγωνισμός από μια απαλλαγή από τον εταιρικό φόρο δημόσιων επιχειρήσεων εν γένει, και ειδικότερα δημόσιων λιμένων.

         6.5.   Επιλεκτικότητα

               (69)

               Για να θεωρηθεί ένα μέτρο κρατική ενίσχυση πρέπει να είναι επιλεκτικό (21), δηλαδή να ευνοεί ορισμένες επιχειρήσεις ή την παραγωγή ορισμένων αγαθών. Κατά πάγια νομολογία (22), η ουσιαστική επιλεκτικότητα ενός μέτρου πρέπει να εκτιμάται σε τρία στάδια: πρώτον, είναι αναγκαίο να προσδιορίζεται το κοινό ή «κανονικό» καθεστώς («σύστημα αναφοράς») που εφαρμόζεται στο οικείο κράτος μέλος. Κατά δεύτερο λόγο, το αν τα πλεονεκτήματα που παρέχει το εν λόγω μέτρο μπορούν να είναι επιλεκτικά θα πρέπει να διαπιστώνεται σε σχέση με αυτό το «κανονικό» φορολογικό καθεστώς. Αυτό πρέπει να γίνει μέσω της απόδειξης ότι η διάταξη παρεκκλίνει από το κανονικό καθεστώς με διάκριση ανάμεσα σε οικονομικούς φορείς οι οποίοι, σε σχέση με τον σκοπό που επιδιώκει το εν λόγω καθεστώς, βρίσκονται σε ανάλογη πραγματική και νομική κατάσταση. Τρίτον, εάν υπάρχει τέτοια παρέκκλιση, είναι αναγκαίο να εξετασθεί αν αυτή προκύπτει από τη «φύση ή τη γενική οικονομία» του φορολογικού συστήματος στο οποίο εντάσσεται και εάν μπορεί, συνεπώς, να δικαιολογηθεί από τη φύση ή από τη «φύση ή τη γενική οικονομία» του εν λόγω συστήματος. Στο πλαίσιο αυτό, το κράτος μέλος οφείλει να αποδείξει ότι η διαφοροποιημένη φορολογική μεταχείριση απορρέει ευθέως από τις βασικές ή κατευθυντήριες αρχές του εν λόγω συστήματος (23).

      Σύστημα αναφοράς

               (70)

               Στην παρούσα περίπτωση, το σύστημα αναφοράς πρέπει να οριστεί ως το ολλανδικό σύστημα για τη φορολογία των εταιρειών που ορίζεται στο Wet Vpb του 1969. Από τον εν λόγω νόμο συνάγεται ότι, σύμφωνα με τους συνήθεις κανόνες, οι επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες στις Κάτω Χώρες υπόκεινται σε φόρο εταιρειών για τα κέρδη τους.

               (71)

               Όσον αφορά την απαλλαγή των ενδιαφερόμενων λιμένων από τον φόρο εταιρειών που περιέχεται στον Wet Vpb του 2015, το σύστημα αναφοράς θα πρέπει επίσης να οριστεί ως το ολλανδικό σύστημα για τη φορολογία των εταιρειών που ορίζεται στον Wet Vpb του 2015. Από τον εν λόγω νόμο συνάγεται ακόμη ότι, κατά τους συνήθεις κανόνες, οι επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες στις Κάτω Χώρες υπόκεινται σε φόρο εταιρειών για τα κέρδη τους.

      Παρέκκλιση από το σύστημα αναφοράς

               (72)

               Βάσει του Wet Vpb του 1969, οι δημόσιες επιχειρήσεις, σε αντίθεση με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, απαλλάσσονται καταρχήν από τον εταιρικό φόρο. Οι δημόσιες επιχειρήσεις είναι υποκείμενες στον φόρο μόνον εάν απαριθμούνται στο άρθρο 2 παράγραφος 3 ή 7 του Wet Vpb του 1969.

               (73)

               Ο κατάλογος των επιχειρήσεων στο άρθρο 2 παράγραφος 3 του Wet Vpb του 1969 δεν έχει μεταβληθεί από το 1956. Ο κατάλογος δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι, από το 1956, οι άμεσες και έμμεσες δημόσιες επιχειρήσεις παρέχουν σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό αγαθά και υπηρεσίες στην αγορά, σε ανταγωνισμό με ιδιωτικές επιχειρήσεις που υπόκεινται σε φόρο εταιρειών. Ειδικότερα, υπάρχει διαφορά μεταξύ των επιχειρήσεων που απαριθμούνται στο άρθρο 2 παράγραφος 3 του Wet Vpb του 1969, οι οποίες υπόκεινται στον φόρο, και στην έννοια της «οικονομικής δραστηριότητας» στο δίκαιο της ΕΕ. Το ισχύον ολλανδικό δίκαιο επιτρέπει σε σημαντικό αριθμό δημόσιων επιχειρήσεων που συμμετέχουν σε οικονομικές δραστηριότητες να απαλλάσσεται από φόρο, ενώ υπό το πρίσμα του σκοπού του νόμου περί φορολογίας των εταιρειών βρίσκονται στην ίδια πραγματική και νομική κατάσταση με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις.

               (74)

               Το γεγονός ότι οι ολλανδικές αρχές έχουν αποφασίσει, για κάθε περίπτωση χωριστά, να υπαγάγουν στον εταιρικό φόρο έναν μικρό αριθμό έμμεσων δημόσιων επιχειρήσεων δεν αναιρεί τον επιλεκτικό χαρακτήρα του υφιστάμενου φορολογικού καθεστώτος. Οι ολλανδικές αρχές αναγνωρίζουν ότι αυτή η κατά περίπτωση προσέγγιση δεν εγγυάται ότι όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις που ασκούν οικονομικές δραστηριότητες θα υπόκεινται επίσης στον φόρο εταιρειών. Ο ισχύων νόμος ευνοεί με σαφή τρόπο τις δημόσιες επιχειρήσεις που ασκούν οικονομικές δραστηριότητες και δεν περιλαμβάνονται στον κατάλογο.

               (75)

               Ως εκ τούτου, πολλές δημόσιες επιχειρήσεις που ασκούν οικονομική δραστηριότητα απαλλάσσονται από τον φόρο εταιρειών. Η Επιτροπή παρατηρεί ότι, ακόμη και βάσει του νέου νόμου, η εν λόγω φορολογική απαλλαγή θα συνεχιστεί ιδίως για τους ενδιαφερόμενους θαλάσσιους λιμένες. Αυτό αποτελεί παρέκκλιση από το γενικό σύστημα φορολογίας εταιρειών που ισχύει στις Κάτω Χώρες και παρέχει επιλεκτικό πλεονέκτημα σε δημόσιες επιχειρήσεις που ασκούν οικονομικές δραστηριότητες.

               (76)

               Βάσει του Wet Vpb του 2015, οι δημόσιες επιχειρήσεις είναι καταρχήν υποκείμενες στον εταιρικό φόρο. Ωστόσο, ο νόμος εξαιρεί ορισμένους δημόσιους θαλάσσιους λιμένες από τον φόρο εταιρειών. Ο Wet Vpb του 2015 επιτρέπει στους ενδιαφερόμενους θαλάσσιους λιμένες να απαλλάσσονται από τον φόρο, μολονότι βρίσκονται στην ίδια πραγματική και νομική κατάσταση με άλλες ιδιωτικές και δημόσιες επιχειρήσεις ως προς τον σκοπό του νόμου περί φορολογίας των εταιρειών, που είναι η φορολόγηση των εταιρειών για τα κέρδη τους.

               (77)

               Οι ολλανδικές αρχές δεν αμφισβήτησαν το ότι η απαλλαγή από τον εταιρικό φόρο παρέχει επιλεκτικό πλεονέκτημα υπέρ των δημοσίων επιχειρήσεων. Ωστόσο, οι ενδιαφερόμενοι θαλάσσιοι λιμένες, που είναι οι δικαιούχοι της συνεχιζόμενης απαλλαγής από τον φόρο εταιρειών, αμφισβητούν την ύπαρξη επιλεκτικού πλεονεκτήματος. Ισχυρίζονται ότι η ισχύουσα ολλανδική νομοθεσία για τη φορολογία των επιχειρήσεων εφαρμόζεται με το ίδιο τρόπο σε όλους τους θαλάσσιους λιμένες των Κάτω Χωρών. Ως εκ τούτου, η απαλλαγή από τον φόρο εταιρειών που εφαρμόζεται στους λιμένες δεν παρέχει επιλεκτικό πλεονέκτημα.

               (78)

               Η Επιτροπή δεν συμφωνεί με αυτόν τον ισχυρισμό. Η επιλεκτικότητα στη νομοθεσία της ΕΕ περί κρατικών ενισχύσεων πρέπει να αξιολογείται με βάση μιαν εσωτερική σύγκριση εντός ενός κράτους μέλους, μεταξύ των επιχειρήσεων που βρίσκονται πραγματικά και νομικά σε παρόμοια κατάσταση ως προς τους στόχους του φορολογικού δικαίου. Οι επιχειρήσεις με εταιρικό εισόδημα οι οποίες επωφελούνται από την απαλλαγή από τον φόρο επιχειρήσεων, όπως οι θαλάσσιοι λιμένες, έχουν σαφώς επιλεκτικό πλεονέκτημα σε σχέση με τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον ίδιο τομέα και σε άλλους τομείς. Υπό το πρίσμα του σκοπού του νόμου περί φορολογίας των εταιρειών, οι δύο ομάδες επιχειρήσεων βρίσκονται σε παρόμοια πραγματική και νομική κατάσταση.

               (79)

               Εφόσον δεν υπάρχει εναρμόνιση των άμεσων φόρων, η φορολογική κατάσταση των λιμένων σε διαφορετικά κράτη μέλη πάντοτε θα διαφέρει σε κάποιο βαθμό. Ενδεικτικά, εφαρμόζονται διαφορετικοί συντελεστές εταιρικού φόρου στα διάφορα κράτη μέλη. Κατά πάγια νομολογία, ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη διατήρηση φορολογικών απαλλαγών που συνιστούν κρατική ενίσχυση επικαλούμενο την ενδεχόμενη εφαρμογή παρόμοιων μέτρων σε άλλα κράτη μέλη (24).

      Αιτιολόγηση βάσει της λογικής του συστήματος:

               (80)

               Δεδομένου ότι η Επιτροπή θεωρεί ότι η επίμαχη φορολογική απαλλαγή είναι εκ πρώτης όψεως επιλεκτική, οφείλει να αποφανθεί, σύμφωνα με τη νομολογία των ευρωπαϊκών Δικαστηρίων, εάν η εν λόγω απαλλαγή δικαιολογείται από τη φύση και τη γενική οικονομία του συστήματος στο οποίο εντάσσεται. Συγκεκριμένα, ένα μέτρο που αποτελεί εξαίρεση από την εφαρμογή του γενικού φορολογικού συστήματος μπορεί να δικαιολογηθεί εάν το οικείο κράτος μέλος μπορεί να αποδείξει ότι το μέτρο αυτό απορρέει ευθέως από τις βασικές ή τις κατευθυντήριες αρχές του φορολογικού του συστήματος.

               (81)

               Η ύπαρξη παρόμοιων απαλλαγών για δημόσιες επιχειρήσεις σε άλλα κράτη μέλη ή η απουσία ίσων όρων ανταγωνισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη μη εφαρμογή της απόφασης της Επιτροπής η οποία προτείνει κατάλληλα μέτρα όσον αφορά δημόσιους θαλάσσιους λιμένες. Βάσει του δικαίου της ΕΕ περί κρατικών ενισχύσεων, οι επιχειρήσεις που είναι από νομική και πραγματική άποψη συγκρίσιμες ως προς τον στόχο του φορολογικού συστήματος ενός κράτους μέλους θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο εντός του συγκεκριμένου κράτους μέλους. Η αξιολόγηση της επιλεκτικότητας βάσει του δικαίου της ΕΕ για τις κρατικές ενισχύσεις βασίζεται συνεπώς σε εσωτερική σύγκριση στο εσωτερικό ενός κράτους μέλους (25). Εφόσον δεν υπάρχει εναρμόνιση των άμεσων φόρων στην ΕΕ, η φορολογική κατάσταση των λιμένων σε διαφορετικά κράτη μέλη πάντοτε θα διαφέρει σε κάποιο βαθμό.

               (82)

               Οι ολλανδικές αρχές δεν υπέβαλαν κανένα επιχείρημα που θα δικαιολογούσε την απαλλαγή σε σχέση με τη λογική του συστήματος φορολογίας των εταιρειών. Η Επιτροπή δεν μπόρεσε να εντοπίσει καμία τέτοια αιτιολόγηση. Η λογική του συστήματος φορολογίας εταιρειών είναι η φορολόγηση των κερδών. Η ευνοϊκότερη μεταχείριση δημόσιων επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένων των δημόσιων θαλάσσιων λιμένων, οι οποίες ασκούν οικονομικές δραστηριότητες σε σχέση με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις δεν συνάδει με αυτή τη λογική.

         6.6.   Συμπέρασμα

               (83)

               Ως εκ τούτου, η Επιτροπή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η απαλλαγή δημόσιων επιχειρήσεων από τον φόρο εταιρειών που θεσπίστηκε με τον Wet Vpb του 1969 συνεπάγεται φορολογική διάκριση μεταξύ δημοσίων και ιδιωτικών επιχειρήσεων που ασκούν οικονομικές δραστηριότητες. Αυτή η διαφορετική μεταχείριση καταλογίζεται στο κράτος και χορηγείται με κρατικούς πόρους. Παρέχει σε αυτές τις δημόσιες επιχειρήσεις επιλεκτικό πλεονέκτημα που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από τη φύση και τη γενική οικονομία του ολλανδικού συστήματος φορολογίας εταιρειών. Επιπλέον, η ευνοϊκότερη μεταχείριση νοθεύει τον ανταγωνισμό και επηρεάζει τις συναλλαγές μεταξύ των κρατών μελών. Ως εκ τούτου, η φορολογική απαλλαγή σε δημόσιες επιχειρήσεις συνιστά κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ (26).

               (84)

               Η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι οι τροποποιήσεις που επέφερε ο Wet Vpb του 2015 καταργούν την απαλλαγή από το φόρο εταιρειών για τις περισσότερες δημόσιες επιχειρήσεις των Κάτω Χωρών, οι οποίες αρχικά δεν φορολογούνταν σύμφωνα με το άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχείο ζ) και το άρθρο 2παράγραφοι 3 και 7 του Wet Vpb του 1969, με ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2016. Ωστόσο, ο Wet Vpb του 2015 διατηρεί την απαλλαγή από τον φόρο εταιρειών για ορισμένους δημόσιους θαλάσσιους λιμένες που ασκούν οικονομικές δραστηριότητες. Αυτή η διαφορετική μεταχείριση καταλογίζεται στο κράτος και χορηγείται με κρατικούς πόρους. Παρέχει σε αυτές τις δημόσιες επιχειρήσεις επιλεκτικό πλεονέκτημα που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από τη φύση και τη γενική οικονομία του ολλανδικού συστήματος φορολογίας εταιρειών. Επιπλέον, η ευνοϊκότερη μεταχείριση νοθεύει τον ανταγωνισμό και επηρεάζει τις συναλλαγές μεταξύ των κρατών μελών. Ως εκ τούτου, η φορολογική απαλλαγή των ενδιαφερόμενων θαλάσσιων λιμένων συνιστά κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ.

         7.   ΣΥΜΒΑΤΟΤΗΤΑ

   7.1.   Άρθρο 107 παράγραφοι 2 και 3 της ΣΛΕΕ

               (85)

               Εφόσον το εξεταζόμενο καθεστώς συνιστά κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ, πρέπει να εξεταστεί αν είναι συμβατό με την εσωτερική αγορά βάσει των εξαιρέσεων που προβλέπονται στο άρθρο 107 παράγραφοι 2 και 3 της ΣΛΕΕ.

               (86)

               Οι ολλανδικές αρχές δεν έχουν υποβάλει επιχειρήματα για το αν πρέπει να εφαρμοστούν οι εξαιρέσεις που ορίζονται στο άρθρο 107 παράγραφοι 2 και 3 της ΣΛΕΕ στη γενική απαλλαγή δημοσίων επιχειρήσεων από τον εταιρικό φόρο.

               (87)

               Η Επιτροπή θεωρεί ότι δεν έχει εφαρμογή καμία από τις εξαιρέσεις του άρθρου 107 παράγραφος 2 της ΣΛΕΕ, εφόσον το εξεταζόμενο μέτρο δεν επιδιώκει κανέναν από τους στόχους που απαριθμούνται στην εν λόγω διάταξη. Ειδικότερα, το υπό εξέταση μέτρο φαίνεται ότι δεν αφορά ενίσχυση κοινωνικού χαρακτήρα που χορηγείται σε μεμονωμένους καταναλωτές ή ενίσχυση για την επανόρθωση ζημιών που προκαλούνται από θεομηνίες ή άλλα έκτακτα γεγονότα, ούτε ενισχύσεις για τη στήριξη της οικονομίας ορισμένων περιοχών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.

               (88)

               Το άρθρο 107 παράγραφος 3 της ΣΛΕΕ αναφέρει επίσης ότι τα ακόλουθα μπορεί να θεωρηθεί ότι συμβιβάζονται με την εσωτερική αγορά: α) οι ενισχύσεις για την προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης περιοχών, β) οι ενισχύσεις για την προώθηση σημαντικών σχεδίων κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, γ) οι ενισχύσεις για την προώθηση της ανάπτυξης ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων ή οικονομικών περιοχών, δ) οι ενισχύσεις για την προώθηση του πολιτισμού και της διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς και ε) ενισχύσεις που καθορίζονται από το Συμβούλιο.

               (89)

               Όσον αφορά την πιθανή εφαρμογή των εξαιρέσεων που ορίζονται στο άρθρο 107 παράγραφος 3 στοιχεία α) έως ε) της ΣΛΕΕ, η Επιτροπή παρατηρεί ότι η φοροαπαλλαγή για τις ολλανδικές δημόσιες επιχειρήσεις συνιστά ενίσχυση λειτουργίας και χορηγείται αδιακρίτως, ανεξάρτητα από τους στόχους που επιδιώκουν οι εν λόγω επιχειρήσεις. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή θεωρεί ότι, κατά γενικό κανόνα, δεν εφαρμόζονται οι εξαιρέσεις του άρθρου 107 παράγραφος 3 της ΣΛΕΕ. Επιπλέον, οι ολλανδικές αρχές δεν προσκόμισαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι οι εν λόγω εξαιρέσεις πρέπει να εφαρμοστούν σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις. Βάσει των ανωτέρω, η Επιτροπή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν συντρέχει κανένας από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 107 παράγραφος 3 της ΣΛΕΕ.

         7.2.   Άρθρο 106 παράγραφος 2 της ΣΛΕΕ

               (90)

               Εκτός από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 107 παράγραφοι 2 και 3 της ΣΛΕΕ, ενισχύσεις μπορεί επίσης να είναι συμβατές κατ’ εφαρμογή του άρθρου 106 παράγραφος 2 της ΣΛΕΕ, όταν η δικαιούχος επιχείρηση είναι επιφορτισμένη με τη διαχείριση υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος.

               (91)

               Οι ολλανδικές αρχές δεν υπέβαλαν στοιχεία από τα οποία μπορεί να συναχθεί ότι η απαλλαγή από τον φόρο εταιρειών για (ορισμένες) δημόσιες επιχειρήσεις μπορεί να αιτιολογηθεί βάσει του άρθρου 106 παράγραφος 2 της ΣΛΕΕ. Συναφώς, η Επιτροπή παρατηρεί ότι, σε κάθε περίπτωση, στην προκειμένη περίπτωση η απαλλαγή δημόσιων ολλανδικών επιχειρήσεων από τον φόρο εταιρειών χορηγείται χωρίς διάκριση ως προς τους σκοπούς που επιδιώκουν οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις. Ακόμη, οι ολλανδικές αρχές δεν υπέβαλαν κανένα στοιχείο που θα επέτρεπε την εφαρμογή του άρθρου 106 παράγραφος 2 της ΣΛΕΕ σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν εφαρμόζεται το άρθρο 106 παράγραφος 2 της ΣΛΕΕ.

         8.   ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΥΣ ΛΙΜΕΝΕΣ

               (92)

               Όταν η Επιτροπή λαμβάνει τελική απόφαση σχετικά με υφιστάμενη κρατική ενίσχυση και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το μέτρο ενίσχυσης δεν συμβιβάζεται με την εσωτερική αγορά, το μέτρο πρέπει να καταργηθεί ή να τροποποιηθεί το συντομότερο δυνατό. Στο παρόν στάδιο της διαδικασίας, θα πρέπει, καταρχήν, να παραχωρηθεί το κράτος μέλος μια μεταβατική περίοδος. Σε κάθε περίπτωση, δεν υφίσταται καμία εξαιρετική περίσταση στην εξεταζόμενη υπόθεση που θα μπορούσε να δικαιολογήσει μια τέτοια μεταβατική περίοδο. Τα επιχειρήματα που προβάλλουν οι Κάτω Χώρες δεν μπορούν να θεωρηθούν ως εξαιρετικές περιστάσεις.

               (93)

               Όσον αφορά το επιχείρημα ότι η διάκριση μεταξύ οικονομικών και μη οικονομικών δραστηριοτήτων δεν είναι αρκετά σαφής για τους λιμένες, η Επιτροπή επισημαίνει ότι και άλλες δημόσιες επιχειρήσεις εκτός από τους λιμένες οφείλουν επίσης να καθορίζουν τι συνιστά οικονομική δραστηριότητα και τι αποτελεί καθήκον δημόσιας αρχής και δεν έχει χορηγηθεί μεταβατική περίοδος στο πλαίσιο αυτό. Επιπλέον, η Επιτροπή έχει εκδώσει περισσότερες από 20 αποφάσεις για λιμένες, οι οποίες παρέχουν επαρκείς οδηγίες σχετικά με τις περιστάσεις υπό τις οποίες οι λιμενικές δραστηριότητες έχουν οικονομικό χαρακτήρα (27).

               (94)

               Ομοίως, το επιχείρημα σχετικά με την ανάγκη διασφάλισης ίσων όρων ανταγωνισμού σε επίπεδο ΕΕ δεν δικαιολογεί μεταβατική περίοδο. Όπως εξηγείται στην αιτιολογική σκέψη 82 ανωτέρω, από τη σκοπιά της κρατικής ενίσχυσης, μια φορολογική απαλλαγή για δημόσιους λιμένες δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από την ύπαρξη παρόμοιων μέτρων σε άλλα κράτη μέλη και την έλλειψη ίσων όρων ανταγωνισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Εφόσον δεν υπάρχει εναρμόνιση στον τομέα της άμεσης φορολογίας στην ΕΕ, η φορολογική κατάσταση των δημόσιων λιμένων ενδέχεται να παρουσιάζει ορισμένες διαφορές μεταξύ των κρατών μελών. Ως εκ τούτου, η εφαρμογή των κατάλληλων μέτρων που περιέχονται στην απόφαση της Επιτροπής της 2ας Μαΐου 2013 δεν θα πρέπει να εξαρτάται από τη φορολόγηση των δημόσιων λιμένων σε άλλα κράτη μέλη.

               (95)

               Όσον αφορά το επιχείρημα των Κάτω Χωρών ότι η επιβολή εταιρικού φόρου σε λιμένες θα ήταν ενδεχομένως περίπλοκη και χρονοβόρα διαδικασία, η Επιτροπή παρατηρεί ότι τα ειδικά χαρακτηριστικά των λιμένων δεν φαίνεται να διαφέρουν ουσιαστικά από τα χαρακτηριστικά των αερολιμένων και ότι ο φόρος εταιρειών επιβλήθηκε στον αερολιμένα Schiphol έξι μήνες μετά την έκδοση της απόφασης της Επιτροπής που προτείνει κατάλληλα μέτρα (28). Σε κάθε περίπτωση, στον βαθμό που τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των περιουσιακών στοιχείων που κατέχουν οι λιμένες και η διάρθρωση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των εν λόγω περιουσιακών στοιχείων καθιστούν περίπλοκο τον καθορισμό ενός αρχικού ισολογισμού για φορολογικούς σκοπούς, τα ζητήματα αυτά θα μπορούσαν να συζητηθούν με τις φορολογικές αρχές ακόμη και μετά την υπαγωγή αυτών των οντοτήτων στον φόρο. Επιπλέον, δεδομένου του γεγονότος ότι το επόμενο οικονομικό έτος για τους θαλάσσιους λιμένες στις Κάτω Χώρες αρχίζει την 1η Ιανουαρίου 2017, οι θαλάσσιοι λιμένες θα έχουν χρόνο να προετοιμαστούν για τη νέα κατάσταση. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή θεωρεί ότι τα επιχειρήματα σχετικά με τη δυνατότητα διοικητικής διαχείρισης που επικαλείται το Βασίλειο των Κάτω Χωρών δεν δικαιολογούν μεταβατική περίοδο για τους ενδιαφερόμενους θαλάσσιους λιμένες.

         9.   ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ

               (96)

               Αφού διαπίστωσε ότι η απαλλαγή δημόσιων επιχειρήσεων από τη φορολογία εταιρειών συνιστά ασυμβίβαστη κρατική ενίσχυση, η Επιτροπή οφείλει να αποφανθεί αν τα μέτρα συνιστούν νέα ή υφιστάμενη ενίσχυση.

               (97)

               Υφιστάμενο μέτρο ενίσχυσης, όπως ορίζεται στο άρθρο 1 στοιχείο β) του διαδικαστικού κανονισμού, θα ήταν ένα μέτρο που τέθηκε σε εφαρμογή πριν από την έναρξη της ισχύος της Συνθήκης ΕΚ στις Κάτω Χώρες, ή ένα μέτρο που είχε εγκριθεί προηγουμένως, ή ένα μέτρο που θεωρείται ότι είναι υφιστάμενη ενίσχυση σύμφωνα με το άρθρο 15 του διαδικαστικού κανονισμού, ή ένα μέτρο που δεν συνιστούσε ενίσχυση όταν τέθηκε σε ισχύ αλλά απέκτησε τον χαρακτήρα ενίσχυσης λόγω της εξέλιξης της εσωτερικής αγοράς. Ενισχύσεις που δεν εμπίπτουν στον ορισμό της υφιστάμενης ενίσχυσης πρέπει να θεωρούνται νέα ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 1 στοιχείο γ) του διαδικαστικού κανονισμού.

               (98)

               Οι ολλανδικές αρχές υποστήριξαν ότι, εάν η φορολογική απαλλαγή για τις επιχειρήσεις που θεσπίστηκε με τον Wet Vpb του 1969 συνιστά ενίσχυση, αυτή είναι υφιστάμενη ενίσχυση.

               (99)

               Η Επιτροπή συμφωνεί με αυτή την άποψη. Από τα στοιχεία που υπέβαλαν οι ολλανδικές αρχές συνάγεται ότι κατ’ ουσίαν η φορολογική απαλλαγή για τις δημόσιες επιχειρήσεις βάσει του Wet Vpb του 1969, όπως ορίζεται στο άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχείο ζ) και στο άρθρο 2 παράγραφος 3 του Wet Vpb του 1969, υπήρχε πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος της Συνθήκης ΕΚ στις Κάτω Χώρες. Ο Wet Vpb του 1969, που θεσπίστηκε το 1969, υιοθέτησε τις διατάξεις που υπάρχουν ήδη στον φορολογικό κώδικα του 1956 (πριν από την έναρξη της ισχύος της Συνθήκης ΕΚ) και δεν θεσπίστηκαν μετέπειτα νέες εξαιρέσεις.

               (100)

               Ο Wet Vpb του 2015 κατάργησε την απαλλαγή από τον φόρο εταιρειών για τις δημόσιες επιχειρήσεις που ορίζονται στο άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχείο ζ) και στο άρθρο 2 παράγραφοι 3 και 7 του Wet Vpb του 1969, με ισχύ από 1η Ιανουαρίου 2016, αλλά διατήρησε ρητώς την απαλλαγή από το φόρο εταιρειών για ορισμένους ολλανδικούς δημόσιους θαλάσσιους λιμένες. Η Επιτροπή παρατηρεί ότι, όσον αφορά τις εν λόγω δημόσιες επιχειρήσεις, ο νέος νόμος δεν επέφερε κάποια ουσιαστική τροποποίηση της ισχύουσας απαλλαγής από τον φόρο εταιρειών. Δεν εισήγαγε νέα στοιχεία ενίσχυσης και δεν αύξησε τον αριθμό των δικαιούχων. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η συνέχιση της απαλλαγής των ενδιαφερόμενων λιμένων από τον φόρο εταιρειών διατήρησε τον χαρακτήρα της υφιστάμενης ενίσχυσης.

         10.   ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

               (101)

               Η απαλλαγή από τον φόρο εταιρειών για ορισμένους ολλανδικούς δημόσιους θαλάσσιους λιμένες συνιστά ασυμβίβαστη κρατική ενίσχυση.

               (102)

               Η Επιτροπή επισημαίνει ότι ο νέος νόμος Wet Vpb του 2015, που τροποποιεί τις διατάξεις του Wet Vpb του 1969, κατάργησε την απαλλαγή των δημόσιων επιχειρήσεων από τον φόρο εταιρειών με ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2016.

               (103)

               Η απαλλαγή από τον φόρο εταιρειών διατηρήθηκε από τον Wet Vpb του 2015 για ορισμένους ολλανδικούς δημόσιους θαλάσσιους λιμένες. Οι Κάτω Χώρες οφείλουν να καταργήσουν αυτή την εξαίρεση εντός δύο μηνών από την ημερομηνία κοινοποίησης της παρούσας απόφασης και το τροποποιημένο καθεστώς της φορολογίας εταιρειών θα πρέπει να τεθεί σε εφαρμογή με ισχύ το αργότερο από τη φορολογική χρήση που ακολουθεί την έκδοση της παρούσας απόφασης,

         ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
   Άρθρο 1
   Η απαλλαγή από τον φόρο εταιρειών των θαλάσσιων λιμένων Groningen Seaports NV, Havenbedrijf Amsterdam NV, Havenbedrijf Rotterdam NV, Havenschap Moerdijk, NV Port of Den Helder και Zeeland Seaports NV, όσον αφορά τις οικονομικές δραστηριότητες των ενδιαφερόμενων θαλάσσιων λιμένων, συνιστά κρατική ενίσχυση ασυμβίβαστη με την εσωτερική αγορά.
   Άρθρο 2
   Οι Κάτω Χώρες καταργούν την αναφερόμενη στο άρθρο 1 απαλλαγή από τον φόρο εταιρειών εντός δύο μηνών από την ημερομηνία κοινοποίησης της παρούσας απόφασης και το τροποποιημένο καθεστώς της φορολογίας εταιρειών τίθεται σε εφαρμογή με ισχύ το αργότερο από τη φορολογική χρήση που ακολουθεί την έκδοση της παρούσας απόφασης,
   Άρθρο 3
   Οι Κάτω Χώρες ενημερώνουν την Επιτροπή, εντός δύο μηνών από την ημερομηνία κοινοποίησης της παρούσας απόφασης, σχετικά με τα μέτρα που έχουν λάβει για να συμμορφωθούν με αυτήν.
   Άρθρο 4
   H παρούσα απόφαση απευθύνεται στο Βασίλειο των Κάτω Χωρών.

      Βρυξέλλες, 21 Ιανουαρίου 2016.

            Για την Επιτροπή

         Margrethe VESTAGER

            Μέλος της Επιτροπής

      (1)  ΕΕ C 280 της 22.8.2014, σ. 68.

      (2)  Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 659/1999 του Συμβουλίου, της 22ας Μαρτίου 1999, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου 108 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ L 83 της 27.3.1999, σ. 1). Από τις 14 Οκτωβρίου 2015, ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 659/1999 της Επιτροπής καταργήθηκε από τον κανονισμό (ΕΕ) 2015/1589 του Συμβουλίου, της 13ης Ιουλίου 2015, περί λεπτομερών κανόνων για την εφαρμογή του άρθρου 108 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ L 248 της 24.9.2015, σ. 9). Όλα τα διαδικαστικά μέτρα στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας λήφθηκαν βάσει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999.

      (3)  Βλέπε απόφαση της Επιτροπής της 3ης Ιουλίου 2001 στην υπόθεση SA.16035 (πρώην E 45/2000) (ΕΕ C 37 της 11.2.2004, σ. 13). Η Επιτροπή έκρινε ότι η απαλλαγή από τον εταιρικό φόρο του δημόσιου ομίλου Schiphol συνιστούσε υφιστάμενη ενίσχυση.

      (4)  Βλέπε υποσημείωση 1.

      (5)  Άρθρο I D (που εισάγει ένα νέο άρθρο 6γ), άρθρο II και άρθρο VIII(2) του Wet Vpb του 2015.

      (6)  Άρθρο I D (που εισάγει ένα νέο άρθρο 6β) του Wet Vpb του 2015. Το νέο άρθρο 6β προβλέπει επίσης εξαίρεση για πανεπιστημιακά νοσοκομεία που ασκούν τις δραστηριότητες οι οποίες αναφέρονται στο άρθρο 1.4(1) του νόμου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και την επιστημονική έρευνα. Στόχος της εν λόγω απαλλαγής είναι η δημιουργία ίσων όρων ανταγωνισμού μεταξύ των δημόσιων και ιδιωτικών νοσοκομείων. Σχετίζεται με την εξαίρεση που προβλέπεται στο άρθρο 5 του Wet Vpb του 1969, η οποία δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας διαδικασίας και, συνεπώς, η εξαίρεση αυτή δεν εξετάζεται στην παρούσα απόφαση. Η παρούσα απόφαση τελεί υπό την επιφύλαξη της αξιολόγησης της εξαίρεσης των πανεπιστημιακών νοσοκομείων βάσει του Wet Vpb του 2015.

      (7)  Βλέπε υποσημείωση 6 της απόφασης σχετικά με τα κατάλληλα μέτρα και υποσημείωση 2 της απόφασης για την κίνηση της διαδικασίας.

      (8)  Τα άρθρα 5 και 6 του Wet Vpb του 1969, σε συνδυασμό με το εκτελεστικό διάταγμα Uitvoeringsbesluit vennootschapsbelasting του 1971, απαλλάσσουν από τον φόρο εταιρειών ορισμένους οργανισμούς που επιδιώκουν κοινωνικό σκοπό ή είναι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα ή αποσκοπούν στη δημιουργία περιορισμένου κέρδους. Σε αυτούς περιλαμβάνονται τα νοσοκομεία, οι μονάδες φροντίδας ηλικιωμένων, οι υπηρεσίες κηδειών και οι βιβλιοθήκες. Όπως επισήμανε η Επιτροπή στην επιστολή βάσει του άρθρου 17, σύμφωνα με το δίκαιο ανταγωνισμού της Ένωσης, η δημιουργία κέρδους δεν αποτελεί κριτήριο που λαμβάνεται υπόψη για να διαπιστωθεί κατά πόσον μια οικονομική οντότητα είναι επιχείρηση και οι εξαιρέσεις που προβλέπονται στα άρθρα 5 και 6 του Wet Vpb του 1969 θα μπορούσαν σε ορισμένες περιπτώσεις να συνιστούν κρατική ενίσχυση. Ωστόσο, οι εν λόγω διατάξεις δεν εξετάζονται διεξοδικότερα στην παρούσα απόφαση, η οποία περιορίζεται στην απαλλαγή από τον εταιρικό φόρο των δημόσιων επιχειρήσεων που ορίζονται στο άρθρο 2 παράγραφοι 1, 3 και 7 του Wet Vpb του 1969.

      (9)  Σύμφωνα με τον Wet Vpb του 1969, ο όρος «βιομηχανικές επιχειρήσεις» (nijverheidsbedrijven) περιλαμβάνει επιχειρήσεις παραγωγής, μεταφοράς ή παροχής φυσικού αερίου, ηλεκτρικής ενέργειας ή θερμότητας, καθώς και επιχειρήσεις που κατασκευάζουν ή διαχειρίζονται δίκτυα μεταφοράς αερίου, ηλεκτρικής ενέργειας ή θερμότητας.

      (10)  Αυτό παραπέμπει σε επιχειρήσεις που αγοράζουν και πωλούν αγαθά και όχι γενικά σε επιχειρήσεις που ασκούν οικονομικές δραστηριότητες, κατά την έννοια των κανόνων της ΕΕ. Οι ολλανδικές αρχές έχουν επιβεβαιώσει ότι το άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχείο ζ) του Wet Vpb του 1969 δεν εφαρμόζεται στην παροχή υπηρεσιών.

      (11)  Υπόμνημα προς τον ΟΟΣΑ του 2002 περιλαμβάνει επίσης την τριτοβάθμια εκπαίδευση (τη μίσθωση εγκαταστάσεων και αιθουσών συνεδριάσεων και τον αθέμιτο συνδυασμό εκπαιδευτικών και ερευνητικών και εμπορικών δραστηριοτήτων, π.χ. στην έρευνα αγοράς), την ανάθεση έργων κατασκευής και εργασιών εγκατάστασης, γραφεία περιφερειακών και δημοτικών τεχνικών υπηρεσιών, την εκμίσθωση αιθουσών συνεδρίων και συσκέψεων, παράπλευρες εμπορικές δραστηριότητες σε δημοτικά κτίρια, επιδοτούμενες υπηρεσίες παιδικής μέριμνας, εμπορική εκμετάλλευση μαρίνων, υπηρεσίες πυρόσβεσης και αναψυχής και στεγαστικούς οργανισμούς. Βλέπε OECD, DAFFE/COMP/WD(2002)54 της 19ης Σεπτεμβρίου 2002, παράγραφος 7.

      (12)  Βλέπε κοινοβουλευτικό έγγραφο Belastingplicht overheidsbedrijven — Inventarisatie van de gevolgen van de ondernemingsvariant, 11 mei 2012, Kamerstukken II 31213, nr. 7, σσ. 26 και 46.

      (13)  Οι όροι είναι οι εξής: 1) Οι διευθυντές τους διορίζονται και παύονται, άμεσα ή έμμεσα, αποκλειστικά από τους συγκεκριμένους φορείς εκμετάλλευσης θαλάσσιου λιμένα και, σε περίπτωση εκκαθάρισής τους, τα περιουσιακά τους στοιχεία τίθενται αποκλειστικά στη διάθεση των εν λόγω φορέων εκμετάλλευσης· 2) όλοι οι μέτοχοι, οι εταίροι, οι συμμετέχοντες ή τα μέλη τους, άμεσοι ή έμμεσοι, προέρχονται από τους συγκεκριμένους φορείς εκμετάλλευσης θαλάσσιων λιμένων.

      (14)  Απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-41/90, Höfner και Elser κατά Macroton, EU:C:1991:161, σκέψη 21.

      (15)  Απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-49/07, MOTOE κατά Ελληνικού Δημοσίου, EU:C:2008:376, σκέψεις 27 και 28.

      (16)  Αποφάσεις του Δικαστηρίου στις υποθέσεις 209/78 έως 215/78 και 218/78 Van Landewyck κ.ά. κατά Επιτροπής, EU:C:1980:248, σκέψη 21· υπόθεση C-244/94, FFSA και λοιποί κατά Ministère de l’Agriculture et de la Pêche, EU:C:1995:392· και προαναφερθείσα υπόθεση MOTOE, EU:C:2008:376, σκέψεις 27 και 28.

      (17)  Ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με την εφαρμογή των κανόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις κρατικές ενισχύσεις στην αντιστάθμιση για παροχή δημόσιας υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος (ΕΕ C 8 της 11.1.2012, σ. 4).

      (18)  Απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-387/92, Banco de Crédito Industrial SA, νυν Exterior de España SA κατά Ayuntamiento de Valencia, EU:C:1994:100, σκέψη 14.

      (19)  Αποφάσεις του Δικαστηρίου στις υποθέσεις 30/59, De Gezamenlijke Steenkolenmijnen in Limburg κατά Ανωτάτης Αρχής της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, EU:C:1961:2, και C-143/99, Adria-Wien Pipeline και Wietersdorfer & Peggauer Zementwerke κατά Finanzlandesdirektion für Kärnten, EU:C:2001:598, σκέψη 38.

      (20)  Απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση 730/79, Phillip Morris Holland κατά Επιτροπής, EU:C:1980:209, σκέψη 11.

      (21)  Απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-66/02, Ιταλία κατά Επιτροπής, EU:C:2005:768, σκέψη 94.

      (22)  Βλέπε μεταξύ άλλων τις αποφάσεις του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-88/03, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, EU:C:2006:511, σκέψη 56, και C-78/08 έως C-80/08, Ministero dell’Economia e delle Finanze and Agenzia delle Entrate κατά Paint Graphos κ.λπ., EU:C:2011:550, σκέψη 49.

      (23)  Απόφαση στην προαναφερθείσα υπόθεση Adria-Wien Pipeline, EU:C:2001:598, σκέψη 42.

      (24)  Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 1ης Ιουλίου 2004 στην υπόθεση T-308/00, Salzgitter κατά Επιτροπής, EU:C:2004:199, σκέψη 42.

      (25)  Απόφαση στην προαναφερθείσα υπόθεση Salzgitter, EU:T:2004:199, σκέψη 81.

      (26)  Το 2002, σε παρόμοια υπόθεση σχετικά με τη χορήγηση τριετούς απαλλαγής από τον φόρο εταιρειών σε ορισμένες ιταλικές δημόσιες επιχειρήσεις που συστάθηκαν από τοπικές αρχές, η Επιτροπή εξέδωσε αρνητική απόφαση με ανάκτηση [απόφαση 2003/193/ΕΚ της Επιτροπής, της 5ης Ιουνίου 2002, κρατική ενίσχυση σχετικά με φορολογικές απαλλαγές και προνομιακά δάνεια υπέρ επιχειρήσεων κοινής ωφελείας με πλειοψηφική συμμετοχή του δημοσίου (ΕΕ L 77 της 24.3.2003, σ. 21)]. Η εν λόγω απόφαση αυτή επικυρώθηκε από την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-318/09 P, A2A πρώην ASM Brescia κατά Επιτροπής, EU:C:2011:856.

      (27)  Ενδεικτικά, βλέπε απόφαση της Επιτροπής της 15ης Δεκεμβρίου 2009 στην υπόθεση κρατικής ενίσχυσης C 39/2009 (πρώην N 385/2009) — Λετονία — Δημόσια χρηματοδότηση λιμενικής υποδομής στον λιμένα Ventspils (ΕΕ C 62 της 13.3.2010, σ. 7)· απόφαση της Επιτροπής της 15ης Ιουνίου 2011 στην υπόθεση κρατικής ενίσχυσης SA.30381 (N 44/2010) — Λετονία — Δημόσια χρηματοδότηση λιμενικής υποδομής στο Krievu Sala (ΕΕ C 215 της 21.7.2011, σ. 2)· απόφαση της Επιτροπής της 22ας Φεβρουαρίου 2012 στην υπόθεση κρατικής ενίσχυσης SA.30742 (N 137/2010) — Λιθουανία — Klaipėdos keleivių ir krovinių terminalas (Κατασκευή υποδομής για τον τερματικό σταθμό οχηματαγωγών στον λιμένα Klaipeda) (ΕΕ C 121 της 26.4.2012, σ. 1)· απόφαση της Επιτροπής της 2ας Ιουλίου 2013 στην υπόθεση κρατικής ενίσχυσης SA.35418 (2012/N) — Ελλάδα — Επέκταση επιβατικού λιμένος Πειραιώς (ΕΕ C 256 της 5.9.2013, σ. 2)· απόφαση της Επιτροπής της 18ης Σεπτεμβρίου 2013 στην υπόθεση κρατικής ενίσχυσης SA.36953 (2013/N) — Ισπανία — Port Authority of Bahía de Cádiz (Λιμενική αρχή Bahía de Cádiz) (ΕΕ C 335 της 5.9.2013, σ. 5)· απόφαση της Επιτροπής της 18ης Δεκεμβρίου 2013 στην υπόθεση κρατικής ενίσχυσης SA.37402 — Ουγγαρία — The intermodal development of the Freeport of Budapest (Η ανάπτυξη πολυτροπικών μεταφορών στη ζώνη ελεύθερων συναλλαγών της Βουδαπέστης) (ΕΕ C 141 της 9.5.2014, σ. 5)· απόφαση της Επιτροπής της 17ης Οκτωβρίου 2012 στην υπόθεση κρατικής ενίσχυσης SA.34501 — Γερμανία — Extension of the inland port Königs Wusterhausen/Wildau (επέκταση των εσωτερικού ποτάμιου λιμένα Königs Wusterhausen/Wildau) (ΕΕ C 176 της 21.6.2013, σ. 1)· απόφαση της Επιτροπής της 1ης Οκτωβρίου 2014 στην υπόθεση κρατικής ενίσχυσης SA.38478 — Ουγγαρία — Development of the Győr-Gőnyű Public Port (Ανάπτυξη του δημόσιου λιμένα Győr-Gőnyű) (ΕΕ C 418 της 21.11.2014, σ. 9). Βλέπε επίσης απόφαση της Επιτροπής της 20ής Οκτωβρίου 2004 στην υπόθεση κρατικής ενίσχυσης N 520/2003 — Βέλγιο — Χρηματοδοτική ενίσχυση για έργα υποδομής σε λιμένες της Φλάνδρας.

      (28)  Απόφαση της Επιτροπής της 3ης Ιουλίου 2001 στην υπόθεση κρατικής ενίσχυσης SA.16035 (πρώην E 45/2000).


title: 2007/668/ΕΚ: Απόφαση του Συμβουλίου, της 25ης Ιουνίου 2007 , σχετικά με τη μεταβατική άσκηση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που απορρέουν από την προσχώρηση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Τελωνείων

text:
               18.10.2007

               EL

               Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

               L 274/11

      ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ

   της 25ης Ιουνίου 2007
   σχετικά με τη μεταβατική άσκηση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που απορρέουν από την προσχώρηση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Τελωνείων
   (2007/668/ΕΚ)
   ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
   Έχοντας υπόψη:
   τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 133 σε συνδυασμό με το άρθρο 300 παράγραφος 2 δεύτερο εδάφιο,
   Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

               (1)

               Στις 19 Μαρτίου 2001, το Συμβούλιο αποφάσισε να εξουσιοδοτήσει την Επιτροπή να διαπραγματευθεί, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, την προσχώρηση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Τελωνείων (1).

               (2)

               Η σύμβαση περί συστάσεως Συμβουλίου Τελωνειακής Συνεργασίας αναμένεται να τροποποιηθεί από το Συμβούλιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Τελωνείων στην 109η/110η σύνοδο του Ιουνίου του 2007 έτσι ώστε να παρασχεθεί η δυνατότητα σε τελωνειακές και οικονομικές ενώσεις, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, να καταστούν μέλη του Παγκόσμιου Οργανισμού Τελωνείων.

               (3)

               Τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας θα πρέπει να υποστηρίξουν το σχέδιο τροποποιήσεων το οποίο, μετά την έγκρισή του από το Συμβούλιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Τελωνείων, θα επιτρέψει την προσχώρηση της Κοινότητας στην τροποποιημένη σύμβαση.

               (4)

               Ύστερα από διερευνητικές συνομιλίες με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τελωνείων, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τελωνείων εξέτασαν τη δυνατότητα να ασκεί η Κοινότητα τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τα μέλη του Παγκόσμιου Οργανισμού Τελωνείων, εν αναμονή της κύρωσης της τροποποιηθείσας σύμβασης περί συστάσεως Συμβουλίου Τελωνειακής Συνεργασίας από όλα τα μέλη του Παγκόσμιου Οργανισμού Τελωνείων.

               (5)

               Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα θα πρέπει να είναι σε θέση να ασκήσει τα εν λόγω δικαιώματα και τις υποχρεώσεις στο πλαίσιο της σύμβασης περί συστάσεως Συμβουλίου Τελωνειακής Συνεργασίας, σε θέματα που εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της.

               (6)

               Τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας διατηρούν το καθεστώς τους στον Παγκόσμιο Οργανισμό Τελωνείων.

               (7)

               Και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα και τα κράτη μέλη της έχουν αρμοδιότητα στους τομείς που καλύπτει η σύμβαση που ιδρύει το Συμβούλιο Τελωνειακής Συνεργασίας.

               (8)

               Όσον αφορά τα ζητήματα που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας είναι σκόπιμο να καθορίζεται η θέση της Κοινότητας. Για τα ζητήματα που εμπίπτουν εν μέρει στην κοινοτική αρμοδιότητα, τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας θα πρέπει να προσπαθούν να υιοθετούν κοινή θέση, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η ενότητα στο πλαίσιο της διεθνούς εκπροσώπησης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και των κρατών μελών της.

               (9)

               Λαμβανομένων υπόψη των προαναφερθέντων, το Συμβούλιο θα πρέπει να προβλέψει προσωρινώς την άσκηση των ίδιων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και των κρατών μελών της στον Παγκόσμιο Οργανισμό Τελωνείων, περιλαμβανομένης και της καταβολής μιας ετήσιας συνδρομής,

         ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ:
   Άρθρο μόνο
   1.   Τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ψηφίζουν υπέρ της απόφασης του Συμβουλίου του Παγκόσμιου Οργανισμού Τελωνείων, δυνάμει της οποίας η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δύναται, μεταβατικά, να ασκεί τα ίδια δικαιώματα με εκείνα που απολαύουν τα μέλη του Παγκόσμιου Οργανισμού Τελωνείων, υπό τις προϋποθέσεις που καθορίζει η απόφαση εκείνη.
   2.   Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δέχεται τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τα μέλη του Παγκόσμιου Οργανισμού Τελωνείων, όπως ορίζονται από το Συμβούλιο του οργανισμού αυτού, μέχρι να τεθεί σε ισχύ η τροποποίηση της σύμβασης για την ίδρυση του Συμβουλίου Τελωνειακής Συνεργασίας.
   3.   Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξουσιοδοτείται να ανακοινώσει στον Παγκόσμιο Οργανισμό Τελωνείων ότι η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δέχεται να ασκεί τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τα μέλη του εν λόγω οργανισμού, και να υποβάλλει στον Παγκόσμιο Οργανισμό Τελωνείων, την αναγκαία δήλωση αρμοδιότητας όπως ορίζεται στο παράρτημα.
   4.   Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα καταβάλλει στον Παγκόσμιο Οργανισμό Τελωνείων ετήσια εισφορά με σκοπό την ενίσχυση του έργου του εν λόγω οργανισμού και την κάλυψη συμπληρωματικών διοικητικών δαπανών από 1ης Ιουλίου 2007.

      Λουξεμβούργο, 25 Ιουνίου 2007.

            Για το Συμβούλιο

            Η Πρόεδρος

         A. SCHAVAN

      (1)  Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τελωνείων ιδρύθηκε με τη σύμβαση περί συστάσεως Συμβουλίου Τελωνειακής Συνεργασίας (που υπογράφηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1950). Η σύμβαση τέθηκε σε ισχύ το 1952. Κατά το 1994, το συμβούλιο τελωνειακής συνεργασίας υιοθέτησε την επίσημη ονομασία «Παγκόσμιος Οργανισμός Τελωνείων», προκειμένου να αντικατοπτρίζει σαφέστερα το πεδίο άσκησης των δραστηριοτήτων του. Επί του παρόντος, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τελωνείων έχει 171 μέλη.

      ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
      Δήλωση αρμοδιότητας των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων σε τομείς που καλύπτονται από τη σύμβαση για την ίδρυση του Συμβουλίου Τελωνειακής Συνεργασίας
      Σύμφωνα με τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε, η δήλωση αυτή καθορίζει τις αρμοδιότητες που έχουν μεταβιβάσει τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, σε τομείς τους οποίους καλύπτει η σύμβαση για την ίδρυση Συμβουλίου Τελωνειακής Συνεργασίας.
      Η Κοινότητα δηλώνει ότι έχει αποκλειστική αρμοδιότητα στην κοινή εμπορική πολιτική, σύμφωνα με τα άρθρα 131-134 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
      Η Κοινότητα μπορεί να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες όταν η εσωτερική αρμοδιότητα έχει ήδη χρησιμοποιηθεί για τη λήψη μέτρων εκτέλεσης των κοινών πολιτικών ή αν μια διεθνής συμφωνία είναι αναγκαία για την επίτευξη στόχου της Κοινότητας. Η εσωτερική αρμοδιότητα της Κοινότητας είναι αποκλειστική στο βαθμό που μια διεθνής συμφωνία επηρεάζει εσωτερικούς κοινοτικούς κανόνες ή αλλοιώνει το πεδίο εφαρμογής τους. Αν συμβαίνει αυτό, δεν είναι τα κράτη μέλη αλλά ή Κοινότητα που αναλαμβάνει εξωτερικές δεσμεύσεις με τρίτα κράτη ή διεθνείς οργανισμούς. Ένας κατάλογος μέτρων για τελωνειακά θέματα, που θεσπίστηκαν από την Κοινότητα, βρίσκεται στον κατάλογο νομοθετημάτων του παραρτήματος της παρούσας δήλωσης.
      Η άσκηση των αρμοδιοτήτων τις οποίες τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας έχουν μεταβιβάσει στην Κοινότητα σύμφωνα με τη συνθήκη υπόκειται, λόγω της φύσεώς της, σε συνεχείς μεταβολές. Κατά συνέπεια, η Κοινότητα επιφυλάσσεται του δικαιώματoς να αναπροσαρμόσει την παρούσα δήλωση.

         Παράρτημα
         ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ
         Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα
         Απόφαση του Συμβουλίου, της 17ης Μαρτίου 2003, για την προσχώρηση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας στο πρωτόκολλο για την τροποποίηση της διεθνούς σύμβασης για την απλούστευση και την εναρμόνιση των τελωνειακών καθεστώτων (σύμβαση του Κιότο) (2003/231/ΕΚ)
         Οδηγία 2002/6/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, σχετικά με τις διατυπώσεις υποβολής δηλώσεων για τα πλοία κατά τον κατάπλου ή/και απόπλου από λιμένες των κρατών μελών της Κοινότητας
         Απόφαση 80/271/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 10ης Δεκεμβρίου 1979, για τη σύναψη των πολυμερών συμφωνιών που προκύπτουν από τις εμπορικές διαπραγματεύσεις 1973-1979 (ΕΕ L 71 της 17.3.1980, σ. 1).
         Διάφορες αποφάσεις μεικτών επιτροπών με τρίτες χώρες, όπως για παράδειγμα η 2006/343/ΕΚ: απόφαση αριθ. 2/2005 της Μεικτής Επιτροπής ΕΚ-Ισλανδίας, της 22ας Δεκεμβρίου 2005, για την τροποποίηση του πρωτοκόλλου αριθ. 3 της συμφωνίας για τον ορισμό της έννοιας καταγόμενα προϊόντα ή προϊόντα καταγωγής και τις μεθόδους διοικητικής συνεργασίας
         Απόφαση 87/369/ΕΟΚ του Συμβουλίου: απόφαση του Συμβουλίου, της 7ης Απριλίου 1987, για τη σύναψη της διεθνούς σύμβασης για το εναρμονισμένο σύστημα περιγραφής και κωδικοποίησης των εμπορευμάτων, καθώς και του τροποποιητικού της πρωτοκόλλου
         Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 2658/87 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1987, για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το κοινό δασμολόγιο
         Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1549/2006 της Επιτροπής, της 17ης Οκτωβρίου 2006, για τροποποίηση του παραρτήματος Ι του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2658/87 του Συμβουλίου για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το κοινό δασμολόγιο
         Άρθρα 26 και 133 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2505/96 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1996, σχετικά με το άνοιγμα και τον τρόπο διαχείρισης αυτόνομων κοινοτικών δασμολογικών ποσοστώσεων όσον αφορά ορισμένα αγροτικά και βιομηχανικά προϊόντα και την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 3059/95 για το άνοιγμα και τον τρόπο διαχείρισης κοινοτικών δασμολογικών ποσοστώσεων για ορισμένα αγροτικά και βιομηχανικά προϊόντα (1η σειρά 1996)
         Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 384/96 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1995, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε
         Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2026/97 του Συμβουλίου, της 6ης Οκτωβρίου 1997, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε
         Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 3285/94 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1994, για το κοινό καθεστώς εισαγωγών και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 518/94, όπως τροποποιήθηκε
         Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 515/97 του Συμβουλίου, της 13ης Μαρτίου 1997, περί της αμοιβαίας συνδρομής μεταξύ των διοικητικών αρχών των κρατών μελών και της συνεργασίας των αρχών αυτών με την Επιτροπή με σκοπό τη διασφάλιση της ορθής εφαρμογής των τελωνειακών και γεωργικών ρυθμίσεων
         Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 3677/90 του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 1990, για τη θέσπιση μέτρων για την πρόληψη της διοχέτευσης ορισμένων ουσιών στην παράνομη παρασκευή ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών
         Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 3769/92 της Επιτροπής, της 21ης Δεκεμβρίου 1992, για την εφαρμογή και τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3677/90 του Συμβουλίου για τη θέσπιση μέτρων για την πρόληψη της διοχέτευσης ορισμένων ουσιών στην παράνομη παρασκευή ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών
         Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 111/2005 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2004, σχετικά με τη θέσπιση κανόνων για την παρακολούθηση του εμπορίου πρόδρομων ουσιών ναρκωτικών μεταξύ της Κοινότητας και τρίτων χωρών
         Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1383/2003 του Συμβουλίου, της 22ας Ιουλίου 2003, για την παρέμβαση των τελωνειακών αρχών έναντι εμπορευμάτων που είναι ύποπτα ότι παραβιάζουν ορισμένα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και για τα μέτρα που πρέπει να λαμβάνονται έναντι των εμπορευμάτων που διαπιστώνεται ότι παραβιάζουν παρόμοια δικαιώματα
         Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1889/2005 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Οκτωβρίου 2005, σχετικά με τους ελέγχους ρευστών διαθεσίμων που εισέρχονται ή εξέρχονται από την Κοινότητα
         Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 648/2005 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Απριλίου 2005, για τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2913/92 του Συμβουλίου περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα
         Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 2454/93 της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για τον καθορισμό ορισμένων διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2913/92 του Συμβουλίου για τη θέσπιση του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα
         Σύμβαση της 20ής Μαΐου 1987 μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, της Δημοκρατίας της Αυστρίας, της Δημοκρατίας της Φινλανδίας, της Δημοκρατίας της Ισλανδίας, του Βασιλείου της Νορβηγίας, του Βασιλείου της Σουηδίας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, περί κοινού καθεστώτος διαμετακόμισης
         Απόφαση 93/329/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 1993, που αφορά τη σύναψη της σύμβασης για την προσωρινή εισαγωγή και την αποδοχή των παραρτημάτων της


title: Απόφαση αριθ. H7, της 25ης Ιουνίου 2015, για την επανεξέταση της απόφασης αριθ. H3 σχετικά με την ημερομηνία που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για τον καθορισμό των τιμών μετατροπής που αναφέρονται στο άρθρο 90 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 987/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ και για τη συμφωνία ΕΚ–Ελβετίας)

text:
               11.2.2016

               EL

               Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

               C 52/13

         ΑΠΌΦΑΣΗ αριθ. H7
   της 25ης Ιουνίου 2015
   για την επανεξέταση της απόφασης αριθ. H3 σχετικά με την ημερομηνία που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για τον καθορισμό των τιμών μετατροπής που αναφέρονται στο άρθρο 90 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 987/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου
   (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ και για τη συμφωνία ΕΚ–Ελβετίας)
   (2016/C 52/08)
   Η ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ ΤΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ,
   Έχοντας υπόψη το άρθρο 72 στοιχείο α) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 883/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλειας (1), δυνάμει του οποίου η Διοικητική Επιτροπή είναι αρμόδια για την εξέταση όλων των διοικητικών θεμάτων ή των θεμάτων ερμηνείας που απορρέουν από τις διατάξεις του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 883/2004 και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 987/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Σεπτεμβρίου 2009, για καθορισμό της διαδικασίας εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 883/2004 για τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλειας (2),
   Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

               (1)

               Η παράγραφος 8 της απόφασης αριθ. H3 (3) απαιτεί επανεξέταση της εν λόγω απόφασης μετά τον πρώτο χρόνο από την έναρξη ισχύος του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 883/2004 και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 987/2009.

               (2)

               Η ορολογία που χρησιμοποιείται στην απόφαση αριθ. H3 θα πρέπει να είναι ομοιογενής για λόγους σαφήνειας. Κατά συνέπεια, στις περιπτώσεις όπου χρησιμοποιείται η έκφραση «δημοσιεύεται για την», αντικαθίσταται από τη διατύπωση «δημοσιεύεται την». Στην περίπτωση που χρησιμοποιείται η έκφραση «μετατροπής που εφαρμόζεται», αντικαθίσταται από τη διατύπωση «μετατροπής που δημοσιεύεται».

               (3)

               Η διατύπωση της παραγράφου 6 της απόφασης αριθ. H3 έχει δημιουργήσει ερμηνευτικές δυσκολίες και έχει εφαρμοστεί με διαφορετικό τρόπο από τα κράτη μέλη. Επομένως, υπάρχει ανάγκη για τροποποίηση αυτής της διάταξης, προκειμένου να διευκρινιστεί η διαδικασία που πρέπει να εφαρμοστεί,

         ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ:

               1.

               Στην παράγραφο 3 στοιχείο α) και στην παράγραφο 3 στοιχείο β) της απόφασης αριθ. H3 η έκφραση «δημοσιεύεται για την» αντικαθίσταται από τη διατύπωση «δημοσιεύεται την».

               2.

               Στην παράγραφο 5 της απόφασης αριθ. H3 η έκφραση «μετατροπής που εφαρμόζεται» αντικαθίσταται από τη διατύπωση «μετατροπής που δημοσιεύεται».

               3.

               Η παράγραφος 6 της απόφασης αριθ. H3 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
               «Για τους σκοπούς του άρθρου 90 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 987/2009, η ημερομηνία που πρέπει να ληφθεί υπόψη για να καθοριστεί η εφαρμοστέα συναλλαγματική ισοτιμία μεταξύ δύο νομισμάτων είναι:

                           α)

                           στην περίπτωση αίτησης για συμψηφισμό από καθυστερούμενες/τρέχουσες πληρωμές, η εργάσιμη ημέρα που προηγείται της ημέρας κατά την οποία η αιτούσα πλευρά απέστειλε το τελικό αίτημα για συμψηφισμό από καθυστερούμενες/τρέχουσες πληρωμές· ή

                           β)

                           στην περίπτωση αίτησης για ανάκτηση, η εργάσιμη ημέρα που προηγείται της ημέρας κατά την οποία η αιτούσα πλευρά απέστειλε το πρώτο αίτημα για ανάκτηση.

                     Για τους σκοπούς της παρούσας παραγράφου, η εργάσιμη ημέρα αναφέρεται σε εργάσιμη ημέρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κατά την οποία εκδίδει ημερήσια συναλλαγματική ισοτιμία αναφοράς.».

               4.

               Η παρούσα απόφαση δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή της.

            Η Πρόεδρος της διοικητικής επιτροπής

         Liene RAMANE

      (1)  ΕΕ L 166 της 30.4.2004, σ. 1.

      (2)  ΕΕ L 284 της 30.10.2009, σ. 1.

      (3)  Απόφαση αριθ. H3, της 15ης Οκτωβρίου 2009, σχετικά με την ημερομηνία που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για τον καθορισμό των τιμών μετατροπής που αναφέρονται στο άρθρο 90 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 987/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ C 106 της 24.4.2010, σ. 56).


title: Σχέδίο απόφαση του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2009 , για τον διορισμό πέντε τακτικών μελών και πέντε αναπληρωματικών μελών του Οργανισμού Συνεργασίας των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας

text:
               28.1.2010

               EL

               Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

               C 21/1

         ΣΧΈΔΊΟ ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
   της 22ας Δεκεμβρίου 2009
   για τον διορισμό πέντε τακτικών μελών και πέντε αναπληρωματικών μελών του Οργανισμού Συνεργασίας των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας
   2010/C 21/01
   ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
   Έχοντας υπόψη:
   τη συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
   τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 713/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Ιουλίου 2009, για την ίδρυση Οργανισμού Συνεργασίας των Ρυθμιστικών Αρχών Ενεργείας (1), και ιδίως το άρθρο 12,
   Εκτιμώντας τα εξής:

               (1)

               Το άρθρο 12 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 713/2009 προβλέπει ότι το Συμβούλιο θα πρέπει να διορίζει πέντε μέλη και τους αναπληρωτές τους στο διοικητικό συμβούλιο του Οργανισμού Συνεργασίας των Ρυθμιστικών Αρχών Ενεργείας.

               (2)

               Ένα μέλος του διοικητικού συμβουλίου δεν θα πρέπει να είναι μέλος του ρυθμιστικού συμβουλίου. Τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου θα πρέπει να δρουν ανεξάρτητα και αντικειμενικά προς το δημόσιο συμφέρον.

               (3)

               Θα πρέπει να εξασφαλισθεί η συνέχεια της λειτουργίας του διοικητικού συμβουλίου. Για τον σκοπό αυτό, η θητεία των μελών που διορίζονται για την πρώτη αυτή φορά δεν θα πρέπει να λήγει ταυτόχρονα. Συνεπώς, τρία μέλη και τρεις αναπληρωτές θα πρέπει να διοριστούν για έξι έτη, ενώ δύο μέλη και δύο αναπληρωτές θα πρέπει να διοριστούν για τέσσερα έτη.

         ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ:
   Άρθρο 1
   Διορίζονται ως τακτικά μέλη του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού Συνεργασίας των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας, για περίοδο έξι ετών από την ημερομηνία δημοσίευσης της παρούσας απόφασης:

               —

               κ. Guido BORTONI, Ιταλία

               —

               κ. Razvan Eugen NICOLESCU, Ρουμανία

               —

               κ. Piotr Grzegorz WOZNIAK, Πολωνία

         Διορίζονται ως τακτικά μέλη του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού Συνεργασίας των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας, για περίοδο τεσσάρων ετών από την ημερομηνία δημοσίευσης της παρούσας απόφασης:

               —

               κ. Detlef DAUKE, Γερμανία

               —

               κ. Philippe GUILLARD, Γαλλία

         Άρθρο 2
   Διορίζονται ως αναπληρωματικά μέλη του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού Συνεργασίας των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας, για περίοδο έξι ετών από την ημερομηνία δημοσίευσης της παρούσας απόφασης:

               —

               κ. Alfonso GONZALEZ FINAT, Ισπανία

               —

               κ. Kristian MØLLER, Δανία

               —

               κ. William RICKETT, Ηνωμένο Βασίλειο

         Διορίζονται ως αναπληρωματικά μέλη του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού Συνεργασίας των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας, για περίοδο τεσσάρων ετών από την ημερομηνία δημοσίευσης της παρούσας απόφασης:

               —

               κ. Peter GORDOS, Ουγγαρία

               —

               κα Maya HRISTOVA, Βουλγαρία

         Άρθρο 3
   Η παρούσα απόφαση δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

      Βρυξέλλες, 22 Δεκεμβρίου 2009.

            Για το Συμβούλιο

            Ο Πρόεδρος

         A. CARLGREN

      (1)  ΕΕ L 211 της 14.8.2009, σ. 1.