title: 2011/472/EU: Besluit van de Raad van 19 juli 2011 betreffende de start van de automatische uitwisseling van DNA-gegevens in Portugal

text:
               27.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 195/71

         BESLUIT VAN DE RAAD
   van 19 juli 2011
   betreffende de start van de automatische uitwisseling van DNA-gegevens in Portugal
   (2011/472/EU)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien Besluit 2008/615/JBZ van de Raad van 23 juni 2008 inzake de intensivering van de grensoverschrijdende samenwerking, in het bijzonder ter bestrijding van terrorisme en grensoverschrijdende criminaliteit (1), en met name artikel 2, lid 3, en artikel 25,
   Gezien Besluit 2008/616/JBZ van de Raad van 23 juni 2008 betreffende de uitvoering van Besluit 2008/615/JBZ (2), en met name artikel 20 en hoofdstuk 4 van de bijlage,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Krachtens het Protocol betreffende de overgangsbepalingen dat is gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie, aan het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, worden de rechtsgevolgen van de handelingen van de instellingen, organen en instanties van de Unie die vastgesteld zijn vóór de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon gehandhaafd zolang deze handelingen niet krachtens de Verdragen ingetrokken, nietig verklaard of gewijzigd zijn.

               (2)

               Artikel 25 van Besluit 2008/615/JBZ is derhalve van toepassing en de Raad moet met eenparigheid van stemmen besluiten of de lidstaten de bepalingen van hoofdstuk 6 van dat besluit hebben uitgevoerd.

               (3)

               In artikel 20 van Besluit 2008/616/JBZ is bepaald dat de Raad de in artikel 25, lid 2, van Besluit 2008/615/JBZ bedoelde besluiten neemt op basis van een evaluatieverslag, dat is opgesteld aan de hand van een vragenlijst. Wat de automatische uitwisseling van gegevens overeenkomstig hoofdstuk 2 van Besluit 2008/615/JBZ betreft, dient het evaluatieverslag gebaseerd te zijn op een evaluatiebezoek en een proefrun.

               (4)

               Portugal heeft het secretariaat-generaal van de Raad op de hoogte gesteld van de nationale DNA-analysedossiers waarop de artikelen 2 tot en met 6 van Besluit 2008/615/JBZ van toepassing zijn alsmede van de voorwaarden voor geautomatiseerde bevraging als bedoeld in artikel 3, lid 1, van dat besluit overeenkomstig artikel 36, lid 2, daarvan.

               (5)

               Volgens hoofdstuk 4, punt 1.1, van de bijlage bij Besluit 2008/616/JBZ heeft de door de betrokken Raadsgroep opgestelde vragenlijst betrekking op elke vorm van geautomatiseerde uitwisseling van gegevens, en dient deze door een lidstaat te worden beantwoord zodra hij van oordeel is dat hij aan de voorwaarden voor het uitwisselen van gegevens in een bepaalde gegevenscategorie voldoet.

               (6)

               Portugal heeft de vragenlijst over gegevensbescherming en de vragenlijst over de uitwisseling van DNA-gegevens ingevuld.

               (7)

               Portugal heeft met Duitsland een succesvolle proefrun uitgevoerd.

               (8)

               Er is een evaluatiebezoek aan Portugal gebracht en het Duitse evaluatieteam heeft daarover een verslag opgesteld en dat toegezonden aan de betrokken Raadsgroep.

               (9)

               Er is een algemeen evaluatieverslag aan de Raad voorgelegd, waarin de resultaten van de vragenlijst, het evaluatiebezoek en de proefrun betreffende de uitwisseling van DNA-gegevens zijn samengevat,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Met het oog op de automatische bevraging en vergelijking van DNA-gegevens heeft Portugal de algemene bepalingen betreffende gegevensbescherming van hoofdstuk 6 van Besluit 2008/615/JBZ volledig uitgevoerd en is het gerechtigd met ingang van de datum van inwerkingtreding van dit besluit persoonsgegevens te ontvangen en te verstrekken overeenkomstig de artikelen 3 en 4 van genoemd besluit.
   Artikel 2
   Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt vastgesteld.

      Gedaan te Brussel, 19 juli 2011.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         M. SAWICKI

      (1)  PB L 210 van 6.8.2008, blz. 1.

      (2)  PB L 210 van 6.8.2008, blz. 12.


title: Besluit (EU) 2015/1572 van de Raad van 18 september 2015 houdende benoeming van een Oostenrijks lid en een Oostenrijkse plaatsvervanger in het Comité van de Regio's

text:
               22.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 245/9

         BESLUIT (EU) 2015/1572 VAN DE RAAD
   van 18 september 2015
   houdende benoeming van een Oostenrijks lid en een Oostenrijkse plaatsvervanger in het Comité van de Regio's
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 305,
   Gezien de voordracht van de Oostenrijkse regering,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 26 januari, 5 februari en 23 juni 2015 heeft de Raad Besluiten (EU) 2015/116 (1), (EU) 2015/190 (2) en (EU) 2015/994 (3) houdende benoeming van de leden en plaatsvervangers van het Comité van de Regio's voor de periode van 26 januari 2015 tot en met 25 januari 2020 vastgesteld.

               (2)

               In het Comité van de Regio's is een zetel van lid vrijgekomen door het verstrijken van het mandaat van de heer Hans NIESSL.

               (3)

               In het Comité van de Regio's is een zetel van lid vrijgekomen door het verstrijken van het mandaat van de heer Christian ILLEDITS,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Tot lid van het Comité van de Regio's voor de resterende duur van de ambtstermijn, te weten tot en met 25 januari 2020, wordt benoemd:

               —

               de heer Christian ILLEDITS, Landtagspräsident Burgenland

         Artikel 2
   Tot plaatsvervangend lid van het Comité van de Regio's voor de resterende duur van de ambtstermijn, te weten tot en met 25 januari 2020, wordt benoemd:

               —

               de heer Hans NIESSL, Landeshauptmann Burgenland.

         Artikel 3
   Dit besluit treedt in werking op de datum waarop het wordt vastgesteld.

      Gedaan te Brussel, 18 september 2015.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         C. DIESCHBOURG

      (1)  PB L 20 van 27.1.2015, blz. 42.

      (2)  PB L 31 van 7.2.2015, blz. 25.

      (3)  PB L 159 van 25.6.2015, blz. 70.


title: Besluit van de Raad van 15 oktober 1973 houdende sluiting van de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek Tunesië betreffende de levering van zachte tarwe als voedselhulp

text:
6 . 12 . 73                     Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                           Nr. L 336/ 1
                                                         II
                    (Besluiten waarvan de pnblikatie niet voorwaarde is voor de toepassing)
                                                    RAAD
                                           BESLUIT VAN DE RAAD
                                               van 15 oktober 1973
             houdende sluiting van de Overeenkomst tussen de Europese Economische Ge
              meenschap en de Republiek Tunesië betreffende de levering van zachte tarwe als
                                                   voedselhulp
                                                   (73/363/ EEG)
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,                     BESLUIT :
                                                                                A rtikei 1
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese
Economische Gemeenschap, inzonderheid op de arti            Namens de Gemeenschap wordt de Overeenkomst
kelen 113 , 114 en 22H ,                                     tussen de Europese Economische Gemeenschap en de
                                                             Republiek Tunesië betreffende de levering van zachte
Gezien de aanbeveling van de Commissie,                      tarwe als voedselhulp gesloten , waarvan de tekst aan
Overwegende dat de Europese Economische Gemeen              het onderhavige besluit is gehecht .
schap een verklaring van voorlopige toepassing van                                  Artikel 2
het Voedselhulpverdrag 1971 heeft afgegeven ; dat dit
Verdrag sinds 1 juli 1971 van toepassing is ;                De Voorzitter van de Raad is gemachtigd de personen
                                                             aan te wijzen , die de Overeenkomst mogen onderte
Overwegende dat de Republiek Tunesië bij schrijven           kenen , en hun de bevoegdheid te verlenen , die nodig
van 27 oktober 1971 een verzoek om voedselhulp               is om de Gemeenschap te binden .
heeft ingediend ;
Overwegende dat, gezien de toestand waarin Tunesië           Gedaan te Luxemburg, 15 oktober 1973 .
zich ten aanzien van de bevoorrading met graan be
                                                                                Voor de Ritchl
vindt, aan dit land in het kader van het voedselhulp
programma van de Gemeenschap voor 1971 / 1972 bij                                         De Voorzitter
wijze van gift 25 000 ton zachte tarwe dient te worden
toegezegd ,                                                                               I. N0RGAARD


title: Besluit (EU) 2016/1838 van de Raad van 13 oktober 2016 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2016

text:
               18.10.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 280/30

         BESLUIT (EU) 2016/1838 VAN DE RAAD
   van 13 oktober 2016
   betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2016
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 148, lid 2,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Parlement (1),
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2),
   Na raadpleging van het Comité van de Regio's,
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid (3),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               In het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) wordt bepaald dat de lidstaten en de Unie dienen te streven naar de ontwikkeling van een gecoördineerde strategie voor werkgelegenheid en in het bijzonder voor de bevordering van de scholing, de opleiding en het aanpassingsvermogen van de werknemers en arbeidsmarkten die soepel reageren op economische veranderingen, teneinde de doelstellingen van artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie te bereiken.

               (2)

               De door de Commissie voorgestelde Europa 2020-strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei (hierna „de Europa 2020-strategie” genoemd) stelt de Unie in staat haar economie te richten op slimme, duurzame en inclusieve groei die gepaard gaat met hoge werkgelegenheid, productiviteit en sociale samenhang. Vijf kerndoelen vormen gedeelde doelstellingen die de leidraad vormen voor de maatregelen van de lidstaten en rekening houden met de uiteenlopende uitgangsposities en nationale omstandigheden van de lidstaten, alsook met de posities en de omstandigheden van de Unie. Op 14 juli 2015 heeft de Raad Aanbeveling (EU) 2015/1184 (4) betreffende de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie aangenomen. Voorts heeft de Raad op 5 oktober 2015 Besluit (EU) 2015/1848 (5) betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2015 (hierna „de werkgelegenheidsrichtsnoeren” genoemd) vastgesteld. Die twee reeksen richtsnoeren vormen de geïntegreerde richtsnoeren voor de tenuitvoerlegging van de Europa 2020-strategie (hierna „de Europa 2020 geïntegreerde richtsnoeren” genoemd). De Europese werkgelegenheidsstrategie staat centraal bij de verwezenlijking van de werkgelegenheids- en arbeidsmarktdoelstellingen van de Europa 2020-strategie.

               (3)

               De Europa 2020-geïntegreerde richtsnoeren stroken met de conclusies van de Europese Raad van 17 en 18 maart 2016 en met het stabiliteits- en groeipact. Aan de hand van deze richtsnoeren kunnen de lidstaten hun nationale hervormingsprogramma's opstellen en hervormingen doorvoeren, waarin hun onderlinge afhankelijkheid terug te zien is. De werkgelegenheidsrichtsnoeren dienen de basis te vormen voor eventuele landenspecifieke aanbevelingen die de Raad krachtens artikel 148, lid 4, VWEU tot de lidstaten kan richten, in combinatie met de krachtens artikel 121, lid 2, VWEU tot de lidstaten gerichte landenspecifieke aanbevelingen. De werkgelegenheidsrichtsnoeren dienen ook te worden gebruikt als basis voor het opstellen van het gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid dat de Raad en de Commissie jaarlijks toezenden aan de Europese Raad.

               (4)

               Uit het onderzoek van de in het gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid opgenomen nationale hervormingsprogramma's van de lidstaten volgt dat de lidstaten alles in het werk stellen om de vraag naar arbeid te stimuleren, om het aanbod, de vaardigheden en de competenties van arbeidskrachten uit te breiden, om de werking van de arbeidsmarkt te verbeteren, om sociale insluiting te stimuleren, armoede te bestrijden en gelijke kansen te bevorderen.

               (5)

               De lidstaten moeten bij de uitvoering van de werkgelegenheidsrichtsnoeren nagaan in hoeverre van het Europees Sociaal Fonds gebruik kan worden gemaakt.

               (6)

               De werkgelegenheidsrichtsnoeren dienen stabiel te blijven, zodat alle aandacht kan uitgaan naar de uitvoering ervan. Een eventuele aanpassing van de werkgelegenheidsrichtsnoeren dient bijgevolg zeer beperkt te zijn. De ontwikkeling van de arbeidsmarkt en de sociale situatie sinds de aanneming van de richtsnoeren in 2015 in ogenschouw nemend, is een aanpassing niet nodig. De redenen voor het aannemen ervan gelden nog steeds en die richtsnoeren dienen derhalve te worden gehandhaafd,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   De richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten, als vastgesteld in de bijlage bij Besluit (EU) 2015/1848, worden gehandhaafd voor 2016 en de lidstaten houden er rekening mee in hun werkgelegenheidsbeleid.
   Artikel 2
   Dit besluit is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Luxemburg, 13 oktober 2016.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J. RICHTER

      (1)  Advies van 15 september 2016 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (2)  PB C 264 van 20.7.2016, blz. 134.

      (3)  Advies van 16 februari 2016.

      (4)  Aanbeveling (EU) 2015/1184 van de Raad van 14 juli 2015 betreffende de globale richtsnoeren voor het economische beleid van de lidstaten en de Europese Unie (PB L 192 van 18.7.2015, blz. 27).

      (5)  Besluit (EU) 2015/1848 van de Raad van 5 oktober 2015 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2015 (PB L 268 van 15.10.2015, blz. 28).


Avis juridique important

|

41981D0249

81/249/EGKS: Besluit van de Vertegenwoordigers van de Regeringen der Lid-Staten van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, in het kader van de Raad bijeen, van 28 april 1981 houdende verlenging van de toepassingsduur van de voorlopige regeling welke van toepassing is op het handelsverkeer van de Helleense Republiek met de ACS-Staten in de onder de bevoegdheid van die Gemeenschap vallende produkten

Publicatieblad Nr. L 118 van 30/04/1981 blz. 0051 - 0051

++++( 1 ) PB NR . L 53 VAN 27 . 2 . 1981 , BLZ . 65 .  BESLUIT VAN DE VERTEGENWOORDIGERS VAN DE REGERINGEN DER LID-STATEN VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAP VOOR KOLEN EN STAAL , IN HET KADER VAN DE RAAD BIJEEN VAN 28 APRIL 1981 HOUDENDE VERLENGING VAN DE TOEPASSINGSDUUR VAN DE VOORLOPIGE REGELING WELKE VAN TOEPASSING IS OP HET HANDELSVERKEER VAN DE HELLEENSE REPUBLIEK MET DE ACS-STATEN IN DE ONDER DE BEVOEGDHEID VAN DIE GEMEENSCHAP VALLENDE PRODUKTEN  ( 81/249/EGKS )  DE VERTEGENWOORDIGERS VAN DE REGERINGEN DER LID-STATEN VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAP VOOR KOLEN EN STAAL , IN HET KADER VAN DE RAAD BIJEEN ,  OVERWEGENDE DAT DE LID-STATEN ONDERLING HET VERDRAG TOT OPRICHTING VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAP VOOR KOLEN EN STAAL HEBBEN GESLOTEN ;  OVERWEGENDE DAT HET NODIG IS , BIJ WIJZE VAN UITZONDERING , DE VOORLOPIGE TOEPASSING OP HET HANDELSVERKEER INZAKE EGKS-PRODUKTEN VAN DE HELLEENSE REPUBLIEK MET DE ACS-STATEN , VASTGESTELD BIJ BESLUIT 81/57/EGKS ( 1 ) , TE VERLENGEN MET TEN HOOGSTE TWEE MAANDEN ;  IN OVERLEG MET DE COMMISSIE ,  BESLUITEN :  ARTIKEL 1  DE VOORLOPIGE REGELING VAN TOEPASSING OP HET HANDELSVERKEER VAN DE HELLEENSE REPUBLIEK MET DE ACS-STATEN , VASTGESTELD BIJ BESLUIT 81/57/EGKS , BLIJFT VAN TOEPASSING TOT EN MET UITERLIJK 30 JUNI 1981 .  ARTIKEL 2  DE LID-STATEN NEMEN DE NODIGE MAATREGELEN TER UITVOERING VAN HET BESLUIT .  GEDAAN TE LUXEMBURG , 28 APRIL 1981 .  DE VOORZITTER  J . DE KONING


Avis juridique important

|

31999D0702(01)

Besluit van de Raad van 14 juni 1999 houdende benoeming van de leden van het Raadgevend Comité van het Voorzieningsagentschap van Euratom

Publicatieblad Nr. C 186 van 02/07/1999 blz. 0001 - 0002

BESLUIT VAN DE RAADvan 14 juni 1999houdende benoeming van de leden van het Raadgevend Comité van hetVoorzieningsagentschap van Euratom(1999/C 186/01)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voorAtoomenergie, inzonderheid op artikel 54, tweede en derde alinea,Gelet op artikel X van de statuten van het Voorzieningsagentschap vanEuratom(1), laatstelijk gewijzigd bij Besluit 95/1/EG, Euratom, EGKS van 1januari 1995(2),Gelet op het besluit van de Raad van 27 juni 1997 houdende benoeming van deleden van het Raadgevend Comité van het Voorzieningsagentschap van Euratom(3),Overwegende dat de ambtstermijn van de leden van het comité op 28 maart 1999 isverstreken;Overwegende dat de leden van het comité dienen te worden benoemd voor hettijdvak van 29 maart 1999 tot en met 28 maart 2001,Gezien de voordrachten van de regeringen der lidstaten,Gezien het advies van de Commissie,BESLUIT:Enig artikelOnderstaande personen worden benoemd tot lid van het Raadgevend Comité van hetVoorzieningsagentschap van Euratom:>RUIMTE VOOR DE TABEL>Gedaan te Luxemburg, 14 juni 1999.Voor de RaadDe VoorzitterK.-H. FUNKE(1) PB 27 van 6.12.1958, blz. 534/58.(2) PB L 1 van 1.1.1995, blz. 1.(3) PB C 210 van 11.7.1997, blz. 3.


Avis juridique important

|

E1994C0123

BESLUIT VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA Nr. 123/94/COL van 19 oktober 1994 inzake de vierde wijziging van de formele en materiële regels op het gebied van overheidssteun

Publicatieblad Nr. L 383 van 31/12/1994 blz. 0001 - 0010

BESLUIT VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA Nr. 123/94/COL van 19 oktober 1994 inzake de vierde wijziging van de formele en materiële regels op het gebied van overheidssteun DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA,heeft de formele en materiële regels op het gebied van overheidssteun (1), welke op 19 januari 1994 zijn goedgekeurd (2) en op 31 augustus 1994 het laatst zijn gewijzigd (3), als volgt gewijzigd.Hoofdstuk 16 van de richtsnoeren inzake overheidssteun wordt vervangen door:"16. REDDINGS- EN HERSTRUCTURERINGSSTEUN AAN ONDERNEMINGEN IN MOEILIJKHEDEN (4)16.1. Inleiding1. De noodzaak van een uitgebreid en streng toezicht op staatssteun is in de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte erkend. Nu andere concurrentievervalsende maatregelen van de overheden worden afgeschaft en de markten opener worden en meer integreren, wordt het concurrentievervalsende effect van steun versterkt. Daarom is het belangrijker dan ooit nauwlettend toe te blijven zien op staatssteun.2. De interne markt en de Europese Economische Ruimte zullen naar verwachting op middellange termijn belangrijke voordelen opleveren in termen van een toename van de economische groei. Deze toename zal grotendeels te danken zijn aan de ingrijpende structurele veranderingen die de interne markt en de EER teweeg zullen brengen in de Staten die partij zijn bij de EER-Overeenkomst. Hoewel structurele veranderingen gemakkelijker zijn bij economische groei, is het zelfs tijdens een recessie onwenselijk dat Staten het aanpassingsproces hinderen of overmatig vertragen door steun te verlenen aan ondernemingen die in de nieuwe marktsituatie zouden moeten verdwijnen of een herstructurering ondergaan. Dergelijke steun verschuift de last van de structurele veranderingen naar andere, efficiëntere ondernemingen en werkt een wedloop in staatssteun in de hand.3. Er zijn echter omstandigheden waarin de reddings- en de herstructureringssteun voor ondernemingen in moeilijkheden gerechtvaardigd kunnen zijn, bij voorbeeld uit sociale of regionale overwegingen, vanwege de wenselijkheid om een concurrerende marktstructuur te behouden wanneer het verdwijnen van bedrijven zou kunnen leiden tot een monopolie of een sterk oligopolide situatie of vanwege de speciale behoeften en ruimere economische voordelen van het midden- en kleinbedrijf (MKB).4. Het Hof van Justitie heeft vele malen (5) het beleid van de Commissie bekrachtigd inzake reddings- en herstructureringssteun voor ondernemingen in moeilijkheden, zoals het is uiteengezet in 1979 in het Achtste Verslag over het mededingingsbeleid en weergegeven in deze richtsnoeren welke oorspronkelijk door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA zijn goedgekeurd op 19 januari 1994 (6).5. Om de in paragraaf 16.1, punt 1, uiteengezette redenen is het vanwege de werking van de EER-Overeenkomst echter noodzakelijk het beleid inzake staatssteun te herzien en bij te werken. Bovendien dient dit beleid te worden verduidelijkt in het licht van de ontwikkelingen van het beleid inzake inbreng van overheidskapitaal (7), financiële overdrachten aan overheidsbedrijven (8) en steun voor het MKB (9).16.2. Definities en perspectief van de voorschriften welke van toepassing zijn op reddings- en herstructureringssteun16.2.1. Definitie van reddings- en herstructureringssteun1. Reddingssteun en herstructureringssteun kunnen gezamenlijk worden behandeld, daar de regering in beide gevallen geconfronteerd wordt met een onderneming in moeilijkheden die niet in staat is uit deze moeilijkheden te komen, noch met eigen middelen, noch door het nodige kapitaal te verkrijgen van aandeelhouders of via leningen, en reddings- en herstructureringssteun vaak, zij het duidelijk te onderscheiden, deel uitmaken van dezelfde ingreep. Ondernemingen die reddings- of herstructureringssteun van hun regering ontvangen, staan financieel zwak, over het algemeen door slechte bedrijfsresultaten in het verleden en sombere toekomstperspectieven. Zij worden gekenmerkt door een verminderende rentabiliteit of toenemend verlies, een dalende omzet, groeiende voorraden, overcapaciteit, een geringere cash flow, een stijgende schulden- en rentelast en een lage nettowaarde van de activa. In acute gevallen kan de onderneming reeds insolvent zijn geworden of in ontbinding verkeren.2. Het is niet mogelijk een universele en precieze reeks financiële parameters te geven om te bepalen of steun aan een onderneming neerkomt op redding of op herstructurering. Er bestaan echter fundamentele verschillen tussen de twee situaties.3. Bij een redding wordt een onderneming die wordt geconfronteerd met een aanzienlijke verslechtering van haar financiële situatie, tot uiting komend in een acute liquiditeitscrisis of technische insolventie, geholpen haar positie tijdelijk te handhaven, terwijl een analyse van haar moeilijkheden kan worden uitgevoerd en een passend plan kan worden opgesteld om de toestand te verhelpen. Reddingssteun geeft dus een korte adempauze voor de financiële problemen van de onderneming, doorgaans niet langer dan zes maanden, waarin een oplossing op lange termijn kan worden uitgewerkt.4. Herstructureringssteun daarentegen wordt verleend als onderdeel van een haalbaar, coherent en ingrijpend plan om de levensvatbaarheid van een onderneming op lange termijn te herstellen. Een dergelijk plan behelst doorgaans een of meer van de volgende elementen: reorganisatie en rationalisatie van de activiteiten van de onderneming op efficiëntere basis, waarbij niet langer levensvatbare of reeds verliesgevende activiteiten gewoonlijk worden afgestoten, de herstructurering van die bestaande activiteiten welke mogelijkheden tot herstel van de concurrentiepositie bieden, en mogelijkerwijze de ontwikkeling van of overschakeling naar nieuwe, levensvatbare activiteiten. Naast materiële herstructurering is financiële herstructurering (kapitaalinbreng, schuldvermindering) meestal noodzakelijk. In het herstructureringsplan wordt onder meer rekening gehouden met de omstandigheden waardoor de onderneming in moeilijkheden is geraakt, met vraag en aanbod op de relevante produktmarkt en de te verwachten ontwikkeling daarvan, en met de specifieke sterke en zwakke punten van de onderneming. Het herstructureringsplan moet de ordelijke overgang van de onderneming naar een nieuwe economische structuur met goede vooruitzichten op duurzame levensvatbaarheid mogelijk maken, zodat de onderneming in de toekomst op de solide grondslag van haar eigen middelen kan functioneren, zonder verdere bijstand van de overheid.16.2.2. Sectoriaal perspectief1. De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA volgt de algemene benadering voor reddings- en herstructureringssteun die voor alle sectoren in dit hoofdstuk is uiteengezet (10). In sectoren waarvoor momenteel bijzondere voorschriften inzake staatssteun gelden, worden de richtsnoeren echter slechts toegepast voor zover zij stroken met deze bijzondere voorschriften. Dergelijke voorschriften gelden thans in de staalindustrie, de scheepsbouw, de textiel- en confectie-industrie, de synthetische vezelindustrie, de automobielindustrie en de vervoersector.16.2.3. Toepasselijkheid van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst1. Om de in paragraaf 16.1, punt 1, opgesomde redenen zullen de reddings- en de herstructureringssteun voor ondernemingen in moeilijkheden per definitie leiden tot vervalsing van de mededinging en het ongunstig beïnvloeden van het handelsverkeer tussen de overeenkomstsluitende partijen. Derhalve valt de steun doorgaans onder artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst en is een vrijstelling vereist.2. De enige algemene uitzondering is steun waarvan het bedrag te gering is om merkbare gevolgen te hebben op de handel tussen de Staten. Dit "de minimis"-cijfer is gesteld op 50 000 ecu voor elk van de twee ruim bepaalde soorten uitgaven (investeringen en andere uitgaven) uit alle bronnen en op grond van alle regelingen gedurende een periode van drie jaar (11). De "de minimis"-regeling geldt niet voor sectoren waarvoor bijzondere voorschriften gelden (12).3. Herstructureringssteun kan vele vormen hebben, waaronder kapitaalinbreng, schuldkwijtschelding, leningen, rentesubsidies, vrijstelling van belastingen of sociale premies en kredietgaranties. In geval van redding dient steun evenwel beperkt te worden tot leningen tegen een rente gelijk aan de marktrente of tot kredietgaranties (zie onderdeel 16.3.1, punt 1). De steun kan afkomstig zijn van zowel centrale, regionale als lokale overheidsinstellingen, alsmede van "openbare bedrijven", zoals gedefinieerd in artikel 2 van het rechtsinstrument waarnaar verwezen wordt in punt 1 van bijlage XV bij de EER-Overeenkomst (13). Reddings- of herstructureringssteun kan dus bij voorbeeld gegeven worden door staatsholdings of openbare participatiemaatschappijen (14).4. De methode die de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA hanteert om te beoordelen wanneer nieuwe inbreng van overheidskapitaal in ondernemingen die reeds staatseigendom zijn of dat ten gevolge van de ingreep geheel of gedeeltelijk worden, een vorm van steun is, is uiteengezet in hoofdstuk 20 van deze richtsnoeren. Het criterium is gebaseerd op het beginsel van de particuliere investeerder. Dit houdt in dat middelen of garanties niet beschouwd worden als staatssteun indien een rationele particuliere investeerder in een markteconomie deze middelen ook ter beschikking zou hebben gesteld.5. Middelen of garanties die door een overheid aan een onderneming in financiële moeilijkheden worden toegekend, worden evenwel geacht staatssteun te zijn. Dergelijke financiële transacties dienen derhalve van tevoren aan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA te worden medegedeeld, overeenkomstig artikel 1, lid 3, van Protocol 3 bij de Toezichtovereenkomst. Er is des te meer aanleiding om aan te nemen dat er sprake is van staatssteun indien de bedrijfstak als geheel in moeilijkheden verkeert of te kampen heeft met structurele overcapaciteit.6. Veranderingen van eigenaar van de gesteunde onderneming hebben geen invloed op de beoordeling van reddings- of herstructureringssteun. Het is dus niet mogelijk aan toezicht te ontkomen door de onderneming over te dragen aan een andere rechtspersoon of eigenaar.16.2.4. Basis van vrijstelling1. Op grond van artikel 61, leden 2 en 3, van de EER-Overeenkomst kan vrijstelling worden verleend voor steun die onder artikel 61, lid 1, valt. Afgezien van gevallen van schade door natuurrampen en andere buitengewone gebeurtenissen waarvoor op grond van artikel 61, lid 2, onder b), een vrijstelling kan worden verleend, is de enige basis om vrijstelling te verlenen voor reddings- of herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden artikel 61, lid 3, onder c). Krachtens deze bepaling mag de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA haar goedkeuring hechten aan "steun om de ontwikkeling van bepaalde vormen van economische bedrijvigheid te vergemakkelijken, mits de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt daardoor niet zodanig worden veranderd dat het gemeenschappelijke belang wordt geschaad".2. De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA is van mening dat de reddings- en de herstructureringssteun kunnen bijdragen tot de ontwikkeling van de economische bedrijvigheid zonder het handelsverkeer tussen de overeenkomstsluitende partijen nadelig te beïnvloeden, indien voldaan wordt aan de in paragraaf 16.3 uiteengezette voorwaarden. Zij zal dergelijke steun op deze voorwaarden derhalve goedkeuren. Indien de betrokken bedrijven gevestigd zijn in gebieden waaraan steun wordt verleend, zal de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA rekening houden met de in artikel 61, lid 3, onder a) en c), opgenomen regionale overwegingen, zoals beschreven in punt 16.3.2.3.16.3. Algemene voorwaarden voor de goedkeuring van reddings- en herstructureringssteun16.3.1. Reddingssteun1. Om goedgekeurd te worden door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA moet reddingssteun, zoals hierboven gedefinieerd, blijven voldoen aan de onderstaande basisvoorwaarden (15):- bestaan in kassteun in de vorm van een kredietgarantie of af te lossen kredieten tegen een rente gelijk aan de marktrente;- zich qua bedrag beperken tot het strikt noodzakelijke voor de voortzetting van de exploitatie van een onderneming (bij voorbeeld dekking van de loonkosten, lopende leveringen);- alleen worden uitgekeerd voor de periode (over het algemeen niet langer dan zes maanden) (16) die noodzakelijk is voor de vaststelling van de noodzakelijke en mogelijke herstelmaatregelen;- worden gerechtvaardigd door dringende sociale redenen en niet ten gevolge hebben dat de industriële situatie in andere Lid-Staten uit het evenwicht wordt gebracht.2. Een voorwaarde is voorts dat de redding in beginsel een eenmalig karakter dient te hebben. Het herhaaldelijk verlenen van reddingssteun, met als enig werkelijke resultaat een bestendiging van de bestaande situatie, waarbij het onvermijdelijke wordt uitgesteld terwijl de daarmee gepaard gaande industriële en sociale problemen worden verschoven naar andere, efficiëntere producenten en andere EVA-Staten of Lid-Staten van de Gemeenschap, is beslist onaanvaardbaar. Reddingssteun dient derhalve doorgaans een eenmalige ingreep te zijn om de bestaande situatie te bestendigen gedurende een korte periode waarin de toekomst van de onderneming kan worden geëvalueerd.3. Reddingssteun hoeft niet in één keer uitbetaald te worden. Het kan immers wenselijk zijn de betaling ervan te spreiden over verscheidene, aan een afzonderlijke beoordeling onderworpen, termijnen om rekening te kunnen houden met externe omstandigheden die zich snel kunnen wijzigen, of om de noodlijdende onderneming te stimuleren tot het nemen van de nodige herstelmaatregelen.4. Bij het toetsen van steun voor het MKB aan deze voorwaarden zal de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA rekening houden met de specifieke kenmerken van ondernemingen van deze grootte.5. De goedkeuring van reddingssteun laat de latere beslissing over de goedkeuring van steun in het kader van een herstructureringsplan onverlet. Een dergelijk plan moet op zijn eigen waarde worden beoordeeld.16.3.2. Herstructureringssteun16.3.2.1. Fundamentele benadering1. Herstructureringssteun werpt specifieke bezwaren op in verband met de mededinging, omdat hij een onredelijk deel van de last van structurele aanpassing en de daarmee gepaard gaande sociale en industriële problemen kan verschuiven naar andere producenten die geen steun ontvangen, alsmede naar andere EVA-Staten en Lid-Staten van de Gemeenschap. Het algemene beginsel dient derhalve te zijn dat herstructureringssteun alleen wordt toegestaan indien kan worden aangetoond dat de goedkeuring van deze steun verenigbaar is met de werking van de EER-Overeenkomst. Dit kan zich alleen voordoen wanneer aan zeer strenge criteria wordt voldaan en volledig rekening wordt gehouden met de mogelijke concurrentievervalsende gevolgen van de steun.16.3.2.2. Algemene voorwaarden1. Behoudens de bijzondere bepalingen voor steungebieden en het MKB, die hieronder worden uiteengezet, dient een herstructureringsplan aan de volgende algemene voorwaarden te voldoen om te worden goedgekeurd door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA:a) Herstel van de levensvatbaarheidDe conditio sine qua non van elk herstructureringsplan is dat het de levensvatbaarheid en gezondheid op lange termijn van de onderneming dient te herstellen binnen een redelijk tijdsbestek en op grond van realistische veronderstellingen inzake de omstandigheden waaronder deze in de toekomst zal functioneren. Derhalve moet herstructureringssteun gekoppeld zijn aan een levensvatbaar herstructurerings/herstelprogramma dat in bijzonderheden aan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA is voorgelegd. Met het plan moet het concurrentievermogen van het bedrijf binnen een redelijk tijdsbestek worden hersteld. De verbetering van de levensvatbaarheid dient voornamelijk voort te vloeien uit de interne maatregelen van het herstructureringsplan en mag alleen berusten op externe factoren, zoals hogere prijzen en stijging van de vraag waarop de onderneming slechts weinig invloed kan uitoefenen, indien de gemaakte marktveronderstellingen algemeen erkend worden. Een geslaagde herstructurering dient de afstoting van structureel verliesgevende activiteiten te omvatten.Om aan het criterium van de levensvatbaarheid te voldoen, moet de onderneming op grond van het herstructureringsplan in staat worden geacht alle kosten met inbegrip van afschrijvingen en financiële lasten te dekken en een minimale kapitaalopbrengst te verkrijgen, zodat de onderneming na uitvoering van het plan geen staatssteun meer nodig zal hebben en op eigen kracht op de markt zal kunnen concurreren. Evenals reddingssteun mag herstructureringssteun derhalve over het algemeen slechts één keer worden toegekend.b) Vermijding van buitensporige vervalsing van de mededingingEen voorwaarde voor herstructureringssteun is voorts dat er maatregelen worden genomen om nadelige gevolgen voor concurrenten zoveel mogelijk te compenseren. De steun zou anders "het gemeenschappelijk belang schaden" en niet in aanmerking komen voor een vrijstelling op grond van artikel 61, lid 3, onder c).Wanneer uit een objectieve beoordeling van de vraag- en aanbodzijde van een relevante markt in de Europese Economische Ruimte waarop de steunontvangende onderneming actief is, blijkt dat er sprake is van een structureel overschot van de produktiecapaciteit, dient het herstructureringsplan bij te dragen, evenredig met de hoogte van het ontvangen steunbedrag, tot de herstructurering van de bedrijfstak op de relevante markt door onomkeerbare vermindering of sluiting van capaciteit. Een vermindering of sluiting is onomkeerbaar indien de betrokken activa worden gesloopt, zodanig worden veranderd dat ze nooit meer dezelfde capaciteit kunnen behalen of worden omgebouwd en voorgoed voor een ander gebruik worden bestemd. De verkoop van capaciteit aan concurrenten is in dit geval niet voldoende, tenzij de fabriek wordt verkocht voor gebruik in een gedeelte van de wereld waar de faciliteiten in bedrijf kunnen blijven zonder naar verwachting belangrijke gevolgen te hebben voor de mededinging in de Europese Economische Ruimte.Een versoepeling van het beginsel van evenredige capaciteitsvermindering kan worden toegestaan indien het waarschijnlijk is dat deze een manifeste verslechtering van de mededingingsstructuur op de markt zou veroorzaken, bij voorbeeld door het creëren van een monopolie of een sterk oligopolide situatie.Indien er daarentegen geen sprake is van een structureel overschot van produktiecapaciteit op een relevante markt in de Europese Economische Ruimte waarop de begunstigde actief is, zal de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA de goedkeuring van de steun gewoonlijk niet afhankelijk stellen van capaciteitsvermindering. Zij dient er echter wel van overtuigd te zijn dat de steun uitsluitend gebruikt zal worden om de levensvatbaarheid van de onderneming te herstellen en niet om de begunstigde in staat te stellen de produktiecapaciteit tijdens de uitvoering van het herstructureringsplan uit te breiden, behalve in de mate waarin dit wezenlijk bijdraagt tot het herstel van de levensvatbaarheid zonder de mededinging daarbij buitensporig te vervalsen. Om te voorkomen dat de steun de mededinging zodanig vervalst dat het gemeenschappelijk belang wordt geschaad, kan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA zo nodig voorwaarden en verplichtingen opleggen.c) Steun in verhouding tot de kosten en baten van de herstructureringHet bedrag en de intensiteit van de steun moeten tot het voor de uitvoering van de herstructurering strikt noodzakelijke minimum worden beperkt en verband houden met de verwachte voordelen. Derhalve wordt van de begunstigden van de steun doorgaans verwacht dat zij met eigen middelen of via externe commerciële financiering een belangrijke bijdrage leveren aan het herstructureringsplan. Om het concurrentievervalsende effect te beperken moet de steun in zodanige vorm worden verleend dat de onderneming niet de beschikking krijgt over extra middelen die zouden kunnen worden gebruikt voor agressieve, marktvervalsende activiteiten die geen verband houden met het herstructureringsproces. Evenmin mag steun gebruikt worden voor de financiering van nieuwe investeringen die niet nodig zijn voor de herstructurering. Steun voor financiële herstructurering dient de financiële lasten van de onderneming niet buitensporig te verlichten.Indien steun wordt gebruikt voor de kwijtschelding van schulden die zijn ontstaan uit vroegere verliezen, moeten belastingfaciliteiten in verband met deze verliezen worden ingetrokken en mogen de verliezen niet worden aangehouden om toekomstige winst te compenseren of worden verkocht of overgedragen aan derden. In een dergelijk geval zou de onderneming immers twee keer herstructureringssteun ontvangen.d) Volledige uitvoering van het herstructureringsplan en inachtneming van de voorwaardenIndien de onderneming het aan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA voorgelegde en door haar goedgekeurde herstructureringsplan niet volledig uitvoert en andere door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA opgelegde verplichtingen niet nakomt, zal de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA maatregelen treffen om terugvordering van de steun te verlangen, tenzij het oorspronkelijke besluit na een nieuwe aanmelding van de zijde van de betrokken EVA-Staat wordt gewijzigd.e) Controle en jaarlijks verslagMet het oog op het toezicht op de uitvoering, het verloop en het welslagen van het herstructureringsplan moet jaarlijks een gedetailleerd verslag bij de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA worden ingediend. Dit verslag moet alle relevante informatie bevatten aan de hand waarvan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA de uitvoering van het goedgekeurde herstructureringsprogramma, de uitkering van steun aan de onderneming en haar financiële positie kan volgen en zich ervan kan vergewissen of de voorwaarden of verplichtingen, gesteld in het besluit van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA waarbij de steun is goedgekeurd, in acht worden genomen. Indien in een bepaald geval tijdige bevestiging van bepaalde essentiële informatie nodig is, bij voorbeeld in verband met sluitingen of capaciteitsverminderingen, kan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA verlangen dat vaker verslagen worden ingediend.16.3.2.3. Voorwaarden voor herstructureringssteun in steungebieden1. De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA moet bij de beoordeling van herstructureringssteun in steungebieden rekening houden met de behoeften van de regionale ontwikkeling. Dat een noodlijdende onderneming gevestigd is in een steungebied betekent evenwel niet dat herstructureringssteun zonder meer wordt toegestaan. Een gebied is er op middellange tot lange termijn niet bij gebaat dat ondernemingen die wegens structurele of andere factoren uiteindelijk tot ondergang zijn gedoemd, op kunstmatige wijze in stand worden gehouden.2. Aangezien slechts beperkte nationale middelen voor steun ter bevordering van de regionale ontwikkeling beschikbaar zijn, is het voorts in het belang van de gebieden zelf dat zij deze beperkte middelen gebruiken om zo snel mogelijk alternatieve activiteiten te ontwikkelen die levensvatbaar en duurzaam zijn. Ten slotte dient de mededinging zo min mogelijk te worden vervalst, ook bij steun aan ondernemingen in steungebieden.3. De in punt 16.3.2.2 opgesomde criteria zijn dus eveneens toepasselijk op steungebieden, zelfs indien rekening wordt gehouden met de behoeften van de regionale ontwikkeling. In het bijzonder moet de herstructurering leiden tot een economische levensvatbare onderneming die bijdraagt tot de feitelijke ontwikkeling van het gebied zonder dat voortdurende steun nodig is. Herhaaldelijk verleende steun zal dus niet soepeler worden behandeld dan in gebieden die niet in aanmerking komen voor regionale steun. Evenzo dienen herstructureringsplannen uitgevoerd te worden en onder toezicht te staan. Om buitensporige vervalsing van de mededinging te voorkomen, dient het steunbedrag voorts in verhouding te staan tot de kosten en baten van de herstructurering. Een enigszins flexibelere benadering is in steungebieden evenwel mogelijk ten aanzien van de vereiste capaciteitsvermindering indien er sprake is van een markt met structurele overcapaciteit. Als de ontwikkeling van de regio daarbij gebaat is, zal de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA een geringere capaciteitsvermindering verlangen in steungebieden dan in gebieden die niet in aanmerking komen voor regionale steun en zal zij een onderscheid maken tussen gebieden die in aanmerking komen voor regionale steun op grond van artikel 61, lid 3, onder a), van de EER-Overeenkomst en gebieden die in aanmerking komen op grond van artikel 61, lid 3, onder c), van de EER-Overeenkomst, om rekening te houden met het feit dat de problemen van de eerste categorie gebieden ernstiger zijn.4. Elke steun voor nieuwe investeringen die niet vereist zijn voor de herstructurering, dient binnen de door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA goedgekeurde grenzen aan regionale steun te blijven.16.3.2.4. Herstructureringssteun aan kleine en middelgrote bedrijven1. Mits een bepaalde aanvaardbare steunintensiteit niet wordt overschreden, heeft steun aan kleine en middelgrote bedrijven doorgaans minder nadelige gevolgen voor het handelsverkeer dan steun aan grote ondernemingen en is het aannemelijker dat mogelijke vervalsing van de mededinging wordt gecompenseerd door economische voordelen (17). Dit geldt ook voor herstructureringssteun. De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA is derhalve gerechtigd een soepelere houding ten opzichte van herstructureringssteun aan het MKB aan te nemen.2. In de voorschriften inzake steun voor het midden- en kleinbedrijf in hoofdstuk 10 van deze richtsnoeren heeft de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA een uniforme definitie van de kleine en middelgrote ondernemingen gegeven met het oog op het toezicht op staatssteun.3. De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA zal niet dezelfde strenge voorwaarden stellen aan herstructureringssteun aan het MKB als die welke zijn verbonden aan herstructureringssteun aan grote ondernemingen, in het bijzonder wat de capaciteitsverminderingen en verslagplicht betreft.16.3.2.5. Steun voor de dekking van sociale kosten van herstructurering1. Herstructureringsplannen brengen gewoonlijk een vermindering of afstoting van de betrokken activiteiten met zich. Dit is vaak noodzakelijk om de onderneming te rationaliseren en efficiënt te maken en staat los van de capaciteitsverminderingen die verlangd kunnen worden als voorwaarde voor het goedkeuren van steun indien de bedrijfstak te kampen heeft met structurele overcapaciteit. Welke reden ook ten grondslag ligt aan deze maatregelen, zij zullen in het algemeen leiden tot inkrimping van de werkgelegenheid binnen de onderneming.2. Het arbeidsrecht van de EVA-Staten en de Lid-Staten van de Gemeenschap kan algemene regelingen op het gebied van de sociale zekerheid omvatten die voorzien in rechtstreekse uitkeringen aan de betrokken werknemers bij ontslag of vervroegde uittreding. Dergelijke regelingen worden niet beschouwd als steun in de zin van artikel 61, lid 1, voor zover de overheid deze rechtstreeks met de werknemers treft zonder tussenkomst van de onderneming.3. Naast rechtstreekse voorzieningen voor werknemers bij ontslag en vervroegde uittreding kan veelal gebruik worden gemaakt van algemene regelingen in verband met de sociale kosten. De regering dekt dan de kosten van de uitkeringen die de onderneming aan ontslagen werknemers verstrekt en die verder gaan dan haar wettelijke of contractuele verplichtingen. Indien dergelijke regelingen voor alle sectoren gelden en algemeen beschikbaar zijn voor elke werknemer die voldoet aan vooraf vastgestelde voorwaarden waaronder hij automatisch in aanmerking komt voor de regeling, worden zij niet beschouwd als steun in de zin van artikel 61, lid 1, voor de ondernemingen die een herstructurering uitvoeren. Indien zij daarentegen worden gebruikt om de herstructurering in specifieke bedrijfstakken te ondersteunen, kan er wel sprake zijn van steun, vanwege de selectieve wijze waarop zij worden toegepast.4. De verplichtingen die een onderneming zelf heeft ten aanzien van het verstrekken van uitkeringen bij ontslag en/of vervroegde uittreding ingevolge het arbeidsrecht of collectieve overeenkomsten met vakbonden, maken deel uit van de gewone bedrijfskosten die de onderneming uit eigen middelen dient te bekostigen. Derhalve wordt elke overheidsbijdrage aan deze kosten beschouwd als steun, ongeacht of de bedragen rechtstreeks aan de onderneming worden uitgekeerd of via een overheidsinstelling ten goede komen aan de werknemers.5. De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA staat positief tegenover dergelijke steun, daar deze economische voordelen met zich brengt die verder gaan dan de belangen van de betrokken onderneming, de structurele veranderingen vergemakkelijken en de lasten verlichten, terwijl ze vaak slechts de verschillen opheffen in de verplichtingen die door de nationale wetgevingen aan de bedrijven worden opgelegd.6. Steun wordt niet alleen gegeven om tegemoet te komen aan de kosten van ontslag- of vervroegde-uittredingsregelingen, maar vaak ook in verband met opleiding, advisering, praktische hulp bij het vinden van ander werk, financiële tegemoetkoming bij verhuizing en professionele scholing en bijstand ten behoeve van gewezen werknemers bij het opstarten van nieuwe bedrijven. De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA neemt dan ook een positief standpunt in ten aanzien van dergelijke steun.7. Steun voor sociale maatregelen die uitsluitend ten goede komen aan werknemers die wegens de herstructurering ontslagen worden, wordt niet in aanmerking genomen bij de vaststelling van de omvang van de in punt 16.3.2.2, onder b), beschreven capaciteitsvermindering.16.4. Regelingen voor redding of herstructurering van kleine en middelgrote bedrijven1. Voor kleine en middelgrote bedrijven die voldoen aan de in paragraaf 10.2 gegeven definitie, zal de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA bereid zijn haar goedkeuring te hechten aan regelingen voor reddings- of herstructureringssteun. Dit zal zij zoals gewoonlijk doen binnen twee maanden na ontvangst van alle gegevens, tenzij de regeling in aanmerking komt voor de versnelde goedkeuringsprocedure. In dat geval wordt de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA 20 werkdagen toegestaan (18). In een dergelijke regeling moet duidelijk zijn bepaald welke ondernemingen daarvoor in aanmerking komen, onder welke omstandigheden reddings- of herstructureringssteun kan worden verleend en welk steunbedrag de onderneming in moeilijkheden maximaal kan worden toegekend. Een voorwaarde voor goedkeuring is voorts dat jaarlijks een verslag over de werking van de regeling wordt ingediend dat de gegevens bevat welke zijn gespecificeerd in hoofdstuk 30 van en de bijlagen III en IV bij deze richtsnoeren. Bij dit verslag moet een lijst van alle begunstigde ondernemingen worden gevoegd, met vermelding van de naam van elke onderneming, de code van de bedrijfstak waartoe zij behoort (de uit twee cijfers bestaande NACE-code (19)), het aantal werknemers, de jaaromzet en het bedrag van de in de loop van het jaar verleende steun. Voorts moet worden aangegeven of de onderneming tijdens de voorafgaande twee jaar reddings- of herstructureringssteun heeft ontvangen, met vermelding van het totale bedrag daarvan.2. Toekenning van steun voor redding of herstructurering van kleine en middelgrote ondernemingen, die niet wordt verstrekt in het kader van een goedgekeurde regeling dient afzonderlijk te worden aangemeld bij de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, zoals ook geldt voor dergelijke steun aan grote ondernemingen. Gevallen van steunverlening of steunregelingen voor redding of herstructurering van ondernemingen die voldoen aan de voorwaarden voor de "de minimis"-regeling (zie onderdeel 16.2.3) hoeven niet te worden aangemeld.16.5. Duur en herziening van de regelsDe Toezichthoudende Autoriteit van de EVA zal reddings- of herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden toetsen aan deze regels gedurende een periode van drie jaar, te rekenen vanaf de datum van bekendmaking ervan. Vóór het einde van deze periode zal zij de werking van de regels evalueren.".Gedaan te Brussel, 19 oktober 1994.Voor de Toezichthoudende Autoriteit van de EVADe VoorzitterKnut ALMESTAD(1) Hierna de richtsnoeren inzake overheidssteun genoemd.(2) PB nr. L 231 van 3. 9. 1994, blz. 1.(3) PB nr. L 263 van 13. 10. 1994, blz. 22.(4) Dit hoofdstuk stemt overeen met de communautaire richtsnoeren voor reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden, welke op 27 juli 1994 zijn goedgekeurd (nog niet verschenen in het Publikatieblad).(5) Punten 227 en 228 en punt 177 (zie punt 33 van bijlage XV bij de EER-Overeenkomst).(6) Zie met name het arrest van 14 februari 1990 in zaak C-301/87 (Frankrijk/Commissie), jurisprudentie 1990, blz. I-307 (Boussac); het arrest van 21 maart 1990, in zaak C-142/87 (België/Commissie), jurisprudentie 1990, blz. I-959 (Tubemeuse); het arrest van 21 maart 1991, in zaak C-303/88, (Italië/Commissie), jurisprudentie 1991, blz. I-1433 (ENI-Lanerossi); het arrest van 21 maart 1991, in zaak C-305/89, (Italië/Commissie), jurisprudentie 1991, blz. I-1603 (Alfa Romeo). Zie tevens het arrest van 14 november 1984, in zaak 323/82 (Intermills/Commissie), jurisprudentie 1984, blz. 3809; het arrest van 13 maart 1985, de zaken 296/82 en 318/82 (Nederland en Leeuwarder Papierwarenfabriek/Commissie), jurisprudentie 1985, blz. 809; het arrest van 10 juli 1986, in zaak 234/84 (België/Commissie), jurisprudentie 1986, blz. 2263 (Meura).(7) Zie hoofdstuk 19 van deze richtsnoeren.(8) Zie hoofdstuk 20 van deze richtsnoeren.(9) Zie hoofdstuk 10 van deze richtsnoeren.(10) Zie deel III van deze richtsnoeren.(11) Zie hoofdstuk 12 van deze richtsnoeren over de toepassing en tenuitvoerlegging van de "de minimis"-regeling.(12) Zie onderdeel 16.2.2, punt 1.(13) Richtlijn 80/723/EEG van de Commissie van 25 juni 1980 betreffende de doorzichtigheid in de financiële betrekkingen tussen Lid-Staten en openbare bedrijven.(14) Zie het arrest van het Hof van Justitie van 22 maart 1977 in zaak 78/76 (Steinike und Weinlig/Duitsland), jurisprudentie 1977, blz. 595 (Crédit Lyonnais/Usinor-Sacilor). Persmededeling nr. IP(91) 1045 van de Commissie.(15) Deze voorwaarden zijn neergelegd in hoofdstuk 15 van deze richtsnoeren zoals deze op 19 januari 1994 zijn goedgekeurd door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, en stemmen overeen met het Achtste Verslag over het mededingingsbeleid, punt 228, dat het toezicht op reddings- en herstructureringssteun betreft.(16) Indien de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA het herstructureringsplan nog in behandeling heeft op het moment dat de periode waarvoor reddingssteun is goedgekeurd, afloopt, zal zijn een verlenging van de reddingssteun toestaan totdat het onderzoek is voltooid (zie het Drieëentwintigste Verslag over het mededingsbeleid, punt 527).(17) Zie hoofdstuk 10 "Regels inzake steun ten behoeve van het midden- en kleinbedrijf".(18) Zie hoofdstuk 11 van deze richtsnoeren.(19) Algemene systematische bedrijfsindeling in de Europese Gemeenschappen, gepubliceerd door het Bureau voor de statistiek van de Europese Gemeenschappen."


Avis juridique important

|

32003D0155

2003/155/EG: Besluit van de Raad van 16 december 2002 betreffende de ondertekening en sluiting van de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Turkse Republiek betreffende precursoren en chemische stoffen die veelvuldig bĳ de illegale vervaardiging van verdovende middelen of psychotrope stoffen worden gebruikt

Publicatieblad Nr. L 064 van 07/03/2003 blz. 0028 - 0029

Besluit van de Raadvan 16 december 2002betreffende de ondertekening en sluiting van de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Turkse Republiek betreffende precursoren en chemische stoffen die veelvuldig bij de illegale vervaardiging van verdovende middelen of psychotrope stoffen worden gebruikt(2003/155/EG)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 133, in samenhang met artikel 300, lid 2, eerste zin, en artikel 300, lid 4,Gezien het voorstel van de Commissie,Overwegende hetgeen volgt:(1) Op 5 april 2001 gaf de Raad de Commissie de opdracht met Turkije een overeenkomst te sluiten betreffende precursoren en chemische stoffen die veelvuldig bij de illegale vervaardiging van verdovende middelen of psychotrope stoffen worden gebruikt ("de overeenkomst").(2) De Gemeenschap moet strengere controles uitvoeren op de zending van precursoren naar Turkije aangezien die de Gemeenschap opnieuw binnenkomen in de vorm van heroïne of andere psychotrope of narcotische stoffen.(3) De Raad dient de Commissie te machtigen om in overleg met een door de Raad ingesteld speciaal comité namens de Gemeenschap de wijzigingen vast te stellen die volgens de overeenkomst door de Gemengde Follow-up-groep moeten worden goedgekeurd. Deze machtiging blijft echter beperkt tot wijziging van de bijlagen van de overeenkomst, voorzover deze wijziging betrekking heeft op stoffen die reeds onder de communautaire wetgeving inzake precursoren van verdovende middelen en chemische stoffen vallen.(4) De overeenkomst dient te worden goedgekeurd,BESLUIT:Artikel 1De overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Turkse Republiek betreffende precursoren en chemische stoffen die veelvuldig bij de illegale vervaardiging van verdovende middelen of psychotrope stoffen worden gebruikt, wordt hierbij namens de Gemeenschap goedgekeurd.De tekst van de overeenkomst is aan dit besluit gehecht.Artikel 21. De Gemeenschap wordt in de in artikel 9 van de overeenkomst genoemde Gemengde Follow-up-groep vertegenwoordigd door de Commissie, die daarbij wordt bijgestaan door de vertegenwoordigers van de lidstaten.2. De Commissie wordt gemachtigd om namens de Gemeenschap de wijzigingen vast te stellen van de bijlagen van de overeenkomst die door de Gemengde Follow-up-groep zijn goedgekeurd overeenkomstig de in artikel 10 van de overeenkomst vastgestelde procedure.De Commissie wordt daarbij bijgestaan door een door de Raad ingesteld speciaal comité dat een gemeenschappelijk standpunt moet opstellen.3. De in lid 2 bedoelde machtiging is beperkt tot stoffen die reeds onder de communautaire wetgeving betreffende precursoren van verdovende middelen en chemische stoffen vallen.Artikel 3De voorzitter van de Raad wordt gemachtigd de personen aan te wijzen die de overeenkomst mogen ondertekenen.Artikel 4De voorzitter van de Raad wisselt namens de Gemeenschap de in artikel 12 van de overeenkomst bedoelde instrumenten uit(1).Artikel 5Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.Gedaan te Brussel, 16 december 2002.Voor de RaadDe voorzitterM. Fischer Boel(1) De datum van inwerkingtreding van de overeenkomst wordt op verzoek van het secretariaat-generaal van de Raad bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.


title: Besluit (EU) 2015/634 van de Raad van 20 april 2015 houdende benoeming van een Belgisch lid van het Europees Economisch en Sociaal Comité

text:
               23.4.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 104/16

         BESLUIT (EU) 2015/634 VAN DE RAAD
   van 20 april 2015
   houdende benoeming van een Belgisch lid van het Europees Economisch en Sociaal Comité
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 302,
   Gezien de voordracht van de Belgische regering,
   Gezien het advies van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 13 september 2010 heeft de Raad Besluit 2010/570/EU, Euratom tot benoeming van de leden van het Europees Economisch en Sociaal Comité voor de periode van 21 september 2010 tot en met 20 september 2015 vastgesteld (1).

               (2)

               Op 24 juni 2014 heeft de Raad Besluit 2014/411/EU houdende benoeming van een Belgisch lid van het Europees Economisch en Sociaal Comité vastgesteld (2).

               (3)

               Deze zetel van lid van het Europees Economisch en Sociaal Comité is vrijgekomen door het verstrijken van de ambtstermijn van de heer Alessandro GRUMELLI,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   De heer Ferdinand WYCKMANS, Algemeen Secretaris Landelijke bediendencentrale — Nationaal Verbond voor Kaderpersoneel Noordergewest (LBC-NVK), wordt benoemd tot lid van het Europees Economisch en Sociaal Comité voor de resterende duur van de ambtstermijn, te weten tot en met 20 september 2015.
   Artikel 2
   Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt vastgesteld.

      Gedaan te Luxemburg, 20 april 2015.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J. DŪKLAVS

      (1)  PB L 251 van 25.9.2010, blz. 8.

      (2)  PB L 190 van 28.6.2014, blz. 82.


title: 2010/621/EU: Besluit van de Raad van 8 oktober 2010 betreffende de ondertekening namens de Europese Unie van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Federale Republiek Brazilië inzake de vrijstelling van de visumplicht voor kort verblijf voor houders van een diplomatiek of dienstpaspoort

text:
               19.10.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 273/2

         BESLUIT VAN DE RAAD
   van 8 oktober 2010
   betreffende de ondertekening namens de Europese Unie van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Federale Republiek Brazilië inzake de vrijstelling van de visumplicht voor kort verblijf voor houders van een diplomatiek of dienstpaspoort
   (2010/621/EU)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 77, lid 2, onder a), juncto artikel 218, lid 5,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Om hun visumbeleid af te stemmen op Verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad van 15 maart 2001 tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld (1), hebben bepaalde lidstaten vóór hun toetreding tot de Europese Unie de burgers van de Federale Republiek Brazilië („Brazilië”) vrijgesteld van de visumplicht, omdat Brazilië voorkomt op de lijst van derde landen waarvan de onderdanen zijn vrijgesteld van de visumplicht.

               (2)

               Om grondwettelijke redenen kan Brazilië lidstaten niet eenzijdig vrijstellen van de visumplicht; dit moet gebeuren door middel van een visumvrijstellingsovereenkomst die door het Braziliaanse parlement moet worden geratificeerd.

               (3)

               Brazilië heeft bilaterale visumvrijstellingsovereenkomsten met de meeste lidstaten gesloten voordat deze lid werden van de Unie of voordat het gemeenschappelijk visumbeleid werd ingevoerd. Er zijn echter vier lidstaten waarmee Brazilië geen bilaterale visumvrijstellingsovereenkomst heeft gesloten en daarom eist Brazilië van de burgers van deze lidstaten nog steeds een visum voor een kort verblijf.

               (4)

               Het gemeenschappelijk visumbeleid en de exclusieve externe bevoegdheid van de Unie op dit gebied zijn van dien aard dat alleen de Unie, en niet de afzonderlijke lidstaten, over een visumvrijstellingsovereenkomst kan onderhandelen en een dergelijke overeenkomst kan sluiten.

               (5)

               Gezien de niet-wederkerige behandeling door Brazilië van bepaalde lidstaten heeft de Raad bij besluit van 18 april 2008 de Commissie gemachtigd onderhandelingen te beginnen over een overeenkomst tussen de Unie en Brazilië inzake vrijstelling van de visumplicht voor kort verblijf, om tot volledig wederkerige visumvrijstelling te komen.

               (6)

               De onderhandelingen over de overeenkomst zijn op 2 juli 2008 begonnen en op 19 november 2009 afgerond.

               (7)

               Onder voorbehoud van sluiting op een later tijdstip, moet de op 28 april 2010 te Brussel geparafeerde Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Federale Republiek Brazilië inzake de vrijstelling van de visumplicht voor kort verblijf voor houders van een diplomatiek of dienstpaspoort worden ondertekend.

               (8)

               Dit besluit vormt een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis waaraan het Verenigd Koninkrijk niet deelneemt overeenkomstig Besluit 2000/365/EG van de Raad van 29 mei 2000 betreffende het verzoek van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland deel te mogen nemen aan enkele van de bepalingen van het Schengenacquis (2). Het Verenigd Koninkrijk neemt derhalve niet deel aan de vaststelling van dit besluit; dit besluit is dan ook niet bindend voor, noch van toepassing op deze lidstaat.

               (9)

               Dit besluit vormt een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis waaraan Ierland niet deelneemt, overeenkomstig Besluit 2002/192/EG van de Raad van 28 februari 2002 betreffende het verzoek van Ierland deel te mogen nemen aan bepalingen van het Schengenacquis (3). Ierland neemt derhalve niet deel aan de vaststelling van dit besluit; dit besluit is dan ook niet bindend voor, noch van toepassing op deze lidstaat,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   De ondertekening van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Federale Republiek Brazilië inzake de vrijstelling van de visumplicht voor kort verblijf voor houders van een diplomatiek of dienstpaspoort („de overeenkomst”) wordt namens de Unie goedgekeurd, onder voorbehoud van sluiting ervan (4).
   Artikel 2
   De voorzitter van de Raad wordt gemachtigd de persoon (personen) aan te wijzen die bevoegd is (zijn) de overeenkomst namens de Unie te ondertekenen onder voorbehoud van sluiting ervan.
   Artikel 3
   Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt vastgesteld.

      Gedaan te Luxemburg, 8 oktober 2010.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         M. WATHELET

      (1)  PB L 81 van 21.3.2001, blz. 1.

      (2)  PB L 131 van 1.6.2000, blz. 43.

      (3)  PB L 64 van 7.3.2002, blz. 20.

      (4)  De tekst van de overeenkomst zal samen met het besluit betreffende de sluiting van de overeenkomst worden bekendgemaakt.


title: Besluit (GBVB) 2015/157 van de Raad van 30 januari 2015 tot wijziging van Besluit 2011/72/GBVB betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië

text:
               31.1.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 26/29

         BESLUIT (GBVB) 2015/157 VAN DE RAAD
   van 30 januari 2015
   tot wijziging van Besluit 2011/72/GBVB betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie, en met name artikel 29,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De Raad heeft op 31 januari 2011 Besluit 2011/72/GBVB (1) vastgesteld.

               (2)

               De in Besluit 2011/72/GBVB genoemde restrictieve maatregelen zijn van toepassing tot en met 31 januari 2015. Naar aanleiding van een toetsing van dat besluit dienen die restrictieve maatregelen te worden verlengd tot en met 31 januari 2016. De vermeldingen voor drie personen moeten worden gewijzigd.

               (3)

               Besluit 2011/72/GBVB moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Besluit 2011/72/GBVB wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               Artikel 5 wordt vervangen door:
               „Artikel 5
               Dit besluit is van toepassing tot en met 31 januari 2016. Het wordt voortdurend geëvalueerd. Het kan zo nodig worden verlengd of gewijzigd indien de Raad van oordeel is dat de doelstellingen ervan niet zijn verwezenlijkt.”.

               2)

               De bijlage wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij dit besluit.

         Artikel 2
   Dit besluit treedt in werking op de dag van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Brussel, 30 januari 2015.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         E. RINKĒVIČS

      (1)  Besluit 2011/72/GBVB van de Raad van 31 januari 2011 betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië (PB L 28 van 2.2.2011, blz. 62).

      BIJLAGE
      De vermeldingen voor de volgende personen, als weergegeven in de bijlage bij Besluit 2011/72/GBVB, worden vervangen door de onderstaande vermeldingen.

                  Naam

                  Identificatiegegevens

                  Motivering

                  3.

                  Moncef Ben Mohamed Ben Rhouma TRABELSI

                  Tunesiër, geboren op 4 maart 1944 te Tunis, zoon van Saida DHERIF, gehuwd met Yamina SOUIEI, bedrijfsleider, voorheen woonachtig 11 rue de France — Radès Ben Arous, houder van CNI nr. 05000799.
                  Overleden op 4 april 2011.

                  (Overleden) persoon naar wiens activiteiten door de Tunesische autoriteiten een gerechtelijk onderzoek is ingesteld wegens medeplichtigheid aan de verduistering van overheidsgelden door een openbaar ambtsdrager; medeplichtigheid aan machtsmisbruik door een openbaar ambtsdrager om een ongerechtvaardigd voordeel voor een derde te verkrijgen en de overheid verlies toe te brengen, en medeplichtigheid aan de uitoefening van onrechtmatige invloed op een openbaar ambtsdrager teneinde direct of indirect een voordeel voor een derde te verkrijgen.

                  12.

                  Mohamed Adel Ben Mohamed Ben Rhouma TRABELSI

                  Tunesiër, geboren op 26 april 1950 te Tunis, zoon van Saida DHERIF, gehuwd met BEN JEMIA, bedrijfsleider, voorheen woonachtig 3 rue de la Colombe — Gammarth Supérieur, houder van CNI nr. 00178522.
                  Overleden op 27 januari 2011.

                  (Overleden) persoon naar wiens activiteiten door de Tunesische autoriteiten een gerechtelijk onderzoek is ingesteld wegens medeplichtigheid aan de verduistering van overheidsgelden door een openbaar ambtsdrager; medeplichtigheid aan machtsmisbruik door een openbaar ambtsdrager om een ongerechtvaardigd voordeel voor een derde te verkrijgen en de overheid verlies toe te brengen, en medeplichtigheid aan de uitoefening van onrechtmatige invloed op een openbaar ambtsdrager teneinde direct of indirect een voordeel voor een derde te verkrijgen.

                  32.

                  Faouzi Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen BEN ALI

                  Tunesiër, geboren op 13 maart 1947 te Hammam-Sousse, gehuwd met Zohra BEN AMMAR, bedrijfsleider, voorheen woonachtig rue El Moez — Hammam — Sousse, houder van CNI nr. 02800443.
                  Overleden op 25 februari 2011.

                  (Overleden) persoon naar wiens activiteiten door de Tunesische autoriteiten een gerechtelijk onderzoek is ingesteld wegens medeplichtigheid aan de verduistering van overheidsgelden door een openbaar ambtsdrager; medeplichtigheid aan machtsmisbruik door een openbaar ambtsdrager om een ongerechtvaardigd voordeel voor een derde te verkrijgen en de overheid verlies toe te brengen, en medeplichtigheid aan de uitoefening van onrechtmatige invloed op een openbaar ambtsdrager teneinde direct of indirect een voordeel voor een derde te verkrijgen.


title: BESLUIT VAN DE VERTEGENWOORDIGERS VAN DE REGERINGEN DER LID-STATEN VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAP VOOR KOLEN EN STAAL, IN HET KADER VAN DE RAAD BIJEEN, VAN 28 JUNI 1977 HOUDENDE OPENING VAN TARIEFPREFERENTIES VOOR DE PRODUKTEN DIE ONDER DEZE GEMEENSCHAP RESSORTEREN EN VAN OORSPRONG ZIJN UIT ISRAEL

text:
 7 . 7 . 77                       Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                         Nr. L 169/31
                                                      BESLUIT
               VAN     DE VERTEGENWOORDIGERS VAN                    DE REGERINGEN DER               LID
               STATEN VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAP VOOR KOLEN EN STAAL,
                                  IN HET KADER VAN DE RAAD BIJEEN,
                                                  van 28 juni 1977
              houdende opening van tariefpreferenties voor de produkten die onder deze
                          Gemeenschap ressorteren en van oorsprong zijn uit Israël
                                                    (77/423/EGKS)
DE VERTEGENWOORDIGERS VAN DE REGERINGEN                                               Artikel 2
DER LID-STATEN VAN DE EUROPESE GEMEEN
SCHAP VOOR KOLEN EN STAAL, IN HET KADER                       De bepalingen houdende vaststelling van de oor
VAN DE RAAD BIJEEN ,                                          sprongregels voor de toepassing van de Overeenkomst
                                                              tussen de Europese Economische Gemeenschap en de
Overwegende dat de Lid-Staten onderling het Verdrag           Staat Israël zijn van toepassing op de in dit besluit be
hebben gesloten tot oprichting van de Europese Ge            doelde produkten .
meenschap voor Kolen en Staal ;
Overwegende dat de Overeenkomst tussen de Europe                                     Artikel 3
se Economische Gemeenschap en de Staat Israël op 1
juli 1975 in werking treedt ;                                 De Lid-Staten treffen in gemeenschappelijk overleg de
                                                              eventuele beschermende maatregelen die door één of
Overwegende dat de Overeenkomst tussen de Lid                meer Lid-Staten of door de Commmissie in overwe
Staten van de Europese Gemeenschap voor Kolen en             ging worden gegeven .
Staal en de Staat Israël door elke Partij bij die Over
eenkomst volgens haar eigen procedure dient te wor                                   Artikel 4
den goedgekeurd ;
                                                              De geldigheidsduur van dit besluit verstrijkt bij de in
Verlangende de in deze Overeenkomst overeengeko             werkingtreding van de Overeenkomst tussen de Lid
men tariefverlagingen autonoom en gelijktijdig verder        Staten van de Europese Gemeenschap voor Kolen en
toe te passen ,                                              Staal en de Staat Israël, en uiterlijk op 30 juni 1978 .
In overeenstemming met de Commissie,
                                                                                Artikel 5
BESLUITEN :                                                  De Lid-Staten treffen alle maatregelen die nodig zijn
                                                             voor de uitvoering van dit besluit.
                        Artikel 1
Met ingang van 1 juli 1977 worden de douanerechten           Gedaan te Luxemburg, 28 juni 1977.
die in de Gemeenschap worden toegepast bij invoer
van produkten die onder de Europese Gemeenschap                                             De Voorzitter
voor Kolen en Staal ressorteren en van oorsprong zijn
uit Israël, geschorst.                                                                      W. RODGERS


Avis juridique important

|

31986D0588

86/588/EEG, Euratom, EGKS: Besluit van de Raad van 24 november 1986 tot vaststelling van het aantal ambtenaren dat in 1987 in aanmerking komt voor een maatregel tot definitieve beëindiging van de dienst

Publicatieblad Nr. L 339 van 02/12/1986 blz. 0031

*****BESLUIT  VAN DE RAAD  van 24 november 1986  tot vaststelling van het aantal ambtenaren dat in 1987 in aanmerking komt voor een maatregel tot definitieve beëindiging van de dienst  (86/588/EEG, Euratom, EGKS)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot instelling van één Raad en één Commissie welke de Europese Gemeenschappen gemeen hebben,  Gelet op Verordening (EGKS, EEG, Euratom) nr. 3518/85 van de Raad van 12 december 1985 tot vaststelling van bijzondere maatregelen betreffende de beëindiging van de dienst van ambtenaren van de Europese Gemeenschappen in verband met de toetreding van Spanje en Portugal (1), inzonderheid op artikel 2, lid 2, eerste alinea,  Gezien het voorstel van de Commissie,  Overwegende dat voor iedere Instelling het aantal ambtenaren dient te worden vastgesteld dat in het jaar 1987 in aanmerking komt voor een maatregel tot beëindiging van de dienst overeenkomstig de voorwaarden van voornoemde verordening,  BESLUIT:  Enig artikel  Voor 1987 wordt het aantal ambtenaren dat in aanmerking komt voor een maatregel tot beëindiging van de dienst vastgesteld op:  50 ten aanzien van het Parlement,  24 ten aanzien van de Raad,  150 ten aanzien van de Commissie (huishoudelijke begroting),  15 ten aanzien van de Commissie (begroting voor onderzoek),  4 ten aanzien van het Hof van Justitie,  4 ten aanzien van het Economisch en Sociaal Comité,  3 ten aanzien van de Rekenkamer.  Gedaan te Brussel, 24 november 1986.  Voor de Raad  De Voorzitter  G. HOWE  (1) PB nr. L 335 van 13. 12. 1985, blz. 56.


title: 2011/786/EU: Besluit van de Commissie van 29 november 2011 inzake de veiligheidseisen waaraan Europese normen voor fietsen, kinderfietsen en bagagedragers voor fietsen krachtens Richtlijn 2001/95/EG van het Europees Parlement en de Raad moeten voldoen  Voor de EER relevante tekst

text:
               2.12.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 319/106

         BESLUIT VAN DE COMMISSIE
   van 29 november 2011
   inzake de veiligheidseisen waaraan Europese normen voor fietsen, kinderfietsen en bagagedragers voor fietsen krachtens Richtlijn 2001/95/EG van het Europees Parlement en de Raad moeten voldoen
   (Voor de EER relevante tekst)
   (2011/786/EU)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien Richtlijn 2001/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 december 2001 inzake algemene productveiligheid (1), en met name artikel 4, lid 1, onder a),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 2001/95/EG bepaalt dat de Europese normalisatie-instellingen Europese normen moeten opstellen. Deze normen moeten waarborgen dat producten aan het algemene veiligheidsvereiste van de richtlijn voldoen.

               (2)

               Overeenkomstig Richtlijn 2001/95/EG wordt een product verondersteld veilig te zijn wanneer het voldoet aan de niet-bindende nationale normen tot omzetting van Europese normen waarvan de referenties door de Commissie in het Publicatieblad van de Europese Unie zijn bekendgemaakt.

               (3)

               In artikel 4 van Richtlijn 2001/95/EG is de procedure vastgelegd voor de opstelling van Europese normen. Volgens die procedure stelt de Commissie de specifieke veiligheidseisen vast waaraan de Europese normen moeten voldoen en verleent zij vervolgens een mandaat aan de Europese normalisatie-instellingen om die normen uit te werken.

               (4)

               De Commissie maakt de referenties van de vastgestelde Europese normen bekend in het Publicatieblad van de Europese Unie.

               (5)

               Overeenkomstig artikel 4, lid 2, tweede alinea, van Richtlijn 2001/95/EG kunnen de referenties van Europese normen die de Europese normalisatie-instellingen vóór de inwerkingtreding van die richtlijn hebben vastgesteld, ook als de Commissie daarvoor geen mandaat heeft verleend, in het Publicatieblad van de Europese Unie worden bekendgemaakt, indien de normen een waarborg bieden voor het in die richtlijn vastgestelde algemene veiligheidsvereiste.

               (6)

               De Commissie heeft bij Beschikking 2006/514/EG (2) in het Publicatieblad van de Europese Unie de referenties bekendgemaakt van de Europese normen EN 14764:2005 voor stads- en toerfietsen, EN 14766:2005 voor mountainbikes, EN 14781:2005 voor racefietsen en EN 14872:2006 voor bagagedragers voor fietsen.

               (7)

               De vier Europese normen waarop Beschikking 2006/514/EG betrekking heeft, berusten niet op een overeenkomstig artikel 4, lid 1, van Richtlijn 2001/95/EG verleend mandaat van de Commissie.

               (8)

               Het Europees Comité voor normalisatie (CEN) heeft een herziening aangekondigd van de Europese normen EN 14764:2005, EN 14766:2005, EN 14781:2005 en EN 14872:2006. De referenties van de nieuwe versies van die normen na herziening kunnen niet in het Publicatieblad van de Europese Unie worden bekendgemaakt zonder een mandaat van de Commissie waarin specifieke veiligheidseisen zijn opgenomen.

               (9)

               Daarom moet de Commissie specifieke veiligheidseisen vaststellen voor fietsen en bagagedragers voor fietsen, zodat zij de Europese normalisatie-instellingen kan opdragen om op basis van die eisen Europese normen op te stellen.

               (10)

               Kinderfietsen, die niet worden beschouwd als speelgoed in de zin van de richtlijn betreffende de veiligheid van speelgoed (Richtlijn 2009/48/EG van het Europees Parlement en de Raad (3)), kunnen als zij onveilig zijn bij kinderen ernstige verwondingen aan het hoofd, de borstkas, de buik of de ledematen veroorzaken, vooral ten gevolge van een val.

               (11)

               Jonge fietsers raken doorgaans gewond als zij spelen of te hard rijden (4); zij hebben vooral eerder kans om te vallen, zowel omdat zij hun motorische vaardigheden nog moeten ontwikkelen als omdat zij de fiets nog moeten leren beheersen, zoals leren om obstakels, voetgangers of andere fietsers te ontwijken. Deze factoren, gevoegd bij het feit dat bij kinderen het zwaartepunt hoger ligt, maken het lastig om het evenwicht te bewaren.

               (12)

               Volgens de letselgegevensbank (IDB) betreft in de EU 37 % van de verwondingen waarbij een fietser betrokken is, kinderen van vijf tot negen jaar oud (5). Alhoewel het in een aanzienlijk deel van deze ongevallen om verkeersongevallen gaat, gebeuren er ook veel ongelukken tijdens het spelen, waarbij fietsende kinderen botsen tegen een object of persoon, of gewoon van hun fiets vallen. In het Verenigd Koninkrijk belanden naar schatting elk jaar meer dan 2 000 kinderen in het ziekenhuis na een fietsongeval thuis, en nog eens 21 000 kinderen na ongevallen op plaatsen als parken en speelplaatsen (6).

               (13)

               De Europese norm EN 14765:2005 + A1:2008 voorziet in nadere veiligheidseisen en testmethoden voor kinderfietsen, die niet onder het toepassingsgebied van de speelgoedrichtlijn (Richtlijn 2009/48/EG) vallen. Deze norm berust echter niet op een mandaat van de Commissie.

               (14)

               Daarom moeten voor kinderfietsen, die niet worden beschouwd als speelgoed in de zin van de speelgoedrichtlijn (Richtlijn 2009/48/EG), veiligheidseisen worden vastgesteld en een verzoek worden gedaan om Europese normen overeenkomstig deze eisen te ontwikkelen.

               (15)

               Wanneer de desbetreffende normen beschikbaar zijn en de Commissie besluit de referentie daarvan in het Publicatieblad bekend te maken volgens de procedure van artikel 4, lid 2, van Richtlijn 2001/95/EG, moeten fietsen, kinderfietsen en bagagedragers voor fietsen die aan die normen voldoen, worden verondersteld ook te voldoen aan het algemene veiligheidsvereiste van Richtlijn 2001/95/EG, wat de veiligheidseisen betreft waarop de normen betrekking hebben.

               (16)

               De in dit besluit vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het bij artikel 15 van Richtlijn 2001/95/EG ingestelde comité. Het Europees Parlement noch de Raad hebben zich daartegen verzet,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   In dit besluit wordt verstaan onder:
   a)   „fiets”: een voertuig op twee wielen dat alleen of hoofdzakelijk wordt aangedreven door de spierkracht van de berijder, met uitzondering van voertuigen met twee of meer zadels.
   b)   „kinderfiets”: een fiets met een maximale zadelhoogte van meer dan 435 mm en minder dan 635 mm, bestemd voor berijders met een gemiddeld gewicht van 30 kilo.
   c)   „stads- en toerfiets”: een fiets met een maximale zadelhoogte van 635 mm of meer, bestemd voor gebruik op openbare wegen, waaronder onverharde wegen.
   d)   „mountainbike”: een fiets met een maximale zadelhoogte van 635 mm of meer, ontworpen voor gebruik buiten de wegen in ruw terrein, op openbare wegen en op openbare paden, uitgerust met een daarvoor geschikt versterkt frame en andere onderdelen en doorgaans met brede banden met grof profiel en veel versnellingen.
   e)   „racefiets”: een fiets met een maximale zadelhoogte van 635 mm of meer, bestemd voor gebruik bij hoge snelheid op openbare wegen. Deze fietsen zijn doorgaans bestemd voor gebruik op verharde wegen;
   f)   „bagagedrager voor een fiets”: een constructie of houder, met uitzondering van fietskarretjes, die gemonteerd en blijvend bevestigd is op en/of naast het achterwiel (achterbagagedrager) of het voorwiel (voorbagagedrager) van een fiets en die uitsluitend bestemd is voor het vervoer van bagage of van een kind in een kinderzitje.
   Artikel 2
   De specifieke veiligheidseisen voor fietsen, kinderfietsen en bagagedragers voor fietsen waaraan de Europese normen overeenkomstig artikel 4 van Richtlijn 2001/95/EG moeten voldoen, worden vastgesteld in de bijlage bij dit besluit.
   Artikel 3
   Dit besluit treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Brussel, 29 november 2011.

            Voor de Commissie

            De voorzitter

         José Manuel BARROSO

      (1)  PB L 11 van 15.1.2002, blz. 4.

      (2)  PB L 200 van 20.7.2006, blz. 35.

      (3)  PB L 170 van 30.6.2009, blz. 1.

      (4)  http://www.rospa.com/roadsafety/info/cycling_accidents.pdf.

      (5)  IDB Database 2006-2008.

      (6)  http://www.capt.org.uk/resources/talking-about-cycle-safety.

      BIJLAGE
      DEEL I

         Specifieke veiligheidseisen voor fietsen

         AFDELING 1

         Veiligheidseisen voor alle soorten fietsen

      1.   Algemene voorschriften

      Bij het ontwerpen van alle soorten fietsen wordt rekening gehouden met de fietsvaardigheden en de fysieke toestand van de beoogde gebruiker. Er wordt vooral aandacht besteed aan het ontwerp van fietsen voor jonge kinderen.
      Het risico op verwondingen of gezondheidsschade door het fietsen moet bij een redelijkerwijs te verwachten gebruik van het product zo klein mogelijk zijn; het risico moet aanvaardbaar worden geacht vanuit het oogpunt van een hoog beschermingsniveau voor de gezondheid en de veiligheid.
      Alle tijdens normaal of beoogd gebruik voor de gebruiker toegankelijke delen mogen geen lichamelijk letsel voor de gebruiker opleveren.
      De gebruikers worden in kennis gesteld van de mogelijke risico’s en gevaren en de mogelijkheden om deze te voorkomen (zie onder „Productveiligheidsinformatie”).
      Fietsen worden uitgerust met verlichting en reflectoren aan voor- en achterkant en reflectoren aan de zijkanten, zodat fiets en berijder goed zichtbaar zijn. Deze onderdelen moeten voldoen aan de geldende bepalingen in het land waar het product wordt verkocht.
      De fabrikant geeft de aanbevolen maximaal toegestane belading aan (bv. gewicht van de berijder en passagiers, bagage, bagagedrager enz.) waarop een fiets is berekend.
      De fabrikant geeft aan of een fiets al dan niet geschikt is voor het bevestigen van een bagagedrager en/of kinderzitje.
      2.   Materiële eigenschappen

         Gebruik

      Een complete fiets moet stabiel rijden en goed kunnen remmen, draaien en sturen. Het moet mogelijk zijn om de fiets te besturen met één hand los van het stuur (zoals bij het uitsteken van de hand) zonder dat dit voor de berijder lastig of gevaarlijk is.

         Stabiliteit

      Alle onderdelen van een fiets moeten worden ontworpen voor een stabiliteitsniveau dat verenigbaar is met normaal gebruik door de beoogde gebruiker.
      Het moet mogelijk zijn om de fiets te besturen met één hand los van het stuur (zoals bij het uitsteken van de hand) zonder dat dit lastig of gevaarlijk is voor de berijder. Een fiets met een beladen bagagedrager moet stabiel rijden en goed kunnen remmen, draaien en sturen.

         Duurzaamheid/vermoeiing

      Alle onderdelen van een fiets moeten voor de beoogde gebruiker tijdens de hele levensduur van het product veilig zijn. Indien mogelijk bevatten deze onderdelen een aanduiding van de uiterste gebruiksduur waarbij vervanging nodig is om de onderdelen optimaal te laten functioneren.
      Weersomstandigheden (bv. regen) moeten zo min mogelijk van invloed zijn op de remsystemen.

         Remsystemen

      Een fiets is voorzien van ten minste twee onafhankelijke remsystemen, één aan het voorwiel en één aan het achterwiel. De remsystemen worden zodanig ontworpen dat de veiligheid bij zowel nat als droog remmen wordt gewaarborgd.
      Het besluit of het remsysteem aan de achterkant door de hand of de voet van de berijder wordt bediend, moet worden genomen overeenkomstig de wetgeving, gewoonten of voorkeuren van het land waaraan de fiets zal worden geleverd.

         Scherpe randen

      Niet-afgeschermde randen die tijdens normaal gebruik of tijdens onderhoud in contact kunnen komen met het lichaam van de gebruiker, mogen niet scherp zijn.

         Beknelling

      Fietsen mogen geen gevaar voor beknelling opleveren dat bij het ontwerp kan worden vermeden.
      Indien er bij normaal gebruik of onderhoud gevaar voor beknelling bestaat, wordt dit in de handleiding/waarschuwingen op de fiets vermeld.

         Uitstekende delen

      Er mogen geen uitstekende delen voorkomen als ze gevaar voor de gebruiker opleveren.
      3.   Mechanische eigenschappen

         Uitklapbare mechanieken

      Uitklapmechanieken (standaarden) zijn functioneel en stabiel, zodat ze niet onbedoeld opengaan tijdens het fietsen, en mogen geen letsel veroorzaken.

         Bevestigingsmiddelen

      Alle voor een fiets gebruikte bevestigingsmiddelen, bouten, schroeven, spaken, moeren en nippels moeten de correcte afmetingen hebben en gemaakt zijn van materiaal dat geen letsel veroorzaakt.
      Alle bevestigingsmiddelen en schroeven die op voor de veiligheid cruciale punten aan een fiets bevestigd zijn, moeten worden geborgd ter voorkoming van onbedoeld losraken.

         Verstelbaarheid en bediening

      Fietsonderdelen die verstelbaar zijn naar gelang van de lengte of de bouw van de gebruiker, zoals het zadel of het stuur, moeten gemakkelijk kunnen worden bediend zonder gevaar voor de veiligheid van de gebruiker. In de instructies wordt aangegeven welk gereedschap daarvoor geschikt is, rekening houdend met de beoogde gebruiker. Alle onderdelen voor de bediening zijn bij normale gebruiksomstandigheden gemakkelijk en veilig bereikbaar. Zij zijn zodanig ontworpen en bevestigd dat de gebruiker de fiets goed kan blijven bedienen. De berijder moet vooral in staat zijn om te remmen en te schakelen met ten minste één hand aan het stuur.
      4.   Chemische eigenschappen

      Er mag door de onderdelen waarmee de berijder in aanraking komt geen vergiftigingsgevaar voor de beoogde gebruiker ontstaan, met name wat betreft kinderfietsen.
      5.   Onderzoeksmethoden

      De norm geeft een beschrijving van stabiliteitsproeven en van prestatieproeven voor de maximale belading, alsmede van belastings- en vermoeiingsproeven voor de aandrijving, de remmen, de stuurinrichting en de onderdelen van het frame.
      6.   Productveiligheidsinformatie

      De productveiligheidsinformatie is geschreven in de taal of de talen van het land waar het product wordt verkocht.
      De productveiligheidsinformatie wordt bij alle soorten fietsen verstrekt. Deze informatie is leesbaar, begrijpelijk en zo volledig mogelijk maar tegelijkertijd beknopt.
      Visuele middelen zoals pictogrammen en plaatjes krijgen een belangrijke plaats in de productveiligheidsinformatie.
      De veiligheidsinformatie bevat het volgende: aankoopinformatie, gebruiksaanwijzing, reiniging, controle en onderhoud, merktekens en waarschuwingen. Ook wordt gewezen op mogelijke gevaren en op voorzorgsmaatregelen ter voorkoming van ongevallen.
      De veiligheidsinformatie bevat eveneens instructies voor de bevestiging van de reflectoren en verlichting in verband met de optimale zichtbaarheid, overeenkomstig de geldende bepalingen van het land waarin het product wordt verkocht.
      De bij het product verstrekte veiligheidsinformatie is in overeenstemming met het normale gebruik van het product.
      Op het frame is duidelijk en blijvend een framenummer aangebracht op een goed zichtbare plaats, inclusief de naam en het adres van de handelaar (of diens vertegenwoordiger) die de fiets in elkaar heeft gezet.

         AFDELING 2

         Aanvullende veiligheidseisen voor specifieke fietsen

      Naast de veiligheidseisen in afdeling I zijn op de in deze afdeling opgenomen fietsen de onderstaande aanvullende eisen van toepassing.
      1.   Kinderfietsen

      De maximale zadelhoogte en de gemiddelde begrenzing wat gewicht betreft zijn gebaseerd op antropometrische gegevens (gemiddeld gewicht en beenlengte naar leeftijd). Voor deze fietsen gelden de volgende eisen:

                  —

                  Er mogen geen snel los te koppelen onderdelen, van welke soort ook, worden gebruikt.

                  —

                  Er mogen geen wreefbanden (toe straps) en toeclips worden aangebracht.

                  —

                  De remkracht van de voorremmen wordt begrensd, om te voorkomen dat door het blokkeren van de wielen de macht over de fiets wordt verloren.

                  —

                  Het is mogelijk om zijwieltjes te monteren of te demonteren zonder de ophanging van de achteras los te hoeven maken.

                  —

                  Kinderfietsen mogen bij geen enkele zadelstandverandering beknellingsgevaar opleveren.

                  —

                  Kinderfietsen zijn voorzien van ten minste twee onafhankelijke remsystemen, één aan de voorkant en één aan de achterkant.

            2.   Mountainbikes

      Bij mountainbikes zijn alle veiligheidsonderdelen ontworpen om bestand te zijn tegen grotere krachten dan bij normaal gebruik van andere soorten fietsen (bijvoorbeeld trillingen en klappen vanwege ruw terrein, grotere krachten op de aandrijf- en de stuurinrichting en de remmen) en om bestand te zijn tegen het lossen van de remmen.
      3.   Racefietsen

      Bij racefietsen zijn alle veiligheidsonderdelen ontworpen om bestand te zijn tegen grotere krachten dan bij normaal gebruik van andere soorten fietsen (bijvoorbeeld een hogere snelheid, grotere krachten op de aandrijf- en de stuurinrichting en de remmen).
      DEEL II

         Specifieke veiligheidseisen voor bagagedragers voor fietsen

      1.   Algemene voorschriften

      Specifieke eisen en testmethoden voor bagagedragers voor fietsen waarborgen de veiligheid van de gebruiker en van de kinderen die op de fiets worden vervoerd. Het product ondergaat stabiliteits- en duurzaamheidsproeven, alsmede vermoeiingsproeven en temperatuurbestendigheidsproeven.
      2.   Indeling

      Bagagedragers worden ingedeeld in klassen naar draagvermogen, overeenkomstig het beoogde gebruik en het bevestigingspunt van de bagagedrager aan de fiets.
      3.   Maat

      Bagagedragers die bestemd zijn voor kinderzitjes hebben de voor dit soort gebruik geschikte maat.
      4.   Stabiliteit

      Alle onderdelen van een bagagedrager worden zodanig ontworpen dat het product bij normaal gebruik voldoende stabiliteit biedt voor de beoogde gebruiker.
      Onderdelen van bagagedragers worden stevig bevestigd en vastgemaakt met gebruik van door de fabrikant geleverd of aangegeven bevestigingsmateriaal, overeenkomstig de instructies van de fabrikant.
      Het bevestigingsmateriaal heeft de juiste maat.
      Weersomstandigheden moeten zo min mogelijk van invloed zijn op de veiligheid van een bagagedrager.
      5.   Scherpe randen

      Niet-afgeschermde randen die tijdens normaal gebruik of tijdens onderhoud met het lichaam van de berijder of het vervoerde kind in aanraking kunnen komen, mogen geen gevaar op letsel opleveren. Uiteinden van veren zijn afgerond of voorzien van een beschermkapje.
      6.   Uitstekende delen

      Ter voorkoming of vermindering van het risico voor de gebruiker of het vervoerde kind, worden uitstekende delen vermeden dan wel voor het doel geschikt ontworpen.
      7.   Zichtbaarheid

      Het ontwerp van het product waarborgt dat de fiets zichtbaar blijft in het donker of bij slecht zicht.
      8.   Productveiligheidsinformatie

      Ongeacht of de bagagedrager afzonderlijk is verkocht als accessoire dan wel al op de fiets is gemonteerd, bevat het product ten minste de volgende consumenteninformatie:

                  a)

                  hoe en waar de bagagedrager aan de fiets wordt bevestigd;

                  b)

                  het maximale draagvermogen van de bagagedrager en een waarschuwing het draagvermogen niet te overschrijden worden blijvend op het product aangebracht;

                  c)

                  een aanduiding of de drager geschikt is voor de bevestiging van een kinderzitje;

                  d)

                  een waarschuwing dat bagage veilig op de drager moet worden bevestigd;

                  e)

                  een waarschuwing om geen verandering aan de bagagedrager aan te brengen;

                  f)

                  een waarschuwing dat de bevestigingsmiddelen moeten worden geborgd en regelmatig gecontroleerd;

                  g)

                  een waarschuwing dat het rijgedrag van de fiets anders kan zijn (voornamelijk met betrekking tot het sturen en het remmen) als de bagagedrager beladen is;

                  h)

                  een waarschuwing om ervoor te zorgen dat op de bagagedrager bevestigde bagage of kinderzitjes veilig worden gemonteerd volgens de instructies van de fabrikant en om ervoor te zorgen dat er geen losse koorden in de wielen verstrikt kunnen raken;

                  i)

                  instructies voor de bevestiging van de reflectoren en de verlichting om altijd zichtbaar te zijn, met name wanneer bijvoorbeeld de bagagedrager beladen is;

                  j)

                  informatie met de naam en het adres van de fabrikant, de importeur of vertegenwoordiger, het handelsmerk, het model, het productienummer van de serie of een referentie wordt zichtbaar, leesbaar en blijvend op het product aangebracht;

                  k)

                  informatie over het soort fiets/de soorten fietsen waarvoor de bagagedrager bedoeld is, tenzij het product wordt verkocht als onderdeel van de fiets en al op de fiets bevestigd is.