title: Besluit van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA nr. 57/11/COL van 2 maart 2011 houdende de tweeëntachtigste wijziging van de formele en materiële regels op het gebied van staatssteun door invoeging van een nieuw hoofdstuk betreffende de toepassing vanaf 1 januari 2011 van de staatssteunregels op maatregelen ter ondersteuning van banken in het kader van de financiële crisis

text:
               15.12.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 332/20

         BESLUIT VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA
   Nr. 57/11/COL
   van 2 maart 2011
   houdende de tweeëntachtigste wijziging van de formele en materiële regels op het gebied van staatssteun door invoeging van een nieuw hoofdstuk betreffende de toepassing vanaf 1 januari 2011 van de staatssteunregels op maatregelen ter ondersteuning van banken in het kader van de financiële crisis
   DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA (hierna „de Autoriteit” genoemd),
   GEZIEN de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (hierna „de EER-overeenkomst” genoemd), en met name artikel 61,
   GEZIEN de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie (hierna „de Toezichtovereenkomst” genoemd), en met name artikel 24 en artikel 5, lid 2, onder b),
   OVERWEGENDE dat de Autoriteit, overeenkomstig artikel 24 van de Toezichtovereenkomst, uitvoering geeft aan de staatssteunbepalingen van de EER-overeenkomst,
   OVERWEGENDE dat de Autoriteit, overeenkomstig artikel 5, lid 2, onder b), van de Toezichtovereenkomst, mededelingen en richtsnoeren bekendmaakt over aangelegenheden waarop de EER-overeenkomst betrekking heeft, indien die Overeenkomst of de Toezichtovereenkomst daarin uitdrukkelijk voorziet of indien de Autoriteit zulks nodig acht,
   OVERWEGENDE dat de Europese Commissie op 1 december 2010 een mededeling betreffende de toepassing vanaf 1 januari 2011 van de staatssteunregels op maatregelen ter ondersteuning van banken in het kader van de financiële crisis (1) heeft goedgekeurd,
   OVERWEGENDE dat deze mededeling tevens voor de Europese Economische Ruimte relevant is,
   OVERWEGENDE dat een eenvormige toepassing van de EER-staatssteunregels in de hele Europese Economische Ruimte dient te worden verzekerd overeenkomstig de homogeniteitsdoelstelling die in artikel 1 van de EER-overeenkomst is vastgesteld,
   OVERWEGENDE dat de Autoriteit, ingevolge punt II onder de titel „ALGEMEEN” op bladzijde 11 van bijlage XV bij de EER-overeenkomst, na overleg met de Europese Commissie, besluiten dient vast te stellen die met de besluiten van de Europese Commissie overeenstemmen,
   NA overleg met de Europese Commissie,
   NA raadpleging van de EVA-Staten over dit onderwerp bij brieven van 10 februari 2011,
   HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   De richtsnoeren staatssteun worden gewijzigd door de invoeging van een nieuw hoofdstuk betreffende de toepassing vanaf 1 januari 2011 van de staatssteunregels op maatregelen ter ondersteuning van banken in het kader van de financiële crisis.
   Het nieuwe hoofdstuk is in de bijlage bij dit besluit opgenomen.
   Artikel 2
   Slechts de tekst in de Engelse taal is authentiek.

      Gedaan te Brussel, 2 maart 2011.

            Voor de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

         Per SANDERUD

            De voorzitter

         Sabine MONAUNI-TÖMÖRDY

            Lid van het College

      (1)  PB C 329 van 7.12.2010, blz. 7.

      BIJLAGE

         DE TOEPASSING VANAF 1 JANUARI 2011 VAN DE STAATSSTEUNREGELS OP MAATREGELEN TER ONDERSTEUNING VAN BANKEN IN HET KADER VAN DE FINANCIËLE CRISIS

      1.   Inleiding

                  1.

                  Sinds het uitbreken van de wereldwijde financiële crisis in het najaar 2008 heeft de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (hierna „de Autoriteit” genoemd) in vier richtsnoeren (1) nader aangegeven wat de criteria zijn om overheidsondersteuning voor financiële instellingen (2) met de voorwaarden van artikel 61, lid 3, onder b), van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (hierna „de EER-overeenkomst” genoemd) verenigbaar te verklaren. De betrokken hoofdstukken van de richtsnoeren handelen over: de toepassing van de staatssteunregels op maatregelen genomen met betrekking tot financiële instellingen (3) (hierna „de bancaire richtsnoeren” genoemd); de herkapitalisatie van financiële instellingen in de huidige financiële crisis (4) (hierna „de herkapitalisatierichtsnoeren” genoemd); de behandeling van aan een bijzondere waardevermindering onderhevige activa in de EER-banksector (5) (hierna „de richtsnoeren besmette activa” genoemd), en het herstel van de levensvatbaarheid en de beoordeling van de herstructureringsmaatregelen in de financiële sector in de huidige crisis met inachtneming van de staatssteunregels (6) (hierna „de herstructureringsrichtsnoeren” genoemd). In drie van die vier richtsnoeren (de bancaire richtsnoeren, de herkapitalisatierichtsnoeren en de richtsnoeren besmette activa) wordt uiteengezet op welke voorwaarden de belangrijkste vormen van door de EVA-Staten verleende steun (garanties voor verplichtingen, herkapitalisaties en maatregelen voor activaondersteuning) verenigbaar zijn, terwijl in de herstructureringsrichtsnoeren nader wordt beschreven welke specifieke elementen een herstructureringsplan (of een plan voor het herstel van de levensvatbaarheid) dient te bevatten in de bijzondere context van crisissteun die op grond van artikel 61, lid 3, onder b), van de EER-overeenkomst aan financiële instellingen wordt verleend.

                  2.

                  In elk van deze vier hoofdstukken van de richtsnoeren staatssteun wordt beklemtoond dat dit soort steunmaatregelen slechts tijdelijk kan worden geaccepteerd; telkens wordt ook verklaard dat dit soort steunmaatregelen alleen te verdedigen valt als een noodmaatregel tegen de ongeziene spanning op de financiële markten en alleen zolang die buitengewone omstandigheden aanhouden. De herstructureringsrichtsnoeren gelden voor herstructureringssteun die vóór 31 december 2010 is aangemeld, maar voor de overige richtsnoeren is er geen einddatum vastgesteld.

                  3.

                  In de onderhavige richtsnoeren wordt uiteengezet wat de criteria zijn om crisissteun aan banken nà 1 januari 2011 tijdelijk te kunnen accepteren.

            2.   De verlengde toepasselijkheid van artikel 61, lid 3, onder b), van de EER-overeenkomst en de verlenging van de herstructureringsrichtsnoeren

                  4.

                  De richtsnoeren van de Autoriteit over crisissteun aan banken, maar ook alle individuele beschikkingen en besluiten met betrekking tot steunmaatregelen en steunregelingen die onder die richtsnoeren vallen, zijn vastgesteld met artikel 61, lid 3, onder b), van de EER-overeenkomst als rechtsgrondslag; die bepaling staat bij wijze van uitzondering steun toe om een ernstige verstoring in de economie van een EVA-staat op te heffen. Op het hoogtepunt van de crisis was, gezien de buitengewone druk op de financiële markten — waarbij nadien nog een uitzonderlijk sterke krimp in de reële economie kwam —, de voorwaarde van „een ernstige verstoring” zonder enige twijfel overal in de EER vervuld.

                  5.

                  Het economische herstel dat sinds het begin van 2010 langzaam is ingezet, verloopt in een enigszins hoger tempo dan eerder in 2010 werd verwacht. Hoewel het herstel nog broos is en niet in de hele EER gelijkmatig verloopt, vertonen sommige staten bescheiden of zelfs flinke groeipercentages. Bovendien is de bankensector, ondanks bepaalde kwetsbaarheden hier en daar, over het algemeen gezonder dan een jaar geleden. Het is dan ook niet langer even vanzelfsprekend als in de beginfasen van de crisis dat er in de economie van de EVA-staten sprake is van een ernstige verstoring. De Autoriteit is zich weliswaar bewust van deze ontwikkelingen, maar blijft van oordeel dat de voorwaarden vervuld zijn om staatssteun op grond van artikel 61, lid 3, onder b), van de EER-overeenkomst goed te keuren, gezien de onlangs opnieuw opgetreden spanning op de financiële markten en het gevaar van ruimere negatieve overloopeffecten, en wel om de in deze richtsnoeren uiteen te zetten redenen.

                  6.

                  De nieuwe spanningen op de staatsschuldmarkten maken de aanhoudende volatiliteit op de financiële markten pijnlijk duidelijk. De nauwe onderlinge verwevenheid en de sterke onderlinge afhankelijkheid binnen de financiële sector in de EER hebben op de markten aanleiding gegeven tot zorgen over besmetting. De hoge volatiliteit van de financiële markten en de onzekerheid over de economische vooruitzichten rechtvaardigen dat de EVA-Staten, bij wijze van vangnet, de mogelijkheid moeten blijven houden om aan te voeren dat zij crisissteun op grond van artikel 61, lid 3, onder b), van de EER-overeenkomst moeten kunnen inzetten.

                  7.

                  Daarom moeten de bancaire richtsnoeren, de herkapitalisatierichtsnoeren en de richtsnoeren besmette activa, die de nodige aanwijzingen geven met betrekking tot de criteria voor de verenigbaarheid van crisissteun aan banken op grond van artikel 61, lid 3, onder b), van de EER-overeenkomst (met name in de vorm van overheidsgaranties, herkapitalisaties en maatregelen voor activaondersteuning), ook na 31 december 2010 van kracht blijven. In diezelfde lijn dienen ook de herstructureringsrichtsnoeren, die over de follow-up voor dat soort ondersteuningsmaatregelen gaan, na die datum van kracht te blijven. De looptijd van de herstructureringsrichtsnoeren - die als enige van de vier richtsnoeren een vastgestelde einddatum hebben (31 december 2010) - dient daarom te worden verlengd ten aanzien van herstructureringssteun die vóór 31 december 2011 wordt aangemeld.

                  8.

                  Die richtsnoeren dienen echter te worden aangepast om de overgang naar een regeling voor de periode na de crisis voor te bereiden. Daarnaast dienen nieuwe, permanente staatssteunregels te worden uitgewerkt voor het redden en herstructureren van banken onder normale marktomstandigheden die, voor zover de marktomstandigheden het toelaten, dienen te gelden vanaf 1 januari 2012. Of de buitengewone crisissteun van de staten voor de financiële sector nodig blijft, dient met die doelstelling voor ogen te worden bezien. Daarbij komt het erop aan om de verenigbaarheidsvoorwaarden voor dit soort steun vast te stellen op een wijze die de beste voorbereiding vormt op de nieuwe, op artikel 61, lid 3, onder c), van de EER-overeenkomst gebaseerde regeling voor het redden en herstructureren van banken.

            3.   Geleidelijke terugtrekking stimuleren

                  9.

                  Dat wegens de uitzonderlijke marktomstandigheden steunmaatregelen op grond van artikel 61, lid 3, onder b), van de EER-overeenkomst beschikbaar blijven, mag geen belemmering vormen voor het proces van terugtrekking uit de tijdelijke, buitengewone ondersteuningsmaatregelen voor banken. De Raad Economische en Financiële Zaken van 2 december 2009 heeft in zijn conclusies verklaard dat voor de uitfasering van steunmaatregelen een strategie moet worden uitgewerkt die transparant moet zijn en die naar behoren wordt gecoördineerd tussen de EU-lidstaten om negatieve overloopeffecten te voorkomen, waarbij rekening wordt gehouden met de speciale omstandigheden in elke EU-lidstaat (7). In die conclusies wordt voorts verklaard dat de eerste stap in de uitfasering van de diverse vormen van steun aan banken in beginsel de beëindiging van regelingen voor overheidsgaranties moet zijn, zodat gezonde banken ertoe worden aangezet uit deze regelingen te stappen en andere banken worden gestimuleerd iets aan hun zwakke punten te doen.

                  10.

                  In de volgende punten zal de Autoriteit uiteenzetten hoe een geleidelijke uitfasering van de herkapitalisatiemaatregelen en maatregelen ten behoeve van besmette activa dient te verlopen.

            3.1.   Strengere voorwaarden om overheidsgaranties op grond van artikel 61, lid 3, onder b), van de EER-overeenkomst verenigbaar te verklaren

                  11.

                  Sinds 1 januari 2011 hanteert de Autoriteit strengere voorwaarden om overheidsgaranties op grond van artikel 61, lid 3, onder b), van de EER-overeenkomst verenigbaar te verklaren; zij heeft namelijk de garantiepremie verhoogd en de nieuwe eis ingevoerd dat begunstigde ondernemingen die een beroep doen op nieuwe garanties en die voor hun totale uitstaande gegarandeerde verplichtingen, zowel in absolute termen als ten opzichte van hun totale verplichtingen, een bepaald plafond overschrijden, een plan voor het herstel van hun levensvatbaarheid moeten indienen (8). Gezien de huidige toestand op de markt lijken deze voorwaarden momenteel noodzakelijk te zijn. Regelingen voor overheidsgaranties kunnen derhalve worden goedgekeurd tot 30 juni 2011, op grond van de hierna uiteen te zetten voorwaarden die vanaf 1 januari 2011 zijn ingevoerd. De Autoriteit zal de voorwaarden voor de verenigbaarheid van overheidsgaranties voor de periode na 30 juni 2011 in de eerste helft van 2011 opnieuw bezien.

            3.1.1.   Tariferingsvoorwaarden

                  12.

                  Voor toegang tot overheidsgaranties werd een vergoeding geëist, die is bepaald in overeenstemming met de aanbevelingen van de Europese Centrale Bank (ECB). In het geval van een obligatie met een looptijd van meer dan één jaar, bestaat de premie uit een vaste premie van 50 basispunten, te vermeerderen met de mediaan van de vijfjaars cds-spread voor senior schuldpapier van de betrokken bank in de periode van 1 januari 2007 tot en met 31 augustus 2008 (9).

                  13.

                  In het huidige tariferingsmodel is het aspect kredietrisico gebaseerd op gegevens uit de periode vóór de meest acute fase van de crisis in 2008. De verschillen in cds-spreads tussen de banken liggen thans aanzienlijk hoger dan in de periode vóór de crisis en de verwachting is dat dit ook zo zal blijven. Tot dusver werd dit noodzakelijk geacht om de banken makkelijker toegang te geven tot externe funding — en zodoende de financiële stabiliteit veilig te stellen. Hierdoor wordt echter geen rekening gehouden met de ontwikkelingen op de financiële markten in de twee jaar sinds 31 augustus 2008, daaronder begrepen verschuivingen in de kredietwaardigheid van banken. Hoewel toegang tot financiering via de markt dus over het algemeen is verbeterd, kunnen banken die hun rating verlaagd zagen, nog steeds profiteren van de rating en kredietwaardigheidsreputatie die zij vóór de crisis hadden. Dit verhoogt het risico op concurrentieverstoringen. Uit bewijsmateriaal blijkt dat banken met een lage rating onevenredig meer profiteren van garanties dan banken met een hogere rating, omdat zij als gevolg van hun lage rating normaal gesproken een hoger markttarief zouden betalen.

                  14.

                  Om een oplossing te bieden voor deze verstoringen dient de tarifering van overheidsondersteuning nauwer in overeenstemming te worden gebracht met de huidige marktvoorwaarden, zodat de huidige kredietwaardigheid van individuele banken beter tot uiting kan worden gebracht. Dit vereist de facto dat de garantiepremie die begunstigde instellingen moeten betalen, wordt opgetrokken.

                  15.

                  Een gecoördineerde aanpak tussen de EVA-Staten dient bij te dragen tot een geleidelijke uitfasering van garantieregelingen, terwijl toch een zekere mate van flexibiliteit wordt behouden om rekening te houden met de verschillende situaties van EVA-Staten en hun banken. Met het oog hierop acht de Autoriteit het passend om voor garantiepremies een minimumverhoging te introduceren die dan kan worden gedifferentieerd afhankelijk van de kredietwaardigheid van de begunstigde bank. Deze differentiatie op basis van kredietwaardigheid versterkt het prijssignaal voor zwakkere banken, maakt het mogelijk het tarief van garanties beter af te stemmen op het risicoprofiel van de begunstigde instelling, hetgeen de concurrentieverstoringen tussen instellingen helpt te verminderen en bijdraagt tot het instandhouden van een gelijk speelveld voor alle banken op de eengemaakte markt.

                  16.

                  Om goedkeuring te kunnen krijgen voor de verlenging van een garantieregeling (10) tot na 1 januari 2011, zou de premie voor een overheidsgarantie (11) dus hoger moeten liggen dan de in oktober 2008 door de ECB aanbevolen tariferingsformule, en wel ten minste:

                              —

                              20 basispunten voor banken met een rating A+ of A (12);

                              —

                              30 basispunten voor banken met een rating A– (13), en

                              —

                              40 basispunten voor banken met een rating lager dan A–. Banken zonder rating gelden als banken die behoren tot de categorie van banken met een rating BBB (14).

                  17.

                  EVA-staten zouden de mogelijkheid krijgen om verder te gaan dan deze minimumvoorwaarden door opslagen op de garantiepremie vast te stellen. Als een verder element van flexibiliteit waarmee de EVA-staten de voorwaarden kunnen aanpassen aan de specifieke omstandigheden in hun financiële sector, kan de Autoriteit instemmen met een ander model om de premieverhoging te berekenen, mits ondubbelzinnig kan worden aangetoond dat deze formule voor de betrokken banken ten minste resulteert in de hier uiteengezette minimum premieverhoging (15).

            3.1.2.   Levensvatbaarheidsonderzoek van banken die voor hun schulden nog steeds van overheidsgaranties afhankelijk zijn

                  18.

                  Zoals de marktomstandigheden zich thans ontwikkelen, zijn er voor banken — anders dan tijdens het dieptepunt van de crisis — doorgaans geen ernstige hinderpalen meer om op de markt toegang te krijgen tot liquiditeit. Het lijkt dan ook gerechtvaardigd om voor de voorwaarden verbonden aan het gebruik van overheidsgaranties een differentiatie in te voeren, afhankelijk van de mate waarin banken verplicht zijn op die garanties een beroep te doen. Ook al kan een beperkt beroep op garanties worden toegestaan zonder verder onderzoek, toch moet een ruimer gebruik — zowel in absolute termen als met betrekking tot het totale volume verplichtingen van de bank — tot de eis leiden dat een levensvatbaarheidsonderzoek een noodzakelijke voorwaarde is om na te gaan of een verdere verlenging van garantieregelingen in overeenstemming is met artikel 61, lid 3, onder b), van de EER-overeenkomst. Wanneer het telkens opnieuw onmogelijk blijkt om een aanzienlijk gedeelte van de vereiste funding aan te trekken zonder overheidsgaranties, kan dat een aanwijzing zijn van een gebrek aan vertrouwen in de levensvatbaarheid van het bedrijfsmodel van een bank. Vermeden moet worden dat een bank sterk afhankelijk blijft van garantieregelingen die werden opgezet om een oplossing te bieden voor de nooit geziene problemen om toegang tot financiering te krijgen, zelfs wanneer deze uitzonderlijke omstandigheden zijn weggeëbd. Anders biedt dit de bank de mogelijkheid om noodzakelijke structurele ingrepen uit te stellen.

                  19.

                  Daarom acht de Autoriteit het passend dat garantieregelingen die tot nà 1 januari 2011 worden verlengd, een plafond bevatten zowel wat betreft de verhouding van de totale gegarandeerde uitstaande verplichtingen ten opzichte van de totale verplichtingen van een bank, als wat betreft het absolute bedrag van gegarandeerde verplichtingen waarboven een levensvatbaarheidsonderzoek moet worden geëist. Voor een bank die overheidsgaranties vraagt in het kader van een regeling ten behoeve van de emissie van nieuw of de verlenging van bestaand schuldpapier vanaf 1 januari 2011 waarbij het totale bedrag aan uitstaande gegarandeerde verplichtingen voor deze beide elementen (absolute en relatieve omvang) (16) dat plafond overschrijdt, dient de betrokken EVA-staat binnen drie maanden na de toekenning van de garanties bij de Autoriteit een onderzoek in te dienen waaruit de levensvatbaarheid van de bank op lange termijn blijkt.

                  20.

                  Dit mechanisme geldt niet voor banken die al worden geherstructureerd of die een herstructureringsplan moeten indienen of waarvoor op het betrokken tijdstip al een levensvatbaarheidsonderzoek loopt. In die gevallen dient de toekenning van aanvullende staatssteun mee in rekening te worden genomen bij de lopende herstructurering of het lopende levensvatbaarheidsonderzoek (17).

                  21.

                  Het plafond wordt vastgesteld op een ratio van 5 % gegarandeerde uitstaande verplichtingen ten opzichte van totale verplichtingen en op een totaal bedrag aan gegarandeerde schulden van 500 miljoen EUR. Dit plafond waarboven er een levensvatbaarheidsonderzoek moet komen, is gebaseerd op een vergelijkende analyse waaruit is gebleken dat de overgrote meerderheid van de banken die van garanties gebruikmaken en waarvoor momenteel geen herstructureringsverplichtingen gelden — en zelfs voor een aanzienlijk deel van de banken waarvoor wèl dit soort verplichtingen gelden — ver onder dit niveau blijven. Voor de kleine, maar niet onbelangrijke groep banken die dit plafond overschrijdt, is het raadzaam na te gaan of het feit dat zij voor hun funding sterk afhankelijk zijn van garanties, een aanwijzing is van meer structureel zwakke punten in hun bedrijfsmodellen. Dit plafond geeft gezonde banken een prikkel om snel een aanvang te maken met het herstel van funding die in hoofdzaak of uitsluitend verloopt op onverstoorde marktvoorwaarden. Voor alle banken waarop een grondig levensvatbaarheidsonderzoek wordt uitgevoerd, wordt hun levensvatbaarheid op lange termijn bevestigd of zal de twijfel op dat punt een aanwijzing zijn dat het moment gekomen is om een ingrijpendere herstructurering te overwegen.

                  22.

                  Voor de vraag wat een levensvatbaarheidsonderzoek dient te omvatten, kan worden verwezen naar de herstructureringsrichtsnoeren waarin wordt aangegeven dat de beginselen voor het beoordelen van de situatie van een bank met het oog op het herstel van de levensvatbaarheid op lange termijn in een herstructureringsplan per analogiam gelden voor gevallen waarin de begunstigde van de steun niet formeel verplicht is een herstructureringsplan in te dienen, maar niettemin zijn levensvatbaarheid op lange termijn dient aan te tonen. Met name dient de bank de soliditeit van haar fundingcapaciteit aan te tonen en, zo nodig, een stresstest te ondergaan waarbij de liquiditeit wordt getoetst (18). Een levensvatbaarheidsonderzoek dient ook rekening te houden met factoren die specifiek zijn voor de begunstigde financiële instellingen (19) of voor de betrokken EVA-staat (20) en de situatie van zijn financiële markten en die een impact hebben op de beoordeling van de levensvatbaarheid en de indicatieve waarde van de verhouding gegarandeerde ten opzichte van totale verplichtingen. Als algemene regel geldt dat hoe meer een beroep moet worden gedaan op overheidsgaranties en hoe meer dat gepaard gaat met het gebruik van andere vormen van overheidsondersteuning en/of een geringe kredietwaardigheid (21), des te sterker is dit een aanwijzing dat in het bedrijfsmodel moet worden ingegrepen om de levensvatbaarheid op lange termijn te garanderen.

                  23.

                  Het mechanisme waardoor er een levensvatbaarheidsonderzoek moet komen, geeft een signaal af dat banken zich moeten voorbereiden op een terugkeer naar normale marktmechanismen zonder staatssteun, nu de financiële sector geleidelijk opkrabbelt na de crisis, en is een prikkel voor individuele instellingen om hun afhankelijkheid van overheidsgaranties af te bouwen of gewoonweg af te zien van het gebruik daarvan. Tegelijk biedt het voldoende soepelheid om afdoende rekening te houden met potentieel verschillende omstandigheden die de situatie van verschillende banken of nationale financiële markten beïnvloeden, en biedt het ook een oplossing voor het geval van een algemene verslechtering van de financiële stabiliteit die in dit stadium niet valt uit te sluiten, gezien het fragiele karakter van het herstel op de financiële markten.

            4.   Geen onderscheid meer tussen gezonde en noodlijdende banken wat betreft de verplichting een herstructureringsplan in te dienen

                  24.

                  Bij het uitbreken van de crisis had de Autoriteit een onderscheid gemaakt tussen ongezonde/noodlijdende financiële instellingen en fundamenteel gezonde financiële instellingen, een onderscheid dus tussen financiële instellingen die te kampen hadden met endogene structurele problemen die bijvoorbeeld verband houden met hun specifieke bedrijfsmodel of investeringsstrategie, en financiële instellingen waarvan de problemen uitsluitend en in ruime mate te maken hadden met de buitengewone omstandigheden van de financiële crisis, en niet zozeer met de vraag of hun bedrijfsmodel gezond was, hun gebrek aan doelmatigheid of de buitensporige risico’s die zij hadden genomen. Dit onderscheid berust met name op een aantal parameters dat in de herkapitalisatierichtsnoeren is uiteengezet: kapitaaltoereikendheid, huidige cds-spreads, huidige rating van de bank en haar outlook, en onder meer ook de relatieve omvang van de herkapitalisatie. Wat dit laatste punt betreft, beschouwt de Autoriteit het feit dat een bank voor meer dan 2 % van haar risicogewogen activa steun ontvangt in de vorm van maatregelen voor herkapitalisatie en activaondersteuning, als een criterium om een onderscheid te maken tussen fundamenteel gezonde banken en noodlijdende banken. Bij de herkapitalisatie van een noodlijdende bank moet een herstructureringsplan bij de Autoriteit worden ingediend, terwijl bij de herkapitalisatie van een gezonde bank een plan voor het herstel van de levensvatbaarheid moet worden ingediend.

                  25.

                  Aanvankelijk was de achterliggende reden om dat onderscheid te maken en om een reeks parameters te bepalen (waaronder een drempel van 2 % van de risicogewogen activa van een bank), de vrees dat ten gevolge van bijzondere waardeverminderingen ontstane kapitaalbehoeften, hogere verwachtingen van de markten ten aanzien van het kapitaalniveau van banken en tijdelijke moeilijkheden om kapitaal op de markt aan te trekken, anders ertoe zouden leiden dat gezonde banken hun kredietverschaffing aan de reële economie zouden inkrimpen om te vermijden dat zij een herstructureringsplan moesten indienen wanneer zij op staatsmiddelen een beroep zouden doen. Momenteel heeft de bankensector het in het algemeen echter minder moeilijk om kapitaal aan te trekken op de markten of onder meer via ingehouden winsten (22), zodat zij in hun kapitaalbehoeften kunnen voorzien zonder een beroep te moeten doen op staatssteun (23). Het bedrag aan kapitaal dat financiële instellingen op de markten hebben opgehaald, is in de loop van 2009 en 2010 aanzienlijk toegenomen, hetgeen aantoont dat financiële instellingen opnieuw toegang krijgen tot de kapitaalmarkten en dat zij op nieuwe prudentiële eisen anticiperen (24).

                  26.

                  Het onderscheid tussen gezonde en noodlijdende banken lijkt dus niet langer relevant te zijn om te bepalen of banken over hun herstructurering met de Autoriteit in overleg moeten treden. Bijgevolg dient van banken die in 2011 voor het aantrekken van kapitaal of ten behoeve van maatregelen voor aan een bijzondere waardevermindering onderhevige activa nog steeds een beroep doen op de staat, te worden geëist dat zij bij de Autoriteit een herstructureringsplan indienen waaruit de vaste wil van de bank blijkt om de noodzakelijke herstructureringsinspanningen te leveren en zonder verdere vertraging opnieuw levensvatbaar te worden. Vanaf 1 januari 2011 zal dan ook een herstructureringsplan worden geëist van iedere begunstigde van een nieuwe herkapitalisatiemaatregel of maatregel ten behoeve van aan een bijzondere waardevermindering onderhevige activa (25).

                  27.

                  Bij de beoordeling van de herstructureringsbehoeften van banken houdt de Autoriteit rekening met de specifieke situatie van iedere instelling, de mate waarin een dergelijke herstructurering noodzakelijk is om de levensvatbaarheid te herstellen zonder verdere overheidsondersteuning, alsmede de vraag of al eerder op staatssteun een beroep moest worden gedaan. Als algemene regel geldt dat hoe meer een beroep op staatssteun moet worden gedaan, des te sterker dit een aanwijzing is dat de bank een ingrijpende herstructurering moet ondergaan om haar levensvatbaarheid op lange termijn veilig te stellen. Bij deze individuele beoordeling wordt voorts rekening gehouden met eventuele specifieke situaties op de markten en wordt het herstructureringskader voldoende soepel toegepast in het geval van een zware schok die de financiële stabiliteit in een of meer EVA-Staten in gevaar brengt.

                  28.

                  Met de eis dat een herstructureringsplan moet worden ingediend door banken die structurele steun krijgen (herkapitalisatiemaatregelen en/of maatregelen ten behoeve van aan een bijzondere waardevermindering onderhevige activa), — ofschoon een beroep op herfinancieringsgaranties op zichzelf nog niet met zich brengt dat een herstructureringsplan moet worden ingediend — krijgen banken een signaal dat zij zich, nu de financiële sector geleidelijk de crisissituatie te boven komt, moeten voorbereiden op een terugkeer naar normale marktmechanismen zonder overheidsondersteuning. Met deze eis worden individuele instellingen die nog steun nodig hebben, geprikkeld om de noodzakelijke herstructurering te versnellen. Tegelijkertijd biedt een en ander voldoende flexibiliteit om afdoende rekening te houden met potentieel verschillende omstandigheden waarin de verschillende banken of nationale financiële markten zich bevinden. Ook wordt hiermee een oplossing geboden voor een mogelijke algehele of één land treffende verslechtering met betrekking tot de financiële stabiliteit, hetgeen momenteel, gezien de nog broze toestand van de financiële markten, niet kan worden uitgesloten.

            5.   Geldigheidsduur, algemene verwachtingen

                  29.

                  De verlengde toepasselijkheid van artikel 61, lid 3, onder b), van de EER-overeenkomst en de verlenging van de herstructureringsrichtsnoeren gelden voor een periode van één jaar, tot en met 31 december 2011 (26). Deze verlenging, op aangepaste voorwaarden, dient ook te worden gezien in het kader van een geleidelijke overgang naar een duurzame regeling met richtsnoeren voor staatssteun ten behoeve van de redding en herstructurering van banken op grond van artikel 61, lid 3, onder c), van de EER-overeenkomst, die, voor zover de marktomstandigheden het toelaten, vanaf 1 januari 2012 moet gaan gelden.

         (1)  Richtsnoeren voor de toepassing en uitlegging van de artikelen 61 en 62 van de EER-overeenkomst en artikel 1 van Protocol nr. 3 bij de Toezichtovereenkomst, aangenomen en uitgevaardigd door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 19.1.1994, bekendgemaakt in PB L 231 van 3.9.1994, blz. 1, en EER-supplement nr. 32 van 3.9.1994, blz. 1. Deze richtsnoeren werden laatstelijk gewijzigd op 17 december 2008 (hierna „de richtsnoeren staatssteun” genoemd). Een geactualiseerde versie van de richtsnoeren staatssteun is beschikbaar op de website van de Autoriteit onder:
      http://www.eftasurv.int/state-aid/legal-framework/state-aid-guidelines/

         (2)  Eenvoudigheidshalve worden financiële instellingen in dit document kortweg „banken” genoemd.

         (3)  Besluit 28/09/COL van 29.1.2009.

         (4)  Besluit 28/09/COL van 29.1.2009.

         (5)  Besluit 191/09/COL van 22.4.2009.

         (6)  Besluit 472/09/COL van 25.11.2009.

         (7)  De Europese Raad heeft zich tijdens zijn bijeenkomst van 11 december 2009 achter deze conclusies geschaard. In diezelfde lijn heeft het Europees Parlement in zijn resolutie van 9 maart 2010 over het verslag over het mededingingsbeleid 2008
      (http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?type=TA&language=NL&reference=P7-TA-2010-0050) beklemtoond dat staatsinterventie niet buitensporig verlengd mag worden en dat exitstrategieën zo snel mogelijk gedetailleerd moeten worden uitgewerkt.

         (8)  Met een flexibiliteitsclausule die de mogelijkheid biedt een nieuwe beoordeling van de situatie te maken en passende oplossingen uit te werken in het geval van een nieuwe zware schok op de financiële markten in de hele EER of in één of meer EVA-Staten.

         (9)  Zie http://www.ecb.int/pub/pdf/other/recommendations_on_guaranteesen.pdf

         (10)  Bij individuele aanmeldingen van overheidsgaranties buiten een regeling om zal de garantiepremie doorgaans volgens dezelfde lijnen moeten lopen. Gelden herstructureringsverplichtingen voor de begunstigde en kan een lagere premie worden gerechtvaardigd op grond van de specifieke omstandigheden, dan dient deze afwijking te worden meegewogen bij de algemene beoordeling van de herstructurering en de maatregelen die nodig zijn om de concurrentieverstoringen tot een minimum te beperken.

         (11)  Dit geldt ook voor garanties ten behoeve van verplichtingen op één jaar of minder.

         (12)  Of A1 en A2, afhankelijk van het gehanteerde ratingsysteem.

         (13)  Of A3, afhankelijk van het gehanteerde ratingsysteem.

         (14)  In het geval van uiteenlopende beoordelingen door verschillende ratingbureaus is de voor de berekening van de premieverhoging relevante rating de hoogste van deze ratings. Het voor het bepalen van de garantiepremie beslissende tijdstip van de rating is de dag waarop de garantie is afgegeven ten aanzien van een specifieke obligatie-uitgifte door de begunstigde.

         (15)  Bv. een actualisering van de in de ECB-aanbevelingen van oktober 2008 vastgestelde referentieperiode voor cds die aantoonbaar resulteert in een verhoging met ten minste 20 basispunten voor banken met een rating A+ en A, 30 basispunten voor banken met een rating A–, en 40 basispunten voor banken met een rating lager dan A–.

         (16)  De beoordeling vindt plaats wanneer een EVA-staat het verzoek ontvangt om garanties goed te keuren voor de uitgifte van nieuw of de verlenging van bestaand schuldpapier vanaf 1 januari 2011; deze omvat het bedrag van het door de gevraagde garanties af te dekken schuldpapier en de verhouding van alle gegarandeerde uitstaande verplichtingen ten opzichte van alle verplichtingen/balanstotaal op het betrokken tijdstip. Bij uitstaande verplichtingen die boven dat plafond uitkomen als gevolg van uitgiften vóór 1 januari 2011, moet er geen levensvatbaarheidsonderzoek komen, tenzij de bank gebruikmaakt van de uitgifte van nieuwe schuldpapier, waardoor de gegarandeerde verplichtingen boven dat plafond uitkomen.

         (17)  Wanneer voor een bank bijvoorbeeld al een levensvatbaarheidsonderzoek loopt wegens een herkapitalisatie en het plafond voor de garanties wordt overschreden, dient het onderzoek te worden verruimd zodat ook wordt gekeken naar de redenen waarom de bank nog steeds een beroep op staatsgaranties moet doen, waarbij ook een liquiditeitstoets plaatsvindt en wordt nagegaan of en in hoeverre een verder beroep op de staatsgaranties gepland is.

         (18)  Herstructureringsrichtsnoeren, punt 8 en deel 2, waarbij ook wordt verwezen naar de verwante onderdelen in punt 40 van de herkapitalisatierichtsnoeren en bijlage V van de richtsnoeren besmette activa.

         (19)  Daaronder begrepen bijvoorbeeld een hoger aandeel gegarandeerde schulden dat te verklaren valt door een bijzondere inspanning om de kredietverlening aan de reële economie gaande te houden of te verruimen in het algemeen belang en met de steun van de betrokken EVA-staat, mits deze handelwijze verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt.

         (20)  Waarbij afdoende rekening wordt gehouden met de macro-economische situatie van die EVA-staat in het algemeen en met name die elementen zoals het landenrisico die een directe invloed kunnen hebben op de voorwaarden waarop banken in de betrokken EVA-staat toegang tot funding hebben.

         (21)  Zoals die tot uiting komt in de rating of cds-spread van de begunstigde.

         (22)  Om de kapitaalbuffers te versterken, hebben banken besloten niet-strategische activa zoals industriële participaties van de hand te doen, of zich op specifieke geografische sectoren toe te spitsen. Zie in dat verband Europese Centrale Bank, EU Banking Sector Stability, september 2010.

         (23)  Volgens de ECB is in alle EU-lidstaten de totale solvabiliteitsratio van banken in de loop van 2009 aanzienlijk toegenomen. Bovendien blijkt uit gegevens over een steekproef van grote banken in de Unie dat de verbetering van kapitaalratio’s in de eerste helft van 2010 aanhield, geflankeerd door een toename van de ingehouden winst, het aantrekken van extra particulier kapitaal en kapitaalinjecties met overheidsmiddelen voor bepaalde banken. Zie in dat verband Europese Centrale Bank, EU Banking Sector Stability, september 2010.

         (24)  Het toekomstige toezichtskader dat door het Bazelse Comité voor het bankentoezicht (BCBS) is uitgewerkt („Bazel III”), zet een route uit voor de tenuitvoerlegging van de nieuwe kapitaalregels, zodat banken op termijn aan de nieuwe kapitaaleisen kunnen voldoen. In dit verband is het interessant op te merken dat, ten eerste, de meeste van de grote banken in de Europese Unie hun kapitaalbuffers de voorbije twee jaar hebben versterkt om hun verliesabsorptiecapaciteit te verbeteren, en dat, ten tweede, de andere banken in de Europese Unie over voldoende tijd zouden moeten beschikken (tot 2019) om hun kapitaalbuffer op te bouwen, onder meer door winst in te houden. Voorts zij vermeld dat in de „overgangsregelingen” die in het nieuwe toezichtskader zijn vastgelegd, voor bestaande kapitaalinjecties door de overheidssector een grandfathering-periode is bepaald die tot 1 januari 2018 loopt. Daarnaast duidt een door het BCBS uitgevoerde kwantitatieve effectbeoordeling, die is bevestigd door berekeningen van de Europese Commissie, op een tamelijk gering effect op bankleningen. Daarom zullen nieuwe kapitaaleisen naar verwachting geen gevolgen hebben voor het in deze richtsnoeren uitgewerkte voorstel.

         (25)  Dit zal gelden voor alle herkapitalisatiemaatregelen of maatregelen ten behoeve van aan een bijzondere waardevermindering onderhevige activa, ongeacht of deze als individuele maatregelen worden aangemerkt, dan wel in het kader van een regeling worden verleend.

         (26)  Bestaande of nieuwe steunregelingen voor banken (ongeacht de steuninstrumenten die deze bevatten, zoals garanties, herkapitalisatie, liquiditeit, activaondersteuning) worden slechts verlengd of goedgekeurd voor een periode van zes maanden, om medio 2011 zo nodig verdere aanpassingen mogelijk te maken.


title: 2012/549/EU, Euratom: Besluit van het Europees Parlement van 10 mei 2012 over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van het Uitvoerend Agentschap voor gezondheid en consumenten voor het begrotingsjaar 2010

text:
               17.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 286/90

         BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT
   van 10 mei 2012
   over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van het Uitvoerend Agentschap voor gezondheid en consumenten voor het begrotingsjaar 2010
   (2012/549/EU, Euratom)
   HET EUROPEES PARLEMENT,

               —

               gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 (1),

               —

               gezien de jaarrekening van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 (COM(2011) 473 — C7-0256/2011) (2),

               —

               gezien de jaarrekeningen van het Uitvoerend Agentschap voor gezondheid en consumenten voor het begrotingsjaar 2010,

               —

               gezien het verslag van de Commissie over de follow-up van de kwijting voor het begrotingsjaar 2009 (COM(2011) 736) en de bijbehorende werkdocumenten van de diensten van de Commissie (SEC(2011) 1350) en (SEC(2011) 1351),

               —

               gezien het jaarverslag van de Commissie aan de kwijtingsautoriteit over de in 2010 uitgevoerde interne controles (COM(2011) 643) en het bijbehorende werkdocument van de diensten van de Commissie (SEC(2011) 1189),

               —

               gezien het verslag van de Rekenkamer over de jaarrekening van het Uitvoerend Agentschap voor gezondheid en consumenten voor het begrotingsjaar 2010, vergezeld van de antwoorden van het Agentschap (3),

               —

               gezien de verklaring van de Rekenkamer voor het begrotingsjaar 2010 (4) waarin de betrouwbaarheid van de rekeningen en de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen worden bevestigd, overeenkomstig artikel 287 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

               —

               gezien de aanbeveling van de Raad van 21 februari 2012 over de aan de uitvoerende agentschappen te verlenen kwijting voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2010 (06084/2012 — C7-0052/2012), waarbij zij aangetekend dat voor het eerst het Verenigd Koninkrijk, Nederland en Zweden het verlenen van kwijting niet hebben willen aanbevelen,

               —

               gezien de artikelen 317, 318 en 319 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 106 bis van het Euratom-Verdrag,

               —

               gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (5), en met name de artikelen 55, 145, 146 en 147,

               —

               gezien Verordening (EG) nr. 58/2003 van de Raad van 19 december 2002 tot vaststelling van het statuut van de uitvoerende agentschappen waaraan bepaalde taken voor het beheer van communautaire programma’s worden gedelegeerd (6), en met name artikel 14, lid 3,

               —

               gezien Verordening (EG) nr. 1653/2004 van de Commissie van 21 september 2004 houdende een model voor het financieel reglement van de uitvoerende agentschappen overeenkomstig Verordening (EG) nr. 58/2003 van de Raad tot vaststelling van het statuut van de uitvoerende agentschappen waaraan bepaalde taken voor het beheer van communautaire programma’s worden gedelegeerd (7), en met name artikel 66, eerste en tweede alinea,

               —

               gezien Besluit 2004/858/EG van de Commissie van 15 december 2004 tot oprichting van een uitvoerend agentschap, genaamd het „Uitvoerend Agentschap voor het volksgezondheidsprogramma”, voor het beheer van de communautaire maatregelen op het gebied van volksgezondheid overeenkomstig Verordening (EG) nr. 58/2003 van de Raad (8),

               —

               gezien Besluit 2008/544/EG van de Commissie van 20 juni 2008 tot wijziging van Besluit 2004/858/EG waarbij het Uitvoerend Agentschap voor het volksgezondheidsprogramma wordt omgevormd tot het Uitvoerend Agentschap voor gezondheid en consumenten (9),

               —

               gezien artikel 76 van en bijlage VI bij zijn Reglement,

               —

               gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en de adviezen van de andere betrokken commissies (A7-0098/2012),

               A.

               overwegende dat de Commissie overeenkomstig artikel 17, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie de begroting uitvoert en programma’s beheert en dit overeenkomstig artikel 317 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie in samenwerking met de lidstaten doet onder haar eigen verantwoordelijkheid en overeenkomstig het beginsel van goed financieel beheer,

               1.

               verleent de directeur van het Uitvoerend Agentschap voor gezondheid en consumenten kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Agentschap voor het begrotingsjaar 2010;

               2.

               formuleert zijn opmerkingen in de resolutie die een integrerend deel uitmaakt van de besluiten tot het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010, afdeling III — Commissie en uitvoerende agentschappen;

               3.

               verzoekt zijn voorzitter dit besluit, het besluit over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010, afdeling III — Commissie en de resolutie die een integrerend deel van deze besluiten uitmaakt, te doen toekomen aan de directeur van het Uitvoerend Agentschap voor gezondheid en consumenten, de Raad, de Commissie, het Hof van Justitie van de Europese Unie en de Rekenkamer, en te zorgen voor bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie (serie L).

            De voorzitter

         Martin SCHULZ

            De secretaris-generaal

         Klaus WELLE

      (1)  PB L 64 van 12.3.2010.

      (2)  PB C 332 van 14.11.2011, blz. 1.

      (3)  PB C 366 van 15.12.2011, blz. 93.

      (4)  PB C 332 van 14.11.2011, blz. 134.

      (5)  PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1.

      (6)  PB L 11 van 16.1.2003, blz. 1.

      (7)  PB L 297 van 22.9.2004, blz. 6.

      (8)  PB L 369 van 16.12.2004, blz. 73.

      (9)  PB L 173 van 3.7.2008, blz. 27.


title: Besluit van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA — Nr. 40/04/COL van  17 maart 2004  houdende de drieënveertigste wijziging van de formele en materiële regels op het gebied van staatssteun door wijziging van hoofdstuk 26a:  multisectorale kaderregeling betreffende regionale steun voor grote investeringsprojecten  en voorstel voor dienstige maatregelen

text:
               20.7.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 168/15

      BESLUIT VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA

   Nr. 40/04/COL
   van 17 maart 2004
   houdende de drieënveertigste wijziging van de formele en materiële regels op het gebied van staatssteun door wijziging van hoofdstuk 26a: „multisectorale kaderregeling betreffende regionale steun voor grote investeringsprojecten” en voorstel voor dienstige maatregelen
   (2006/C 168/07)
   DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA,
   Gelet op de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (1), en met name op de artikelen 61 tot en met 63 en Protocol 26,
   Gelet op de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie (2), en met name op artikel 24, artikel 5, lid 2, onder b), en artikel 1 van deel I van Protocol 3 en de artikelen 18 en 19 van deel II van Protocol 3 (3),
   Overwegende dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA ingevolge artikel 24 van de TA- en Hof-overeenkomst uitvoering geeft aan de bepalingen van de EER-overeenkomst inzake staatssteun,
   Overwegende dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA ingevolge artikel 5, lid 2, onder b), van de TA- en Hof-overeenkomst kennisgevingen en richtsnoeren doet uitgaan over aangelegenheden die in de EER-overeenkomst worden behandeld, indien die overeenkomst of de TA- en Hof-overeenkomst zulks uitdrukkelijk voorschrijft, of indien de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA dit nodig acht,
   Wijzende op de formele en materiële regels op het gebied van overheidssteun (4) die op 19 januari 1994 door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA werden vastgesteld (5),
   Overwegende dat de Commissie van de Europese Gemeenschappen (hierna de „Europese Commissie” te noemen) op 1 november 2003 een mededeling heeft gepubliceerd inzake de wijziging van de multisectorale kaderregeling betreffende regionale steun voor grote investeringsprojecten (2002) met betrekking tot de opstelling van een lijst van sectoren die met structurele problemen te kampen hebben, alsmede inzake een voorstel voor dienstige maatregelen overeenkomstig artikel 88, lid 1, EG-Verdrag betreffende de automobielindustrie en de sector synthetische vezels (6),
   Overwegende dat deze kaderregeling tevens voor de Europese Economische Ruimte relevant is,
   Overwegende dat een uniforme toepassing van de EER-regels inzake staatssteun in de gehele Europese Economische Ruimte dient te worden gewaarborgd,
   Overwegende dat op grond van de ervaring van de afgelopen jaren en de informatie die beschikbaar is over de huidige situatie in de betrokken sectoren, de Autoriteit tot het besluit is gekomen dat de beperkingen die thans gelden voor regionale investeringssteun in de automobielindustrie en in de sector synthetische vezels, dienen te worden gehandhaafd,
   Overwegende dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA heeft besloten om de scheepsbouwsector niet onder de multisectorale kaderregeling te laten vallen,
   Overwegende dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA heeft besloten een technische correctie aan te brengen in de tekst van de overgangsbepalingen voor de automobielindustrie, zodat deze ook van toepassing zullen zijn op steun die na 31 december 2003 wordt verleend,
   Overwegende dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA ingevolge punt II onder de titel „ALGEMEEN” aan het einde van bijlage XV bij de EER-overeenkomst, na overleg met de Europese Commissie, besluiten dient vast te stellen die overeenstemmen met de besluiten van de Europese Commissie,
   Na overleg met de Europese Commissie,
   Erop wijzende dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 3 februari 2004 tijdens een multilaterale bijeenkomst met de EVA-Staten over de kwestie heeft beraadslaagd,
   BESLUIT:

               1.

               Hoofdstuk 26A van de richtsnoeren inzake overheidssteun wordt gewijzigd zoals beschreven in bijlage I bij dit besluit en dienstige maatregelen, opgenomen in bijlage I, worden voorgesteld.

               2.

               De EVA-staten worden per brief van dit besluit in kennis gesteld door middel van een afschrift ervan, met inbegrip van bijlage I. De EVA-staten worden verzocht hun goedkeuring aan de dienstige maatregelen te geven binnen één maand na ontvangst van dit voorstel.

               3.

               De Europese Commissie wordt overeenkomstig Protocol 27, onder d), van de EER-overeenkomst van dit besluit in kennis gesteld door toezending van een afschrift ervan, met inbegrip van bijlage I.

               4.

               Het besluit, met inbegrip van bijlage I, wordt bekendgemaakt in het EER-deel van en het EER-supplement bij het Publicatieblad van de Europese Unie.

               5.

               Indien de EVA-staten akkoord gaan met het voorstel voor dienstige maatregelen, wordt een samenvatting gepubliceerd in het EER-deel van en het EER-supplement bij het Publicatieblad van de Europese Unie (opgenomen in bijlage 2).

               6.

               Het besluit is authentiek in de Engelse taal.

      Gedaan te Brussel, 17 maart 2004.

            Voor de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

         Hannes HAFSTEIN

            Voorzitter

         Einar M. BULL

            Lid van het College

      (1)  Hierna de „EER-overeenkomst” te noemen.

      (2)  Hierna de „de TA- en Hof-overeenkomst” te noemen.

      (3)  Protocol 3 bij de TA- en Hof-overeenkomst, zoals gewijzigd door de EVA-staten op 10 december 2001. De wijzigingen zijn op 28 augustus 2003 in werking getreden.

      (4)  Hierna „richtsnoeren inzake overheidssteun” te noemen.

      (5)  Oorspronkelijk gepubliceerd in PB L 231 van 3.9.1994 en in het EER-supplement nr. 32 van dezelfde datum, laatstelijk gewijzigd bij Besluit nr. 15/04/COL van het college van 5 november 2003, nog niet gepubliceerd.

      (6)  PB C 263 van 1.11.2003, blz. 3.

      BIJLAGE I
      WIJZIGINGEN IN HOOFDSTUK 26A VAN DE MULTISECTORALE KADERREGELING BETREFFENDE REGIONALE STEUN VOOR GROTE INVESTERINGSPROJECTEN (1)

      Punt 26A.5. (4) wordt vervangen door:

         Sectoren die met ernstige structurele problemen te kampen hebben, kunnen in een aan deze kaderregeling gehechte lijst van sectoren worden gespecificeerd. In deze sectoren zal geen regionale investeringssteun meer toegelaten zijn, behoudens het bepaalde in deze afdeling. De technische haalbaarheid en de politieke en economische wenselijkheid om een dergelijke lijst van sectoren vast te stellen, zal vóór eind 2005 worden onderzocht. Mocht de Autoriteit besluiten om een dergelijke lijst van sectoren vast te stellen, dan zal deze vóór 31 maart 2006 worden goedgekeurd en bekendgemaakt en op 1 januari 2007 van toepassing worden. Iedere dienstige maatregel in de zin van artikel 1, lid 1, van deel I en artikel 18 van deel II van Protocol 3 bij de TA- en Hof-overeenkomst die in dit verband noodzakelijk zou blijken te zijn, zal vóór 1 juli 2006 worden voorgesteld.

      Punt 26A.5. (5) wordt vervangen door:

         Met het oog op het onderzoek naar de technische haalbaarheid van de opstelling van deze lijst van sectoren zullen de ernstige structurele problemen in beginsel worden gemeten aan de hand van gegevens over het schijnbaar verbruik op het passende niveau van de CPA-nomenclatuur (2) in de EER, of, indien dergelijke informatie niet beschikbaar is, volgens een andere, algemeen aanvaarde marktsegmentatie voor de betrokken producten waarvoor dadelijk beschikbare statistische gegevens voorhanden zijn. Andere relevante gegevens en informatie, met inbegrip van sectorale studies, kunnen ook in aanmerking worden genomen. Er zal geen sector worden opgenomen op basis van een zuiver mechanistische, statistische benadering. De lijst van sectoren kan telkens wanneer dat nodig is, worden geactualiseerd.

      De eerste zin van punt 26A.5. (6) wordt vervangen door:

         Indien de Autoriteit zou besluiten om een dergelijke lijst van sectoren met ernstige structurele problemen vast te stellen, moeten voor de betreffende sectoren vanaf 1 januari 2007 alle gevallen van regionale investeringssteun voor investeringsprojecten waarmee voor steun in aanmerking komende uitgaven zijn gemoeid die een door de Autoriteit bij de opstelling van de lijst van sectoren vast te stellen bedrag (3) overschrijden, afzonderlijk bij de Autoriteit worden aangemeld, onverminderd het bepaalde in de groepsvrijstelling op het gebied van staatssteun met betrekking tot het midden- en kleinbedrijf (4), opgenomen in de EER-overeenkomst bij Besluit nr. 88/2002 van het Gemengd Comité van de EVA van 25 juli 2002 (5).

      Punt 26A.8. (1) wordt vervangen door:
      Tot 31 december 2006 en onverminderd het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 1f van Bijlage XV bij de EER-overeenkomst (6), opgenomen in deze bijlage bij besluit nr. 88/2002 van het Gemengd Comité van de EVA:

                  (a)

                  wordt voor in brutosubsidie-equivalent uitgedrukte steunbedragen van meer dan 5 miljoen EUR de maximale steunintensiteit voor regionale investeringssteun aan de automobielindustrie zoals omschreven in bijlage C die uit hoofde van bestaande steunregelingen zal worden toegekend, beperkt tot 30 % van het overeenkomstige regionale steunplafond;

                  (b)

                  zullen uitgaven in het kader van investeringsprojecten in de sector synthetische vezels zoals omschreven in bijlage D niet voor investeringssteun in aanmerking komen.

            Dit punt wordt op 1 januari 2004 van kracht.
      De punten 26A. 8. (2) en (3) worden geschrapt.
      Na punt 26A.9. (2) worden twee nieuwe punten 26A.9. (3) en 26A.9 (4) ingevoegd:

                     26A.9. (3):

                     Teneinde — bij ontstentenis van een lijst van sectoren die met ernstige structurele problemen te kampen hebben — per 1 januari 2004 over een aantal duidelijke regels te beschikken die van toepassing zijn op regionale investeringen in de automobielindustrie en in de sector synthetische vezels, heeft de Autoriteit besloten om als dienstige maatregelen in de zin van artikel 1, lid 1, van deel I en artikel 18 van deel II van Protocol 3 bij de TA- en Hof-overeenkomst voor te stellen:

                                 —

                                 om de bestaande overgangsbepalingen voor de sector synthetische vezels zoals omschreven in bijlage D tot 31 december 2006 te blijven toepassen;

                                 —

                                 om voor in brutosubsidie-equivalent uitgedrukte steunbedragen van meer dan 5 miljoen EUR de maximale steunintensiteit voor regionale investeringssteun aan de automobielindustrie zoals omschreven in bijlage C die uit hoofde van bestaande steunregelingen zal worden toegekend, te beperken tot 30 % van het overeenkomstige regionale steunplafond.

                     26A.9. (4):

                     De EVA-staten worden verzocht uitdrukkelijk met de voorgestelde dienstige maatregelen in te stemmen binnen de termijn die wordt vermeld in de aan hen gerichte brief. Bij ontstentenis van een antwoord neemt de Autoriteit aan dat de betrokken EVA-staat niet met de voorgestelde maatregelen instemt.

         (1)  Deze wijzigingen stemmen overeen met de Mededeling van de Commissie inzake de wijziging van de multisectorale kaderregeling betreffende regionale steun voor grote investeringsprojecten (2002) met betrekking tot de opstelling van een lijst van sectoren die met structurele problemen te kampen hebben, alsmede inzake een voorstel voor dienstige maatregelen overeenkomstig artikel 88, lid 1, EG-Verdrag betreffende de automobielindustrie en de sector synthetische vezels (PB C 263 van 1.11.2003, blz. 3).

         (2)  Verordening (EEG) nr. 3696/93 van de Raad van 29 oktober 1993 betreffende de statistische classificatie van producten, gekoppeld aan de economische activiteiten in de Europese Economische Gemeenschap (PB L 342 van 31.12.1993, blz. 1), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 204/2002 (PB L 36 van 6.2.2002, blz. 1). Verordening (EEG) nr. 3696/93 van de Raad werd opgenomen in de EER-overeenkomst op grond van het Besluit van het Gemengd Comité van de EER nr. 7/94 van 21 maart 1994, PB L 160 van 28.6.94, laatstelijk gewijzigd bij het Besluit van het Gemengd Comité van de EER nr. 110/2002, PB L 298 van 31.10.2002 en EER-supplement nr. 54, zie punt 20b van bijlage XXI bij de EER-overeenkomst.

         (3)  Dit bedrag kan in beginsel worden vastgesteld op 25 miljoen EUR, maar kan van sector tot sector uiteenlopen.

         (4)  Verordening (EG) nr. 70/2001 van de Commissie van 12 januari 2001 betreffende de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het EG-Verdrag op staatssteun voor kleine en middelgrote ondernemingen (PB L 10 van 13.1.2001, blz. 33).

         (5)  PB L 266 van 3.10.2002 en EER-supplement nr. 49, zie punt 1f van bijlage XV bij de EER-overeenkomst.

         (6)  Groepsvrijstelling op het gebied van staatssteun met betrekking tot het midden- en kleinbedrijf.


				|

		52014PC0223

			Voorstel voor een BESLUIT VAN DE RAAD tot vaststelling van het door de Europese Unie in te nemen standpunt in de Algemene Raad van de Wereldhandelsorganisatie over de toetreding van de Islamitische Republiek Afghanistan tot de WTO /* COM/2014/0223 final - 2014/0125 (NLE) */

			   	TOELICHTING
I. INLEIDING
De leden van de Wereldhandelsorganisatie (WTO)
en Afghanistan hebben de slotfase bereikt van een overeenkomst over de
voorwaarden voor de toetreding van Afghanistan tot de organisatie. De
onderhandelingen hebben tien jaar geduurd en gingen van start toen Afghanistan
in 2004 een aanvraag indiende om lid van de WTO te worden. Het
toetredingsverzoek van Afghanistan is onderzocht overeenkomstig de richtsnoeren
van de Algemene Raad van de WTO over de toetreding van minst ontwikkelde landen
(MOL's). Er moet nu op grond van het VWEU een besluit van de Raad worden
vastgesteld waarbij de voorwaarden voor de toetreding van Afghanistan worden
goedgekeurd, alvorens de EU de goedkeuring van die voorwaarden formeel kan
ondersteunen in de WTO.
Hieronder zijn de voorwaarden voor de
toetreding samengevat.
II. SAMENVATTING VAN DE VOORWAARDEN VOOR DE
TOETREDING VAN AFGHANISTAN TOT DE WTO PER SECTOR
Lijsten van verbintenissen
Goederen (algemeen)
Voor Afghanistan bedraagt het gemiddelde
definitieve geconsolideerde tarief (FBR - final bound rate) 15,1 %.
Het gemiddelde FBR ligt voor landbouwproducten
met 29,6 % hoger dan de 8,8 % die voor industriegoederen wordt
geconstateerd. Ook de piektarieven zijn hoger in de landbouw (60‑70 %
maximum voor sommige landbouwproducten tegenover maximaal 50 % voor
industriegoederen).
Afghanistan zal de FBR's toepassen vanaf de
datum van toetreding, met uitzondering van de invoer van een aantal
IT-producten zoals elektronische schakelingen en videocamera’s (die uiterlijk in
2019 toch volledig geliberaliseerd zullen zijn).
Deze gemiddelde
tariefniveaus zijn zeer redelijk gezien de MOL-status van Afghanistan en de
kleine en kwetsbare economie van het land. De gebruikelijke praktijk van de EU
ten aanzien van MOL's is hogere tariefniveaus dan deze als redelijk te
aanvaarden voor economieën van vergelijkbare grootte. Tegen deze achtergrond
laat de lijst de volgende tarieflijnen niet-geconsolideerd:
–
41 tarieflijnen inzake landbouwproducten waarin de
handel in Afghanistan als verboden wordt beschouwd (varkensvlees en
varkensvleesproducten, bier, wijn en gedistilleerde dranken); en
–
183 tarieflijnen voor industrieproducten, wat
neerkomt op 4,4 % van het aantal industriële tarieflijnen in de lijst (in
overeenstemming met de onlangs goedgekeurde "Richtsnoeren voor
onderhandelingen over de toetreding van MOL's tot de WTO", volgens welke
maximaal 5 % niet-geconsolideerde industriële tarieflijnen is toegestaan).
Industrieproducten
–
Het gemiddelde FBR voor niet-agrarische producten
bedraagt 8,8 %.
–
De hoogste gemiddelden van 30 % worden
geconstateerd voor keramiek, en verder gemiddelden van 15-20 % voor
meubilair, glas en textiel.
–
Het laagste tarief, 0 %, wordt aangeboden voor
IT-producten (ITA) en zal uiterlijk in 2019 in toepassing worden gebracht.
–
De hoogste piektarieven voor industrieproducten
zijn 50 % (personenwagens), gevolgd door 30 % voor keramiek en
diverse textielproducten.
–
De 183 niet-geconsolideerde tarieflijnen voor
industrieproducten betreffen grondstoffen, tapijten, schoeisel en meubilair.
Landbouwproducten
–
Het gemiddelde FBR voor landbouwproducten bedraagt
29,6 %.
–
De hoogste piektarieven voor landbouwproducten zijn
70 % voor sommige vruchtensappen, en 60 % voor een breed scala van
landbouwproducten zoals lams- en en rundvlees, groenten, vruchten, noten,
tomaten, aardappelen, tabak en mineraalwater.
–
De 41 niet-geconsolideerde tarieflijnen voor
landbouwproducten betreffen producten waarin de handel in Afghanistan als
verboden wordt beschouwd (varkensvlees en varkensvleesproducten, bier, wijn en
gedistilleerde dranken).
Uitvoerrechten
Afghanistan heeft zich inzake uitvoerrechten
ertoe verbonden het status quo te handhaven of rechten te verlagen. Het zal
geen uitvoerrechten instellen op producten die momenteel niet aan dergelijke
rechten onderworpen zijn. Wat bestaande rechten betreft, zullen de
geconsolideerde maximumtarieven voor kritieke grondstoffen worden verlaagd
binnen vijf jaar na de datum van toetreding.
Diensten
De lijst van specifieke verbintenissen van
Afghanistan inzake diensten is gezien zijn MOL-status bevredigend. Afghanistan
zal verbintenissen betreffende markttoegang en nationale behandeling aangaan
voor een groot aantal dienstensectoren, waaronder professionele, computer- en
andere zakelijke diensten, communicatiediensten (koeriersdiensten en
telecommunicatie), diensten in de bouw, distributiediensten, diensten op het
gebied van particulier onderwijs, milieudiensten, financiële diensten
(verzekeringen en banken), ziekenhuisdiensten, hotel- en restaurantdiensten, en
vervoerdiensten (zee- en luchtvervoerdiensten en ondersteunende diensten).
In het protocol aangegane
verbintenissen
In de laatste, multilaterale fase van het
toetredingsproces hebben alle WTO-leden ernaar gestreefd de fundamentele
verenigbaarheid van de handelswetgeving en -instellingen van Afghanistan met de
WTO-voorschriften en -overeenkomsten te waarborgen door deze in het protocol
van toetreding en het verslag van de werkgroep vast te leggen.
Op een aantal gebieden is om overgangsperioden
verzocht; de onderstaande zijn voor de EU van bijzonder belang:
toepassing van binnenlandse belastingen op
invoer: een vaste belasting en een belasting op
bedrijfsinkomsten die momenteel worden toegepast, zullen pas in 2020 volledig
in overeenstemming zijn met de WTO-verplichtingen; de overige binnenlandse
belastingen en heffingen op invoer zullen vanaf de toetredingsdatum voldoen aan
de WTO-voorschriften;
technische handelsbelemmeringen: Afghanistan zal de Overeenkomst inzake technische handelsbelemmeringen
uiterlijk op 1 januari 2016 volledig ten uitvoer leggen. Een actieplan is
opgenomen in het verslag van de werkgroep;
sanitaire en fytosanitaire maatregelen: voor Afghanistan zal een overgangsperiode tot 1 januari 2018
gelden voor de volledige tenuitvoerlegging van de Overeenkomst inzake sanitaire
en fytosanitaire maatregelen, zoals aangegeven in een actieplan opgenomen in
het verslag van de werkgroep;
met de handel verband houdende
investeringsmaatregelen (TRIMs): de tenuitvoerlegging
van de TRIMs-overeenkomst zal uiterlijk op 31 december 2020 voltooid zijn;
tegen die datum zouden de vereisten inzake plaatselijke inbreng voor goederen
in de wet inzake koolwaterstoffen en de mijnwet moeten afgeschaft zijn;
handelsaspecten van
intellectuele-eigendomsrechten (TRIPs): de tenuitvoerlegging
van de TRIPs-overeenkomst zal uiterlijk op 1 januari 2016 voltooid zijn, zoals
uiteengezet in een actieplan opgenomen in het verslag van de werkgroep.
III. AANBEVELING
De Commissie legt de voorwaarden voor
toetreding van Afghanistan tot de WTO ter goedkeuring voor aan de Raad en is
dan ook van oordeel dat deze voorwaarden een evenwichtig en ambitieus pakket
van marktopeningsverbintenissen vormen, die zowel Afghanistan als zijn
handelspartners in de WTO aanzienlijke voordelen zullen opleveren.
2014/0125 (NLE)
Voorstel voor een
BESLUIT VAN DE RAAD
tot vaststelling van het door de Europese
Unie in te nemen standpunt in de Algemene Raad van de Wereldhandelsorganisatie
over de toetreding van de Islamitische Republiek Afghanistan tot de WTO
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, en met name artikel 91, artikel 100, lid 2, en
artikel 207, lid 4, eerste alinea, juncto artikel 218, lid 9,
Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)       Op 21 november 2004 heeft de
regering van de Islamitische Republiek Afghanistan een verzoek om toetreding
tot de Overeenkomst van Marrakesh tot oprichting van de
Wereldhandelsorganisatie (WTO) ingediend overeenkomstig artikel XII van die
overeenkomst.
(2)       Op 13 december 2004 werd een
werkgroep betreffende de toetreding van de Islamitische Republiek Afghanistan
opgericht om overeenstemming te bereiken over voor de Islamitische Republiek
Afghanistan en alle WTO-leden aanvaardbare voorwaarden.
(3)       De Commissie heeft namens de
Unie onderhandeld over een uitgebreide reeks door de Islamitische Republiek
Afghanistan aan te gane marktopeningsverbintenissen die aan de verzoeken van de
Unie voldoen.
(4)       Deze verbintenissen zijn nu
neergelegd in het Protocol van toetreding van de Islamitische Republiek
Afghanistan tot de WTO.
(5)       De toetreding tot de WTO zal
naar verwachting een positieve en duurzame bijdrage leveren tot het proces van
economische hervorming en duurzame ontwikkeling in de Islamitische Republiek
Afghanistan.
(6)       Het Protocol van toetreding
dient daarom te worden goedgekeurd.
(7)       Artikel XII van de
Overeenkomst tot oprichting van de WTO bepaalt dat tussen het toetredend lid en
de WTO overeenstemming moet worden bereikt over de toetredingsvoorwaarden en
dat aan WTO-zijde de toetredingsvoorwaarden moeten worden goedgekeurd door de
Ministeriële Conferentie van de WTO. Artikel IV.2 van de Overeenkomst tot
oprichting van de WTO bepaalt dat in de perioden tussen de bijeenkomsten van de
Ministeriële Conferentie, haar taken worden verricht door de Algemene Raad.
(8)       Het is daarom noodzakelijk
het standpunt vast te stellen dat de Europese Unie in de Algemene Raad van de
WTO moet innemen over de toetreding van de Islamitische Republiek Afghanistan tot
de WTO,
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

Artikel 1
Het door de Europese Unie in te nemen
standpunt in de Algemene Raad van de Wereldhandelsorganisatie over de
toetreding van de Islamitische Republiek Afghanistan tot de WTO is de
toetreding goed te keuren.
Artikel 2
Dit besluit treedt in werking op de dag waarop
het wordt vastgesteld.
Gedaan te Brussel,
                                                                       Voor
de Raad
                                                                       De
voorzitter


Belangrijke juridische mededeling

|

52007DP0209

Besluit van het Europees Parlement van 24 mei 2007 over het onderzoek van de geloofsbrieven van Beniamino Donnici (2007/2121(REG))

Publicatieblad Nr. 102 E van 24/04/2008 blz. 0446 - 0448

		P6_TA(2007)0209Onderzoek van de geloofsbrieven van Beniamino Donnici *Besluit van het Europees Parlement van 24 mei 2007 over het onderzoek van de geloofsbrieven van Beniamino Donnici (2007/2121(REG))Het Europees Parlement,- gelet op de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen [1],- gelet op de artikelen 3, 4 en 9 van zijn Reglement alsmede op bijlage I daarbij,- gezien de officiële bekendmaking, door de bevoegde autoriteit van Italië, van de verkiezing van Beniamino Donnici tot lid van het Europees Parlement,- gezien de door Achille Occhetto op 25 maart 2007 ingebrachte bezwaren omtrent de geldigheid van de verkiezing van Beniamino Donnici tot lid van het Europees Parlement,- gezien het verslag van de Commissie juridische zaken (A6-0198/2007),A. overwegende dat in artikel 7, leden 1 en 2 van de Akte van 20 september 1976 de functies worden beschreven die onverenigbaar zijn met die van lid van het Europees Parlement,B. overwegende dat de leden, overeenkomstig artikel 9 van het Reglement en bijlage I daarbij, verplicht zijn nauwkeurig opgave te doen van hun beroepswerkzaamheden en andere tegen vergoeding uitgeoefende functies,C. overwegende dat artikel 3, lid 5 van zijn Reglement als volgt luidt: "Indien de benoeming van een lid voortvloeit uit het feit dat kandidaten van dezelfde lijst afzien van benoeming, ziet de bevoegde commissie erop toe dat niet-aanvaarding van het mandaat strookt met de letter en de geest van de Akte van 20 september 1976 en met artikel 4, lid 3 van het Reglement.",D. overwegende dat de nationale bepalingen betreffende de procedure voor de Europese verkiezingen in overeenstemming moeten zijn met de grondbeginselen van het communautaire bestel, en in het bijzonder met het primaire Gemeenschapsrecht en de geest en de letter van de Akte van 1976; overwegende dat de bevoegde nationale autoriteiten (wetgevings-, bestuurlijke en rechterlijke) derhalve bij de toepassing en/of interpretatie van hun nationale bepalingen betreffende de procedure voor de Europese verkiezingen niet voorbij kunnen gaan aan de beginselen van het Gemeenschapsrecht op het gebied van verkiezingen,E. overwegende dat de vraag of de niet-aanvaarding door Achille Occhetto van zijn mandaat met de letter en de geest van de Akte van 1976 strookt, moet worden beantwoord in het licht van artikel 6 van die Akte, waarin in wordt bepaald dat de leden van het Europees Parlement "niet gebonden [mogen] zijn door instructies en geen bindend mandaat [mogen] aanvaarden", en dat derhalve de vrijheid en onafhankelijkheid van de leden een wezenlijk beginsel is,F. overwegende dat artikel 2, lid 1 van het Statuut van de leden, dat in 2009 van kracht wordt, als volgt luidt: "De leden zijn vrij en onafhankelijk" en dat lid 2 van dat artikel als kennelijk uitvloeisel daarvan het volgende bepaalt: "Overeenkomsten over het neerleggen van het mandaat vóór afloop of aan het einde van een zittingsperiode zijn nietig",G. overwegende dat deze bepalingen van het Statuut van de leden slechts een explicitering van de reeds in de Akte van 1976 verankerde beginselen van vrijheid en onafhankelijkheid inhouden en dat het Statuut van de leden dienaangaande een expliciete waarborg aan het Parlement en de leden ervan behelst,H. overwegende dat het Statuut van de leden van het Europees Parlement weliswaar pas bij het begin van de volgende zittingsperiode in 2009, in werking zal treden, maar dat het, gelet op het communautaire bestel in zijn huidige vorm, een tot het primaire recht behorend wetgevingshandeling is dat door het Europees Parlement is aangenomen en de onvoorwaardelijke goedkeuring van de Raad heeft gekregen, en overeenkomstig de voorschriften in het Publicatieblad van de Europese Unie is gepubliceerd,I. overwegende dat het Europees Parlement en de nationale autoriteiten die tot taak hebben de nationale bepalingen betreffende de procedure voor de Europese verkiezingen uit te voeren en/of te interpreteren, rekening moeten houden met de beginselen en de voorschriften van het Statuut van de leden en hoe dan ook, mede op grond van het beginsel van loyale samenwerking zoals verankerd in artikel 10 van het EG-Verdrag, moeten afzien van maatregelen en beslissingen die duidelijk met het Statuut in strijd zijn,J. overwegende dat de beginselen en voorschriften van het Statuut van de leden ontegenzeglijk behoren tot de beginselen als bedoeld in artikel 6 van het Verdrag betreffende de EU waarop de Europese Unie gegrondvest is (met name de beginselen van democratie en van de rechtsstaat) en die door de Unie als algemene beginselen van het Gemeenschapsrecht geëerbiedigd worden,K. overwegende dat artikel 6 van de Akte van 1976 rechtens ook van toepassing is op de kandidaten die officieel op de lijst van mogelijke vervangers staan, hetgeen in het belang van het Parlement is daar zij potentiële leden zijn,L. overwegende dat de niet-aanvaarding door Achille Occhetto voortvloeide uit een overeenkomst met de andere kandidaat van de lijst "Società civile di pietro-occhetto", gesloten vóór de bekendmaking van de namen van de kandidaten die bij de Europese verkiezingen van 12 en 13 juni 2004 tot Parlementslid verkozen zijn, en dat de niet-aanvaarding derhalve niet strookte met de letter en de geest van de Akte van 1976,M. overwegende dat de nietigheid van de niet-aanvaarding door de heer Achille Occhetto de facto en de jure de grond ontneemt aan het bestaan en de geldigheid van het mandaat van diens opvolger, Beniamino Donnici,N. overwegende dat de regionale administratieve rechtbank van Latium als gerecht van eerste aanleg in zijn uitspraak van 21 juli 2006 heeft vastgesteld dat de niet-aanvaarding door Occhetto vóór de bekendmaking van de verkiezingsuitslag niet betekent dat hij heeft afgezien van zijn plaats op de lijst van gekozenen, omdat de eerbiediging van de volkswil gebiedt dat de verkiezingsuitslag als onaantastbaar wordt beschouwd, en niet van invloed kan zijn op eventuele vervanging in geval van onverenigbaarheid, vervallenverklaring, onverkiesbaarheid of niet-aanvaarding door de rechthebbende; overwegende dat hieruit volgt dat een kandidaat die zijn verkiezing niet aanvaardt, derhalve het recht heeft om, wanneer vervanging aan de orde komt, van zijn besluit tot niet-aanvaarding terug te komen om de vacante zetel te bezetten,O. overwegende dat de Italiaanse Raad van State de bekendmaking van de verkiezing van Achille Occhetto tot lid van het Europees Parlement bij definitieve uitspraak met kracht van gewijsde heeft vernietigd,P. overwegende dat het uit hoofde van artikel 12 van de Akte van 1976 uitsluitend aan het Europees Parlement is om de geloofsbrieven van zijn bij algemene verkiezingen gekozen leden te onderzoeken; overwegende dat dit fundamentele prerogatief van het Europees Parlement niet kan worden ontkracht of zelfs tenietgedaan door een beslissing van de nationale autoriteiten die duidelijk in strijd met de voorschriften en beginselen van het Gemeenschapsrecht terzake genomen is, ook als het een definitieve uitspraak van het hoogste rechtscollege van die lidstaat betreft, zoals in het onderhavige geval het arrest van de Italiaanse Raad van State; overwegende dat het Europese Hof van Justitie in zijn rechtspraak deze prerogatieven heeft bekrachtigd, onder meer met betrekking tot definitieve uitspraken van een nationale rechter die in strijd met het Gemeenschapsrecht gedaan zijn, en daarvoor de lidstaat verantwoordelijk heeft gesteld,Q. overwegende dat het Europees Parlement gerechtigd is het mandaat van Beniamino Donnici ongeldig te verklaren en tevens de uitspraak van de Italiaanse Raad van State naast zich neer te leggen omdat deze niet strookt met de letter en de geest van de Akte van 1976, zodat het mandaat van Achille Occhetto geldig blijft,1. verklaart dat het mandaat van Beniamino Donnici als lid van het Europees Parlement, waarvan de verkiezing door de bevoegde nationale autoriteit werd medegedeeld, niet geldig is;2. bekrachtigt de geldigheid van het mandaat van Achille Occhetto;3. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de bevoegde Italiaanse autoriteit en aan Beniamino Donnici en Achille Occhetto.[1] PB L 278 van 8.10.1976, blz. 5. Akte laatstelijk gewijzigd bij Besluit 2002/772/EG, Euratom (PB L 283 van 21.10.2002, blz. 1).--------------------------------------------------


title: Besluit (EU) 2015/1870 van het Europees Parlement en de Raad van 6 oktober 2015 betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (aanvraag van Italië — EGF/2015/004 IT/Alitalia)

text:
               20.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 275/26

         BESLUIT (EU) 2015/1870 VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
   van 6 oktober 2015
   betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (aanvraag van Italië — EGF/2015/004 IT/Alitalia)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien Verordening (EU) nr. 1309/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (2014-2020) en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1927/2006 (1), en met name artikel 15, lid 4,
   Gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer (2), en met name punt 13,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Het Europees fonds voor aanpassing van de globalisering (EFG) heeft tot doel steun te verlenen aan werknemers die werkloos zijn geworden en aan zelfstandigen die hun werkzaamheden hebben beëindigd, als gevolg van uit de globalisering voortvloeiende grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen, doordat de wereldwijde financiële en economische crisis aanhoudt, of door een nieuwe wereldwijde financiële en economische crisis, en hen te helpen om op de arbeidsmarkt terug te keren.

               (2)

               Zoals vastgesteld in artikel 12 van Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad (3) mag het EFG het jaarlijks maximumbedrag van 150 miljoen EUR (prijzen 2011) niet overschrijden.

               (3)

               Op 24 maart 2015 heeft Italië aanvraag EGF/2015/004 IT/Alitalia ingediend voor een financiële bijdrage van het EFG naar aanleiding van ontslagen bij Gruppo Alitalia (4) in Italië. Italië heeft overeenkomstig artikel 8, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1309/2013 aanvullende gegevens ingediend. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor een financiële bijdrage uit het EFG overeenkomstig artikel 13 van Verordening (EU) nr. 1309/2013.

               (4)

               Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage van 1 414 848 EUR te leveren voor de door Italië ingediende aanvraag.

               (5)

               Teneinde zo snel mogelijk middelen uit het EFG ter beschikking te stellen, moet dit besluit van toepassing zijn vanaf de datum waarop het wordt vastgesteld,

         HEBBEN HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Ten laste van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2015 wordt een bedrag van 1 414 848 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering.
   Artikel 2
   Dit besluit treedt in werking op de dag van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Het is van toepassing vanaf 6 oktober 2015.

      Gedaan te Straatsburg, 6 oktober 2015.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         M. SCHULZ

            Voor de Raad

            De voorzitter

         N. SCHMIT

      (1)  PB L 347 van 20.12.2013, blz. 855.

      (2)  PB C 373 van 20.12.2013, blz. 1.

      (3)  Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2014-2020 (PB L 347 van 20.12.2013, blz. 884).

      (4)  Alitalia Compagnia Aerea Italiana S.p.A. en Air One S.p.A. (CAI First S.p.A., CAI Second S.p.A. en Alitalia Loyalty).


Avis juridique important

|

32001D1411

Besluit nr. 1411/2001/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende een communautair samenwerkingskader ter bevordering van duurzame stadsontwikkeling

Publicatieblad Nr. L 191 van 13/07/2001 blz. 0001 - 0005

Besluit nr. 1411/2001/EG van het Europees Parlement en de Raadvan 27 juni 2001betreffende een communautair samenwerkingskader ter bevordering van duurzame stadsontwikkelingHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 175, lid 1,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(2),Gezien het advies van het Comité van de Regio's(3),Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(4),Overwegende hetgeen volgt:(1) Het Verdrag voorziet in de ontwikkeling en uitvoering van een communautair milieubeleid en geeft de doelstellingen en beginselen aan waarnaar dit beleid zich moet richten.(2) Met Besluit nr. 2179/98/EG van het Europees Parlement en de Raad(5) heeft de Gemeenschap bevestigd dat zij zich blijft inzetten voor de algemene benadering en strategie die de Commissie in haar programma "Op weg naar duurzame ontwikkeling"(6) heeft gekozen.(3) Vele internationale verbintenissen van de Gemeenschap, met name op het gebied van de bestrijding van klimaatverandering, kunnen alleen worden uitgevoerd in samenwerking met de plaatselijke overheden.(4) In haar mededeling "Actiekader voor duurzame stedelijke ontwikkeling in de Europese Unie" van 28 oktober 1998 heeft de Commissie zich ertoe verbonden steun te blijven geven aan de netwerkactiviteiten van de plaatselijke overheden en de rechtsgrondslag uit te werken die nodig is voor meerjarige financiering van dit soort activiteiten.(5) Het Europees Parlement heeft resoluties(7) aangenomen betreffende de versterking van het stedelijk milieubeleid van de Europese Unie.(6) Het Comité van de Regio's heeft een advies aangenomen over de grensoverschrijdende en transnationale samenwerking van lokale overheden(8), alsmede een advies over de mededeling van de Commissie: "Aanzet tot een actieve benadering van de steden in de Europese Unie"(9).(7) In het vijfde milieuactieprogramma wordt erkend dat alle betrokken spelers, waaronder de Commissie en de plaatselijke overheden, in het kader van partnerschappen, gezamenlijke acties moeten ondernemen om de doelstelling van duurzame ontwikkeling te bereiken en de bijbehorende verantwoordelijkheden te delen.(8) In hoofdstuk 28 van Agenda 21, waarvan het Protocol in 1992 op de Top van Rio is ondertekend, wordt bepaald dat de meeste plaatselijke overheden in ieder land een proces van consultatie van hun bevolking zouden moeten opzetten en overeenstemming zouden moeten bereiken over een lokale Agenda 21 voor de gemeenschap.(9) Een duurzame stadsontwikkeling en de uitvoering van Agenda 21 en van de communautaire wetgeving vergen de uitwerking, ontwikkeling en uitwisseling van goede praktijken door de plaatselijke overheden, alsmede hun bewustwording.(10) De capaciteit van de netwerken van plaatselijke overheden dient op Europees vlak te worden opgebouwd, er dienen goede praktijken op het gebied van duurzame stadsontwikkeling en de lokale Agenda 21 te worden uitgewerkt en uitgewisseld en er dient voor coördinatie van die activiteiten te worden gezorgd, opdat de informatie en de adviezen van de plaatselijke overheden aangaande nieuwe en ontluikende vooruitzichten op met duurzame ontwikkeling verband houdende gebieden aan de Commissie worden doorgegeven.(11) Aangezien de doelstellingen van het overwogen optreden (de uitwisseling op Europese schaal van goede praktijken en de bewustmaking van de plaatselijke overheden door middel van Europese netwerken) niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en deze derhalve beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel zoals neergelegd in artikel 5 van het Verdrag, maatregelen treffen. Overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel van dat artikel gaat dit besluit niet verder dan nodig is voor het bereiken van deze doelstellingen.(12) Het is belangrijk de voorrangsgebieden te omschrijven waarop het communautaire samenwerkingskader activiteiten kan ondersteunen.(13) Er moeten doeltreffende controle- en beoordelingsmethoden worden opgesteld en de potentiële begunstigden en het publiek moeten naar behoren worden geïnformeerd.(14) De uitvoering van het samenwerkingskader moet geëvalueerd worden op basis van de ervaring opgedaan tijdens de eerste jaren van de uitvoering en het Europees Parlement en de Raad dienen hierover te worden ingelicht.(15) Bij dit besluit worden voor de gehele looptijd van het programma financiële middelen vastgesteld die voor de begrotingsautoriteit het voornaamste referentiepunt zijn in de zin van punt 33 van het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure(10).(16) De voor de uitvoering van dit besluit vereiste maatregelen worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden(11),BESLUITEN:Artikel 1Er wordt een communautair samenwerkingskader (hierna "samenwerkingskader" te noemen) geschapen teneinde financiële en technische steun te bieden aan netwerken van plaatselijke overheden die in ten minste vier lidstaten georganiseerd zijn en indien relevant steden omvatten van de in artikel 8 bedoelde landen, met het doel de uitwerking, uitwisseling en toepassing van goede praktijken op onderstaande gebieden te bevorderen:- tenuitvoerlegging op plaatselijk vlak van de milieuwetgeving van de Europese Unie- duurzame stadsontwikkeling- plaatselijke Agenda 21.De voornaamste partners binnen het kader zijn de Commissie, netwerken van plaatselijke overheden en georganiseerde stedelijke gemeenschapsnetwerken met verscheidene beheerders zoals NGO's, universiteiten en andere deelnemers die op Europees vlak georganiseerd zijn.Artikel 21. De soorten activiteiten die in het kader van dit samenwerkingskader voor ondersteuning van de Gemeenschap in aanmerking kunnen komen worden omschreven in de bijlage.2. De Commissie kan ondersteuning verlenen aan ieder netwerk van plaatselijke overheden zoals omschreven in artikel 1, dan wel, als het begeleidende maatregelen betreft die zijn vermeld in deel C van de bijlage, aan andere begunstigden die dergelijke werkzaamheden wensen te ontwikkelen.3. De communautaire ondersteuning geldt voor de activiteiten die moeten plaatsvinden in het jaar waarin de financiële bijdrage wordt gegeven en/of in de twee jaren daarna.4. De bijlage bevat een indicatieve specificatie van de financiële steun per soort activiteit.Artikel 3De Commissie beoordeelt en kiest overeenkomstig de in artikel 11, lid 2, vastgelegde procedure uit de ingediende voorstellen de projecten die in het kader van de in artikel 4 genoemde prioritaire onderwerpen moeten worden gefinancierd.Artikel 41. De Commissie maakt in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen een mededeling bekend waarin de prioritaire onderwerpen worden beschreven in het kader waarvan projecten worden gefinancierd en waarin de selectie- en toekenningscriteria, alsmede de voor de kandidaatstelling en goedkeuring geldende procedures, worden aangegeven.2. Voorstellen voor te financieren projecten worden bij de Commissie ingediend door het in artikel 1 beschreven netwerk van plaatselijke overheden en, voor de in deel C van de bijlage aangegeven soorten werkzaamheden, door andere mogelijke begunstigden.3. De verzoeken om voorstellen voor projecten in het kader van dit samenwerkingskader worden ieder jaar uiterlijk op 31 januari gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. De Commissie besluit na evaluatie van deze voorstellen uiterlijk op 31 mei welke projecten zij financiert. Het besluit inzake te financieren projecten houdt in dat met de voor de uitvoering verantwoordelijke begunstigden een contract wordt gesloten waarin de rechten en plichten van de partners worden neergelegd.4. De lijst van begunstigden en uit hoofde van dit samenwerkingskader gefinancierde projecten, alsmede een aanduiding van het subsidiebedrag worden gepubliceerd.Artikel 5De Commissie zorgt ervoor dat er samenhang en synergie is tussen de activiteiten en de communautaire projecten ter uitvoering van dit samenwerkingskader en de overige programma's en initiatieven van de Gemeenschap, met name het URBAN-initiatief bedoeld in artikel 20 van Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen(12) en dat zij elkaar aanvullen. De projecten die in het kader van andere communautaire programma's en fondsen worden gefinancierd komen niet voor financiering binnen het onderhavige samenwerkingskader in aanmerking.Artikel 61. Dit samenwerkingskader gaat in op 1 januari 2001 en loopt af op 31 december 2004. Het financiële referentiebedrag voor de tenuitvoerlegging van dit samenwerkingskader voor de periode 2001-2004 beloopt 14 miljoen EUR.De jaarlijkse toewijzingen worden door de begrotingsautoriteit toegestaan binnen de grenzen van de financiële vooruitzichten.2. Om een steunbedrag van 350000 EUR of meer te kunnen verkrijgen moet de boekhouding van de begunstigde over het afgelopen jaar door een register-accountant zijn goedgekeurd, en moet de boekhouding voor de periode waarin de steun wordt gebruikt eveneens door een register-accountant zijn goedgekeurd.Om een steunbedrag lager dan 350000 EUR te kunnen verkrijgen, moet de boekhouding van de begunstigde in een door de Commissie erkende vorm over het afgelopen jaar beschikbaar zijn en moet zij verder in deze vorm worden gevoerd tijdens de periode waarin de steun wordt gebruikt.Artikel 7De projecten moeten bijdragen tot verwezenlijking van de in artikel 1 opgesomde doelen en worden uitgekozen aan de hand van onderstaande algemene criteria:a) gezonde kosten/batenverhouding;b) duurzaam multiplicatoreffect op Europees vlak;c) doeltreffende en evenwichtige samenwerking tussen de partners met betrekking tot de planning en de uitvoering van de werkzaamheden en financiële participatie;d) een aandeel in de financiering;e) bijdrage tot een multinationale aanpak, met name grensoverschrijdende samenwerking binnen de Gemeenschap en, waar passend, over haar grenzen heen met aangrenzende landen;f) bijdrage tot een multisectorale en geïntegreerde benadering en tot duurzame ontwikkeling van het stedelijk milieu, rekening houdend met de sociale, economische en milieuaspecten daarvan;g) mate waarin de partners, waaronder vertegenwoordigers van de civiele maatschappij, bij het project betrokken worden;h) bijdrage tot uitbreiding en vernieuwing van de algemene dienstverlening door de overheid.Artikel 8Dit samenwerkingskader wordt opengesteld voor deelname van netwerken van plaatselijke overheden, met inbegrip van steden in Midden- en Oost-Europa, Cyprus en Malta, alsmede andere landen die associatieovereenkomsten met de Gemeenschap hebben gesloten.Artikel 91. Met het oog op het welslagen van de activiteiten die worden verricht door de begunstigden van de communautaire steun neemt de Commissie de nodige maatregelen om:a) te controleren of de door de Commissie gefinancierde projecten naar behoren zijn uitgevoerd;b) onregelmatigheden te voorkomen en te bestrijden;c) zo nodig onrechtmatig ontvangen bedragen terug te vorderen.2. Onverminderd de controles van de rekeningen door de Rekenkamer uit hoofde van artikel 248 van het Verdrag of de controles uit hoofde van artikel 279, onder c), van het Verdrag, kunnen ambtenaren en andere personeelsleden van de Commissie ter plaatse controles uitvoeren, met inbegrip van steekproeven, op activiteiten die binnen dit samenwerkingskader worden gefinancierd.De Commissie stelt de begunstigde van tevoren van de controle ter plaatse in kennis, tenzij er goede redenen zijn voor verdenking van fraude en/of oneigenlijk gebruik.3. De begunstigde die financiële steun ontvangt houdt alle bewijsstukken met betrekking tot uitgaven voor zijn project gedurende vijf jaar na de laatste betaling voor het project ter beschikking van de Commissie. Deze gegevens mogen ook in elektronische vorm opgeslagen worden.Artikel 101. De Commissie kan de uit hoofde van een overeenkomst toegekende financiële steun verminderen, schorsen of terugvorderen indien zij onregelmatigheden vaststelt of indien blijkt dat de overeenkomst zonder toestemming van de Commissie een wijziging heeft ondergaan die strijdig is met de overeengekomen doelstellingen of met de wijze van uitvoering.2. Wanneer de gestelde termijnen niet in acht zijn genomen of wanneer de voortgang bij de uitvoering van een overeenkomst slechts een gedeelte van de toegekende financiële steun rechtvaardigt, verzoekt de Commissie de begunstigde hierover binnen een bepaalde termijn uitleg te verschaffen. Wanneer de begunstigde geen bevredigend antwoord geeft, kan de Commissie de resterende financiële steun annuleren en de onmiddellijke terugbetaling van de reeds betaalde bedragen eisen. De Commissie verplicht zich ertoe de verschafte uitleg grondig en snel te evalueren.3. De begunstigde legt aan de Commissie jaarlijkse voortgangsverslagen voor aangaande overeenkomsten van meer dan een jaar en voor iedere overeenkomst legt hij binnen zes maanden na de voltooiing ervan een financieel verslag voor. De Commissie bepaalt de vorm en inhoud van deze verslagen. Indien het verslag niet binnen de genoemde termijn wordt voorgelegd, komt de begunstigde niet meer in aanmerking voor verdere financiering op grond van dit besluit. De Commissie verplicht zich ertoe het verslag binnen een redelijke tijd te evalueren, teneinde onnodige vertragingen bij de uitbetalingen te voorkomen.4. Onverschuldigde betalingen worden aan de Commissie terugbetaald. Niet tijdig terugbetaalde bedragen kunnen worden verhoogd met rente. De Commissie stelt nauwkeurige regels op ter uitvoering van dit lid.Artikel 111. De Commissie wordt bijgestaan door een raadgevend comité.2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 3 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit.3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.Artikel 12De Commissie evalueert de uitvoering van dit samenwerkingskader en legt uiterlijk op 31 maart 2003 een voortgangsverslag voor aan het Europees Parlement en de Raad.Artikel 13Dit besluit is van toepassing van 1 januari 2001 tot en met 31 december 2004.Gedaan te Luxemburg, 27 juni 2001.Voor het Europees ParlementDe voorzitsterN. FontaineVoor de RaadDe voorzitterB. Rosengren(1) PB C 56 E van 29.2.2000, blz. 68.(2) PB C 204 van 18.7.2000, blz. 35.(3) PB C 317 van 6.11.2000, blz. 33.(4) Advies van het Europees Parlement uitgebracht op 14 december 2000 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 18 juni 2001.(5) PB L 275 van 10.10.1998, blz. 1.(6) PB C 138 van 17.5.1993, blz. 5.(7) PB C 226 van 20.7.1998, blz. 34 en 36 enPB C 279 van 1.10.1999, blz. 44.(8) PB C 51 van 22.2.1999, blz. 21.(9) PB C 251 van 10.8.1998, blz. 11.(10) PB C 172 van 18.6.1999, blz. 1.(11) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.(12) PB L 161 van 26.6.1999, blz. 1.BIJLAGE>RUIMTE VOOR DE TABEL>