title: Besluit van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA nr. 134/14/COL van 26 maart 2014 houdende de vijfennegentigste wijziging van de formele en materiële regels op het gebied van staatssteun door de invoering van nieuwe richtsnoeren betreffende staatssteun voor films en andere audiovisuele werken ( „Richtsnoeren films en audiovisuele werken van 2014” )

text:
               18.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 276/53

         BESLUIT VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA
   nr. 134/14/COL
   van 26 maart 2014
   houdende de vijfennegentigste wijziging van de formele en materiële regels op het gebied van staatssteun door de invoering van nieuwe richtsnoeren betreffende staatssteun voor films en andere audiovisuele werken („Richtsnoeren films en audiovisuele werken van 2014”)
   DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA (HIERNA „DE AUTORITEIT” GENOEMD),
   GEZIEN de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (hierna „de EER-overeenkomst” genoemd), en met name de artikelen 61, 62 en 63 en Protocol nr. 26,
   GEZIEN de Overeenkomst tussen de EVA-Staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie (hierna „de Toezichtsovereenkomst” genoemd), en met name artikel 24 en artikel 5, lid 2, onder b), en artikel 24,
   Overwegende hetgeen volgt:
   Overeenkomstig artikel 24 van de Toezichtsovereenkomst geeft de Autoriteit uitvoering aan de staatssteunbepalingen van de EER-overeenkomst.
   Overeenkomstig artikel 5, lid 2, onder b), van de Toezichtsovereenkomst maakt de Autoriteit mededelingen of richtsnoeren bekend over aangelegenheden waarop de EER-overeenkomst betrekking heeft, indien die Overeenkomst of de Toezichtsovereenkomst daarin uitdrukkelijk voorziet of indien de Autoriteit zulks nodig acht.
   Op 15 november 2014 heeft de Europese Commissie een mededeling betreffende staatssteun voor films en andere audiovisuele werken (1) vastgesteld, die per 16 november 2013 in werking is getreden.
   Die mededeling is ook relevant voor de Europese Economische Ruimte.
   Een eenvormige toepassing van de EER-staatssteunregels in de hele Europese Economische Ruimte dient te worden verzekerd overeenkomstig de homogeniteitsdoelstelling die in artikel 1 van de EER-overeenkomst is vastgesteld.
   Ingevolge punt II onder de titel „ALGEMEEN” van bijlage XV bij de EER-overeenkomst dient de Autoriteit, na overleg met de Europese Commissie, handelingen vast te stellen die met de handelingen van de Europese Commissie overeenstemmen.
   NA RAADPLEGING van de Europese Commissie,
   NA RAADPLEGING van de EVA-Staten over dit onderwerp bij brief van 13 februari 2014,
   HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   De richtsnoeren staatssteun worden gewijzigd door de invoeging van nieuwe richtsnoeren betreffende staatssteun voor films en andere audiovisuele werken („Richtsnoeren films en audiovisuele werken van 2014”).
   Deze nieuwe richtsnoeren zijn de bijlage bij dit besluit gevoegd en maken er integrerend deel van uit.
   Artikel 2
   Slechts de tekst in de Engelse taal is authentiek.

      Gedaan te Brussel, 26 maart 2014.

            Voor de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

         Oda Helen SLETNES

            voorzitter

         Frank BÜCHEL

            Lid van het College

      (1)  PB C 332 van 15.11.2013, blz. 1.

      BIJLAGE
      DEEL IV: SECTORALE REGELS

         Staatssteun voor films en andere audiovisuele werken
          (1)

         („Richtsnoeren films en audiovisuele werken van 2014”)

      1.   INLEIDING

                  (1)

                  Audiovisuele werken, en met name films, spelen een belangrijke rol bij de identiteitsvorming in Europa. Zij weerspiegelen de culturele verscheidenheid van de landen en regio's binnen de Europese Economische Ruimte (hierna „de EER” genoemd), met elk hun eigen traditie en geschiedenis. Audiovisuele werken zijn zowel economische goederen (die aanzienlijke mogelijkheden voor het creëren van welvaart en banen bieden) als culturele goederen (die een afspiegeling zijn van en een bepalende invloed hebben op onze samenlevingen).

                  (2)

                  Onder de audiovisuele werken nemen films nog steeds een prominente plaats in, door hun productiekosten en hun cultureel belang. De productiebudgetten voor films liggen aanzienlijk hoger dan die voor andere audiovisuele content, zij worden vaker als internationale coproducties uitgevoerd en hun economische levensduur is langer. Met name films hebben te maken met sterke concurrentie van buiten Europa. Daartegenover staat dat Europese audiovisuele werken weinig buiten hun land van oorsprong circuleren.

                  (3)

                  Dat deze audiovisuele werken zo weinig circuleren, heeft te maken met de compartimentering van de Europese audiovisuele sector in nationale of zelfs regionale markten. Ook al houdt een en ander verband met de taalkundige en culturele diversiteit in Europa, toch is de factor nabijheid ook ingebouwd in de overheidssteun voor Europese audiovisuele werken, waarbij via nationale, regionale en lokale financieringsregelingen subsidies gaan naar vele kleine productiemaatschappijen.

                  (4)

                  Algemeen wordt erkend dat steun belangrijk is voor de instandhouding van een Europese audiovisuele productie. Filmproducenten hebben het moeilijk om vooraf voldoende commerciële steun te krijgen om een financieel pakket rond te krijgen waarmee de productie van projecten van start kan gaan. Door de hoge risico's die verbonden zijn aan hun activiteiten en projecten, maar ook door het vermeende gebrek aan winstgevendheid van de sector, zijn zij afhankelijk van staatssteun. Wanneer het alleen aan de markt zou worden overgelaten, zouden veel van deze films niet zijn gemaakt, door het gecombineerde effect van de vereiste hoge investeringen en het beperkte publiek voor Europese audiovisuele werken. Onder deze omstandigheden is stimulering van de audiovisuele productie door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (hierna „de Autoriteit” genoemd) en de EER-Staten belangrijk om ervoor te zorgen dat uiting kan worden gegeven aan hun cultuur en creatief vermogen — en zo de verscheidenheid en rijkdom van de Europese cultuur tot uiting te brengen.

                  (5)

                  Het Media-programma (2) van de Europese Unie voor steun aan de sectoren film, televisie en nieuwe media biedt uiteenlopende financieringsregelingen aan, die bestemd zijn voor telkens andere onderdelen van de audiovisuele sector, zoals regelingen bestemd voor producenten, distributeurs, sales-agents, organisatoren van opleidingsinitiatieven, bedrijven actief in nieuwe digitale technologieën, beheerders van platforms voor video-on-demand, filmvertoners en organisatoren van festivals, markten en promotieactiviteiten. Het Media-programma stimuleert de circulatie en promotie van Europese films, met een bijzondere nadruk op transnationale Europese films. Deze initiatieven zullen worden voortgezet in het Media-subprogramma binnen Creatief Europa, het nieuwe Europese ondersteuningsprogramma voor de creatieve en culturele sectoren.

            2.   WAAROM TOEZICHT OP STAATSSTEUN VOOR FILMS EN ANDERE AUDIOVISUELE WERKEN?

                  (6)

                  De EER-Staten hebben een breed scala aan steunmaatregelen ten uitvoer gelegd ten behoeve van de productie van films, tv-programma's en andere audiovisuele werken. EER-Staten verlenen aanzienlijke bedragen aan filmsteun, via nationale, regionale en lokale steunregelingen. De beweegredenen achter deze maatregelen zijn zowel cultureel als industrieel. Het hoofddoel van die maatregelen is cultureel: ervoor zorgen dat de nationale en regionale culturen en het creatieve potentieel tot uiting komen in de audiovisuele media van film en televisie. Tegelijk beogen zij, door het opzetten van productieondernemingen met een stevige basis en het uitbouwen van een permanent reservoir aan menselijke vaardigheden en ervaring, de kritieke massa aan activiteiten te genereren die nodig is om de dynamiek tot stand te brengen voor de ontwikkeling en consolidering van de sector.

                  (7)

                  Dankzij deze steun is Europa een van de grootste filmproducenten ter wereld geworden. In 2012 werd de Europese audiovisuele markt voor filmed entertainment geraamd op 17 miljard EUR (3). Een groot aantal mensen is in de EER werkzaam in de audiovisuele sector (4).

                  (8)

                  Een en ander maakt van filmproductie en -distributie niet alleen een culturele activiteit, maar ook een belangrijke economische activiteit. Daarnaast zijn filmproducenten internationaal actief en bestaat er internationaal handelsverkeer voor audiovisuele werken. Dit betekent dat dit soort steun in de vorm van subsidies, fiscale prikkels of andere soorten financiële steun, het risico inhoudt dat daarmee het handelsverkeer tussen EER-Staten ongunstig wordt beïnvloed. De producenten en audiovisuele werken die dit soort steun krijgen, ontvangen waarschijnlijk een financieel voordeel — en dus een concurrentievoordeel — ten opzichte van producenten en werken die geen steun ontvangen. Bijgevolg kan dit soort steun de mededinging verstoren, zodat deze als staatssteun in de zin van artikel 61, lid 1, van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (hierna „de EER-overeenkomst” genoemd) wordt beschouwd. Overeenkomstig artikel 62 van de EER-overeenkomst is de Autoriteit daarom verplicht de steun voor de audiovisuele sector op zijn verenigbaarheid met de EER-markt te beoordelen, net zoals zij dat met staatssteunmaatregelen in andere sectoren doet.

                  (9)

                  Artikel 61, lid 1, van de EER-overeenkomst verbiedt steunmaatregelen van de staten (of die met staatsmiddelen zijn bekostigd) die de mededinging en het handelsverkeer tussen de EER-Staten vervalsen of dreigen te vervalsen. De Autoriteit kan echter voor bepaalde vormen van staatssteun ontheffing van dit verbod verlenen. Een van deze afwijkingen is vervat in artikel 61, lid 3, onder c), van de EER-overeenkomst (betreffende steun om de ontwikkeling van bepaalde vormen van economische bedrijvigheid te vergemakkelijken, mits de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt niet zodanig worden veranderd dat het gemeenschappelijk belang wordt geschaad).

                  (10)

                  De EER-overeenkomst erkent de noodzaak van het versterken van de culturele samenwerking in artikel 13 van Protocol nr. 13 bij de Overeenkomst. De EER-overeenkomst bevat geen met artikel 107, lid 3, onder d), VWEU vergelijkbare „culturele afwijking”, die voor steun ten behoeve van cultuur voorziet in een specifieke mogelijkheid voor een ontheffing op het algemene onverenigbaarheidsbeginsel van artikel 107, lid 1, VWEU. Niettemin is de Autoriteit van mening dat, in lijn met haar vaste beschikkingspraktijk (5), steunmaatregelen voor films en andere audiovisuele werken op culturele gronden kunnen worden goedgekeurd op grond van artikel 61, lid 3, onder c), van de EER-overeenkomst. Bij haar beoordeling zal de Autoriteit dezelfde criteria toepassen als die welke de Europese Commissie (hierna „de Commissie” genoemd) hanteert bij de toepassing van artikel 107, lid 3, onder d), VWEU.

                  (11)

                  Audiovisuele steun draagt ertoe bij dat de Europese filmsector en audiovisuele sector in alle EER-Staten op middellange tot lange termijn houdbaar blijft en verruimt de culturele diversiteit van het aanbod aan werken dat voor Europese kijkers beschikbaar is.

                  (12)

                  Als partijen bij het Unesco-Verdrag betreffende de bescherming en de bevordering van de diversiteit van cultuuruitingen hebben Noorwegen en IJsland zich eraan gecommitteerd om de culturele dimensie een cruciaal onderdeel van hun beleid te maken (6).

            3.   ONTWIKKELINGEN SINDS 2001

                  (13)

                  De Europese Commissie heeft criteria voor het beoordelen van staatssteun ten behoeve van de productie van films en andere audiovisuele werken vastgelegd in de filmmededeling van 2001 (7). De geldigheidsduur van deze criteria werd verlengd in 2004 (8), 2007 (9) en 2009 (10) en liep af op 31 december 2012. De richtsnoeren van de Autoriteit betreffende de richtsnoeren betreffende steunverlening ten behoeve van cinematografische en andere audiovisuele werken („de richtsnoeren van de Autoriteit van 2008”) werden voor het eerst vastgesteld in 2008 en waren gebaseerd op de zo-even genoemde mededelingen van de Commissie van 2001, 2004 en 2007. (11) De voorliggende richtsnoeren houden de krachtlijnen van de filmmededeling van 2001 en van de richtsnoeren van de Autoriteit van 2008 aan, maar spelen ook in op een aantal trends dat zich sinds 2001 heeft afgetekend.

                  (14)

                  De steunregelingen waarvoor de Commissie en Autoriteit goedkeuring hebben gegeven sinds de regels van 2001 van kracht werden, laten zien dat EER-Staten gebruikmaken van een breed scala aan steunmechanismen en -voorwaarden. De meeste regelingen volgen het model waarvoor de beoordelingscriteria van de mededeling 2001 werden ontworpen: subsidies voor geselecteerde filmproducties, waarbij het steunplafond wordt bepaald als een percentage van het productiebudget van de begunstigde van de steun. Toch heeft een toenemend aantal EER-Staten regelingen ingevoerd die het steunbedrag bepalen als een percentage van de uitgaven voor productieactiviteiten die uitsluitend in de steunverlenende EER-Staat plaatsvinden. Deze regelingen hebben vaak de vorm van een belastingvermindering of worden anders zodanig vormgegeven dat de regeling automatisch geldt voor een film die voldoet aan bepaalde criteria om voor steun in aanmerking te komen. Vergeleken met filmfondsen die na een aanvraag afzonderlijk steun verlenen aan individuele films, stellen deze regelingen die automatisch van toepassing zijn, filmproducenten in staat om een voorzienbaar bedrag aan financiering al mee te nemen in de planning- en ontwikkelingsfase van een film.

                  (15)

                  Wat betreft het soort gesteunde activiteiten, geven sommige EER-Staten ook steun voor andere activiteiten dan filmproductie. Daarbij gaat het om steun voor filmdistributie of steun aan bioscopen, ter ondersteuning van bijvoorbeeld plattelandsbioscopen of arthousebioscopen in het algemeen of om hun kosten voor vernieuwing en modernisering (zoals de overschakeling naar digitale projectie) te dekken. Sommige EER-Staten steunen audiovisuele projecten die verder gaan dan het traditionele concept van film- en televisieproducties, met name interactieve producten zoals transmedia of games. In die gevallen hanteerden de Commissie en de Autoriteit, telkens als dit soort steun werd aangemeld, de criteria van de filmmededeling en de richtsnoeren van de Autoriteit van 2008 als referentie om de steun te beoordelen op zijn noodzaak, evenredigheid en geschiktheid. Ook viel er een toegenomen concurrentie tussen EER-Staten waar te nemen waarbij staatssteun werd ingezet om buitenlandse investeringen van grote filmproductiebedrijven uit derde landen aan te trekken. Deze kwesties kwamen niet aan bod in de filmmededeling van 2001 en de richtsnoeren van de Autoriteit van 2008.

                  (16)

                  Reeds in de filmmededeling van 2001 werd aangekondigd dat de Commissie in deze sector zou nagaan wat het maximumniveau aan territoriale bestedingseisen is dat volgens de staatssteunregels toelaatbaar is. Territoriale bestedingseisen in regelingen voor filmfinanciering betekenen dat filmproducenten een bepaald deel van het budget van een gesteunde film in de steunverlenende EER-Staat moeten besteden. Bij de verlenging van de filmmededeling in 2004 werden territoriale bestedingseisen in regelingen voor filmfinanciering bestempeld als een kwestie waarvan verder diende te worden onderzocht in hoeverre die met de interne-marktbeginselen van het Verdrag verenigbaar zijn. Ook met rechtspraak van het EU-Hof van Justitie en het EVA-Hof van Justitie sinds 2001 over het belang van de interne markt ten aanzien van regels over de herkomst van goederen en diensten dient rekening te worden gehouden (12).

                  (17)

                  Daarom heeft de Commissie, toen zij in 2009 de criteria voor het beoordelen van staatssteun van de filmmededeling van 2001 verlengde, er op gewezen dat een verdere reflectie over de implicaties van die ontwikkelingen en een herziening van de beoordelingscriteria nodig waren.

            4.   SPECIFIEKE WIJZIGINGEN

                  (18)

                  In deze richtsnoeren wordt ingegaan op de hierboven genoemde kwesties en worden wijzigingen geïntroduceerd aan de filmmededeling van 2001 en de richtsnoeren van de Autoriteit van 2008. Met name handelen deze richtsnoeren over staatssteun voor een ruimer aantal activiteiten, beklemtonen zij het subsidiariteitsbeginsel op het gebied van cultuurbeleid en de inachtneming van de fundamentele vrijheden (de artikelen 4, 8, 28, 31, 36 en 40 van de EER-overeenkomst), voeren zij een hogere maximale steunintensiteit in voor grensoverschrijdende producties en bieden zij ook ruimte voor de bescherming van en de toegang tot cinematografisch erfgoed. De Commissie en de Autoriteit denken dat deze wijzigingen, gezien de ontwikkelingen sinds 2001, noodzakelijk zijn en ertoe zullen bijdragen dat Europese werken in de toekomst concurrerender en pan-Europees worden.

            4.1.   TOEPASSINGSBEREIK VAN DEZE MEDEDELING

                  (19)

                  Wat betreft de activiteiten die onder de toepassing van deze richtsnoeren vallen, de staatssteuncriteria van de filmmededeling van 2001 en de richtsnoeren van de Autoriteit van 2008 waren sterk gericht op de productie van films. Zoals gezegd, bieden sommige EER-Staten echter ook steun voor andere, verwante activiteiten, zoals het schrijven van scenario's, de ontwikkeling, de filmdistributie of de promotie van films (onder meer op filmfestivals). De doelstelling om de Europese culturele diversiteit via audiovisuele werken te beschermen en te bevorderen, kan alleen worden bereikt indien deze werken ook kijkers aantrekken. Steun beperken tot de productie houdt het risico in dat het aanleveren van audiovisuele content wordt gestimuleerd zonder dat het daaruit ontstane audiovisuele werk goed wordt gedistribueerd en gepromoot. Daarom is het passend dat de steun alle aspecten van filmcreatie bestrijkt — van verhaalconcept tot vertoning aan het publiek.

                  (20)

                  Wat steun aan bioscopen betreft, de daarmee gemoeide bedragen zijn doorgaans gering, zodat bijvoorbeeld voor plattelands- en arthousebioscopen de steunvolumes die onder de de-minimisverordening (13) vallen, voldoende zouden moeten zijn. Indien een EER-Staat echter kan verantwoorden dat meer steun voor bioscopen nodig is, zal de steun op grond van deze richtsnoeren worden beoordeeld als steun ter bevordering van cultuur in de zin van artikel 61, lid 3, onder c), van de EER-overeenkomst. Steun voor bioscopen bevordert de cultuur omdat het hoofddoel van bioscopen het vertonen van het cultuurproduct film is.

                  (21)

                  Sommige EER-Staten overwogen steun te verlenen aan audiovisuele projecten die het traditionele concept van film- en televisieproducties doorbreken. Transmedia storytelling (of multi-platform storytelling of cross-media storytelling) is de techniek die erin bestaat om, gebruikmakend van digitale technologieën zoals films en games, op verschillende platforms en in verschillende formats verhalen te vertellen. Belangrijk daarbij is dat er tussen de verschillende content dwarsverbanden worden gebouwd (14). Omdat transmediale projecten onvermijdelijk verband houden met de productie van een film, wordt de component filmproductie beschouwd als een audiovisueel werk dat onder de toepassing van de onderhavige richtsnoeren valt.

                  (22)

                  Omgekeerd mogen games dan misschien wel de komende jaren een van de snelst groeiende vormen van massamedia zijn, toch kwalificeren niet alle games noodzakelijkerwijs als audiovisuele werken of cultuurproducten. Zij hebben, wat productie, distributie, vermarkting en consumptie betreft, andere kenmerken dan films. Daarom kunnen de regels die voor de filmproductie zijn ontworpen, niet automatisch worden toegepast op games. Bovendien beschikken de Commissie en de Autoriteit, anders dan voor de film- en televisiesector, niet over een kritische massa aan besluiten over staatssteun voor games. De onderhavige richtsnoeren zien dus niét op steun ten behoeve van games. Steunmaatregelen ten behoeve van games die niet voldoen aan de voorwaarden van de algemene groepsvrijstellingsverordening (15) of de de-minimisverordening, zullen nog steeds van geval tot geval worden beoordeeld. Wanneer kan worden aangetoond dat een steunregeling noodzakelijk is omdat deze is gericht op games met een cultureel of educatief doel, zal de Autoriteit de in deze richtsnoeren geformuleerde criteria inzake steunintensiteit per analogiam toepassen.

            4.2.   CULTUREEL CRITERIUM

                  (23)

                  Om met artikel 61, lid 3, onder c), van de EER-overeenkomst verenigbaar te zijn, dient voor de audiovisuele sector bestemde steun cultuur te bevorderen, en is de definitie van wat culturele activiteiten zijn, in de eerste plaats een verantwoordelijkheid van de EER-Staten. De Autoriteit erkent dat bij het beoordelen van een audiovisuele steunregeling haar taak beperkt blijft tot het nagaan of een EER-Staat ter zake beschikt over een relevant, effectief controlemechanisme dat kennelijke fouten kan voorkomen. Dit kan worden bereikt via een culturele selectieprocedure om te bepalen welke audiovisuele werken steun dienen te krijgen, of via een cultureel profiel waaraan alle audiovisuele werken moeten voldoen, willen zij steun kunnen krijgen. In overeenstemming met het Unesco-Verdrag betreffende de bescherming en de bevordering van de diversiteit van cultuuruitingen van 2005 (16) merkt de Autoriteit op dat het feit dat een film commercieel is, niet belet dat deze cultureel is.

                  (24)

                  Taalkundige diversiteit is een essentieel element van de culturele diversiteit; daarom dient de verdediging en het bevorderen van een of meer officiële talen van een EER-Staat ook de bevordering van cultuur (17). Volgens vaste rechtspraak van het EU-Hof van Justitie kunnen zowel de bevordering van de taal van een EER-Staat (18) als het cultuurbeleid (19) een dwingende reden van algemeen belang zijn die een beperking van de vrijheid van dienstverrichting rechtvaardigt. Daarom mogen EER-Staten, als voorwaarde voor steunverlening, onder meer eisen dat de film in een bepaalde taal wordt geproduceerd, wanneer vast staat dat deze voorwaarde noodzakelijk en afdoende is om een culturele doelstelling in de audiovisuele sector na te streven, hetgeen ook ten goede kan komen aan de vrijheid van meningsuiting van de verschillende sociale, religieuze, filosofische of taalkundige componenten die in een bepaalde regio bestaan. Dat een dergelijk criterium in de praktijk kan strekken tot voordeel van filmproducenten die in de door dit criterium bedoelde taal werken, lijkt inherent aan het nagestreefde doel (20).

            4.3.   TERRITORIALE BESTEDINGSEISEN

                  (25)

                  Verplichtingen die steunverlenende overheden aan filmproducenten opleggen om een bepaald deel van het productiebudget van een film binnen een bepaald grondgebied te besteden (de zogeheten „territoriale bestedingseisen”), hebben bijzondere aandacht genoten sinds de Commissie regelingen voor filmsteun begon te onderzoeken. De filmmededeling van 2001 en de richtsnoeren van de Autoriteit van 2008 boden EER-Staten de mogelijkheid om te eisen dat tot 80 % van het volledige filmbudget op hun grondgebied moest worden besteed. De regelingen die het steunbedrag bepalen als een percentage van de uitgaven voor productieactiviteiten die uitsluitend in de steunverlenende EER-Staat plaatsvinden, proberen nù reeds door de wijze waarop zij zijn vormgegeven, zoveel mogelijk productieactiviteiten aan te trekken naar de steunverlenende EER-Staat en bevatten een inherent element van territorialisering van de bestedingen. Deze richtsnoeren moeten rekening houden met deze verschillende soorten steunregelingen zoals die thans bestaan.

                  (26)

                  Territoriale bestedingseisen vormen een beperking van de interne markt voor audiovisuele producties. Daarom heeft de Commissie een externe studie laten uitvoeren naar territoriale voorwaarden die aan audiovisuele productie worden opgelegd. Deze studie kwam in 2008 gereed (21). Zoals bij de verlenging van de filmmededeling in 2009 werd aangegeven, kon de studie, alles samengenomen, geen uitsluitsel bieden: deze studie kon niet uitwijzen of de positieve effecten van territoriale bestedingsverplichtingen opwegen tegen de negatieve effecten ervan.

                  (27)

                  Wel kwam deze studie tot de bevinding dat de kosten van filmproductie in landen die territoriale voorwaarden toepassen, hoger lijken te liggen dan in landen waar dat niet gebeurt. Daarnaast stelde de studie vast dat territoriale voorwaarden bepaalde belemmeringen kunnen creëren voor coproducties en deze misschien minder doeltreffend maken. De algemene conclusie van de studie was dat restrictievere territoriale bestedingseisen onvoldoende positieve effecten opleveren om het behoud van het huidige niveau aan beperkingen te kunnen verantwoorden. Evenmin kon de studie het bewijs leveren dat deze voorwaarden noodzakelijk waren in het licht van de nagestreefde doelstellingen.

                  (28)

                  Een nationale maatregel die door de EER-overeenkomst gewaarborgde fundamentele vrijheden beperkt, kan alleen aanvaardbaar zijn indien deze voldoet aan meerdere voorwaarden: de maatregel vindt zijn rechtvaardiging in dwingende redenen van algemeen belang, hij is dienstig ter bereiking van het ermee beoogde doel en gaat niet verder dan met het oog daarop noodzakelijk is (22). De specifieke kenmerken van de filmsector, met name de sterke mobiliteit van producties, en de bevordering van culturele diversiteit en nationale cultuur en talen kunnen dwingende redenen van algemeen belang zijn waarin een beperking van de uitoefening van de fundamentele vrijheden haar rechtvaardiging kan vinden. Daarom blijft de Autoriteit erkennen dat die voorwaarden, tot op zekere hoogte, noodzakelijk kunnen zijn om een kritische massa aan infrastructuur voor filmproductie in stand te houden in de steunverlenende EER-Staat of -regio.

                  (29)

                  Bijna geen enkele EER-Staat legt territoriale bestedingseisen op tot het door de filmmededeling van 2001 en de richtsnoeren van de Autoriteit van 2008 toegestane plafond van 80 % van het productiebudget. Diverse EER-Staten hebben helemaal geen territoriale bestedingseisen in hun regelingen. Vele regionale regelingen zijn gekoppeld aan het steunbedrag en eisen dat 100 % of 150 % van dit bedrag moet of dient te worden besteed in de steunverlenende EER-Staat, zonder nader in te gaan op de herkomst van de in onderaanneming verrichte diensten of de herkomst van de bij de productie gebruikte goederen. In sommige regelingen is de steunontvangende producent vrij om ten minste 20 % van het productiebudget buiten die EER-Staat te besteden. In bepaalde EER-Staten krijgt filmsteun de vorm van een percentage van alleen de lokale bestedingen.

                  (30)

                  Het bedrag van de bestedingen waarvoor territoriale voorwaarden gelden, dient ten minste in een evenredige verhouding te staan tot het bedrag van de daadwerkelijke financiële toezeggingen van een EER-Staat — en niet het totale productiebudget. Dit was niet noodzakelijk het geval bij het territoriale criterium van de filmmededeling van 2001 (23) of de richtsnoeren van de Autoriteit van 2008.

                  (31)

                  In wezen zijn er twee onderscheiden steunmechanismen die EER-Staten hanteren om steun voor filmproductie te verlenen:

                              steun toegekend (bijv. door een selectiepanel) als directe subsidie, bijvoorbeeld gedefinieerd als een percentage van het productiebudget, en

                              steun toegekend en gedefinieerd als een aandeel van de productie-uitgaven in de steunverlenende EER-Staat (bijv. een fiscale prikkel).

                  (32)

                  In punt 48 wordt voor elk mechanisme vastgesteld binnen welke grenzen de Autoriteit kan accepteren dat een EER-Staat territoriale bestedingsverplichtingen toepast die noodzakelijk kunnen zijn voor en evenredig aan een culturele doelstelling.

                  (33)

                  In het geval van steun die als subsidie wordt verleend, dient de maximale territoriale bestedingsverplichting beperkt te blijven tot 160 % van het steunbedrag. Dit stemt overeen met de vroegere regel van „80 % van het productiebudget” wanneer de steunintensiteit het in punt 51, onder 2), genoemde algemene plafond bereikt, namelijk 50 % van het productiebudget (24).

                  (34)

                  In het geval van steun die wordt toegekend als een percentage van de uitgaven voor productieactiviteiten in de steunverlenende EER-Staat, is er een prikkel om in die EER-Staat meer te besteden en zo meer steun te ontvangen. De in aanmerking komende productieactiviteit beperken tot de activiteiten die plaatsvinden in de steunverlenende EER-Staat, is een territoriale beperking. Om een plafond te verkrijgen dat met het subsidieplafond vergelijkbaar is, wordt het uitgaveplafond waarvoor territoriale bestedingsverplichtingen gelden, op 80 % van het productiebudget bepaald.

                  (35)

                  Daarnaast kan in beide mechanismen een regeling een subsidiabiliteitscriterium bevatten waarbij een minimumpercentage aan productieactiviteit op het grondgebied van de steunverlenende EER-Staat wordt geëist. Dit percentage mag niet meer dan 50 % van het totale productiebudget bedragen.

                  (36)

                  Hoe dan ook is er geen enkele verplichting voor EER-Staten om territoriale bestedingseisen op te leggen.

            4.4.   CONCURRENTIE BIJ HET AANTREKKEN VAN GROTE BUITENLANDSE FILMPRODUCTIES

                  (37)

                  Sinds 2001 hebben meerdere EER-Staten regelingen ingesteld die bedoeld zijn om veelbesproken producties naar Europa te halen, waarbij internationaal wordt geconcurreerd met locaties en faciliteiten elders, zoals in de Verenigde Staten, Canada, Nieuw-Zeeland of Australië. In hun reacties op de publieke consultaties in de aanloop naar de nieuwe mededeling van de Commissie waren respondenten het erover eens dat deze producties noodzakelijk zijn om een audiovisuele infrastructuur van hoogstaande kwaliteit in stand te houden, om bij te dragen aan het gebruik van hoogstaande studiofaciliteiten, -uitrusting en -medewerkers en om de overdracht van technologie, knowhow en deskundigheid te bevorderen. Deze faciliteiten voor een deel inzetten bij buitenlandse producties, zou ook helpen om te beschikken over de capaciteit om Europese publiekstrekkers van hoge kwaliteit te realiseren.

                  (38)

                  Wat betreft de mogelijke gevolgen voor de Europese audiovisuele sector, buitenlandse producties kunnen een blijvend effect hebben omdat deze doorgaans intensief gebruikmaken van deze lokale infrastructuur en van een lokale bezetting. Al met al kan dit dus een positief effect hebben op de nationale audiovisuele sector. Voorts dient te worden opgemerkt dat veel van de films die worden beschouwd als belangrijke projecten uit derde landen, in feite coproducties zijn waarbij ook Europese producenten betrokken zijn. Zodoende zouden deze subsidies ook bijdragen tot het bevorderen van Europese audiovisuele werken en de instandhouding van faciliteiten voor nationale producties.

                  (39)

                  Daarom is de Autoriteit van mening dat dit soort steun in beginsel op grond van artikel 61, lid 3, onder c), van de EER-overeenkomst verenigbaar kan zijn (als steun om cultuur te bevorderen) op dezelfde voorwaarden als steun voor Europese producties. Omdat de steunbedragen voor grote internationale producties echter zeer hoog kunnen zijn, zal de Autoriteit de verdere ontwikkeling van dit soort steun monitoren om ervoor te zorgen dat de concurrentie in de eerste plaats speelt op het punt van de kwaliteit en de prijs — en niet de staatssteun.

            4.5.   GRENSOVERSCHRIJDENDE PRODUCTIES

                  (40)

                  Weinig Europese films worden gedistribueerd buiten het gebied waar zij worden geproduceerd. De kans dat een Europese film in meerdere EER-Staten wordt uitgebracht, is groter in het geval van coproducties waarbij producenten uit meerdere landen betrokken zijn. Gezien het belang van de samenwerking tussen producenten uit verschillende EER-Staten bij de productie van Europese werken die in meerdere EER-Staten te zien zijn, is de Autoriteit van mening dat een hogere steunintensiteit gerechtvaardigd is voor coproducties die door meer dan één EER-Staat worden gefinancierd en waarbij producenten uit meer dan één EER-Staat betrokken zijn.

            4.6.   CINEMATOGRAFISCH ERFGOED

                  (41)

                  De Autoriteit is van mening dat films voor culturele en educatieve doeleinden dienen te worden verzameld, geconserveerd en toegankelijk gemaakt voor toekomstige generaties. De Raad voor Onderwijs, Jeugd, Cultuur en Sport heeft in zijn conclusies van 18 november 2010 over het Europees cinematografisch erfgoed (25) de EU-lidstaten verzocht ervoor zorg te dragen dat films waaraan staatssteun is toegekend, gedeponeerd worden in een instelling voor het behoud van het cinematografische erfgoed, en het in depot geven van al het bijbehorende materiaal aan te moedigen wanneer dat mogelijk is, samen met de passende rechten voor de conservering en het culturele en niet-commerciële gebruik van de gesteunde films en van het bijbehorende materiaal.

                  (42)

                  Sommige EU-lidstaten hebben de praktijk ingevoerd om de laatste tranche van de steun pas uit te keren nadat de cinematografische erfgoedinstelling heeft bevestigd dat de gesteunde film in depot is gegeven. Dit is een doeltreffend instrument gebleken om de contractuele deponeringsverplichting af te dwingen.

                  (43)

                  Sommige EU-lidstaten hebben in hun subsidieovereenkomsten ook bepalingen opgenomen waardoor uit overheidsmiddelen gefinancierde films na een overeengekomen periode voor specifieke doelstellingen kunnen worden gebruikt bij de uitvoering van publieke taken van cinematografische erfgoedinstellingen en mits dit niet tegen het normale gebruik van de film indruist.

                  (44)

                  De Autoriteit is van mening dat ook EER-Staten hun producenten dienen aan te moedigen — en hen daarbij ondersteuning te bieden — om bij een door de financieringsinstantie aangewezen cinematografische erfgoedinstelling een kopie van de gesteunde film te deponeren met het oog op bewaring (26), alsmede met het oog op specifiek niet-commercieel gebruik dat is overeengekomen met de rechthebbende(n), in overeenstemming met de intellectuele-eigendomsrechten en zonder afbreuk te doen aan een billijke vergoeding voor de rechthebbenden, na een in de subsidieovereenkomst overeengekomen termijn, mits dit niet tegen het normale gebruik van de film indruist.

            5.   DE STEUN OP ZIJN VERENIGBAARHEID BEOORDELEN

                  (45)

                  Bij de beoordeling van steun aan films en andere audiovisuele werken gaat de Autoriteit, op grond van de bovenstaande overwegingen, na:

                              —

                              ten eerste of de steunregeling het beginsel van „rechtmatigheid in algemene zin” in acht neemt, d.w.z. dat de Autoriteit moet nagaan of de regeling geen clausules bevat die in strijd zijn met bepalingen van de EER-overeenkomst op andere gebieden dan staatssteun, en

                              —

                              ten tweede of de regeling voldoet aan de specifieke criteria voor de verenigbaarheid van steun zoals die hier verder worden uiteengezet.

            5.1.   RECHTMATIGHEID IN ALGEMENE ZIN

                  (46)

                  De Autoriteit vergewist zich in de eerste plaats ervan dat met de steun het beginsel van de „rechtmatigheid in algemene zin” in acht wordt genomen en dat de verenigbaarheidsvoorwaarden en toekenningscriteria geen bepalingen bevatten die op andere gebieden dan staatssteun strijdig zijn met de EER-overeenkomst. De Autoriteit dient er onder meer op toe te zien dat de beginselen van non-discriminatie op grond van nationaliteit en de beginselen betreffende het vrij verkeer van goederen, het vrij verkeer van werknemers, de vrijheid van vestiging, de vrijheid van dienstverrichting en het vrij verkeer van kapitaal in acht worden genomen (de artikelen 4, 8, 28, 31, 36 en 40 van de EER-overeenkomst). Indien de bepalingen die inbreuk maken op deze beginselen, niet van het functioneren van de regeling te scheiden zijn, dwingt de Autoriteit de inachtneming van deze beginselen af in het kader van de toepassing van de mededingingsregels.

                  (47)

                  Overeenkomstig de hier genoemde beginselen mogen steunregelingen bijvoorbeeld niet: steun uitsluitend voorbehouden aan eigen staatsburgers; van begunstigden eisen dat zij de status hebben van een nationale onderneming die volgens de nationale handelswetgeving is opgericht (ondernemingen die in een EER-Staat gevestigd zijn en via een vaste inrichting of filiaal in een andere EER-Staat actief zijn, moeten voor steun in aanmerking kunnen komen; verder dient de eis over een filiaal te beschikken alleen te worden opgelegd bij de betaling van de steun), of buitenlandse ondernemingen die diensten verlenen voor het maken van films, verplichten om de voorwaarden van Richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad (27) te omzeilen met betrekking tot hun gedetacheerde werknemers.

                  (48)

                  Gezien de specifieke situatie van de Europese filmsector kunnen steunregelingen voor filmproductie:

                              ofwel eisen dat tot 160 % van het steunbedrag dat voor de productie van een bepaald audiovisueel werk wordt toegekend, wordt besteed op het grondgebied waar de steun wordt verleend;

                              ofwel het bedrag van de steun ten behoeve van een bepaald audiovisueel werk berekenen als een percentage van de bestedingen voor filmproductieactiviteiten in de steunverlenende EER-Staat, doorgaans in het geval van steunregelingen in de vorm van fiscale prikkels.

                  (49)

                  In beide gevallen kunnen EER-Staten eisen dat een minimumpercentage aan productieactiviteiten op hun grondgebied plaatsvindt, willen projecten voor steun in aanmerking komen. Dit percentage mag echter niet meer dan 50 % van het totale productiebudget bedragen. Bovendien mag de territoriale koppeling in geen geval meer dan 80 % van het totale productiebudget bedragen.

            5.2.   SPECIFIEKE CRITERIA VOOR TOETSING AAN ARTIKEL 61, LID 3, ONDER c), VAN DE EER-OVEREENKOMST

                  (50)

                  Steun voor de productie van Europese audiovisuele werken en de instandhouding van de infrastructuur die nodig is voor de productie en vertoning ervan, heeft tot doel de Europese culturele identiteiten te bepalen en de culturele diversiteit te bevorderen. Daarom is de doelstelling van de steun het bevorderen van cultuur. Dit soort steun kan met de werking van de EER-overeenkomst verenigbaar zijn op grond van artikel 61, lid 3, onder c), van de EER-overeenkomst. Ondernemingen in de filmsector en de productie van televisieprogramma's kunnen misschien ook aanspraak maken op andere soorten steun op grond van artikel 61, lid 3, onder a) en c), van de EER-overeenkomst (bijv. regionale steun, mkb-steun, steun ten behoeve van onderzoek en ontwikkeling, opleidings- of werkgelegenheidssteun), zolang bij cumulering de maximumsteunintensiteiten in acht worden genomen.

                  (51)

                  In het geval van regelingen ter ondersteuning van het schrijven van scenario's, de ontwikkeling, productie, distributie en promotie van audiovisuele werken die onder deze richtsnoeren vallen, zal de Autoriteit voor het audiovisuele werk dat de steun zal genieten, de volgende criteria onderzoeken om te beoordelen of de regeling, op grond van artikel 61, lid 3, onder c), van de EER-overeenkomst, met de werking van de EER-overeenkomst verenigbaar is:

                              1.

                              De steun is bedoeld voor een cultuurproduct. Iedere EER-Staat zorgt ervoor dat de gesteunde productie een culturele inhoud heeft volgens zijn eigen nationale criteria, via een effectieve controleprocedure die een kennelijke fout moet voorkomen: hetzij via de selectie van filmvoorstellen door bijvoorbeeld een panel of een met de selectie belast persoon of, bij gebreke van dit soort selectieprocedure, door een lijst van culturele criteria op te stellen die voor ieder audiovisueel werk zullen worden getoetst.

                              2.

                              De steunintensiteit moet in beginsel beperkt blijven tot 50 % van het productiebudget, zodat normale commerciële initiatieven worden gestimuleerd. De steunintensiteit van grensoverschrijdende producties die door meer dan één EER-Staat worden gefinancierd en waarbij producenten uit meer dan één EER-Staat betrokken zijn, mag tot 60 % van het productiebudget bedragen. Voor moeilijke audiovisuele werken (28) en coproducties waarbij landen uit de OESO/DAC-lijst (29) betrokken zijn, gelden deze beperkingen niet. Films waarvan de originele versie alleen bestaat in een officiële taal van een EER-Staat met een beperkt grondgebied, laag bevolkingsaantal of klein taalgebied, kunnen in dit verband als moeilijke audiovisuele werken worden beschouwd.

                              3.

                              In beginsel is er geen beperking ten aanzien van steun voor het schrijven van scenario's of voor ontwikkeling. Indien van het daaruit ontstane scenario of project uiteindelijk echter een film wordt gemaakt, dienen de kosten voor het schrijven van het scenario en voor de ontwikkeling nadien wel te worden meegerekend in het productiebudget en mee in rekening te worden genomen bij het berekenen van de maximumsteunintensiteit voor het audiovisuele werk zoals hier uiteengezet onder 2).

                              4.

                              Voor de kosten van de distributie en promotie van audiovisuele werken die voor productiesteun in aanmerking komen, mag de steun dezelfde intensiteit hebben als het geval was (of had kunnen zijn) bij de productie ervan.

                              5.

                              Afgezien van steun voor het schrijven van scenario's, de ontwikkeling, distributie of promotie, is geen steun voor specifieke productieactiviteiten toegestaan. Bijgevolg mag de steun niet worden gereserveerd voor afzonderlijke delen van de waardeketen van een productie. Steun voor de productie van een specifiek audiovisueel werk dient bij te dragen in het algemene budget ervan. De producent dient vrij te kunnen kiezen welke onderdelen van het budget in andere EER-Staten zullen worden besteed. Dit moet ervoor zorgen dat de steun een neutraal stimulerend effect heeft. Het toewijzen van steun aan specifieke uitgavenposten van een filmbudget kan leiden tot een nationale voorkeur voor de sectoren die deze specifiek gesteunde diensten verlenen, hetgeen met de werking van de EER-overeenkomst onverenigbaar zou zijn.

                              6.

                              De EER-Staten dienen hun producenten aan te moedigen — en hen daarbij ondersteuning te bieden — om bij de door de financieringsinstantie aangewezen cinematografische erfgoedinstelling een kopie van de gesteunde film te deponeren met het oog op bewaring, alsmede met het oog op specifiek niet-commercieel gebruik dat is overeengekomen met de rechthebbende(n), in overeenstemming met de intellectuele-eigendomsrechten en zonder afbreuk te doen aan een billijke vergoeding voor de rechthebbenden, na een in de subsidieovereenkomst overeengekomen termijn, mits dit niet tegen het normale gebruik van de film indruist.

                              7.

                              De steun wordt transparant toegekend. De EER-Staten moeten ten minste de volgende gegevens bekendmaken op een aparte, op zich staande website of op een aparte website die gegevens ophaalt bij meerdere websites: de volledige tekst van de goedgekeurde steunregeling en de uitvoeringsbepalingen ervan, de naam van de begunstigde van de steun, de benaming en aard van de gesteunde activiteit of het gesteunde project, het steunbedrag en de steunintensiteit als percentage van het totale budget van de gesteunde activiteit of het gesteunde project. Die gegevens moeten online worden bekendgemaakt nadat de subsidiebeschikking is gegeven, moeten voor ten minste 10 jaar worden bijgehouden en moeten zonder beperkingen beschikbaar zijn voor het brede publiek (30).

                  (52)

                  De modernisering van bioscopen, daaronder begrepen de digitalisering ervan, kan worden gesteund wanneer de EER-Staten kunnen rechtvaardigen dat dit soort steun noodzakelijk, evenredig en geschikt is. Op die grondslag zou de Autoriteit nagaan of de regeling met het Verdrag verenigbaar is op grond van artikel 61, lid 3, onder c), van de EER-overeenkomst.

                  (53)

                  Om te bepalen of de maximumsteunintensiteit in acht wordt genomen, wordt het volledige bedrag van de overheidssteun van EER-Staten ten behoeve van de gesteunde activiteit of het gesteunde project in aanmerking genomen, ongeacht of de steun wordt gefinancierd uit lokale, regionale, nationale of EU-bronnen. Middelen echter die rechtstreeks afkomstig zijn van EU-programma's zoals het Media-programma, zonder dat EER-Staten betrokken zijn bij het toewijzingsbesluit, zijn geen staatsmiddelen. Derhalve wordt dit soort steun niet meegerekend wanneer wordt nagegaan of de steunplafonds in acht worden genomen.

            6.   DIENSTIGE MAATREGELEN

                  (54)

                  Als dienstige maatregelen in de zin van artikel 62, lid 1, van de EER-overeenkomst stelt de Autoriteit voor dat de EER-Staten hun bestaande regelingen betreffende filmfinanciering met deze richtsnoeren in overeenstemming brengen binnen twee jaar na de bekendmaking ervan in het EER-Supplement bij het Publicatieblad van de Europese Unie. De EER-Staten dienen de Autoriteit binnen één maand na de bekendmaking van deze mededeling in het EER-Supplement te bevestigen dat zij met de voorgestelde dienstige maatregelen instemmen. Bij gebreke van antwoord neemt de Autoriteit aan dat de betrokken EER-Staat niet instemt.

            7.   TOEPASSING

                  (55)

                  De Autoriteit zal de bepalingen van deze richtsnoeren toepassen vanaf 1 april 2014.

                  (56)

                  De Autoriteit zal deze richtsnoeren toepassen op alle aangemelde steunmaatregelen waarover zij zich ná 1 april 2014 moet uitspreken, zelfs wanneer die steunmaatregelen vóór die datum zijn aangemeld.

                  (57)

                  De Autoriteit zal steun die zonder haar toestemming — en dus in strijd met artikel 1, lid 3, in deel I van Protocol nr. 3 bij de Overeenkomst tussen de EVA-Staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie („de Toezichtsovereenkomst”) — is verleend, beoordelen op grond van:

                              a)

                              deze richtsnoeren indien die steun geheel of ten dele is toegekend na de bekendmaking van deze richtsnoeren in het EER-Supplement bij het Publicatieblad van de Europese Unie;

                              b)

                              de richtsnoeren van de Autoriteit van 2008 in alle overige gevallen.

         (1)  Deze richtsnoeren stemmen overeen met de mededeling van de Commissie betreffende staatssteun voor films en andere audiovisuele werken (PB C 332 van 15.11.2013, blz. 1).

         (2)  De EVA-Staten zijn volwaardige leden van het Media-programma.

         (3)  PWC, Global Entertainment and Media Outlook 2013-2017, beschikbaar onder: http://www.pwc.com/gx/en/global-entertainment-media-outlook/segment-insights/filmed-entertainment.jhtml

         (4)  Studie van KEA European Affairs, Multi-Territory Licensing of Audiovisual Works in the European Union, Final Report prepared for the European Commission, DG Information Society and Media, oktober 2010, blz. 21, beschikbaar onder: http://www.keanet.eu/docs/mtl%20-%20full%20report%20en.pdf

         (5)  Noorwegen: Beschikkingen nr. 32/02/COL van 20 februari 2002, nr. 169/02/COL van 18 september 2002, nr. 186/03/COL van 29 oktober 2003, nr. 179/05/COL van 15 juli 2005, nr. 342/06/COL van 14 november 2006, nr. 430/08/COL van 2 juli 2008, nr. 774/08/COL van 10 december 2008, nr. 289/09/COL van 1 juli 2009 en Beschikking nr. 180/09/COL van 31 maart 2009; IJsland: Beschikkingen nr. 114/99/COL van 4 juni 1999, nr. 380/00/COL van 18 december 2000, nr. 390/06/COL van 13 december 2006, nr. 255/09/COL van 10 juni 2009 en nr. 262/12/COL van 4 juli 2012; Liechtenstein: Beschikkingen nr. 192/00/COL van 27 september 2000, nr. 267/06/COL van 20 september 2006 en nr. 395/11/COL van 14 december 2011.

         (6)  Het Vorstendom Liechtenstein is echter geen partij bij het Unesco-Verdrag betreffende de bescherming en de bevordering van de diversiteit van cultuuruitingen.

         (7)  Mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's over bepaalde juridische aspecten in verband met cinematografische en andere audiovisuele werken (PB C 43 van 16.2.2002, blz. 6).

         (8)  PB C 123 van 30.4.2004, blz. 1.

         (9)  PB C 134 van 16.6.2007, blz. 5.

         (10)  PB C 31 van 7.2.2009, blz. 1.

         (11)  Een geactualiseerde versie van de richtsnoeren staatssteun is beschikbaar op de website van de Autoriteit onder: http://www.eftasurv.int/state-aid/legal-framework/state-aid-guidelines/. Deel VII van de richtsnoeren bevat de sectorale regels voor staatssteun voor cinematografische en andere audiovisuele werken (PB L 105 van 21.4.2011, blz. 32) en EER-Supplement nr. 23 van 21.4.2011, blz. 1.

         (12)  Met name het arrest van 10 maart 2005, zaak C-39/04, Laboratoires Fournier SA/Direction des vérifications nationales et internationales, Jurispr. 2005, blz. I-2057.

         (13)  Verordening (EG) nr. 1998/2006 van de Commissie van 15 december 2006 betreffende de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het Verdrag op de-minimissteun (PB L 379 van 28.12.2006, blz. 5), als punt 1ea opgenomen in bijlage XV bij de EER-overeenkomst bij Besluit nr. 29/2007 van het Gemengd Comité van de EER (PB L 209 van 9.8.2007, blz. 52 en EER-Supplement nr. 38 van 9.8.2007, blz. 34), in werking getreden per. 28.4.2007. Deze verordening is vervangen door Verordening (EU) nr. 1407/2013 van de Commissie van 18 december 2013 betreffende de toepassing van de artikelen 107 en 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie op de-minimissteun (PB L 352 van 24.12.2013, blz. 1). In de EER-overeenkomst op te nemen verordening.

         (14)  Niet te verwarren met traditionele platformoverschrijdende mediafranchises, sequels of bewerkingen.

         (15)  Verordening (EG) nr. 800/2008 van de Commissie van 6 augustus 2008 waarbij bepaalde categorieën steun op grond van de artikelen 87 en 88 van het Verdrag met de gemeenschappelijke markt verenigbaar worden verklaard („de algemene groepsvrijstellingsverordening”) (PB L 214 van 9.8.2008, blz. 3), gewijzigd bij Verordening (EU) nr. 1224/2013 van de Commissie van 29 november 2013 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 800/2008 wat betreft de toepassingsperiode ervan (PB L 320 van 30.11.2013, blz. 22), als punt 1j opgenomen in bijlage XV bij de EER-overeenkomst bij Besluit nr. 29/2014 van het Gemengd Comité van de EER (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad of in het EER-Supplement), in werking getreden per 15 februari 2014.

         (16)  Volgens artikel 4, lid 4, van dat Verdrag wordt „[o]nder” culturele activiteiten, goederen en diensten „[…] verstaan: activiteiten, goederen en diensten die […] vorm geven aan cultuuruitingen of deze overbrengen, ongeacht hun eventuele commerciële waarde. Culturele activiteiten kunnen een doel op zich zijn, maar kunnen ook bijdragen tot de productie van culturele goederen en diensten.”.

         (17)  Arrest van 5 maart 2009, zaak C-222/07, Unión de Televisiones Comerciales Asociadas (UTECA)/Administración General del Estado, Jurispr. 2009, blz. I-1407, punten 27 t/m 33.

         (18)  Arrest van 13 december 2007, zaak C-250/06, United Pan-Europe Communications Belgium SA e.a./Belgische Staat, Jurispr. 2007, blz. I-11135, punt 43.

         (19)  Arrest van 28 oktober 1999, zaak C-6/98, Arbeitsgemeinschaft Deutscher Rundfunkanstalten (ARD)/PRO Sieben Media AG, Jurispr. 1999, blz. I-7599, punt 50.

         (20)  Arrest-UTECA, reeds aangehaald, punten 34, 36.

         (21)  Study on the Economic and Cultural Impact, notably on Co-productions, of Territorialisation Clauses of state aid Schemes for Films and Audiovisual Productions (2008), beschikbaar onder: http://ec.europa.eu/avpolicy/docs/library/studies/territ/final_rep.pdf

         (22)  Arrest-UTECA, reeds aangehaald, punt 25.

         (23)  Een voorbeeld: een producent die een film maakt met een budget van 10 miljoen EUR, dient een aanvraag in voor steun in het kader van een regeling waarbij maximaal 1 miljoen EUR per film wordt toegekend. In dat geval is het onevenredig om de film van de regeling uit te sluiten omdat de producent niet ten minste 8 miljoen EUR van het productiebudget verwacht te besteden op het grondgebied waar de steun wordt verleend.

         (24)  Een voorbeeld: een producent die een film maakt met een budget van 10 miljoen EUR, dient een aanvraag in voor steun in het kader van een regeling waarbij maximaal 1 miljoen EUR per film wordt toegekend. Van de producent kan alleen worden verwacht dat hij 1,6 miljoen EUR van het productiebudget besteedt op het grondgebied waar de steun wordt verleend. Indien het filmbudget echter 2 miljoen EUR zou bedragen en de film het maximale steunbedrag had gekregen, zou de producent worden geconfronteerd met een territoriale bestedingsverplichting die overeenstemt met 80 % van het productiebudget.

         (25)  PB C 324 van 1.12.2010, blz. 1.

         (26)  De cinematografische erfgoedinstellingen worden door lidstaten aangewezen om cinematografisch erfgoed voor culturele en educatieve doeleinden te verzamelen, te conserveren en beschikbaar te stellen.

         (27)  Richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (PB L 18 van 21.1.1997, blz. 1), als punt 30 opgenomen in bijlage XVIII bij de EER-overeenkomst bij Besluit nr. 37/98 van het Gemengd Comité van de EER (PB L 310 van 19.11.1998, blz. 25 en EER-Supplement nr. 48 van 19.11.1998, blz. 260), in werking getreden per 1 mei 1998.

         (28)  Zoals kortfilms, debuutfilms of tweede films van jonge regisseurs, documentaires, lowbudgetfilms of commercieel anderszins moeilijke werken. Op grond van het subsidiariteitsbeginsel staat het aan elke EER-Staat om, aan de hand van nationale parameters, een definitie vast te stellen van wat een „moeilijke film” is.

         (29)  De OESO/DAC-landenlijst omvat alle landen en territoria die in aanmerking komen voor het ontvangen van officiële ontwikkelingshulp. Het gaat hierbij om alle landen met een laag en middeninkomen, uitgedrukt als bruto nationaal inkomen (bni) per hoofd van de bevolking, zoals dat door de Wereldbank wordt gepubliceerd; niet opgenomen zijn leden van de G-8, EU-/EER-Staten en landen waarvan de datum van toetreding tot de EU vast staat. Deze lijst bevat ook alle minst ontwikkelde landen volgens de definitie van de Verenigde Naties; zie http://www.oecd.org/document/45/0,3746,en_2649_34447_2093101_1_1_1_1,00.html Aangetekend moet worden dat alleen Noorwegen en IJsland OESO/DAC-leden zijn en dus de OESO/DAC-richtsnoeren en -referentiedocumenten volgen bij het formuleren van hun nationale beleid op het gebied van ontwikkelingssamenwerking.

         (30)  Deze informatie dient regelmatig te worden bijgewerkt (bijv. om de zes maanden) en dient in open standaarden beschikbaar te worden gesteld.


Belangrijke juridische mededeling

|

52007BP0120(02)

2. Besluit van het Europees Parlement van 24 april 2007 over de afsluiting van de rekeningen van het Europees Geneesmiddelenbureau voor het begrotingsjaar 2005 (C6-0394/2006 - 2006/2161(DEC))

Publicatieblad Nr. 074 E van 20/03/2008 blz. 0228 - 0229

		2.Besluit van het Europees Parlement van 24 april 2007 over de afsluiting van de rekeningen van het Europees Geneesmiddelenbureau voor het begrotingsjaar 2005 (C6-0394/2006 — 2006/2161(DEC))Het Europees Parlement,- gezien de definitieve jaarrekening van het Europees Geneesmiddelenbureau voor het begrotingsjaar 2005 [1],- gezien het jaarverslag van de Rekenkamer over de definitieve jaarrekening van het Europees Geneesmiddelenbureau voor het begrotingsjaar 2005, tezamen met de antwoorden van het Bureau [2],- gezien de aanbeveling van de Raad van 27 februari 2007 (5711/2007 — C6-0080/2007),- gelet op het EG-Verdrag, en met name artikel 276,- gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen [3], en met name artikel 185,- gelet op Verordening (EG) nr. 726/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 tot vaststelling van communautaire procedures voor het verlenen van vergunningen en het toezicht op geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik en tot oprichting van een Europees Geneesmiddelenbureau [4], en met name artikel 68,- gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 2343/2002 van de Commissie van 19 november 2002 houdende de financiële kaderregeling van de organen bedoeld in artikel 185 van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad [5], en met name artikel 94,- gelet op artikel 71 en bijlage V van zijn Reglement,- gezien het verslag van de Commissie Begrotingscontrole en het advies van de Commissie milieubeheer, volkgezondheid en voedselveiligheid (A6-0099/2007),1. neemt kennis van de bedragen waarmee de definitieve jaarrekeningen van het Europees Geneesmiddelenbureau over de begrotingsjaren 2004 en 2005 worden afgesloten:Bron: Gegevens van het Bureau — Deze tabel vormt een samenvatting van de gegevens die het Bureau heeft verstrekt in zijn jaarrekening.(in 1000 EUR) |Economische resultatenrekening over de begrotingsjaren 2004 en 2005 || 2005 | 2004 |OntvangstenVergoedingen voor vergunningen voor het in de handel brengen | 72613 | 68412 |Subsidie van de Commissie, met inbegrip van de bijdragen uit hoofde van de EER | 22847 | 20529 |Communautaire subsidie voor weesgeneesmiddelen | 6110 | 4026 |Bijdragen voor communautaire programma's | 0 | 0 |Ontvangsten in verband met administratieve verrichtingen | 3423 | 1973 |Diverse ontvangsten | 1643 | 1473 |Totaal (a) | 106636 | 96413 |UitgavenPersoneelsuitgaven | 40057 | 34333 |Huishoudelijke uitgaven | 17022 | 11224 |Beleidsuitgaven | 41999 | 38573 |Toewijzing aan afschrijvingen | 5333 | 3650 |Andere gegevens | 104 | 280 |Totaal (b) | 104515 | 88060 |Resultaat (c = a - b) | 2121 | 8353 |Resultaat (e) | 2257 | 1160 |Resultaat van het begrotingsjaar (f = c + e) | 4378 | 9513 |2. gaat akkoord met de afsluiting van de rekeningen van het Europees Geneesmiddelenbureau voor het begrotingsjaar 2005;3. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de uitvoerend directeur van het Europees Geneesmiddelenbureau, de Raad, de Commissie en de Rekenkamer en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie (serie L).[1] PB C 266 van 31.10.2006, blz. 4.[2] PB C 312 van 19.12.2006, blz. 12.[3] PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG, Euratom) nr. 1995/2006 (PB L 390 van 30.12.2006, blz. 1).[4] PB L 136 van 30.4.2004, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1901/2006 (PB L 378 van 27.12.2006, blz. 1).[5] PB L 357 van 31.12.2002, blz. 72.--------------------------------------------------


title: 2006/788/EG: Besluit van de Raad van 7 november 2006 inzake de sluiting van de overeenkomst in de vorm van een briefwisseling betreffende de voorlopige toepassing van het protocol tot vaststelling, voor de periode van 3 december 2005 tot en met 2 december 2011 , van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie in het kader van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Gabon inzake de visserij voor de kust van Gabon

text:
               18.11.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 319/15

         BESLUIT VAN DE RAAD
   van 7 november 2006
   inzake de sluiting van de overeenkomst in de vorm van een briefwisseling betreffende de voorlopige toepassing van het protocol tot vaststelling, voor de periode van 3 december 2005 tot en met 2 december 2011, van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie in het kader van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Gabon inzake de visserij voor de kust van Gabon
   (2006/788/EG)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 37, juncto artikel 300, lid 2,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De Gemeenschap en de Republiek Gabon hebben onderhandeld over een Partnerschapsovereenkomst inzake de visserij waarbij aan vissers uit de Gemeenschap vangstmogelijkheden worden toegekend in de wateren waarover de Republiek Gabon de soevereiniteit bezit, en hebben deze overeenkomst geparafeerd.

               (2)

               Het is in het belang van de Gemeenschap deze overeenkomst goed te keuren.

               (3)

               Er moet voor worden gezorgd dat de visserijactiviteiten na het verstrijken van het voorgaande protocol (1) kunnen worden voortgezet tot de datum waarop het protocol tot vaststelling van de vangstmogelijkheden en de in die overeenkomst vastgestelde financiële tegenprestatie in werking treden.

               (4)

               Er dient te worden bepaald hoe de vangstmogelijkheden over de lidstaten moeten worden verdeeld,

         BESLUIT:
   Artikel 1
   De overeenkomst in de vorm van een briefwisseling betreffende de voorlopige toepassing van het protocol tot vaststelling van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie in het kader van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Gabon inzake de visserij voor de kust van Gabon in de periode van 3 december 2005 tot en met 2 december 2011 wordt namens de Gemeenschap goedgekeurd.
   De tekst van de overeenkomst is aan dit besluit gehecht.
   Artikel 2
   De overeenkomst wordt met ingang van 3 december 2005 voorlopig toegepast.
   Artikel 3
   De in het protocol bij de overeenkomst vastgestelde vangstmogelijkheden worden als volgt over de lidstaten verdeeld:

               Type visserij

               Vaartuigtype

               Lidstaat

               Vergunningen of quota

               Tonijnvisserij

               Vaartuigen voor de visserij met de drijvende beug

               Spanje

               13

               Portugal

               3

               Tonijnvisserij

               Vriesschepen voor de tonijnvisserij met de zegen

               Spanje

               12

               Frankrijk

               12

         Indien met de door deze lidstaten ingediende vergunningaanvragen niet alle in het protocol vastgestelde vangstmogelijkheden worden benut, kan de Commissie vergunningaanvragen van andere lidstaten in aanmerking nemen.
   Artikel 4
   De lidstaten waarvan de vaartuigen in het kader van deze overeenkomst vissen, melden de in de visserijzone van Gabon gevangen hoeveelheden van elk bestand aan de Commissie op de wijze zoals bepaald bij Verordening (EG) nr. 500/2001 van de Commissie van 14 maart 2001 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen voor Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad wat betreft de controle op de vangsten van de communautaire vissersvaartuigen in de wateren van derde landen en in volle zee (2).
   Artikel 5
   De voorzitter van de Raad wordt gemachtigd de personen aan te wijzen die bevoegd zijn de Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling te ondertekenen teneinde daardoor de Gemeenschap te binden.

      Gedaan te Brussel, 7 november 2006.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         E. HEINÄLUOMA

      (1)  Goedgekeurd bij Verordening (EG) nr. 580/2002 van 25 maart 2002 (PB L 89 van 5.4.2002, blz. 3).

      (2)  PB L 73 van 15.3.2001, blz. 8.
    ---documentbreak---

               18.11.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 319/17

         OVEREENKOMST IN DE VORM VAN EEN BRIEFWISSELING
   betreffende de voorlopige toepassing van het protocol tot vaststelling, voor de periode van 3 december 2005 tot en met 2 december 2011, van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie in het kader van de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Gabon inzake de visserij voor de kust van Gabon
   Excellentie,
   Onder verwijzing naar het op vrijdag 28 oktober 2005 geparafeerde protocol tot vaststelling van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie voor de periode van 3 december 2005 tot en met 2 december 2011, heb ik de eer u mee te delen dat Gabon bereid is dit protocol met ingang van 3 december 2005 voorlopig toe te passen in afwachting van de inwerkingtreding ervan overeenkomstig artikel 13 van dit protocol, op voorwaarde dat de Europese Gemeenschap bereid is hetzelfde te doen.
   In dat geval dient de eerste tranche van de in artikel 2 van het protocol vastgestelde financiële tegenprestatie te worden betaald vóór 30 september 2006.
   Mag ik u vragen te bevestigen dat de Europese Gemeenschap instemt met een dergelijke voorlopige toepassing?
   Hoogachtend,

         Voor de Regering van Gabon

   Excellentie,
   Ik heb de eer u de ontvangst te bevestigen van uw brief van heden welke als volgt luidt:

      „Onder verwijzing naar het op vrijdag 28 oktober 2005 geparafeerde protocol tot vaststelling van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie voor de periode van 3 december 2005 tot en met 2 december 2011, heb ik de eer u mee te delen dat Gabon bereid is dit protocol met ingang van 3 december 2005 voorlopig toe te passen in afwachting van de inwerkingtreding ervan overeenkomstig artikel 13 van dit protocol, op voorwaarde dat de Europese Gemeenschap bereid is hetzelfde te doen.
      In dat geval dient de eerste tranche van de in artikel 2 van het protocol vastgestelde financiële tegenprestatie te worden betaald vóór 30 september 2006.”.

   Ik heb de eer u te bevestigen dat de Europese Gemeenschap instemt met een dergelijke voorlopige toepassing.
   Hoogachtend,

         Namens de Raad van de Europese Unie

   PROTOCOL
   tot vaststelling, voor de periode van 3 december 2005 tot en met 2 december 2011, van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie in het kader van de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Gabon inzake de visserij voor de kust van Gabon
   Artikel 1
   Geldigheidsduur en vangstmogelijkheden
   1.   De op grond van artikel 5 van de overeenkomst toegekende vangstmogelijkheden worden voor een periode van zes jaar ingaande op 3 december 2005 vastgesteld als volgt:
   Sterk migrerende soorten (soorten opgenomen in bijlage 1 bij het Zeerechtverdrag van de Verenigde Naties van 1982)

               —

               vriesschepen voor de tonijnvisserij met de zegen: 24 vaartuigen,

               —

               vaartuigen voor de visserij met de drijvende beug: 16 vaartuigen.

         2.   Lid 1 is van toepassing onverminderd de artikelen 4 en 5 van dit protocol.
   3.   Vaartuigen die de vlag van een lidstaat van de Europese Gemeenschap voeren, mogen slechts visserijactiviteiten uitoefenen in de visserijzone van Gabon indien daarvoor in het kader van dit protocol en overeenkomstig de bepalingen in de bijlage bij dit protocol een vergunning is verleend.
   Artikel 2
   Financiële tegenprestatie — Betalingswijze
   1.   De in artikel 7 van de overeenkomst bedoelde financiële tegenprestatie bestaat enerzijds, voor de in artikel 1 bedoelde periode, uit een jaarlijks bedrag van 715 000 EUR, dat overeenkomt met een referentiehoeveelheid van 11 000 ton per jaar, en anderzijds uit een specifiek bedrag van 145 000 EUR per jaar voor de ondersteuning en tenuitvoerlegging van initiatieven in het kader van het sectorale visserijbeleid van Gabon. Dit specifieke bedrag maakt integrerend deel uit van de in artikel 7 van de overeenkomst omschreven financiële tegenprestatie.
   2.   Lid 1 is van toepassing onverminderd de artikelen 4, 5 en 7 van dit protocol.
   3.   De in lid 1 bedoelde bedragen, samen 860 000 EUR, worden, zolang dit protocol van toepassing is, elk jaar door de Gemeenschap betaald.
   4.   Indien de vaartuigen van de Gemeenschap in de wateren van Gabon in totaal meer dan 11 000 ton per jaar vangen, wordt het bedrag van 715 000 EUR van de jaarlijkse financiële tegenprestatie met 65 euro per extra gevangen ton verhoogd. De Gemeenschap mag jaarlijks evenwel niet meer betalen dan het dubbele van het in lid 3 vermelde bedrag (1 430 000 EUR). Indien de vaartuigen van de Gemeenschap meer vangen dan de met het dubbele van het jaarlijkse totaalbedrag overeenstemmende hoeveelheid, wordt het voor de extra hoeveelheid verschuldigde bedrag het volgende jaar betaald.
   5.   De in lid 1 bedoelde financiële tegenprestatie wordt voor het eerste jaar uiterlijk op 30 september 2006 betaald en voor de volgende jaren uiterlijk op 30 juni 2007, 2008, 2009, 2010 en 2011.
   6.   Onverminderd artikel 6 valt de beslissing over de bestemming van de tegenprestatie onder de exclusieve bevoegdheid van de autoriteiten van Gabon.
   7.   De financiële tegenprestatie wordt gestort op rekening 47069 X „Pêche maritime” van de Schatkist van de Republiek Gabon.
   Artikel 3
   Samenwerking met het oog op verantwoorde visserij — Wetenschappelijke vergadering
   1.   De twee partijen verbinden zich hierbij tot het bevorderen van verantwoorde visserij in de wateren van Gabon zonder onderscheid te maken tussen de verschillende vloten die in die wateren aanwezig zijn.
   2.   Tijdens de duur van dit protocol doen de Gemeenschap en de autoriteiten van Gabon het nodige om de ontwikkeling van de toestand van de visbestanden in de visserijzone van Gabon te volgen.
   3.   Beide partijen verbinden zich ertoe de samenwerking op subregionaal niveau op het gebied van de verantwoorde visserij, en met name in het kader van het COREP, te bevorderen.
   4.   Overeenkomstig artikel 4 van de overeenkomst plegen de partijen, op basis van de aanbevelingen en de resoluties van de Internationale Commissie voor de instandhouding van tonijnachtigen in de Atlantische Oceaan (ICCAT) en het beste beschikbare wetenschappelijke advies, overleg in de in artikel 9 van de overeenkomst bedoelde gemengde commissie om, in voorkomend geval na een wetenschappelijke vergadering die eventueel op subregionaal niveau wordt gehouden, in onderlinge overeenstemming maatregelen vast te stellen voor een duurzaam beheer van de door de vaartuigen van de Gemeenschap beviste bestanden.
   Artikel 4
   Herziening van de vangstmogelijkheden in onderlinge overeenstemming
   1.   De in artikel 1 bedoelde vangstmogelijkheden kunnen in onderlinge overeenstemming worden verhoogd, voor zover uit de conclusies van de in artikel 3, lid 4, bedoelde wetenschappelijke vergadering blijkt dat een dergelijke verhoging het duurzame beheer van de visbestanden van Gabon niet schaadt. De in artikel 2, lid 1, bedoelde financiële tegenprestatie van 715 000 EUR wordt dan evenredig verhoogd pro rata temporis. Het totaalbedrag van de door de Europese Gemeenschap betaalde financiële tegenprestatie die betrekking heeft op de referentiehoeveelheid, mag evenwel niet meer bedragen dan het dubbele van 715 000 EUR. Indien de vaartuigen van de Gemeenschap jaarlijks meer vangen dan het dubbele van 11 000 ton (d.i. 22 000 ton), wordt het voor de extra hoeveelheid verschuldigde bedrag het volgende jaar betaald.
   2.   Wanneer de partijen daarentegen overeenstemming bereiken over een verlaging van de in artikel 1 bedoelde vangstmogelijkheden, wordt de financiële bijdrage evenredig verlaagd pro rata temporis.
   3.   De verdeling van de vangstmogelijkheden tussen de verschillende categorieën vaartuigen kan eveneens worden aangepast, mits de partijen daarover onderling overleg plegen en daartoe samen besluiten en op voorwaarde dat eventuele aanbevelingen van de in artikel 3 bedoelde wetenschappelijke vergadering inzake het beheer van de bestanden die de gevolgen van die herverdeling zouden ondervinden, in acht worden genomen. De partijen spreken een overeenkomstige aanpassing van de financiële tegenprestatie af, indien de herverdeling van de vangstmogelijkheden dat rechtvaardigt.
   Artikel 5
   Nieuwe vangstmogelijkheden
   1.   Indien vissersvaartuigen van de Gemeenschap belangstelling hebben voor visserijactiviteiten die niet in artikel 1 zijn vermeld, raadpleegt de Gemeenschap Gabon met het oog op een eventuele vergunning voor die nieuwe activiteiten. In voorkomend geval spreken de partijen voorwaarden voor deze nieuwe vangstmogelijkheden af en indien nodig passen zij dit protocol en de bijbehorende bijlage aan.
   2.   De partijen stimuleren de experimentele visserij, met name met betrekking tot diepzeesoorten in de wateren van Gabon. Met het oog hierop en op verzoek van een van de partijen plegen zij overleg en bepalen per geval de soorten, de voorwaarden en andere relevante parameters.
   De partijen doen aan experimentele visserij volgens de parameters die door de twee partijen in voorkomend geval in een bestuursrechtelijke bepaling zijn vastgesteld. De vergunningen voor experimentele visserij mogen hoogstens zes maanden geldig zijn. Indien de partijen van oordeel zijn dat de experimentele visserij afdoende resultaten heeft opgeleverd, kan de regering van Gabon tot het einde van de looptijd van dit protocol vangstmogelijkheden voor de nieuwe soorten aan de communautaire vloot toekennen. De in artikel 2, lid 1, bedoelde financiële tegenprestatie moet in dit geval worden verhoogd.
   Artikel 6
   Schorsing en herziening van de betaling van de financiële tegenprestatie in abnormale omstandigheden
   1.   Indien abnormale omstandigheden, met uitzondering van natuurverschijnselen, de visserij in de exclusieve economische zone (EEZ) van Gabon onmogelijk maken, kan de betaling van de in artikel 2, lid 1, vermelde financiële tegenprestatie door de Europese Gemeenschap worden geschorst. Het besluit tot schorsing wordt, na overleg tussen beide partijen, genomen binnen twee maanden volgend op het verzoek van een van beide partijen, en op voorwaarde dat de Europese Gemeenschap op het moment van de schorsing alle verschuldigde bedragen heeft betaald.
   2.   De betaling van de financiële tegenprestatie wordt hervat zodra de partijen, na overleg, in onderlinge overeenstemming constateren dat de omstandigheden die aan de basis van de stopzetting van de visserij lagen, verdwenen zijn en/of de situatie van die aard is dat er opnieuw gevist kan worden.
   3.   De samen met de betaling van de financiële tegenprestatie geschorste geldigheid van de aan vaartuigen van de Gemeenschap verleende vergunningen wordt verlengd voor een periode gelijk aan de duur van de schorsing van de visserijactiviteiten.
   Artikel 7
   Bevordering van een verantwoorde visserij in de wateren van Gabon
   1.   Zestig procent (60 %) van het in artikel 2 vastgestelde totaalbedrag van de financiële tegenprestatie wordt jaarlijks aangewend voor de ondersteuning en de uitvoering van initiatieven in het kader van het sectorale visserijbeleid van de regering van Gabon.
   Gabon beheert het overeenkomstige bedrag op basis van de doelstellingen die door de twee partijen in onderlinge overeenstemming en overeenkomstig de huidige, op een duurzaam en verantwoord beheer van de sector gerichte prioriteiten van het visserijbeleid van Gabon worden vastgesteld, en van de daarmee samenhangende jaarlijkse en meerjarige programmering overeenkomstig onderstaand lid 2.
   2.   Op voorstel van Gabon en met het oog op de tenuitvoerlegging van het vorige lid stellen de Gemeenschap en Gabon, zodra het protocol in werking treedt en uiterlijk drie maanden na de datum van inwerkingtreding ervan, in de in artikel 9 van de overeenkomst bedoelde gemengde commissie een meerjarig sectoraal programma en de daarbij horende uitvoeringsbepalingen vast, waarin met name het volgende is bepaald:

               a)

               de op meerjarige en jaarbasis vastgestelde richtsnoeren voor het gebruik van het in lid 1 genoemde deel van de financiële tegenprestatie en voor het gebruik van de specifieke bedragen voor de elk jaar uit te voeren initiatieven;

               b)

               de doelstellingen die op meerjarige en jaarbasis moeten worden bereikt om op termijn tot de bevordering van een duurzame en verantwoorde visserij te komen, waarbij rekening wordt gehouden met de prioriteiten in de nationale beleidslijnen van Gabon op het gebied van visserij en andere terreinen die met de bevordering van een duurzame en verantwoorde visserij in verband staan of deze kunnen beïnvloeden;

               c)

               de criteria en de procedures voor de jaarlijkse beoordeling van de resultaten.

         3.   Voorstellen tot wijziging van het meerjarige sectorale programma of van het gebruik van de specifieke bedragen voor de elk jaar uit te voeren initiatieven moeten door de twee partijen in de gemengde commissie worden goedgekeurd.
   4.   Elk jaar wijst Gabon het bedrag dat met het in lid 1 bedoelde percentage overeenstemt, aan de tenuitvoerlegging van het meerjarige programma toe. Voor het eerste jaar van de geldigheidsduur van het protocol moet deze toewijzing aan de Gemeenschap worden meegedeeld wanneer het meerjarige sectorale programma in de gemengde commissie wordt goedgekeurd. Voor elk daaropvolgend jaar meldt Gabon de toewijzing uiterlijk op 1 mei van het voorafgaande jaar aan de Gemeenschap.
   5.   Wanneer de jaarlijkse beoordeling van de resultaten van de uitvoering van het meerjarige sectorale programma dat rechtvaardigt, kan de Europese Gemeenschap een herziening van de in artikel 2, lid 1, bedoelde financiële tegenprestatie vragen om het daadwerkelijk voor de uitvoering van het programma toegewezen bedrag aan die resultaten aan te passen.
   Artikel 8
   Geschillen — Schorsing van de toepassing van het protocol
   1.   De partijen moeten in de in artikel 9 van de overeenkomst bedoelde gemengde commissie, zo nodig in een bijzondere zitting ervan, overleg plegen over eventuele onderlinge geschillen inzake de interpretatie en de toepassing van de in dit protocol vastgestelde bepalingen.
   2.   Onverminderd artikel 9 kan de toepassing van het protocol op initiatief van een partij worden geschorst wanneer het geschil tussen de twee partijen als ernstig wordt beschouwd en het overeenkomstig lid 1 in de gemengde commissie gevoerde overleg niet tot een minnelijke schikking heeft geleid.
   3.   De toepassing van het protocol kan pas worden geschorst indien de betrokken partij haar voornemen hiertoe schriftelijk en ten minste drie maanden vóór de datum van inwerkingtreding van de schorsing meldt.
   4.   Bij schorsing blijven de partijen in onderling overleg streven naar een minnelijke schikking van het geschil. Zodra een minnelijke schikking is getroffen, wordt de toepassing van het protocol hervat en wordt het bedrag van de financiële tegenprestatie evenredig verlaagd pro rata temporis, naar gelang van de duur van de periode waarin de toepassing van het protocol is geschorst.
   Artikel 9
   Schorsing van de toepassing van het protocol bij niet-betaling
   Onverminderd artikel 3 kan, wanneer de Gemeenschap de in artikel 2 bedoelde betalingen niet verricht, de toepassing van dit protocol als volgt worden geschorst:

               a)

               de bevoegde autoriteiten van Gabon stellen de Europese Commissie in kennis van het feit dat de betaling niet heeft plaatsgevonden. De Commissie verricht de nodige controles en gaat, indien nodig, over tot betaling binnen 60 werkdagen, te rekenen vanaf de datum van ontvangst van de kennisgeving;

               b)

               indien binnen de in artikel 2, lid 5, vastgestelde termijn het verschuldigde bedrag niet is betaald of niet is gemotiveerd waarom dat niet is gebeurd, hebben de bevoegde autoriteiten van Gabon het recht om de toepassing van het protocol te schorsen. Zij stellen de Europese Commissie daarvan onverwijld in kennis;

               c)

               de toepassing van het protocol wordt hervat zodra het betrokken bedrag is betaald.

         Artikel 10
   Geldend nationaal recht
   De activiteiten van de vissersvaartuigen van de Gemeenschap die in de wateren van Gabon actief zijn, ressorteren onder Gabonees recht, behalve indien dat anders is bepaald in de overeenkomst of in dit protocol en de bijbehorende bijlage en aanhangsels.
   Artikel 11
   Herzieningsclausule
   Tijdens het vierde jaar van de toepassing van dit protocol en de bijbehorende bijlage en aanhangsels kunnen de partijen de bepalingen van het protocol en de bijbehorende bijlage en aanhangsels opnieuw bezien en eventueel wijzigen. Dergelijke wijzigingen kunnen onder meer betrekking hebben op de referentiehoeveelheid en de door de reders betaalde forfaitaire voorschotten.
   Artikel 12
   Intrekking
   De bijlage bij de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Gabon inzake de visserij voor de kust van Gabon wordt ingetrokken en vervangen door de bijlage bij dit protocol.
   Artikel 13
   Inwerkingtreding
   1.   Het onderhavige protocol en de bijbehorende bijlage treden in werking op de datum waarop de partijen elkaar de voltooiing van de in dit verband te volgen procedures melden.
   2.   Het protocol en de bijbehorende bijlage zijn van toepassing vanaf 3 december 2005.


title: 89/634/EEG: BESLUIT VAN DE RAAD VAN 6 NOVEMBER 1989 BETREFFENDE DE SLUITING VAN EEN REGELING EN EEN CONSENSUS MET DE VERENIGDE STATEN VAN AMERIKA BETREFFENDE DE HANDEL IN BEPAALDE STAALPRODUKTEN

text:
Nr. L 368 / 96                        Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 18 . 12 . 89
                                                               ir
                          (Besluiten tüaarvan de publikatie niet voorwaarde is voor de toepassing)
                                         RAAD EN COMMISSIE
                                                 BESLUIT VAN DE RAAD
                                                    van 6 november 1989
                 betreffende de sluiting van een Regeling en een Consensus met de Verenigde Staten van
                                  Amerika betreffende de handel in bepaalde staalprodukten
                                                       ( 89 / 634/ EEG)
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,                            gen; dat derhalve bovengenoemde Regeling en Consensus
                                                                    dienen te worden goedgekeurd voor zover zij betrekking
                                                                    hebben op produkten die onder het Verdrag tot oprichting
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese                 van de Europese Economische Gemeenschap vallen,
Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 113 ,
                                                                    BESLUIT :
Gezien de aanbeveling van de Commissie,
                                                                                Artikel 1
Overwegende dat de Commissie op grond van het besluit
van de Raad van 6 oktober 1989 onderhandelingen met de              1.    De Regeling en de Consensus met de Verenigde
Verenigde Staten van Amerika heeft geopend, die hebben              Staten van Amerika betreffende de handel in bepaalde
geleid tot een Regeling en een Consensus betreffende de             staalprodukten worden namens de Europese Economische
handel in bepaalde staalprodukten ;                                 Gemeenschap goedgekeurd, voor zover de Regeling en de
                                                                    Consensus betrekking hebben op produkten die onder het
                                                                    EEG-Verdrag vallen .
Overwegende dat de Regeling het mogelijk maakt de
wezenlijke belangen van de communautaire producenten                2.    De teksten van de Regeling en de Consensus zijn bij
die de betrokken produkten exporteren naar de markt van             dit besluit gevoegd.
de Verenigde Staten, te beschermen;
                                                                                Artikel 2
Overwegende dat de Consensus een overgang mogelijk
maakt naar de ruimere voorwaarden op het gebied van de              De Voorzitter van de Raad wordt gemachtigd de persoon
handel in staal die zullen voortvloeien uit de algemene             aan te wijzen die bevoegd is de Regeling en de Consensus te
regels en disciplines van het GATT waarover in de Uru              ondertekenen ten einde daardoor de Europese Gemeen
guay-ronde is onderhandeld, en de handelsverstorende                schap te binden.
praktijken op het gebied van staal zal verminderen alsmede
een open handelssfeer op dat gebied zal scheppen;
                                                                    Gedaan te Brussel , 6 november 1989 .
Overwegende dat de beschikking van de Commissie op
grond van het Verdrag tot oprichting van de Europese                                                       Voor de Raad
Gemeenschap voor Kolen en Staal betreffende de sluiting                                                    De Voorzitter
van de Regeling en de Consensus, in overeenstemming met
genoemd Verdrag de instemming van de Raad heeft gekre                                                       R. DUMAS


Avis juridique important

|

32001D0790

2001/790/EG: Besluit van de Raad van 29 oktober 2001 betreffende de sluiting van de Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling inzake de voorlopige toepassing van het Protocol tot vaststelling van de voor de periode van 21 mei 2001 tot en met 20 mei 2004 geldende vangstmogelĳkheden en financiële bĳdrage, als bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Democratische Republiek Madagaskar inzake de visserĳ voor de kust van Madagaskar

Publicatieblad Nr. L 296 van 14/11/2001 blz. 0007 - 0008

Besluit van de Raadvan 29 oktober 2001betreffende de sluiting van de Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling inzake de voorlopige toepassing van het Protocol tot vaststelling van de voor de periode van 21 mei 2001 tot en met 20 mei 2004 geldende vangstmogelijkheden en financiële bijdrage, als bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Democratische Republiek Madagaskar inzake de visserij voor de kust van Madagaskar(2001/790/EG)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 300, lid 2,Gezien het voorstel van de Commissie,Overwegende hetgeen volgt:(1) Overeenkomstig de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Democratische Republiek Madagaskar inzake de visserij voor de kust van Madagaskar(1), hebben de Gemeenschap en de Republiek Madagaskar onderhandeld om te bepalen welke wijzigingen of aanvullingen in voornoemde overeenkomst dienen te worden aangebracht aan het einde van de periode van toepassing van het aan de overeenkomst gehechte protocol.(2) Ter afronding van deze onderhandelingen is op 12 maart 2001 een nieuw protocol geparafeerd.(3) Op grond van dit protocol krijgen de vissers van de Gemeenschap voor de periode van 21 mei 2001 tot en met 20 mei 2004 vangstmogelijkheden toegewezen in de wateren onder de soevereiniteit of jurisdictie van de Republiek Madagaskar.(4) Om een onderbreking van de visserijactiviteit van de vaartuigen van de Gemeenschap te voorkomen moet het nieuwe protocol zo spoedig mogelijk worden toegepast. Daarom hebben de twee partijen een overeenkomst in de vorm van een briefwisseling geparafeerd, die voorziet in de voorlopige toepassing van het geparafeerde protocol met ingang van 21 mei 2001.(5) De overeenkomst in de vorm van een briefwisseling moet worden gesloten onder voorbehoud van een definitief besluit op grond van artikel 37 van het Verdrag.(6) De vangstmogelijkheden moeten over de lidstaten worden verdeeld uitgaande van de traditionele verdeling van de vangstmogelijkheden in het kader van de visserijovereenkomst,BESLUIT:Artikel 1De Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling inzake de voorlopige toepassing van het protocol tot vaststelling van de voor de periode van 21 mei 2001 tot en met 20 mei 2004 geldende vangstmogelijkheden en financiële bijdrage, als bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Democratische Republiek Madagaskar inzake de visserij voor de kust van Madagaskar, wordt namens de Gemeenschap goedgekeurd.De teksten van de overeenkomst in de vorm van een briefwisseling en van het protocol zijn aan dit besluit gehecht.Artikel 2De in het protocol vastgestelde vangstmogelijkheden worden als volgt over de lidstaten verdeeld:>RUIMTE VOOR DE TABEL>Indien met de door deze lidstaten ingediende vergunningaanvragen niet alle in het protocol vastgestelde vangstmogelijkheden worden benut, kan de Commissie vergunningaanvragen van andere lidstaten in aanmerking nemen.Artikel 3De lidstaten waarvan de vaartuigen in het kader van dit protocol vissen, dienen de hoeveelheden van elk bestand die in de visserijzone van Madagaskar worden gevangen aan de Commissie te melden overeenkomstig het bepaalde in Verordening (EG) nr. 500/2001 van de Commissie van 14 maart 2001 en tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen voor Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad wat betreft de controle op de vangsten van de vissersvaartuigen van de Gemeenschap in de wateren van derde landen en in volle zee(2).Artikel 4De voorzitter van de Raad wordt gemachtigd de personen aan te wijzen die bevoegd zijn om de overeenkomst te ondertekenen teneinde daardoor de Gemeenschap te binden.Gedaan te Luxemburg, 29 oktober 2001.Voor de RaadDe voorzitterM. Aelvoet(1) PB L 73 van 18.3.1986, blz. 26.(2) PB L 73 van 15.3.2001, blz. 8.