title: Besluit 2010/88/GBVB/JBZ van de Raad van 30 november 2009 betreffende de ondertekening, namens de Europese Unie, van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en Japan betreffende wederzijdse rechtshulp in strafzaken

text:
               12.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 39/19

         BESLUIT 2010/88/GBVB/JBZ VAN DE RAAD
   van 30 november 2009
   betreffende de ondertekening, namens de Europese Unie, van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en Japan betreffende wederzijdse rechtshulp in strafzaken
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag betreffende de Europese Unie, en met name op de artikelen 24 en 38,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De Raad heeft op 26-27 februari 2009 besloten het voorzitterschap, bijgestaan door de Commissie, te machtigen onderhandelingen te openen met het oog op een Overeenkomst tussen de Europese Unie en Japan betreffende wederzijdse rechtshulp in strafzaken. Die onderhandelingen waren succesvol en er is een overeenkomst opgesteld.

               (2)

               Aangezien er tussen de lidstaten en Japan geen bilaterale verdragen betreffende wederzijdse rechtshulp bestaan, streeft de Europese Unie ernaar een efficiëntere samenwerking tot stand te brengen tussen haar lidstaten en Japan op het gebied van wederzijdse rechtshulp in strafzaken.

               (3)

               De overeenkomst dient te worden ondertekend, onder voorbehoud van sluiting op een later tijdstip,

         BESLUIT:
   Artikel 1
   De ondertekening van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en Japan betreffende wederzijdse rechtshulp in strafzaken wordt hierbij namens de Europese Unie goedgekeurd, onder voorbehoud van de sluiting van deze overeenkomst.
   De tekst van de overeenkomst is aan dit besluit gehecht.
   Artikel 2
   De voorzitter van de Raad wordt gemachtigd de persoon (personen) aan te wijzen die bevoegd is (zijn) om namens de Europese Unie de overeenkomst, onder voorbehoud van sluiting van de overeenkomst, te ondertekenen.

      Gedaan te Brussel, 30 november 2009.

            Voor de Raad

            De voorzitster

         B. ASK

    ---documentbreak---

               12.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 39/20

         VERTALING
   OVEREENKOMST
   tussen de Europese Unie en Japan betreffende wederzijdse rechtshulp in strafzaken
   DE EUROPESE UNIE,
   en
   JAPAN,
   WENSEND een doeltreffender samenwerking tussen de lidstaten van de Europese Unie en Japan op het gebied van wederzijdse rechtshulp in strafzaken tot stand te brengen,
   WENSEND dat deze samenwerking bijdraagt tot de bestrijding van misdaad,
   DE WAARDE BEVESTIGEND die zij hechten aan rechtvaardigheid, de principes van de rechtsstaat en de democratie, en aan de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht,
   ZIJN HET VOLGENDE OVEREENGEKOMEN:
   Artikel 1
   Voorwerp en doel
   1.   De aangezochte staat verleent, op verzoek van de verzoekende staat, wederzijdse rechtshulp (hierna „rechtshulp” genoemd) ten behoeve van strafrechtelijk onderzoek, vervolging of andere procedures, waaronder gerechtelijke procedures, overeenkomstig de bepalingen van deze overeenkomst.
   2.   Deze overeenkomst is niet van toepassing op uitlevering, overdracht van strafvervolging, en tenuitvoerlegging van vonnissen op andere gebieden dan confiscatie in de zin van artikel 25.
   Artikel 2
   Definities
   In deze overeenkomst wordt verstaan onder:

               a)

               „overeenkomstsluitende partijen”, de Europese Unie en Japan;

               b)

               „lidstaat”, een lidstaat van de Europese Unie;

               c)

               „staat”, een lidstaat of Japan;

               d)

               „voorwerpen”, documenten, dossiers en andere stukken van overtuiging;

               e)

               „goederen”, alle soorten activa, stoffelijk of onstoffelijk, roerend of onroerend, tastbaar of ontastbaar, en rechtsbescheiden waaruit rechten op of andere belangen bij deze activa blijken;

               f)

               „hulpmiddelen”, alle voorwerpen die op enigerlei wijze, geheel of gedeeltelijk, zijn gebruikt of zijn bestemd om te worden gebruikt om een strafbaar feit te begaan;

               g)

               „opbrengsten”, alle goederen afkomstig van of verkregen door, direct of indirect, het plegen van een strafbaar feit;

               h)

               „bevriezing of inbeslagneming”, het tijdelijk verbieden van de overdracht, omzetting, vervreemding of verplaatsing van goederen of het tijdelijk aanvaarden van het beheer van of zeggenschap over goederen op basis van een door de rechter of andere bevoegde autoriteit afgegeven bevel;

               i)

               „confiscatie”, waaronder in voorkomend geval ook verbeurdverklaring wordt verstaan, een straf of maatregel, opgelegd door een rechter na een procedure in verband met één of meer strafbare feiten, die leidt tot het blijvend ontnemen van voorwerpen.

         Artikel 3
   Reikwijdte van de rechtshulp
   De rechtshulp omvat onder meer:

               a)

               het afnemen van getuigenverklaringen of verklaringen;

               b)

               het mogelijk maken van verhoor per videoconferentie;

               c)

               het verkrijgen van voorwerpen, onder meer door middel van huiszoeking en inbeslagneming;

               d)

               het verkrijgen van afschriften, bescheiden en rapporten betreffende bankrekeningen;

               e)

               het onderzoeken van personen, voorwerpen of plaatsen;

               f)

               het opsporen van de verblijfplaats en het identificeren van personen, voorwerpen of plaatsen;

               g)

               het verstrekken van voorwerpen die in het bezit zijn van wetgevende, bestuurlijke of gerechtelijke autoriteiten van de aangezochte staat en de lokale autoriteiten van deze staat;

               h)

               het betekenen van stukken en het meedelen aan een persoon van een verzoek om in de verzoekende staat te verschijnen;

               i)

               de tijdelijke overbrenging van een gedetineerde voor het afleggen van een getuigenverklaring of voor andere vormen van bewijsgaring;

               j)

               het verlenen van hulp in procedures betreffende het bevriezen of het in beslag nemen en confisqueren van opbrengsten of hulpmiddelen, en

               k)

               alle andere rechtshulp die volgens het recht van de aangezochte staat is toegestaan en waarover tussen de lidstaat en Japan overeenstemming bestaat.

         Artikel 4
   Aanwijzing en bevoegdheden van centrale autoriteiten
   Iedere staat wijst zijn centrale autoriteit aan, zijnde de autoriteit die bevoegd is om verzoeken om rechtshulp toe te zenden, in ontvangst te nemen, alsmede om deze uit te voeren of door te sturen naar de autoriteiten die volgens het recht van de betrokken staat voor de uitvoering ervan bevoegd zijn. De centrale autoriteiten zijn de in de bijlage I bij deze overeenkomst opgesomde autoriteiten.
   Artikel 5
   Communicatie tussen de centrale autoriteiten
   1.   Het verzoek om rechtshulp in de zin van deze overeenkomst wordt door de centrale autoriteit van de verzoekende staat aan de centrale autoriteit van de aangezochte staat gezonden.
   2.   De centrale autoriteiten van de lidstaten en van Japan onderhouden over deze overeenkomst rechtstreekse contacten.
   Artikel 6
   Autoriteiten die bevoegd zijn om een verzoek te doen uitgaan
   De autoriteiten die volgens het recht van de staten bevoegd zijn om op basis van deze overeenkomst rechtshulpverzoeken te doen, staan opgesomd in bijlage II.
   Artikel 7
   Authenticatie
   Overeenkomstig deze overeenkomst door een staat toegezonden stukken die zijn voorzien van de handtekening of het zegel van een bevoegde autoriteit of de centrale autoriteit van de staat, behoeven niet te worden gelegaliseerd.
   Artikel 8
   Verzoek om rechtshulp
   1.   De verzoekende staat doet het verzoek schriftelijk.
   2.   De verzoekende staat kan in spoedeisende gevallen, na contact met de aangezochte staat een verzoek indienen via een ander betrouwbaar communicatiemiddel, daaronder begrepen fax of elektronische post. In dat geval verstrekt de verzoekende staat, indien de aangezochte staat zulks verlangt, spoedig daarna een aanvullende schriftelijke bevestiging van het verzoek.
   3.   Het verzoek om rechtshulp bevat:

               a)

               de naam van de bevoegde autoriteit die met het onderzoek, de vervolging of een andere procedure, waaronder gerechtelijke procedure, is belast;

               b)

               de feiten die het voorwerp uitmaken van het onderzoek, de vervolging of andere procedure, waaronder gerechtelijke procedure;

               c)

               de aard en de fase van het onderzoek, de vervolging of andere procedure, waaronder gerechtelijke procedure;

               d)

               de tekst van of een verklaring over de toepasselijke wetgeving, waaronder de in de verzoekende staat toepasselijke straffen;

               e)

               een beschrijving van de rechtshulp waarom wordt verzocht, en

               f)

               een beschrijving van het doel van de rechtshulp waarom wordt verzocht.

         4.   Het verzoek om rechtshulp bevat tevens, voor zover mogelijk en bij de gevraagde rechtshulp ter zake dienend:

               a)

               de personalia en gegevens over de plaats van verblijf van eenieder van wie een getuigenis, een verklaring of een voorwerp wordt verlangd;

               b)

               een lijst van de aan de persoon van wie een getuigenis of verklaring wordt verlangd te stellen vragen;

               c)

               een nauwkeurige beschrijving van de personen en plaatsen die respectievelijk moeten worden gefouilleerd en doorzocht, alsmede van de voorwerpen waarnaar moet worden gezocht;

               d)

               een opgave van de redenen waarom de verzoekende staat van oordeel is dat afschriften van en bescheiden en rapporten betreffende bankrekeningen van belang en noodzakelijk zijn voor het onderzoek betreffende het strafbare feit, alsmede andere gegevens die de uitvoering van het verzoek vergemakkelijken;

               e)

               gegevens over personen, voorwerpen en plaatsen die moeten worden onderzocht;

               f)

               gegevens over op te sporen of te identificeren personen, voorwerpen en plaatsen;

               g)

               gegevens over de identiteit en de verblijfplaats van een te dagvaarden of op te roepen persoon, de betrokkenheid van die persoon bij de procedure en de wijze waarop de betekening moet plaatsvinden;

               h)

               gegevens betreffende de toelagen en onkostenvergoedingen waarop degene die in de verzoekende staat voor de bevoegde autoriteit verschijnt, aanspraak kan maken;

               i)

               een nauwkeurige beschrijving van de opbrengsten of hulpmiddelen, de plaats waar deze zich bevinden en de identiteit van de eigenaar ervan.

         5.   Het verzoek omvat voorts, voor zover noodzakelijk, het volgende:

               a)

               een beschrijving van de eisen waaraan bij de uitvoering van het verzoek dient te worden voldaan en de procedures die daarbij in acht moeten worden genomen;

               b)

               een beschrijving van de redenen voor de eventuele vertrouwelijkheid van het verzoek, en

               c)

               andere gegevens die ter kennis van de aangezochte staat dienen te worden gebracht teneinde de uitvoering van het verzoek te vergemakkelijken.

         6.   Indien de aangezochte staat van oordeel is dat de in het verzoek opgenomen gegevens niet voldoende zijn voor de uitvoering van het verzoek overeenkomstig deze overeenkomst, kan die staat om aanvullende inlichtingen verzoeken.
   Artikel 9
   Taal
   Het verzoek en begeleidende bescheiden gaan altijd vergezeld van een vertaling in een officiële taal van de aangezochte staat, of, in spoedeisende gevallen in een in bijlage II genoemde taal.
   Artikel 10
   Uitvoering van het verzoek
   1.   De aangezochte staat voert het verzoek onverwijld uit met in achtneming van de desbetreffende bepalingen van de overeenkomst. De bevoegde autoriteiten van de aangezochte staat doen er alles aan dat het verzoek wordt uitgevoerd.
   2.   Aan het verzoek wordt gevolg gegeven door middel van maatregelen die in overeenstemming zijn met de wetgeving van de aangezochte staat. De in het verzoek vermelde bijzondere werkwijze of procedure, bedoeld in artikel 8, lid 4, onder g), en lid 5, onder a), wordt in acht genomen voor zover dit niet in strijd is met de wetgeving van de verzoekende staat en praktisch mogelijk is. De aangezochte staat pleegt overleg met de verzoekende staat, indien de uitvoering van het verzoek, op de wijze en volgens de procedure die in het verzoek zijn omschreven, een praktisch probleem oplevert, teneinde dat probleem op te lossen.
   3.   Indien aannemelijk is dat de uitvoering van het verzoek een lopend onderzoek, een lopende vervolging of andere procedure, waaronder gerechtelijke procedure, in de aangezochte staat zal verstoren, kan de aangezochte staat de uitvoering ervan uitstellen. De aangezochte staat stelt de verzoekende lidstaat in kennis van de redenen voor het uitstel en pleegt met hem overleg over de verdere procedure. In plaats van de uitvoering uit te stellen, kan de aangezochte staat, na overleg met de verzoekende staat, aan de uitvoering noodzakelijk geachte voorwaarden verbinden. Indien de verzoekende staat deze voorwaarden aanvaardt, dient hij deze in acht te nemen.
   4.   De aangezochte staat stelt alles in het werk om het feit dat een verzoek is ingediend, de inhoud en het resultaat van de uitvoering ervan en andere gegevens betreffende de uitvoering vertrouwelijk te houden, indien de verzoekende staat om geheimhouding heeft verzocht. Indien het verzoek niet kan worden uitgevoerd zonder deze gegevens bekend te maken, deelt de aangezochte staat dit mee aan de verzoekende staat, die beslist of het verzoek desondanks moet worden uitgevoerd.
   5.   De aangezochte staat beantwoordt redelijke vragen van de verzoekende staat over de stand van de uitvoering van het verzoek.
   6.   De aangezochte staat stelt de verzoekende staat onverwijld in kennis van het resultaat van de uitvoering van het verzoek en verstrekt de verzoekende staat de getuigenissen, verklaringen en voorwerpen die de uitvoering heeft opgeleverd, met inbegrip van een beroep van de persoon van wie een getuigenis, verklaring of voorwerp wordt gevraagd op immuniteit, onbekwaamheid of voorrecht volgens de wetgeving van de verzoekende staat. De aangezochte staat verstrekt de originelen of, indien daarvoor goede redenen zijn, voor eensluidend gewaarmerkte afschriften van dossiers of stukken. Indien het verzoek niet of niet geheel kan worden uitgevoerd, stelt de aangezochte staat de verzoekende staat in kennis van de redenen daarvoor.
   Artikel 11
   Gronden voor het weigeren van rechtshulp
   1.   Rechtshulp kan worden geweigerd indien de aangezochte staat van oordeel is dat:

               a)

               het verzoek betrekking heeft op een politiek delict of een met een politiek delict samenhangend delict;

               b)

               de uitvoering van het verzoek zou kunnen leiden tot een aantasting van zijn soevereiniteit, veiligheid, openbare orde, of andere wezenlijke belangen. Voor de toepassing van deze bepaling kan de aangezochte staat tot het oordeel komen dat de uitvoering van een verzoek betreffende een feit waarop volgens de wetgeving van de verzoekende staat de doodstraf staat, of, in de betrekkingen tussen een van de in bijlage IV vermelde lidstaten en Japen, een feit waarop volgens de wetgeving van de verzoekende staat levenslange gevangenisstraf staat, afbreuk zou kunnen doen aan de essentiële belangen van de aangezochte staat, tenzij de aangezochte en de verzoekende staat overeenkomen onder welke voorwaarden het verzoek kan worden uitgevoerd;

               c)

               er gegronde redenen bestaan om aan te nemen dat het verzoek om rechtshulp is gedaan met het oog op de vervolging of bestraffing van een persoon op grond van diens ras, godsdienst, nationaliteit, etnische afstamming, politieke overtuiging of geslacht, of dat de positie van de betrokken persoon om een van deze redenen ongunstig dreigt te worden beïnvloed;

               d)

               dat de persoon tegen wie het strafrechtelijk onderzoek, de strafvervolging of een andere procedure, waaronder een gerechtelijke procedure, waarvoor om rechtshulp wordt verzocht, in de verzoekende staat in een ander lidstaat of in Japan reeds voor dezelfde feiten onherroepelijk is veroordeeld of vrijgesproken, of

               e)

               het verzoek niet voldoet aan de vereisten van deze overeenkomst.

         2.   De aangezochte staat kan rechtshulp die krachtens zijn wetgeving de toepassing van dwangmiddelen vereist, weigeren, indien hij van oordeel is dat de feiten die ten grondslag liggen aan het onderzoek, de vervolging of andere procedures, waaronder een gerechtelijke procedure, niet strafbaar zijn volgens de wetgeving van de verzoekende staat. In de betrekkingen tussen Japan en twee in bijlage IV vermelde lidstaten kan rechtshulp worden geweigerd indien de aangezochte staat van oordeel is dat de feiten die in de aangezochte staat het voorwerp uitmaken van het strafrechtelijk onderzoek, de strafvervolging of een andere procedure, waaronder een gerechtelijke procedure, volgens de wetgeving van de aangezochte staat niet strafbaar zijn.
   3.   Rechtshulp kan niet worden geweigerd op grond van het bankgeheim.
   4.   Voordat een verzoek om rechtshulp krachtens dit artikel wordt geweigerd, pleegt de aangezochte staat, indien hij van mening is dat de rechtshulp onder bepaalde voorwaarden kan worden verleend, overleg met de verzoekende staat. Indien de verzoekende staat deze voorwaarden aanvaardt, dient hij zich daaraan te houden.
   5.   Indien rechtshulp wordt geweigerd, stelt de aangezochte staat de verzoekende staat in kennis van de redenen voor de weigering.
   Artikel 12
   Kosten
   1.   De aangezochte staat draagt alle kosten van de uitvoering van een verzoek, tenzij tussen de verzoekende staat en de aangezochte staat anders is overeengekomen:
   2.   Onverminderd lid 1, draagt de verzoekende staat, de volgende kosten:

               a)

               vergoedingen van getuigen-deskundigen;

               b)

               kosten van vertaling, vertolking en het maken van schriftelijke kopieën;

               c)

               vergoedingen en reiskosten van de personen, bedoeld in de artikelen 22 en 24;

               d)

               kosten van het tot stand brengen van een videoverbinding en het functioneren van de verbinding in de aangezochte staat, en

               e)

               buitengewone kosten.

         3.   Indien de uitvoering van het verzoek buitengewone kosten meebrengt, voeren de verzoekende en de aangezochte staat onderling overleg over de wijze waarop het verzoek zal worden uitgevoerd.
   Artikel 13
   Beperkingen aan het gebruik van getuigenissen, verklaringen, voorwerpen en gegevens
   1.   De verzoekende staat gebruikt de op basis van deze overeenkomst verstrekte getuigenverklaringen, verklaringen, voorwerpen en andere gegevens niet voor andere doeleinden dan het onderzoek, de strafvervolging of andere procedure, waaronder gerechtelijke procedure, vermeld in het verzoek, zonder voorafgaande toestemming van de aangezochte staat. De aangezochte staat kan aan zijn toestemming de door hem wenselijk geachte voorwaarden verbinden.
   2.   De aangezochte staat kan verlangen dat de op basis van deze overeenkomst verstrekte getuigenverklaringen, verklaringen, voorwerpen en andere gegevens, waaronder persoonsgegevens, vertrouwelijk blijven of alleen worden gebruikt met inachtneming van de andere voorwaarden die hij oplegt. Indien de verzoekende staat de vertrouwelijkheid aanvaardt of instemt met de voorwaarden, dient hij zich daaraan te houden.
   3.   In uitzonderlijke omstandigheden kan een staat bij het verstrekken van getuigenverklaringen, verklaringen, voorwerpen of gegevens, waaronder persoonsgegevens, verlangen dat de ontvangende staat inlichtingen verstrekt over het gebruik dat ervan is gemaakt.
   Artikel 14
   Vervoer, onderhoud en teruggave van voorwerpen
   1.   De aangezochte staat kan verlangen dat de verzoekende staat voorwerpen die op basis van deze overeenkomst zijn versterkt, worden vervoerd en bewaard overeenkomstig de door de aangezochte staat vastgestelde voorwaarden, waaronder de voorwaarden die noodzakelijk worden geacht ter bescherming van het belang van derden bij de over te dragen voorwerpen.
   2.   De aangezochte staat kan van de verzoekende staat verlangen dat de op basis van deze overeenkomst verstrekte voorwerpen, met inachtneming van de daarbij gestelde voorwaarden, worden teruggezonden nadat deze voor de in het verzoek vermelde doeleinden zijn gebruikt.
   3.   De verzoekende staat geeft gehoor aan de in de leden 1 en 2 bedoelde verzoeken. Indien daarom is verzocht, onderzoekt de verzoekende staat de voorwerpen niet zonder voorafgaande toestemming van de aangezochte staat indien dat de voorwerpen door dat onderzoek kunnen worden beschadigd of zullen worden beschadigd.
   Artikel 15
   Afnemen van getuigenissen en verklaringen
   1.   De aangezochte staat neemt getuigenisverklaringen of verklaringen af. Indien nodig gebruikt de aangezochte staat daartoe dwangmiddelen, indien de verzoekende staat de aangezochte staat gegevens verstrekt waaruit blijkt dat het gebruik van die dwangmaatregelen is toegestaan volgens de wetgeving van de aangezochte staat.
   2.   De aangezochte staat stelt alles in het werk om ervoor te zorgen dat de in het verzoek genoemde personen aanwezig kunnen zijn bij het afnemen van getuigenverklaringen of verklaringen en om hen in staat te stellen de persoon wiens verklaring wordt gewenst, te ondervragen. Indien rechtstreekse ondervraging niet is toegestaan, wordt hun de mogelijkheid geboden vragen voor degene van wie een getuigenis of verklaring wordt gewenst, in te dienen.
   3.   Indien de persoon van wie een getuigenverklaring of verklaring als bedoeld in dit artikel wordt verlangd, zich op een immuniteit, onbekwaamheid of voorrecht krachtens de wetgeving van de verzoekende staat beroept, kan toch een getuigenis of verklaring worden afgenomen, tenzij in het verzoek is verklaard dat die mogelijkheid in geval van een beroep op de immuniteit, de onbekwaamheid of het voorrecht is uitgesloten.
   Artikel 16
   Verhoor per videoconferentie
   1.   De aangezochte staat kan zijn bevoegde autoriteiten in staat stellen de getuigenverklaring of de verklaring van de aldaar verblijvende persoon die als getuige of deskundige moet worden gehoord, per videoconferentie af te nemen, indien dit met het oog op de procedure in de verzoekende staat noodzakelijk is. De verzoekende en de aangezochte staat plegen zo nodig overleg om een oplossing te vinden voor de juridische, technische en logistieke problemen bij de uitvoering van het verzoek.
   2.   Bij het verhoor per videoconferentie wordt als volgt te werk gegaan, tenzij de verzoekende en de aangezochte staat anders zijn overeengekomen:

               a)

               de autoriteit van de aangezochte staat stelt de identiteit vast van de te horen persoon die in het verzoek is genoemd;

               b)

               het verhoor wordt rechtstreeks door, of onder leiding van de bevoegde autoriteit van de verzoekende staat afgenomen, met inachtneming van zijn nationaal recht en van de fundamentele rechtsbeginselen van de aangezochte staat;

               c)

               bij het verhoor is de bevoegde autoriteit van de aangezochte staat als waarnemer aanwezig, indien nodig bijgestaan door een tolk. Indien de bevoegde autoriteit van de aangezochte staat van oordeel is dat de fundamentele rechtsbeginselen van de aangezochte staat tijdens het verhoor worden geschonden, treft hij onverwijld de nodige maatregelen opdat het verhoor met inachtneming van deze beginselen wordt voortgezet;

               d)

               de aangezochte staat zorgt ervoor dat, op verzoek van de verzoekende staat of de te verhoren persoon, deze door een tolk wordt bijgestaan;

               e)

               de te verhoren persoon kan zich beroepen op het verschoningsrecht dat hij volgens de wetgeving van de verzoekende staat of de aangezochte staat zou hebben. Voorts worden de door de autoriteiten van de verzoekende en de aangezochte staat overeengekomen maatregelen ter bescherming van de betrokkenen getroffen.

         Artikel 17
   Verkrijging van voorwerpen
   1.   De aangezochte staat verkrijgt voorwerpen. Indien nodig gebruikt hij daartoe dwangmiddelen, waaronder huiszoeking en inbeslagneming. De verzoekende staat verstrekt de aangezochte staat gegevens waaruit blijkt dat het gebruik van die middelen krachtens de wetgeving van de aangezochte staat is toegestaan.
   2.   De aangezochte staat stelt alles in het werk om ervoor te zorgen dat de personen, genoemd in het verzoek tot het verkrijgen van voorwerpen, tijdens de uitvoering van het verzoek aanwezig kunnen zijn.
   Artikel 18
   Bankrekeningen
   1.   De aangezochte staat bevestigt of een natuurlijk of rechtspersoon tegen wie een strafrechtelijke procedure is ingesteld, één of meer rekeningen in de in het verzoek aangegeven banken bezit of controleert.
   2.   De aangezochte staat verstrekt afschriften, bescheiden en rapporten van de in het verzoek aangeduide rekeningen, afschriften van banktransacties die gedurende een bepaalde periode via de in het verzoek aangeduide of overeenkomstig lid 1 bepaalde rekeningen zijn verricht, alsmede in het verzoek aangeduide afschriften, bescheiden en verslagen van rekeningen van rekeningen van herkomst of bestemming.
   3.   De in dit artikel neergelegde verplichtingen zijn alleen van toepassing voor zover de gegevens in het bezit zijn van de bank die de rekening onder zich heeft.
   4.   De aangezochte staat kan aan de uitvoering van de in de leden 1 en 2 bedoelde verzoeken dezelfde voorwaarden verbinden als bij verzoek tot verkrijging van voorwerpen.
   Artikel 19
   Onderzoek van personen, voorwerpen en plaatsen
   1.   De aangezochte staat onderzoekt personen, voorwerpen en plaatsen. Indien nodig maakt hij daartoe gebruik van dwangmiddelen. De verzoekende staat verstrekt de aangezochte staat de gegevens waaruit blijkt dat het gebruik van die middelen krachtens de wetgeving van de aangezochte staat is toegestaan.
   2.   De aangezochte staat stelt alles in het werk om ervoor te zorgen dat de personen, genoemd in het verzoek tot onderzoek van personen, voorwerpen en plaatsen, tijdens de uitvoering van het verzoek aanwezig kunnen zijn.
   Artikel 20
   Vaststelling van de verblijfplaats en de identiteit van personen, voorwerpen of plaatsen
   De aangezochte staat stelt alles in het werk met het oog op de vaststelling van verblijfplaats en de identificatie van personen, voorwerpen of plaatsen.
   Artikel 21
   Verstrekken van voorwerpen die in het bezit zijn van wetgevende, bestuurlijke, gerechtelijke of lokale autoriteiten
   1.   De aangezochte staat verstrekt de verzoekende staat voorwerpen die in het bezit zijn van wetgevende, bestuurlijke of gerechtelijke autoriteiten van de aangezochte staat, alsmede van de lokale autoriteiten van deze staat, en voor eenieder toegankelijk zijn.
   2.   De aangezochte staat stelt alles in het werk om voorwerpen, waaronder strafregisters, die in het bezit zijn van wetgevende, bestuurlijke of gerechtelijke autoriteiten van de aangezochte staat, alsmede van de lokale autoriteiten van die staat, en die niet voor eenieder toegankelijk zijn, aan de verzoekende staat te verstrekken in de mate waaronder deze voorwerpen aan zijn eigen met onderzoek en vervolging belaste autoriteiten beschikbaar kunnen worden gesteld.
   Artikel 22
   Betekening en kennisgeving van stukken en oproeping van personen
   1.   De aangezochte staat zorgt voor de betekening van stukken, waaronder dagvaardingen en andere bescheiden waarin een persoon in de aangezochte staat wordt opgeroepen door de bevoegde autoriteiten van de verzoekende staat. De aangezochte staat stelt een persoon die op zijn grondgebied verblijft in kennis van een uitnodiging om voor de bevoegde autoriteit van de verzoekende staat te verschijnen.
   2.   Indien het verzoek betrekking heeft op de betekening van een stuk waarbij een persoon door de bevoegde autoriteit van de verzoekende staat wordt opgeroepen, moet de centrale autoriteit van de aangezochte staat het verzoek uiterlijk vijftig (50) dagen voor de datum waarop de betrokkene moet verschijnen, ontvangen hebben. In spoedeisende gevallen kan de aangezochte staat ontheffing verlenen van dit voorschrift.
   3.   Indien het de verzoekende staat bekend is dat de geadresseerde de taal waarin het overeenkomstig lid 1 betekende of toegestuurde stuk is gesteld of vertaald, niet beheerst, tracht de verzoekende staat de stukken te laten vertalen, of laat hij althans de essentie ervan vertalen in de taal die de geadresseerde verstaat.
   4.   Bij de in lid 1 bedoelde stukken wordt de mededeling gevoegd dat de geadresseerde bij de bevoegde autoriteit waarvan het stuk uitgaat of bij andere autoriteiten van de verzoekende staat in voorkomend geval inlichtingen kan inwinnen over zijn belangrijkste rechten en plichten met betrekking tot het stuk.
   5.   Bij de kennisgeving van het resultaat van de uitvoering van het verzoek, zoals bedoeld in artikel 10, lid 6, staaft de verzoekende staat de betekening door middel van een door de geadresseerde gedateerd en ondertekend ontvangstbewijs, of door middel van een verklaring dat de betekening is geschied, met vermelding van datum, plaats en wijze. Op verzoek van de verzoekende staat stelt de aangezochte staat deze, indien mogelijk, onverwijld in kennis van het antwoord van de persoon die overeenkomstig lid 1 door de bevoegde autoriteit van de verzoekende staat is gedagvaard.
   6.   De persoon die overeenkomstig lid 1 door de bevoegde autoriteit van de verzoekende staat is opgeroepen of gedagvaard, en niet verschijnt, wordt in de verzoekende staat wegens het niet verschijnen niet aan een sanctie of dwangmaatregel onderworpen, ongeacht andersluidende bepalingen in het verzoek of de betekende of toegezonden stukken.
   Artikel 23
   Vrijgeleide
   1.   Degene die overeenkomstig artikel 22, lid 1, door de bevoegde autoriteit van de verzoekende staat wordt gedagvaard of opgeroepen:

               a)

               wordt op het grondgebied van deze staat niet aangehouden of aan enige beperking van zijn persoonlijke vrijheid onderworpen wegens feiten of veroordelingen die hebben plaatsgevonden voor zijn vertrek uit de aangezochte staat, en

               b)

               wordt niet verplicht te getuigen of hulp te verlenen bij een onderzoek, een strafvervolging of een andere procedure, waaronder gerechtelijke procedure, welke niet in het verzoek is vermeld.

         2.   Indien het in lid 1 bedoelde vrijgeleide niet kan worden verstrekt, vermeldt de verzoekende staat dit in het verzoek of in de te betekenen stukken, opdat de betrokkene daarvan in kennis wordt gesteld en in staat wordt gesteld te beslissen al dan niet voor de bevoegde autoriteit van de verzoekende staat te verschijnen.
   3.   Het in lid 1 bedoelde vrijgeleide eindigt wanneer:

               a)

               de betrokkene vijftien (15) opeenvolgende dagen, te rekenen vanaf de datum waarop zijn aanwezigheid door de bevoegde autoriteit niet langer wordt vereist, of vanaf de datum waarop hij verzuimd heeft voor de bevoegde autoriteit te verschijnen, de tijd heeft gehad de verzoekende staat te verlaten, maar daar toch vrijwillig is gebleven;

               b)

               de betrokkene, na de verzoekende staat te hebben verlaten, er vrijwillig terugkeert.

         4.   Wanneer het de verzoekende staat bekend wordt dat het in lid 1 bedoelde vrijgeleide overeenkomstig lid 3, onder a) en b), is vervallen, stelt hij de aangezochte staat daarvan onverwijld in kennis, indien de aangezochte staat hierom heeft verzocht en het door de verzoekende noodzakelijk wordt geacht.
   Artikel 24
   Tijdelijke overbrenging van gedetineerden
   1.   De in de aangezochte lidstaat gedetineerde persoon wiens aanwezigheid in de verzoekende staat noodzakelijk is met het oog op een getuigenverklaring of anderszins ten behoeve van bewijsgaring, wordt daartoe tijdelijk overgebracht naar de verzoekende staat, indien hij hiermee instemt, de verzoekende en de aangezochte staat hierover overeenstemming hebben bereikt en de wetgeving van de aangezochte staat het toelaat.
   2.   De verzoekende staat houdt de krachtens lid 1 overgebrachte persoon in hechtenis, tenzij de aangezochte staat hem toestaat anders te handelen.
   3.   De verzoekende staat brengt de overgedragen persoon onverwijld terug naar de aangezochte staat, zoals dat vooraf of anderszins is afgesproken tussen de verzoekende en de aangezochte staat.
   4.   De tijd die de overgebrachte persoon in de verzoekende staat in hechtenis heeft doorgebracht, wordt in mindering gebracht op de duur van de vrijheidsbeneming die hij in de aangezochte staat ondergaat.
   5.   Degene die overeenkomstig dit artikel naar de verzoekende staat is overgebracht, krijgt het in artikel 23, lid 1, bedoelde vrijgeleide in de verzoekende staat totdat hij naar de aangezochte staat terugkeert, tenzij hij ermee instemt te getuigen of hulp te verlenen bij een onderzoek, een strafvervolging of een andere, met name gerechtelijke procedure, welke niet in het verzoek is aangeduid, en de verzoekende en de aangezochte staat het daarmee eens.
   6.   Degene die niet instemt met de overdracht in de zin van dit artikel mag niet om die reden in de verzoekende staat aan een straf worden blootgesteld of aan een dwangmiddel worden onderworpen, ongeacht of in het verzoek het tegendeel is gesteld.
   Artikel 25
   Bevriezing of inbeslagneming en confiscatie van voorwerpen en hulpmiddelen
   1.   De aangezochte staat verleent, voor zover zijn wetgeving dit toestaat, rechtshulp in procedures betreffende het bevriezen of de inbeslagneming en confiscatie van opbrengsten en hulpmiddelen.
   2.   Het verzoek tot confiscatie in de zin van lid 1 gaat vergezeld van een bevel van een rechter of justitiële autoriteit, houdende confiscatie.
   3.   De aangezochte staat die de opbrengsten en hulpmiddelen onder zijn hoede heeft, kan deze, binnen de grenzen van het nationale recht en onder de door hem passend geachte voorwaarden, geheel of ten dele aan de verzoekende staat overdragen.
   4.   Bij de toepassing van dit artikel worden de legitieme rechten en belangen van derden te goeder trouw geëerbiedigd, overeenkomstig de wetgeving van de aangezochte staat.
   Artikel 26
   Uitwisseling van gegevens op eigen initiatief
   1.   De lidstaten en Japan kunnen elkaar binnen de grenzen van het nationale recht zonder voorafgaand verzoek gegevens verstrekken over strafzaken.
   2.   De staat die de gegevens verstrekt, kan voorwaarden verbinden aan het gebruik van die gegevens door de ontvangende staat. In dat geval stelt de staat die de gegevens verstrekt de staat die de gegevens ontvangt vooraf in kennis van de aard van de te verstrekken gegevens en van de voorwaarden die eraan verbonden zijn. De staat die de gegevens ontvangt, is aan de voorwaarden gebonden indien hij met die voorwaarden heeft ingestemd.
   Artikel 27
   Verhouding tot andere regelgeving
   1.   Niets in deze overeenkomst belet een staat om rechtshulp te vragen of te verlenen overeenkomstig andere toepasselijke internationale overeenkomsten of interne wetgeving.
   2.   Niets in deze overeenkomst belet een lidstaat en Japan internationale overeenkomsten te sluiten ter bevestiging, aanvulling, uitbreiding of verruiming van de bepalingen van deze overeenkomst.
   Artikel 28
   Overleg
   1.   De centrale autoriteiten van de lidstaten en van Japan plegen zo nodig overleg over problemen bij de uitvoering van een verzoek en teneinde snelle en doeltreffende rechtshulp volgens deze overeenkomst te bevorderen, en kunnen de daarvoor noodzakelijke maatregelen treffen.
   2.   De overeenkomstsluitende partijen plegen voor zover nodig overleg over alle aangelegenheden die aan de orde kunnen komen bij de uitlegging of de toepassing van deze overeenkomst.
   Artikel 29
   Territoriale toepassing
   1.   Deze overeenkomst is van toepassing op het grondgebied van Japan en, wat de Europese Unie betreft:

               a)

               op het grondgebied van de lidstaten, en

               b)

               op gebiedsdelen ten aanzien waarvan een lidstaat verantwoordelijk is voor de externe betrekkingen, of landen die geen lidstaat zijn en ten aanzien waarvan een lidstaat andere taken heeft op het gebied van de externe betrekkingen en die door de overeenkomstsluitende partijen via een diplomatieke notawisseling zijn overeengekomen welke naar behoren bevestigd is door de betrokken lidstaat.

         2.   De uitbreiding tot enig gebiedsdeel of land van de toepassing van deze overeenkomst overeenkomstig lid 1, onder b), kan door elke overeenkomstsluitende partij met inachtneming van een termijn van zes maanden worden beëindigd door middel van een schriftelijke kennisgeving langs diplomatieke weg die naar behoren tussen de betrokken lidstaat en Japan is bevestigd.
   Artikel 30
   Status van de bijlagen
   De bijlagen van deze overeenkomst maken integraal deel uit van deze overeenkomst. De bijlagen I, II en III kunnen met wederzijdse schriftelijke instemming van de overeenkomstsluitende partijen worden gewijzigd zonder dat deze overeenkomst wordt gewijzigd.
   Artikel 31
   Inwerkingtreding en opzegging
   1.   Deze overeenkomst treedt in werking op de dertigste dag volgend op de datum waarop de overeenkomstsluitende partijen elkaar door middel van een diplomatieke notawisseling in kennis hebben gesteld van de voltooiing van hun respectieve interne procedures voor de tenuitvoerlegging van deze overeenkomst.
   2.   De overeenkomst is van toepassing op elk verzoek dat is ingediend op of na de datum van inwerkingtreding van de overeenkomst, ongeacht of de feiten waarop het verzoek betrekking heeft voor, op of na deze datum zijn gepleegd.
   3.   Elk van de overeenkomstsluitende partijen kan deze overeenkomst te allen tijde beëindigen door de andere overeenkomstsluitende partij daarvan schriftelijk in kennis te stellen. De opzegging wordt zes maanden na de datum van die kennisgeving van kracht.

      TEN BLIJKE WAARVAN de ondergetekende gevolmachtigden deze overeenkomst hebben ondertekend.
      GEDAAN te Brussel, de dertigste dag van november 2009, in twee originele, in de Engels en de Japanse taal gestelde exemplaren, zijnde beide teksten gelijkelijk authentiek. Deze overeenkomst wordt tevens opgesteld in de Bulgaarse, de Deense, de Duitse, de Estse, de Finse, de Franse, de Griekse, de Hongaarse, de Italiaanse, de Letse, de Litouwse, de Maltese, de Nederlandse, de Poolse, de Portugese, de Roemeense, de Sloveense, de Slowaakse, de Spaanse, de Tsjechische en de Zweedse taal; deze talenversies door de overeenkomstsluitende partijen authentiek verklaard door middel van een diplomatieke notawisseling.

            Voor de Europese Unie

            Voor Japan

   BIJLAGE I

      DE CENTRALE AUTORITEITEN

   De Centrale Autoriteiten van de overeenkomstsluitende partijen zijn:

               het Koninkrijk België: de Federale Overheidsdienst Justitie, Internationale Strafrechtelijke Samenwerking;

               de Republiek Bulgarije: het ministerie van Justitie;

               de Tsjechische Republiek:

                           —

                           voordat de zaak bij een rechtbank aanhangig is gemaakt (d.w.z. procedure vóór het proces): het bureau van de hoogste openbare aanklager, en

                           —

                           nadat de zaak bij een rechtbank aanhangig is gemaakt (in de procesfase van de strafprocedure) het ministerie van Justitie;

               het Koninkrijk Denemarken: het ministerie van Justitie;

               de Bondsrepubliek Duitsland: het ministerie van Justitie;

               de Republiek Estland: het ministerie van Justitie;

               Ierland: de minister van Justitie, Gelijke Kansen en Hervorming van de Wetgeving of een door de minister aangewezen persoon;

               de Helleense Republiek: het ministerie van Justitie, Transparantie en Mensenrechten;

               het Koninkrijk Spanje: het ministerie van Justitie, subdirectoraat-generaal voor internationale justitiële samenwerking;

               de Franse Republiek: het ministerie van Justitie, bureau voor internationale wederzijdse bijstand in strafzaken, directoraat voor strafzaken en gratieverlening;

               de Italiaanse Republiek: het ministerie van Justitie, afdeling gerechtelijke zaken — directoraat-generaal strafzaken;

               de Republiek Cyprus: ministerie van Justitie en Openbare Orde;

               de Republiek Letland:

                           —

                           tijdens het onderzoek vóór het proces tot aan de vervolging: staatspolitie,

                           —

                           tijdens het onderzoek vóór het proces tot aan de aanhangigmaking bij de rechtbank: het bureau van de procureur-generaal, en

                           —

                           tijdens het proces: het ministerie van Justitie;

               de Republiek Litouwen:

                           —

                           het ministerie van Justitie, en

                           —

                           het bureau van de procureur-generaal;

               het Groothertogdom Luxemburg: de procureur-generaal;

               de Republiek Hongarije:

                           —

                           het ministerie van Justitie en Politie, en

                           —

                           het bureau van de procureur-generaal;

               de Republiek Malta: het bureau van de procureur-generaal;

               het Koninkrijk der Nederlanden: het ministerie van Justitie in Den Haag;

               de Republiek Oostenrijk: het ministerie van Justitie;

               de Republiek Polen:

                           —

                           in de fase vóór het proces: het bureau van de procureur-generaal,

                           —

                           tijdens het proces: het ministerie van Justitie;

               de Portugese Republiek: het bureau van de procureur-generaal;

               Roemenië: het ministerie van Justitie en Burgervrijheden, directoraat-generaal voor samenwerking, directoraat voor internationaal recht en verdragen, afdeling internationale justitiële samenwerking in strafzaken;

               de Republiek Slovenië: het ministerie van Justitie, directoraat voor internationale samenwerking en internationale gerechtelijke bijstand;

               de Slowaakse Republiek:

                           —

                           in de procedure vóór het proces: het bureau van de procureur-generaal,

                           —

                           in de procesfase: het ministerie van Justitie, en

                           —

                           voor ontvangst: het ministerie van Justitie;

               de Republiek Finland: het ministerie van Justitie;

               het Koninkrijk Zweden: het ministerie van Justitie;

               het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland: de UK Central Authority, Her Majesty’s Revenue and Customs, Crown Office and Procurator Fiscal Service;

               Japan: de minister van Justitie en de National Public Safety Commission of de door hen aangewezen personen.

         BIJLAGE II
   Met betrekking tot artikel 6 van deze overeenkomst zijn de onderstaande autoriteiten op grond van de wetten van de staten bevoegd om een verzoek om bijstand in het kader van deze overeenkomst te doen:

               het Koninkrijk België: de gerechtelijke autoriteiten; hieronder worden verstaan de leden van de rechterlijke macht die verantwoordelijk zijn voor de rechtsbedeling, onderzoeksrechters en leden van het Openbaar Ministerie;

               de Republiek Bulgarije: het bureau van de procureur van het hoogste cassatiehof voorafgaand aan de procesfase van strafzaken, en de rechtbanken voor lopende zaken in de procesfase van strafzaken;

               de Tsjechische Republiek: officieren van justitie en rechtbanken;

               het Koninkrijk Denemarken:

                           —

                           de districtsrechtbanken, de gerechtshoven en het hooggerechtshof,

                           —

                           het Openbaar Ministerie, dat het volgende omvat:

                                       —

                                       het ministerie van Justitie,

                                       —

                                       de directeur van het Openbaar Ministerie,

                                       —

                                       de officier van justitie, en

                                       —

                                       de commissarissen van politie;

               de Bondsrepubliek Duitsland:

                           —

                           het federaal ministerie van Justitie;

                           —

                           het federale gerechtshof, Karlsruhe;

                           —

                           de procureur-generaal van het federale gerechtshof, Karlsruhe;

                           —

                           de federale dienst justitie;

                           —

                           het ministerie van Justitie van Baden-Württemberg, Stuttgart;

                           —

                           het Beierse ministerie van Justitie en Consumentenbescherming, München;

                           —

                           het senaatsdepartement van Justitie, Berlijn;

                           —

                           het ministerie van Justitie van Brandenburg, Potsdam;

                           —

                           de senator van Justitie en Grondwet van de vrije Hanzestad Bremen, Bremen;

                           —

                           de justitieautoriteit van de vrije Hanzestad Hamburg, Hamburg;

                           —

                           het ministerie van Justitie, Integratie en Europa van Hessen, Wiesbaden;

                           —

                           het ministerie van Justitie van Mecklenburg-Voor-Pommeren, Schwerin;

                           —

                           het ministerie van Justitie van Nedersaksen, Hannover;

                           —

                           het ministerie van Justitie van Noord-Rijn-Westfalen, Düsseldorf;

                           —

                           het ministerie van Rijnland-Palts, Mainz;

                           —

                           het ministerie van Justitie van Saarland, Saarbrücken;

                           —

                           het ministerie van Justitie en Europa van Saksen, Dresden;

                           —

                           het ministerie van Justitie van Saksen-Anhalt, Magdeburg;

                           —

                           het ministerie van Justitie, Gelijkheid en Integratie van Sleeswijk-Holstein, Kiel;

                           —

                           het ministerie van Justitie van Thüringen, Erfurt;

                           —

                           de hogere regionale gerechten;

                           —

                           de deelstaatgerechten;

                           —

                           de arrondissementsgerechten;

                           —

                           de procureurs-generaal bij de hogere regionale rechtbanken;

                           —

                           de officieren van justitie bij de arrondissementsgerechten;

                           —

                           het centraal bureau van de gerechtelijke deelstaatadministraties voor onderzoek naar nationaal-socialistische misdrijven, Ludwigsburg;

                           —

                           de federale recherche-informatiedienst;

                           —

                           het centraal bureau van de douanerecherchedienst;

               de Republiek Estland: rechters en officieren van justitie;

               Ierland: de directeur van het Openbaar Ministerie;

               de Helleense Republiek: het bureau van de openbare aanklager bij het hof van beroep;

               het Koninkrijk Spanje: magistraten en rechters bij de strafrechtbanken, en officieren van justitie;

               de Franse Republiek:

                           —

                           eerste presidenten, presidenten, raden en rechters bij strafrechtbanken;

                           —

                           onderzoeksrechters bij die rechtbanken;

                           —

                           leden van het openbaar ministerie bij die rechtbanken, namelijk:

                                       —

                                       procureurs-generaal en advocaten-generaal;

                                       —

                                       substituut-procureurs-generaal;

                                       —

                                       substituut;

                                       —

                                       officieren en substituut-officieren van justitie;

                                       —

                                       vertegenwoordigers van officieren van justitie bij politierechtbanken, en

                                       —

                                       officieren van justitie bij militaire rechtbanken;

               de Italiaanse Republiek:

                           openbaar aanklagers:

                                       —

                                       directeur van het Openbaar Ministerie;

                                       —

                                       assistent-officier van justitie;

                                       —

                                       directeur van het Openbaar Ministerie voor militaire zaken;

                                       —

                                       assistent-officier van justitie militaire zaken;

                                       —

                                       procureur-generaal;

                                       —

                                       assistent-procureur-generaal;

                                       —

                                       procureur-generaal militaire zaken;

                                       —

                                       assistent-procureur-generaal militaire zaken;

                           rechters:

                                       —

                                       vrederechter;

                                       —

                                       onderzoeksrechter;

                                       —

                                       vooronderzoeksrechter;

                                       —

                                       gewone rechtbank;

                                       —

                                       militaire rechtbank;

                                       —

                                       juryrechtbank;

                                       —

                                       hof van beroep;

                                       —

                                       juryhof van beroep;

                                       —

                                       militair hof van beroep;

                                       —

                                       hof van cassatie;

               de Republiek Cyprus:

                           —

                           procureur-generaal van de republiek;

                           —

                           het hoofd van politie;

                           —

                           de directeur douane en accijnzen;

                           —

                           leden van de eenheid ter bestrijding van witwassen (MOKAS), en

                           —

                           elke andere autoriteit of persoon die gemachtigd is onderzoeken en vervolgingen (verwijderingen) in te stellen in de republiek en elke gelijkaardige autoriteit van een ander land met de desbetreffende bevoegdheden;

               de Republiek Letland: onderzoekers, officieren van justitie en rechters;

               de Republiek Litouwen: rechters en officieren van justitie;

               het Groothertogdom Luxemburg: de gerechtelijke autoriteiten, op te vatten als de leden van het gerechtelijk apparaat die verantwoordelijk zijn voor de rechtsbedeling, onderzoeksmagistraten en leden van het Openbaar Ministerie;

               de Republiek Hongarije: parketten en rechtbanken;

               de Republiek Malta:

                           —

                           de correctionele rechtbank;

                           —

                           de jeugdrechtbank;

                           —

                           de strafrechtbank en het hof van beroep voor strafzaken;

                           —

                           de procureur-generaal;

                           —

                           de plaatsvervangend procureur-generaal;

                           —

                           de juridisch medewerkers bij het bureau van de procureur-generaal, en

                           —

                           de rechters;

               het Koninkrijk der Nederlanden: leden van het gerechtelijk apparaat die verantwoordelijk zijn voor de rechtsbedeling, onderzoeksmagistraten en leden van het Openbaar Ministerie;

               de Republiek Oostenrijk: rechtbanken en parketten;

               de Republiek Polen: parketten en rechtbanken;

               de Portugese Republiek: parketdiensten in de onderzoeksfase, onderzoeksrechters en procesrechters;

               Roemenië: rechtbanken en de parketten bij de rechtbanken;

               de Republiek Slovenië:

                           —

                           rechters bij lokale rechtbanken;

                           —

                           onderzoeksrechters;

                           —

                           rechters bij districtsrechtbanken;

                           —

                           rechters bij gerechtshoven;

                           —

                           rechters bij het hooggerechtshof;

                           —

                           rechters bij het constitutionele hof;

                           —

                           officieren van justitie bij districtsrechtbanken;

                           —

                           officieren van justitie bij gerechtshoven;

                           —

                           officieren van justitie bij het hooggerechtshof;

               de Slowaakse Republiek: rechters en officieren van justitie;

               de Republiek Finland:

                           —

                           het ministerie van Justitie;

                           —

                           de gerechten van eerste aanleg, de hoven van beroep en het hooggerechtshof;

                           —

                           de officieren van justitie;

                           —

                           de politieautoriteiten, de douaneautoriteiten, en de grensbewakingsfunctionarissen in hun hoedanigheid van autoriteiten die strafrechtelijke vooronderzoeken in strafzaken verrichten uit hoofde van de wet inzake strafrechtelijke vooronderzoeken;

               het Koninkrijk Zweden: rechters en officieren van justitie;

               het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland: rechters en officieren van justitie;

               Japan: rechtbanken, voorzittende rechters, rechters, officieren van justitie, assistent-officieren van justitie en functionarissen van de gerechtelijke politie.

         BIJLAGE III
   Met betrekking tot artikel 9 van deze overeenkomst aanvaarden de lidstaten en Japan de volgende talen:

               het Koninkrijk België: Nederlands, Frans en Duits in alle gevallen en Engels in dringende gevallen;

               de Republiek Bulgarije: Bulgaars in alle gevallen en Engels in dringende gevallen;

               de Tsjechische Republiek: Tsjechisch in alle gevallen en Engels in dringende gevallen;

               het Koninkrijk Denemarken: Deens in alle gevallen en Engels in dringende gevallen;

               de Bondsrepubliek Duitsland: Duits in alle gevallen en Engels in dringende gevallen;

               de Republiek Estland: Ests en Engels in alle gevallen;

               Ierland: Engels en Iers in alle gevallen;

               de Helleense Republiek: Grieks in alle gevallen en Engels in dringende gevallen;

               het Koninkrijk Spanje: Spaans in alle gevallen;

               de Franse Republiek: Frans in alle gevallen;

               de Italiaanse Republiek: Italiaans in alle gevallen en Engels in dringende gevallen;

               de Republiek Cyprus: Grieks en Engels in alle gevallen;

               de Republiek Letland: Lets in alle gevallen en Engels in dringende gevallen;

               de Republiek Litouwen: Litouws in alle gevallen en Engels in dringende gevallen;

               het Groothertogdom Luxemburg: Frans en Duits in alle gevallen en Engels in dringende gevallen;

               de Republiek Hongarije: Hongaars in alle gevallen en Engels in dringende gevallen;

               de Republiek Malta: Maltees in alle gevallen;

               het Koninkrijk der Nederlanden: Nederlands in alle gevallen en Engels in dringende gevallen;

               de Republiek Oostenrijk: Duits in alle gevallen en Engels in dringende gevallen;

               de Republiek Polen: Pools in alle gevallen;

               de Portugese Republiek: Portugees in alle gevallen en Engels of Frans in dringende gevallen;

               Roemenië: Roemeens, Engels of Frans in alle gevallen. Wat langere documenten betreft, behoudt Roemenië zich het recht voor in een specifiek geval een Roemeense vertaling te vragen of er een te laten maken ten laste van de verzoekende staat;

               de Republiek Slovenië: Sloveens en Engels in alle gevallen;

               de Slowaakse Republiek: Slowaaks in alle gevallen;

               de Republiek Finland: Fins, Zweeds en Engels in alle gevallen;

               het Koninkrijk Zweden: Zweeds, Deens of Noors in alle gevallen, tenzij de autoriteit die de aanvraag behandelt in een individueel geval anderszins toestemming geeft;

               het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland: Engels in alle gevallen;

               Japan: Japans in alle gevallen en Engels in dringende gevallen

         BIJLAGE IV
   Wat betreft artikel 11, lid 1, onder b), van deze overeenkomst wordt in dit punt met „een van de in bijlage IV vermelde lidstaten” de Portugese Republiek bedoeld.
   Wat betreft artikel 11, lid 2, van deze overeenkomst worden in dit lid met „twee in bijlage IV vermelde lidstaten” de Republiek Oostenrijk en de Republiek Hongarije bedoeld.


title: Besluit (GBVB) 2016/1908 van de Raad van 28 oktober 2016 houdende wijziging van Besluit 2010/573/GBVB inzake beperkende maatregelen tegen de leiders van de regio Transnistrië van de Republiek Moldavië

text:
               29.10.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 295/78

         BESLUIT (GBVB) 2016/1908 VAN DE RAAD
   van 28 oktober 2016
   houdende wijziging van Besluit 2010/573/GBVB inzake beperkende maatregelen tegen de leiders van de regio Transnistrië van de Republiek Moldavië
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie, en met name artikel 29,
   Gezien het voorstel van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De Raad heeft op 27 september 2010 Besluit 2010/573/GBVB vastgesteld (1).

               (2)

               Als uitvloeisel van een evaluatie van Besluit 2010/573/GBVB dienen de beperkende maatregelen tegen de leiders van de regio Transnistrië van de Republiek Moldavië te worden verlengd tot en met 31 oktober 2017. De Raad zal na zes maanden de situatie met betrekking tot de beperkende maatregelen opnieuw bezien.

               (3)

               Besluit 2010/573/GBVB dient derhalve dienovereenkomstig te worden gewijzigd,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Artikel 4, lid 2, van Besluit 2010/573/GBVB wordt vervangen door:

      „2.   Dit besluit is van toepassing tot en met 31 oktober 2017. Het wordt voortdurend geëvalueerd. Het wordt zo nodig verlengd of gewijzigd indien de Raad oordeelt dat de doelstellingen ervan niet zijn bereikt.”.

   Artikel 2
   Dit besluit treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Brussel, 28 oktober 2016.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         M. LAJČÁK

      (1)  Besluit 2010/573/GBVB van de Raad van 27 september 2010 inzake beperkende maatregelen tegen de leiders van de regio Transnistrië van de Republiek Moldavië (PB L 253 van 28.9.2010, blz. 54).


Avis juridique important

|

32000D0323

2000/323/EG: Besluit van de Commissie van 4 mei 2000 tot oprichting van een consumentencomité (kennisgeving geschied onder nummer C(2000) 408)

Publicatieblad Nr. L 111 van 09/05/2000 blz. 0030 - 0031

Besluit van de Commissievan 4 mei 2000tot oprichting van een consumentencomité(kennisgeving geschied onder nummer C(2000) 408)(2000/323/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Overwegende hetgeen volgt:(1) De Commissie is gehouden de consumenten te raadplegen over vraagstukken betreffende de bescherming van de consumentenbelangen op het niveau van de Gemeenschap.(2) Bij Besluit 95/260/EG van de Commissie(1) werd een consumentencomité opgericht om de Commissie in staat te stellen adviezen van representatieve consumentenorganisaties in te winnen.(3) Krachtens Besluit nr. 283/1999/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 januari 1999 tot vaststelling van een algemeen kader voor communautaire activiteiten ten behoeve van de consumenten(2) is het mogelijk financiering toe te kennen aan Europese consumentenorganisaties.(4) Uit de ervaring die is opgedaan bij de werking van het comité blijkt dat de representativiteit ervan moet worden verbeterd zodat het nieuwe comité representatief is voor de consumenten uit alle lidstaten van de Europese Gemeenschap, ongeacht of deze op nationaal of op Europees vlak zijn georganiseerd.(5) Aan dit consumentencomité moet een status worden verleend die op de opgedane ervaring berust.(6) De Commissie zal streven naar een evenwichtige vertegenwoordiging van vrouwen en mannen in dit comité,BESLUIT:Artikel 11. Bij de Commissie wordt een consumentencomité opgericht, hierna "comité" genoemd.2. Het comité bestaat uit vertegenwoordigers van nationale en Europese consumentenorganisaties.3. De nationale consumentenorganisaties moeten representatief zijn wat het aantal leden betreft, als enige of belangrijkste doelstelling de verdediging van de belangen van de consument hebben en onafhankelijk van het bedrijfsleven zijn.4. De Europese consumentenorganisaties zijn die die voldoen aan de criteria die worden genoemd in artikel 5 van Besluit nr. 283/1999/EG.Artikel 2Het comité kan door de Commissie worden geraadpleegd over alle vraagstukken betreffende de bescherming van de consumentenbelangen op het niveau van de Gemeenschap.Artikel 3Het comité bestaat uit:- 15 leden/vertegenwoordigers van nationale consumentenorganisaties, één uit elke lidstaat;- één lid van elke in artikel 1, lid 4, bedoelde Europese consumentenorganisatie.De leden van het comité die nationale consumentenorganisaties vertegenwoordigen, moeten de organisaties die zij in het comité vertegenwoordigen, informeren en raadplegen.Artikel 41. De leden van het comité die nationale consumentenorganisaties vertegenwoordigen worden door de Commissie benoemd, op voorstel van de nationale organen die in de lidstaten waar dergelijke organen bestaan de consumentenorganisaties coördineren.Indien het nationale orgaan dat de consumentenorganisaties coördineert niet in staat is een voorstel te doen, moet het de Commissie een lijst met ten hoogste drie kandidaten voorleggen waaruit de Commissie het lid kiest.Daar waar dergelijke organen niet bestaan, benoemt de Commissie het lid na het bijeenroepen van de nationale consumentenorganisaties en na hen gevraagd te hebben een kandidaat aan te wijzen. Bij gebrek aan overeenstemming moeten de nationale consumentenorganisaties de Commissie een lijst met ten hoogste drie kandidaten voorleggen waaruit de Commissie het lid kiest.2. De leden van de Europese consumentenorganisaties worden door de Commissie benoemd, op voorstel van de Europese consumentenorganisaties die voldoen aan de criteria in Besluit nr. 283/1999/EG.3. Op dezelfde wijze als de gewone leden wordt een gelijk aantal plaatsvervangende leden benoemd. Het plaatsvervangende lid neemt van rechtswege de plaats van het gewone lid in wanneer dit afwezig of verhinderd is.Artikel 51. De ambtstermijn van de leden bedraagt drie jaar en is verlengbaar.Na afloop van de periode van drie jaar blijven de leden in functie, totdat zij worden vervangen of hun ambtstermijn wordt hernieuwd.De ambtstermijn van de kandidaten eindigt vóór de afloop van de periode van drie jaar bij ontslag of bij overlijden. Hij kan eveneens worden beëindigd indien de organisatie die hen als kandidaat heeft voorgedragen om hun vervanging vraagt. De leden worden voor de rest van de periode van drie jaar volgens de in artikel 4, lid 1, bedoelde procedure vervangen.2. Het comité kan bij een punt op de agenda elke persoon uitnodigen om aan de werkzaamheden deel te nemen die ten aanzien van het desbetreffende punt over speciale knowhow beschikt.Artikel 6Het lidmaatschap van het comité is onbezoldigd.Artikel 7De lijst van leden en plaatsvervangers wordt door de Commissie ter informatie in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen gepubliceerd.Artikel 8De vergaderingen van het comité worden door een vertegenwoordiger van de Commissie voorgezeten. De Commissie draagt zorg voor het secretariaat van het comité en organiseert de werkzaamheden daarvan.Artikel 9Het comité wordt door de Commissie bijeengeroepen en vergadert te harer zetel, normalerwijs vier keer per jaar.Artikel 10De besprekingen in het comité zijn gebaseerd op de verzoeken om een advies van de Commissie. Wanneer de Commissie om een advies vraagt, kan ze de uiterste datum voor de indiening van het advies vaststellen. De door de leden van het comité ingenomen standpunten worden vermeld in de aan de Commissie toegezonden notulen. De goedgekeurde standpunten worden in de vorm van een bijlage aan de notulen toegevoegd.Artikel 11Onverminderd het bepaalde in artikel 287 van het Verdrag zijn de leden en de plaatsvervangers van het comité gehouden de informatie die hun in verband met de werkzaamheden van het comité ter kennis zijn gekomen, niet openbaar te maken, wanneer de Commissie hun meedeelt dat het gevraagde advies of de gestelde vraag betrekking heeft op een aangelegenheid van vertrouwelijke aard.Artikel 12Besluit 95/260/EG wordt hierbij ingetrokken.Gedaan te Brussel, 4 mei 2000.Voor de CommissieDavid ByrneLid van de Commissie(1) PB L 162 van 13.7.1995, blz. 37.(2) PB L 34 van 9.2.1999, blz. 1.


Avis juridique important

|

31969D0414

69/414/EEG: Besluit van de Raad van 13 november 1969 tot oprichting van een Permanent Comité voor levensmiddelen

Publicatieblad Nr. L 291 van 19/11/1969 blz. 0009 - 0010 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 1 blz. 0114  Bijzondere uitgave in het Deens: Serie I Hoofdstuk 1969(II) blz. 0487  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 1 blz. 0114  Bijzondere uitgave in het Engels: Serie I Hoofdstuk 1969(II) blz. 0500  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 5 blz. 0003  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 1 blz. 0169  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 1 blz. 0169

++++BESLUIT VAN DE RAAD  van 13 november 1969  tot oprichting van een Permanent Comité voor levensmiddelen   ( 69/414/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap ,  Gezien het ontwerp-besluit , ingediend door de Commissie ,  Overwegende dat het met het oog op de gevallen waarvoor de Raad de Commissie bevoegdheden op het gebied van levensmiddelen toevertrouwt , dienstig is een Comité in te stellen , dat is samengesteld uit Vertegenwoordigers van de Lid-Staten , ten einde een nauwe samenwerking tussen de Lid-Staten en de Commissie te verzekeren en laatstgenoemde in de gelegenheid te stellen deskundigen te raadplegen ;  Overwegende dat het bovendien wenselijk is dat deze samenwerking zich uitstrekt tot alle gebieden waarvoor een communautaire regeling in dit verband bestaat ; dat daartoe genoemd Comité dient te worden gemachtigd , alle tot deze gebieden behorende vraagstukken te onderzoeken ,  BESLUIT :  Artikel 1  Er is ingesteld een Permanent Comité voor Levensmiddelen , hierna het " Comité " genoemd , dat is samengesteld uit Vertegenwoordigers van de Lid-Staten en onder voorzitterschap staat van een Vertegenwoordiger van de Commissie .  Artikel 2  Het Comité vervult de taken die het bij de door de Raad met betrekking tot levensmiddelen vastgestelde bepalingen zijn opgedragen , in de gevallen en onder de voorwaarden die daarin zijn omschreven .  Bovendien kan het elk ander tot het gebied van deze bepalingen behorend vraagstuk onderzoeken , dat door zijn voorzitter , hetzij op diens initiatief , hetzij op verzoek van een Lid-Staat , aan de orde wordt gesteld .  Artikel 3  Het Comité stelt zijn reglement van orde vast .  Gedaan te Brussel , 13 november 1969 .  Voor de Raad  De Voorzitter  L . DE BLOCK


Avis juridique important

|

31996D0621

96/621/EG: Besluit van de Raad van 14 oktober 1996 betreffende de sluiting van de Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Turkije tot vaststelling, met ingang van 1 januari 1994, van het aanvullend bedrag dat in mindering moet worden gebracht op de heffing of de douanerechten die bij invoer in de Gemeenschap van toepassing is respectievelijk zijn op niet-behandelde olijfolie van oorsprong uit Turkije

Publicatieblad Nr. L 277 van 30/10/1996 blz. 0038 - 0038

BESLUIT VAN DE RAAD van 14 oktober 1996 betreffende de sluiting van de Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Turkije tot vaststelling, met ingang van 1 januari 1994, van het aanvullend bedrag dat in mindering moet worden gebracht op de heffing of de douanerechten die bij invoer in de Gemeenschap van toepassing is respectievelijk zijn op niet-behandelde olijfolie van oorsprong uit Turkije (96/621/EG)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 113, juncto artikel 228, lid 2, eerste zin,Gelet op Besluit nr. 1/77 van de Associatieraad EEG-Turkije van 17 mei 1977 betreffende de nieuwe concessies voor de invoer van Turkse landbouwprodukten in de Gemeenschap, inzonderheid op bijlage IV ervan,Gezien het voorstel van de Commissie,Overwegende dat de Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Turkije tot vaststelling, met ingang van 1 januari 1994, van het aanvullend bedrag dat in mindering moet worden gebracht op de heffing of de douanerechten die bij invoer in de Gemeenschap van toepassing is respectievelijk zijn op niet-behandelde olijfolie, van oorsprong uit Turkije, dient te worden goedgekeurd;Overwegende dat bij Verordening (EEG) nr. 3813/92 van de Raad van 28 december 1992 betreffende de rekeneenheid en de omrekeningskoersen die in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid moeten worden toegepast (1), de tot en met 31 januari 1995 op de landbouwomrekeningskoers toegepaste correctiefactor 1,207509 is afgeschaft; dat het dus nodig is om, rekening houdend met het ontstaansfeit voor de te hanteren omrekeningskoers, een bedrag vast te stellen voor de periode die verstrijkt op 31 januari 1995 en een bedrag voor de periode die ingaat op 1 februari 1995,BESLUIT:Artikel 1 De Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Turkije tot vaststelling, met ingang van 1 januari 1994, van het aanvullend bedrag dat in mindering moet worden gebracht op de heffing of de douanerechten die bij invoer in de Gemeenschap van toepassing is respectievelijk zijn op niet-behandelde olijfolie van oorsprong uit Turkije, wordt namens de Europese Gemeenschap goedgekeurd.De tekst van de Overeenkomst is aan dit besluit gehecht.Artikel 2 De Voorzitter van de Raad is gemachtigd de persoon aan te wijzen die bevoegd is de Overeenkomst te ondertekenen teneinde de Gemeenschap te binden.Artikel 3 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.Gedaan te Luxemburg, 14 oktober 1996.Voor de RaadDe VoorzitterR. QUINN(1) PB nr. L 387 van 31. 12. 1992, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 150/95 (PB nr. L 22 van 31. 1. 1995, blz. 1).


title: 2010/429/: Besluit van de Commissie van 28 juli 2010 tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met de genetisch gemodificeerde mais MON 88017 x MON 810 (MON-88Ø17-3 x MON-ØØ81Ø-6) overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad (Kennisgeving geschied onder nummer C(2010) 5139)  Voor de EER relevante tekst

text:
               3.8.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 201/46

         BESLUIT VAN DE COMMISSIE
   van 28 juli 2010
   tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met de genetisch gemodificeerde mais MON 88017 x MON 810 (MON-88Ø17-3 x MON-ØØ81Ø-6) overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad
   (Kennisgeving geschied onder nummer C(2010) 5139)
   (Slechts de teksten in de Franse en de Nederlandse taal zijn authentiek)
   (Voor de EER relevante tekst)
   (2010/429/EU)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gelet op Verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders (1), en met name op artikel 7, lid 3, en artikel 19, lid 3,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 29 november 2005 heeft Monsanto Europe nv bij de bevoegde instantie van Tsjechië overeenkomstig de artikelen 5 en 17 van Verordening (EG) nr. 1829/2003 een aanvraag ingediend voor het in de handel brengen van levensmiddelen, levensmiddeleningrediënten en diervoeders die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met mais MON 88017 x MON 810 („de aanvraag”).

               (2)

               De aanvraag heeft ook betrekking op het in de handel brengen van andere producten dan levensmiddelen en diervoeders die geheel of gedeeltelijk bestaan uit mais MON 88017 x MON 810 voor dezelfde gebruiksdoeleinden als andere mais, met uitzondering van de teelt. Daarom omvat zij overeenkomstig artikel 5, lid 5, en artikel 17, lid 5, van Verordening (EG) nr. 1829/2003 de gegevens en de informatie als voorgeschreven in de bijlagen III en IV bij Richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu en tot intrekking van Richtlijn 90/220/EEG van de Raad (2) en de informatie en de conclusies over de risicobeoordeling die is uitgevoerd overeenkomstig de beginselen van bijlage II bij Richtlijn 2001/18/EG. Zij omvat eveneens een monitoringplan voor de milieueffecten overeenkomstig bijlage VII bij Richtlijn 2001/18/EG.

               (3)

               Op 21 juli 2009 heeft de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) overeenkomstig de artikelen 6 en 18 van Verordening (EG) nr. 1829/2003 een gunstig advies uitgebracht. Zij was van mening dat mais MON 88017 x MON 810 even veilig is als zijn niet genetisch gemodificeerde pendant wat de mogelijke gevolgen voor de gezondheid van mens en dier en voor het milieu betreft. Daarom heeft de EFSA geconcludeerd dat het onwaarschijnlijk is dat het in de handel brengen van producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met mais MON 88017 x MON 810, zoals beschreven in de aanvraag („de producten”), schadelijke gevolgen voor de gezondheid van mens of dier of voor het milieu zal hebben in de context van de beoogde toepassingen ervan (3). In haar advies heeft de EFSA aandacht besteed aan alle specifieke kwesties en problemen die door de lidstaten aan de orde waren gesteld in de context van de raadpleging van de bevoegde nationale instanties, als bedoeld in artikel 6, lid 4, en artikel 18, lid 4, van die verordening.

               (4)

               De EFSA heeft in haar advies ook geconcludeerd dat het door de aanvrager ingediende monitoringplan voor de milieueffecten, dat bestaat uit een algemeen toezichtsplan, aansluit bij het beoogde gebruik van de producten.

               (5)

               Gezien het bovenstaande moet een vergunning voor de producten worden verleend.

               (6)

               Er moet aan ieder genetisch gemodificeerd organisme (ggo) een eenduidig identificatienummer worden toegekend overeenkomstig Verordening (EG) nr. 65/2004 van de Commissie van 14 januari 2004 tot vaststelling van een systeem voor de ontwikkeling en toekenning van eenduidige identificatienummers voor genetisch gemodificeerde organismen (4).

               (7)

               Op grond van het advies van de EFSA lijken voor levensmiddelen, levensmiddeleningrediënten en diervoeders die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met mais MON 88017 x MON 810 geen andere specifieke etiketteringsvoorschriften nodig te zijn dan die van artikel 13, lid 1, en artikel 25, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1829/2003. Om ervoor te zorgen dat de producten binnen de grenzen van de vergunning worden gebruikt, moet op het etiket van diervoeders en andere producten dan levensmiddelen en diervoeders die geheel of gedeeltelijk bestaan uit het ggo waarvoor een vergunning wordt aangevraagd, ook duidelijk worden vermeld dat de producten in kwestie niet voor de teelt mogen worden gebruikt.

               (8)

               De vergunninghouder moet bij de Commissie elk jaar een verslag indienen over de uitvoering en de resultaten van het monitoringplan voor de milieueffecten. Die resultaten moeten worden ingediend overeenkomstig Beschikking 2009/770/EG van de Commissie van 13 oktober 2009 tot vaststelling van standaardrapportageformulieren voor de presentatie van de resultaten van monitoring van de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu, als product of in producten en met het oog op het in de handel brengen, overeenkomstig Richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad (5).

               (9)

               Het advies van de EFSA rechtvaardigt niet het opleggen van specifieke voorwaarden of beperkingen voor het in de handel brengen en/of specifieke voorwaarden of beperkingen voor het gebruik en de behandeling, met inbegrip van voorschriften voor monitoring na het in de handel brengen betreffende het gebruik van de levensmiddelen en diervoeders, of specifieke voorwaarden voor de bescherming van bijzondere ecosystemen/het milieu en/of geografische gebieden, als bedoeld onder e) van artikel 6, lid 5, en artikel 18, lid 5, van Verordening (EG) nr. 1829/2003.

               (10)

               Alle relevante informatie over de verlening van de vergunning voor de producten moet worden opgenomen in het bij Verordening (EG) nr. 1829/2003 vastgestelde communautair register van genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders.

               (11)

               In artikel 4, lid 6, van Verordening (EG) nr. 1830/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 betreffende de traceerbaarheid en etikettering van genetisch gemodificeerde organismen en de traceerbaarheid van met genetisch gemodificeerde organismen geproduceerde levensmiddelen en diervoeders en tot wijziging van Richtlijn 2001/18/EG (6) worden etiketteringsvoorschriften vastgesteld voor producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit ggo’s.

               (12)

               Krachtens artikel 9, lid 1, en artikel 15, lid 2, onder c), van Verordening (EG) nr. 1946/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2003 betreffende de grensoverschrijdende verplaatsing van genetisch gemodificeerde organismen (7) moeten de partijen bij het aan het Verdrag inzake biodiversiteit gehechte Protocol van Cartagena inzake bioveiligheid via het uitwisselingscentrum voor bioveiligheid van dit besluit in kennis worden gesteld.

               (13)

               De aanvrager is over de in dit besluit vervatte maatregelen geraadpleegd.

               (14)

               Het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid heeft binnen de door zijn voorzitter vastgestelde termijn geen advies uitgebracht.

               (15)

               De Raad heeft op zijn zitting van 29 juni 2010 geen gekwalificeerde meerderheid voor of tegen het voorstel bereikt. De Raad heeft aangegeven dat hij zijn besprekingen over dit dossier heeft afgesloten. Daarom moet de Commissie de maatregelen vaststellen,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Genetisch gemodificeerd organisme en eenduidig identificatienummer
   Aan de genetisch gemodificeerde mais (Zea mays L.) MON 88017 x MON 810, als nader gespecificeerd in punt b) van de bijlage, wordt het eenduidige identificatienummer MON-88Ø17-3 x MON-ØØ81Ø-6 toegekend, als bedoeld in Verordening (EG) nr. 65/2004.
   Artikel 2
   Vergunning
   Voor de volgende producten wordt voor de doeleinden van artikel 4, lid 2, en artikel 16, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1829/2003 een vergunning verleend overeenkomstig de voorwaarden van dit besluit:

               a)

               levensmiddelen en levensmiddeleningrediënten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met mais MON-88Ø17-3 x MON-ØØ81Ø-6;

               b)

               diervoeders die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met mais MON-88Ø17-3 x MON-ØØ81Ø-6;

               c)

               andere producten dan levensmiddelen en diervoeders, die geheel of gedeeltelijk bestaan uit mais MON-88Ø17-3 x MON-ØØ81Ø-6 voor dezelfde gebruiksdoeleinden als andere mais, met uitzondering van de teelt.

         Artikel 3
   Etikettering
   1.   Voor de etiketteringsvoorschriften van artikel 13, lid 1, en artikel 25, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1829/2003 en artikel 4, lid 6, van Verordening (EG) nr. 1830/2003 is de naam van het organisme „mais”.
   2.   De woorden „niet voor teeltdoeleinden” worden aangebracht op het etiket en in de begeleidende documenten van de in artikel 2, onder b) en c), bedoelde producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit mais MON-88Ø17-3 x MON-ØØ81Ø-6.
   Artikel 4
   Monitoring van de milieueffecten
   1.   De vergunninghouder zorgt ervoor dat het in punt h) van de bijlage vermelde monitoringplan voor de milieueffecten wordt vastgesteld en uitgevoerd.
   2.   De vergunninghouder dient bij de Commissie elk jaar overeenkomstig Beschikking 2009/770/EG een verslag in over de uitvoering en de resultaten van het monitoringplan.
   Artikel 5
   Communautair register
   De informatie in de bijlage wordt opgenomen in het bij artikel 28 van Verordening (EG) nr. 1829/2003 vastgestelde communautair register van genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders.
   Artikel 6
   Vergunninghouder
   De vergunninghouder is Monsanto Europe nv, België, als vertegenwoordiger van Monsanto Company, Verenigde Staten.
   Artikel 7
   Geldigheid
   Dit besluit is van toepassing gedurende een periode van tien jaar vanaf de datum van kennisgeving.
   Artikel 8
   Adressaat
   Dit besluit is gericht tot Monsanto Europe nv, Tervurenlaan 270-272, 1150 Brussel, BELGIË.

      Gedaan te Brussel, 28 juli 2010.

            Voor de Commissie

         John DALLI

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 268 van 18.10.2003, blz. 1.

      (2)  PB L 106 van 17.4.2001, blz. 1.

      (3)  http://registerofquestions.efsa.europa.eu/roqFrontend/questionLoader?question = EFSA-Q-2006-020

      (4)  PB L 10 van 16.1.2004, blz. 5.

      (5)  PB L 275 van 21.10.2009, blz. 9.

      (6)  PB L 268 van 18.10.2003, blz. 24.

      (7)  PB L 287 van 5.11.2003, blz. 1.

      BIJLAGE
      a)   Aanvrager en vergunninghouder

                  Naam

                  :

                  Monsanto Europe nv

                  Adres

                  :

                  Tervurenlaan 270-272, 1150 Brussel, BELGIË

            namens Monsanto Company, 800 N. Lindbergh Boulevard, St. Louis, Missouri 63167, Verenigde Staten van Amerika.
      b)   Benaming en specificatie van de producten

                  1.

                  Levensmiddelen en levensmiddeleningrediënten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met mais MON-88Ø17-3 x MON-ØØ81Ø-6;

                  2.

                  diervoeders die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met mais MON-88Ø17-3 x MON-ØØ81Ø-6;

                  3.

                  andere producten dan levensmiddelen en diervoeders, die geheel of gedeeltelijk bestaan uit mais MON-88Ø17-3 x MON-ØØ81Ø-6 voor dezelfde gebruiksdoeleinden als andere mais, met uitzondering van de teelt.

            De genetisch gemodificeerde mais MON-88Ø17-3 x MON-ØØ81Ø-6, zoals beschreven in de aanvraag, wordt geproduceerd door kruisingen tussen mais die de events MON-88Ø17-3 en MON-ØØ81Ø-6 bevat en brengt de Cry3Bb1- en Cry1Ab-eiwitten tot expressie die bescherming bieden tegen bepaalde schadelijke coleoptera en lepidoptera, alsmede het CP4 EPSPS-eiwit dat tolerantie geeft voor glyfosaatherbiciden.
      c)   Etikettering

                  1.

                  Voor de specifieke etiketteringsvoorschriften van artikel 13, lid 1, en artikel 25, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1829/2003 en artikel 4, lid 6, van Verordening (EG) nr. 1830/2003 is de naam van het organisme „mais”;

                  2.

                  de woorden „niet voor teeltdoeleinden” worden aangebracht op het etiket en in de begeleidende documenten van de in artikel 2, onder b) en c), bedoelde producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit mais MON-88Ø17-3 x MON-ØØ81Ø-6.

            d)   Detectiemethode

                  —

                  Eventspecifieke real-time kwantitatieve PCR-gebaseerde methode voor genetisch gemodificeerde mais MON-88Ø17-3 en mais MON-ØØ81Ø-6, gevalideerd op mais MON-88Ø17-3 x MON-ØØ81Ø-6;

                  —

                  gevalideerd op zaaizaad door het communautair referentielaboratorium, opgericht bij Verordening (EG) nr. 1829/2003, gepubliceerd op http://gmo-crl.jrc.ec.europa.eu/statusofdoss.htm

                  —

                  referentiemateriaal: AOCS 0406-D (voor MON-88Ø17-3), toegankelijk via de American Oil Chemists Society op http://www.aocs.org/tech/crm/ en ERM®-BF413 (voor MON-ØØ81Ø-6), toegankelijk via het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek (GCO) van de Commissie, Instituut voor referentiematerialen en metingen (IRMM) op https://irmm.jrc.ec.europa.eu/rmcatalogue

            e)   Eenduidig identificatienummer

      MON-88Ø17-3 x MON-ØØ81Ø-6.
      f)   Informatie die vereist is krachtens bijlage II bij het Protocol van Cartagena inzake bioveiligheid dat aan het Verdrag inzake biodiversiteit gehecht is

      Uitwisselingscentrum voor bioveiligheid, Record ID: zie (wordt ingevuld bij de kennisgeving).
      g)   Voorwaarden of beperkingen met betrekking tot het in de handel brengen, het gebruik en de behandeling van het product

      Niet van toepassing.
      h)   Monitoringplan

      Monitoringplan voor de milieueffecten overeenkomstig bijlage VII bij Richtlijn 2001/18/EG.
      (Link: naar het plan op internet)

      i)   Voorschriften voor monitoring, na het in de handel brengen, van het gebruik van het levensmiddel voor menselijke consumptie

      Niet van toepassing.

         NB: Het kan gebeuren dat de links naar de documenten na verloop van tijd gewijzigd moeten worden. Dergelijke wijzigingen worden bekendgemaakt door het communautair register van genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders bij te werken.


               26.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 75/169

         P7_TA(2013)0292
   Verzoek om opheffing van de immuniteit van Marine Le Pen
   Besluit van het Europees Parlement van 2 juli 2013 over het verzoek om opheffing van de immuniteit van Marine Le Pen (2012/2325(IMM))
   (2016/C 075/27)

      Het Europees Parlement,

               —

               gezien het aan het Parlement voorgelegde verzoek om opheffing van de immuniteit van Marine Le Pen, dat op 26 november 2012 werd ingediend door de minister van justitie van de Franse Republiek in verband met een verzoek van 7 november 2012 van de procureur-generaal bij het hof van beroep van Lyon, en van de ontvangst waarvan op 10 december 2012 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven,

               —

               na Bruno Gollnisch, lid EP, in diens hoedanigheid van vertegenwoordiger van Marine Le Pen, te hebben gehoord overeenkomstig artikel 7, lid 3, van zijn Reglement,

               —

               gezien de artikelen 8 en 9 van protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen,

               —

               gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 12 mei 1964, 10 juli 1986, 15 en 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011 en 17 januari 2013 (1),

               —

               gezien artikel 26 van de Grondwet van de Franse Republiek,

               —

               gezien artikel 6, lid 2, en artikel 7 van zijn Reglement,

               —

               gezien het verslag van de Commissie juridische zaken (A7-0236/2013),

               A.

               overwegende dat de procureur-generaal bij het gerechtshof van Lyon gevraagd heeft om opheffing van de immuniteit van Marine Le Pen, lid van het Europees Parlement, met het oog op een strafrechtelijke procedure wegens verdenking van een strafbaar feit;

               B.

               overwegende dat artikel 9 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie bepaalt dat de leden op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend;

               C.

               overwegende dat artikel 26 van de Grondwet van de Franse Republiek bepaalt dat leden van het Franse parlement niet strafrechtelijk kunnen worden vervolgd, aangehouden, in hechtenis genomen of berecht op grond van meningen die zij hebben geuit of een stem die zij hebben uitgebracht in de uitoefening van hun mandaat;

               D.

               overwegende dat Marine Le Pen wordt verdacht van aanzetten tot haat, discriminatie of geweld jegens een groep personen, op grond van hun religieuze overtuiging, hetgeen in de Franse wetgeving strafbaar is gesteld bij artikel 24, lid 8, artikel 23, lid 1, en artikel 42 van de Wet van 29 juli 1881 en artikel 93-3 van Wet 82-652 van 29 juli 1982, en waarop sancties zijn gesteld bij artikel 24, leden 8, 10, 11 en 12, van de Wet van 29 juli 1881 en artikel 131-26, leden 2 en 3, van het wetboek van strafrecht;

               E.

               overwegende dat de feiten waarvan Marine Le Pen wordt verdacht, geen rechtstreeks of kennelijk verband houden met de uitoefening van haar mandaat als lid van het Europees Parlement en dat het evenmin gaat om meningen of stemmen die zij in de uitoefening van haar ambt als lid van het Europees Parlement heeft uitgebracht, in de zin van artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie;

               F.

               overwegende dat de beschuldiging geen verband houdt met de positie van Marine Le Pen als lid van het Europees Parlement;

               G.

               overwegende dat er geen reden is om te vermoeden dat hier sprake is van fumus persecutionis;

               1.

               besluit de immuniteit van Marine Le Pen op te heffen;

               2.

               verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie te doen toekomen aan de minister van justitie van de Franse Republiek en aan Marine Le Pen.

      (1)  Arrest van 12 mei 1964 in zaak 101/63, Wagner/Fohrmann en Krier (Jurispr. 1964, blz. 407); arrest van 10 juli 1986 in zaak 149/85, Wybot/Faure e.a. (Jurispr. 1986, blz. 2391); arrest van 15 oktober 2008 in zaak T-345/05, Mote/Parlement (Jurispr. 2008, blz. II-2849); arrest van 21 oktober 2008 in gevoegde zaken C-200/07 en C-201/07, Marra/De Gregorio en Clemente (Jurispr. 2008, blz. I-7929); arrest van 19 maart 2010 in zaak T-42/06, Gollnisch/Parlement (Jurispr. 2010, blz. II-1135); arrest van 6 september 2011 in zaak C-163/10, Patriciello (Jurispr. 2011, blz. I-7565); en arrest van 17 september 2013 in gevoegde zaken T-346/11 en T-347/11, Gollnisch/Parlement (nog niet in de jurisprudentie verschenen).