title: 2013/13/EU: Besluit van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2011/011 AT/Soziale Dienstleistungen, Oostenrijk)

text:
               12.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 8/12

         BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
   van 12 december 2012
   betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2011/011 AT/Soziale Dienstleistungen, Oostenrijk)
   (2013/13/EU)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1), en met name punt 28,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (2), en met name artikel 12, lid 3,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt.

               (2)

               Het toepassingsgebied van het EFG werd uitgebreid door het ook open te stellen voor van 1 mei 2009 tot en met 30 december 2011 ingediende aanvragen voor de ondersteuning van werknemers van wie het ontslag een rechtstreeks gevolg is van de wereldwijde financiële en economische crisis.

               (3)

               Krachtens het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 mag uit het EFG een jaarlijks maximumbedrag van 500 miljoen EUR beschikbaar worden gesteld.

               (4)

               Oostenrijk heeft op 21 december 2011 een aanvraag ingediend om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG in verband met gedwongen ontslagen in 105 bedrijven die vallen onder afdeling 88 van de NACE Rev. 2 („Maatschappelijke dienstverlening waarbij geen onderdak wordt verschaft”) in de NUTS II-regio Stiermarken (AT22) en deze aanvraag met bijkomende informatie tot en met 25 juni 2012 aangevuld. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor de bepaling van de financiële bijdragen zoals vastgelegd in artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. De Commissie stelt daarom voor om een bedrag van 5 200 650 EUR beschikbaar te stellen.

               (5)

               Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Oostenrijk ingediende aanvraag,

         HEBBEN HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Ten laste van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2012 wordt een bedrag van 5 200 650 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering.
   Artikel 2
   Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Straatsburg, 12 december 2012.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         M. SCHULZ

            Voor de Raad

            De voorzitter

         A. D. MAVROYIANNIS

      (1)  PB C 139 van 14.6.2006, blz. 1.

      (2)  PB L 406 van 30.12.2006, blz. 1.


title: Besluit (EU) 2015/468 van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2015 betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 13 van het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2013/007 BE/Hainaut steel (Duferco-NLMK, ingediend door België)

text:
               20.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 76/52

         BESLUIT (EU) 2015/468 VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
   van 11 maart 2015
   betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 13 van het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2013/007 BE/Hainaut steel (Duferco-NLMK, ingediend door België)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (1), en met name artikel 12, lid 3,
   Gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer (2), en met name punt 13,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer naar de arbeidsmarkt.

               (2)

               Zoals vastgesteld in artikel 12 van Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2014-2020 (3) mag het EFG het jaarlijks maximumbedrag van 150 miljoen EUR (prijzen 2011) niet overschrijden.

               (3)

               België heeft op 27 september 2013 een aanvraag ingediend om middelen uit het EFG beschikbaar te stellen met betrekking tot ontslagen in de bedrijven Duferco Belgium SA en NLMK La Louvière SA en heeft aanvullende informatie tot en met 4 juli 2014 ingediend. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor het bepalen van financiële bijdragen zoals vastgelegd in artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006.

               (4)

               Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage van 981 956 EUR te leveren voor de door België ingediende aanvraag.

         HEBBEN HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Ten laste van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2015 wordt een bedrag van 981 956 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering.
   Artikel 2
   Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Straatsburg, 11 maart 2015.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         M. SCHULZ

            Voor de Raad

            De voorzitter

         Z. KALNIŅA-LUKAŠEVICA

      (1)  PB L 406 van 30.12.2006, blz. 1.

      (2)  PB C 373 van 20.12.2013, blz. 1.

      (3)  PB L 347 van 20.12.2013, blz. 884.


title: 2011/483/GBVB: Besluit 2011/483/GBVB van de Raad van 28 juli 2011 tot wijziging en verlenging van Besluit 2010/96/GBVB betreffende een militaire missie van de Europese Unie om de Somalische veiligheidstroepen te helpen opleiden (EUTM Somalia)

text:
               30.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 198/37

         BESLUIT 2011/483/GBVB VAN DE RAAD
   van 28 juli 2011
   tot wijziging en verlenging van Besluit 2010/96/GBVB betreffende een militaire missie van de Europese Unie om de Somalische veiligheidstroepen te helpen opleiden (EUTM Somalia)

      DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie, en met name artikel 28 en artikel 43, lid 2,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 15 februari 2010 is Besluit 2010/96/GBVB aangenomen, betreffende een militaire missie van de Europese Unie om de Somalische veiligheidstroepen te helpen opleiden (1).

               (2)

               Op 31 maart 2010 is Besluit 2010/197/GBVB aangenomen, betreffende de aanvang van een militaire missie van de Europese Unie om de Somalische veiligheidstroepen te helpen opleiden (EUTM Somalia) (2).

               (3)

               De Raad heeft op 20 juli 2011 het herziene crisisbeheersingsconcept voor EUTM Somalia goedgekeurd.

               (4)

               Op 28 april 2011 heeft de secretaris-generaal van de Verenigde Naties (SGVN), in zijn verslag S/2011/277 aan de Veiligheidsraad, opgemerkt dat gebiedswinst is geboekt en dat de veiligheid erop is vooruitgegaan, en melding gemaakt van de door de EU verstrekte opleiding. De SGVN pleit ervoor de aandacht te richten op verdere ontwikkeling van de instellingen van de Somalische veiligheidssector, en met name de commando- en controlestructuren van de nationale veiligheidstroepen (NSF) te verbeteren.

               (5)

               Op 21 april 2011 heeft de voorzitter van de commissie van de Afrikaanse Unie (AU) bij de Raad voor Vrede en Veiligheid verslag uitgebracht over de situatie in Somalië. Hij wees op de vorderingen op veiligheidsgebied en vroeg dat de opleidingsteun wordt voortgezet.

               (6)

               In zijn brief van 4 mei 2011 aan de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid heeft de minister-president van Somalië de waardering van de federale overgangsregering van Somalië (TFG) voor de steun van de EU verwoord, en herhaald dat de TFG zich geheel en al zal inzetten voor de opbouw van een commando- en controlestructuur voor de NSF, om de burgerbevolking te beschermen en de verschillende milities en clantroepen in de NSF op te nemen.

               (7)

               De waardering van de TFG is andermaal tot uiting gebracht in de vergadering van het gezamenlijk veiligheidscomité in Kampala op 23 juni 2011.

               (8)

               Tijdens het gezamenlijk overleg tussen het Politiek en Veiligheidscomité van de EU en de Raad voor Vrede en Veiligheid van de AU, op 10 mei 2011 in Addis Ababa, heeft de AU haar voldoening uitgesproken over de steun die EUTM Somalia biedt bij de opbouw van professionele en verenigde Somalische NSF.

               (9)

               Het partnerschap met de EU (en de Verenigde Staten van Amerika) stemt de Ugandese politieke en militaire autoriteiten tot tevredenheid; zij hebben zich bereid verklaard de opleiding te continueren.

               (10)

               Overeenkomstig artikel 5 van het Protocol betreffende de positie van Denemarken, dat is gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, neemt Denemarken niet deel aan de uitwerking en de uitvoering van besluiten en acties van de Unie die gevolgen hebben op defensiegebied. Denemarken neemt niet deel aan de uitvoering van dit besluit en derhalve aan de financiering van de operatie.

               (11)

               EUTM Somalia moet opnieuw worden verlengd,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Besluit 2010/96/GBVB wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               In artikel 1 worden de leden 1 en 2 vervangen door:
               1.   Teneinde de federale overgangsregering van Somalië (TFG) verder te helpen versterken als functionerend bestuur ten dienste van alle Somalische burgers, draagt een militaire opleidingsmissie van de EU (EUTM Somalia) bij aan de ontwikkeling van de Somalische veiligheidssector, door het verstrekken van militaire opleiding aan de nationale veiligheidstroepen (NSF). De opleiding houdt voornamelijk in dat de Somalische NSF een ontwikkelde commando- en controlestructuur krijgen, specialisatie verwerven, en in staat worden gesteld zelf in hun opleiding te voorzien, en dat de opleidingsexpertise van de EU dus wordt doorgegeven aan de lokale actoren. EUTM Somalia zal, afhankelijk van de in overleg vastgestelde behoeften van de TFG, blijven opereren in nauwe samenwerking en samenspraak met andere actoren van de internationale gemeenschap, in het bijzonder de Verenigde Naties, de AMISOM, en de Verenigde Staten van Amerika en Uganda.
               2.   De hiertoe door de EU verstrekte militaire opleiding vindt verder hoofdzakelijk plaats in Uganda, in overeenstemming met de politieke doelstelling van de missie van de EU de Somalische veiligheidstroepen te helpen opleiden, zoals bepaald in het door de Raad op 20 juli 2011 herziene crisisbeheersingsconcept. Ook in Nairobi en Brussel zullen onderdelen van EUTM Somalia worden gevestigd.”.

               2)

               Artikel 2, lid 1, wordt vervangen door:
               1.   Kolonel Michael BEARY wordt met ingang van 9 augustus 2011 benoemd tot commandant van de EU-missie.”.

               3)

               Artikel 10 wordt gewijzigd als volgt:

                           a)

                           lid 2 wordt vervangen door:
                           2.   Het financieel referentiebedrag ter dekking van de gemeenschappelijke kosten van de EU-missie voor het tijdvak tot en met 9 augustus 2011 bedraagt 4,8 miljoen EUR. Het in artikel 32, lid 3, van ATHENA bedoelde percentage van het referentiebedrag bedraagt 60 %.”;

                           b)

                           het volgende lid wordt toegevoegd:
                           3.   Het financieel referentiebedrag ter dekking van de gemeenschappelijke kosten van de EU-missie voor het tijdvak dat ingaat op 9 augustus 2011 bedraagt 4,8 miljoen EUR. Het in artikel 32, lid 3, van ATHENA bedoelde percentage van het referentiebedrag bedraagt 30 %.”.

               4)

               In artikel 12 wordt lid 2 vervangen door:
               2.   De militaire missie van de EU wordt beëindigd in 2012, na twee opleidingsperioden van elk zes maanden en nadat de eenheden en personeelsleden van de EU opnieuw bij haar zijn tewerkgesteld.”.

         Artikel 2
   Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt vastgesteld.

      Gedaan te Brussel, 28 juli 2011.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         M. DOWGIELEWICZ

      (1)  PB L 44 van 19.2.2010, blz. 16.

      (2)  PB L 87 van 7.4.2010, blz. 33.


title: Besluit (EU) 2017/684 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2017 tot instelling van een mechanisme voor informatie-uitwisseling met betrekking tot intergouvernementele overeenkomsten en niet-bindende instrumenten tussen lidstaten en derde landen op energiegebied, en tot intrekking van Besluit nr. 994/2012/EU (Voor de EER relevante tekst. )

text:
               12.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 99/1

         BESLUIT (EU) 2017/684 VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
   van 5 april 2017
   tot instelling van een mechanisme voor informatie-uitwisseling met betrekking tot intergouvernementele overeenkomsten en niet-bindende instrumenten tussen lidstaten en derde landen op energiegebied, en tot intrekking van Besluit nr. 994/2012/EU
   (Voor de EER relevante tekst)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 194, lid 2,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Na raadpleging van het Comité van de Regio's,
   Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Voor de goede werking van de interne energiemarkt is het nodig dat de energie die in de Unie wordt ingevoerd, volledig onderworpen is aan de regels voor de interne energiemarkt. Transparantie en inachtneming van het Unierecht vormen belangrijke elementen bij het waarborgen van de stabiele energievoorziening voor de Unie. Een interne energiemarkt die niet correct functioneert, plaatst de Unie in een kwetsbare en onvoordelige positie wat betreft energievoorzieningszekerheid, en doet afbreuk aan de potentiële voordelen van die markt voor de consumenten en het bedrijfsleven in Europa.

               (2)

               Om de energievoorziening van de Unie te waarborgen is het noodzakelijk energiebronnen te diversifiëren en nieuwe energie-interconnecties tussen de lidstaten tot stand te brengen. Tegelijkertijd is het van essentieel belang dat de samenwerking inzake energiezekerheid met de buurlanden van de Unie en met strategische partners wordt versterkt.

               (3)

               Het doel van de strategie voor de energie-unie, die de Commissie op 25 februari 2015 heeft goedgekeurd, is de consumenten betrouwbare, duurzame, concurrerende en betaalbare energie te bieden. Het op coherente en consistente wijze voeren van het energie-, handels- en buitenlands beleid zal aanzienlijk bijdragen aan de verwezenlijking van die doelstelling. Preciezer gezegd, de strategie voor de energie-unie benadrukt dat volledige inachtneming van het Unierecht bij het sluiten van overeenkomsten voor het afnemen van energie uit derde landen een belangrijk onderdeel vormt voor het waarborgen van de energiezekerheid, voortbouwend op de reeds uitgevoerde analyse in de Europese strategie voor energiezekerheid van 28 mei 2014. In dezelfde geest heeft de Europese Raad in zijn conclusies van 19 maart 2015 er tevens toe opgeroepen dat alle overeenkomsten betreffende het aankopen van gas bij externe leveranciers volledig in overeenstemming zijn met het Unierecht, met name door de transparantie van die overeenkomsten en de verenigbaarheid met de bepalingen van de Unie inzake energiezekerheid te versterken.

               (4)

               Het Europees Parlement heeft in zijn resolutie van 15 december 2015 getiteld „Op weg naar een Europese energie-unie” benadrukt dat er behoefte is aan een grotere samenhang van het externe EU-beleid inzake energiezekerheid en aan meer transparantie in energiegerelateerde overeenkomsten.

               (5)

               Besluit nr. 994/2012/EU van het Europees Parlement en de Raad (3) was nuttig voor het vergaren van informatie over bestaande intergouvernementele overeenkomsten en voor het identificeren van problemen die deze opleveren in termen van de verenigbaarheid ervan met het Unierecht.

               (6)

               Besluit nr. 994/2012/EU is echter niet doeltreffend gebleken om te garanderen dat intergouvernementele overeenkomsten aan het Unierecht voldoen. Dat besluit berustte voornamelijk op de beoordeling door de Commissie van intergouvernementele overeenkomsten nadat die door de lidstaten met een derde land waren gesloten. Uit de ervaring die is opgedaan bij de uitvoering van Besluit nr. 994/2012/EU is gebleken dat een dergelijke beoordeling achteraf de mogelijkheden om te garanderen dat intergouvernementele overeenkomsten aan het Unierecht voldoen, niet ten volle benut. Met name bevatten intergouvernementele overeenkomsten vaak geen passende beëindigings- of aanpassingsbepalingen op grond waarvan de lidstaten binnen een redelijke termijn een einde kunnen maken aan elk eventueel gebrek aan overeenstemming. Bovendien zijn de posities van de ondertekenende partijen reeds ingenomen, en dat zorgt voor politieke druk om aan geen enkel aspect van de overeenkomst nog te raken.

               (7)

               Een hoge mate van transparantie met betrekking tot overeenkomsten tussen lidstaten en derde landen op het gebied van energie zal ook een bijdrage leveren aan de verwezenlijking van zowel nauwere samenwerking binnen de Unie op het gebied van de externe energiebetrekkingen als de beleidsdoelstellingen van de Unie op lange termijn met betrekking tot energie, klimaat en energievoorzieningszekerheid.

               (8)

               Om niet-naleving van het Unierecht te voorkomen en om de transparantie te vergroten, moeten de lidstaten de Commissie zo spoedig mogelijk in kennis stellen van hun voornemen om onderhandelingen te openen met het oog op nieuwe intergouvernementele overeenkomsten of wijzigingen van intergouvernementele overeenkomsten. De Commissie moet regelmatig worden geïnformeerd over de voortgang van de onderhandelingen. Lidstaten moeten de mogelijkheid hebben de Commissie uit te nodigen om als waarnemer aan de onderhandelingen deel te nemen. De Commissie moet kunnen verzoeken om als waarnemer aan de onderhandelingen deel te nemen.

               (9)

               Tijdens de onderhandelingen over een intergouvernementele overeenkomst moet de Commissie de mogelijkheid hebben om de betrokken lidstaat te adviseren over de wijze waarop onverenigbaarheid van die overeenkomst met het Unierecht kan worden voorkomen. In die context moet de Commissie ook de mogelijkheid hebben om de aandacht van de betrokken lidstaat te vestigen op de desbetreffende doelstellingen van het energiebeleid van de Unie, de solidariteit tussen de lidstaten, alsmede op de beleidsstandpunten van de Unie die in conclusies van de Raad of de Europese Raad zijn vastgesteld. Dit mag evenwel geen deel uitmaken van de juridische beoordeling door de Commissie van het ontwerp van intergouvernementele overeenkomst of wijziging.

               (10)

               Om ervoor te zorgen dat het Unierecht wordt nageleefd, en rekening houdend met het feit dat intergouvernementele overeenkomsten en wijzigingen op het gebied van gas of olie momenteel de grootste relatieve effecten hebben op het goed functioneren van de interne energiemarkt en op de energievoorzieningszekerheid van de Unie, moeten de lidstaten het ontwerp van intergouvernementele overeenkomsten op het gebied van gas of olie vooraf aan de Commissie meedelen voordat deze voor de partijen juridisch bindend worden. In een geest van samenwerking moet de Commissie de lidstaat helpen bij het identificeren van problemen ten aanzien van de vraag of het ontwerp van intergouvernementele overeenkomst dan wel de ontwerpwijziging aan het Unierecht voldoet. De betrokken lidstaat zou dan beter zijn voorbereid om een overeenkomst te sluiten die voldoet aan het Unierecht.

               (11)

               De Commissie dient over voldoende tijd te beschikken voor een dergelijke beoordeling om te zorgen voor een zo groot mogelijke rechtszekerheid zonder onnodige vertragingen. De Commissie moet overwegen de termijnen voor de beoordeling zo nodig in te korten, in het bijzonder indien een lidstaat daarom verzoekt of indien een lidstaat de Commissie tijdens de onderhandelingsfase voldoende gedetailleerde informatie heeft verstrekt, rekening houdend met de mate waarin het ontwerp van intergouvernementele overeenkomst of wijziging op de standaardclausules is gebaseerd. Om ten volle te kunnen profiteren van de steun van de Commissie dient een lidstaat zich te onthouden van het sluiten van een intergouvernementele overeenkomst op het gebied van gas of olie, of een intergouvernementele overeenkomst op het gebied van elektriciteit indien een lidstaat ervoor heeft gekozen de Commissie om een beoordeling vooraf te verzoeken, totdat de Commissie de lidstaat van haar beoordeling op de hoogte heeft gebracht. De lidstaten moeten het nodige doen om een passende oplossing te vinden om een vastgestelde onverenigbaarheid op te heffen.

               (12)

               In het licht van de strategie voor de energie-unie, blijft transparantie met betrekking tot eerdere en toekomstige intergouvernementele overeenkomsten van het allergrootste belang en vormt zij een belangrijk element bij het waarborgen van een stabiele energievoorziening voor de Unie. De lidstaten moeten derhalve aan de Commissie kennis blijven geven van alle bestaande en toekomstige intergouvernementele overeenkomsten, ongeacht of zij in werking zijn getreden of voorlopig worden toegepast in de zin van artikel 25 van het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht, en van alle nieuwe intergouvernementele overeenkomsten.

               (13)

               De Commissie moet nagaan of intergouvernementele overeenkomsten die van kracht zijn of voorlopig worden toegepast op de datum van de inwerkingtreding van dit besluit verenigbaar zijn met het Unierecht, en de lidstaten hiervan in kennis stellen. In geval van onverenigbaarheid moeten de lidstaten het nodige doen om een passende oplossing te vinden om de vastgestelde onverenigbaarheid op te heffen.

               (14)

               Dit besluit dient van toepassing te zijn op intergouvernementele overeenkomsten. Intergouvernementele overeenkomsten getuigen, met name door hun inhoud, en ongeacht de formele benaming ervan, van de intentie van de partijen dat de overeenkomst een bindend karakter moet hebben, geheel of gedeeltelijk. Alleen intergouvernementele overeenkomsten die betrekking hebben op de aankoop, handel, verkoop, doorvoer, opslag of levering van energie in of aan ten minste één lidstaat, of de aanleg of exploitatie van energie-infrastructuur met een fysieke verbinding met ten minste één lidstaat, moeten worden gemeld. Wanneer lidstaten twijfelen, moeten zij de Commissie onverwijld raadplegen. In principe vallen overeenkomsten die niet meer van kracht of niet meer van toepassing zijn niet onder dit besluit.

               (15)

               Het is de juridisch bindende werking van een instrument, of delen daarvan, niet de formele benaming, die het tot een intergouvernementele overeenkomst maakt of, bij gebreke van een dergelijke juridisch bindende werking, tot een niet-bindend instrument met het oog op de toepassing van dit besluit.

               (16)

               De lidstaten brengen niet alleen door het sluiten van intergouvernementele overeenkomsten betrekkingen met derde landen tot stand, maar ook door middel van niet-bindende instrumenten, die vaak formeel worden aangeduid als memoranda van overeenstemming, gezamenlijke verklaringen, gezamenlijke ministersverklaringen, gemeenschappelijke optredens, gemeenschappelijke gedragscodes of gelijkaardige termen. Omdat zij niet juridisch bindend zijn, kunnen lidstaten niet juridisch verplicht worden om dergelijke instrumenten uit te voeren, onder meer wanneer die uitvoering niet verenigbaar is met het Unierecht. Ook al zijn zij niet juridisch bindend, toch kunnen dergelijke instrumenten worden gebruikt om een gedetailleerd kader voor de energie-infrastructuur en energievoorziening vast te stellen. Ter wille van meer transparantie moeten de lidstaten niet-bindende instrumenten, dat wil zeggen regelingen tussen één of meer lidstaten en één of meer derde landen die niet juridisch bindend zijn en die de voorwaarden voor energievoorziening of voor de ontwikkeling van energie-infrastructuur bepalen, onder meer doordat ze interpretaties van het Unierecht op dit gebied inhouden, of wijzigingen van dergelijke niet-bindende instrumenten, met inbegrip van eventuele bijlagen daarbij, aan de Commissie kunnen voorleggen. Indien een niet-bindend instrument of een wijziging daarvan uitdrukkelijk verwijst naar andere teksten, moeten de lidstaten deze andere teksten eveneens kunnen voorleggen.

               (17)

               Intergouvernementele overeenkomsten en niet-bindende instrumenten die in hun geheel moeten worden gemeld bij de Commissie op grond van andere rechtshandelingen van de Unie, of die betrekking hebben op aangelegenheden die vallen onder de werkingssfeer van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, mogen niet onder dit besluit vallen.

               (18)

               Dit besluit mag geen verplichtingen scheppen ten aanzien van overeenkomsten tussen ondernemingen. De lidstaten moeten de Commissie evenwel op vrijwillige basis in kennis kunnen stellen van dergelijke overeenkomsten die uitdrukkelijk worden genoemd in intergouvernementele overeenkomsten of niet-bindende instrumenten.

               (19)

               De Commissie moet informatie die zij heeft ontvangen over intergouvernementele overeenkomsten in beveiligde elektronische vorm ter beschikking stellen van alle andere lidstaten, teneinde de coördinatie en transparantie tussen de lidstaten te verhogen en zo hun onderhandelingspositie ten opzichte van derde landen te versterken. De Commissie moet verzoeken van lidstaten eerbiedigen om bij haar ingediende informatie vertrouwelijk te behandelen. Verzoeken om vertrouwelijke behandeling mogen echter niet de toegang van de Commissie zelf tot vertrouwelijke informatie beperken, aangezien de Commissie voor haar eigen beoordelingen volledige informatie nodig heeft. De Commissie dient ervoor verantwoordelijk te zijn dat de inachtneming van de vertrouwelijkheidsclausule wordt gewaarborgd. Verzoeken om vertrouwelijke behandeling laten het recht op toegang tot documenten dat is vastgelegd in Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad (4), onverlet.

               (20)

               Indien een lidstaat een intergouvernementele overeenkomst als vertrouwelijk beschouwt, verstrekt hij de Commissie een samenvatting met het onderwerp, het doel, het toepassingsgebied, de duur, de partijen bij de overeenkomst en informatie over de belangrijkste elementen ervan, die aan de overige lidstaten kan worden toegezonden.

               (21)

               Een permanente uitwisseling van informatie met betrekking tot intergouvernementele overeenkomsten op het niveau van de Unie moet de ontwikkeling van beste praktijken mogelijk maken. Op basis van deze beste praktijken moet de Commissie, in samenwerking met de lidstaten en waar passend met de Europese Dienst voor extern optreden, wat het externe beleid van de Unie betreft, facultatieve standaardclausules opstellen voor gebruik in intergouvernementele overeenkomsten tussen lidstaten en derde landen, alsmede richtsnoeren, waaronder een lijst van voorbeelden van clausules die niet aan het Unierecht voldoen en derhalve niet gebruikt mogen worden. Het gebruik van deze standaardclausules moet bedoeld zijn om te voorkomen dat intergouvernementele overeenkomsten onderling strijdig zijn, strijdig zijn met het Unierecht, met name met de regelgeving inzake de interne energiemarkt en het mededingingsrecht van de Unie, of strijdig zijn met door de Unie gesloten internationale overeenkomsten. Deze standaardclausules of richtsnoeren moeten dienen als referentie-instrument voor de bevoegde autoriteiten en zullen aldus de transparantie en verenigbaarheid met het Unierecht verhogen. Het gebruik van dergelijke standaardclausules moet facultatief zijn, en de inhoud moet aan elke bijzondere situatie aangepast kunnen worden.

               (22)

               De verbeterde wederzijdse kennis van bestaande en nieuwe intergouvernementele overeenkomsten moet meer transparantie en betere coördinatie op het gebied van energieaangelegenheden tussen de lidstaten, en tussen de lidstaten en de Commissie mogelijk maken. Door een dergelijke verbeterde coördinatie moeten de lidstaten ten volle kunnen profiteren van het politieke en economische gewicht van de Unie en moet de Commissie oplossingen kunnen voorstellen voor eventuele problemen op het gebied van intergouvernementele overeenkomsten.

               (23)

               De Commissie dient de coördinatie tussen de lidstaten te vergemakkelijken en te stimuleren om de algehele strategische rol van de Unie op het gebied van energie te versterken door een goed gedefinieerde en doeltreffende gecoördineerde benadering ten aanzien van producerende, doorvoer- en afnemerlanden.

               (24)

               Daar de doelstelling van dit besluit, namelijk de uitwisseling van informatie tussen de lidstaten en de Commissie met betrekking tot intergouvernementele overeenkomsten op energiegebied, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt, maar vanwege de effecten van dit besluit, dat in alle lidstaten toepasselijk is, beter door de Unie kan worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat dit besluit niet verder dan nodig is om die doelstelling te verwezenlijken.

               (25)

               De bepalingen van dit besluit laten de toepassing van de regels van de Unie inzake inbreuken, overheidssteun en mededinging onverlet. Met name heeft de Commissie overeenkomstig artikel 258 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) het recht een inbreukprocedure in te leiden wanneer zij van oordeel is dat een lidstaat een krachtens het VWEU op hem rustende verplichting niet is nagekomen.

               (26)

               De Commissie dient te beoordelen of dit besluit voldoende en doeltreffend is om te garanderen dat intergouvernementele overeenkomsten aan het Unierecht voldoen en te zorgen voor een hoge mate van coördinatie tussen de lidstaten met betrekking tot intergouvernementele overeenkomsten op het gebied van energie.

               (27)

               Besluit nr. 994/2012/EU moet derhalve worden ingetrokken,

         HEBBEN HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Onderwerp en toepassingsgebied
   1.   Bij dit besluit wordt een mechanisme vastgesteld voor de uitwisseling van informatie tussen de lidstaten en de Commissie met betrekking tot intergouvernementele overeenkomsten op het gebied van energie, zoals bepaald in artikel 2, teneinde de werking van de interne energiemarkt te waarborgen en de energievoorzieningszekerheid in de Unie te vergroten.
   2.   Dit besluit is niet van toepassing op intergouvernementele overeenkomsten die reeds in hun geheel onderworpen zijn aan andere specifieke kennisgevingsprocedures krachtens het Unierecht.
   Artikel 2
   Definities
   Voor de toepassing van dit besluit wordt verstaan onder:
   1.   „intergouvernementele overeenkomst”: een juridisch bindende overeenkomst, ongeacht de formele benaming ervan, tussen één of meer lidstaten en één of meer derde landen of tussen één of meer lidstaten en een internationale organisatie, die betrekking heeft op:

               a)

               de aankoop, handel, verkoop, doorvoer, opslag of levering van energie in of aan ten minste één lidstaat, of

               b)

               de aanleg of exploitatie van energie-infrastructuur met een fysieke verbinding met ten minste één lidstaat;
               indien een dergelijke juridisch bindende overeenkomst echter ook betrekking heeft op andere aangelegenheden dan die vervat onder de punten a) en b), worden uitsluitend de bepalingen die die punten betreffen en de algemene bepalingen die op die energiegerelateerde bepalingen betrekking hebben, geacht een intergouvernementele overeenkomst te vormen;

         2.   „bestaande intergouvernementele overeenkomst”: een intergouvernementele overeenkomst die van kracht is of voorlopig wordt toegepast op 2 mei 2017;
   3.   „niet-bindend instrument”: een regeling tussen één of meer lidstaten en één of meer derde landen die niet juridisch bindend is, zoals een memorandum van overeenstemming, een gezamenlijke verklaring, een gezamenlijke ministersverklaring, een gemeenschappelijk optreden of een gemeenschappelijke gedragscode, en waarin de voorwaarden voor energievoorziening, zoals hoeveelheden en prijzen, of voor de ontwikkeling van energie-infrastructuur zijn bepaald;
   4.   „bestaand niet-bindend instrument”: een niet-bindend instrument dat is ondertekend of anderszins overeengekomen vóór 2 mei 2017.
   Artikel 3
   Kennisgevingsverplichtingen met betrekking tot intergouvernementele overeenkomsten
   1.   Indien een lidstaat voornemens is onderhandelingen te openen met een derde land of een internationale organisatie om een intergouvernementele overeenkomst te wijzigen of een nieuwe intergouvernementele overeenkomst te sluiten, stelt de lidstaat de Commissie op het vroegst mogelijke moment voorafgaand aan de geplande opening van de onderhandelingen schriftelijk van dit voornemen in kennis.
   De betrokken lidstaat houdt de Commissie regelmatig op de hoogte van de voortgang van de onderhandelingen. De aan de Commissie verstrekte informatie omvat een indicatie van de bepalingen die tijdens de onderhandelingen zullen worden besproken en de doelstellingen van de onderhandelingen overeenkomstig artikel 8.
   2.   Zodra de partijen een akkoord hebben bereikt over alle belangrijke elementen van een ontwerp van een intergouvernementele overeenkomst op het gebied van gas of olie of van een wijziging van een intergouvernementele overeenkomst op het gebied van gas of olie, maar vóór de afsluiting van de formele onderhandelingen, stelt de betrokken lidstaat de Commissie in kennis van de ontwerpovereenkomst of de ontwerpwijziging, met inbegrip van eventuele bijlagen daarbij, voor de beoordeling vooraf overeenkomstig artikel 5.
   Wanneer dit ontwerp van overeenkomst of van wijziging uitdrukkelijk naar andere teksten verwijst, legt de betrokken lidstaat ook deze andere teksten voor, voor zover deze onderdelen bevatten die betrekking hebben op de aankoop, handel, verkoop, doorvoer, opslag of levering van gas of olie in of aan ten minste één lidstaat, of de aanleg of exploitatie van gas- of olie-infrastructuur met een fysieke verbinding met ten minste één lidstaat.
   3.   Een lidstaat die onderhandelt over een intergouvernementele overeenkomst of wijziging met betrekking tot elektriciteit, en, op basis van zijn eigen beoordeling, niet tot een duidelijke conclusie kan komen over de verenigbaarheid met het Unierecht van de intergouvernementele overeenkomst of wijziging waarover wordt onderhandeld, stelt de Commissie in kennis van de ontwerpovereenkomst of ontwerpwijziging, met inbegrip van eventuele bijlagen daarbij, voor beoordeling vooraf overeenkomstig artikel 5, zodra er door de partijen een akkoord is bereikt over de belangrijkste onderdelen van dat ontwerp, maar vóór de afsluiting van de formele onderhandelingen.
   4.   De lidstaten kunnen gebruikmaken van de eerste en tweede alinea van lid 2 voor intergouvernementele overeenkomsten of wijzigingen met betrekking tot elektriciteit.
   5.   Zodra een intergouvernementele overeenkomst of een wijziging van een intergouvernementele overeenkomst is geratificeerd, stelt de betrokken lidstaat de Commissie in kennis van die intergouvernementele overeenkomst of die wijziging, met inbegrip van eventuele bijlagen daarbij. Wanneer de Commissie op grond van artikel 5, lid 2, een advies heeft uitgebracht, en de betrokken lidstaat is afgeweken van dit advies, stelt die lidstaat de Commissie zonder onnodige vertraging schriftelijk in kennis van de redenen voor zijn besluit.
   Wanneer de geratificeerde intergouvernementele overeenkomst of wijziging daarvan uitdrukkelijk naar andere teksten verwijst, legt de betrokken lidstaat ook deze andere teksten voor, voor zover deze onderdelen bevatten die betrekking hebben op de aankoop, handel, verkoop, doorvoer, opslag of levering van energie in of aan ten minste één lidstaat, of de aanleg of exploitatie van energie-infrastructuur met een fysieke verbinding met ten minste één lidstaat.
   6.   De verplichting om op grond van de leden 2, 3 en 5 de Commissie in kennis te stellen, is niet van toepassing op overeenkomsten tussen ondernemingen.
   Wanneer een lidstaat twijfelt over de vraag of een overeenkomst geacht moet worden een intergouvernementele overeenkomst te zijn en dus over de vraag of daarvan kennisgeving moet worden gedaan overeenkomstig dit artikel en artikel 6, raadpleegt de lidstaat onverwijld de Commissie.
   7.   Alle kennisgevingen op grond van de leden 1 tot en met 5 van dit artikel en artikel 6, leden 1 en 2, worden ingediend via een webapplicatie die door de Commissie ter beschikking wordt gesteld. De in artikel 5, leden 1 en 2, en artikel 6, lid 3, bedoelde termijnen beginnen te lopen op de datum waarop het volledige kennisgevingsdossier in de applicatie is geregistreerd.
   Artikel 4
   Bijstand door de Commissie
   1.   Indien een lidstaat de Commissie in kennis stelt van onderhandelingen op grond van artikel 3, lid 1, kunnen de diensten van de Commissie de betrokken lidstaat adviseren over de wijze waarop onverenigbaarheid van de intergouvernementele overeenkomst of van de wijziging van een intergouvernementele overeenkomst met het Unierecht kan worden vermeden. Dit advies kan relevante facultatieve standaardclausules en richtsnoeren omvatten die de Commissie ontwikkelt in overleg met de lidstaten overeenkomstig artikel 9, lid 2.
   De diensten van de Commissie kunnen ook de aandacht van de betrokken lidstaat vestigen op de desbetreffende doelstellingen van het energiebeleid van de Unie, met inbegrip van de energie-unie.
   Die lidstaat kan de Commissie ook verzoeken om bijstand tijdens die onderhandelingen.
   2.   Op verzoek van de betrokken lidstaat kan de Commissie als waarnemer aan de onderhandelingen deelnemen. De Commissie kan verzoeken om als waarnemer aan de onderhandelingen deel te nemen indien zij dit noodzakelijk acht. Voor deelname van de Commissie is de schriftelijke toestemming van de betrokken lidstaat vereist.
   3.   Wanneer de Commissie als waarnemer deelneemt, kan zij de betrokken lidstaat adviseren over de wijze waarop onverenigbaarheid met het Unierecht van de intergouvernementele overeenkomst of de wijziging waarover wordt onderhandeld kan worden vermeden.
   Artikel 5
   Beoordeling door de Commissie
   1.   De Commissie deelt de betrokken lidstaat binnen vijf weken na de datum van kennisgeving van het volledige ontwerp van intergouvernementele overeenkomst of van de ontwerpwijziging, met inbegrip van eventuele bijlagen daarbij, overeenkomstig artikel 3, lid 2, mee of zij twijfels heeft betreffende de verenigbaarheid met het Unierecht van de intergouvernementele overeenkomst of de wijziging. De Commissie wordt geacht geen twijfels te hebben indien zij binnen die termijn niet reageert.
   2.   Indien de Commissie de betrokken lidstaat overeenkomstig lid 1 meedeelt dat zij twijfels heeft, brengt zij de betrokken lidstaat binnen twaalf weken na de datum van de in lid 1 bedoelde kennisgeving advies uit over de verenigbaarheid met het Unierecht, met name met de regelgeving inzake de interne energiemarkt en met het mededingingsrecht van de Unie, van het ontwerp van intergouvernementele overeenkomst of de ontwerpwijziging. De Commissie wordt geacht geen bezwaren te hebben gemaakt, indien zij binnen die termijn geen advies uitbrengt.
   3.   Indien de betrokken lidstaat daarmee instemt, kunnen de in de leden 1 en 2 bedoelde termijnen worden verlengd. De in de leden 1 en 2 bedoelde termijnen worden in overleg met de Commissie ingekort als de omstandigheden dat vereisen, om te waarborgen dat de onderhandelingen tijdig worden afgesloten.
   4.   De lidstaat zal een ontwerp van intergouvernementele overeenkomst of ontwerpwijziging niet ondertekenen, ratificeren of ermee instemmen voordat de Commissie de lidstaat haar eventuele twijfels overeenkomstig lid 1 heeft meegedeeld, of, indien van toepassing, haar advies overeenkomstig lid 2 heeft uitgebracht, of, wanneer een reactie of advies van de Commissie uitblijft, totdat de termijn bedoeld in lid 1 of, indien van toepassing, lid 2, is verstreken.
   Vóór de ondertekening of ratificering van of de instemming met een intergouvernementele overeenkomst of een wijziging, houdt de betrokken lidstaat zo veel mogelijk rekening met het in lid 2 bedoelde advies van de Commissie.
   Artikel 6
   Kennisgevingsverplichtingen en beoordeling door de Commissie met betrekking tot bestaande intergouvernementele overeenkomsten en tot nieuwe intergouvernementele overeenkomsten met betrekking tot elektriciteit
   1.   Uiterlijk 3 augustus 2017 stellen de lidstaten de Commissie in kennis van alle bestaande intergouvernementele overeenkomsten, met inbegrip van eventuele bijlagen daarbij en amendementen daarop.
   Wanneer de bestaande intergouvernementele overeenkomst uitdrukkelijk naar andere teksten verwijst, legt de betrokken lidstaat ook deze andere teksten voor, voor zover deze onderdelen bevatten die betrekking hebben op de aankoop, handel, verkoop, doorvoer, opslag of levering van energie in of aan ten minste één lidstaat, of de aanleg of exploitatie van energie-infrastructuur met een fysieke verbinding met ten minste één lidstaat.
   De in dit lid bepaalde verplichting om de Commissie in kennis te stellen, is niet van toepassing op overeenkomsten tussen ondernemingen.
   2.   Voor de toepassing van dit besluit worden bestaande intergouvernementele overeenkomsten waarvan reeds aan de Commissie kennis is gegeven overeenkomstig artikel 3, lid 1 of lid 5, van Besluit nr. 994/2012/EU, of artikel 13, lid 6, onder a), van Verordening (EU) nr. 994/2010 van het Europees Parlement en de Raad (5) op 2 mei 2017, geacht ter kennis te zijn gegeven voor de doeleinden van lid 1 van dit artikel, mits die kennisgeving voldoet aan de vereisten van dat lid.
   3.   De Commissie beoordeelt overeenkomstig lid 1 of lid 2 van dit artikel ter kennis gegeven intergouvernementele overeenkomsten, alsmede overeenkomstig artikel 3, lid 5, ter kennis gegeven intergouvernementele overeenkomsten met betrekking tot elektriciteit. Indien de Commissie na haar eerste beoordeling twijfels heeft wat betreft de verenigbaarheid van die overeenkomsten met het Unierecht, met name met de regelgeving inzake de interne energiemarkt en met het mededingingsrecht van de Unie, brengt de Commissie de betrokken lidstaten hiervan binnen negen maanden na kennisgeving van die overeenkomsten op de hoogte.
   Artikel 7
   Kennisgeving met betrekking tot niet-bindende instrumenten
   1.   Voor of na de vaststelling van een niet-bindend instrument of een wijziging van een niet-bindend instrument, kunnen de betrokken lidstaten de Commissie in kennis stellen van het niet-bindende instrument of van de wijziging, met inbegrip van eventuele bijlagen daarbij.
   2.   De lidstaten kunnen de Commissie ook in kennis stellen van bestaande niet-bindende instrumenten, met inbegrip van eventuele bijlagen daarbij en amendementen daarop.
   3.   Wanneer het niet-bindende instrument of de wijziging van een niet-bindend instrument uitdrukkelijk naar andere teksten verwijst, kan de betrokken lidstaat ook deze andere teksten voorleggen, voor zover deze onderdelen bevatten waarin de voorwaarden voor de energievoorziening, zoals hoeveelheden en prijzen, of voor de ontwikkeling van energie-infrastructuur zijn bepaald.
   Artikel 8
   Transparantie en vertrouwelijkheid
   1.   Wanneer een lidstaat informatie verstrekt aan de Commissie overeenkomstig artikel 3, leden 1 tot en met 5, artikel 6, lid 1, en artikel 7, kan de lidstaat aangeven of er een gedeelte van de informatie, van commerciële of andere aard, waarvan de bekendmaking schade zou toebrengen aan de activiteiten van de betrokken partijen, als vertrouwelijk moet worden beschouwd en of de verstrekte informatie gedeeld kan worden met andere lidstaten.
   De lidstaat geeft dit met betrekking tot de in artikel 6, lid 2, bedoelde bestaande overeenkomsten uiterlijk 3 augustus 2017 aan.
   2.   Indien een lidstaat de informatie niet overeenkomstig lid 1 als vertrouwelijk heeft aangemerkt, stelt de Commissie deze informatie in beveiligde elektronische vorm ter beschikking van alle andere lidstaten.
   3.   Wanneer een lidstaat een bestaande intergouvernementele overeenkomst, een wijziging daarvan of een nieuwe intergouvernementele overeenkomst overeenkomstig lid 1 als vertrouwelijk heeft aangemerkt, stelt die lidstaat een samenvatting van de verstrekte informatie beschikbaar.
   Die samenvatting bevat ten minste de volgende informatie betreffende de intergouvernementele overeenkomst of de wijziging:

               a)

               het onderwerp;

               b)

               het doel en de werkingssfeer;

               c)

               de duur;

               d)

               de partijen;

               e)

               informatie over de hoofdpunten ervan.

         Dit lid is niet van toepassing op informatie die overeenkomstig artikel 3, leden 1 tot en met 4, is verstrekt.
   4.   De Commissie stelt de in lid 3 bedoelde samenvattingen in elektronische vorm ter beschikking van alle andere lidstaten.
   5.   Verzoeken om vertrouwelijke behandeling in het kader van dit artikel houden geen beperking in van de toegang van de Commissie zelf tot vertrouwelijke informatie. De Commissie garandeert dat de toegang tot vertrouwelijke informatie strikt beperkt blijft tot de Commissiediensten die absoluut over deze informatie moeten kunnen beschikken. Vertegenwoordigers van de Commissie behandelen gevoelige informatie over onderhandelingen in verband met intergouvernementele overeenkomsten die tijdens deze onderhandelingen is ontvangen overeenkomstig de artikelen 3 en 4, met de noodzakelijke vertrouwelijkheid.
   Artikel 9
   Coördinatie tussen de lidstaten
   1.   De Commissie vergemakkelijkt en stimuleert de coördinatie tussen de lidstaten met het oog op:

               a)

               het beoordelen van ontwikkelingen met betrekking tot intergouvernementele overeenkomsten en het nastreven van consistentie en coherentie in de externe betrekkingen van de Unie op energiegebied met de producerende, doorvoer- en afnemerlanden;

               b)

               het identificeren van gemeenschappelijke problemen in verband met intergouvernementele overeenkomsten en het overwegen van passende maatregelen voor deze problemen en, waar passend, het aandragen van richtsnoeren en oplossingen;

               c)

               het ondersteunen, waar passend, van de ontwikkeling van multilaterale intergouvernementele overeenkomsten met meerdere lidstaten of de Unie als geheel.

         2.   Uiterlijk 3 mei 2018 ontwikkelt de Commissie, op basis van beste praktijken en in overleg met de lidstaten, facultatieve standaardclausules en richtsnoeren, waaronder een lijst van voorbeelden van clausules die niet aan het Unierecht voldoen en derhalve niet gebruikt mogen worden. Door dergelijke facultatieve standaardclausules en richtsnoeren zouden, indien zij correct worden toegepast, toekomstige intergouvernementele overeenkomsten aanmerkelijk beter voldoen aan het Unierecht.
   Artikel 10
   Rapportage en toetsing
   1.   Uiterlijk 1 januari 2020 dient de Commissie bij het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's een verslag in over de toepassing van dit besluit.
   2.   In het verslag wordt in het bijzonder beoordeeld in hoeverre dit besluit bevordert dat intergouvernementele overeenkomsten voldoen aan het Unierecht, onder meer op het gebied van elektriciteit, en zorgt voor een hoge mate van coördinatie tussen de lidstaten met betrekking tot intergouvernementele overeenkomsten. Het verslag omvat verder een beoordeling betreffende de invloed die dit besluit heeft op de onderhandelingen van de lidstaten met derde landen en betreffende de vraag of de werkingssfeer van dit besluit en de in dit besluit vastgestelde procedures passend zijn. Het verslag gaat in voorkomend geval vergezeld van een voorstel tot wijziging van dit besluit.
   Artikel 11
   Intrekking
   Besluit nr. 994/2012/EU wordt ingetrokken met ingang van 2 mei 2017.
   Artikel 12
   Inwerkingtreding
   Dit besluit treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 13
   Adressaten
   Dit besluit is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Straatsburg, 5 april 2017.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         A. TAJANI

            Voor de Raad

            De voorzitter

         I. BORG

      (1)  PB C 487 van 28.12.2016, blz. 81.

      (2)  Standpunt van het Europees Parlement van 2 maart 2017 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 21 maart 2017.

      (3)  Besluit nr. 994/2012/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot instelling van een mechanisme voor informatie-uitwisseling met betrekking tot intergouvernementele overeenkomsten tussen lidstaten en derde landen op energiegebied (PB L 299 van 27.10.2012, blz. 13).

      (4)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145 van 31.5.2001, blz. 43).

      (5)  Verordening (EU) nr. 994/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende maatregelen tot veiligstelling van de gaslevering en houdende intrekking van Richtlijn 2004/67/EG van de Raad (PB L 295 van 12.11.2010, blz. 1).


title: Besluit van de Commissie van 24 november 2015 inzake een mechanisme voor de coördinatie van het optreden van de Unie en de lidstaten — de Vluchtelingenfaciliteit voor Turkije

text:
               8.12.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 407/8

         BESLUIT VAN DE COMMISSIE
   van 24 november 2015
   inzake een mechanisme voor de coördinatie van het optreden van de Unie en de lidstaten — de Vluchtelingenfaciliteit voor Turkije
   (2015/C 407/07)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 210, lid 2, en artikel 214, lid 6,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De internationale gemeenschap wordt geconfronteerd met een ongekende vluchtelingencrisis die solidariteit, eensgezindheid en efficiëntie vereist. Wij staan allemaal voor soortgelijke problemen en de respons moet worden gecoördineerd.

               (2)

               Door zijn geografische ligging is Turkije een belangrijk land van eerste opvang en doorreis van migranten; eind 2015 zal het land meer dan twee miljoen asielzoekers en vluchtelingen opvangen, meer dan welk ander land ter wereld. Turkije levert lovenswaardige inspanningen om op grote schaal humanitaire hulp en steun te verlenen aan een ongekende en steeds toenemende instroom van mensen op de vlucht en heeft al meer dan 7 miljard EUR aan eigen middelen besteed aan de aanpak van deze crisis.

               (3)

               Turkije en de EU zijn vastbesloten de huidige problemen eensgezind aan te pakken en te overwinnen. Daartoe hebben de Europese Unie en de Republiek Turkije een beleidsdocument opgesteld waarin zij afspraken maken over verdere samenwerking ter ondersteuning van Syriërs die onder een regeling voor tijdelijke bescherming vallen, en over migratiebeheer om de crisis gecoördineerd aan te pakken (hierna „het gezamenlijke actieplan EU-Turkije” genoemd), dat op 15 oktober 2015 ad referendum door Turkije is goedgekeurd. Op dezelfde dag toonde de Europese Raad zich in zijn conclusies verheugd over „het actieplan met Turkije als onderdeel van een alomvattende samenwerkingsagenda die gebaseerd is op gedeelde verantwoordelijkheid, wederzijdse toezeggingen en prestaties”, en verklaarde hij dat „de EU en haar lidstaten klaar[staan] om de samenwerking met Turkije uit te breiden en hun politieke en financiële inzet aanzienlijk op te voeren binnen het vastgestelde kader”.

               (4)

               Zoals voorzien in het gezamenlijke actieplan EU-Turkije moet de EU een aanzienlijke hoeveelheid nieuwe financiële middelen mobiliseren, structureel en naargelang van de behoeften, om Turkije te helpen het hoofd te bieden aan opkomende noden en aan de problemen die het gevolg zijn van de aanwezigheid van Syriërs in het kader van een regeling voor tijdelijke bescherming. Deze middelen moeten zo flexibel en zo snel mogelijk worden gemobiliseerd. In overleg met de Turkse autoriteiten moet worden bepaald aan welke prioriteiten en gebieden de middelen worden toegewezen, behalve voor maatregelen met betrekking tot onmiddellijke humanitaire hulp. Voorrang zal worden gegeven aan maatregelen met betrekking tot onmiddellijke humanitaire hulp, ontwikkelingshulp en andere bijstand aan vluchtelingen en gastgemeenschappen, nationale en lokale autoriteiten bij het beheer en de aanpak van de gevolgen van de vluchtelingenstroom.

               (5)

               De Europese Unie en de lidstaten hebben tot nu toe in totaal 3,6 miljard EUR vrijgemaakt sinds de start van het conflict in Syrië (ongeveer 1,6 miljard EUR uit de begroting van de Unie en 2,0 miljard EUR van de lidstaten), waarmee zij ’s werelds grootste donor zijn in de aanpak van deze crisis. Met deze middelen is humanitaire noodhulp verleend en werd capaciteit op nationaal en lokaal niveau opgebouwd voor dienstverlening aan degenen die worden getroffen door de crisis (onderwijs, basisdiensten zoals water en afvalbeheer, steun voor bestaansmiddelen). De verschillende instrumenten van de Europese Unie en de programma’s van de lidstaten werken parallel via verschillende bilaterale kanalen (agentschappen van de Verenigde Naties, niet-gouvernementele organisaties, nationale agentschappen, regeringen van de gastlanden).

               (6)

               Titel III van deel vijf van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) heeft onder andere betrekking op ontwikkelingssamenwerking met derde landen en humanitaire hulp. Dat de Unie op deze terreinen haar bevoegdheid uitoefent, belet de lidstaten niet hun eigen bevoegdheid uit te oefenen, overeenkomstig artikel 4, lid 4, VWEU.

               (7)

               Op de OESO-lijst van landen die in aanmerking komen voor officiële ontwikkelingshulp, is Turkije geclassificeerd als „land met een hoger middeninkomen”.

               (8)

               Overeenkomstig artikel 210, lid 1, VWEU coördineren de Unie en de lidstaten hun beleid en plegen zij overleg. Meer coördinatie is daarom noodzakelijk. Krachtens artikel 210, lid 2, en artikel 214, lid 6, VWEU kan de Commissie alle dienstige initiatieven nemen om de coördinatie tussen het optreden van de Unie en dat van de lidstaten te bevorderen, om de complementariteit en de doeltreffendheid van steunmaatregelen van de Unie en die van de lidstaten te bevorderen.

               (9)

               De overkoepelende doelstelling van de faciliteit voor Turkije is om de maatregelen die worden gefinancierd uit de begroting van de Unie en bilaterale bijdragen van de lidstaten, te coördineren en te stroomlijnen om de doeltreffendheid en de complementariteit van de steun voor de vluchtelingen en de gastgemeenschappen in Turkije te bevorderen.

               (10)

               De steun van de EU en de lidstaten moet een brede respons mogelijk maken die in overeenstemming is met de omvang van de problemen. Hiermee moeten de gevolgen van de vluchtelingenstroom worden verzacht, zowel voor de vluchtelingen als voor gastland Turkije. Financiering en maatregelen van de EU en de lidstaten worden gebundeld om op gecoördineerde wijze en op meerdere fronten tegemoet te komen aan de behoeften.

               (11)

               EU-instrumenten die momenteel al worden gebruikt in verband met de crisis in Syrië, zoals het Europees nabuurschapsinstrument (ENI) (1), het instrument voor ontwikkelingssamenwerking (DCI) (2), het instrument voor pretoetredingssteun (IPA II) (3), het instrument voor bijdrage aan stabiliteit en vrede (IcSP) (4) en financiering uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1257/96 van de Raad betreffende humanitaire hulp (5), kunnen bijdragen aan de faciliteit voor Turkije binnen de grenzen die zijn vastgesteld in het meerjarig financieel kader voor 2014-2020. Humanitaire hulp in het kader van de faciliteit voor Turkije moet worden beheerd en verstrekt met volledige inachtneming van de humanitaire beginselen en de Europese consensus betreffende humanitaire hulp (6).

               (12)

               Acties en maatregelen die worden gefinancierd uit de begroting van de Unie, moeten worden uitgevoerd overeenkomstig het Financieel Reglement en de uitvoeringsvoorschriften; dit geldt zowel voor direct als voor indirect beheer en ook voor trustfondsen van de Unie als een van de uitvoeringsinstrumenten zoals beschreven in artikel 4 van Verordening (EU) nr. 236/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2014 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften en procedures voor de tenuitvoerlegging van de instrumenten van de Unie ter financiering van extern optreden (7).

               (13)

               De Commissie bevestigt de voornemens van de lidstaten om 2 500 000 000 EUR van de in totaal 3 000 000 000 EUR bij te dragen. De Commissie nodigt de lidstaten uit hun financiële bijdrage formeel vast te leggen overeenkomstig de verdeelsleutel in de bijlage, die is gebaseerd op het bni.

               (14)

               De Commissie merkt op dat de EU-begroting voor 2015 momenteel op de posten „overige inkomsten” en douanerechten een „meevaller” kent van 2 300 000 000 EUR als gevolg van een hoger bedrag aan geïnde geldboeten in mededingingszaken, inkomsten uit investeringen en leningen, sancties en achterstandsrente en douanerechten die hoger uitvielen dan verwacht. Dit bedrag van 2 300 000 000 EUR is opgenomen in het ontwerp van gewijzigde begroting 8/2015 dat onlangs door het Europees Parlement en de Raad is goedgekeurd. Deze meevaller op de begroting van 2015 zal worden afgetrokken van de bijdragen van de lidstaten aan de EU-begroting.

               (15)

               Financiële bijdragen van de lidstaten moeten in de begroting van de Unie worden opgenomen als externe bestemmingsontvangsten overeenkomstig artikel 21, lid 2, onder b), van Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (8),

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Instelling van de Vluchtelingenfaciliteit voor Turkije
   Bij dit besluit wordt de Vluchtelingenfaciliteit voor Turkije ingesteld (hierna „de faciliteit” genoemd), een coördinatiemechanisme om Turkije te helpen om te voldoen aan de behoeften inzake onmiddellijke humanitaire hulp en ontwikkeling van de vluchtelingen en de gastgemeenschappen, nationale en lokale autoriteiten bij het beheer en de aanpak van de gevolgen van de vluchtelingenstroom.
   Artikel 2
   Doelstellingen
   1.   De faciliteit is bedoeld voor het coördineren en stroomlijnen van maatregelen die worden gefinancierd uit de begroting van de Unie en bilaterale bijdragen van de lidstaten.
   2.   De specifieke doelstelling is om de doeltreffendheid en de complementariteit van de steun voor de vluchtelingen en de gastgemeenschappen in Turkije te bevorderen.
   3.   De Commissie ziet erop toe dat alle maatregelen in het kader van instrumenten voor externe financiering van de Unie en individuele maatregelen van lidstaten een aanvulling vormen op de maatregelen in het kader van de faciliteit.
   Artikel 3
   Toepassingsgebied en vorm van de steun
   1.   De Commissie coördineert de maatregelen van de Unie en de lidstaten door prioriteiten te stellen en de toewijzing van middelen te coördineren.
   Hierbij wordt het in artikel 5 beschreven mechanisme toegepast.
   2.   Via de faciliteit zullen maatregelen worden gecoördineerd met betrekking tot humanitaire hulp, ontwikkelingshulp en andere bijstand aan vluchtelingen en gastgemeenschappen, nationale en lokale autoriteiten bij het beheer en de aanpak van de gevolgen van de vluchtelingenstroom.
   3.   De steun kan worden verstrekt in de vorm van subsidies, behalve als de aard van het te financieren project een andere vorm vereist, overeenkomstig artikel 4 van Verordening (EU) nr. 236/2014.
   4.   De Commissie waarborgt dat rekening wordt gehouden met de gelijkheid van mannen en vrouwen en de integratie van het genderperspectief in de verschillende stadia van de uitvoering van de faciliteit.
   De Commissie neemt passende maatregelen om discriminatie op grond van geslacht, ras of etnische afkomst, godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid bij de toegang tot de door de faciliteit ondersteunde projecten te voorkomen.
   Artikel 4
   Coördinatie van middelen
   1.   De faciliteit zal een bedrag van 3 000 000 000 EUR coördineren.
   2.   Daarvan is 500 000 000 EUR afkomstig van de EU-begroting, waarvoor nadien individuele financieringsbesluiten moeten worden vastgesteld overeenkomstig artikel 84, lid 2, van Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 en overeenkomstig het Financieel Reglement en de voorschriften van de respectieve basishandeling.
   3.   Uitgaande van hun financiële toezeggingen zullen de lidstaten 2 500 000 000 EUR bijdragen, volgens de verdeelsleutel die is opgenomen in de bijlage.
   Artikel 5
   Stuurgroep
   1.   De stuurgroep van de faciliteit geeft strategische leiding aan de coördinatie van de te verlenen steun.
   De stuurgroep ziet ook voortdurend toe op de uitvoering van de faciliteit.
   De stuurgroep bestaat uit twee vertegenwoordigers van de Commissie en één vertegenwoordiger per lidstaat.
   Turkije is lid van de stuurgroep in een adviserende rol om volledige coördinatie van de maatregelen ter plaatse te waarborgen, met uitzondering van onmiddellijke humanitaire hulp.
   De stuurgroep wordt voorgezeten door de Commissie.
   De vertegenwoordigers van de lidstaten en van de Commissie mogen niet in een belangenconflict zoals gedefinieerd in Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 verkeren.
   2.   De Commissie is verantwoordelijk voor het definitieve besluit over de bepaling van de prioriteiten, de identificatie van maatregelen en de toewijzing van middelen, maar streeft zoveel mogelijk naar consensus.
   3.   Binnen twee maanden na de datum van vaststelling van dit besluit stelt de stuurgroep op voorstel van de Commissie zijn reglement van orde op en keurt hij dit reglement goed.
   4.   Het secretariaat van de faciliteit wordt verzorgd door de Commissie.
   Artikel 6
   Uitvoering
   1.   De Commissie selecteert en coördineert de uitvoering van de maatregelen, met name door middel van toetsing vooraf.
   2.   Voorrang wordt gegeven aan maatregelen met betrekking tot onmiddellijke humanitaire hulp, ontwikkelingshulp en andere bijstand aan vluchtelingen en gastgemeenschappen, nationale en lokale autoriteiten bij het beheer en de aanpak van de gevolgen van de vluchtelingenstroom.
   De Turkse autoriteiten worden geraadpleegd over alle maatregelen met uitzondering van onmiddellijke humanitaire hulp.
   De Commissie overlegt regelmatig met de bevoegde autoriteiten van de lidstaten en de geëigende autoriteiten in Turkije.
   3.   De acties en maatregelen die worden gefinancierd uit de EU-begroting, worden uitgevoerd overeenkomstig het Financieel Reglement en de voorschriften van de respectieve basishandeling.
   4.   De bijdragen van de lidstaten voor de financiering van acties en maatregelen die worden geselecteerd en gecoördineerd overeenkomstig dit besluit, worden in de begroting van de Unie opgenomen als externe bestemmingsontvangsten overeenkomstig artikel 21, lid 2, onder b), van Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012. Deze bijdragen worden hetzij via direct beheer door de Commissie uitgevoerd overeenkomstig artikel 58, lid 1, onder a), van Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012, hetzij via indirect beheer door taken tot uitvoering van de begroting toe te vertrouwen aan organen als bedoeld in artikel 58, lid 1, onder c), van Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012, waaronder privaatrechtelijke organen van een lidstaat.
   5.   Acties met betrekking tot onmiddellijke humanitaire hulp die in het kader van de faciliteit worden gecoördineerd, worden geselecteerd en uitgevoerd volgens de beginselen die zijn vastgelegd in de Europese consensus betreffende humanitaire hulp.
   Artikel 7
   Zichtbaarheid
   De Commissie verstrekt informatie over en geeft bekendheid aan de acties die worden ondersteund door de faciliteit om de zichtbaarheid te waarborgen.
   Artikel 8
   Informatie, toezicht en evaluatie
   1.   De Commissie informeert het Europees Parlement en de Raad geregeld over de uitvoering van de faciliteit.
   2.   De Commissie brengt het Europees Parlement en de Raad elk jaar verslag uit over de uitvoering van de faciliteit.
   3.   De Commissie voert vóór 31 december 2019 een evaluatie uit van de faciliteit, waarbij de lidstaten ten volle worden betrokken.
   Artikel 9
   Slotbepalingen
   1.   De faciliteit wordt ingesteld met ingang van 1 januari 2016 voor financiële bijdragen voor de begrotingsjaren 2016 en 2017. Vóór 21 december 2015 delen de lidstaten aan de Commissie het tijdschema voor hun bijdragen mee, inclusief het geplande betalingsschema voor 2016-2017.
   2.   De Commissie evalueert de financiële capaciteit, de duur en de aard van de financiering vóór 31 december 2016.

      Gedaan te Straatsburg, 24 november 2015.

            Voor de Commissie

         Johannes HAHN

            Lid van de Commissie

      (1)  Verordening (EU) nr. 232/2014 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een Europees nabuurschapsinstrument (PB L 77 van 15.3.2014, blz. 27).

      (2)  Verordening (EU) nr. 233/2014 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking voor de periode 2014-2020 (PB L 77 van 15.3.2014, blz. 44).

      (3)  Verordening (EU) nr. 231/2014 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een instrument voor pretoetredingssteun (IPA II) (PB L 77 van 15.3.2014, blz. 11).

      (4)  Verordening (EU) nr. 230/2014 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een instrument voor bijdrage aan stabiliteit en vrede (PB L 77 van 15.3.2014, blz. 1).

      (5)  PB L 163 van 2.7.1996, blz. 1.

      (6)  Gezamenlijke verklaring van de Raad en en de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, het Europees Parlement en de Commissie: „De Europese consensus betreffende humanitaire hulp” (PB C 25 van 30.1.2008, blz. 1).

      (7)  PB L 77 van 15.3.2014, blz. 95.

      (8)  PB L 298 van 26.10.2012, blz. 1.

      BIJLAGE

                  Lidstaat

                  1 % van het bruto nationaal inkomen
                  (EUR)

                  Verdeelsleutel op basis van het bni

                  Bijdrage aan de Vluchtelingenfaciliteit voor Turkije
                  (EUR)

                  België

                  4 044 908 000

                  2,88 %

                  72 055 025,81

                  Bulgarije

                  412 388 025

                  0,29 %

                  7 346 181,86

                  Tsjechië

                  1 429 950 658

                  1,02 %

                  25 472 799,77

                  Denemarken

                  2 691 551 852

                  1,92 %

                  47 946 662,36

                  Duitsland

                  29 998 426 500

                  21,38 %

                  534 384 810,63

                  Estland

                  195 941 500

                  0,14 %

                  3 490 455,12

                  Ierland

                  1 605 484 000

                  1,14 %

                  28 599 708,83

                  Griekenland

                  1 758 757 000

                  1,25 %

                  31 330 077,48

                  Spanje

                  10 723 591 000

                  7,64 %

                  191 027 490,92

                  Frankrijk

                  21 697 735 000

                  15,46 %

                  386 518 273,19

                  Kroatië

                  414 701 663

                  0,30 %

                  7 387 396,46

                  Italië

                  15 782 177 500

                  11,25 %

                  281 139 943,61

                  Cyprus

                  162 048 000

                  0,12 %

                  2 886 684,40

                  Letland

                  245 937 500

                  0,18 %

                  4 381 071,93

                  Litouwen

                  363 756 951

                  0,26 %

                  6 479 879,52

                  Luxemburg

                  302 768 000

                  0,22 %

                  5 393 436,90

                  Hongarije

                  1 028 794 578

                  0,73 %

                  18 326 701,09

                  Malta

                  79 473 735

                  0,06 %

                  1 415 726,15

                  Nederland

                  6 589 010 000

                  4,70 %

                  117 375 051,69

                  Oostenrijk

                  3 201 701 000

                  2,28 %

                  57 034 337,54

                  Polen

                  3 997 275 344

                  2,85 %

                  71 206 509,04

                  Portugal

                  1 708 890 500

                  1,22 %

                  30 441 767,55

                  Roemenië

                  1 517 506 692

                  1,08 %

                  27 032 502,06

                  Slovenië

                  366 916 000

                  0,26 %

                  6 536 154,06

                  Slowakije

                  737 276 500

                  0,53 %

                  13 133 667,62

                  Finland

                  1 992 220 500

                  1,42 %

                  35 488 940,55

                  Zweden

                  4 301 727 510

                  3,07 %

                  76 629 947,27

                  Verenigd Koninkrijk

                  22 990 023 751

                  16,38 %

                  409 538 796,60

                  Totaal

                  140 340 939 259

                  1

                  2 500 000 000,00


title: Besluit (EU) 2015/1293 van de Raad van 20 juli 2015 inzake de sluiting, namens de Europese Unie, van het Europees Verdrag betreffende de rechtsbescherming van diensten gebaseerd op of bestaande uit voorwaardelijke toegang

text:
               29.7.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 199/3

         BESLUIT (EU) 2015/1293 VAN DE RAAD
   van 20 juli 2015
   inzake de sluiting, namens de Europese Unie, van het Europees Verdrag betreffende de rechtsbescherming van diensten gebaseerd op of bestaande uit voorwaardelijke toegang
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 207, lid 4, eerste alinea, in samenhang met artikel 218, lid 6, onder a), v),
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Gezien de goedkeuring van het Europees Parlement,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 16 juli 1999 heeft de Raad de Commissie gemachtigd om in het kader van de Raad van Europa, namens de Europese Gemeenschap, te onderhandelen over een Verdrag betreffende de rechtsbescherming van diensten gebaseerd op of bestaande uit voorwaardelijke toegang.

               (2)

               Het Europees Verdrag betreffende de rechtsbescherming van diensten gebaseerd op of bestaande uit voorwaardelijke toegang („het verdrag”) is op 24 januari 2001 door de Raad van Europa vastgesteld en op 1 juli 2003 in werking getreden.

               (3)

               Het verdrag schept een regelgevingskader dat nagenoeg identiek is aan dat in Richtlijn 98/84/EG van het Europees Parlement en de Raad (1).

               (4)

               Het verdrag werd op 21 december 2011 namens de Unie ondertekend (2).

               (5)

               De sluiting van het verdrag zou ertoe kunnen bijdragen dat soortgelijke bepalingen als die van Richtlijn 98/84/EG ook buiten de grenzen van de Unie van toepassing zijn, en dat een voor het gehele Europese continent geldend recht inzake diensten gebaseerd op voorwaardelijke toegang wordt ingesteld.

               (6)

               Het verdrag dient namens de Unie te worden goedgekeurd,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Het Europees Verdrag betreffende de rechtsbescherming van diensten gebaseerd op of bestaande uit voorwaardelijke toegang (3) wordt namens de Europese Unie goedgekeurd.
   Artikel 2
   De voorzitter van de Raad wordt gemachtigd de persoon (personen) aan te wijzen die bevoegd is (zijn) om, namens de Unie, de in artikel 12 van het verdrag bedoelde akte van goedkeuring neer te leggen, waarmee uitdrukking wordt gegeven aan de instemming van de Unie om door het verdrag gebonden te zijn.
   Artikel 3
   Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt vastgesteld.

      Gedaan te Brussel, 20 juli 2015.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         F. MOGHERINI

      (1)  Richtlijn 98/84/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 november 1998 betreffende de rechtsbescherming van diensten gebaseerd op of bestaande uit voorwaardelijke toegang (PB L 320 van 28.11.1998, blz. 54).

      (2)  Het verdrag werd ondertekend op grond van Besluit 2011/853/EU van de Raad van 29 november 2011 betreffende de ondertekening, namens de Unie, van het Europees Verdrag betreffende de rechtsbescherming van diensten gebaseerd op of bestaande uit voorwaardelijke toegang (PB L 336 van 20.12.2011, blz. 1). Dat besluit werd inmiddels vervangen door Besluit 2014/243/EU van de Raad van 14 april 2014 inzake de ondertekening, namens de Europese Unie, van het Europees Verdrag betreffende de rechtsbescherming van diensten gebaseerd op of bestaande uit voorwaardelijke toegang (PB L 128 van 30.4.2014, blz. 61).

      (3)  De tekst van het verdrag is bekendgemaakt in PB L 336 van 20.12.2011, blz. 2.

      BIJLAGE

         VERKLARING VAN DE EU
          (1)

      De Unie erkent ten volle de doelen die worden nagestreefd met het Europees Verdrag betreffende de rechtsbescherming van diensten gebaseerd op of bestaande uit voorwaardelijke toegang, maar de Unie spreekt haar bezorgdheid uit over de toepassing van artikel 9 en artikel 10, lid 3, van het verdrag, na de toetreding van de Unie tot het verdrag, op grond van haar exclusieve bevoegdheid.
      Deze verklaring laat de stemprocedures binnen het Comité van ministers van de Raad van Europa onverlet.

         (1)  Mee te delen aan de secretaris-generaal van de Raad van Europa bij het neerleggen van de akte van goedkeuring van het verdrag.


Avis juridique important

|

32000D0634

2000/634/EG: Besluit van de Raad van 9 oktober 2000 houdende benoeming van een Brits lid van het Comité van de Regio's

Publicatieblad Nr. L 269 van 21/10/2000 blz. 0047 - 0047

Besluit van de Raadvan 9 oktober 2000houdende benoeming van een Brits lid van het Comité van de Regio's(2000/634/EG)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 263,Gelet op Besluit 98/110/EG(1) houdende benoeming van de leden en plaatsvervangers van het Comité van de Regio's,Overwegende dat in het Comité van de Regio's een zetel van een lid is vrijgekomen door het aftreden van de heer Lewis Shand SMITH, waarvan de Raad op 10 juli 2000 in kennis is gesteld,Gezien de voordracht van de Britse regering,BESLUIT:Enig artikelDe heer Hugh HALCRO-JOHNSTON wordt benoemd tot lid van het Comité van de Regio's ter vervanging van de heer Lewis Shand SMITH voor de verdere duur van diens ambtstermijn, d.w.z. tot en met 25 januari 2002.Gedaan te Luxemburg, 9 oktober 2000.Voor de RaadDe voorzitterH. Védrine(1) PB L 28 van 4.2.1998, blz. 19.


Belangrijke juridische mededeling

|

31999D0064(01)

Besluit houdende verkiezing van de voorgedragen Commissie

Publicatieblad Nr. 054 van 25/02/2000 blz. 0051 - 0051

		Besluit houdende verkiezing van de voorgedragen Commissieb) B5-0064/1999Woensdag, 15 september 1999Het Europees Parlement,- gelet op artikel 214, lid 2, derde alinea van het EG-Verdrag, artikel 10, lid 2, derde alinea van het EGKS-Verdrag, en artikel 127, lid 2, derde alinea van het EGA-Verdrag,- gezien de artikelen 32, lid 2 en 33, lid 4 van zijn Reglement,- gezien de voordracht op 24 maart 1999 door de regeringen van de lidstaten van de heer Romano Prodi als voorzitter van de Commissie,- gezien het op 19 juli 1999 in onderling overleg met de voorgedragen voorzitter genomen besluit van de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten betreffende de personen die zij voornemens zijn tot leden van de Commissie te benoemen (C5-0050/1999),- gezien de verklaring die de heer Prodi, voorgedragen voorzitter van de Commissie, op 21 juli 1999 heeft afgelegd ter gelegenheid van de presentatie van het college van voorgedragen leden van de Commissie,- gezien de hoorzittingen van de desbevoegde parlementaire commissies met de- gezien het beraad op 7 september 1999 van de Conferentie van fractievoorzitters met de heer Prodi, voorgedragen voorzitter van de Commissie,- gezien het programma van de voorgedragen Commissie dat de voorgedragen voorzitter op 14 september 1999 heeft toegelicht,1. bevestigt in te stemmen met de benoeming van de heer Romano Prodi tot voorzitter van de Commissie voor de resterende ambtstermijn welke afloopt op 22 januari 2000;2. stemt in met de benoeming van de Commissie voor de resterende ambtstermijn welke afloopt op 22 januari 2000;3. stemt in met de benoeming van de heer Romano Prodi tot voorzitter van de Commissie voor de ambtstermijn welke loopt van 23 januari 2000 t/m 22 januari 2005;4. stemt in met de benoeming van de Commissie voor de ambtstermijn welke loopt van 23 januari 2000 t/m 22 januari 2005;5. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de regeringen van de lidstaten.--------------------------------------------------