title: Beschikking van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA nr. 28/13/COL van 30 januari 2013 houdende de achtentachtigste wijziging van de formele en materiële regels op het gebied van staatssteun door de invoeging van een nieuw hoofdstuk betreffende kortlopende exportkredietverzekering

text:
               19.12.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 343/54

         BESCHIKKING VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA
   Nr. 28/13/COL
   van 30 januari 2013
   houdende de achtentachtigste wijziging van de formele en materiële regels op het gebied van staatssteun door de invoeging van een nieuw hoofdstuk betreffende kortlopende exportkredietverzekering
   DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA,
   Gezien de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (1), en met name de artikelen 61, 62 en 63 en Protocol nr. 26,
   Gezien de Overeenkomst tussen de EVA-Staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie (2), en met name artikel 5, lid 2, onder b), en artikel 24,
   Wijzend op de formele en materiële regels op het gebied van staatssteun, die op 19 januari 1994 door de Autoriteit zijn vastgesteld (3),
   Overwegende hetgeen volgt:
   Overeenkomstig artikel 24 van de Toezichtsovereenkomst, geeft de Autoriteit uitvoering aan de staatssteunbepalingen van de EER-Overeenkomst.
   Overeenkomstig artikel 5, lid 2, onder b), van de Toezichtsovereenkomst, maakt de Autoriteit mededelingen of richtsnoeren bekend over aangelegenheden waarop de EER-Overeenkomst betrekking heeft, indien die Overeenkomst of de Toezichtsovereenkomst daarin uitdrukkelijk voorziet of indien de Autoriteit zulks nodig acht.
   Op 6 december 2012 heeft de Europese Commissie een nieuwe mededeling inzake de toepassing van de artikelen 107 en 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie op kortlopende exportkredietverzekering bekendgemaakt (4).
   Die mededeling is tevens relevant voor de Europese Economische Ruimte.
   Een uniforme toepassing van de EER-staatssteunregels dient in de gehele Europese Economische Ruimte te worden gewaarborgd.
   De Autoriteit dient ingevolge punt II onder de titel „ALGEMEEN” aan het einde van bijlage XV bij de EER-Overeenkomst, na overleg met de Europese Commissie, besluiten vast te stellen die met de besluiten van de Europese Commissie overeenstemmen.
   De Europese Commissie en de EVA-Staten zijn geraadpleegd,
   HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING VASTGESTELD:
   Artikel 1
   De richtsnoeren staatssteun worden gewijzigd door de invoeging van een nieuw hoofdstuk betreffende kortlopende exportkredietverzekering. Het nieuwe hoofdstuk is in de bijlage bij deze beschikking opgenomen.
   Artikel 2
   Slechts de tekst in de Engelse taal is authentiek.

      Gedaan te Brussel, 30 januari 2013.

            Voor de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

         Oda Helen SLETNES

            Voorzitter

         Sabine MONAUNI-TÖMÖRDY

            Lid van het College

      (1)  Hierna „de EER-Overeenkomst” genoemd.

      (2)  Hierna „de Toezichtsovereenkomst” genoemd.

      (3)  Richtsnoeren voor de toepassing en uitlegging van de artikelen 61 en 62 van de EER-Overeenkomst en artikel 1 van Protocol 3 bij de Toezichtsovereenkomst, aangenomen en uitgevaardigd door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 19 januari 1994, bekendgemaakt in PB L 231 van 3.9.1994, blz. 1, en EER-Supplement nr. 32 van 3.9.1994, blz. 1 (hierna „de richtsnoeren staatssteun” genoemd). Een geactualiseerde versie van de richtsnoeren staatssteun is beschikbaar op de website van de Autoriteit: http://www.eftasurv.int/state-aid/legal-framework/state-aid-guidelines/

      (4)  Mededeling van de Commissie aan de lidstaten inzake de toepassing van de artikelen 107 en 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie op kortlopende exportkredietverzekering, PB C 392 van 19.12.2012, blz. 1.

      BIJLAGE

         RICHTSNOEREN BETREFFENDE KORTLOPENDE EXPORTKREDIETVERZEKERING
          (1)

      1   Inleiding

                  1.

                  Exportsubsidies kunnen op de markt negatief uitwerken op de concurrentie tussen potentieel concurrerende leveranciers van goederen en diensten. Daarom hebben de Europese Commissie en de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (hierna „de EVA” genoemd), als hoedsters van de mededingingsregels van het EG-Verdrag en de EER-Overeenkomst, exportsteun voor handel binnen de EER en voor export buiten de EER steeds streng veroordeeld. Om te beletten dat steun van de EER-Staten voor exportkredietverzekering de mededinging verstoort, dient te worden verduidelijkt hoe dit soort steun in het kader van de EER-staatssteunregels wordt beoordeeld.

                  2.

                  In 1998 heeft de Autoriteit de beginselen voor overheidsoptreden in deze sector vastgelegd in haar richtsnoeren betreffende kortlopende exportkredietverzekering (2). Die richtsnoeren van 1998 zouden vanaf 1 juni 1998 gelden voor een periode van bijna vijf jaar. Zij zijn vervolgens gewijzigd en de geldigheidsduur ervan is in 2001 (3) verlengd.

                  3.

                  De ervaring die met name tijdens de financiële crisis tussen 2009 en 2011 met de toepassing van de richtsnoeren van 1998 is opgedaan, wijst erop dat het beleid van de Autoriteit in deze sector dient te worden herzien.

                  4.

                  Doel van de in deze richtsnoeren uiteengezette regels is ervoor te zorgen dat staatssteun de mededinging tussen particuliere en publieke of door de overheid gesteunde exportkredietverzekeraars niet verstoort, en ervoor te zorgen dat een gelijk speelveld tussen exporteurs tot stand komt.

                  5.

                  Met deze richtsnoeren wordt beoogd de EVA-Staten nadere aanwijzingen te geven over de beginselen waarop de Autoriteit haar uitlegging van de artikelen 107 en 108 van het Verdrag en de toepassing ervan op kortlopende exportkredietverzekering wil baseren. Deze richtsnoeren dienen het beleid van de Autoriteit op dit terrein zo transparant mogelijk te maken en te zorgen voor voorspelbaarheid en een gelijke behandeling. Daartoe wordt in deze richtsnoeren een aantal voorwaarden vastgelegd waaraan moet worden voldaan wanneer publieke verzekeraars op de markt voor kortlopende kredietverzekeringen actief willen worden in het segment van de verhandelbare risico's.

                  6.

                  Risico's die in beginsel onverhandelbaar zijn, vallen buiten het toepassingsgebied van deze richtsnoeren.

                  7.

                  Onderdeel 2 geeft een beschrijving van het toepassingsgebied van deze richtsnoeren en de daarin gehanteerde definities. Onderdeel 3 gaat in op de toepasselijkheid van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst en het algemene verbod op staatssteun voor exportkredietverzekeringen ten behoeve van verhandelbare risico's. Ten slotte geeft onderdeel 4 een aantal uitzonderingen op de definitie van verhandelbare risico's en wordt aangegeven onder welke voorwaarden de Staat kan optreden bij het verzekeren van die tijdelijk onverhandelbare risico's.

            2   Toepassingsgebied van de richtsnoeren en definities

      2.1   Toepassingsgebied

                  8.

                  De Autoriteit zal de in deze richtsnoeren uiteengezette beginselen alleen toepassen op exportkredietverzekeringen met een risicoduur van minder dan twee jaar. Alle overige instrumenten voor exportfinanciering zijn van het toepassingsgebied van deze richtsnoeren uitgesloten.

            2.2   Definities

                  9.

                  Voor de toepassing van deze richtsnoeren wordt verstaan onder:

                     „coassurantie”: het percentage van alle verzekerde schade dat niet door de verzekeraar wordt vergoed, maar dat voor rekening komt van een andere verzekeraar;

                     „krediettermijn”: de termijn die de afnemer krijgt om de geleverde goederen en diensten te betalen in het kader van een exportkrediettransactie;

                     „commerciële risico's”: met name de volgende risico's:

                              —

                              willekeurige opzegging van een contract door een afnemer, d.w.z. een willekeurig besluit van een niet-overheidsafnemer om het contract zonder gegronde redenen op te schorten of te beëindigen;

                              —

                              willekeurige weigering zonder gegronde redenen van een niet-overheidsafnemer om de contractgoederen te accepteren;

                              —

                              insolventie van een niet-overheidsafnemer en zijn garant;

                              —

                              voortgezette non-betaling (protracted default), d.w.z. de niet-betaling door een niet-overheidsafnemer en zijn garant van een uit het contract voortvloeiende schuld;

                     „exportkredietverzekering”: een verzekeringsproduct waarbij de verzekeraar verzekeringsdekking aanbiedt tegen een commercieel en politiek risico met betrekking tot betalingsverplichtingen bij een exporttransactie;

                     „fabricatietermijn”: de periode tussen het tijdstip van bestelling en de levering van de goederen of diensten;

                     „verhandelbare risico's”: commerciële en politieke risico's met een maximale risicoduur van minder dan twee jaar op overheids- en niet-overheidsafnemers in de in het aanhangsel genoemde landen. Alle overige risico's gelden voor de toepassing van deze richtsnoeren als onverhandelbaar;

                     „politieke risico's”: met name de volgende risico's:

                              —

                              het risico dat een overheidsafnemer of een land de uitvoering van een transactie belet of niet tijdig betaalt;

                              —

                              een niet aan een individuele afnemer toe te rekenen risico of een risico dat buiten de verantwoordelijkheid van de individuele afnemer valt;

                              —

                              het risico dat een land de door in dat land gevestigde afnemers betaalde bedragen niet naar het land van de verzekerde transfereert;

                              —

                              het risico dat een geval van overmacht zich voordoet buiten het land van de verzekeraar, waarbij het onder meer kan gaan om op oorlog gelijkende handelingen, voor zover de effecten daarvan niet anderszins zijn verzekerd;

                     „particuliere kredietverzekeraar”: een onderneming of organisatie niet zijnde een publieke verzekeraar die exportkredietverzekering aanbiedt;

                     „quotencontract”: herverzekeringscontract waarbij een verzekeraar zich ertoe heeft verplicht om een bepaald percentage van elk risico dat door hem binnen een gedefinieerde verzekeringscategorie is geaccepteerd, in herverzekering over te dragen aan de herverzekeraar, en de herverzekeraar zich ertoe heeft verplicht dit in herverzekering te accepteren;

                     „herverzekering”: vorm van verzekering die een verzekeraar afsluit bij een andere verzekeraar ter beheersing van zijn risico door zijn eigen risico te verminderen;

                     „risicoduur”: de fabricatietermijn plus de krediettermijn;

                     „dekking eentransactierisico”: verzekering van alle omzet op één afnemer of van één specifiek contract met één afnemer;

                     „publieke verzekeraar”: een onderneming of andere organisatie die met de steun van of namens een EER-Staat exportkredietverzekering aanbiedt, of een EER-Staat die zelf exportkredietverzekering aanbiedt;

                     „top-up-dekking”: aanvullende dekking bovenop een door een andere verzekeraar vastgestelde kredietlimiet;

                     „polis met volledige omzetdekking”: een kredietverzekeringspolis die niet de dekking van een eentransactierisico betreft, d.w.z. een kredietverzekeringspolis die alle of de meeste van de verkopen op krediet van de verzekerde dekt, alsmede handelsvorderingen uit verkopen aan meer dan één afnemer.

            3   De toepasselijkheid van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst

      3.1   Algemene beginselen

                  10.

                  Overeenkomstig artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst zijn „steunmaatregelen van de lidstaten van de EG, de EVA-Staten of in welke vorm ook met staatsmiddelen bekostigd, die de mededinging door begunstiging van bepaalde ondernemingen of bepaalde producties vervalsen of dreigen te vervalsen, onverenigbaar met de werking van deze Overeenkomst, voor zover deze steun het handelsverkeer tussen de overeenkomstsluitende partijen ongunstig beïnvloedt”.

                  11.

                  Indien een exportkredietverzekering door publieke verzekeraars wordt verstrekt, zijn daarmee staatsmiddelen gemoeid. Deze betrokkenheid van de Staat levert verzekeraars en/of exporteurs mogelijk een selectief voordeel op, hetgeen de mededinging kan verstoren of dreigen te verstoren en het handelsverkeer tussen de EER-Staten ongunstig kan beïnvloeden. De onderstaande beginselen zijn bedoeld als leidraad met betrekking tot de vraag hoe dit soort maatregelen op grond van de staatssteunregels zullen worden beoordeeld.

            3.2   Steun voor verzekeraars

                  12.

                  Indien publieke verzekeraars bepaalde voordelen genieten ten opzichte van particuliere kredietverzekeraars, kan daarmee staatssteun gemoeid zijn. Deze voordelen kunnen verschillende vormen aannemen en bijvoorbeeld betrekking hebben op:

                              a)

                              een staatsgarantie voor leningen en verliezen;

                              b)

                              vrijstelling van de verplichting tot het aanleggen van toereikende reserves en van andere verplichtingen die voortvloeien uit het feit dat exportkredietverzekeringtransacties voor rekening of met garantie van de Staat zijn vrijgesteld van de Eerste Richtlijn 73/239/EEG van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan (4);

                              c)

                              verlichting of vrijstelling van belastingen die normaal gesproken verschuldigd zijn (zoals de vennootschapsbelasting en belastingen op verzekeringspolissen);

                              d)

                              steunverlening of kapitaalverschaffing door de Staat of andere vormen van financiering die niet in overeenstemming zijn met het beginsel van de particuliere investeerder handelend in een markteconomie;

                              e)

                              de levering van diensten in natura door de Staat, zoals de toegang tot en het gebruik van overheidsinfrastructuur of -faciliteiten of bevoorrechte informatie van de Staat onder voorwaarden die de marktwaarde daarvan niet weerspiegelen;

                              f)

                              directe herverzekering door de Staat of een directe herverzekeringsgarantie van de Staat onder voorwaarden die gunstiger zijn dan die welke op de particuliere herverzekeringsmarkt worden aangeboden, hetgeen ofwel tot een te lage prijs van de herverzekeringsdekking leidt, ofwel tot de kunstmatige schepping van capaciteit die op de particuliere markt niet beschikbaar zou komen.

            3.3   Het verbod op staatssteun voor exportkredieten

                  13.

                  De in punt 12 vermelde voordelen voor publieke verzekeraars wat betreft verhandelbare risico's beïnvloeden het handelsverkeer betreffende kredietverzekeringsdiensten binnen de EER ongunstig. Zij doen verschillen ontstaan in de verzekeringsdekking die in verschillende EER-Staten voor verhandelbare risico's beschikbaar is. Dat verstoort de mededinging tussen verzekeraars in verschillende EER-Staten en heeft secundaire effecten op het handelsverkeer binnen de EER, ongeacht of het om export binnen dan wel buiten de Unie gaat (5). Indien publieke verzekeraars dat soort voordelen genieten ten opzichte van particuliere kredietverzekeraars, dienen de voorwaarden te worden bepaald waaronder zij actief kunnen zijn om zo te garanderen dat zij geen staatssteun genieten. Daartoe is het vereist dat zij geen verhandelbare risico's dienen te kunnen verzekeren.

                  14.

                  Voordelen voor publieke verzekeraars worden soms - ten minste ten dele - aan exporteurs doorgegeven. Dit soort voordelen kan de mededinging en het handelsverkeer verstoren en staatssteun vormen in de zin van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst. Niettemin gaat de Autoriteit ervan uit dat geen onterecht voordeel aan exporteurs is doorgegeven indien aan de in onderdeel 4.3 van deze richtsnoeren genoemde voorwaarden voor het verstrekken van exportkredietverzekeringen voor verhandelbare risico's is voldaan.

            4   Voorwaarden voor het verstrekken van exportkredietverzekeringen ten behoeve van tijdelijk onverhandelbare risico's

      4.1   Algemene beginselen

                  15.

                  Zoals opgemerkt in punt 13, mogen publieke verzekeraars geen verhandelbare risico's verzekeren indien zij voordelen genieten ten opzichte van particuliere kredietverzekeraars zoals beschreven in punt 12. Indien publieke verzekeraars of hun dochterondernemingen toch verhandelbare risico's willen verzekeren, dient te worden gewaarborgd dat zij daarbij direct noch indirect staatssteun genieten. Met het oog daarop moeten zij beschikken over een bepaalde hoeveelheid eigen middelen (een solvabiliteitsmarge, met inbegrip van een garantiefonds) en technische reserves (een egalisatievoorziening) en over de vereiste vergunning overeenkomstig Richtlijn 73/239/EEG. Zij moeten ook ten minste een afzonderlijke beheersrekening aanhouden en een gescheiden boekhouding voeren voor het voor rekening of met garantie van de Staat verzekeren van verhandelbare en onverhandelbare risico's, om aan te tonen dat zij voor het verzekeren van verhandelbare risico's geen staatssteun ontvangen. De boekhouding voor activiteiten die voor eigen rekening van de verzekeraar worden verzekerd, dienen in overeenstemming te zijn met Richtlijn 91/674/EEG (6).

                  16.

                  EVA-Staten die herverzekeringsdekking verstrekken aan een exportkredietverzekeraar door middel van deelneming in of betrokkenheid bij particuliere herverzekeringsovereenkomsten die zowel verhandelbare als onverhandelbare risico's dekken, moeten kunnen aantonen dat deze regelingen geen staatssteun omvatten als bedoeld in punt 12, onder f).

                  17.

                  Publieke verzekeraars kunnen, onder de in deze richtsnoeren beschreven voorwaarden, exportkredietverzekering aanbieden voor tijdelijk onverhandelbare risico's.

            4.2   Uitzonderingen op de definitie van verhandelbare risico's: tijdelijk onverhandelbare risico's

                  18.

                  Onverminderd de definitie van verhandelbare risico's worden bepaalde commerciële en politieke risico's op afnemers die zijn gevestigd in de in het aanhangsel genoemde landen, in de volgende gevallen tijdelijk als onverhandelbaar beschouwd:

                              a)

                              indien de Autoriteit besluit om één of meer landen tijdelijk van de in het aanhangsel opgenomen lijst van landen met verhandelbare risico's te schrappen op de in onderdeel 5.2 beschreven wijze, omdat de capaciteit van de particuliere verzekeringsmarkt in het betrokken land of de betrokken landen ontoereikend is om alle economisch verdedigbare risico's af te dekken;

                              b)

                              indien de Autoriteit, na ontvangst van een aanmelding van een EER-Staat, besluit dat de risico's voor kleine en middelgrote ondernemingen in de zin van de aanbeveling van de Autoriteit van 6 mei 2003 betreffende de definitie van kleine, middelgrote en micro-ondernemingen (7) waarvan de jaarlijkse totale exportomzet niet meer dan 2 miljoen EUR bedraagt, tijdelijk onverhandelbaar zijn voor exporteurs in de EVA-Staat die de aanmelding doet;

                              c)

                              indien de Autoriteit, na ontvangst van een aanmelding van een EVA-Staat, besluit dat de dekking voor een eentransactierisico met een risicoduur van ten minste 181 dagen, doch minder dan twee jaar tijdelijk onverhandelbaar is voor exporteurs in de EVA-Staat die de aanmelding doet;

                              d)

                              indien de Autoriteit, na ontvangst van een aanmelding van een EVA-Staat, besluit dat, als gevolg van een aanbodtekort voor exportkredietverzekering, bepaalde risico's tijdelijk onverhandelbaar zijn voor exporteurs in de EVA-Staat die de aanmelding doet.

                  19.

                  Om de mededingingverstoringen op de EER-markt zo veel mogelijk te beperken, kunnen risico's die overeenkomstig punt 18 tijdelijk als onverhandelbaar worden beschouwd, door publieke verzekeraars worden gedekt, mits aan de in onderdeel 4.3 genoemde voorwaarden is voldaan.

            4.3   Voorwaarden voor het verschaffen van dekking voor tijdelijk onverhandelbare risico's

      4.3.1   De kwaliteit van de dekking

                  20.

                  De kwaliteit van de dekking die publieke verzekeraars bieden, moet aan marktnormen beantwoorden. Meer bepaald kunnen alleen economisch verdedigbare risico's, d.w.z. risico's die op basis van gezonde acceptatiebeginselen aanvaardbaar zijn, worden gedekt. Het dekkingspercentage moet maximaal 95% bedragen voor commerciële en politieke risico's en de wachttermijn voor schadevergoedingen moet ten minste 90 dagen duren.

            4.3.2   De acceptatiebeginselen

                  21.

                  Bij de beoordeling van risico's moeten steeds gezonde acceptatiebeginselen worden toegepast. Dit betekent dat het risico voor financieel onverantwoorde transacties niet in aanmerking dient te komen voor dekking in het kader van door de overheid gesteunde regelingen. Ten aanzien van dit soort beginselen moeten de criteria inzake risicoacceptatie expliciet zijn. Indien reeds een zakelijke relatie bestaat, moeten exporteurs een positieve handels- en/of betalingservaring hebben. Afnemers moeten een „schoon” schadeverleden hebben en hun wanbetalingsrisico (probability of default) moet acceptabel zijn, evenals hun interne en/of externe financiële ratings.

            4.3.3   Passende tarifering

                  22.

                  Het dragen van risico bij exportkredietverzekering dient door een passende premie te worden vergoed. Om de verdringing van particuliere kredietverzekeraars zo minimaal mogelijk te houden, moeten de gemiddelde premies bij door de overheid gesteunde regelingen hoger zijn dan de gemiddelde premies die particuliere kredietverzekeraars voor vergelijkbare risico's berekenen. Dit vereiste garandeert dat overheidsinterventie geleidelijk verdwijnt, omdat de hogere premie ervoor zorgt dat exporteurs naar particuliere kredietverzekeraars terugkeren zodra de marktomstandigheden dat mogelijk maken en het risico opnieuw verhandelbaar wordt.

                  23.

                  De tarifering geldt als passend indien de minimumpremie (8) (hierna „de safe-harbourpremie” genoemd) voor de betrokken risicocategorie van de afnemers (9) wordt berekend zoals aangegeven in de onderstaande tabel. De safe-harbourpremie is van toepassing tenzij EVA-Staten het bewijs leveren dat deze percentages voor het betrokken risico niet passend zijn. Voor een polis met volledige omzetdekking moet de risicocategorie overeenstemmen met het gemiddelde risico van de door de polis gedekte afnemers.

                              Risicocategorie

                              Jaarlijkse risicopremie (10)

                              (% van het verzekerde volume)

                              Uitstekend (11)

                              0,2-0,4

                              Goed (12)

                              0,41-0,9

                              Bevredigend (13)

                              0,91-2,3

                              Zwak (14)

                              2,31-4,5

                  24.

                  Bij coassurantie, quotencontracten en top-up-dekking geldt de tarifering als passend indien de berekende premie ten minste 30% hoger ligt dan de premie voor de door een particuliere kredietverzekeraar verschafte (oorspronkelijke) dekking.

                  25.

                  Bovenop de risicopremie moet, ongeacht de looptijd van het contract, een beheersvergoeding worden betaald, wil de tarifering als passend worden beschouwd.

            4.3.4   Transparantie en verslaglegging

                  26.

                  De EVA-Staten moeten de ingevoerde regelingen voor de risico's die overeenkomstig punt 18 tijdelijk als onverhandelbaar worden beschouwd, op de websites van publieke verzekeraars bekendmaken en daarbij alle toepasselijke voorwaarden vermelden.

                  27.

                  Zij moeten jaarlijks bij de Autoriteit een verslag indienen over de risico's die overeenkomstig punt 18 tijdelijk als onverhandelbaar worden beschouwd en door publieke verzekeraars worden gedekt. Zij moeten dit verslag uiterlijk 31 juli van het jaar volgend op de maatregel indienen.

                  28.

                  Dat verslag moet gegevens bevatten over het gebruik dat van elke regeling is gemaakt, met name over het totale volume toegestane kredietlimieten, de verzekerde omzet, de berekende premies, de ingediende schadevorderingen en de uitgekeerde schadevergoedingen, de teruggevorderde bedragen en de beheerskosten van de regeling. De Autoriteit maakt de verslagen bekend op haar website.

            5   Procedurele aspecten

      5.1   Algemene beginselen

                  29.

                  De in punt 18, onder a), bedoelde risico's kunnen door publieke verzekeraars worden gedekt mits aan de voorwaarden van onderdeel 4.3 wordt voldaan. In dat geval hoeft geen aanmelding bij de Autoriteit plaats te vinden.

                  30.

                  De in punt 18, onder b), c) en d), bedoelde risico's kunnen door publieke verzekeraars worden gedekt mits aan de voorwaarden van onderdeel 4.3 wordt voldaan én na een aanmelding bij en goedkeuring door de Autoriteit.

                  31.

                  Het niet voldoen aan een van de voorwaarden van onderdeel 4.3 betekent niet dat de exportkredietverzekering of exportkredietverzekeringsregeling automatisch verboden is. Indien een EVA-Staat wil afwijken van een van de voorwaarden of indien er twijfel bestaat over de vraag of een voorgenomen exportkredietverzekeringsregeling aan de voorwaarden van deze richtsnoeren voldoet, moet de EVA-Staat de regeling bij de Autoriteit aanmelden.

                  32.

                  Toetsing aan de staatssteunregels laat de verenigbaarheid van een bepaalde maatregel met andere bepalingen van de EER-Overeenkomst onverlet.

            5.2   Aanpassing van de lijst van landen met verhandelbare risico's

                  33.

                  Wanneer de Autoriteit nagaat of het gebrek aan voldoende particuliere capaciteit rechtvaardigt dat een land tijdelijk van de lijst van landen met verhandelbare risico's wordt geschrapt, als bedoeld in punt 18, onder a), neemt zij de volgende factoren in aanmerking, in volgorde van prioriteit:

                              a)

                              krimp van de particuliere verzekeringscapaciteit: met name het besluit van een grote kredietverzekeraar om risico's op afnemers in het betrokken land niet te dekken, een aanmerkelijke daling van de totale verzekerde bedragen of een aanmerkelijke daling van de acceptatiepercentages voor het betrokken land over een periode van zes maanden;

                              b)

                              verslechtering van de ratings voor overheden: met name plotselinge veranderingen in de kredietratings over een periode van zes maanden, bijvoorbeeld herhaalde ratingverlagingen door onafhankelijk ratingbureaus, of een scherpe toename van de credit default swap (cds) spreads;

                              c)

                              verslechtering van de prestaties van de zakelijke sector: met name een scherpe stijging van insolventies in het betrokken land over een periode van zes maanden.

                  34.

                  Wanneer de marktcapaciteit ontoereikend wordt om alle economisch verdedigbare risico's te dekken, kan de Autoriteit op schriftelijk verzoek van een EVA-Staat of uit eigen beweging de lijst van landen met verhandelbare risico's herzien.

                  35.

                  Indien de Autoriteit voornemens is de in het aanhangsel opgenomen lijst van landen met verhandelbaar risico's aan te passen, zal zij EVA-Staten, particuliere kredietverzekeraars en belanghebbenden raadplegen en informatie bij hen inwinnen. De raadpleging en het soort verlangde informatie wordt op de website van de Autoriteit bekendgemaakt. De raadplegingsperiode bedraagt in de regel maximaal 20 werkdagen. Wanneer de Autoriteit, op basis van de ingewonnen informatie, besluit om de lijst van landen met verhandelbare risico's aan te passen, zal zij de EVA-Staten daarvan schriftelijk in kennis stellen en het besluit aankondigen op haar website.

                  36.

                  De tijdelijke schrapping van een land van de lijst van landen met verhandelbare risico's geldt voor ten minste twaalf maanden. In die periode afgesloten verzekeringspolissen met betrekking tot het tijdelijk geschrapte land mogen gelden voor maximaal 180 dagen vanaf de datum waarop de tijdelijke schrapping verstrijkt. Na die datum mogen geen nieuwe verzekeringspolissen worden afgesloten. Drie maanden voordat de tijdelijke schrapping verstrijkt, gaat de Autoriteit na of zij de schrapping van het betrokken land van de lijst verlengt. Indien de Autoriteit vaststelt dat de marktcapaciteit nog steeds ontoereikend is om, rekening houdende met de in punt 33 genoemde factoren, alle economisch verdedigbare risico's te dekken, kan zij de tijdelijke schrapping van het land van de lijst overeenkomstig punt 35 verlengen.

            5.3   Verplichting tot aanmelding voor de in punt 18, onder b) en c), bedoelde uitzonderingen

                  37.

                  Wat de in punt 18, onder b) en c), bedoelde risico's betreft, lijken de gegevens waarover de Autoriteit momenteel beschikt, er op te wijzen dat er een marktkloof bestaat en dat die risico's derhalve onverhandelbaar zijn (15). Daarbij dient evenwel te worden aangetekend dat het ontbreken van dekking niet voor iedere EER-Staat geldt en dat de toestand mettertijd kan veranderen naarmate de particuliere sector meer belangstelling krijgt voor dit marktsegment. Overheidsinterventie dient alleen te worden toegestaan voor risico's die de markt anders niet zou dekken.

                  38.

                  Om deze redenen dient een EVA-Staat, indien deze de in punt 18, onder b) of c), bedoelde risico's wil dekken, overeenkomstig Protocol nr. 3 bij de Toezichtsovereenkomst aanmelding te doen bij de Autoriteit en in zijn aanmelding aan te tonen dat hij contact heeft opgenomen met de belangrijkste kredietverzekeraars en makelaars in die EVA-Staat (16) en hun de gelegenheid heeft geboden om het bewijs te verschaffen dat aldaar voor de betrokken risico's dekking beschikbaar is. Indien de betrokken kredietverzekeraars binnen dertig dagen na ontvangst van een verzoek daartoe van de betrokken EVA-Staat, die EVA-Staat of de Autoriteit geen gegevens verschaffen over de dekkingsvoorwaarden en verzekerde volumes voor het soort risico's dat de EVA-Staat wil dekken of indien uit de verschafte informatie niet blijkt dat voor de betrokken risico's dekking beschikbaar is in die EVA-Staat, beschouwt de Autoriteit de risico's tijdelijk als onverhandelbaar.

            5.4   Verplichting tot aanmelding in overige gevallen

                  39.

                  Wat de in punt 18, onder d), bedoelde risico's betreft, moet de betrokken EVA-Staat in zijn aanmelding bij de Autoriteit overeenkomstig Protocol nr. 3 bij de Toezichtsovereenkomst, aantonen dat geen dekking beschikbaar is voor exporteurs in die EVA-Staat als gevolg van een aanbodschok op de particuliere verzekeringsmarkt, met name de terugtrekking van een belangrijke kredietverzekeraar uit de betrokken EVA-Staat, verminderde capaciteit of een ten opzichte van andere EVA-Staten beperkt productaanbod.

            6   Toepassingsdatum en -duur

                  40.

                  De Autoriteit zal de in deze richtsnoeren vervatte beginselen toepassen vanaf de datum van vaststelling van deze richtsnoeren tot en met 31 december 2018.

         (1)  Deze richtsnoeren zijn gebaseerd op de mededeling van de Commissie van 6 december 2012 aan de lidstaten inzake de toepassing van de artikelen 107 en 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie op kortlopende exportkredietverzekering, PB C 392 van 19.12.2012, blz. 1.

         (2)  PB L 120 van 23.4.1998, blz. 27 en EER-Supplement nr. 16 van 23.4.1998, blz. 1.

         (3)  PB L 30 van 31.1.2002, blz. 52 en EER-Supplement nr. 7 van 31.1.2002, blz. 1.

         (4)  PB L 228 van 16.8.1973, blz. 3; cf. punt 2 van Bijlage IX bij de EER-Overeenkomst

         (5)  In zijn arrest van 21 maart 1990 in zaak C-142/87, België/Commissie (Jurispr. 1990, blz. I-959) verklaarde het EU-Hof van Justitie dat niet alleen de steun voor uitvoer binnen de Unie, maar ook steun voor uitvoer buiten de Unie het handelsverkeer binnen de Unie kan beïnvloeden. Beide soorten activiteiten worden verzekerd door exportkredietverzekeraars en steun voor beide vormen van uitvoer kan derhalve de mededinging en het handelsverkeer binnen de Unie ongunstig beïnvloeden.

         (6)  Richtlijn 91/674/EEG van de Raad van 19 december 1991 betreffende de jaarrekening en de geconsolideerde jaarrekening van verzekeringsondernemingen (PB L 374 van 31.12.1991, blz. 7), als aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Besluit nr. 7/94 van het Gemengd Comité van de EER (PB L 160 van 28.6.1994 en EER-Supplement nr. 17 van 28.6.1994).

         (7)  PB L 124 van 20.5.2003, blz. 36.

         (8)  Voor de betrokken risicocategorie werd de bandbreedte voor de safe-harbourrisicopremie telkens bepaald op basis van de spreads voor eenjaars credit default swaps (cds), gebaseerd op een samengestelde rating bestaande uit de ratings van de drie belangrijkste ratingbureaus (Standard & Poor's, Moody's en Fitch), over de afgelopen vijf jaar (2007-2011), in de aanname dat de gemiddelde verliesratio's voor kortlopende exportkredietverzekeringen 40% bedragen. De bandbreedtes werden nadien doorlopend bepaald om beter rekening te houden met het feit dat risicopremies niet constant blijven in de tijd.

         (9)  De risicocategorieën van de afnemers zijn gebaseerd op de kredietratings. Er zijn geen ratings van specifieke ratingbureaus nodig. Ook nationale ratingsystemen of door banken gehanteerde ratingsystemen kunnen worden geaccepteerd. Voor ondernemingen zonder publieke rating zou een op verifieerbare gegevens gebaseerde rating kunnen worden toegepast.

         (10)  Het percentage van de safe-harbourpremie voor een verzekeringsovereenkomst van 30 dagen kan worden berekend door de jaarlijkse risicopremie te delen door 12.

         (11)  De risicocategorie „uitstekend” bevat risico's die overeenstemmen met de kredietratings AAA, AA+, AA, AA–, A+, A, A– van Standard & Poor's.

         (12)  De risicocategorie „goed” bevat risico's die overeenstemmen met de kredietratings BBB+, BBB of BBB– van Standard & Poor's.

         (13)  De risicocategorie „bevredigend” bevat risico's die overeenstemmen met de kredietratings BB+, BB of BB– van Standard & Poor's.

         (14)  De risicocategorie „zwak” bevat risico's die overeenstemmen met de kredietratings B+, B of B– van Standard & Poor's.

         (15)  Zie punt 37 van de mededeling van de Commissie aan de lidstaten inzake de toepassing van de artikelen 107 en 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie op kortlopende exportkredietverzekering (PB C 392 van 19.12.2012, blz. 1).

         (16)  De kredietverzekeraars en -makelaars met wie contact wordt opgenomen, dienen representatief te zijn in termen van het productaanbod (bijv. gespecialiseerde aanbieders van dekking tegen eentransactierisico's) en de omvang van de markt die zij bestrijken (bijv. samen vertegenwoordigen zij een minimumaandeel van 50% van de markt).

         Aanhangsel

            Lijst van landen met verhandelbare risico's

                     Alle EU-lidstaten en de EER-/EVA-Staten

                     Australië

                     Canada

                     Japan

                     Nieuw-Zeeland

                     Zwitserland

                     Verenigde Staten van Amerika


title: Beschikking van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA nr. 441/12/COL van 29 november 2012 betreffende de aanstelling van nieuwe raadadviseur-auditeurs in bepaalde mededingingsprocedures

text:
               11.7.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 190/92

      BESCHIKKING VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA

      Nr. 441/12/COL
   van 29 november 2012
   betreffende de aanstelling van nieuwe raadadviseur-auditeurs in bepaalde mededingingsprocedures
   DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA,
   GEZIEN het Reglement van orde van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, en met name artikel 15,
   GEZIEN Beschikking van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA nr. 442/12/COL van 29 november 2012 betreffende de functie en het mandaat van de raadadviseur-auditeur in bepaalde mededingingsprocedures, en met name artikel 2,
   Overwegende hetgeen volgt:
   Om te verzekeren dat mededingingsprocedures doeltreffend verlopen en dat het recht van partijen om te worden gehoord is gegarandeerd in die procedures, dienen één of meer raadadviseur-auditeurs te worden aangesteld.
   Het lid van de Autoriteit dat speciaal voor het mededingingsbeleid bevoegd is, kan besluiten dat de ambtenaar van de Autoriteit als raadadviseur-auditeur in die zaak kan blijven functioneren na afloop van haar of zijn dienstverband met de Autoriteit.
   Wanneer de raadadviseur-auditeur verhinderd is, worden haar of zijn taken door een andere raadadviseur-auditeur overgenomen. Indien geen van de raadadviseur-auditeurs in staat is haar of zijn taken uit te oefenen, wijst het bevoegde lid van het College een andere bevoegde ambtenaar van de Autoriteit aan die niet bij de desbetreffende zaak is betrokken, om de taken van raadadviseur-auditeur uit te oefenen,
   HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN:
   Artikel 1
   Aanstelling van de raadadviseur-auditeurs
   1.   Mevr. Clémence Perrin en mevr. Auður Steinarsdóttir, juridisch medewerkers, worden aangesteld tot raadadviseur-auditeur in mededingingsprocedures.
   2.   Indien geen van de raadadviseur-auditeurs in staat is haar of zijn taken uit te oefenen, wijst het met het mededingingsbeleid belaste lid van het College een andere bevoegde ambtenaar van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA aan die niet bij de desbetreffende zaak is betrokken, om de taken van raadadviseur-auditeur uit te oefenen.
   Artikel 2
   Intrekking van eerdere beschikkingen
   Beschikking nr. 554/08/COL en Beschikking nr. 7/10/COL van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA worden bij dezen ingetrokken en het dienstverband van de vroegere raadadviseur-auditeurs wordt beëindigd.
   Artikel 3
   Kennisgeving
   De EVA-Staten en de Europese Commissie worden in kennis gesteld door middel van een afschrift van deze beschikking.
   Artikel 4
   Inwerkingtreding
   Deze beschikking wordt van kracht op de dag waarop zij is gegeven.

      Gedaan te Brussel, 29 november 2012.

            Voor de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

         Oda Helen SLETNES

            Voorzitter

         Sverrir Haukur GUNNLAUGSSON

            Lid van het College


Avis juridique important

|

31988D0662

88/662/EEG: Besluit van de Raad van 21 december 1988 betreffende de voorlopige toepassing van de Internationale Natuurrubberovereenkomst 1987

Publicatieblad Nr. L 382 van 31/12/1988 blz. 0039 - 0039 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 11 Deel 14 blz. 0209  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 11 Deel 14 blz. 0209

BESLUIT VAN DE RAAD van 21 december 1988 betreffende de voorlopige toepassing van de Internationale Natuurrubberovereenkomst 1987  ( 88/662/EEG ) DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 113 en ll6,   Gezien het voorstel van de Commissie,   Overwegende dat de Internationale Overeenkomst betreffende natuurlijke rubber van 1979 is verstreken;   Overwegende dat de Internationale Natuurrubberovereenkomst 1987, hierna "Overeenkomst van 1987'' genoemd, krachtens Besluit 88/107/EEG ( 1 ) door de Gemeenschap en haar Lid-Staten op 18 december 1987 is ondertekend;   Overwegende dat de voorlopige inwerkingtreding van de Overeenkomst van 1987 uiterlijk met ingang van 1 januari 1989 dient te worden zeker gesteld; dat het daartoe noodzakelijk is dat de Gemeenschap en haar Lid-Staten, overeenkomstig hun daartoe vereiste  interne procedures en na afsluiting daarvan, de secretaris-generaal van de Organisatie van de Verenigde Naties in kennis stellen van hun voornemen om de Overeenkomst van 1987 voorlopig toe te passen,   BESLUIT :     Artikel 1   De Gemeenschap en haar Lid-Staten stellen, na afsluiting van de hiertoe vereiste interne procedures, de secretaris-generaal van de Organisatie van de Verenigde Naties in kennis van hun voornemen om de Internationale Natuurrubberovereenkomst 1987  voorlopig toe te passen overeenkomstig artikel 59, lid 1, en artikel 60, lid 2, daarvan .  Artikel 2  De Voorzitter van de Raad is gemachtigd de persoon aan te wijzen die bevoegd is namens de Gemeenschap de kennisgeving van voorlopige toepassing van de Overeenkomst van 1987 neder te leggen .    Gedaan te Brussel, 21 december 1988 .   V . PAPANDREOU     ( 1 ) PB nr . L 58 van 3 . 3 . 1988, blz . 18 .


title: 2007/409/EG: Besluit van de Raad van 11 juni 2007 houdende wijziging van Besluit 2004/585/EG tot oprichting van regionale adviesraden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid

text:
               15.6.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 155/68

      BESLUIT VAN DE RAAD

   van 11 juni 2007
   houdende wijziging van Besluit 2004/585/EG tot oprichting van regionale adviesraden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid
   (2007/409/EG)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 37,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Parlement,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               In Verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad van 20 december 2002 inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid (1), en met name in de artikelen 31 en 32, wordt voorzien in nieuwe vormen van deelname van de belanghebbenden aan het gemeenschappelijk visserijbeleid door middel van de oprichting van regionale adviesraden.

               (2)

               In Besluit 2004/585/EG (2) is een gemeenschappelijk kader vastgesteld waaraan door alle regionale adviesraden moet worden voldaan.

               (3)

               In artikel 9 van Besluit 2004/585/EG is bepaald dat de Gemeenschap financiële steun verleent aan de regionale adviesraden, om ervoor te zorgen dat zij doeltreffend kunnen functioneren, alsmede ter dekking van hun tolk- en vertaalkosten.

               (4)

               De regionale adviesraden geven de Commissie en de lidstaten advies over het gemeenschappelijk visserijbeleid en zorgen voor daadwerkelijke betrokkenheid van belanghebbenden, hetgeen een van de belangrijkste pijlers van het hervormde gemeenschappelijke visserijbeleid en een voorwaarde voor goed bestuur is.

               (5)

               Regionale adviesraden moeten derhalve worden beschouwd als organen die een doel van algemeen Europees belang nastreven in de zin van artikel 162, onder b), van Verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 van de Commissie van 23 december 2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (3).

               (6)

               Regionale adviesraden moet financiële stabiliteit worden geboden door hun voldoende en permanente financiering te verstrekken om hun adviserende taak in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid doeltreffend te kunnen vervullen.

               (7)

               Om het beheer van de communautaire middelen die de regionale adviesraden hebben ontvangen, te vereenvoudigen, zou een enkel financieel instrument moeten worden gebruikt om alle kosten te dekken.

               (8)

               Met het oog op de aan de regionale adviesraden verstrekte communautaire financiële steun, is het belangrijk dat de Commissie niet alleen bij de auditcontroles, maar op elk moment kan controleren of de regionale adviesraden overeenkomstig hun taakstelling opereren.

               (9)

               Besluit 2004/585/EG moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd,

         BESLUIT:
   Artikel 1
   Besluit 2004/585/EG wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               Artikel 9 wordt vervangen door:
               „Artikel 9
               Financiering
               1.   Een regionale adviesraad die rechtspersoonlijkheid heeft verworven, mag om financiële steun van de Gemeenschap verzoeken als orgaan dat een doel van algemeen Europees belang nastreeft in de zin van artikel 162, onder b), van Verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 van de Commissie van 23 december 2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (4).
               2.   De Commissie zal met elke regionale adviesraad een subsidieovereenkomst ondertekenen om hun exploitatiekosten, met inbegrip van de kosten voor vertalen en tolken, te dekken overeenkomstig bijlage II.

               2)

               Het volgende artikel wordt ingevoegd:
               „Artikel 9 bis

               Controles door de Commissie
               De Commissie mag alle controles uitvoeren die zij noodzakelijk acht om naleving van de bij Verordening (EG) nr. 2371/2002 en dit besluit aan de regionale adviesraden opgedragen taken te verzekeren.”.

               3)

               Bijlage II wordt vervangen door de bijlage bij dit besluit.

         Artikel 2
   Dit besluit treedt in werking op de zevende dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Luxemburg, 11 juni 2007.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         H. SEEHOFER

      (1)  PB L 358 van 31.12.2002, blz. 59.

      (2)  PB L 256 van 3.8.2004, blz. 17.

      (3)  PB L 357 van 31.12.2002, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG, Euratom) nr. 478/2007 (PB L 111 van 28.4.2007, blz. 13).

      (4)  PB L 357 van 31.12.2002, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG, Euratom) nr. 478/2007 (PB L 111 van 28.4.2007, blz. 13).”.

      BIJLAGE

            „BIJLAGE II
            Bijdrage van de Gemeenschap in de kosten van de regionale adviesraden
            De Gemeenschap draagt gedeeltelijk bij in de exploitatiekosten van de regionale adviesraden als organen die een doel van algemeen Europees belang nastreven. De door de Gemeenschap aan elke regionale adviesraad voor zijn exploitatiekosten toegewezen subsidie bedraagt niet meer dan 90 % van de exploitatiebegroting van de regionale adviesraad. In de volgende jaren is de financiële bijdrage permanent en afhankelijk van de begroting. Ieder jaar sluit de Commissie met elke regionale adviesraad een „exploitatiesubsidieovereenkomst” waarin de algemene en bijzondere voorwaarden voor de toekenning van dergelijke steun staan vermeld.
            Subsidiabele kosten zijn kosten die noodzakelijk zijn voor het normale functioneren en het verwezenlijken van de doelstellingen van de regionale adviesraden. Alleen de werkelijke kosten komen in aanmerking voor de communautaire bijdrage, die zal worden toegekend op voorwaarde dat de andere financieringsbronnen zijn toegewezen.
            De volgende directe kosten komen voor subsidie in aanmerking:

                        —

                        personeelskosten (kosten van het personeel per aan het project bestede werkdag);

                        —

                        vergaderruimten;

                        —

                        apparatuur (nieuw of gebruikt);

                        —

                        kosten van goederen en leveringen;

                        —

                        kosten voor het verspreiden van informatie onder de leden;

                        —

                        reis- en verblijfkosten van deskundigen die deelnemen aan de vergaderingen (overeenkomstig door de Commissie goedgekeurde tariefschalen of regels);

                        —

                        audits;

                        —

                        kosten voor tolken en vertalen;

                        —

                        een reserve voor onvoorziene omstandigheden, ten bedrage van maximaal 5 % van de subsidiabele directe kosten.”


Avis juridique important

|

32004D0305

2004/305/EG: Besluit van de Raad van 22 maart 2004 betreffende de sluiting van de Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling inzake de voorlopige toepassing van het Protocol tot vaststelling van de vangstmogelĳkheden en de financiële tegenprestatie, zoals bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de regering van de Republiek Guinee inzake de visserĳ voor de kust van Guinee, voor de periode van 1 januari 2004 tot en met 31 december 2008

Publicatieblad Nr. L 099 van 03/04/2004 blz. 0009 - 0010

Besluit van de Raadvan 22 maart 2004betreffende de sluiting van de Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling inzake de voorlopige toepassing van het Protocol tot vaststelling van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie, zoals bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de regering van de Republiek Guinee inzake de visserij voor de kust van Guinee, voor de periode van 1 januari 2004 tot en met 31 december 2008(2004/305/EG)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gezien het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 37 in samenhang met artikel 300, lid 2,Gezien het voorstel van de Commissie,Overwegende hetgeen volgt:(1) Overeenkomstig artikel 15, tweede alinea, van de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de regering van de Republiek Guinee inzake de visserij voor de kust van Guinee(1) is door de twee partijen onderhandeld om te bepalen welke wijzigingen of aanvullingen aan het einde van de toepassingsperiode van het protocol in die overeenkomst dienen te worden aangebracht.(2) Na afloop van deze onderhandelingen is op 27 juni 2003 een nieuw protocol geparafeerd.(3) Het protocol biedt de vissers van de Gemeenschap vangstmogelijkheden in de wateren onder de soevereiniteit of de jurisdictie van de Republiek Guinee voor de periode van 1 januari 2004 tot en met 31 december 2008.(4) Om een onderbreking van de visserij door vaartuigen van de Gemeenschap te voorkomen, moet het nieuwe protocol zo spoedig mogelijk worden goedgekeurd. Daarom hebben de twee partijen een overeenkomst in de vorm van een briefwisseling geparafeerd, die voorziet in de voorlopige toepassing van het geparafeerde protocol met ingang van 1 januari 2004.(5) Er dient te worden bepaald hoe de vangstmogelijkheden over de lidstaten moeten worden verdeeld, uitgaande van de traditionele verdeling van de vangstmogelijkheden in het kader van de visserijovereenkomst.(6) De overeenkomst in de vorm van een briefwisseling moet worden goedgekeurd, onder voorbehoud van de definitieve sluiting door de Raad,BESLUIT:Artikel 1De Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling inzake de voorlopige toepassing van het Protocol tot vaststelling van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie, zoals bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de regering van de Republiek Guinee inzake de visserij voor de kust van Guinee, voor de periode van 1 januari 2004 tot en met 31 december 2008, wordt namens de Gemeenschap goedgekeurd.De tekst van de overeenkomst in de vorm van een briefwisseling en de tekst van het protocol zijn aan dit besluit gehecht.Artikel 21. De voor 2004 in het protocol vastgestelde vangstmogelijkheden worden als volgt over de lidstaten verdeeld:a) visserij op koppotigen/vis:- Spanje: 844 brt,- Italië: 750 brt,- Griekenland: 906 brt;b) garnaalvisserij:- Spanje: 1050 brt,- Portugal: 300 brt,- Griekenland: 150 brt;c) tonijnvisserij met de zegen:- Frankrijk: 17 vaartuigen,- Spanje: 17 vaartuigen;d) tonijnvisserij met de hengel:- Frankrijk: 7 vaartuigen,- Spanje: 7 vaartuigen;e) visserij met de drijvende beug:- Spanje: 8,- Portugal: 1.2. Indien met de door deze lidstaten ingediende vergunningaanvragen niet alle in het protocol vastgestelde vangstmogelijkheden worden benut, kan de Commissie vergunningaanvragen van andere lidstaten in aanmerking nemen.Artikel 3De voorzitter van de Raad is gemachtigd de personen aan te wijzen die bevoegd zijn de overeenkomst in de vorm van een briefwisseling te ondertekenen teneinde daardoor de Gemeenschap te binden.Gedaan te Brussel, 22 maart 2004.Voor de RaadDe voorzitterJ. Walsh(1) PB L 111 van 27.4.1983, blz. 1.


title: Besluit nr. 252/2013/EU van de Raad van 11 maart 2013 tot vaststelling van een meerjarenkader voor 2013-2017 voor het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten

text:
               21.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 79/1

         BESLUIT Nr. 252/2013/EU VAN DE RAAD
   van 11 maart 2013
   tot vaststelling van een meerjarenkader voor 2013-2017 voor het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 352,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Na toezending van het ontwerp van de wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
   Gezien de goedkeuring van het Europees Parlement,
   Handelend volgens een bijzondere wetgevingsprocedure,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Indachtig de doelstellingen die ten grondslag liggen aan de oprichting van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten („het Bureau”), en om het Bureau zijn taken naar behoren te laten uitvoeren, moeten zijn precieze thematische werkterreinen in een meerjarenkader met een looptijd van vijf jaar worden vastgesteld, zoals bepaald in Verordening (EG) nr. 168/2007 van de Raad van 15 februari 2007 tot oprichting van een Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten (1).

               (2)

               Het eerste meerjarenkader werd door de Raad vastgesteld bij Besluit 2008/203/EG van 28 februari 2008 tot uitvoering van Verordening (EG) nr. 168/2007, wat de vaststelling van een meerjarenkader voor het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten voor 2007-2012 betreft (2).

               (3)

               Het meerjarenkader dient binnen het toepassingsgebied van het recht van de Unie te worden uitgevoerd.

               (4)

               Het meerjarenkader dient in overeenstemming te zijn met de prioriteiten van de Unie, waarbij terdege rekening dient te worden gehouden met de beleidslijnen die voortvloeien uit de resoluties van het Europees Parlement en de conclusies van de Raad op het gebied van de grondrechten.

               (5)

               In het meerjarenkader dienen de financiële en personele middelen van het Bureau naar behoren in aanmerking te worden genomen.

               (6)

               Het meerjarenkader dient bepalingen te omvatten om complementariteit te waarborgen met de werkzaamheden van andere organen, instanties en agentschappen van de Unie, alsmede met de Raad van Europa en andere internationale organisaties die actief zijn op het gebied van de grondrechten. De meest relevante agentschappen en organen van de Unie in verband met dit meerjarenkader zijn het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken (EASO), opgericht bij Verordening (EU) nr. 439/2010 van het Europees Parlement en de Raad (3); het Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie (Frontex), opgericht bij Verordening (EG) nr. 2007/2004 van de Raad (4), het Europese migratienetwerk, opgezet bij Beschikking 2008/381/EG van de Raad (5), het Europees Instituut voor gendergelijkheid (EIGE), opgericht bij Verordening (EG) nr. 1922/2006 van het Europees Parlement en de Raad (6), de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming (EDPS), ingesteld bij Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad (7), Eurojust, de Europese Eenheid voor justitiële samenwerking, opgericht bij Besluit 2002/187/JBZ van de Raad (8), de Europese Politiedienst (Europol), opgericht bij Besluit 2009/371/JBZ van de Raad (9), de Europese Politieacademie (CEPOL), opgericht bij Besluit 2005/681/JBZ van de Raad (10), het Europees Agentschap voor het operationeel beheer van grootschalige IT-systemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht (IT-agentschap), opgericht bij Verordening (EU) nr. 1077/2011 van het Europees Parlement en de Raad (11) en de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden (Eurofound), opgericht bij Verordening (EEG) nr. 1365/75 van de Raad (12).

               (7)

               Het meerjarenkader dient als thematische werkterreinen van het Bureau onder meer de bestrijding van racisme, vreemdelingenhaat en daarmee samenhangende onverdraagzaamheid te omvatten.

               (8)

               Gezien het belang van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting voor de Unie, die het onderwerp tot een van de vijf doelen van de groeistrategie „Europa 2020” heeft gemaakt, dient het Bureau bij het verzamelen en verspreiden van gegevens op de in dit besluit vastgestelde thematische werkterreinen rekening te houden met de economische en maatschappelijke voorwaarden voor de doeltreffende uitoefening van grondrechten.

               (9)

               Overeenkomstig artikel 5, lid 3, van Verordening (EG) nr. 168/2007 kan het Bureau op verzoek van het Europees Parlement, de Raad of de Commissie werkzaamheden verrichten die geen betrekking hebben op de in het meerjarenkader vastgelegde thematische werkterreinen, op voorwaarde dat daarvoor voldoende financiële en personele middelen beschikbaar zijn. Overeenkomstig het door de Europese Raad aangenomen programma van Stockholm — Een open en veilig Europa ten dienste en ter bescherming van de burger (13), moeten de instellingen de expertise van het Bureau ten volle benutten, en indien nodig met het Bureau, conform zijn opdracht, overleg plegen bij het ontwikkelen van beleid en wetgeving met implicaties voor de grondrechten.

               (10)

               De Commissie heeft bij het opstellen van het voorstel de raad van bestuur van het Bureau geraadpleegd en op 18 oktober 2011 schriftelijke opmerkingen ontvangen,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Meerjarenkader
   1.   Met betrekking tot het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten („het Bureau”) wordt een meerjarenkader voor de periode 2013-2017 vastgesteld.
   2.   Overeenkomstig artikel 3 van Verordening (EG) nr. 168/2007 vervult het Bureau de in artikel 4, lid 1, van Verordening (EG) nr. 168/2007 omschreven taken op de thematische werkterreinen die genoemd worden in artikel 2 van dit besluit.
   Artikel 2
   Thematische werkterreinen
   Het Bureau vervult zijn taken op de volgende thematische werkterreinen:

               a)

               toegang tot de rechter;

               b)

               slachtoffers van misdrijven, met inbegrip van schadeloosstelling van slachtoffers van misdrijven;

               c)

               informatiemaatschappij, in het bijzonder eerbied voor de persoonlijke levenssfeer en bescherming van persoonsgegevens;

               d)

               integratie van Roma;

               e)

               justitiële samenwerking, uitgezonderd in strafzaken;

               f)

               rechten van het kind;

               g)

               discriminatie op grond van geslacht, ras, kleur, etnische of sociale afkomst, genetische kenmerken, taal, godsdienst of overtuigingen, politieke of andere denkbeelden, het behoren tot een nationale minderheid, vermogen, geboorte, een handicap, leeftijd of seksuele gerichtheid;

               h)

               immigratie en integratie van migranten, visa en grenscontrole en asiel;

               i)

               racisme, vreemdelingenhaat en daarmee samenhangende onverdraagzaamheid.

         Artikel 3
   Complementariteit en samenwerking met andere organen
   1.   Ter uitvoering van het meerjarenkader zorgt het Bureau voor de nodige samenwerking en coördinatie met de bevoegde organen, instanties en agentschappen van de Unie, de lidstaten, internationale organisaties en het maatschappelijk middenveld, overeenkomstig de artikelen 7, 8 en 10 van Verordening (EG) nr. 168/2007.
   2.   Het Bureau behandelt kwesties betreffende discriminatie op grond van geslacht alleen als onderdeel van, en voor zover relevant voor, zijn werkzaamheden in het kader van artikel 2, onder g), aangezien het aan het Europees Instituut voor gendergelijkheid (EIGE) is om gegevens over gendergelijkheid en discriminatie op grond van geslacht te verzamelen. Het Bureau en het EIGE werken samen, in overeenstemming met de samenwerkingsovereenkomst van 22 november 2010.
   3.   Het Bureau werkt samen met de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden (Eurofound), in overeenstemming met de bepalingen van de samenwerkingsovereenkomst van 8 oktober 2009; en met het Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie (Frontex), in overeenstemming met de bepalingen van de samenwerkingsovereenkomst van 26 mei 2010. Het Bureau werkt voorts samen met het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken (EASO), het Europees migratienetwerk, Eurojust, de Europese Eenheid voor justitiële samenwerking, de Europese Politiedienst (Europol), de Europese Politieacademie (CEPOL) en het Europees Agentschap voor het operationeel beheer van grootschalige IT-systemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht (IT-agentschap) overeenkomstig de toekomstige respectieve samenwerkingsovereenkomsten. De samenwerking met deze instanties is beperkt tot activiteiten die behoren tot de in artikel 2 bepaalde thematische werkterreinen.
   4.   Onverminderd de opdracht van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming, ervoor te zorgen dat de fundamentele rechten en vrijheden van natuurlijke personen, met name het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer, door de instellingen en organen van de Unie in acht worden genomen, vervult het Bureau zijn taken op het gebied van de informatiemaatschappij, in het bijzonder de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer en bescherming van persoonsgegevens, overeenkomstig de in de artikelen 46 en 47 van Verordening (EG) nr. 45/2001 vastgestelde taken en bevoegdheden.
   5.   Het Bureau coördineert zijn activiteiten met die van de Raad van Europa overeenkomstig artikel 9 van Verordening (EG) nr. 168/2007 en de in dat artikel bedoelde overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Raad van Europa inzake samenwerking tussen het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten en de Raad van Europa (14).
   Artikel 4
   Inwerkingtreding
   Dit besluit treedt in werking op de twintigste dag na die van de de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Het is van toepassing vanaf 1 januari 2013.

      Gedaan te Brussel, 11 maart 2013.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         E. GILMORE

      (1)  PB L 53 van 22.2.2007, blz. 1.

      (2)  PB L 63 van 7.3.2008, blz. 14.

      (3)  PB L 132 van 29.5.2010, blz. 11.

      (4)  PB L 349 van 25.11.2004, blz. 1.

      (5)  PB L 131 van 21.5.2008, blz. 7.

      (6)  PB L 403 van 30.12.2006, blz. 9.

      (7)  PB L 8 van 12.1.2001, blz. 1.

      (8)  PB L 63 van 6.3.2002, blz. 1.

      (9)  PB L 121 van 15.5.2009, blz. 37.

      (10)  PB L 256 van 1.10.2005, blz. 63.

      (11)  PB L 286 van 1.11.2011, blz. 1.

      (12)  PB L 139 van 30.5.1975, blz. 1.

      (13)  PB C 115 van 4.5.2010, blz. 1.

      (14)  PB L 186 van 15.7.2008, blz. 7.


Avis juridique important

|

31993D0421

93/421/EEG: Besluit van de Raad van 19 juli 1993 betreffende de voorlopige toepassing van de Aanvullende Protocollen bij de Interimovereenkomsten betreffende de handel en aanverwante zaken tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal enerzijds en bepaalde derde landen anderzijds, en bij de Europa-Overeenkomsten tussen de Europese Gemeenschappen en hun Lid-Staten en deze landen

Publicatieblad Nr. L 195 van 04/08/1993 blz. 0042 - 0042 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 11 Deel 23 blz. 0003  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 11 Deel 23 blz. 0003

BESLUIT VAN DE RAAD van 19 juli 1993 betreffende de voorlopige toepassing van de Aanvullende Protocollen bij de Interimovereenkomsten betreffende de handel en aanverwante zaken tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Europese Gemeenschap  voor Kolen en Staal enerzijds en bepaalde derde landen anderzijds, en bij de Europa-Overeenkomsten tussen de Europese Gemeenschappen en hun Lid-Staten en deze landen(93/421/EEG)DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 113,  Gelet op de conclusies van de Europese Raad die op 21 en 22 juni 1993 in Kopenhagen bijeenkwam,  Gezien het voorstel van de Commissie,  Overwegende dat de Commissie, namens de Gemeenschappen, onderhandelingen heeft gevoerd die hebben geleid tot Aanvullende Protocollen bij de Interimovereenkomsten betreffende de handel en aanverwante zaken en bij de Europa-Overeenkomsten met Hongarije en  Polen, en tot een Aanvullend Protocol bij de Interimovereenkomst betreffende de handel en aanverwante zaken met de Republiek Tsjechië en de Republiek Slowakije;  Overwegende dat deze Aanvullende Protocollen met ingang van 1 juli 1993 ten aanzien van produkten die vallen onder het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap voorlopig dienen te worden toegepast in afwachting van de voltooiing  van de voor sluiting vereiste procedures,  BESLUIT:  Enig artikel  De volgende Aanvullende Protocollen worden met ingang van 1 juli 1993 voorlopig toegepast in afwachting van de formele sluiting ervan:  - het Aanvullend Protocol bij de Interimovereenkomst betreffende de handel en aanverwante zaken tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, enerzijds, en de Republiek Hongarije, anderzijds (1), en bij de  Europa-Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun Lid-Staten, enerzijds, en de Republiek Hongarije, anderzijds, met uitzondering van artikel 7 van dit Aanvullend Protocol;  - het Aanvullend Protocol bij de Interimovereenkomst betreffende de handel en aanverwante zaken tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, enerzijds, en de Republiek Polen, anderzijds (2), en bij de  Europa-Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun Lid-Staten, enerzijds, en de Republiek Polen, anderzijds, met uitzondering van artikel 6 van dit Aanvullend Protocol;  - de Aanvullende Protocollen bij de Interimovereenkomst betreffende de handel en aanverwante zaken tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, enerzijds, en de Tsjechische en Slowaakse Federatieve  Republiek, anderzijds (3), met uizondering van artikel 6 van deze Aanvullende Protocollen.  De tekst van de geparafeerde Aanvullende Protocollen is aan dit besluit gehecht.  Gedaan te Brussel, 19 juli 1993.  Voor de Raad De Voorzitter W. CLAES (1) PB nr. L 116 van 30. 4. 1992, blz. 2.  (2) PB nr. L 114 van 30. 4. 1992, blz. 2.  (3) PB nr. L 115 van 30. 4. 1992, blz. 2.