title: 2011/663/: Besluit van de Raad van 16 juni 2011 inzake de ondertekening namens de Unie en de voorlopige toepassing van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de regering van de Republiek Indonesië inzake bepaalde aspecten van luchtdiensten#Overeenkomst tussen de Europese Unie en de regering van de Republiek Indonesië inzake bepaalde aspecten van luchtdiensten

text:
               8.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 264/1

         BESLUIT VAN DE RAAD
   van 16 juni 2011
   inzake de ondertekening namens de Unie en de voorlopige toepassing van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de regering van de Republiek Indonesië inzake bepaalde aspecten van luchtdiensten
   (2011/663/EU)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 100, lid 2, in samenhang met artikel 218, lid 5,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Bij besluit van 5 juni 2003 heeft de Raad de Commissie gemachtigd met derde landen te onderhandelen over de vervanging van sommige bepalingen in bestaande bilaterale overeenkomsten door een overeenkomst op het niveau van de Unie.

               (2)

               De Commissie heeft namens de Unie met de regering van de Republiek Indonesië onderhandeld over een Overeenkomst inzake bepaalde aspecten van luchtdiensten („de overeenkomst”), overeenkomstig de in de bijlage bij het besluit van de Raad van 5 juni 2003 omschreven mechanismen en richtsnoeren.

               (3)

               De overeenkomst moet worden ondertekend en voorlopig worden toegepast, onder voorbehoud van sluiting,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   De ondertekening van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de regering van de Republiek Indonesië inzake bepaalde aspecten van luchtdiensten („de overeenkomst”) wordt goedgekeurd namens de Unie, onder voorbehoud van de sluiting van de overeenkomst.
   De tekst van de overeenkomst is bij dit besluit gevoegd.
   Artikel 2
   De voorzitter van de Raad wordt gemachtigd de persoon (personen) aan te wijzen die bevoegd is (zijn) om de overeenkomst te ondertekenen, onder voorbehoud van sluiting ervan.
   Artikel 3
   In afwachting van de inwerkingtreding wordt de overeenkomst voorlopig toegepast vanaf de eerste dag van de eerste maand die volgt op de datum waarop de partijen elkaar ervan in kennis hebben gesteld dat zij de nodige procedures daarvoor hebben afgerond (1).
   Artikel 4
   De voorzitter van de Raad wordt gemachtigd om de bij artikel 8, lid 2, van de overeenkomst voorziene kennisgeving te verrichten.
   Artikel 5
   Dit besluit treedt in werking op de datum waarop het wordt vastgesteld.

      Gedaan te Luxemburg, 16 juni 2011.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         VÖLNER P.

      (1)  Het secretariaat-generaal van de Raad maakt in het Publicatieblad van de Europese Unie bekend vanaf welke datum de overeenkomst voorlopig wordt toegepast.

      OVEREENKOMST
      tussen de Europese Unie en de regering van de Republiek Indonesië inzake bepaalde aspecten van luchtdiensten
      DE EUROPESE UNIE, hierna „de Unie” genoemd,
      enerzijds, en
      DE REGERING VAN DE REPUBLIEK INDONESIË, hierna „Indonesië” genoemd,
      anderzijds,
      hierna „de partijen” genoemd,
      VASTSTELLEND dat verscheidene lidstaten van de Unie met Indonesië bilaterale overeenkomsten voor luchtdiensten hebben gesloten die bepalingen bevatten welke in strijd zijn met de wetgeving van de Unie,
      VASTSTELLEND dat de Unie exclusief bevoegd is voor diverse aspecten die mogelijk zijn opgenomen in bilaterale overeenkomsten voor luchtdiensten tussen de lidstaten van de Unie en derde landen,
      VASTSTELLEND dat in een lidstaat gevestigde luchtvervoerders uit de Unie overeenkomstig de wetgeving van de Unie het recht hebben op niet-discriminerende toegang tot luchtroutes tussen de lidstaten van de Unie en derde landen,
      GELET OP de overeenkomsten tussen de Unie en bepaalde derde landen waarin onderdanen van deze derde landen de mogelijkheid wordt geboden eigendom te verwerven in luchtvervoerders die een vergunning hebben gekregen overeenkomstig de wetgeving van de Unie,
      ERKENNENDE dat sommige bepalingen van de tussen lidstaten van de Unie en Indonesië gesloten bilaterale overeenkomsten voor luchtdiensten die in strijd zijn met de wetgeving van de Unie met deze wetgeving in overeenstemming moeten worden gebracht om een solide rechtsgrond voor luchtdiensten tussen de Unie en Indonesië tot stand te brengen en om de continuïteit van dergelijke luchtdiensten te garanderen,
      VASTSTELLEND dat luchtvervoerders volgens de wetgeving van de Unie in principe geen overeenkomsten mogen sluiten die de handel tussen de lidstaten van de Unie kunnen beïnvloeden en die tot doel of als gevolg hebben dat de mededinging wordt verhinderd, beperkt of verstoord,
      ERKENNENDE dat sommige bepalingen van de tussen lidstaten van de Unie en Indonesië gesloten bilaterale overeenkomsten voor luchtdiensten i) die luchtvaartmaatschappijen verplichten of aanzetten tot overeenkomsten tussen ondernemingen, besluiten van ondernemersverenigingen en onderling afgestemde feitelijke gedragingen die ertoe strekken of ten gevolge hebben dat de mededinging op de relevante routes wordt verhinderd, beperkt of vervalst; of ii) die de gevolgen van dergelijke overeenkomsten, besluiten of onderling afgestemde feitelijke gedragingen versterken; of iii) waarbij de verantwoordelijkheid voor het nemen van maatregelen die de mededinging tussen luchtvaartmaatschappijen op de relevante routes verhinderen, beperken of vervalsen, wordt toevertrouwd aan luchtvaartmaatschappijen of andere particuliere economische operatoren, het effect van de op de ondernemingen toepasselijke mededingingsregels ongedaan kunnen maken,
      VASTSTELLEND dat de Unie er in het kader van deze overeenkomst niet naar streeft het totale volume aan luchtverkeer tussen de Unie en Indonesië te doen toenemen, noch om het evenwicht tussen luchtvervoerders uit de Unie en luchtvervoerders uit Indonesië te wijzigen, noch om te onderhandelen over wijzigingen van de bepalingen van bestaande bilaterale overeenkomsten inzake verkeersrechten,
      ZIJN ALS VOLGT OVEREENGEKOMEN:
      Artikel 1
      Algemene bepalingen
      1.   In deze overeenkomst wordt onder „lidstaten” lidstaten van de Unie en onder „EU-Verdragen” het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie verstaan.
      2.   Wanneer in de in bijlage 1 vermelde overeenkomsten wordt verwezen naar onderdanen van de lidstaat die partij is bij de Overeenkomst, wordt dit begrepen als een verwijzing naar onderdanen van de lidstaten van de Unie.
      3.   Wanneer in de in bijlage 1 vermelde overeenkomsten wordt verwezen naar luchtvervoerders of luchtvaartmaatschappijen van de lidstaat die partij is bij de Overeenkomst, wordt dit begrepen als een verwijzing naar de door die lidstaat aangewezen luchtvervoerders of luchtvaartmaatschappijen.
      Artikel 2
      Aanwijzing door een lidstaat
      1.   De bepalingen van de leden 2 en 3 van dit artikel hebben voorrang op de overeenkomstige bepalingen van de in bijlage 2, onder a) en b), genoemde artikelen wat betreft de aanwijzing van een luchtvervoerder door de desbetreffende lidstaat, de vergunningen en machtigingen die door Indonesië aan deze luchtvervoerder zijn toegekend en de weigering, intrekking, opschorting of beperking van de vergunningen en machtigingen van de luchtvervoerder.
      2.   Wanneer Indonesië een aanwijzing door een lidstaat ontvangt, verleent zij zo spoedig mogelijk de passende vergunningen en machtigingen wanneer:

                  a)

                  de luchtvervoerder, overeenkomstig de EU-Verdragen, op het grondgebied van de aanwijzende lidstaat is gevestigd en beschikt over een geldige exploitatievergunning overeenkomstig de wetgeving van de Unie, en

                  b)

                  de lidstaat die verantwoordelijk is voor de afgifte van het Air Operators Certificate op doeltreffende wijze controleert of de luchtvervoerder de regelgeving naleeft en wanneer de bevoegde luchtvaartautoriteit duidelijk in de aanwijzing is vermeld, en

                  c)

                  de luchtvervoerder rechtstreeks of door een meerderheidsbelang eigendom is van lidstaten en/of onderdanen van lidstaten, of van andere in bijlage 3 vermelde landen en/of onderdanen van die landen, en deze landen en/of onderdanen daadwerkelijk zeggenschap uitoefenen over de luchtvervoerder.

            3.   Indonesië mag de vergunningen of machtigingen van een door een lidstaat aangewezen luchtvervoerder weigeren, intrekken, opschorten of beperken wanneer:

                  a)

                  de luchtvervoerder, overeenkomstig de EU-Verdragen, niet op het grondgebied van de aanwijzende lidstaat is gevestigd of niet beschikt over een geldige exploitatievergunning overeenkomstig de wetgeving van de Unie, of

                  b)

                  de lidstaat die verantwoordelijk is voor de afgifte van het Air Operators Certificate niet op doeltreffende wijze controleert of de luchtvervoerder de regelgeving naleeft, of wanneer de relevante luchtvaartautoriteit niet duidelijk in de aanwijzing is vermeld, of

                  c)

                  de luchtvervoerder niet rechtstreeks of via een meerderheidsbelang eigendom is van lidstaten en/of onderdanen van lidstaten of van andere in bijlage 3 vermelde landen en/of onderdanen van die landen, of deze landen en/of onderdanen niet daadwerkelijk zeggenschap uitoefenen over de luchtvervoerder, of

                  d)

                  de luchtvervoerder al krachtens een bilaterale overeenkomst tussen Indonesië en een andere lidstaat gemachtigd is vluchten te exploiteren en Indonesië kan aantonen dat, door uit hoofde van deze Overeenkomst verkeersrechten uit te oefenen op een route die een punt in die andere lidstaat omvat, de luchtvervoerder de in die andere overeenkomst opgelegde beperkingen op de verkeersrechten zou omzeilen, of

                  e)

                  de aangewezen luchtvervoerder houder is van een door een lidstaat afgegeven Air Operator’s Certificate en er geen bilaterale overeenkomst voor luchtdiensten tussen Indonesië en die andere lidstaat bestaat en die lidstaat verkeersrechten heeft ontzegd aan de door Indonesië aangewezen luchtvervoerder.

            Bij de uitoefening van de rechten die haar krachtens dit lid zijn verleend, mag Indonesië geen onderscheid maken tussen luchtvervoerders uit de Unie op grond van nationaliteit.
      Artikel 3
      Veiligheid
      1.   De bepalingen van lid 2 van dit artikel vormen een aanvulling op de desbetreffende bepalingen in de in bijlage 2, onder c), vermelde artikelen.
      2.   Wanneer een lidstaat een luchtvervoerder heeft aangewezen die onder het wettelijk toezicht van een andere lidstaat staat, zijn de rechten van Indonesië uit hoofde van de veiligheidsvoorschriften van de overeenkomst tussen de lidstaat die de luchtvervoerder heeft aangewezen en Indonesië zowel van toepassing op de vaststelling, naleving of handhaving van veiligheidsnormen door die andere lidstaat als op de exploitatievergunning van die luchtvervoerder.
      Artikel 4
      Belasting op vliegtuigbrandstof
      1.   De bepalingen van lid 2 van dit artikel vormen een aanvulling op de overeenkomstige bepalingen van de in bijlage 2, onder d), vermelde artikelen.
      2.   Niettegenstaande eventuele andersluidende bepalingen, beletten de in bijlage 2, onder d), vermelde overeenkomsten op generlei wijze dat de lidstaten op niet-discriminerende wijze belastingen, heffingen, accijnzen, vergoedingen of kosten in rekening brengen voor de brandstof die op hun grondgebied wordt geleverd voor gebruik in een vliegtuig van een aangewezen luchtvervoerder van Indonesië dat een plaats op het grondgebied van die lidstaat verbindt met een andere plaats op het grondgebied van die lidstaat of op het grondgebied van een andere lidstaat.
      Artikel 5
      Verenigbaarheid met de mededingingsregels
      1.   Onverminderd andersluidende bepalingen mag niets in de in bijlage 1 vermelde overeenkomsten i) aanzetten tot overeenkomsten tussen ondernemingen, besluiten van ondernemersverenigingen en onderling afgestemde feitelijke gedragingen die de mededinging verhinderen, verstoren of beperken; ii) de gevolgen van dergelijke overeenkomsten, besluiten of onderling afgestemde feitelijke gedragingen versterken; of iii) de verantwoordelijkheid voor het nemen van maatregelen die de mededinging verhinderen, verstoren of beperken, toevertrouwen aan particuliere economische operatoren.
      2.   De bepalingen in de in bijlage 1 vermelde overeenkomsten die niet verenigbaar zijn met lid 1 van dit artikel worden niet toegepast.
      Artikel 6
      Bijlagen bij deze overeenkomst
      De bijlagen bij deze Overeenkomst maken integrerend deel uit van de Overeenkomst.
      Artikel 7
      Herziening of wijziging
      De overeenkomstsluitende partijen mogen deze overeenkomst op elk ogenblik met wederzijdse instemming wijzigen.
      Artikel 8
      Inwerkingtreding en voorlopige toepassing
      1.   Deze overeenkomst treedt in werking wanneer de partijen elkaar schriftelijk hebben medegedeeld dat zij hun interne procedures voor de inwerkingtreding van de overeenkomst hebben voltooid.
      2.   Onverminderd het bepaalde in lid 1 stemmen de partijen ermee in deze overeenkomst voorlopig toe te passen vanaf de eerste dag van de maand volgende op de datum waarop de partijen elkaar in kennis hebben gesteld van de voltooiing van de daartoe vereiste procedures.
      3.   Deze overeenkomst is van toepassing op alle in bijlage 1 vermelde overeenkomsten en regelingen, inclusief die welke op de datum van ondertekening van deze overeenkomst nog niet in werking zijn getreden en niet voorlopig worden toegepast.
      Artikel 9
      Beëindiging
      1.   Wanneer een in bijlage 1 vermelde overeenkomst wordt beëindigd, worden ook alle bepalingen van de onderhavige overeenkomst die betrekking hebben op de desbetreffende in bijlage 1 vermelde overeenkomst tegelijkertijd beëindigd.
      2.   Wanneer alle in bijlage 1 vermelde overeenkomsten worden beëindigd, wordt de onderhavige overeenkomst tegelijkertijd beëindigd.
      TEN BLIJKE WAARVAN de ondergetekenden, daartoe naar behoren gemachtigd, deze overeenkomst hebben ondertekend.

         Gedaan te Brussel, in tweevoud, op de negenentwintigste juni tweeduizend elf, in de Bulgaarse, de Deense, de Duitse, de Engelse, de Estse, de Finse, de Franse, de Griekse, de Hongaarse, de Italiaanse, de Letse, de Litouwse, de Maltese, de Nederlandse, de Poolse, de Portugese, de Roemeense, de Sloveense, de Slowaakse, de Spaanse, de Tsjechische, de Zweedse en de Indonesische taal, alle teksten zijnde gelijkelijk authentiek.

            За Европейския съюз
            Por la Unión Europea
            Za Evropskou unii
            For Den Europæiske Union
            Für die Europäische Union
            Euroopa Liidu nimel
            Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
            For the European Union
            Pour l'Union européenne
            Per l'Unione europea
            Eiropas Savienības vārdā –
            Europos Sąjungos vardu
            Az Európai Unió részéről
            Għall-Unjoni Ewropea
            Voor de Europese Unie
            W imieniu Unii Europejskiej
            Pela União Europeia
            Pentru Uniunea Europeană
            Za Európsku úniu
            Za Evropsko unijo
            Euroopan unionin puolesta
            För Europeiska unionen
            Untuk Uni Eropa

            За правителството на Република Индонезия
            Por el Gobierno de la República de Indonesia
            Za vládu Indonéské republiky
            For Republiken Indonesiens regeringen
            Für die Regierung der Republik Indonesien
            Indoneesia Vabariigi valitsuse nimel
            Για την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Ινδονησίας
            For the Government of the Republic of Indonesia
            Pour le gouvernement de la République d'Indonésie
            Per il governo della Repubblica di Indonesia
            Indonēzijas Republikas valdības vārdā –
            Indonezijos Respublikos vyriausybės vardu
            Az Indonéz Köztársaság kormánya részéről
            Għall-Gvern tar-Repubblika tal-Indoneżja
            Voor de regering van de Republiek Indonesië
            W imieniu rządu Republiki Indonezji
            Pelo Governo da República da Indonésia
            Pentru Guvernul Republicii Indonezia
            Za vládu Indonézskej republiky
            Za vlado Republike Indonezije
            Indonesian tasavallan hallituksen puolesta
            För Republiken Indonesiens regeringen
            Untuk Pemerintah Republik Indonesia

         BIJLAGE 1

            Lijst van de overeenkomsten waarnaar wordt verwezen in artikel 1 van de overeenkomst

         Overeenkomsten voor luchtdiensten en andere regelingen tussen de Republiek Indonesië en lidstaten van de Europese Unie, zoals gewijzigd of geamendeerd, die op de datum van ondertekening van de overeenkomst zijn gesloten, ondertekend of geparafeerd:

                     —

                     overeenkomst tussen de federale regering van Oostenrijk en de regering van de Republiek Indonesië met betrekking tot geregeld luchtvervoer, ondertekend te Wenen op 19 maart 1987, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Oostenrijk” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     overeenkomst tussen de regering van het Koninkrijk België en de regering van de Republiek Indonesië inzake luchtdiensten tussen hun grondgebieden en over de grenzen van hun respectieve grondgebieden heen, gedaan te Jakarta op 12 maart 1971, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en België” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     overeenkomst tussen de regering van de Republiek Bulgarije en de regering van de Republiek Indonesië inzake luchtdiensten tussen hun grondgebieden en over de grenzen van hun respectieve grondgebieden heen, opgesteld te Jakarta op 22 juni 1992, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Bulgarije” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     luchtvervoersovereenkomst tussen de regering van de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek en de regering van de Republiek Indonesië, ondertekend te Praag op 10 mei 1972, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Tsjechië” genoemd, in bijlage 2. Laatstelijk gewijzigd bij briefwisseling te Jakarta op 18 januari 1986;

                     —

                     overeenkomst tussen de regering van Denemarken en de regering van de Republiek Indonesië voor luchtdiensten tussen hun respectieve grondgebieden, ondertekend te Kopenhagen op 23 juni 1971, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Denemarken” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     overeenkomst voor luchtdiensten tussen de regering van de Republiek Finland en de regering van de Republiek Indonesië, ondertekend te Jakarta op 7 november 1997, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Finland” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     overeenkomst tussen de regering van de Franse Republiek en de regering van de Republiek Indonesië inzake luchtdiensten tussen hun grondgebieden en over de grenzen van hun grondgebieden heen, opgesteld te Jakarta op 24 november 1967, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Frankrijk” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     overeenkomst tussen de regering van de Bondsrepubliek Duitsland en de regering van de Republiek Indonesië voor luchtdiensten tussen hun respectieve grondgebieden, ondertekend te Kopenhagen op 4 december 1969, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Denemarken” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     overeenkomst tussen de regering van de Helleense Republiek en de regering van de Republiek Indonesië inzake luchtdiensten, gedaan te Jakarta op 24 juni 2008, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Griekenland” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     luchtvervoersovereenkomst tussen de regering van de Republiek Hongarije en de regering van de Republiek Indonesië, ondertekend te Jakarta op 20 september 1994, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Hongarije” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     overeenkomst tussen de regering van de Italiaanse Republiek en de regering van de Republiek Indonesië voor luchtdiensten tussen hun respectieve grondgebieden en over de grenzen van hun grondgebieden heen, ondertekend te Jakarta op 7 december 1966, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Italië” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     ontwerpovereenkomst voor luchtdiensten tussen de regering van het Groothertogdom Luxemburg en de regering van de Republiek Indonesië, geparafeerd te Denpasar op 15 maart 2005, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Luxemburg” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     luchtvervoersovereenkomst tussen de regering van het Koninkrijk der Nederlanden en de regering van de Republiek Indonesië, ondertekend te Den Haag op 23 november 1990, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Nederland” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     overeenkomst tussen de regering van de Republiek Polen en de regering van de Republiek Indonesië inzake geregeld luchtvervoer, ondertekend te Jakarta op 13 december 1991, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Polen” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     overeenkomst voor luchtdiensten tussen de regering van de Republiek Roemenië en de regering van de Republiek Indonesië, ondertekend te Jakarta op 7 september 1993, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Roemenië” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     luchtvervoersovereenkomst tussen de regering van de Slowaakse Republiek en de regering van de Republiek Indonesië, geparafeerd te Djakarta op 28 maart 1995, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Slowakije” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     luchtvervoersovereenkomst tussen de regering van het Koninkrijk Spanje en de regering van de Republiek Indonesië met betrekking tot geregelde luchtdiensten, opgesteld te Madrid op 5 oktober 1993, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Spanje” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     overeenkomst tussen de regering van Zweden en de regering van de Republiek Indonesië voor luchtdiensten tussen hun respectieve grondgebieden, ondertekend te Kopenhagen op 23 juni 1971, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en Zweden” genoemd, in bijlage 2;

                     —

                     overeenkomst tussen de regering van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland en de regering van de Republiek Indonesië voor luchtdiensten tussen hun respectieve grondgebieden en over de grenzen van hun grondgebieden heen, ondertekend te Jakarta op 28 juni 1973, hierna de „overeenkomst tussen Indonesië en het Verenigd Koninkrijk” genoemd, in bijlage 2.

         BIJLAGE 2

            Lijst van de artikelen van de in bijlage 1 vermelde overeenkomsten waarnaar wordt verwezen in de artikelen 2 tot en met 4 van de overeenkomst

                     a)

                     Aanwijzing door een lidstaat:

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Oostenrijk;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en België;

                                 artikel III van de overeenkomst tussen Indonesië en Bulgarije;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Tsjechië;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Denemarken;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Finland;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Frankrijk;

                                 artikel 3, lid 4, van de overeenkomst tussen Indonesië en Duitsland;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Hongarije;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Italië;

                                 artikel III van de overeenkomst tussen Indonesië en Luxemburg;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Nederland;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Polen;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Roemenië;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Slowakije;

                                 artikel III van de overeenkomst tussen Indonesië en Spanje;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Zweden;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en het Verenigd Koninkrijk.

                     b)

                     Weigering, intrekking, opschorting of beperking van vergunningen en machtigingen:

                                 artikelen 3 en 4 van de overeenkomst tussen Indonesië en Oostenrijk;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en België;

                                 artikel IV van de overeenkomst tussen Indonesië en Bulgarije;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Tsjechië;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Denemarken;

                                 artikelen 3 en 4 van de overeenkomst tussen Indonesië en Finland;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Frankrijk;

                                 artikel 3, lid 6, van de overeenkomst tussen Indonesië en Duitsland;

                                 artikel 4 van de overeenkomst tussen Indonesië en Hongarije;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Italië;

                                 artikel IV van de overeenkomst tussen Indonesië en Luxemburg;

                                 artikelen 3 en 4 van de overeenkomst tussen Indonesië en Nederland;

                                 artikelen 3 en 4 van de overeenkomst tussen Indonesië en Polen;

                                 artikel 4 van de overeenkomst tussen Indonesië en Roemenië;

                                 artikel 4 van de overeenkomst tussen Indonesië en Slowakije;

                                 artikelen III en IV van de overeenkomst tussen Indonesië en Spanje;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Zweden;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en het Verenigd Koninkrijk.

                     c)

                     Veiligheid:

                                 artikelen 3 en 6 van de overeenkomst tussen Indonesië en Oostenrijk;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en België;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Tsjechië;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Denemarken;

                                 artikel 16 van de overeenkomst tussen Indonesië en Finland;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Frankrijk;

                                 bijlage 4 van de goedgekeurde notulen, ondertekend op 4 juni 2003 te Bonn door delegaties die de luchtvaartautoriteiten van de Bondsrepubliek Duitsland en de Republiek Indonesië vertegenwoordigden;

                                 artikel 7 van de overeenkomst tussen Indonesië en Griekenland;

                                 artikel 16 van de overeenkomst tussen Indonesië en Hongarije;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Italië;

                                 artikel VII van de overeenkomst tussen Indonesië en Luxemburg;

                                 bijlage IV van het memorandum van overeenstemming tussen de luchtvaartautoriteiten van de Republiek Indonesië en het Koninkrijk der Nederlanden, gedaan te Den Haag op 19 augustus 2009;

                                 artikel 6 van de overeenkomst tussen Indonesië en Slowakije;

                                 artikel VI van de overeenkomst tussen Indonesië en Spanje;

                                 artikel 3 van de overeenkomst tussen Indonesië en Zweden.

                     d)

                     Belasting op vliegtuigbrandstof:

                                 artikel 7 van de overeenkomst tussen Indonesië en Oostenrijk;

                                 artikel 4 van de overeenkomst tussen Indonesië en België;

                                 artikel VI van de overeenkomst tussen Indonesië en Bulgarije;

                                 artikel 5 van de overeenkomst tussen Indonesië en Tsjechië;

                                 artikel 4 van de overeenkomst tussen Indonesië en Denemarken;

                                 artikel 6 van de overeenkomst tussen Indonesië en Finland;

                                 artikel 4 van de overeenkomst tussen Indonesië en Frankrijk;

                                 artikel 5 van de overeenkomst tussen Indonesië en Duitsland;

                                 artikel 10 van de overeenkomst tussen Indonesië en Griekenland;

                                 artikel 6 van de overeenkomst tussen Indonesië en Hongarije;

                                 artikel 4 van de overeenkomst tussen Indonesië en Italië;

                                 artikel IX van de overeenkomst tussen Indonesië en Luxemburg;

                                 artikel 10 van de overeenkomst tussen Indonesië en Nederland;

                                 artikel 6 van de overeenkomst tussen Indonesië en Polen;

                                 artikel 9 van de overeenkomst tussen Indonesië en Roemenië;

                                 artikel 8 van de overeenkomst tussen Indonesië en Slowakije;

                                 artikel VIII van de overeenkomst tussen Indonesië en Spanje;

                                 artikel 4 van de overeenkomst tussen Indonesië en Zweden;

                                 artikel 4 van de overeenkomst tussen Indonesië en het Verenigd Koninkrijk.

         BIJLAGE 3

            Lijst van andere landen waarnaar wordt verwezen in artikel 2 van de overeenkomst

                     a)

                     De Republiek IJsland (in het kader van de overeenkomst inzake de Europese Economische Ruimte);

                     b)

                     Het Vorstendom Liechtenstein (in het kader van de overeenkomst inzake de Europese Economische Ruimte);

                     c)

                     Het Koninkrijk Noorwegen (in het kader van de overeenkomst inzake de Europese Economische Ruimte);

                     d)

                     De Zwitserse Bondsstaat (in het kader van de overeenkomst inzake luchtvervoer tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat).


title: 2013/552/EU: Besluit van het Europees Parlement van 17 april 2013 over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het achtste, negende en tiende Europees Ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2011#Resolutie van het Europees Parlement van 17 april 2013 met de opmerkingen die een integrerend deel uitmaken van het besluit over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het achtste, negende en tiende Europees Ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2011

text:
               16.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 308/146

         BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT
   van 17 april 2013
   over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het achtste, negende en tiende Europees Ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2011
   (2013/552/EU)
   HET EUROPEES PARLEMENT,

               —

               gezien het verslag van de Commissie over de follow-up van de kwijting voor het begrotingsjaar 2010 (COM(2012) 585) en de begeleidende werkdocumenten van de diensten van de Commissie (SWD(2012) 330 en SWD(2012) 340),

               —

               gezien de financiële memoranda en de inkomsten- en uitgavenrekeningen van het achtste, negende en tiende Europees Ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2011 (COM(2012) 435 — C7-0223/2012),

               —

               gezien het jaarverslag van de Commissie van 26 april 2012 over het financieel beheer van het achtste, negende en tiende Europees Ontwikkelingsfonds in 2011,

               —

               gezien de financiële informatie over de Europese Ontwikkelingsfondsen (COM(2012) 386),

               —

               gezien het jaarverslag van de Rekenkamer over de activiteiten die uit het achtste, negende en tiende Europees Ontwikkelingsfonds zijn gefinancierd, met betrekking tot het begrotingsjaar 2011 vergezeld van de antwoorden van de Commissie (1), alsmede de speciale verslagen van de Rekenkamer,

               —

               gezien de verklaring van de Rekenkamer (2) voor het begrotingsjaar 2011 waarin de betrouwbaarheid van de rekeningen en de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen worden bevestigd, als bedoeld in artikel 287 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

               —

               gezien de aanbevelingen van de Raad van 4 februari 2013 inzake de kwijting die aan de Commissie moet worden verleend voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2011 (05190/2012 — C7-0083/2013, 05191/2012 — C7-0084/2013, 05192/2012 — C7-0085/2013),

               —

               gezien de Partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan, enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds, ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000 (3) en herzien in Luxemburg op 25 juni 2005 (4),

               —

               gezien Besluit 2001/822/EG van de Raad van 27 november 2001 betreffende de associatie van de landen en gebieden overzee (LGO) met de Europese Gemeenschap („LGO-besluit”) (5), gewijzigd bij Besluit 2007/249/EG van de Raad (6),

               —

               gezien artikel 33 van het Intern Akkoord van 20 december 1995 tussen de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, betreffende de financiering en het beheer van de steun van de Gemeenschap in het kader van het tweede financieel protocol bij de vierde ACS-EG-overeenkomst (7),

               —

               gezien artikel 32 van het Intern Akkoord van 18 september 2000 tussen de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, betreffende de financiering en het beheer van de steun van de Gemeenschap in het kader van het financieel protocol bij de Partnerschapsovereenkomst tussen de staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, ondertekend te Cotonou (Benin) op 23 juni 2000, en de toewijzing van financiële bijstand ten behoeve van de landen en gebieden overzee waarop de bepalingen van het vierde deel van het EG-Verdrag van toepassing zijn (8),

               —

               gezien de mededeling van de Commissie over „Belastingen en ontwikkeling — Samenwerking met ontwikkelingslanden met het oog op goed bestuur in belastingaangelegenheden” van 21 april 2010 en die van 13 oktober 2011 over „De toekomstige strategie inzake EU-begrotingssteun aan derde landen”;

               —

               gezien artikel 319 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

               —

               gezien artikel 74 van het Financieel Reglement van 16 juni 1998 van toepassing op de samenwerking inzake ontwikkelingsfinanciering in het kader van de vierde ACS-EG-overeenkomst (9),

               —

               gezien artikel 119 van het Financieel Reglement van 27 maart 2003 van toepassing op het negende Europees Ontwikkelingsfonds (10),

               —

               gezien artikel 142 van Verordening (EG) nr. 215/2008 van de Raad van 18 februari 2008 inzake het Financieel Reglement van toepassing op het tiende Europees Ontwikkelingsfonds (11),

               —

               gezien artikel 76 en artikel 77, derde streepje, van en bijlage VI bij zijn Reglement,

               —

               gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking (A7-0062/2013),

               1.

               verleent de Commissie kwijting voor de uitvoering van de begroting van het achtste, negende en tiende Europees Ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2011;

               2.

               formuleert zijn opmerkingen in onderstaande resolutie;

               3.

               verzoekt zijn voorzitter dit besluit en de resolutie die daarvan een integrerend deel uitmaakt, te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Hof van Justitie, de Rekenkamer en de Europese Investeringsbank, en te zorgen voor de publicatie in het Publicatieblad van de Europese Unie (serie L).

            De voorzitter

         Martin SCHULZ

            De secretaris-generaal

         Klaus WELLE

      (1)  PB C 344 van 12.11.2012, blz. 243.

      (2)  PB C 348 van 14.11.2012, blz. 130.

      (3)  PB L 317 van 15.12.2000, blz. 3.

      (4)  PB L 287 van 28.10.2005, blz. 4.

      (5)  PB L 314 van 30.11.2001, blz. 1, en PB L 324 van 7.12.2001, blz. 1.

      (6)  PB L 109 van 26.4.2007, blz. 33.

      (7)  PB L 156 van 29.5.1998, blz. 108.

      (8)  PB L 317 van 15.12.2000, blz. 355.

      (9)  PB L 191 van 7.7.1998, blz. 53.

      (10)  PB L 83 van 1.4.2003, blz. 1.

      (11)  PB L 78 van 19.3.2008, blz. 1.

      RESOLUTIE VAN HET EUROPEES PARLEMENT
      van 17 april 2013
      met de opmerkingen die een integrerend deel uitmaken van het besluit over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het achtste, negende en tiende Europees Ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2011
      HET EUROPEES PARLEMENT,

                  —

                  gezien het verslag van de Commissie over de follow-up van de kwijting voor het begrotingsjaar 2010 (COM(2012) 585) en de begeleidende werkdocumenten van de diensten van de Commissie (SWD(2012) 330 en SWD(2012) 340),

                  —

                  gezien de financiële memoranda en de inkomsten- en uitgavenrekeningen van het achtste, negende en tiende Europees Ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2011 (COM(2012) 435 — C7-0223/2012),

                  —

                  gezien het jaarverslag van de Commissie van 26 april 2012 over het financieel beheer van het achtste, negende en tiende Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) in 2011,

                  —

                  gezien de financiële informatie over de Europese ontwikkelingsfondsen (COM(2012) 386),

                  —

                  gezien het jaarverslag van de Rekenkamer over de activiteiten die uit het achtste, negende en tiende Europees Ontwikkelingsfonds zijn gefinancierd, met betrekking tot het begrotingsjaar 2011 vergezeld van de antwoorden van de Commissie (1), alsmede de speciale verslagen van de Rekenkamer,

                  —

                  gezien de verklaring van de Rekenkamer (2) voor het begrotingsjaar 2011 waarin de betrouwbaarheid van de rekeningen en de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen worden bevestigd, als bedoeld in artikel 287 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

                  —

                  gezien de aanbevelingen van de Raad van 4 februari 2013 inzake de aan de Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de verrichtingen van het Europees Ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2011 (05190/2012 — C7-0083/2013, 05191/2012 — C7-0084/2013, 05192/2012 — C7-0085/2013),

                  —

                  gezien de Partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan, enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds, ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000 (3) en herzien in Luxemburg op 25 juni 2005 (4),

                  —

                  gezien Besluit 2001/822/EG van de Raad van 27 november 2001 betreffende de associatie van de landen en gebieden overzee (LGO) met de Europese Gemeenschap („LGO-besluit”) (5), gewijzigd bij Besluit 2007/249/EG van de Raad (6),

                  —

                  gezien artikel 33 van het Intern Akkoord van 20 december 1995 tussen de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, betreffende de financiering en het beheer van de steun van de Gemeenschap in het kader van het tweede financieel protocol bij de vierde ACS-EG-overeenkomst (7),

                  —

                  gezien artikel 32 van het Intern Akkoord van 18 september 2000 tussen de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, betreffende de financiering en het beheer van de steun van de Gemeenschap in het kader van het financieel protocol bij de Partnerschapsovereenkomst tussen de staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, ondertekend te Cotonou (Benin) op 23 juni 2000, en de toewijzing van financiële bijstand ten behoeve van de landen en gebieden overzee waarop de bepalingen van het vierde deel van het EG-Verdrag van toepassing zijn (8),

                  —

                  gezien zijn resolutie van 28 september 2006 over meer en betere samenwerking: het pakket 2006 inzake de doeltreffendheid van de bijstand van de EU (9),

                  —

                  gezien de mededelingen van de Commissie van 21 april 2010 over „Belastingen en ontwikkeling — Samenwerking met ontwikkelingslanden met het oog op goed bestuur in belastingaangelegenheden” en van 13 oktober 2011 over „De toekomstige strategie inzake EU-begrotingssteun aan derde landen”,

                  —

                  gezien zijn resolutie van 22 mei 2008 over het vervolg op de Verklaring van Parijs van 2005 over de doeltreffendheid van de hulp (10),

                  —

                  gezien het verslag van het Comité ontwikkelingshulp (DAC) van de OESO over de doeltreffendheid van de hulp, een voortgangsverslag over de uitvoering van de Verklaring van Parijs van juni 2009,

                  —

                  gezien de consensus van Tunis met het oog op doeltreffende ontwikkeling van 4-5 november 2010 met betrekking tot de Afrikaanse agenda voor de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp,

                  —

                  gezien het slotdocument van de OESO-bijeenkomst op hoog niveau over de doeltreffendheid van hulp te Busan van december 2011,

                  —

                  gezien artikel 319 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

                  —

                  gezien artikel 74 van het Financieel Reglement van 16 juni 1998 van toepassing op de samenwerking inzake ontwikkelingsfinanciering in het kader van de vierde ACS-EG-overeenkomst (11),

                  —

                  gezien artikel 119 van het Financieel Reglement van 27 maart 2003 van toepassing op het negende Europees Ontwikkelingsfonds (12),

                  —

                  gezien artikel 142 van Verordening (EG) nr. 215/2008 van de Raad van 18 februari 2008 inzake het Financieel Reglement van toepassing op het 10e Europees Ontwikkelingsfonds (13),

                  —

                  gezien de artikelen 76 en 77, derde streepje, van alsmede bijlage VI bij zijn Reglement,

                  —

                  gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking (A7-0062/2013),

                  A.

                  overwegende dat de belangrijkste doelstelling van de Overeenkomst van Cotonou, als het kader voor de betrekkingen van de Unie met landen in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS-landen) en de landen en gebieden overzee (LGO), is het verminderen en uiteindelijk uitroeien van armoede, in overeenstemming met de doelstellingen van duurzame ontwikkeling en de geleidelijke integratie van de ACS-landen en de LGO in de wereldeconomie, en overwegende dat het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) het belangrijkste financieel instrument van de Unie is voor ontwikkelingssamenwerking met de ACS-landen;

                  B.

                  overwegende dat de Commissie, als uitvoerend orgaan, verantwoording moet afleggen in het kader van de verlening van kwijting voor de uitvoering van de middelen uit het EOF;

                  C.

                  overwegende dat transparantie en verantwoordingsplicht voorwaarden zijn voor democratische controle, alsmede voor een doeltreffende ontwikkelingshulp;

                  D.

                  overwegende dat het ontwikkelingshulplandschap voortdurend evolueert; overwegende dat ontwikkelingshulp deel uitmaakt van een ruimere context, waarin handel, geldovermakingen en andere inkomstenbronnen tegenwoordig voor de meeste ontwikkelingslanden een belangrijker rol spelen dan de officiële ontwikkelingshulp (ODA);

                  E.

                  overwegende dat illegale geldstromen uit ontwikkelingslanden hun kansen op groei en vermindering van de armoede ernstig ondermijnen;

                  F.

                  overwegende dat ontwikkelingshulp in veel gevallen wordt verstrekt in een context van zwakke staatsinstellingen, ernstige corruptie en ontoereikende controlesystemen in het ontvangende land en overwegende dat het van groot belang is dat de Unie toezicht uitoefent op zijn ontwikkelingshulp;

                  G.

                  overwegende dat begrotingssteun weliswaar een nuttig instrument voor ontwikkeling is maar een aanzienlijke fiduciair risico met zich meebrengt en uitsluitend mag worden verstrekt bij voldoende transparantie en verantwoording;

                  H.

                  overwegende dat de Commissie in haar mededeling „Belastingen en ontwikkeling — Samenwerking met ontwikkelingslanden met het oog op goed bestuur in belastingaangelegenheden” opnieuw hamert op transparantie en verantwoording in fiscale aangelegenheden; overwegende dat begrotingssteun een aanzienlijk fiduciair risico met zich meebrengt en daarom uitsluitend mag worden verstrekt bij voldoende transparantie, verantwoording en doeltreffendheid;

                  I.

                  overwegende dat bevordering van de transparantie en bestrijding van corruptie en fraude doorslaggevend zijn voor het welslagen van begrotingssteunoperaties van de Unie, zoals aangegeven in bovengenoemde mededeling van de Commissie „De toekomstige strategie inzake EU-begrotingssteun aan derde landen”;

                  J.

                  overwegende dat duurzaamheid van cruciaal belang is voor de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp;

                  K.

                  overwegende dat in het begrotingsjaar 2011 (14) de globale vastleggingen, de individuele vastleggingen en de betalingen respectievelijk 3 279 miljard EUR, 2 786 miljard EUR en 2 941 miljard EUR bedroegen;

                  L.

                  overwegende dat het Parlement herhaaldelijk heeft verzocht om de opname van het EOF in de algemene begroting;

         Betrouwbaarheidsverklaring

         Betrouwbaarheid van de rekeningen

                  1.

                  is ingenomen met het oordeel van de Rekenkamer dat de definitieve jaarrekening van het achtste, negende en tiende Europees Ontwikkelingsfonds een in elk materieel opzicht getrouw beeld van de financiële situatie van de EOF’s per 31 december 2011 geeft;

                  2.

                  wijst nogmaals op de vaststelling van de Rekenkamer dat er nog steeds veel coderingsfouten voorkomen, die een bron van zorg blijven, daar ze van invloed zijn op de juistheid van de gegevens die worden gebruikt bij de opstelling van de jaarrekening, vooral bij de jaarlijkse afsluitingsprocedure aan het eind van het jaar; is bezorgd dat deze situatie nog niet is verholpen door de Commissie, ondanks de herhaaldelijke kritiek van de Rekenkamer en de verzoeken van het Europees Parlement om verbeteringen;

         Regelmatigheid van de verrichtingen

                  3.

                  constateert met voldoening dat volgens de Rekenkamer bij de ontvangsten en vastleggingen geen materiële fouten zijn gemaakt;

                  4.

                  is bezorgd over de conclusie van de Rekenkamer over de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende betalingen bij de rekeningen volgens welke de betalingen materiële fouten vertonen; vindt het verontrustend dat er voor het tweede jaar op rij materiële fouten zijn aangetroffen in de EOF-betalingen en zelfs in veel hogere mate dan in 2010 (het geraamde foutenpercentage voor 2011 bedraagt 5,1 %, hetgeen een significante stijging is ten opzichte van 2010, toen het op 3,4 % bedroeg);

                  5.

                  betreurt dat het meest waarschijnlijke foutenpercentage hoog blijft; betreurt met name dat zowel het meest waarschijnlijke foutenpercentage en de frequentie van fouten in 2011 zijn gestegen; erkent dat er sprake kan zijn van statistische schommelingen van jaar tot jaar en acht het van cruciaal belang dat de trend niet doorzet; dringt er bij de Commissie op aan de vergelijkende analyse van de fouten die de Rekenkamer in 2010 en 2011 heeft geconstateerd af te ronden en verslag uit te brengen aan het Parlement over haar bevindingen;

                  6.

                  stelt vast dat het bovengenoemde foutenpercentage alleen kwantificeerbare fouten betreft, en dat eventuele fouten in verband met het bedrag van 737 miljoen EUR voor begrotingssteun niet zijn inbegrepen;

                  7.

                  merkt bezorgd op dat van de 29 verrichtingen die kwantificeerbare fouten vertonen, er in 11 gevallen sprake was van saldobetalingen waarvoor al controles door de Commissie moeten zijn verricht;

                  8.

                  is bezorgd over het feit dat veel van deze fouten noch bij externe audits, noch bij de eigen controles van de Commissie aan het licht zijn gekomen, wat wijst op lacunes in de toezicht- en controlemechanismen van het directoraat-generaal Ontwikkeling en Samenwerking — EuropeAid van de Commissie; dringt erop aan dat de Commissie de oorzaken van deze fouten onderzoekt en maatregelen treft om ze ongedaan te maken;

                  9.

                  is voldaan over het jaarverslag van de Rekenkamer; is met name ingenomen met het feit dat het duidelijk probleemgebieden identificeert, zoals de stijging van het foutenpercentage en begrotingssteun; merkt op dat de Rekenkamer niet zonder voorbehoud de optimistische constatering van de Commissie onderschrijft dat het beheer van de begroting gestaag verbetert;

                  10.

                  verzoekt de Commissie het jaarlijkse EOF-verslag te voorzien van een „verkeerslichtsysteem” om duidelijk te maken wat er van het ene op het andere jaar is verbeterd dan wel verslechterd;

         Doeltreffendheid van systemen

                  11.

                  is ernstig bezorgd over de constatering van de Rekenkamer dat de toezicht- en controlesystemen maar ten dele doeltreffend zijn;

                  12.

                  is ingenomen met de positieve beoordeling van de Rekenkamer van de controlestrategie van EuropeAid om fouten te voorkomen, op te sporen en te corrigeren fouten en van de doorvoering van de internecontrolenormen van de Commissie;

                  13.

                  wijst erop dat de individuele vastleggingen en betalingen voor 2011 als gevolg van vertragingen bij de aanbesteding van grote infrastructuurprogramma’s en ingehouden betalingen voor begrotingssteun respectievelijk 13 % en 16 % lager uitkwamen dan het gestelde doel; herhaalt zijn specifieke bezorgdheid over het lage vastleggingspercentage (31 %) van de regionale middelen van het tiende EOF, slechts twee jaar voor afloop van de programmeringsperiode; spoort de Commissie aan om in te zetten op een soepele uitvoering van deze financiële middelen en om lering uit de huidige vertragingen te trekken voor de volgende programmeringsperiode;

                  14.

                  is bezorgd dat het personeelsbeleid een hardnekkig punt van zorg is gebleven vanwege het hoge personeelsverloop en de reorganisatie die medio 2011 plaatsvond, en dat de personeelsleden van EuropeAid zijn ingezet voor andere taken dan het beheer van de steun en wel in een mate die veel verder gaat dan de flexibiliteitslimieten die met de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) waren afgesproken; verwacht dat deze situatie is verbeterd in 2012 en verlangt dat het Europees Parlement over de situatie wordt geïnformeerd;

                  15.

                  merkt tot zijn spijt op dat de Rekenkamer de controles vooraf door de ordonnateurs op het hoofdkantoor van EuropeAid en bij de delegaties slechts als gedeeltelijk doeltreffend beoordeelt; dringt er bij de Commissie op aan haar inspanningen om de huidige systemen te verbeteren voort te zetten en eind november 2013 aan het Parlement verslag uit te brengen over de resultaten;

                  16.

                  merkt op dat de Rekenkamer heeft vastgesteld dat de meeste nationale ordonnateurs in de begunstigde EOF-landen de vereiste normen inzake financieel beheer niet haalden; dringt er bij de Commissie op aan dat zij haar technische bijstand en haar opleidingsactiviteiten opvoert om de controle- en toezichtcapaciteiten van de nationale ordonnateurs te versterken;

                  17.

                  is verheugd over de invoering van het instrumentenpakket voor financieel beheer, dat de kennis van contractanten en begunstigden op het gebied van financieel beheer door de EU en van de subsidiabiliteitsregels moet vergroten; dringt er bij de Commissie op aan dat zij het beheer van de procedures voor de toewijzing van contracten verder verbetert door de selectiecriteria te verduidelijken en het evaluatieproces beter te documenteren, en dat zij de kwaliteit van het toezicht op de contracttoewijzing verhoogt, teneinde het grote aantal fouten in de projectbetalingen terug te dringen;

                  18.

                  dringt er bij de Commissie op een zwarte lijst aan te leggen van externe dienstverleners die niet voldoen aan de vereiste normen, inclusief een aantal bindende criteria, alsmede om de met kwijting belaste autoriteit vóór aanvang van de volgende kwijting in kennis te stellen van haar conclusies;

                  19.

                  stelt met voldoening vast dat de controle en het toezicht doeltreffend zijn op het hoofdkantoor van EuropeAid; is verheugd over de nieuwe versie van het halfjaarlijkse toezichtverslag externe bijstand; betreurt het echter dat de betrouwbaarheid van de essentiële prestatie-indicatoren met betrekking tot financiële controles wordt beïnvloed door onjuiste gegevens in het gemeenschappelijk Relex-informatiesysteem (CRIS);

                  20.

                  is bezorgd over de bestaande tekortkomingen in CRIS met betrekking tot informatie over de resultaten en de follow-up van alle controles vooraf in die zin dat CRIS-audit geen informatie geeft over de bedragen die EuropeAid uiteindelijk niet-subsidiabel acht, CRIS geen volledige informatie verschaft over de niet-subsidiabel bevonden, en door de eigen controles vooraf van de Commissie gecorrigeerde bedragen en de juistheid van de gegevens in CRIS problematisch blijft; is verheugd over de toezegging van de Commissie om de kwaliteit van de CRIS-gegevens in 2012 te verbeteren;

                  21.

                  is ernstig verontrust over de constatering van de Rekenkamer dat het toezicht en de supervisie door de delegaties maar ten dele doeltreffend waren; merkt op dat er in de laatste vier jaarverslagen van de Rekenkamer over de EOF’s wordt gewezen op personele beperkingen en inadequate personeelsmiddelen, die waarschijnlijk een negatieve invloed op de financiële controles hebben; is uiterst bezorgd over dit terugkerend probleem;

                  22.

                  neemt kennis van het lage aantal gerapporteerde gevallen van klokkenluiden, ondanks het hoge foutenpercentage; dringt er bij de Commissie op aan haar klokkenluidersregeling te herzien, alsmede de uitvoering van dat beleid in de delegaties; verzoekt de Commissie om het Parlement in te lichten over haar huidige beleid en maatregelen voor de behandeling van meldingen van interne en externe klokkenluiders en de bescherming van deze personen en eventuele veranderingen hierin;

                  23.

                  is ingenomen met de conclusie van de Rekenkamer dat de externeauditfunctie ten aanzien van het hoofdkantoor van EuropeAid doeltreffend is; is bezorgd dat dezelfde conclusie niet kan worden getrokken ten aanzien van de delegaties, in zoverre dat er tekortkomingen zijn in de op risico gebaseerde controles en er vertragingen optraden in het proces ter afwikkeling van de controle, waardoor het risico kan ontstaan dat niet-subsidiabele uitgaven niet langer invorderbaar zijn; dringt er bij de Commissie en de EDEO op aan dat probleem onverwijld op te lossen;

                  24.

                  is bezorgd dat de Rekenkamer de interne audit als ten dele doeltreffend beoordeelt; onderkent dat de reorganisatie van de Commissie in 2011 een grote impact heeft gehad op de activiteit van de interneauditfunctie; verwacht dat deze situatie is verbeterd in 2012;

                  25.

                  betreurt het gebrek aan compatibiliteit tussen de schatting door de Rekenkamer van het meest waarschijnlijke foutenpercentage op jaarbasis gehanteerd door de Rekenkamer en de huidige methodologie en de praktijk van de Commissie die verwijst naar het netto resterende foutenpercentage over een periode van meer dan een jaar; is verheugd over het initiatief van de Commissie om een studie over het resterende foutenpercentage van EuropeAid te initiëren en verwacht dat deze wordt afgerond binnen de gestelde termijn, dat wil zeggen in het eerste kwartaal van 2013; roept de Commissie op om de resultaten van dit onderzoek aan het Parlement te presenteren zodra zij beschikbaar zijn;

                  26.

                  is voldaan over het feit dat EuropeAid naar het oordeel van de Rekenkamer aanzienlijke vooruitgang heeft geboekt bij de uitvoering van vele aanbevelingen van de Rekenkamer; dringt er bij de Commissie op aan volledige uitvoering te geven aan de aanbevelingen van de Rekenkamer in het jaarverslag 2011;

                  27.

                  neemt kennis van de verzekering door de Commissie dat zij geen bankrekeningen bezit of beheert buiten de begroting, in die zin dat middelen zouden worden gebruikt voor betalingen of acties die niet zijn goedgekeurd door de begrotingsautoriteit;

         Illegale kapitaaluitstromen

                  28.

                  onderkent dat een van de grootste uitdagingen voor ontwikkelingslanden de enorme uitstroom van illegaal kapitaal is; onderkent dat er jaarlijks 1 biljoen USD illegaal wordt weggesluisd via offshore centra en belastingparadijzen; merkt op dat deze illegale geldstromen ongeveer tien keer zo groot zijn als het bedrag dat naar ontwikkelingslanden gaat ten behoeve van armoedebestrijding en economische ontwikkeling;

                  29.

                  verwijst in het bijzonder naar zijn resolutie van 8 maart 2011 over belastingen en ontwikkeling — Samenwerking met ontwikkelingslanden met het oog op goed bestuur in belastingaangelegenheden (15);

                  30.

                  benadrukt dat in de grensoverschrijdende illegale geldstroom de opbrengst van commerciële belastingontduiking, voornamelijk door middel van manipulatie van handelsprijzen, de grootste component vormt;

                  31.

                  merkt op dat belasting ontdoken kan worden met behulp van belastingparadijzen, rechtsgebieden met een geheimhoudingsregeling, verkapte bedrijven, anonieme trustrekeningen, nepstichtingen, manipulatie van handelsprijzen en witwastechnieken; benadrukt dat belastingontduiking en belastingfraude dringend op alle niveaus (nationaal, uniaal en internationaal) moet worden aangepakt; verzoekt de Commissie om te bekijken waar de Uniewetgeving en de administratieve samenwerking tussen lidstaten kan worden verbeterd; verzoekt de Commissie te bekijken hoe de ontvangende landen met behulp van een van programma op basis van stimulansen betrokken kunnen worden bij de bestrijding van belastingontduiking, alsook om voor het einde van 2013 hierover verslag uit te brengen aan de kwijtingverlenende autoriteit;

                  32.

                  is ingenomen met het actieplan van de Commissie ter versterking van de aanpak van belastingfraude en -ontduiking; is van mening dat een gemeenschappelijke definitie en zwarte lijst van belastingparadijzen, alsook een verbeterde transparantie van bedrijven, met inbegrip van de invoering van „uiteindelijk gerechtigde” in registraties, belangrijke stappen zijn om de illegale kapitaalstromen tegen te gaan;

                  33.

                  is het met de Commissie eens dat „[de] groeiende integratie van de internationale markten en de economische mondialisering […] ook gevolgen [hebben] voor de doeltreffendheid van de nationale belastingstelsels” (16) en dat „[om] dit probleem aan te pakken, […] door de geïndustrialiseerde landen en door de ontwikkelingslanden gezamenlijke inspanningen [moeten] worden gedaan om de beginselen van goed bestuur op belastinggebied toe te passen en daarmee ook de vooruitzichten voor groei en armoedebestrijding in de ontwikkelingslanden te verbeteren, en tegelijk de belastingstelsels wereldwijd te versterken” (17);

                  34.

                  wijst erop dat een deel van de illegale geldstromen tot stand komt door manipulatie van prijzen van handelstransacties, namelijk te hoge prijzen voor ingevoerde goederen en te lage prijzen voor uitgevoerde goederen op douanedocumenten; benadrukt de belangrijke rol van de douaneautoriteiten bij het opsporen van frauduleuze transacties aangezien zij degenen zijn die aanwezig zijn op de plaats van binnenkomst en vertrek van goederen; wijst erop dat de illegale praktijken mogelijk zijn door het ontbreken van efficiënt toezicht door de nationale douane;

                  35.

                  stelt vast dat douaneautoriteiten in veel ontwikkelingslanden niet effectief functioneren, in de eerste plaats door het ontbreken van efficiënte systemen voor risicobeheer; verzoekt de Commissie bijzondere aandacht te besteden aan dit aspect van ontwikkeling en haar middelen vooral te richten op het verhelpen van deze situatie, in het bijzonder door het opnemen van duurzame hervormingen van douanesystemen in de criteria ten aanzien van het beheer van de overheidsfinanciën voor het verlenen van begrotingssteun;

                  36.

                  onderstreept dat inefficiënt douanetoezicht niet alleen in ontwikkelingslanden voorkomt; betreurt het dat de douanecontrole in de lidstaten niet goed functioneert (18), waardoor mogelijkheden worden geschapen voor frauduleus gedrag; dringt er bij de Commissie op aan alle nodige stappen te nemen om de situatie te verbeteren door haar samenwerking met internationale netwerken als het Economic Crime Agency Network (ECAN) alsook met nationale douaneautoriteiten te versterken om zo overal ter wereld bewijs te kunnen vergaren van producenten, scheepslijndiensten, logistieke ondernemingen en havenautoriteiten;

         Coördinatie van ontwikkelingshulp, ontwikkelingsprioriteiten en Uniesteun die resultaten oplevert

                  37.

                  merkt op dat de hulp van de Unie nog altijd versnipperd is over verschillende instrumenten van de Unie voor wat betreft de niveaus waarop de Unie actie onderneemt alsook de bilaterale programma’s van de lidstaten en interventies van de Europese Investeringsbank (EIB), en dat deze situatie tot tekortkomingen leidt in de hulpprogrammering in crisissituaties en kwetsbare omstandigheden; verzoekt de Commissie de verschillende hulpinstrumenten Uniewijd te coördineren;

                  38.

                  betreurt het dat in 2012 slechts vier landen — Zweden, Luxemburg, Denemarken en Nederland — de EU-doelstellingen ten aanzien van internationale ontwikkelingsfinanciering gehaald hebben, ondanks het feit dat alle landen zich ertoe hebben verbonden om 0,70 % van hun bruto binnenlands product (bbp) uit te trekken voor ontwikkelingshulp;

                  39.

                  herhaalt dat goed bestuur, democratie, eerbiediging van de mensenrechten en armoedebestrijding geïntegreerd doelstellingen moeten zijn van de uitvoerende organisaties in de landen waar EOF-steun wordt verdeeld; roept de Commissie op om ingeval van schendingen van de mensenrechten vaker gebruik te maken van de politieke dialoog krachtens artikel 8 van de Overeenkomst van Cotonou en om hulp zo nodig op te schorten;

                  40.

                  wijst op het feit dat de Unie een brede set instrumenten nodig heeft om de ontwikkelingshulp aan te passen aan de uiteenlopende omstandigheden; wijst in het bijzonder op de noodzaak van doeltreffende instrumenten en werkmethodes ingeval van gefaalde staten of uiterst ondemocratische staten;

                  41.

                  benadrukt dat de specifieke doelstellingen van het ontwikkelingsbeleid moeten worden gewaarborgd binnen de EDEO; benadrukt dat andere overwegingen, bijvoorbeeld vanuit het oogpunt van het handelsbeleid en het buitenlands en veiligheidsbeleid, niet mogen ingaan tegen de ontwikkelingsprioriteiten van de Unie;

                  42.

                  stelt vast dat de algemene impact van het ontwikkelingsbeleid van de Unie bepaald wordt door het beleid van de Unie op het terrein van landbouw, visserij, energie en handel; onderstreept de noodzaak van coherentie op het gebied van ontwikkelingsbeleid, overeenkomstig artikel 208 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en benadrukt dat dit beleid het „berokken geen schade”-beginsel moet omvatten en naleven;

                  43.

                  benadrukt dat meer aandacht moet worden besteed aan de duurzaamheid van hulp; is bezorgd over de aanhoudende tekortkomingen op het gebied van doeltreffendheid (problemen bij 40,3 % van de onderzochte interventies), effectiviteit (43 %) en duurzaamheid (46 %) van lopende projecten en programma’s in Afrika bezuiden de Sahara (19) die door onafhankelijke deskundigen zijn vastgesteld tijdens evaluaties op het terrein; merkt op dat er zich gelijksoortige prestatieproblemen voordoen bij de uitvoering van projecten in de Caraïben, waar het aandeel goed of zeer goed presterende projecten is gedaald van 74,6 % in 2009 naar 72,9 % in 2010 en 61,5 % in 2011 (20), alsook in de regio van de Stille Oceaan, waar een aanzienlijk gedeelte van de programma’s met uitvoeringsproblemen kampt (21);

                  44.

                  is diep bezorgd over de bevindingen van de Rekenkamer in haar speciale verslagen nr. 1/2012 en nr. 13/2012 over de „Doeltreffendheid van de ontwikkelingshulp van de Europese Unie voor de voedselzekerheid in Afrika bezuiden de Sahara”, respectievelijk „De ontwikkelingshulp van de Europese Unie voor drinkwatervoorziening en sanitaire basisvoorzieningen in landen bezuiden de Sahara”, waaruit is gebleken dat de vooruitzichten voor duurzaamheid goed zijn voor de helft van de interventies, maar dat er minder waarborgen zijn voor houdbare resultaten voor de andere helft; juicht de aanbevelingen van de Rekenkamer in deze verslagen toe en dringt er bij de Commissie op aan deze uit te voeren om maximale resultaten van de ontwikkelingsuitgaven van de Unie te bereiken;

                  45.

                  is van mening dat onderwijs een essentiële rol in ontwikkeling speelt, aangezien dit vooruitzichten biedt op duurzaamheid van hulpactiviteiten en zonder onderwijs zelfs de best doordachte technische beleidsmaatregelen gedoemd zijn te mislukken; erkent de uitdagingen op dit gebied, in het bijzonder de moeilijkheden om de wereldwijde doelstellingen op het gebied van gendergelijkheid voor schoolbezoek te verwezenlijken;

                  46.

                  is van mening dat de Commissie de belastingbetaler moet kunnen laten zien wat er bereikt is met de ontwikkelingshulp van de Unie op dit gebied; verzoekt de Commissie om duidelijke doelstellingen te formuleren op basis waarvan vervolgens werkelijke prestatieaudits kunnen worden uitgevoerd;

                  47.

                  is verheugd over het feit dat diensten van de Commissie werken aan een gemeenschappelijk kader voor het meten en publiceren van de resultaten van ontwikkelingsbeleid, ook voor inclusieve en duurzame groei, in het kader van de uitvoering van de „Agenda voor verandering”; roept de Commissie op om het resultaat van die inspanningen voor eind november 2013 mee te delen aan het Parlement;

                  48.

                  wijst met nadruk op de waarde van de prestatieaudits die de Rekenkamer op het gebied van ontwikkelingshulp heeft uitgevoerd; moedigt de Rekenkamer aan om meer van haar middelen te concentreren op audits gericht op de risico’s die de efficiëntie, effectiviteit en economie bedreigen;

                  49.

                  benadrukt dat voor sociale en economische ontwikkeling op de lange termijn andere duurzame inkomstenbronnen nodig zijn dan hulp; acht gezonde en goed functionerende handelsbetrekkingen in overeenstemming met de WHO-beginselen in dit verband van cruciaal belang voor ontwikkelingslanden en dringt er derhalve bij de Raad, de Commissie en de ACS-landen op aan oplossingen aan te dragen voor de resterende problemen met betrekking tot de economische partnerschapsovereenkomsten en de vrijhandel tussen de Unie en de ACS-regio;

         Begrotingssteun

                  50.

                  neemt kennis van het feit dat er in 2011 207 miljoen EUR voor begrotingssteun was uitgetrokken, oftewel 6,3 % van alle toezeggingen bij elkaar;

                  51.

                  herinnert eraan dat de Rekenkamer in haar jaarverslag over de EOF’s betreffende het begrotingsjaar 2011 constateerde dat 23 % van de betalingen voor niet-kwantificeerbare fouten bevatten; stelt een verbetering vast ten opzichte van de bevindingen in de vorige verslagen; is van mening dat het resultaat voor 2011 echter nog steeds niet bevredigend is;

                  52.

                  is zeer bezorgd over de conclusie van de Rekenkamer dat er niet-kwantificeerbare fouten waren gemaakt omdat onvoldoende gestructureerd werd aangetoond dat de subsidiabiliteitscriteria werden nageleefd, aangezien de resultaten op het gebied van het beheer van de overheidsfinanciën niet werden vergeleken met de voor de beoordelingsperiode bepaalde doelstellingen; dringt er bij de Commissie op aan een strenge controle van de ontvangende landen te garanderen, zowel voor als na het besluit om begrotingssteun te verlenen, met name in landen waaraan belangrijke steun uit de ontwikkelingsfondsen van de Unie wordt verstrekt, maar waar de corruptie sterk toeneemt; dringt er derhalve op aan dat de Commissie betere controlemechanismen invoert om te garanderen dat het geld van de Europese belastingbetaler niet wordt misbruikt voor het financieren van terrorisme of corruptie;

                  53.

                  erkent de potentiële voordelen van begrotingssteun; wijst echter op de risico’s die deze vorm van hulp inhoudt daar deze gevoeliger is voor fraude en corruptie dan andere vormen van steun, vanwege de fungibiliteit ervan; herinnert eraan dat de controle door de Rekenkamer over de middelen die zijn betaald in de vorm van begrotingssteun eindigt op het moment dat de Uniesteun wordt betaald aan de schatkist van het partnerland;

                  54.

                  benadrukt dat deze risico’s vooral verontrustend zijn in het kader van de massale uitstroom van illegaal kapitaal uit ontwikkelingslanden, als genoemd in paragraaf 25; dringt er bij de Commissie op aan rekening te houden met de bestaande rapportage over de illegale kapitaalvlucht alvorens een besluit te nemen over toekenning van begrotingssteun;

                  55.

                  is ingenomen met de uitspraak van de Commissie dat de bestrijding van fraude en corruptie een groter gewicht zou moeten krijgen in het kader van de begrotingssteun, in het bijzonder bij de beoordeling van de vraag of het beheerssysteem van de overheidsfinanciën wel geschikt is om begrotingssteun te ontvangen; dringt er bij de Commissie op aan daarom rekening te houden met de bestaande rapportage over de mate van corruptie en fraude alvorens een besluit te nemen over toekenning van begrotingssteun; dringt erop aan dat een onafhankelijke nationale controle-instantie een voorwaarde is voor toekenning van begrotingssteun;

                  56.

                  neemt kennis van het feit dat programma’s ten behoeve van goed bestuur gefinancierd worden ter ondersteuning van ontwikkelingslanden bij hun strijd tegen fraude, corruptie en financieel wanbeheer; roept de Commissie gezien het feit dat een corruptievrij gerechtelijk bestel een conditio sine qua non is voor goed bestuur en een werkende rechtsstaat, op om sterk in te zetten op hervormingsprogramma’s voor het gerechtelijk bestel; onderkent bovendien dat de Commissie in 2011 een thematische evaluatie gemaakt heeft van de hervorming van het gerechtelijk bestel en de veiligheidssector; verzoekt de Commissie de resultaten van de evaluatie openbaar te maken;

                  57.

                  erkent dat het relatief lage uitbetalingspercentage van de EOF-betalingen voor begrotingssteun in 2011 een rechtstreeks gevolg is van de grondigere beoordeling van de naleving van de subsidiabiliteitscriteria door partnerregeringen en/of van de prestatie-indicatoren, die ertoe heeft geleid dat de Commissie de uitbetaling opschortte van in totaal 200 miljoen EUR aan zestien ACS-landen waar onvoldoende vooruitgang werd vastgesteld ten aanzien van de vooropgestelde doelen; is verheugd over de in oktober 2011 ingevoerde nieuwe strategie inzake EU-begrotingssteun (22), die bijdraagt aan de versterking van de binnenlandse verantwoordingsmechanismen in de ACS-landen; verzoekt de Commissie om de eerste resultaten met betrekking tot de doeltreffendheid van deze nieuwe aanpak aan het Parlement te presenteren, wanneer de richtsnoeren volledig worden toegepast;

                  58.

                  verzoekt de Commissie en de lidstaten nogmaals om een openbaar register aan te leggen waarin overeenkomsten inzake begrotingssteun, procedures en ontwikkelingsindicatoren op transparante wijze worden vermeld (23);

                  59.

                  herhaalt zijn verzoek aan de Commissie om regelmatig verslagen uit te brengen over de verwezenlijking van de doelstellingen van de begrotingssteun van de Unie en over specifieke problemen die zich hebben voorgedaan met bepaalde ontvangende landen; dringt er bij de Commissie op aan ervoor te zorgen dat begrotingssteun wordt verminderd of geannuleerd wanneer duidelijke doelstellingen niet worden gehaald;

         Uniehulp aan Haïti

                  60.

                  dringt er bij de Commissie op aan de prestatie-indicatoren voor begrotingssteun aan de Republiek Haïti openbaar te maken, alsmede de respectieve evaluaties van de prestaties van de regering van Haïti om in aanmerking te komen voor begrotingssteun, waarbij speciale aandacht wordt besteed aan de volgende criteria: a) stabiel macro-economisch kader; b) nationale of sectorale beleidsmaatregelen en hervormingen gericht op duurzame groei en armoedebestrijding; c) beheer van de overheidsfinanciën, met inbegrip van corruptiebestrijding; d) transparantie van en toezicht op de begroting, ook voor het publiek;

                  61.

                  verzoekt de Commissie vanaf 2013 op een transparante manier de nieuwe criteria voor begrotingssteun, zoals beschreven in het beleid van de Commissie „De toekomstige strategie inzake EU-begrotingssteun aan derde landen” toe te passen op de begrotingssteun voor de regering van Haïti;

                  62.

                  betreurt de gebrekkige duurzaamheid van sommige projecten en benadrukt dat de projecten hoofdzakelijk gericht moeten zijn op het creëren van werkgelegenheid en duurzame groei, zodat de eigen inkomsten van de Haïtiaanse overheid kunnen stijgen waardoor het land minder afhankelijk wordt van buitenlandse hulp;

                  63.

                  vraagt de Commissie een op een termijn van vijf jaar gebaseerde evaluatie voor te leggen van de duurzaamheid van de door de Unie gefinancierde projecten in Haïti en jaarlijks verslag uit te brengen aan de kwijtingsautoriteiten;

                  64.

                  dringt er bij de Commissie op aan om haar inspanningen ter versterking van de Haïtiaanse regering en overheid voort te zetten; verzoekt de Commissie verslag uit te brengen over de situatie en de getroffen maatregelen;

                  65.

                  betreurt de ontoereikende coördinatie tussen de delegatie van de Unie en de vertegenwoordiging van het Bureau voor humanitaire hulp van de Europese Gemeenschap van de Commissie; steunt een versterkte coördinatie tussen alle actoren van de Unie in Haïti; dringt er derhalve bij de Commissie op aan te zorgen voor meer samenhang en complementariteit tussen humanitaire hulp en ontwikkelingshulp, zowel op beleidsniveau als in de praktijk;

                  66.

                  dringt er bij de Commissie op aan ervoor te zorgen dat de uitgestelde evaluatie, de allereerste die de algemene impact van het hulpprogramma van de Unie voor Haïti moet evalueren, plaatsvindt in 2013;

                  67.

                  dringt erop aan dat de Commissie, gezien het feit dat het momenteel onmogelijk is voor zowel het Parlement als de burgers van de Unie om toegang te krijgen tot informatie over de resultaten van door de Unie gefinancierde programma’s en projecten in Haïti, voor het einde van 2013 aanzienlijke verbetering brengt in haar beleid inzake de openbare toegankelijkheid van het toezicht op programma’s en projecten;

         Samenwerking met internationale organisaties

                  68.

                  is diep verontrust over de bevinding van de Rekenkamer dat de meeste fouten wat betreft de betalingen zijn aangetroffen bij subsidies en bijdrageovereenkomsten met internationale organisaties, waarbij 58 % van getoetste verrichtingen fouten bevatten; meent dan ook dat de waarborgen voor de uitvoering van de controle en de follow-up van de middelen van de Unie onder gezamenlijk beheer niet bevredigend zijn en doet een beroep op alle betrokken partijen om deze situatie op te lossen;

                  69.

                  betreurt het dat het zo lang geduurd heeft voordat de Wereldbank Groep (WBG) heeft toegezegd zijn interneauditrapporten te zullen delen met de diensten van de Commissie; betreurt het dat er tot dusver geen duurzame oplossingen en procedures zijn voor de verstrekking van de noodzakelijke financiële informatie van de WBG aan de instellingen van de Unie in elk afzonderlijk geval; dringt er bij de WBG en de Commissie op aan om snel tot een bevredigend resultaat van de besprekingen op dat gebied te komen; verzoekt de Commissie verslag uit te brengen aan het Parlement over de voortgang van deze besprekingen;

                  70.

                  is het met de Commissie eens dat ingeval er geen duurzame oplossing wordt gevonden voor de levering van de benodigde financiële informatie van de WBG aan de desbetreffende instellingen van de Unie, dit gevolgen zal hebben voor de toekomstige samenwerking binnen de WBG; verzoekt de Commissie om haar subsidies en bijdrageovereenkomsten met de WBG op te zeggen indien er daadwerkelijk geen oplossing wordt gevonden;

         De investeringsfaciliteit

                  71.

                  herinnert eraan dat de middelen voor de investeringsfaciliteit van het negende en tiende EOF 3 185,5 miljoen EUR bedroegen voor de ACS-landen en de LGO;

                  72.

                  verklaart nogmaals het te betreuren dat de investeringsfaciliteit niet onder de betrouwbaarheidsverklaring van de Rekenkamer of de kwijtingsprocedure van het Parlement valt, hoewel de verrichtingen, met behulp van EOF-middelen, worden uitgevoerd door de Europese Investeringsbank (EIB) in opdracht van en voor rekening van de Unie;

                  73.

                  is verheugd over de goede samenwerking van het management van de EIB met het Parlement in het kader van de jaarlijkse kwijtingsprocedure voor het EOF, in de vorm van uitwisseling van standpunten tijdens commissievergaderingen;

                  74.

                  juicht de invoering toe, met ingang van 1 januari 2012, van het nieuwe kader voor meting van resultaten (REM) voor al zijn activiteiten buiten de Unie, dat zal zorgen voor een evaluatie vooraf van de verwachte bijdrage van de Unie en ontwikkelingsdoelstellingen per land (pijler 1), de verwachte kwaliteit en de resultaten van de activiteiten, met inbegrip van economische, sociale, ecologische en institutionele resultaten van het project (pijler 2), en de verwachte toegevoegde waarde van de EIB ten opzichte van de marktalternatieven (pijler 3), alsmede voor het bewaken van de indicatoren tot op het moment dat het project volledig wordt uitgevoerd en operationeel is en de eerste ontwikkelingsresultaten meetbaar zijn; verwacht dat de EIB zal zorgen voor de eerste evaluatie van de werking van de REM in het kader van de kwijtingsprocedure voor het jaar 2012;

                  75.

                  herhaalt zijn oproep aan de EIB om de financiering van projecten meer rechtstreeks te koppelen aan armoedebestrijding en de verwezenlijking van de millenniumontwikkelingsdoelen, de mensenrechten, democratie, goed bestuur, maatschappelijk verantwoord ondernemen, behoorlijk werk en milieubeginselen;

                  76.

                  is verheugd over het verklaarde doel van de EIB met betrekking tot de waarborging van een restrictief kredietbeleid voor de financiering van nieuwe met kolen en bruinkool gestookte centrales; dringt er bij de EIB dit beleid uit te voeren;

                  77.

                  is verheugd over de maatregelen die de EIB heeft genomen in reactie op de oproepen van het Europees Parlement tot meer transparantie, in de vorm van de publicatie van elke nieuwe lening op de EIB-website voorafgaand aan de goedkeuring door de Raad van bestuur, waarin elke financieel intermediair die voordeel heeft van een EIB op de EIB-website (inclusief contactgegevens) wordt vermeld, en intermediairs voor EIB-leningen aan kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) verzocht wordt een speciale productpagina op hun website voor het mkb te creëren;

                  78.

                  herhaalt dat de tripartiete overeenkomst tussen de Commissie, de EIB en de Rekenkamer de rol van de Rekenkamer omschrijft als het controleren van de EOF’s die worden beheerd door de EIB; verzoekt nogmaals de Rekenkamer een speciaal verslag te produceren over de effectiviteit en efficiëntie van de door de EIB beheerde EOF’s vanuit het perspectief van armoedebestrijding;

                  79.

                  merkt verder op dat de huidige Raad van bestuur van de EIB uit acht vrouwen en twintig mannen bestaat; spoort de lidstaten aan om te overwegen kandidaten van beide geslachten te nomineren om voor een betere genderbalans te zorgen;

         Opname in de begroting van het EOF

                  80.

                  wijst op de noodzaak van voorspelbaarheid van de hulp en van democratisch toezicht, zaken die uitsluitend mogelijk zijn wanneer het EOF onderdeel uitmaakt van de algemene begroting van de Unie; benadrukt het feit dat opname in de begroting zou leiden tot verlaging van de transactiekosten en dat de verslagleggingsvereisten en boekhoudkundige regels er zo eenvoudiger op worden, en wel doordat er maar één reeks administratieve regels en besluitvormingsstructuren zou zijn in plaats van twee; benadrukt dat opname van het EOF in de Uniebegroting niet betekent dat de totale uitgaven voor ontwikkelingssamenwerking kunnen worden verminderd;

                  81.

                  is ingenomen met de toezegging van de Commissie (24) dat zij zal voorstellen om het EOF op te nemen in de begroting in 2020, het jaar waarin de Overeenkomst van Cotonou verstrijkt; verwacht dat de Commissie deze belofte nakomt en dat zij de nodige maatregelen treft ter bevordering van de opname van het EOF in de begroting van de Unie vanaf het eerste MFK na 2020; is van mening dat het in het licht van de huidige economische en begrotingscrisis niet aangewezen is om het EOF nu al in de begroting op te nemen: de kans dat dit leidt tot een daling van het algemene financieringsniveau voor samenwerking met ACS-partners is te groot; benadrukt daarom dat, als er toch wordt overwogen om het EOF op te nemen in het MFK 2014-2020, dit gepaard moet gaan met een overdracht van de volledige financieringsenveloppe van het EOF, zoals die is voorgesteld door de Commissie (30,3 miljard EUR in prijzen van 2011) (25), naar rubriek 4 (Europa in de wereld) en onder geen beding mag dienen als voorwendsel om de totale uitgavenplafonds van de Unie voor extern optreden in het algemeen en voor ontwikkelingshulp in het bijzonder te verlagen;

                  82.

                  is verheugd over de toezegging van de Commissie om het recht van het Parlement op toetsing van het EOF af te stemmen op zijn toetsingsrecht ten aanzien van de algemene begroting van de Unie en met name van het instrument voor ontwikkelingssamenwerking; verzoekt de Commissie met klem om in dit verband onverwijld concrete voorstellen te formuleren en om een dialoog op te zetten om de precieze schikkingen voor de toekomstige toetsing door het Parlement van strategische beslissingen inzake het EOF vast te leggen.

         (1)  PB C 344 van 12.11.2012, blz. 243.

         (2)  PB C 348 van 14.11.2012, blz. 130.

         (3)  PB L 317 van 15.12.2000, blz. 3.

         (4)  PB L 287 van 28.10.2005, blz. 4.

         (5)  PB L 314 van 30.11.2001, blz. 1, en PB L 324 van 7.12.2001, blz. 1.

         (6)  PB L 109 van 26.4.2007, blz. 33.

         (7)  PB L 156 van 29.5.1998, blz. 108.

         (8)  PB L 317 van 15.12.2000, blz. 355.

         (9)  PB C 306 E van 15.12.2006, blz. 373.

         (10)  PB C 279 E van 19.11.2009, blz. 100.

         (11)  PB L 191 van 7.7.1998, blz. 53.

         (12)  PB L 83 van 1.4.2003, blz. 1.

         (13)  PB L 78 van 19.3.2008, blz. 1.

         (14)  Bovengenoemd jaarverslag over het financieel beheer van het achtste, negende en tiende Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) in 2011.

         (15)  PB C 199 E van 7.7.2012, blz. 37.

         (16)  Mededeling van de Commissie van 21 april 2010: „Belastingen en ontwikkeling — Samenwerking met ontwikkelingslanden met het oog op goed bestuur in belastingaangelegenheden”.

         (17)  Ibidem.

         (18)  Speciale verslagen van de Rekenkamer nr. 1/2010 en nr. 13/2011.

         (19)  Werkdocument van de diensten van de Commissie: „Jaarverslag 2012 over het ontwikkelingsbeleid en het beleid inzake externe bijstand van de Europese Unie en de tenuitvoerlegging daarvan in 2011”, blz. 67.

         (20)  Idem, blz. 90.

         (21)  Idem, blz. 113.

         (22)  Mededeling van de Commissie van 13 oktober 2011: „De toekomstige strategie inzake EU-begrotingssteun aan derde landen”.

         (23)  Zoals verzocht in paragraaf 52 van zijn resolutie van 5 juli 2011 over de toekomst van EU-begrotingssteun aan ontwikkelingslanden (aangenomen teksten, P7_TA(2011)0317), en paragraaf 42 van het kwijtingsverslag voor 2010.

         (24)  Mededeling van de Commissie van 29 juni 2011 met als titel „Een begroting voor Europa 2020”.

         (25)  Ibidem.