title: Besluit van de Commissie van 26 november 2013 inzake de kennisgeving aan derde landen van de mogelijkheid dat zij door de Commissie als niet-meewerkende derde landen worden geïdentificeerd op grond van Verordening (EG) nr. 1005/2008 van de Raad houdende de totstandbrenging van een communautair systeem om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen

text:
               27.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 346/26

         BESLUIT VAN DE COMMISSIE
   van 26 november 2013
   inzake de kennisgeving aan derde landen van de mogelijkheid dat zij door de Commissie als niet-meewerkende derde landen worden geïdentificeerd op grond van Verordening (EG) nr. 1005/2008 van de Raad houdende de totstandbrenging van een communautair systeem om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen
   2013/C 346/03
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1005/2008 van de Raad van 29 september 2008 houdende de totstandbrenging van een communautair systeem om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen, tot wijziging van de Verordeningen (EEG) nr. 2847/93, (EG) nr. 1936/2001 en (EG) nr. 601/2004 en tot intrekking van de Verordeningen (EG) nr. 1093/94 en (EG) nr. 1447/1999 (1), en in het bijzonder artikel 32,
   Overwegende hetgeen volgt:
   1.   INLEIDING

               (1)

               Bij Verordening (EG) nr. 1005/2008 (de IOO-verordening) is een EU-systeem tot stand gebracht om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij (IOO-visserij) te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen.

               (2)

               Hoofdstuk VI van de IOO-verordening heeft betrekking op de identificatie van niet-meewerkende derde landen, de stappen met betrekking tot landen die zijn aangemerkt als niet-meewerkend derde land, de vaststelling van een lijst van niet-meewerkende derde landen, de schrapping van landen van de lijst van niet-meewerkende derde landen, de bekendmaking van de lijst van niet-meewerkende derde landen en noodmaatregelen.

               (3)

               Krachtens artikel 32 van de IOO-verordening dient de Commissie derde landen kennis te geven van de mogelijkheid dat zij als niet-meewerkend land worden geïdentificeerd. Deze kennisgeving is voorlopig. De kennisgeving aan derde landen van de mogelijkheid dat zij als niet-meewerkend land worden geïdentificeerd, vindt plaats op grond van de bij artikel 31 van de IOO-verordening vastgestelde criteria. De Commissie dient bovendien alle in artikel 32 vastgestelde stappen met betrekking tot deze landen te nemen. De Commissie moet in de kennisgeving in het bijzonder melding maken van de essentiële feiten en overwegingen die ten grondslag liggen aan de identificatie, van de gelegenheid die aan die landen wordt geboden om een schriftelijk antwoord te bezorgen alsmede bewijsmateriaal dat de identificatie weerlegt, of, indien van toepassing, een actieplan met het oog op verbetering en de maatregelen die zijn genomen om de situatie te verhelpen. De Commissie dient de betrokken derde landen voldoende tijd te geven om op de kennisgeving te antwoorden, alsmede een redelijke termijn om de situatie te verhelpen.

               (4)

               Krachtens artikel 31 van de IOO-verordening kan de Commissie derde landen identificeren die naar haar mening niet meewerken bij de bestrijding van IOO-visserij. Een derde land kan als niet-meewerkend derde land worden geïdentificeerd indien het zich niet kwijt van de taken die het krachtens internationaal recht als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat dient te vervullen wat betreft de te ondernemen actie om IOO-visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen.

               (5)

               Niet-meewerkende derde landen worden geïdentificeerd op basis van de beoordeling van alle in artikel 31, lid 2, van de IOO-verordening bedoelde informatie.

               (6)

               Krachtens artikel 33 van de IOO-verordening kan de Raad een lijst van niet-meewerkende landen opstellen. Op die landen zijn onder meer de in artikel 38 van de IOO-verordening vastgestelde maatregelen van toepassing.

               (7)

               Op grond van artikel 20, lid 1, van de IOO-verordening moeten andere dan EU-vlaggenstaten de Commissie in kennis stellen van de regelingen die zij hebben ingesteld voor de tenuitvoerlegging, de controle en de handhaving van de door zijn vissersvaartuigen na te leven wet- en regelgeving en instandhoudings- en beheermaatregelen.

               (8)

               Op grond van artikel 20, lid 4, van de IOO-verordening moet de Commissie administratief met derde landen samenwerken op gebieden in verband met de uitvoering van die verordening.

         2.   PROCEDURE TEN AANZIEN VAN DE REPUBLIEK KOREA

               (9)

               De kennisgeving van de Republiek Korea (Korea) als vlaggenstaat is met ingang van 1 januari 2010 door de Commissie aanvaard overeenkomstig artikel 20 van de IOO-verordening.

               (10)

               Van 11 tot 15 juli 2011 heeft de Commissie met de steun van het Europees Bureau voor visserijcontrole (EFCA) een dienstbezoek aan Korea afgelegd in het kader van de in artikel 20, lid 4, van de IOO-verordening bedoelde administratieve samenwerking.

               (11)

               Doel van het dienstbezoek was informatie te verifiëren over de regelingen van Korea voor de tenuitvoerlegging, de controle en de handhaving van de door zijn vissersvaartuigen na te leven wet- en regelgeving en instandhoudings- en beheermaatregelen, over de door Korea genomen maatregelen ter uitvoering van zijn verplichtingen in de strijd tegen de IOO-visserij, en over de uitvoering van de vangstcertificeringsregeling van de Unie.

               (12)

               Het slotverslag over het dienstbezoek is op 5 oktober 2011 aan Korea toegezonden.

               (13)

               De Commissie heeft op 28 maart 2012 de opmerkingen van Korea over dit slotverslag ontvangen.

               (14)

               In de brief van 11 oktober 2011 heeft de Commissie de Koreaanse autoriteiten informatie verstrekt over geïdentificeerde IOO-activiteiten door Koreaanse vaartuigen.

               (15)

               Tijdens een follow-upbezoek van 17 tot 18 april 2012 is de Commissie nagegaan welke maatregelen naar aanleiding van het eerste bezoek waren genomen.

               (16)

               Korea heeft aanvullende schriftelijke opmerkingen ingediend op 16 mei 2012, 25 juni 2012, 21 december 2012, 19 juni 2013 en 21 juni 2013. Tevens heeft Korea antwoorden verstrekt tijdens bijeenkomsten in Brussel op 26 januari 2012, 8 juni 2012, 6 september 2012, 9 oktober 2012, 8 maart 2013, 13 maart 2013, 22 april 2013, 31 mei 2013 en 25 juli 2013. De twee kanten hebben op 27 juni 2013 en 17 juli 2013 op politiek niveau opmerkingen uitgewisseld.

               (17)

               Korea is verdragsluitende partij bij de Commissie voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren (CCAMLR), de Commissie voor de instandhouding van de zuidelijke blauwvintonijn (CCSBT), de Inter-Amerikaanse Commissie voor tropische tonijn (IATTC), de Internationale Commissie voor de instandhouding van Atlantische tonijnen (ICCAT), de Commissie voor de tonijnvisserij in de Indische Oceaan (IOTC), de Regionale Organisatie voor het visserijbeheer in het zuidelijke deel van de Stille Oceaan (SPRFMO), de WCPFC, de Visserijorganisatie voor het noordwestelijk deel van de Atlantische Oceaan (NAFO) en de Visserijcommissie voor het zuidoostelijk deel van de Atlantische Oceaan (SEAFO). Zuid-Korea heeft het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee (UNCLOS) en de Overeenkomst van de Verenigde Naties over de visbestanden (UNFSA) geratificeerd. Het land heeft zich akkoord verklaard met de uit 2003 daterende FAO-Overeenkomst die tot doel heeft te bevorderen dat vissersvaartuigen in volle zee de internationale maatregelen voor instandhouding en beheer van de visbestanden naleven (FAO-Nalevingsovereenkomst).

               (18)

               Om te beoordelen of Korea zijn internationale verplichtingen als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat (2) naleeft die zijn opgenomen in internationale overeenkomsten en zijn vastgesteld door de in de overweging (17) genoemde regionale organisaties voor visserijbeheer (ROVB’s), heeft de Commissie alle informatie geanalyseerd die zij hiertoe vereist acht.

               (19)

               De Commissie heeft gebruikgemaakt van informatie die is afgeleid uit beschikbare gegevens zoals gepubliceerd door CCAMLR, IOTC en ICCAT, hetzij in de vorm van nalevingsverslagen, hetzij in de vorm van IOO-vaartuigenlijsten en openbaar beschikbare gegevens uit het „United States Department of Commerce Report to Congress Pursuant to Section 403(a) of the Magnuson-Stevens Fisheries Conservation and Management Reauthorisation Act of 2006”, januari 2013 (het „National Marine Fisheries Service (NMFS) report”).

         3.   MOGELIJKE IDENTIFICATIE VAN DE REPUBLIEK KOREA ALS NIET-MEEWERKEND DERDE LAND

               (20)

               De Commissie heeft overeenkomstig artikel 31, lid 3, van de IOO-verordening de taken van Korea als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat geanalyseerd. De Commissie heeft bij deze beoordeling rekening gehouden met de in artikel 31, leden 4 tot en met 7, van de IOO-verordening opgenomen parameters.

         3.1.   Herhaalde IOO-vaartuigen en IOO-handelsstromen (artikel 31, lid 4, onder a), van de IOO-verordening)

               (21)

               De Commissie heeft op basis van de informatie die is verzameld tijdens haar dienstbezoeken ter plekke en uit schriftelijke bevestiging door de desbetreffende betrokken derde kuststaten dat 19 onder de Koreaanse vlag varende vaartuigen in 2011 en 2012 ernstige IOO-inbreuken hebben begaan.

               (22)

               Op basis van het verzamelde bewijs wordt aangenomen dat onder de Koreaanse vlag varende vaartuigen de volgende ernstige inbreuken hebben gepleegd in strijd met de instandhoudings- en beheermaatregelen die van toepassing zijn in de desbetreffende visgronden, aangezien zij: gevist hebben zonder geldige licentie, vergunning of toestemming die is afgegeven door de vlagstaat of de toepasselijke kuststaat; gevist hebben in gesloten gebieden of tijdens een gesloten seizoen; vervalste administratieve documenten van de kuststaat hebben gebruikt om visserijproducten in de EU in te voeren die onder illegale omstandigheden zijn gevangen in de onder de jurisdictie van de kuststaat vallende wateren; vervalste of ongeldige documenten hebben gebruikt om goedkeuring te verkrijgen voor vangstcertificaten van de Koreaanse autoriteiten en invoer van de producten in de EU; hun markeringen, identiteit of registratie hebben vervalst of verborgen; de werkzaamheden hebben gehinderd van ambtenaren van de kuststaat die hun taken uitvoerden bij de inspectie op de naleving van de toepasselijke instandhoudings- en beheermaatregelen; geen van de door de bevoegde autoriteiten van de kuststaat opgelegde sancties hebben voldaan; eenzijdig en op onrechtmatige wijze vaartuigen hebben hernoemd en hun roepletters hebben gewijzigd. Bovendien hebben deze vaartuigen bij het verlaten van de exclusieve economische zone (EEZ) van de kuststaat niet voldaan aan hun verplichtingen om vangstgegevens of vangstgerelateerde gegevens te noteren en te rapporteren en zij hebben de autoriteiten van de kuststaat niet vooraf geïnformeerd. Tot slot hebben zij zich beziggehouden met overladingsactiviteiten zonder te voldoen aan de voorwaarden van hun overlaadvergunning van de bevoegde kuststaten, zonder de kuststaten vooraf te hebben geïnformeerd en zonder een overlaadvergunning te hebben aangevraagd en verkregen van de bevoegde staten. Al deze elementen zijn bij brief van 11 oktober 2011 verstrekt aan de Koreaanse autoriteiten.

               (23)

               Verder is de Commissie van mening dat rekening moet worden gehouden met het gedragspatroon van deze onder Koreaanse vlag varende vaartuigen bij het vaststellen van de bijzondere ernst van de feiten. De waarde, de mate waarin en de herhaling van de uitgevoerde illegale activiteiten, zoals beschreven in overweging (22), zijn nadere indicaties van de ernst van de gepleegde inbreuken.

               (24)

               Niet-naleving van de wettelijke vereisten van kuststaten voor de handhaving van gesloten seizoenen, een moratorium of een gesloten gebied bestemd voor ambachtelijke visserij is bijzonder schadelijk voor de duurzaamheid van de visbestanden in de betreffende ontwikkelingskuststaten en zijn schadelijk voor de bestaansmiddelen van de lokale bevolking.

               (25)

               Bovendien hebben deze vaartuigen, door te handelen op de wijze zoals beschreven in overweging (22), de mogelijkheden van de bevoegde visserijinstanties van de kuststaten belemmerd bij het monitoren en toezien op hun activiteiten op zee. De Commissie is van mening dat het uitvoeren van overladingen op zee in strijd met de door ICCAT opgelegde voorwaarden of zonder toestemming van de desbetreffende kuststaat in strijd met haar wet- en regelgeving, van bijzondere ernst is en het bereiken van de doelstellingen van de geschonden regelgeving aanzienlijk kan ondermijnen, de duurzaamheid van de visbestanden in de desbetreffende kuststaat in gevaar kan brengen en de bevoegde autoriteiten de enige mogelijkheid ontneemt om deze activiteiten te monitoren, die een risico vormen in termen van traceerbaarheid en controle van de visserijproducten. In sommige gevallen heeft de voortdurende niet-meewerkende houding van het Koreaanse vaartuig de ernst van de gepleegde inbreuken zelfs versterkt. Tot slot worden de meeste van deze inbreuken gedefinieerd als ernstig door de bevoegde kuststaten.

               (26)

               Op basis van de verzamelde informatie concludeerde de Commissie dat Korea geen passende maatregelen heeft genomen ter preventie, detectie en sanctionering van herhaalde IOO-visserijactiviteiten die zijn uitgevoerd door vissersvaartuigen in zijn wateren. De beschikbare informatie bevestigt zelfs dat er herhaaldelijk inbreuk is gepleegd door onder Koreaanse vlag varende vissersvaartuigen die actief waren in wateren van derde landen. De Commissie heeft vastgesteld dat de Koreaanse autoriteiten in meerdere gevallen ondanks beschikbare relevante informatie: — geen procedures hebben ingesteld; — de betreffende vaartuigen geen sanctie hebben opgelegd; — de sancties niet op doeltreffende wijze hebben gehandhaafd wanneer ze wel waren opgelegd; — in sommige gevallen de begeleidende sancties zelfs werden verlaagd. Daarnaast waren de betrokken kuststaten, als gevolg van het gebrek aan medewerking door de vlaggenstaat (Korea), niet in staat om doeltreffende handhavingsacties te ondernemen. Bovendien heeft de Commissie vastgesteld dat in gevallen waarin de Koreaanse autoriteiten sancties oplegden, het niveau van de aan onder Koreaanse vlag varende vaartuigen opgelegde sancties duidelijk onvoldoende was en dat de sancties niet evenredig, doeltreffend en afschrikkend waren, zoals vereist overeenkomstig internationale regelgeving en aanbevelingen, in het bijzonder artikel 19 van de UNFSA en punt 21 van het IOO-IAP.

               (27)

               Op basis van door een Koreaanse onderneming verstrekte informatie en tijdens het dienstbezoek van de Commissie in maart 2011 verzamelde informatie, heeft de Commissie vastgesteld dat illegale overladingen op zee in strijd met de wet- en regelgeving van Panama en de kuststaten gedurende vier jaar plaats hebben gevonden langs de West-Afrikaanse kust van Angola tot Guinee Bissau.

               (28)

               De Commissie heeft bewijs van illegale overladingen die zijn uitgevoerd door vaartuigen die eigendom waren van Koreanen. Overeenkomstig artikel 62 van UNCLOS moeten onderdanen van andere staten die vissen in de EEZ van een kuststaat voldoen aan de instandhoudingsmaatregelen en andere voorwaarden die zijn vastgesteld in de wet- en regelgeving van de kuststaat. Daarom is de Commissie van mening dat het uitvoeren van overladingen op zee in strijd met de opgelegde voorwaarden of zonder toestemming van de desbetreffende kuststaat in strijd met de wet- en regelgeving van die staat, een IOO-inbreuk is van bijzondere ernst en de duurzaamheid van de visbestanden in de desbetreffende kuststaat aanzienlijk kan ondermijnen.

               (29)

               Gezien de in deze afdeling van het besluit opgenomen toelichting bij de situatie en gezien alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en alle door het land afgelegde verklaringen, kan op grond van artikel 31, lid 3, en lid 4, onder a), van de IOO-verordening worden vastgesteld dat Korea zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht als vlaggenstaat dient te vervullen ten aanzien van IOO-vaartuigen en IOO-visserij die wordt bedreven of ondersteund door vissersvaartuigen die zijn vlag voeren of door zijn onderdanen, en dat Korea onvoldoende maatregelen heeft genomen om gedocumenteerde en terugkerende IOO-visserij door vaartuigen die vroeger zijn vlag voerden tegen te gaan.

         3.2.   Niet-naleving van de verplichting tot samenwerking en handhaving (artikel 31, lid 5, van de IOO-verordening)

               (30)

               Met betrekking tot de vraag of Korea op doeltreffende wijze samenwerkt met de Commissie en kuststaten aan onderzoeken naar IOO-visserij en verwante activiteiten, wordt opgemerkt dat door de Commissie verzameld bewijs erop wijst dat Korea niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen als vlaggenstaat overeenkomstig internationaal recht.

               (31)

               Met betrekking tot de 19 onder Koreaanse vlag varende vaartuigen zoals genoemd in overweging (21) wordt opgemerkt dat gezien het feit dat de Koreaanse autoriteiten niet hebben samengewerkt met de Commissie in het kader van artikel 26 van de IOO-verordening, de Commissie de procedure overeenkomstig artikel 27 van die verordening is gestart jegens de desbetreffende exploitanten.

               (32)

               Deze situatie geeft aan dat Korea tevens heeft nagelaten samen te werken en activiteiten te coördineren met de EU en andere staten om IOO-visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen, zoals uiteengezet in punt 28 van het IOO-IAP. Korea heeft tevens nagelaten de aanbevelingen in punt 24 van het IOO-IAP in overweging te nemen, waarin vlaggenstaten wordt geadviseerd uitgebreide en doeltreffende monitoring en controle van en toezicht op de visserij te verzekeren, vanaf het punt van aanlanding tot de eindbestemming, waaronder de tenuitvoerlegging van het volgsysteem voor vaartuigen (VMS) in overeenstemming met de toepasselijke nationale, regionale en internationale normen. Dit omvat de eis voor vaartuigen onder zijn jurisdictie om VMS aan boord te hebben. Op dezelfde wijze heeft Korea nagelaten de aanbevelingen in punt 45 van het IOO-IAP in overweging te nemen, waarin vlaggenstaten wordt geadviseerd te verzekeren dat elk vaartuig dat zijn vlag mag dragen bij het vissen in wateren buiten zijn soevereiniteit of jurisdictie in bezit is van een geldige toestemming afgegeven door de desbetreffende vlaggenstaat. Bovendien heeft Korea nagelaten te voldoen aan punt 47, lid 7, van het IOO-IAP door de geschiedenis van het vaartuigen met betrekking tot mogelijk begane inbreuken na te gaan voorafgaand aan de verlening van een visvergunning.

               (33)

               Tevens moet worden opgemerkt dat het nationaal plan om IOO-visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen (IOO-NAP) uit 2005 van Korea, in strijd met de aanbevelingen in de punten 26 en 27, niet is bijgewerkt. Het plan van Korea ter verbetering van het mechanisme om IOO-visserijactiviteiten door onder Koreaanse vlag varende vaartuigen te voorkomen en tegen te gaan uit mei 2013 is een ontwerp dat niet kan worden gezien als een gedetailleerd en duidelijk nationaal plan ter bestrijding van IOO-visserij. Korea heeft zijn niveau van tenuitvoerlegging van het IOO-NAP om te verzekeren dat nationale maatregelen om IOO-visserijactiviteiten te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen intern worden gecoördineerd, niet verbeterd. In het bijzonder is niet voldaan aan een aantal doelstellingen met betrekking tot de monitoring en controle van en het toezicht op de langeafstandsvloot. Tijdens haar dienstbezoeken heeft de Commissie aangetoond dat het niveau van informatie-uitwisseling met de kuststaten onvoldoende is. Korea voldoet niet aan de eisen om zijn verantwoordelijkheden als vlaggen- en havenstaat overeenkomstig internationaal recht na te komen.

               (34)

               Tijdens het in juli 2011 in Korea uitgevoerde dienstbezoek, heeft de Commissie waargenomen dat er als zodanig geen centrum voor visserijtoezicht (FMC) is om de Koreaanse langeafstandsvloot te controleren en de exploitanten van de afdeling visserij in wateren op grote afstand kan niet bevestigen of een gegeven vaartuig zich binnen of buiten een bepaald geografisch gebied bevindt en of een gegeven vaartuig bij het vissen in een bepaald gebied (EEZ of ROVB) wel beschikt over een vergunning om daar te vissen. Bovendien bleek met betrekking tot de validering van vangstcertificaten voor de langeafstandsvloot dat de bevoegde Koreaanse autoriteit, de Nationale Dienst voor de inspectie van visserijproducten geen middelen heeft om de in de vangstcertificaten genoemde informatie of andere betrouwbare informatiebronnen, zoals de visvergunningen van de exploitant, de VMS-posities van de vissersvaartuigen, de vangstrapporten of kopieën van de logboeken, op andere manieren te controleren. Volgens de door de regering van Korea verstrekte informatie is er een nieuw Ministerie van Oceanen en Visserij opgericht en wordt er een FMC ingesteld om toezicht te houden op de Koreaanse vloot. De bestaande wetgeving voldoet echter nog niet aan artikel 18, lid 3, letter e), onder g), punt iii), en artikel 18, lid 4, van de UNFSA. In dit verband moeten de tekortkomingen die zijn vastgesteld in termen van personeelsbezetting, beschikbaarheid van gegevens over de posities van vissersvaartuigen in realtime of historische gegevens, gebruikte methoden en opleiding van de leidinggevende ambtenaren worden verholpen.

               (35)

               Met betrekking tot de administratieve regelgeving over overlading van vis op zee heeft Korea gesteld dat dergelijke regelgeving alleen bestaat in gevallen die vallen onder ROVB's of wanneer kuststaten dergelijke activiteiten reguleren. In dat laatste geval is verduidelijkt dat de regering van Korea geen rapport ontvangt van activiteiten betreffende dergelijke overlading op zee. In dit verband moet worden opgemerkt dat overladingen op zee die door Koreaanse vissersvaartuigen zijn uitgevoerd in West-Afrikaanse wateren aanleiding gaven tot inbreuken, zoals vermeld in overweging (21) tot (28), en dat deze in 2011 het onderwerp vormden van verificatieverzoeken van verschillende lidstaten (3).

               (36)

               De aanwezigheid van een procedure uit hoofde van artikel 27 van de IOO-verordening vormt een nadere indicatie dat Korea nalaat zijn verantwoordelijkheden ten opzichte van vaartuigen die op volle zee opereren uit te oefenen, zoals uiteengezet in artikel 18, leden 1 en 2, van de UNFSA. Bovendien is de vlaggenstaat, uit hoofde van artikel 19, lid 1, van de UNFSA, verplicht de naleving te verzekeren van RVBO-instandhoudings- en beheermaatregelen door vaartuigen die onder zijn vlag varen.

               (37)

               De Commissie heeft geanalyseerd of Korea doeltreffende handhavingsmaatregelen heeft genomen jegens de exploitanten die verantwoordelijk zijn voor IOO-visserij en of sancties zijn toegepast die voldoende zwaar waren om andere overtreders af te schrikken van de voordelen van IOO-visserij.

               (38)

               De in de overwegingen (21) tot (28) beschreven gevallen van herhaalde IOO-visserij zijn een aanwijzing dat Korea heeft nagelaten handhavingsacties uit te voeren in reactie op dergelijke IOO-visserij, na door de Commissie gedane toepasselijke verzoeken.

               (39)

               Het nalaten van Korea om de deelname van Koreaanse vaartuigen aan deze illegale activiteiten doeltreffend te controleren en sanctioneren, ondermijnt zijn mogelijkheden om te voldoen aan zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 117 van de UNCLOS, waarin de taken van staten worden beschreven om nationale maatregelen aan te nemen voor hun respectieve onderdanen voor de instandhouding van levende rijkdommen op volle zee. In verband hiermee moet ook worden opgemerkt dat het belang van doeltreffende acties tegen eigenaren die voordeel behalen wordt bevestigd door toepasselijke FAO- en OESO-documentatie, waarin het belang wordt benadrukt van informatie over eigenaren die voordeel behalen om illegale activiteiten tegen te gaan (4) en de noodzaak aan gegevens over vissersvaartuigen en eigenaren die voordeel behalen (5). Deze administratieve praktijk, die IOO-exploitanten kan aantrekken voor de registratie van IOO-vaartuigen, voldoet niet aan artikel 94 van UNCLOS.

               (40)

               Dat Korea als vlaggenstaat niet voldoet aan zijn nalevings- en handhavingsverplichtingen uit hoofde van artikel 19 van de UNFSA wordt ook bevestigd door de tijdens de dienstbezoeken in 2011 en 2012 verzamelde informatie en door informatie die is verzameld door de Commissie in overeenstemming met artikel 25 van de IOO-verordening. De Commissie heeft vastgesteld dat onder Koreaanse vlag varende vissersvaartuigen herhaaldelijk IOO-visserijactiviteiten uitvoerden. Deze situatie heeft geleid tot de instelling van procedures uit hoofde van de artikelen 26 en 27 van de IOO-verordening. De procedures uit hoofde van artikel 27 worden momenteel uitgevoerd om vast te stellen of IOO-visserijactiviteiten voldoende worden gesanctioneerd op een manier die naleving verzekert, inbreuk ontmoedigt en overtreders de voordelen van hun illegale activiteiten onthoudt. De Koreaanse autoriteiten zijn bij brieven van 11 oktober 2011, 22 december 2011 en 2 maart 2012 over deze procedures geïnformeerd.

               (41)

               Uit de punten 34 en 35 van het IOO-IAP blijkt ook dat staten moeten verzekeren dat vissersvaartuigen die hun vlag mogen voeren zich niet bezighouden met IOO-visserij en dit niet ondersteunen en dat zij, voordat een vaartuig wordt geregistreerd, hun verantwoordelijkheden kunnen uitoefenen om te verzekeren dat een vaartuig zich niet bezighoudt met IOO-visserij. Bovendien ondermijnen de acties zoals vermeld in overweging (59) met betrekking tot de activiteiten van Koreaanse onderdanen in de tropische tonijnvisserij in de Golf van Guinee, waaronder verboden overladingen door vaartuigen die onder Ghanese vlag voeren, de mogelijkheden van Korea om aan zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 94, lid 2, onder b), van UNCLOS te voldoen, waarin wordt voorgeschreven dat een vlaggenstaat overeenkomstig zijn interne wetgeving jurisdictie verkrijgt over elk vaartuig dat zijn vlag voert, evenals zijn kapitein, officieren en bemanning.

               (42)

               Op basis van beschikbaar bewijs wordt bevestigd dat Korea niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen overeenkomstig internationaal recht met betrekking tot doeltreffende handhavingsmaatregelen. In dit verband wordt erop gewezen dat onder Koreaanse vlag varende vissersvaartuigen, overeenkomstig de Koreaanse wet van 2007 betreffende ontwikkeling van de oceaanindustrie, zoals gewijzigd in maart 2013, alleen verplicht zijn VMS aan boord te hebben wanneer zij vissen in het kader van RVBO's die een VMS verplichten of bij activiteiten in nationale wateren overeenkomstig visovereenkomsten met derde landen (6) die Korea heeft ondertekend. Als gevolg hiervan bestaat er geen verplichting voor vaartuigen om te zijn uitgerust met VMS wanneer zij vissen op volle zee buiten de het toepassingsbereik van ROVB's of in wateren van kuststaten waarmee geen visserijovereenkomst is gesloten. Volgens de door de Koreaanse autoriteiten op 25 juli 2013 verstrekte informatie zijn momenteel 97 van de 344 Koreaanse vissersvaartuigen voor de lange afstand niet uitgerust met een VMS-systeem. Uit hoofde van de wet van juli 2013 betreffende de ontwikkeling van de oceaanindustrie is de installatie van VMS niet duidelijk voorzien als verplicht voor de gehele Koreaanse langeafstandsvloot ongeacht waar zij actief zijn. Verplichte VMS-tracering is nu een internationaal geaccepteerde praktijk, die derhalve van nature onderdeel vormt van de taken van vlaggenstaten uit hoofde van artikel 18, lid 3, onder e), van de UNFSA. De in deze overweging en de overwegingen (21) tot (28) geven aan dat Korea niet heeft voldaan aan de voorwaarden van artikel 94 van UNCLOS, waarin wordt voorgeschreven dat een vlaggenstaat overeenkomstig zijn interne wetgeving jurisdictie verkrijgt over elk vaartuig dat zijn vlag voert en zijn kapitein, officieren en bemanning. Bovendien voldoet Korea niet aan zijn nalevings- en handhavingsverplichtingen als vlaggenstaat zoals voorgeschreven in artikel 19 van de UNFSA, aangezien Korea heeft nagelaten aan te tonen dat het heeft gehandeld in overeenstemming met de in dat artikel vermelde gedetailleerde regelgeving.

               (43)

               Bovendien bleek met betrekking tot de door Korea ingevoerde handhavingsmaatregelen tijdens de door de Commissie uitgevoerde dienstbezoeken dat het nodig is om de toepasselijke sancties op inbreuken, zoals voorzien in het Koreaanse ministerieel decreet van 29 december 2009 betreffende de IOO-regelgeving van de EU, de „wet betreffende de controle van de visbestanden”, te herzien. De strafrechtelijke sancties die worden voorzien in het Koreaanse rechtssysteem stellen een algemene maximale boetegrens vast van duizend Amerikaanse dollar voor inbreuken. De hoogte van dergelijke sancties is duidelijk onvoldoende en niet evenredig met de ernst van mogelijke inbreuken, de mogelijke gevolgen van inbreuken op de visbestanden en de mogelijke voordelen die kunnen voortvloeien uit dergelijke illegale acties voor de daders. In de recentelijk (juli 2013) goedgekeurde wet betreffende de ontwikkeling van de oceaanindustrie is geen duidelijke lijst opgenomen van afschrikkende sancties (strafrechtelijke en bestuurlijk) en bijbehorende sancties. Het huidige herziene systeem voorziet in verschillende afwijkingen voor de opschorting van vergunningen, definieert ernstige inbreuken niet duidelijk, bevat onduidelijke definities en onduidelijke methoden voor het bepalen van het sanctieniveau. Tijdens het in maart 2011 uitgevoerde dienstbezoek en de daaropvolgende communicatie met Korea heeft de Commissie waargenomen dat, ondanks de beschikbaarheid van voldoende informatie voor de kennisgeving van inbreuken die zijn gepleegd door hun vissersvaartuigen die actief zijn op volle zee en in de wateren van derde landen, de bevoegde Koreaanse autoriteiten nalieten direct actie te ondernemen om procedures te starten en, indien van toepassing, de betreffende vaartuigen voldoende te sanctioneren. Overeenkomstig artikel 62 van UNCLOS moeten onderdanen van andere staten die vissen in de EEZ van een derde land voldoen aan de instandhoudingsmaatregelen en andere voorwaarden die zijn vastgesteld in de wet- en regelgeving van de kuststaten. In verband hiermee zijn de in Korea waargenomen administratieve activiteiten niet consistent met zijn internationale verplichtingen als vlaggenstaat overeenkomstig de UNCLOS.

               (44)

               Er moet worden opgemerkt dat Korea ook is genoemd in het NMFS-verslag (7). Korea is geïdentificeerd voor het nalaten van de toepassing van voldoende sancties om zijn vaartuigen te ontmoedigen deel te nemen aan visserijactiviteiten die de instandhoudings- en beheermaatregelen zoals verplicht onder een internationale overeenkomst voor visserijbeheer schenden. Meer specifiek is de NMFS bezorgd dat Korea zijn negen vissersvaartuigen die momenteel beschikken over een vergunning om te vissen in het verdragsgebied van de CCAMLR niet effectief controleert. Tijdens de 18e speciale bijeenkomst van ICCAT in november 2012 werden soortgelijke zorgen geuit met betrekking tot de activiteiten van Koreaanse onderdanen die betrokken waren bij mogelijk illegale overladingen, zoals nader toegelicht in overweging (59). De regering van Korea heeft nader aangegeven dat een wijziging van de desbetreffende wet om de sancties op IOO-visserijactiviteiten te verhogen is aangenomen. Ondanks de wet betreffende de ontwikkeling van de oceaanindustrie van juli 2013, is het nieuwe sanctiesysteem nog steeds onvoldoende om IOO-visserijactiviteiten te ontmoedigen, zoals toegelicht in overweging (43).

               (45)

               Rekening houdend met de in de overwegingen (43) en (44) toegelichte situatie, wordt geconcludeerd dat het sanctieniveau voor IOO-inbreuken zoals voorzien in Koreaanse wetgeving niet in overeenstemming is met artikel 19, lid 2, van de UNFSA, waarin wordt bepaald dat de toepasselijke sancties met betrekking tot inbreuken voldoende zwaar zullen zijn om doeltreffend te zijn voor de verzekering van de naleving en tot ontmoediging van inbreuken waar ze ook voorkomen en tevens inbreukplegers de voordelen moet onthouden die zij verkrijgen uit hun illegale activiteiten. Bovendien zijn ook de prestaties van Korea met betrekking tot doeltreffende handhavingsmaatregelen niet in overeenstemming met de aanbevelingen in punt 21 van het IOO-IAP, waarin staten wordt geadviseerd te verzekeren dat sancties voor IOO-visserij door vaartuigen voldoende zwaar zijn om IOO-visserij effectief te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen en om de voordelen die worden verkregen middels dergelijke visserij te ontnemen.

               (46)

               Het nalaten van Korea om te voldoen aan zijn nalevings- en handhavingsverplichtingen, zoals toegelicht in deze afdeling, pleegt ook inbreuk op artikel III, lid 8, van de FAO-Nalevingsovereenkomst waarin wordt bepaald dat elke partij handhavingsmaatregelen zal nemen met betrekking tot vissersvaartuigen die zijn vlag mogen voeren en die handelen in strijd met de bepalingen van de FAO-Nalevingsovereenkomst, met inbegrip van, indien van toepassing, de schending van dergelijke bepalingen als overtreding te classificeren in de nationale wetgeving. Toepasselijke sancties met betrekking tot dergelijke inbreuken moeten voldoende zwaar zijn om doeltreffend te zijn om de naleving van de eisen in de FAO-Nalevingsovereenkomst te verzekeren en om overtreders de voordelen die voortvloeien uit hun illegale activiteiten te ontnemen.

               (47)

               Met betrekking tot de geschiedenis, aard, omstandigheden, omvang en ernst van de desbetreffende IOO-visserij heeft de Commissie rekening gehouden met de herhaaldelijke en terugkerende IOO-visserijactiviteiten van onder Koreaanse vlag varende vaartuigen tot 2013, zoals vermeld in de overwegingen (21) tot en met (24).

               (48)

               Merk op dat, wat de bestaande capaciteit van de autoriteiten van Korea betreft, Korea volgens de index voor menselijke ontwikkeling van de Verenigde Naties (8) als een land met een hoge menselijke ontwikkeling wordt beschouwd (12e van 186 landen). Gezien de positie van het land in deze lijsten wordt het niet als noodzakelijk beschouwd de bestaande capaciteit van de bevoegde autoriteiten van Korea te analyseren. Het ontwikkelingsniveau van Korea kan, zoals uit deze overweging blijkt, niet worden aangemerkt als een factor die afbreuk doet aan de capaciteit van de bevoegde autoriteiten om met andere landen samen te werken en handhavingsmaatregelen te nemen.

               (49)

               Overeenkomstig de analyse in overweging (48) blijkt uit de gegevens die zijn verzameld naar aanleiding van het dienstbezoek in juli 2011 niet dat de autoriteiten van Korea over onvoldoende financiële middelen beschikken, maar wel dat hun het vereiste juridische en administratieve kader ontbreekt, net als de bevoegdheidsoverdracht die nodig is om hun taken te vervullen.

               (50)

               Gezien de in deze afdeling van het besluit opgenomen toelichting bij de situatie en gezien alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en alle door het land afgelegde verklaringen, kan op grond van artikel 31, lid 3 en lid 5, van de IOO-verordening worden vastgesteld dat Korea zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht als vlaggenstaat dient te vervullen op het gebied van samenwerking en handhaving.

         3.3.   Niet-naleving van de verplichting tot tenuitvoerlegging van internationale regelgeving (artikel 31, lid 6, van de IOO-verordening)

               (51)

               Korea heeft het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee (UNCLOS) en de Overeenkomst van de Verenigde Naties over de visbestanden (UNFSA) geratificeerd. Het land heeft de FAO-Nalevingsovereenkomst aanvaard. Bovendien is Korea verdragsluitende partij bij CCAMLR, CCSBT, IATTC, ICCAT, IOTC, SPRFMO, WCPFC, NAFO en SEAFO.

               (52)

               De Commissie heeft alle door haar als ter zake relevant beschouwde informatie geanalyseerd wat de status van Korea als verdragsluitende partij bij CCAMLR, IOTC en ICCAT betreft.

               (53)

               Bij de CCAMLR-bijeenkomst in 2011 (9) is, met betrekking tot het vaartuig Insung No 7, bezorgdheid geuit over het sanctieniveau van Korea richting de exploitant, het vaartuig en de kapitein, gezien de ernst van de illegale activiteit. Het Permanent Comité inzake tenuitvoerlegging en naleving (SCIC) van CCAMLR heeft voorgesteld de Insung No 7 op de IOO-vaartuigenlijst voor verdragsluitende partijen te plaatsen, maar Korea heeft de opname daarvan geblokkeerd tijdens de dertigste bijeenkomst van CCAMLR.

               (54)

               In het nalevingsverslag van IOTC voor Korea dat is afgegeven door het Nalevingscomité tijdens zijn bijeenkomst in 2011 (10), is geconstateerd dat Korea de verplichte vereisten betreffende statistieken zoals uiteengezet in Resolutie 05/05, 09/06 en 10/06 (bijvangst van zeeschildpadden en zeevogels niet ingediend, haaien deels ingediend) niet in acht heeft genomen. Het Comité heeft tevens meerdere inbreuken geconstateerd in de naleving van Koreaanse verslagleggingsverplichtingen betreffende: resolutie 10/04 over een regionale waarnemingsregeling, aangezien Korea geen waarnemingsverslagen had ingediend; en resoluties 01/06 en 03/03 over het statistischedocumentenprogramma van IOTC over grootoogtonijn, aangezien Korea aan de IOTC geen beoordeling had ingediend van uitvoergegevens ten opzichte van invoergegevens. De bezorgdheid van het Comité over het nalevingsniveau door Korea is aan het land meegedeeld door de voorzitter van de IOTC in een brief van 22 maart 2011.

               (55)

               Overeenkomstig de informatie afkomstig uit het nalevingsverslag van IOTC van 10 maart 2012 (11) is geconstateerd dat Korea in 2011 meerdere door de IOTC aangenomen resoluties niet of slechts gedeeltelijk in acht heeft genomen. In het bijzonder was niet alle visgerei gemarkeerd zoals verplicht overeenkomstig resolutie 01/02 betreffende beheernormen. Met betrekking tot VMS neemt Korea resolutie 10/01 niet in acht, aangezien er geen informatie over de samenvatting van de VMS-verslagen is verstrekt in het tenuitvoerleggingsverslag. Korea heeft slechts gedeeltelijk voldaan aan zijn verplichting om gegevens over te leggen over haaien, zoals verplicht in resolutie 05/05. Bovendien heeft de voorzitter van het nalevingscomité geconstateerd dat er aanzienlijke niet-nalevingsacties zijn gepleegd jegens het juridisch kader van IOTC. In verband hiermee heeft Korea niet de overeenkomstig IOTC-resolutie 11/04 verplichte waarnemingsverslagen overgelegd en ook geen verslag verstrekt over de resultaten van een onderzoek naar de uitvoergegevens van grootoogtonijn.

               (56)

               Bovendien is, overeenkomstig de IOTC-circulaire 2013-2014 (12), in 2012 één Koreaans vaartuig gerapporteerd als betrokken bij mogelijke inbreuken waargenomen uit hoofde van het regionaal waarnemingsprogramma van IOTC voor controle op overladingen op zee.

               (57)

               Er wordt op gewezen dat ICCAT in 2010 een identificatiebrief heeft gestuurd aan Korea (13). In die brief is Korea aangemerkt voor het nalaten om volledig en op doeltreffende wijze te voldoen aan zijn verplichting om statistieken te communiceren, zoals uiteengezet in ICCAT-aanbeveling 05-09. In dezelfde brief heeft ICCAT benadrukt dat Korea niet alle benodigde gegevens en informatie heeft verstrekt, zoals: gegevens over Task I (gegevens ingediend na de deadline); Task II (vangst- en inspanningsgegevens ingediend na de deadline en vangstgroottegegevens niet ingediend); nalevingstabellen ingediend na de deadline; overlaadverslagen niet ingediend; informatie over de beheernorm betreffende grootschalige met de beug op tonijn vissende vaartuigen ingediend na de deadline; verslag over de tenuitvoerlegging van aanbeveling 08-05 ingediend na de deadline; verslag over de tenuitvoerlegging van een jaarlijks visplan ontvangen na de deadline en capaciteitsbeheerplan ingediend na de deadline. Het comité heeft tevens de volgende overbevissingen door Korea vastgesteld: overbevissing van Zuid-Atlantische witte tonijn in strijd met aanbeveling 07-03, overbevissing van Zuid-Atlantische zwaardvis voor het tweede opeenvolgende jaar in strijd met aanbeveling 06-03 en overbevissing van Noord-Atlantische zwaardvis voor het derde opeenvolgende jaar in strijd met aanbeveling 08-02. Onder verwijzing naar aanbeveling 08-01 heeft Korea, als kleine visser, geen specifieke vangstlimiet voor grootoogtonijn. Het comité benadrukte echter ook dat het niet de bedoeling was dat kleine vissers meer vangen dan 2 100 kubieke ton. Het comité heeft zijn bezorgdheid geuit over de opwaartse tendens in de vangst van grootoogtonijn door Korea. Het comité was tevens bezorgd over het feit dat Korea geen doeltreffende actie ondernam tot beperking van de vangst van witte marlijn binnen de limieten opgenomen in aanbeveling 06-09.

               (58)

               Er is aan Korea een identificatiebrief gestuurd betreffende meerdere tekortkomingen bij de naleving van beheermaatregelen en verslagleggingsvereisten in 2010 (14). In deze brief is Korea geïnformeerd dat ICCAT heeft besloten de aanmerking van Korea overeenkomstig de aanbeveling betreffende handelsmaatregelen 06-13 te handhaven. Bovendien is Korea geïdentificeerd voor het nalaten te voldoen aan zijn verplichtingen zoals opgenomen in ICCAT-aanbevelingen betreffende naleving van verplichtingen betreffende statistische verslaglegging 05-09, betreffende verdere versterking van het plan om de bestanden blauwe marlijn en witte marlijn te versterken 06-09, en betreffende de vangstlimieten voor 2008, 2009, 2010 en 2011 van zuidelijke witte tonijn 07-03. In dit kader heeft het nalevingscomité besloten dat Korea niet alle benodigde informatie en verslagen heeft ingediend voor de vastgelegde deadlines. Er zijn problemen geconstateerd met betrekking tot een gebrek aan verslaglegging, late indieningen, onvolledige verslaglegging en slechte gegevenskwaliteit. Het comité heeft tevens de bezorgdheid geuit dat Korea geen doeltreffende actie heeft ondernomen om de vangst van zuidelijke witte tonijn te controleren binnen de in aanbeveling 07-03 opgenomen limieten en de vangst van zeilvissen zoals vermeld in aanbeveling 06-09, zoals bleek uit de overbevissing van zuidelijke witte tonijn en witte marlijn in 2008 en 2009. Als gevolg van deze geconstateerde tekortkomingen, heeft ICCAT Korea in dezelfde identificatiebrief verzocht: per ommegaande te reageren op de jaarlijkse circulaire van het secretariaat betreffende de toepasselijkheid van verslagleggingsvereisten van ICCAT en om hiervoor zijn procedures voor gegevensverzameling en verslaglegging te herzien; bij het secretariaat voorlopige beheerplannen in te dienen voor zuidelijke witte tonijn en zeilvissen, met inbegrip van te nemen maatregelen om aanlandingen binnen de vastgestelde doelstellingsniveaus te houden en informatie over de vlootcapaciteit voor de visserijen waarin overbevissing heeft plaatsgevonden.

               (59)

               ICCAT heeft in een brief aan Korea bezorgdheid geuit betreffende meerdere nalevingstekortkomingen in 2011 (15). Het nalevingscomité heeft zelfs besloten zijn bezorgdheid te uiten dat Korea niet volledig aan zijn verplichtingen heeft voldaan met betrekking tot de aanbeveling door ICCAT ter bevordering van naleving door onderdanen van verdragsluitende partijen, meewerkende niet-verdragsluitende partijen, entiteiten of visserij-instanties van ICCAT-instandhoudings- en beheermaatregelen (aanbeveling 06-14). Het comité heeft ook zijn bezorgdheid geuit met betrekking tot de activiteiten van Koreaanse onderdanen bij de vangst van tropische tonijn in de Golf van Guinee, waarbij sprake kan zijn van verboden overlading door onder de Ghanese vlag varende vaartuigen. Het comité riep Korea op om de betrokkenheid van Koreaanse onderdanen bij illegale activiteiten die plaatsvinden bij die visserij aan te pakken. Tot slot werd Korea verzocht om ICCAT te informeren over acties die het land had genomen om de naleving door zijn onderdanen die betrokken zijn bij de tropische tonijnvisserij in de Golf van Guinee te bevorderen.

               (60)

               ICCAT heeft in een brief bezorgdheid geuit aan Korea betreffende de activiteiten van Koreaanse onderdanen in de tropische tonijnvisserij in de Golf van Guinee, waarbij sprake kan zijn van verboden overladingen op zee in 2012 (16). In deze brief heeft ICCAT Korea verzocht alle noodzakelijke acties te ondernemen om te verzekeren dat Koreaanse vaartuigen en onderdanen niet betrokken zijn bij illegale activiteiten die in die visserij plaatsvinden.

               (61)

               Gezien het nalaten van de controle van vaartuigen op volle zee overeenkomstig de regelgeving van ROVB's en het nalaten de naleving te verzekeren door de vaartuigen die zijn vlag voeren van CCAMLR-, ICCAT- en IOTC-aanbevelingen, handelt Korea in strijd met artikel 18, lid 3, onder a), van de UNFSA waarin staten waarvan de vaartuigen vissen op open zee worden verplicht maatregelen te nemen om te verzekeren dat deze vaartuigen voldoen aan de ROVB-regelgeving.

               (62)

               Zoals beschreven in overweging (57), voldoet Korea niet aan zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 18, lid 3, onder b), punt ii), van de UNFSA door zijn vaartuigen toe te staan te vissen in strijd met de door ICCAT ingestelde voorwaarden. Door niet te voldoen aan de beheernormen voor het markeren van visgerei, voldoet Korea niet aan artikel 18, lid 3, onder d), van de UNFSA. Korea voldoet niet aan de opname- en tijdige verslagleggingsvereisten van artikel 18, lid 3, onder e), en artikel 18, lid 3, onder g), van de UNFSA, aangezien het land geen IOTC- en ICCAT-informatie verstrekt over jaarlijkse, statistische en waarnemingsverslagen, handel en bijvangstgegevens. Korea voldoet niet aan de in artikel 18, lid 3, onder g), van de UNFSA voorgeschreven voorwaarden gezien het land nalaat te voldoen aan de verplichting om aan IOTC een overzicht van VMS-gegevens te verstrekken en om overlading op zee te controleren.

               (63)

               Tot slot moet worden opgemerkt dat Korea, in strijd met de aanbevelingen in de punten 25, 26 en 27 van het IOO-IAP, zijn nationale actieplan ter bestrijding van IOO-visserij niet op doeltreffende wijze heeft bijgewerkt.

               (64)

               Gezien de in deze afdeling van het besluit opgenomen toelichting bij de situatie en gezien alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en alle door het land afgelegde verklaringen, kan op grond van artikel 31, leden 3 en 6, van de IOO-verordening worden vastgesteld dat Korea zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht dient te vervullen op het gebied van internationale voorschriften en regelingen en instandhoudings- en beheermaatregelen.

         3.4.   Specifieke beperkingen van ontwikkelingslanden

               (65)

               Zoals hierboven reeds is aangegeven, wordt Korea volgens de index voor menselijke ontwikkeling van de Verenigde Naties (17) als een land met een zeer hoge menselijke ontwikkeling beschouwd (12e van 186 landen). Aan de andere kant wordt Korea vermeld in bijlage V bij Verordening (EG) nr. 1905/2006 als een land dat valt binnen de categorie van landen en gebieden andere dan ontwikkelingslanden en -gebieden.

               (66)

               Rekening houdend met die positie kan Korea dus niet worden beschouwd als een land met specifieke beperkingen die rechtstreeks zijn terug te voeren op zijn ontwikkelingsniveau.

               (67)

               Er moet worden opgemerkt dat de kennisgeving van Korea als vlaggenstaat door de Commissie is geaccepteerd in overeenstemming met artikel 20 van de IOO-verordening per 1 januari 2010. Korea heeft daarna, zoals vermeld in artikel 20, lid 1, van de IOO-verordening, bevestigd dat het nationale regelingen heeft aangenomen voor de tenuitvoerlegging van, controle op en handhaving van wet- en regelgeving en instandhoudings- en beheermaatregelen waaraan moet worden voldaan door zijn vissersvaartuigen.

               (68)

               De Commissie heeft Korea geïnformeerd over de verschillende tekortkomingen die zij tijdens haar uitgevoerde dienstbezoeken en de gehouden bijeenkomsten heeft geconstateerd. De Commissie wenste actieve samenwerking met de Koreaanse autoriteiten te bereiken, evenals voortgang in correctieve acties met betrekking tot de geconstateerde tekortkomingen. Korea heeft nagelaten voldoende correctieve acties te nemen en positieve ontwikkelingen te bereiken bij het corrigeren van de geconstateerde tekortkomingen. De Commissie heeft de recente herziening van de wet betreffende de ontwikkeling van de oceaanindustrie geanalyseerd, die erop is gericht sancties vast te stellen, een centrum voor visserijtoezicht op te zetten, de uitrusting van VMS uit te breiden tot alle vissersvaartuigen voor de lange afstand en de oprichting van nieuwe opleidingsprogramma's voor zeevaarders. Deze nieuwe nationale wettekst is echter nog niet in overeenstemming met de vereisten van de artikelen 62, 94, 117 en 118 van de UNCLOS, de artikelen 18, 19 en 20 van de UNFSA evenals verschillende aanbevelingen van ROVB's (waarbij Korea een verdragsluitende partij is), vanwege de reeds in afdeling 3 van dit besluit toegelichte redenen. Met betrekking tot andere benadrukte elementen heeft de Commissie op basis van een reeks bijeenkomsten met de Koreaanse autoriteiten in de periode april-juli 2013 bevestigd dat Korea geen concreet en tastbaar plan ten uitvoer heeft gelegd om deze acties ten uitvoer te leggen en nog niet in de positie is om zijn nationale wetgeving ten uitvoer te leggen en zijn vloot te controleren buiten de gebieden die onder zijn soevereiniteit of jurisdictie vallen.

               (69)

               De hierboven beschreven situatie bevestigt dat Korea een zeer ontwikkeld land is met voldoende middelen om de geconstateerde tekortkomingen aan te pakken en te corrigeren, maar de Koreaanse autoriteiten laten nog steeds na maatregelen te introduceren en ten uitvoer te leggen ter bestrijding van IOO-activiteiten.

               (70)

               Gezien de in deze afdeling van het besluit opgenomen toelichting bij de situatie en gezien alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en alle door het land afgelegde verklaringen, kan op grond van artikel 31, lid 7, van de IOO-verordening worden vastgesteld dat het niveau van ontwikkeling van Korea geen rem zet op de ontwikkelingsstatus en de globale prestatie van het land op het gebied van visserij.

         4.   PROCEDURE TEN AANZIEN VAN DE REPUBLIEK GHANA

               (71)

               De kennisgeving van de Republiek Ghana (Ghana) als vlaggenstaat is met ingang van 1 januari 2010 door de Commissie aanvaard overeenkomstig artikel 20 van de IOO-verordening.

               (72)

               Van 28 tot 31 mei 2013 heeft de Commissie met steun van het Europees Bureau voor visserijcontrole (EFCA) een dienstbezoek aan Ghana afgelegd in het kader van de in artikel 20, lid 4, van de IOO-verordening bedoelde administratieve samenwerking.

               (73)

               Doel van het dienstbezoek was informatie te verifiëren over de regelingen van Ghana voor de tenuitvoerlegging, de controle en de handhaving van de door zijn vissersvaartuigen na te leven wet- en regelgeving en instandhoudings- en beheermaatregelen, over de door Ghana genomen maatregelen ter uitvoering van zijn verplichtingen in de strijd tegen de IOO-visserij, en over de uitvoering van de vangstcertificeringsregeling van de Unie.

               (74)

               Het slotverslag over het dienstbezoek is op 14 juni 2013 aan Ghana toegezonden.

               (75)

               Tijdens een follow-upbezoek van 16 tot 18 juli 2013 is de Commissie nagegaan welke maatregelen naar aanleiding van het eerste bezoek waren genomen. De Commissie heeft Ghana op 17 juli 2013 schriftelijke waarnemingen over de geconstateerde situatie in het land meegedeeld. Op 23 juli vond een technische videoconferentie plaats tussen de Ghanese autoriteiten en de Commissie. Het desbetreffende verslag van de bijeenkomst werd op 1 augustus 2013 door de Commissie aan Ghana verstrekt.

               (76)

               Een nadere indiening van Ghana is ontvangen op 23 september 2013.

               (77)

               Ghana is verdragsluitende partij bij ICCAT, de Internationale Walvisvaartcommissie (IWC), het Comité inzake visserij in binnenwateren en aquacultuur van Afrika (CIFAA) en twee subregionale adviesinstanties op het gebied van visserij, namelijk de Visserijcommissie voor het centraal-westelijke deel van de Golf van Guinee (FCWC) en de Visserijcommissie voor het centraal-oostelijke deel van de Atlantische Oceaan (CECAF).

               (78)

               Ghana heeft UNCLOS geratificeerd. Het land heeft de FAO-overeenkomst inzake havenstaatmaatregelen om illegale, niet-gerapporteerde en ongereguleerde visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen uit 2009 (FAO-overeenkomst inzake havenstaatmaatregelen) ondertekend.

               (79)

               Om te beoordelen of Ghana zijn internationale verplichtingen als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat (18) naleeft die zijn opgenomen in de in overweging (77) genoemde internationale overeenkomsten en zijn vastgesteld door de in de overwegingen (77) en (80) genoemde ROVB's, heeft de Commissie alle informatie die zij hiertoe vereist acht, verzameld en geanalyseerd.

               (80)

               De Commissie heeft gebruikgemaakt van informatie die is afgeleid uit beschikbare gegevens zoals gepubliceerd door ICCAT, de Visserijcommissie voor het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan (NEAFC) en de Visserijorganisatie voor het zuidoostelijke deel van de Atlantische Oceaan (SEAFC), hetzij in de vorm van nalevingsverslagen, hetzij in de vorm van IOO-vaartuigenlijsten en openbaar beschikbare gegevens uit het NMFS-verslag van het United States Department of Commerce (19). Daarnaast heeft de Commissie de resultaten gebruikt van de in 2013 aan Ghana gebrachte dienstbezoeken.

         5.   MOGELIJKE IDENTIFICATIE VAN GHANA ALS NIET-MEEWERKEND DERDE LAND

               (81)

               De Commissie heeft overeenkomstig artikel 31, lid 3, van de IOO-verordening de taken van Ghana als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat geanalyseerd. De Commissie heeft bij deze beoordeling rekening gehouden met de in artikel 31, leden 4 tot en met 7, van de IOO-verordening opgenomen parameters.

         5.1.   Herhaalde IOO-vaartuigen en IOO-handelsstromen (artikel 31, lid 4, onder a) en b), van de IOO-verordening)

               (82)

               De Commissie heeft op basis van informatie afkomstig uit de ROVB-IOO-vaartuigenlijsten en tijdens de dienstbezoeken ter plekke die in mei en juli 2013 zijn uitgevoerd in Ghana vastgesteld dat het IOO-vissersvaartuig Yucatan Basin, opgenomen overeenkomstig NAFO-, SEAFO- en NEAFC-ROVB's is hernoemd tot Trinity en momenteel is geregistreerd onder de vlag van Ghana (20).

               (83)

               In dit verband wordt erop gewezen dat de vlaggenstaat overeenkomstig artikel 94, leden 1 en 2, van UNCLOS jurisdictie en controle moet uitoefenen ten aanzien van elk onder zijn vlag varend vaartuig en ten aanzien van de kapitein, de officieren en de bemanning van dat vaartuig. Dit artikel bevat ook de verplichting een register bij te houden van vaartuigen die de vlag van de vlaggenstaat voeren. Met betrekking hiertoe is de Commissie, gelet op dit concrete geval en de geldende procedures, van mening dat Ghana zich niet in de positie bevindt om de registratie van IOO-vaartuigen onder zijn vlag te voorkomen, hetgeen een aanwijzing is dat Ghana niet voldoet aan zijn verplichtingen als vlaggenstaat overeenkomstig internationaal recht.

               (84)

               Daarnaast heeft de Commissie, in het kader van de tenuitvoerlegging van de IOO-verordening van de EU door de lidstaten van de EU, bewijs verzameld van herhaaldelijke inbreuken gepleegd door onder Ghanese vlag varende vaartuigen in strijd met ICCAT-instandhoudings- en -beheermaatregelen, hetgeen op 23 april 2013 heeft geleid tot een officiële kennisgeving van Ghana door de EU aan het secretariaat van ICCAT. De EU heeft aan het secretariaat van ICCAT alle ondersteunende informatie verstrekt ter staving van de feiten. De inbreuken hadden betrekking op herhaalde overladingen op zee uitgevoerd door met zegennetten op tonijn vissende en onder Ghanese vlag varende vaartuigen binnen het ICCAT-gebied in strijd met het verbod op overlading op zee overeenkomstig de ICCAT-regelgeving (ICCAT-aanbeveling 12-06). Daarnaast werd in deze officiële kennisgeving aan het secretariaat van ICCAT de nadruk gelegd op de gestelde niet-naleving door Ghana van ICCAT-aanbeveling 03-14 betreffende minimumnormen voor de installatie van VMS in het gebied waarop het ICCAT-verdrag van toepassing is. Na ontvangst van deze informatie heeft het secretariaat van ICCAT de Ghanese autoriteiten op 30 april 2013 geïnformeerd over deze mogelijke niet-naleving van ICCAT-regelgeving en Ghana opgeroepen de resultaten van hun onderzoeken op dit gebied voor 18 oktober 2013 te overleggen.

               (85)

               In dit verband hebben meerdere met zegennetten vissende en onder Ghanese vlag varende vaartuigen van 2009 tot 2012 herhaaldelijk illegale overladingen op zee uitgevoerd binnen het ICCAT-gebied naar twee eveneens onder Ghanese vlag varende transportvaartuigen. Overeenkomstig aanbeveling 06-11 (21) mogen met zegennetten vissende vaartuigen op zee binnen het ICCAT-gebied geen overlading uitvoeren van tonijnsoorten. De Commissie heeft vastgesteld dat er herhaaldelijk overladingen op zee plaatsvonden in strijd met deze ICCAT-aanbeveling en constateerde dat deze onrechtmatige operaties werden goedgekeurd door de Ghanese autoriteiten op Ghanese vangstcertificaten die hoorden bij naar de EU uitgevoerde visserijproducten.

               (86)

               Tegelijkertijd heeft de Commissie bewijs verzameld dat Ghana, vóór 1 oktober 2012, zijn binnen het ICCAT-gebied op tonijn vissende vaartuigen nooit de verplichting heeft opgelegd om de geografische posities te rapporteren, in strijd met de artikelen 3, 4 en 5 van ICCAT-aanbeveling 03-14.

               (87)

               Op dezelfde wijze heeft de Commissie, in het kader van de tenuitvoerlegging van de IOO-verordening door de EU-lidstaten, bewijs verzameld over herhaalde IOO-inbreuken gepleegd door onder Ghanese vlag varende vaartuigen die zonder visvergunning actief waren in wateren die onder jurisdictie vielen van buurlanden (bv. in de EEZ van Benin, Ivoorkust, Nigeria en Togo). De Commissie heeft geconstateerd dat inbreuken zijn gedetecteerd door de lidstaten in het kader van hun verificaties van informatie vermeld op vangstcertificaten die zijn goedgekeurd door de Ghanese autoriteiten.

               (88)

               De Commissie heeft ook geconstateerd dat Ghana als kuststaat geen passende maatregelen heeft genomen met betrekking tot herhaalde IOO-visserijactiviteiten door vissersvaartuigen die actief waren in zijn maritieme wateren of die zijn havens gebruikten. Deze IOO-activiteiten zijn voldoende gedocumenteerd in de laatste drie jaarrapporten betreffende monitoring, controle en toezicht die tijdens het dienstbezoek in mei 2013 door de Ghanese autoriteiten aan de Commissie zijn verstrekt.

               (89)

               Overeenkomstig artikel 31, lid 4, onder b), heeft de Commissie ook de maatregelen onderzocht die Ghana heeft genomen met betrekking tot de toegang van het land tot de markt van visserijproducten afkomstig van IOO-visserij.

               (90)

               In dit verband heeft de Commissie geconstateerd dat Ghana geen passende maatregelen heeft genomen met betrekking tot de herhaalde toegang van visserijproducten die afkomstig zijn van IOO-visserij tot zijn markt en industrie. In het kader van de tenuitvoerlegging van de IOO-verordening door de lidstaten heeft de Commissie bewijs verzameld dat visserijproducten (voornamelijk tonijnsoorten) die illegaal zijn gevangen of overgeladen in het ICCAT-gebied of in de EEZ van buurlanden door Ghana en dat buitenlandse vaartuigen zijn aangeland in de Ghanese haven Tema; daarnaast zijn ze verder verkocht door Ghanese visexploitanten aan Ghanese bedrijven, verwerkt in Ghanese fabrieken zonder te zijn gedetecteerd en er is door de Ghanese autoriteiten niet voorkomen dat ze in de Ghanese toeleveringsketen terecht zijn gekomen.

               (91)

               Gezien de in deze afdeling van het besluit toegelichte situatie, is de Commissie van mening dat het herhaaldelijk karakter van IOO-visserij uitgevoerd door Ghanese vaartuigen en vaartuigen die actief zijn in de maritieme wateren van Ghana is aangetoond.

               (92)

               Gezien de in deze afdeling van het besluit opgenomen toelichting bij de situatie en gezien alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en alle door het land afgelegde verklaringen, kan op grond van artikel 31, lid 3, en lid 4, van de IOO-verordening worden vastgesteld dat Ghana zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht als vlaggenstaat dient te vervullen ten aanzien van IOO-vaartuigen en IOO-visserij die wordt bedreven of ondersteund door vissersvaartuigen die zijn vlag voeren of door zijn onderdanen, en dat Ghana onvoldoende maatregelen heeft genomen om gedocumenteerde en terugkerende IOO-visserij door vaartuigen die vroeger zijn vlag voerden tegen te gaan en dat het land zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht als marktstaat dient te vervullen om de toegang tot zijn markt van producten die afkomstig zijn uit IOO-visserij te voorkomen.

         5.2.   Niet-naleving van de verplichting tot samenwerking en handhaving (artikel 31, lid 5, van de IOO-verordening)

               (93)

               Met betrekking tot de vraag of Ghana op doeltreffende wijze samenwerkt met de Commissie en de lidstaten van de EU aan onderzoeken naar IOO-visserij en verwante activiteiten, wordt opgemerkt dat door de Commissie verzameld bewijs erop wijst dat Ghana niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen als vlaggenstaat overeenkomstig internationaal recht.

               (94)

               De Commissie heeft in het bijzonder geanalyseerd hoe Ghana heeft samengewerkt in het kader van de in de IOO-verordening voorziene procedures, of Ghana doeltreffende handhavingsmaatregelen heeft genomen met betrekking tot exploitanten die verantwoordelijk zijn voor geconstateerde IOO-visserijactiviteiten zoals vermeld in de overwegingen (84) tot (86) en of sancties voldoende zwaar zijn om overtreders de voordelen die zij hebben behaald met IOO-visserij te ontnemen.

               (95)

               Met betrekking tot de samenwerkings- en handhavingstaken wordt opnieuw gewezen op de situatie dat meerdere onder Ghanese vlag varende tonijnvissersvaartuigen actief waren in strijd met de ICCAT-instandhoudings- en -beheermaatregelen of in strijd met nationale wet- en regelgeving van buurlanden (in het bijzonder Benin, Ivoorkust, Nigeria en Togo). In verband met deze concrete gevallen heeft de Commissie bewijs verzameld dat Ghana herhaaldelijk heeft nagelaten te reageren of adequaat te reageren op verzoeken om bijstand die zijn gedaan door lidstaten van de Unie uit hoofde van de IOO-verordening. De Commissie is van mening dat de onrechtmatige visserijactiviteiten van deze Ghanese vaartuigen die vissen in de exclusieve economische zone van naburige kuststaten een schending vormt van artikel 62, lid 4, van UNCLOS, aangezien deze activiteiten zijn uitgevoerd zonder te voldoen aan de voorwaarden zoals vastgesteld in de wet- en regelgeving van deze kuststaten. Daarnaast heeft de Commissie tijdens het dienstbezoek in mei 2013 geconstateerd dat Ghana de gedetecteerde inbreuken niet aan de buurlanden die direct betrokken waren bij deze onrechtmatige visserijactiviteiten gericht op zeer migrerende soorten in hun wateren heeft meegedeeld, hetgeen een inbreuk vormt op zijn samenwerkingsverplichtingen overeenkomstig artikel 64 van UNCLOS.

               (96)

               Gezien deze situatie heeft de Commissie geconstateerd dat Ghana heeft nagelaten doeltreffende controle uit te voeren op deze visserijactiviteiten en heeft nagelaten om herhaalde schendingen van internationale en nationale regelgeving te detecteren die door zijn vaartuigen werden gepleegd. De Commissie heeft geconstateerd dat Ghana geen informatie had over waar en in welke buitenlandse wateren zijn vissersvaartuigen daadwerkelijk actief waren. Deze elementen tonen nader aan dat Ghana niet de mogelijkheid heeft om als vlaggenstaat de visserijactiviteiten van zijn vloot te monitoren en te controleren en om jurisdictie te nemen over elk vaartuig dat zijn vlag voert, zoals voorzien in artikel 94 van UNCLOS.

               (97)

               Tevens is erin voorzien dat met betrekking tot vaartuigen waarvan is gerapporteerd dat zij zich bezighielden met activiteiten die de doeltreffendheid van ROVB-instandhoudings- en -beheermaatregelen ondermijnen, verdragsluitende partijen bij de ICCAT een beroep kunnen doen op ROVB-procedures om dergelijke vaartuigen te ontmoedigen tot er passende actie is ondernomen door de vlaggenstaat.

               (98)

               Ook de prestaties van Ghana met betrekking tot de registratie van vissersvaartuigen zijn niet in overeenstemming met de aanbevelingen in de punten 34 en 44 van het IOO-IAP, waarin vlaggenstaten wordt geadviseerd te verzekeren dat vissersvaartuigen die hun vlag mogen voeren zich niet bezighouden met of ondersteuning verlenen aan IOO-visserij en waarin vlaggenstaten worden opgeroepen maatregelen te nemen om te verzekeren dat vaartuigen niet mogen vissen tenzij daarvoor een vergunning is verleend in overeenstemming met nationale wetgeving binnen gebieden van nationale jurisdictie.

               (99)

               De Commissie heeft in het bijzonder, tijdens het in mei 2013 uitgevoerde dienstbezoek, bewijs verzameld dat Ghana, vóór april 2013, geen procedure had ingesteld om informatie te verifiëren en controleren die werd verstrekt door Ghanese exploitanten over de visserijactiviteiten die vielen onder de door Ghana goedgekeurde vangstcertificaten. Op basis van dit element en de door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten geleverde ondersteunende informatie heeft de Commissie vastgesteld dat Ghana zich niet in de positie bevindt om een doeltreffende controle uit te oefenen op de visserijactiviteiten van zijn vissersvloot en dat Ghana aanzienlijke moeilijkheden ondervindt om de betrouwbare certificering van de door zijn vissersvaartuigen gevangen visserijproducten te verzekeren. Tijdens het dienstbezoek ter plekke van mei 2013 heeft de Commissie geconstateerd dat sommige correctieve maatregelen zijn genomen, per april 2013, om de betrouwbaarheid van het vangstcertificeringssysteem te verbeteren. Desalniettemin is de Commissie van mening dat, als gevolg van de afwezigheid van werkelijke controle en monitoring van de visserijactiviteiten van de Ghanese vloot, de in april 2013 ingestelde nieuwe procedures de geconstateerde handhavingsproblemen nog niet voldoende aanpakken.

               (100)

               In dit verband hebben door lidstaten uitgevoerde verificaties en inspecties van visserijproducten die vielen onder Ghanese vangstcertificaten de detectie mogelijk gemaakt van herhaalde IOO-visserijactiviteiten die zijn uitgevoerd door Ghanese tonijnvissersvaartuigen en werd hiermee benadrukt dat Ghana vangstcertificaten goedkeurde zonder werkelijke verificaties en controles van de door de exploitanten ingediende informatie. Als gevolg hiervan is de invoer van visserijproducten die door Ghanese vaartuigen onder illegale omstandigheden zijn gevangen verschillende keren geweigerd bij de Uniegrens door meerdere lidstaten van de Unie.

               (101)

               Daarnaast heeft de Commissie bewijs verzameld waarin wordt bevestigd dat Ghana zich niet in de positie bevindt om samen te werken met de Unie om feedback te leveren op gestelde IOO-visserijactiviteiten die worden uitgevoerd door zijn vaartuigen binnen het ICCAT-gebied. In dit verband heeft de Commissie geconstateerd dat Ghana zich niet in de positie bevond om EU-lidstaten te voorzien van de geografische posities van zijn vissersvaartuigen die actief waren in het ICCAT-gebied voor de periode voorafgaand aan 1 oktober 2012, en daarmee wordt ICCAT-aanbeveling 03-14 (22) geschonden. De Commissie stelde vast dat Ghana tijdens de voormelde periode geen VMS-apparatuur installeerde aan boord van tonijnvissersvaartuigen die actief waren in het ICCAT-gebied en dat Ghana geen verslagleggingsverplichting over informatie heeft opgelegd aan zijn vissersvaartuigen, in strijd met de paragrafen 3, 4 en 5 van ICCAT-aanbeveling 03-14. Uit deze situatie blijkt dat Ghana zich niet in een positie bevond om door de EU-lidstaten geconstateerde gestelde IOO-visserij en verwante activiteiten op passende wijze te onderzoeken, hierover feedback te verstrekken en een follow-up uit te voeren.

               (102)

               De in de overwegingen (92) tot en met (100) vermelde feiten geven aan dat Ghana als vlaggenstaat naliet te voldoen aan de voorwaarden van artikel 94, lid 2, onder b), van UNCLOS, waarin wordt voorgeschreven dat een vlaggenstaat overeenkomstig interne wetgeving jurisdictie verkrijgt over elk vaartuig dat zijn vlag voert, evenals over de kapitein, de officieren en de bemanning van dat vaartuig.

               (103)

               De prestaties van Ghana met betrekking tot de samenwerking met andere staten is ook niet in overeenstemming met de aanbevelingen in punt 28 van het IOO-IAP, waarin staten wordt geadviseerd hun activiteiten te coördineren en direct samen te werken om IOO-visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen, in het bijzonder door de ontwikkeling van samenwerkingsmechanismen waarmee onder andere een snelle reactie op IOO-visserij mogelijk wordt gemaakt.

               (104)

               De prestaties van Ghana met betrekking tot zijn monitoring, controle en toezicht zijn ook niet in overeenstemming met de aanbevelingen in punt 24 van het IOO-IAP, waarin vlaggenstaten wordt geadviseerd uitgebreide en doeltreffende monitoring, controle en toezicht op visserijactiviteiten te verzekeren. De Commissie constateerde dat de beschreven situatie Ghana heeft belemmerd om op doeltreffende wijze samen te werken met de EU-lidstaten. Ghana was niet in een positie om te reageren op hun verzoeken, noch in een positie om de geconstateerde gestelde IOO-visserij te onderzoeken, hierover feedback te verstrekken en een follow-up uit te voeren.

               (105)

               In aanvulling op dit gebrek aan capaciteit om te onderzoeken, feedback te verstrekken en een follow-up uit te voeren voor gestelde IOO-visserij, heeft de Commissie geconstateerd dat Ghana tevens heeft nagelaten doeltreffende handhavingsmaatregelen te treffen en sancties in te stellen tegen vaartuigen en exploitanten die betrokken zijn bij de schendingen en inbreuken zoals beschreven in de overwegingen (83) tot en met (85). In dit verband heeft de Commissie tijdens het dienstbezoek ter plaatse in mei 2013 geconstateerd dat Ghana een interministerieel comité heeft ingesteld om de voornoemde gestelde inbreuken te onderzoeken en handhavingsmaatregelen te nemen, maar dat er tot nu toe geen concrete voortgang is waargenomen.

               (106)

               Op basis van visserijverordeningen en de jaarverslagen betreffende monitoring, controle en toezicht die zijn verstrekt door Ghana over de afgelopen drie jaar, heeft de Commissie geconstateerd dat Ghana over een juridisch kader beschikt waarin wordt voorzien in een afschrikkend sanctiesysteem, maar tot zeer recent werden er bijna geen sancties concreet toegepast, terwijl handhavings- en vervolgingsprocedures geen resultaten opleveren.

               (107)

               Bovendien heeft de Commissie tijdens het dienstbezoek in mei 2013 geconstateerd dat het Ghanese Ministerie van Visserij en Aquacultuurontwikkeling geen juridische afdeling heeft die belast is met het aanklagen van personen of bedrijven die zich schuldig maken aan IOO-visserijactiviteiten. In dit verband heeft de Commissie geconstateerd dat de geldende juridische procedures overeenkomstig de artikelen 115 en 116 van de Ghanese visserijwet van 2002 voorzien in de bevoegdheid van de rechtbanken om schendingen van visserijwet- en regelgeving te behandelen, tenzij er met toestemming van de openbare aanklager administratieve boetes kunnen worden opgelegd aan de overtreders. De Commissie heeft tevens geconstateerd dat de Ghanese juridische procedures voor handhaving en sanctionering aanzienlijke tenuitvoerleggingsproblemen vertonen (bv. uitzonderlijk lange duur van procedures; slechte resultaten in termen van gedetecteerde inbreuken en toegepaste sancties). In dit kader is de Commissie van mening dat de huidige geldende juridische handhavings- en vervolgingsprocedures de bevoegde Ghanese autoriteiten niet in staat stellen om doeltreffende handhavingsmaatregelen te nemen, ze maken het in het bijzonder niet mogelijk om doeltreffende sancties op te leggen die voldoende zwaar zijn om de overtreders de voordelen die zij behalen met IOO-visserij te ontnemen.

               (108)

               De in de overwegingen (103) tot en met (106) vermelde feiten geven aan dat Ghana als vlaggenstaat niet in staat is zijn volledige jurisdictie uit te oefenen over zijn visvaartuigen en geven aan dat Ghana naliet te voldoen aan de voorwaarden van artikel 94, lid 2, onder b), van UNCLOS, waarin wordt voorgeschreven dat een vlaggenstaat overeenkomstig interne wetgeving jurisdictie verkrijgt over elk vaartuig dat zijn vlag voert, evenals over de kapitein, de officieren en de bemanning van dat vaartuig.

               (109)

               Bovendien kan op basis van de tijdens de dienstbezoeken van de Commissie verzamelde informatie worden geconcludeerd dat Ghana geen bijgewerkt register heeft. De Ghanese autoriteiten hebben gemeld dat in het register van het land 327 vaartuigen staan vermeld die de Ghanese vlag voeren. Dit aantal is echter niet in lijn met de gegevens die tijdens het dienstbezoek van de Commissie zijn verzameld, waaruit blijkt dat het aantal Ghanese vaartuigen met een geldige visvergunning 117 bedraagt. In dit kader heeft de Maritieme Autoriteit van Ghana (GMA), gezien de klaarblijkelijke inconsistentie tussen het aantal vissersvaartuigen dat de Ghanese vlag voert en het aantal vaartuigen dat beschikt over een Ghanese visvergunning tijdens het in mei 2013 uitgevoerde dienstbezoek, erkend dat het noodzakelijk is om het Ghanese register met vissersvaartuigen te verifiëren en bij te werken. Gelet op deze situatie is de Commissie van mening dat Ghana heeft nagelaten te voldoen aan zijn verplichtingen als vlaggenstaat overeenkomstig internationaal recht, in het bijzonder gelet op artikel 94, lid 2, van UNCLOS betreffende de verplichting van elke vlaggenstaat om een betrouwbaar register bij te houden met vaartuigen die zijn vlag voeren.

               (110)

               De prestaties van Ghana met betrekking tot de registratie van vissersvaartuigen is ook niet in overeenstemming met de aanbeveling in de punten 36 en 38 van het IOO-IAP, waarin vlaggenstaten wordt geadviseerd vaartuigen met een geschiedenis van niet-naleving niet onder hun vlag te laten varen en waarin vlaggenstaten worden opgeroepen het voeren van een nieuwe vlag door vaartuigen, ten behoeve van niet-naleving van instandhoudings- en beheermaatregelen en -bepalingen die zijn aangenomen op nationaal, regionaal of wereldwijd niveau, tegen te gaan.

               (111)

               Ook de prestaties van Ghana met betrekking tot doeltreffende handhavingsmaatregelen zijn niet in overeenstemming met de aanbevelingen in punt 21 van het IOO-IAP, waarin staten wordt geadviseerd te verzekeren dat sancties voor IOO-visserij door vaartuigen voldoende zwaar zijn om IOO-visserij effectief te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen en om overtreders de voordelen die worden verkregen middels dergelijke visserij te ontnemen. Bovendien heeft Ghana geen nationaal actieplan ter bestrijding van IOO-visserij ten uitvoer gelegd en voldoet dus niet aan de aanbevelingen in de punten 25, 26 en 27 van het IOO-IAP.

               (112)

               Tijdens het dienstbezoek van mei 2013 heeft de Commissie geconstateerd dat de Ghanese wet- en regelgeving niet voorziet in de verplichting voor vissersvaartuigen uit derde landen die in Ghana actief zijn onder Ghanese visvergunningen om hun VMS-posities te rapporteren aan de bevoegde Ghanese autoriteiten. Bovendien verplicht Ghana buitenlandse vaartuigen die actief zijn in zijn EEZ niet om een Ghanese visvergunning te verkrijgen. De Commissie is van mening dat Ghana onder deze omstandigheden als kuststaat geen doeltreffende controle en monitoring van de activiteiten van vissersvaartuigen die actief zijn in zijn wateren kan verzekeren, aangezien VMS universeel wordt gezien als een betrouwbaar hulpmiddel om visserijactiviteiten te monitoren. De herhaalde IOO-visserijactiviteiten die worden gerapporteerd in de monitoring-, controle- en toezichtverslagen die door Ghana zijn verstrekt voor de laatste drie jaar, bevestigen deze analyse. In het bijzonder wordt in deze officiële verslagen benadrukt dat industriële of semi-industriële Ghanese vaartuigen vaak worden gearresteerd of gestraft door de Ghanese autoriteiten voor illegale visserijactiviteiten in gebieden die zijn voorbehouden aan ambachtelijke vissers (gebieden van minder dan 30 m diep). In dit kader is de Commissie van mening dat deze afwezigheid van controle en monitoring door Ghana van deze vaartuigen die actief zijn in zijn maritieme wateren gunstige omstandigheden creëert voor IOO-visserijactiviteiten in de Ghanese EEZ.

               (113)

               Zo heeft de Commissie tijdens haar dienstbezoek in mei 2013 ook geconstateerd dat de bevoegde Ghanese autoriteit belast met de monitoring en controle van en het toezicht op visserijactiviteiten in de Ghanese EEZ niet over de middelen beschikt om op zee op te treden en inspecties uit te voeren. De visserijcommissie is uitsluitend afhankelijk van de logistieke middelen en patrouillevaartuigen van de Ghanese marine. Daarnaast heeft de Commissie geconstateerd dat de coördinatie en samenwerking tussen de visserijcommissie en de Ghanese marine onvoldoende is om een efficiënt monitoring-, controle- en toezichtssysteem te verzekeren op visserijactiviteiten in de Ghanese EEZ. De Commissie is van mening dat dit gebrek aan middelen om op zee op te treden handhavingsinspanningen in gevaar brengen en gunstige omstandigheden creëren voor de ontwikkeling van de geconstateerde IOO-visserijactiviteiten in de Ghanese EEZ.

               (114)

               De Commissie heeft een aanzienlijke onevenwichtigheid waargenomen tussen de administratieve capaciteiten van Ghana om visserijactiviteiten van industriële vaartuigen die actief zijn in zijn wateren te monitoren en te controleren en het aantal visvergunningen dat is afgegeven aan industriële vaartuigen die actief mogen zijn in de Ghanese EEZ (117 industriële vaartuigen hebben toestemming om actief te zijn in de Ghanese EEZ, in aanvulling op 12 000 ambachtelijke vaartuigen). Deze situatie bevestigt dat Ghana in vergelijking met de omvang van de visactiviteit die plaatsvindt in de wateren onder zijn jurisdictie onvoldoende handhavingscapaciteit heeft. Daarnaast heeft de Commissie geconstateerd dat Ghana geen nationaal plan voor visserijbeheer heeft aangenomen, op basis van de best beschikbare wetenschappelijke informatie overeenkomstig artikel 61, lid 2, en artikel 62, lid 4, van UNCLOS.

               (115)

               Als gevolg van de in de overwegingen (111) tot en met (113) beschreven feiten, is de Commissie van mening dat Ghana als kuststaat heeft nagelaten te voldoen aan zijn verplichtingen zoals voorzien in artikel 61, lid 2, en artikel 62, lid 1, van UNCLOS, waarin wordt voorgeschreven dat een kuststaat de doelstelling moet bevorderen van optimaal gebruik van de levende rijkdommen in zijn EEZ, rekening houdend met het best beschikbare wetenschappelijke bewijs, in het bijzonder door passende instandhoudings- en beheermaatregelen te verzekeren voor het behoud van deze levende rijkdommen en overbevissing te voorkomen.

               (116)

               Met betrekking tot de geschiedenis, aard, omstandigheden, omvang en ernst van de desbetreffende IOO-visserij heeft de Commissie rekening gehouden met de herhaaldelijke en terugkerende IOO-visserijactiviteiten van onder Ghanese vlag varende vaartuigen tot 2013.

               (117)

               In dit verband moet worden opgemerkt dat Ghana de ICCAT tussen 2011 en 2013 meerdere keren zijn bezorgdheid heeft geuit over het nalaten van Ghana om volledig en op doeltreffende wijze te voldoen aan zijn verplichtingen in overeenstemming met de aanbevelingen 09-01, 10-01 en 11-01 betreffende een meerjarig instandhoudings- en beheerprogramma voor grootoogtonijn. De Ghanese vloot die actief is in het ICCAT-gebied voldoet al enkele jaren niet aan de vangstlimieten van grootoogtonijn zoals opgelegd door ICCAT en Ghana heeft geen doeltreffende actie ondernomen om de situatie van systematische overbevissing van grootoogtonijn te corrigeren. Ghana voldoet niet aan de quotalimieten voor de vangst van grootoogtonijn zoals toegewezen uit hoofde van ICCAT-aanbevelingen. Hoewel de Commissie erkent dat Ghana vooruitgang heeft geboekt bij het terugbetalen van de overbevissing van grootoogtonijn van de laatste jaren, constateert zij ook dat Ghana alleen de uitbreiding van zijn industriële vlootcapaciteit heeft geblokkeerd, maar geen maatregelen heeft genomen om deze te verkleinen om te voldoen aan voornoemde ICCAT-aanbevelingen. In dit kader is de Commissie van mening dat deze voortdurende overcapaciteit van de Ghanese tonijnvissersvloot in ICCAT en de daaruit voortvloeiende situatie van overbevissing van grootoogtonijn (in het bijzonder in 2008, 2009 en 2010) structureel aantoont dat er sprake is van IOO-visserij door de Ghanese vissersvloot in het ICCAT-gebied en dat dit een schending oplevert van de algemene voorwaarden zoals vermeld in artikel 62 van UNCLOS betreffende het gebruik van levende rijkdommen.

               (118)

               Wat de bestaande capaciteit van de autoriteiten van Ghana betreft, zij erop gewezen dat Ghana volgens de index voor menselijke ontwikkeling van de Verenigde Naties (23) als een land met een gemiddelde menselijke ontwikkeling wordt beschouwd (135e van 186 landen). Dit wordt ook bevestigd door bijlage II bij Verordening (EG) nr. 1905/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 tot invoering van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (24), waarin Ghana is opgenomen in de categorie lage-inkomenslanden.

               (119)

               Niettegenstaande de analyse in overweging (117) wordt opgemerkt dat op basis van de tijdens het dienstbezoek in mei 2013 verzamelde informatie kan worden geconstateerd dat de Ghanese autoriteiten voldoende bevoegdheden hebben overeenkomstig het juridische kader, maar dat het systeem primair de benodigde administratieve en organisatorische structuren mist om hun wettelijke verantwoordelijkheden uit te voeren. Deze situatie vormt ook een factor die de capaciteit van de bevoegde autoriteiten ondermijnt om samen te werken met andere landen en handhavingsacties uit te voeren.

               (120)

               Gezien de in deze afdeling van het besluit opgenomen toelichting bij de situatie en gezien alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en alle door het land afgelegde verklaringen, kan op grond van artikel 31, lid 3 en lid 5, van de IOO-verordening worden vastgesteld dat Ghana zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht als vlaggen- en kuststaat dient te vervullen op het gebied van samenwerking en handhaving.

         5.3.   Niet-naleving van de verplichting tot tenuitvoerlegging van internationale regelgeving (artikel 31, lid 6, van de IOO-verordening)

               (121)

               Ghana heeft UNCLOS geratificeerd. In 2010 heeft het land de FAO-overeenkomst inzake havenstaatmaatregelen ondertekend. Bovendien is Ghana een verdragsluitende partij bij ICCAT. Ghana is tevens lid van FCWC, een subregionale adviesinstantie op het gebied van visserij.

               (122)

               De Commissie heeft alle informatie betreffende de naleving door Ghana van de FCWC-bepalingen geanalyseerd. In december 2009 is een regionaal actieplan betreffende IOO-visserij in maritieme zones van de lidstaten van de FCWC (FCWC-RAP) vastgesteld. Na de bijeenkomst van de FCWC-IOO-werkgroep in april 2010 zijn bepaalde acties vastgesteld, in het bijzonder betreffende de methode voor de registratie van vaartuigen, samenwerking tussen FCWC-lidstaten om bewustzijn te verhogen, een overeenkomst over de maatregelen van havenstaten en de oprichting van een lijst op nationaal niveau met industriële vaartuigen die over een vergunning beschikken in elke FCWC-lidstaat (25). Daarnaast is tijdens de eerste sessie van de ministeriële bijeenkomst van het FCWC in december 2009 besloten in de „Accra-verklaring ter bestrijding van illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij” dat alle lidstaten van de FCWC zich volledig zullen houden aan het IAP.

               (123)

               Ghana heeft geen stappen ondernomen in de richting van de tenuitvoerlegging van het FCWC-RAP of de aanbevelingen van de eerste bijeenkomst van de IOO-werkgroep van FCWC.

               (124)

               De Commissie heeft alle informatie geanalyseerd die zij van belang acht met betrekking tot de naleving door Ghana van zijn verplichting die voortvloeit uit zijn status als verdragsluitende partij bij ICCAT.

               (125)

               Er wordt op gewezen dat ICCAT in 2010 een identificatiebrief heeft gestuurd aan Ghana met betrekking tot zijn verslagleggingstekortkomingen (26). In die brief is Ghana door ICCAT aangemerkt overeenkomstig de ICCAT-aanbeveling betreffende handelsmaatregelen (06-13) voor het nalaten om volledig en op doeltreffende wijze te voldoen aan zijn verplichtingen in overeenstemming met ICCAT-aanbeveling 05-09 betreffende naleving van verslagleggingsverplichtingen betreffende statistiek. In dezelfde brief heeft ICCAT benadrukt dat Ghana niet alle benodigde gegevens en verslagen heeft overgelegd tegen de vastgestelde deadlines, zoals: gegevens over Task I en Task II, nalevingstabellen, informatie met betrekking tot de beheernorm betreffende grootschalige met de beug op tonijn vissende vaartuigen. Het secretariaat van ICCAT heeft zijn bezorgdheid geuit over de doeltreffende tenuitvoerlegging van aanbeveling 08-01, in het bijzonder over de aanzienlijke overbevissing van grootoogtonijn voor het derde jaar op rij. Het secretariaat van ICCAT heeft ook benadrukt dat, hoewel in aanbeveling 09-01 de vangstlimiet voor grootoogtonijn is bijgesteld voor Ghana, gedeeltelijk via een overdracht van de Europese Unie, Ghana overeenkomstig aanbeveling 08-01 verplicht was in 2009 en/of 2010 een aanpassing door te voeren voor de overbevissing in 2008. Bovendien moest Ghana deze kwestie behandelen in het actieplan dat verplicht is overeenkomstig aanbeveling 09-01. Het land werd verzocht zijn gegevensverzameling en verslagleggingsprocedures met betrekking tot ICCAT-vereisten te herzien.

               (126)

               In de identificatiebrief uit 2011 (27) van ICCAT aan Ghana, heeft ICCAT besloten zijn aanmerking uit hoofde van aanbeveling 06-03 betreffende handelsmaatregelen te handhaven. Ghana voldeed zelfs nog steeds niet volledig en op doeltreffende wijze aan zijn verplichtingen in overeenstemming met ICCAT-aanbeveling 05-09 betreffende naleving van verslagleggingsverplichtingen voor de statistiek en de aanbeveling tot wijziging van de aanbeveling van een meerjarig instandhoudings- en beheerprogramma voor grootoogtonijn (aanbeveling 09-01). In dezelfde brief heeft ICCAT benadrukt dat Ghana alweer niet alle benodigde gegevens en verslagen heeft overgelegd tegen de vastgestelde deadlines, zoals: gegevens over Task I (onder verwijzing naar vlootkenmerken), intern actieverslag voor vaartuigen van meer dan 20 meter, beheernorm betreffende grootschalige met de beug op tonijn vissende vaartuigen en verslagen voor het statistischedocumentenprogramma van ICCAT. Het secretariaat van ICCAT heeft ook zijn bezorgdheid geuit over het feit dat Ghana geen doeltreffende actie ondernam voor controle op de vangst van Atlantische grootoogtonijn binnen de limieten zoals vermeld in aanbeveling 08-01 en 09-01 en inzake een mogelijke schending van de capaciteitslimieten zoals beschreven in aanbeveling 04-01. Ghana werd opnieuw opgeroepen zijn procedures voor gegevensverzameling en verslaglegging met betrekking tot ICCAT-vereisten te herzien. Ghana werd verzocht het secretariaat van ICCAT een voorlopig plan voor gegevensverbetering toe te zenden, met in het bijzonder informatie over monitoringsprogramma’s, waarnemingsprogramma’s, haveninspecties en monsternemingsprogramma’s voor ambachtelijke visserij, om te verzekeren dat Ghana tegen de respectieve deadlines voldoet aan alle verslagleggingsvereisten uit hoofde van ICCAT. Tevens werd het land verzocht om aan het secretariaat van ICCAT een voorlopig plan te overleggen voor de terugbetaling van quota voor de grootoogtonijnvisserij van Ghana, rekening houdend met de in 2010 aangenomen maatregelen met betrekking tot grootoogtonijn en informatie over de vlootcapaciteit.

               (127)

               In de brief uit 2012 (28) waarin ICCAT zijn bezorgdheid uitte, werd Ghana aangemerkt als een land dat niet volledig en op doeltreffende wijze voldeed aan zijn verplichtingen uit hoofde van de ICCAT-aanbeveling inzake naleving van de verplichtingen tot statistische rapportage (05-09) en van de ICCAT-aanbeveling betreffende een meerjarig instandhoudings- en beheerprogramma voor grootoogtonijn (04-01). In dezelfde brief benadrukte ICCAT dat Ghana opnieuw de Task I-vlootgegevens (formulier ST01) niet had verstrekt evenmin als het verslag betreffende interne acties voor vaartuigen van 20 m. De nalevingstabellen waren na de deadline ingediend. Ook de kwestie van overbevissing van zuidelijke zwaardvis in strijd met aanbeveling 09-03 werd besproken. Met betrekking tot het nalaten van Ghana om de instandhoudings- en beheermaatregelen van ICCAT voor grootoogtonijn ten uitvoer te leggen werd Ghana verzocht dit nalaten te verhelpen, en in het bijzonder: effectieve maatregelen ten uitvoer te leggen om overlading op zee door Ghanese met zegennetten vissende vaartuigen te verbieden; te voldoen aan de bepalingen betreffende vlootcapaciteit van aanbevelingen 09-01 (29), 10-01 (30) en 11-01 (31); het terugbetalingsplan ten uitvoer te leggen voor overbevissing van de grootoogtonijn, zoals vastgesteld in aanbeveling 11-01; samen te werken met Ivoorkust bij de inspecties van onder Ghanese vlag varende vaartuigen in de haven van Abidjan.

               (128)

               In de brief uit 2013 (32) uitte het secretariaat van ICCAT zijn bezorgdheid over het feit dat Ghana zich niet voldoende inspande om ICCAT-aanbeveling 11-01 betreffende een meerjarig instandhoudings- en beheerprogramma voor grootoog- en geelvintonijn volledig ten uitvoer te leggen. ICCAT erkende de voortgang die Ghana had geboekt bij de terugbetaling van de overbevissing van grootoogtonijn van het jaar ervoor, maar verzocht Ghana zich te blijven inspannen voor de volledige tenuitvoerlegging van toepasselijke vaartuiglimieten en het vangstbeheerplan voor blauwvintonijn evenals voor de verslaglegging van gegevens, zoals verplicht uit hoofde van aanbeveling 11-01.

               (129)

               Bovendien informeerde de Commissie, in verband met de feitelijke elementen die waren vastgesteld door de inspectiediensten van de Commissie, het secretariaat van ICCAT bij brief van 23 april 2013 over de feitelijke elementen die zouden kunnen leiden tot de niet-naleving door Ghana van ICCAT-aanbeveling 08-09 betreffende het proces voor herziening en verslaglegging van nalevingsinformatie. Het secretariaat van ICCAT informeerde Ghana bij brief van 30 april 2013 (33) over de mogelijke niet-naleving met betrekking tot ICCAT-aanbeveling 12-06 betreffende overlading op zee, tot ICCAT-aanbeveling 11-16 betreffende toegangsovereenkomsten en tot ICCAT-aanbeveling 03-14 betreffende VMS-transmissie. Ghana werd opgeroepen ICCAT de bevindingen te verstrekken van onderzoeken die waren uitgevoerd met betrekking tot deze waarnemingen inzake de niet-naleving en eventuele acties die waren ondernomen om de bezorgdheid over de naleving te verhelpen.

               (130)

               Bovendien is een aantal elementen aan het licht gekomen tijdens de dienstbezoeken van de Commissie aan Ghana in mei en juli 2013. Hoewel VMS-apparatuur geïnstalleerd moet zijn aan boord van vaartuigen die actief zijn binnen het ICCAT-gebied (in overeenstemming met ICCAT-aanbeveling 03-14) zijn er met betrekking tot de periode vóór oktober 2012 problemen geconstateerd met de afwezigheid of onderbreking van VMS-signalen tijdens visexpedities. Met betrekking tot de operationele mogelijkheden van de VMS kwam aan het licht dat Ghana enige inspanningen had geleverd om het MCS-systeem te verbeteren door een VMS-centrum in te richten. Deze inspanningen pakken de geconstateerde tekortkomingen in verband met de VMS echter onvoldoende aan.

               (131)

               De VMS aan boord van Ghanese vaartuigen wordt niet op de juiste wijze gebruikt om te controleren of vangstactiviteiten wel of niet overeenkomen met het toepassingsbereik van de visvergunningen. Het ontbreekt in dit systeem aan de administratieve en organisatorische procedures en middelen voor de werking ervan: er zijn geen richtsnoeren, noch permanente instructies voor de installatie ervan; het systeem kan niet in dezelfde omgeving VMS-gegevens en andere bronnen van locatiegegevens weergeven; het houdt geen rekening met beschermde visgebieden. Er is slechts één toegangspunt tot de VMS-gegevens en die is alleen beschikbaar voor de afdeling monitoring, controle en toezicht, zodat andere Ghanese diensten, waaronder andere administratieve instanties verantwoordelijk voor de afgifte van vangstcertificaten (zowel in Accra als in Tema) geen toegang hebben tot deze gegevens.

               (132)

               Ook het secretariaat van ICCAT gaf, ondanks de erkenning van de inspanningen van Ghana in 2011 voor betere transparantie van zijn visserijactiviteiten, uitdrukking aan twee grote en specifieke punten van zorg: de afwezigheid van een functionerend VMS en de aanhoudende onrechtmatige overladingen van tonijn op zee door met zegennetten vissende Ghanese vaartuigen.

               (133)

               Ghana heeft in 2012 van het secretariaat van ICCAT enige financiële bijstand ontvangen, uit hoofde van een memorandum van overeenstemming (MvO), voor de installatie van een nieuw VMS-systeem om te voldoen aan de ICCAT-regelgeving betreffende VMS-rapportage. Dit systeem is per 1 oktober 2012 in gebruik genomen. Gedurende de geleidelijke tenuitvoerleggingsfase van het MvO (van februari tot oktober 2012), hebben de Ghanese autoriteiten geen verplichtingen opgelegd aan Ghanese vissersvaartuigen die actief waren in het ICCAT-gebied om dagelijks posities door te geven, in strijd met de bepalingen van de VMS-aanbeveling 03-14 van ICCAT en met artikel 47 van de nationale visserijregelgeving van 2010 van Ghana.

               (134)

               Daarnaast beslaan het systeem van monitoring, controle en toezicht en het VMS-centrum die door Ghana zijn opgezet alleen de nationale vloot van Ghana. De installatie van VMS-apparatuur is niet vastgesteld als voorwaarde voor vaartuigen uit derde landen om een Ghanese visvergunning te verkrijgen. De Ghanese autoriteiten ontvangen dus geen VMS-gegevens voor vaartuigen uit derde landen die actief zijn in Ghanese wateren, waardoor gunstige omstandigheden ontstaan voor het uitvoeren van IOO-visserijactiviteiten in de EEZ van Ghana. Ghana heeft nagelaten aan het secretariaat van ICCAT te rapporteren over de resultaten van de tenuitvoerlegging van de MvO met betrekking tot de installatie van VMS.

               (135)

               In verband met het systeem van vergunde waarnemers, voldoet Ghana niet volledig met de waarnemersregeling overeenkomstig ICCAT-aanbeveling 10-10 betreffende de instelling van minimumnormen voor wetenschappelijke waarnemingsprogramma’s voor vissersvaartuigen.

               (136)

               Met betrekking tot de tenuitvoerlegging van de haveninspectieregeling van ICCAT overeenkomstig ICCAT-aanbeveling 97-10 geldt dat, als het juridische raamwerk van Ghana voorziet in een adequate bevoegdheidsverlening aan zijn autoriteiten voor het uitoefenen van hun taken, de ICCAT-haveninspectieregeling als gevolg van het gebrek aan ervaring en opleiding van de Ghanese visserijinspecteurs niet ten uitvoer is gelegd of wordt gehandhaafd in Ghana.

               (137)

               Daarnaast is Ghana niet in staat geweest om herhaalde schendingen van ICCAT-aanbevelingen door vaartuigen die zijn vlag voeren te detecteren met betrekking tot illegale overladingen op zee en onvergunde visserijactiviteiten in de naburige EEZ’s. Als gevolg van het gebrek aan vaardigheden van het personeel, de afwezigheid van een haveninspectieregeling en de afwezigheid van richtsnoeren en handleidingen voor inspecties, zijn inspecties in de haven erg slecht en worden ze niet efficiënt uitgevoerd. De waarnemers zijn niet op de hoogte van ICCAT-regelgeving. Visserijinspecteurs zijn afhankelijk van informatie en logistiek die wordt verzorgd door de geïnspecteerde exploitanten. Deze tekortkomingen dragen bij aan het onvermogen van Ghana om te voldoen aan zijn verplichtingen uit hoofde van ICCAT-aanbeveling 06-11 tot oprichting van een overlaadprogramma.

               (138)

               Zo werd tijdens de dienstbezoeken van de Commissie ook onthuld dat tussen 2009 en 2012 meerdere Ghanese transport- en tonijnvissersvaartuigen niet voldeden aan ICCAT-aanbeveling 06-11. De autoriteiten van Ghana gaven goedkeuring aan vangstcertificaten met verboden overladingsactiviteiten op zee, ondertekend door de kapiteins van beide betrokken vaartuigen. Zoals beschreven in overweging (127), is Ghana er, middels een brief van 21 februari 2012 waarin het secretariaat van ICCAT zijn bezorgdheid uitte, expliciet aan herinnerd dat het land doeltreffende maatregelen ten uitvoer moest leggen om overladingen op zee te verbieden voor met zegennetten vissende Ghanese vissersvaartuigen. Zoals beschreven in overweging (129), heeft het secretariaat van ICCAT Ghana middels een brief op 30 april 2013 geïnformeerd over de mogelijke niet-naleving van ICCAT-aanbeveling 12-06 betreffende overladingen op zee.

               (139)

               Ter opvolging van de brief van 21 februari 2012 van ICCAT, waarin werd verzocht om de aanpak van de tekortkomingen in het voldoen aan de bepalingen betreffende vlootcapaciteit in aanbeveling 09-01, aanbeveling 10-01 en aanbeveling 11-01, heeft de Commissie tijdens haar dienstbezoek in mei 2013 geïnformeerd naar de verkleining van de viscapaciteit van Ghana. Zoals de Maritieme Autoriteit van Ghana heeft erkend, is de uitbreiding van de viscapaciteit alleen geblokkeerd, maar niet verminderd. De autoriteit accepteert de vervanging van vaartuigen die zijn geschrapt of uitgeschreven als varende onder de Ghanese vlag, maar registreert geen nieuwe tonijnvissersvaartuigen onder de Ghanese vlag. In dit opzicht heeft Ghana geen efficiënte maatregelen ingesteld om de werkelijke vermindering van de capaciteit te verzekeren, zodat het risico op overbevissing van grootvistonijn niet is verkleind.

               (140)

               De tekortkoming zoals aangetoond tijdens de dienstbezoeken van de Commissie in mei en juli 2013 en aanvullende informatie waarnaar wordt verwezen in de overwegingen (129) tot en met (138), vormen bewijs van het onvermogen van Ghana om te voldoen aan zijn verplichtingen als vlaggen- en kuststaat, zoals vastgelegd in de artikelen 62, 94 en 118 van UNCLOS.

               (141)

               Zoals beschreven in overweging (133), voldoet Ghana niet aan zijn verantwoordelijkheden als kuststaat zoals vastgesteld in artikel 62, lid 4, onder e), van UNCLOS met betrekking tot het vereiste om VMS-positieverslagen te verzoeken van vissersvaartuigen die actief zijn in zijn maritieme wateren. Dergelijke tekortkomingen in het nationale juridische kader zijn daarnaast niet in lijn met punt 24, lid 3, van het IAP, waarin wordt voorgeschreven dat staten uitgebreide en doeltreffende monitoring, controle en toezicht moeten uitvoeren op visserij vanaf het begin via het aanlandingspunt tot de eindbestemming, waaronder door tenuitvoerlegging van een VMS, in overeenstemming met de toepasselijke nationale, regionale of internationale normen, met inbegrip van de verplichting voor vaartuigen onder hun jurisdictie om VMS aan boord te hebben.

               (142)

               Bovendien ondermijnen de acties zoals beschreven in de overwegingen (128) tot en met (138) de mogelijkheden van Ghana om te voldoen aan zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 94, lid 2, onder b), van UNCLOS, waarin wordt voorgeschreven dat een vlaggenstaat overeenkomstig zijn interne wetgeving jurisdictie verkrijgt over elk vaartuig dat zijn vlag voert evenals over de kapitein, officieren en bemanning van dat vaartuig.

               (143)

               Verder blijkt uit de elementen die zijn geconstateerd tijdens de dienstbezoeken van de Commissie dat de Ghanese procedures voor vaartuigregistratie geen rekening houden met de geschiedenis van de betrokkenheid van de vaartuigen en hun eigenaren bij IOO-activiteiten. Een dergelijke aanpak stemt niet overeen met artikel 94 van UNCLOS.

               (144)

               Daarnaast ondermijnt het onvermogen om informatie te verstrekken over instandhoudings- en beheermaatregelen, statistieken, vaartuiglijsten en nalevingstabellen de mogelijkheden van Ghana om te voldoen aan zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 118 van UNCLOS, waarin de verplichting is vastgesteld om samen te werken met andere staten voor de instandhouding en het beheer van levende rijkdommen in gebieden op open zee.

               (145)

               De Commissie heeft alle informatie geanalyseerd die zij relevant achtte met betrekking tot mogelijk handelen of nalaten van Ghana dat de doeltreffendheid van toepasselijke wet- en regelgeving of internationale instandhoudings- en beheermaatregelen zou kunnen hebben verkleind.

               (146)

               In dit verband moet worden opgemerkt dat het Ghanese juridische kader voorziet in controlemaatregelen, bijvoorbeeld de visserijverordeningen uit 2010 waarin wordt voorzien in de verplichting voor Ghanese vissersvaartuigen om voorafgaande toestemming te verkrijgen voor zij visserijactiviteiten ontplooien in het buitenland. In dit verband heeft de Commissie, in strijd met dit nationale juridische kader, geconstateerd dat de Ghanese autoriteiten hebben nagelaten deze verplichtingen ten uitvoer te leggen, met als daaruit voortvloeiend resultaat dat de doeltreffendheid van toepasselijke wet- en regelgeving ter bestrijding van IOO-visserij in 2010, 2011 en 2012 kleiner was.

               (147)

               Zo heeft de Commissie tijdens het dienstbezoek in mei 2013 ook geconstateerd dat Ghana artikel 94 van de visserijwet uit 2002 niet ten uitvoer heeft gelegd, waarin werd voorzien in de oprichting van een eenheid voor monitoring en controle van en toezicht op de visserij, met deelname van alle betrokken overheidsagentschappen. In dit kader kunnen medewerkers van de Ghanese marine, de Ghanese luchtmacht en het Instituut voor wateronderzoek, overeenkomstig artikel 95 van de visserijwet uit 2002, worden benoemd als bevoegd ambtenaar voor de handhaving van visserijwet- en regelgeving. In dit verband heeft de Commissie geconstateerd dat Ghana heeft nagelaten deze bepalingen ten uitvoer te leggen, met als daaruit voortvloeiend resultaat een verminderde doeltreffendheid van toepasselijke wet- en regelgeving ter bestrijding van IOO-visserij.

               (148)

               Tijdens haar dienstbezoek in mei 2013 heeft de Commissie geconstateerd dat Ghana vóór 1 oktober 2012 nooit de verplichting heeft opgelegd aan zijn tonijnvissersvaartuigen die actief zijn in het ICCAT-gebied om verslag te doen van hun geografische posities, in strijd met zijn verplichtingen als verdragsluitende partij bij ICCAT, zoals voorzien in de paragrafen 3, 4 en 5 van ICCAT-aanbeveling 03-14. Hierdoor heeft Ghana tevens nagelaten de bepalingen van de artikelen 42, 47, 48 en 49 van de visserijverordeningen uit 2010 ten uitvoer te leggen. De Commissie heeft geconstateerd dat Ghana heeft nagelaten deze bepalingen ten uitvoer te leggen, met als daaruit voortvloeiend resultaat dat de doeltreffendheid van toepasselijke wet- en regelgeving en internationale instandhoudings- en beheermaatregelen ter bestrijding van IOO-visserij werd verminderd.

               (149)

               De Commissie heeft tijdens haar dienstbezoek van mei 2013 tevens geconstateerd dat Ghana artikel 42 van de visserijwet van 2002 en artikel 1 van de visserijverordeningen van 2010 niet ten uitvoer heeft gelegd, waarin wordt voorzien in de verplichting om een nationaal plan voor instandhouding en beheer van visserij aan te nemen. In overeenstemming met Ghanese wet- en regelgeving moet dit plan zijn gebaseerd op de beste beschikbare wetenschappelijke informatie, verzekert het plan het optimale gebruik van visbestanden, zodat overbevissing wordt voorkomen, en is het plan consistent met de beginselen van goed bestuur. In dit verband heeft de Commissie geconstateerd dat Ghana, in strijd met dit nationale juridische kader, heeft nagelaten deze bepalingen ten uitvoer te leggen, met als daaruit voortvloeiend resultaat een verminderde doeltreffendheid van toepasselijke wet- en regelgeving ter bestrijding van IOO-visserij.

               (150)

               Tot slot moet worden opgemerkt dat Ghana ook is genoemd in het NMFS-verslag (34). Ghana is aangemerkt voor het nalaten om zijn vissersvaartuigen te beheren in overeenstemming met de instandhoudings- en beheermaatregelen die zijn aangenomen door ICCAT en in het bijzonder aanbeveling 05-09, aanbeveling 04-01, aanbeveling 11-01 en aanbeveling 06-11. Bovendien heeft de NMFS zijn bezorgdheid geuit over de capaciteit van Ghana om te voldoen aan de vereisten betreffende capaciteitsbeperking van ICCAT en om verboden betreffende overladingen op zee ten uitvoer te leggen en doeltreffend te handhaven. Het NMFS is ook van mening dat Ghana vooruitgang moet aantonen bij de naleving van ICCAT-aanbevelingen door tenuitvoerlegging van het overeengekomen terugbetalingsplan voor de overbevissing van grootoogtonijn en verbetering van gegevensverzameling. Daarnaast roept het NMFS op tot verbetering van de nauwkeurigheid van de vangstramingen van Ghana om de ICCAT-beoordelingen van de grootoogtonijnbestanden te verbeteren.

               (151)

               De prestaties van Ghana bij de tenuitvoerlegging van internationale instrumenten is niet in overeenstemming met de aanbevelingen in punt 10 van het IOO-IAP, waarin staten wordt geadviseerd om, met voorrang, UNFSA te ratificeren, accepteren of er tot toe te treden. De Commissie is van mening dat in het geval van Ghana, dat een aanzienlijke vloot aan vissersvaartuigen heeft die zich bezighoudt met visserijactiviteiten die zich voornamelijk richten op zeer migrerende soorten (voornamelijk tonijn in het ICCAT-gebied), deze aanbeveling bijzonder relevant is.

               (152)

               Gezien de in deze afdeling van het besluit opgenomen toelichting bij de situatie en gezien alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en alle door het land afgelegde verklaringen, kan op grond van artikel 31, leden 3 en 6, van de IOO-verordening worden vastgesteld dat Ghana zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht dient te vervullen op het gebied van internationale voorschriften en regelingen en instandhoudings- en beheermaatregelen.

         5.4.   Specifieke beperkingen van ontwikkelingslanden

               (153)

               Zoals hierboven reeds is aangegeven, wordt Ghana volgens de index voor menselijke ontwikkeling van de Verenigde Naties (35) als een land met een gemiddelde menselijke ontwikkeling beschouwd (135e van 186 landen). Zoals hierboven ook al is aangegeven, wordt Ghana overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1905/2006 ingedeeld in de categorie lage-inkomenslanden. Rekening houdend met deze positie van Ghana, heeft de Commissie geanalyseerd of de door de Commissie verzamelde informatie zou kunnen worden gekoppeld aan de specifieke beperkingen van dat land als ontwikkelingsland.

               (154)

               Hoewel er in het algemeen specifieke capaciteitsbeperkingen kunnen bestaan met betrekking tot controle en monitoring, kunnen de specifieke beperkingen van Ghana op basis van zijn niveau van ontwikkeling geen afwezigheid rechtvaardigen van specifieke bepalingen in zijn nationale wettelijke kader waarin wordt verwezen naar internationale instrumenten om IOO-visserijactiviteiten te bestrijden, tegen te gaan en te beëindigen. Bovendien kunnen deze beperkingen niet rechtvaardigen waarom Ghana zou nalaten de nationale wetgeving op doeltreffende wijze te handhaven en inbreuken in verband met IOO-visserij te bestraffen. Daarnaast zijn er aanwijzingen dat het nalaten om te voldoen aan internationale regelgeving meer te maken heeft met een gebrek aan samenwerking tussen nationale autoriteiten evenals aan de doeltreffende tenuitvoerlegging van zijn nationale regelgeving en internationaal recht. Tot slot wordt opgemerkt dat het niveau van ontwikkeling van Ghana hoger is dan het niveau van de landen in die regio van de wereld, zodat Ghana logischerwijs beter is geplaatst in vergelijking met veel andere Afrikaanse landen om te voldoen aan zijn verantwoordelijkheden als vlaggen-, kust-, haven- of marktstaat overeenkomstig internationaal recht.

               (155)

               Tevens moet worden opgemerkt dat de Unie reeds subsidie heeft verleend voor een specifieke technische bijstandsactie in Ghana met betrekking tot de bestrijding van IOO-visserij (36). Er is geen bewijs dat Ghana de adviezen die zijn verleend in overweging heeft genomen om de betreffende tekortkomingen te verhelpen.

               (156)

               Gezien de in deze afdeling van het besluit opgenomen toelichting bij de situatie en gezien alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en alle door het land afgelegde verklaringen, kan op grond van artikel 31, lid 7, van de IOO-verordening worden vastgesteld dat er in dit geval geen toepasselijke ontwikkelingsbeperkingen zijn. Rekening houdend met de aard van de geconstateerde tekortkomingen van Ghana, is het ontwikkelingsniveau van het land geen excuus voor noch kan het anderszins de algemene prestaties rechtvaardigen van Ghana als vlaggen- of kuststaat met betrekking tot visserij en de ontoereikendheid van zijn acties om IOO-visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen.

               (157)

               Gezien de in deze afdeling van het besluit opgenomen toelichting bij de situatie en gezien alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en alle door het land afgelegde verklaringen, kan op grond van artikel 31, lid 7, van de IOO-verordening worden vastgesteld dat het niveau van ontwikkeling van Ghana geen rem zet op de ontwikkelingsstatus en de globale prestatie van het land op het gebied van visserij.

         6.   PROCEDURE TEN AANZIEN VAN CURAÇAO

               (158)

               Curaçao maakte tot 10 oktober 2010 deel uit van de Nederlandse Antillen (Curaçao, Sint Maarten, Bonaire, Sint Eustatius en Saba). De Nederlandse Antillen hielden per 10 oktober 2010 op te bestaan. De kennisgeving van de Nederlandse Antillen als vlaggenstaat is door de Commissie geaccepteerd op 12 februari 2010. Curaçao heeft de bevoegde autoriteiten ten behoeve van de IOO-verordening op 28 maart 2011 in kennis gesteld.

               (159)

               Van 4 tot 8 maart 2013 heeft de Commissie met steun van het Europees Bureau voor visserijcontrole (EFCA) een dienstbezoek aan Curaçao afgelegd in het kader van de in artikel 20, lid 4, van de IOO-verordening bedoelde administratieve samenwerking.

               (160)

               Doel van het dienstbezoek was informatie te verifiëren over de regelingen van Curaçao voor de tenuitvoerlegging, de controle en de handhaving van de door zijn vissersvaartuigen na te leven wet- en regelgeving en instandhoudings- en beheermaatregelen, over de door Curaçao genomen maatregelen ter uitvoering van zijn verplichtingen in de strijd tegen de IOO-visserij, en over de uitvoering van de vangstcertificeringsregeling van de Unie.

               (161)

               Het verslag van het dienstbezoek is op 8 maart 2013 overhandigd aan de vertegenwoordigers van Curaçao.

               (162)

               Van 3 tot 6 juni 2013 vond een volgend dienstbezoek plaats van de Commissie aan Curaçao.

               (163)

               Op 5 juni 2013 heeft de Commissie schriftelijke opmerkingen ingediend over de vastgestelde situatie in het land.

               (164)

               Curaçao heeft bij brief van 31 juli 2013 opmerkingen ingediend.

               (165)

               Curaçao is een samenwerkende niet-verdragsluitende partij bij ICCAT. Curaçao heeft UNCLOS geratificeerd.

               (166)

               Om te beoordelen of Curaçao zijn internationale verplichtingen als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat naleeft die zijn opgenomen in de UNCLOS en ICCAT, heeft de Commissie alle informatie die zij hiertoe vereist acht, verzameld en geanalyseerd.

               (167)

               Hiervoor heeft de Commissie gebruikgemaakt van informatie afkomstig uit beschikbare gegevens gepubliceerd in ROVB's, in dit geval ICCAT. Bovendien heeft de Commissie, bij de evaluatie van de naleving door Curaçao van zijn internationale verplichtingen als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat evenals van de prestaties van Curaçao met betrekking tot in ROVB's vastgelegde regelgeving, rekening gehouden met de intentie van Curaçao, zoals uitgedrukt tijdens het dienstbezoek van de Commissie in juni 2013, om zijn internationale visserij uit te breiden en een volledig lid te worden van ICCAT.

         7.   MOGELIJKE IDENTIFICATIE VAN CURAÇAO ALS NIET-MEEWERKEND DERDE LAND

               (168)

               De Commissie heeft overeenkomstig artikel 31, lid 3, van de IOO-verordening de taken van Curaçao als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat geanalyseerd. De Commissie heeft bij deze beoordeling rekening gehouden met de in artikel 31, leden 4 tot en met 7, van de IOO-verordening opgenomen parameters.

         7.1.   Herhaalde IOO-vaartuigen en IOO-handelsstromen (artikel 31, lid 4, onder a), van de IOO-verordening)

               (169)

               Met betrekking tot onder Curaçaose vlag varende IOO-vaartuigen wordt opgemerkt dat, op basis van de informatie uit ROVB-vaartuigenlijsten, dergelijke vaartuigen niet zijn gevonden op voorlopige of definitieve IOO-lijsten en dat er geen bewijs is voor eerdere gevallen van onder Curaçaose vlag varende IOO-vaartuigen waardoor de Commissie in staat zou zijn de prestaties van Curaçao in verband met herhaalde IOO-visserijactiviteiten te analyseren. Desalniettemin moet worden opgemerkt dat, op basis van door de Commissie ontvangen informatie, er meerdere incidenten van gestelde IOO-activiteiten zijn voorgekomen met betrekking tot twee onder Curaçaose vlag varende vaartuigen. In 2011 is het Ministerie van Economische Ontwikkeling namelijk geïnformeerd door de regering van Japan en Nieuw-Zeeland dat een onder Curaçaose vlag varend vaartuig op de bodem levende haaien ving met behulp van diepwaterzeegnetten binnen het gebied dat viel onder de Regionale Organisatie voor het visserijbeheer in het zuidelijke deel van de Stille Oceaan (SPRFMO). Overeenkomstig de maatregelen die zijn overeengekomen in de slotakte van de internationale raadplegingen over de oprichting van de voorgestelde Regionale Organisatie voor het visserijbeheer in het zuidelijke deel van de Stille Oceaan (de slotakte) uit 2009 (37) is het gebruik van diepwaterzeegnetten verboden in dat gebied. Bovendien zijn de vangstcertificaten voor dit vaartuig voor de desbetreffende periode door Curaçao goedgekeurd. Curaçao heeft een onderzoeksprocedure ingesteld tegen het vaartuig en heeft voorzorgsmaatregelen genomen om de visserijactiviteiten in het visgebied van het SPRFMO-gebied te stoppen. Er zijn het vaartuig echter geen sancties opgelegd. Ter afsluiting: door zo te handelen, handelde Curaçao in strijd met de artikelen 117 en 118 van UNCLOS.

         7.2.   Niet-naleving van de verplichting tot samenwerking en handhaving (artikel 31, lid 5, van de IOO-verordening)

               (170)

               De Commissie heeft geanalyseerd of Curaçao doeltreffende handhavingsmaatregelen heeft genomen jegens de exploitanten die verantwoordelijk zijn voor IOO-visserij en of sancties zijn toegepast die voldoende zwaar waren om andere overtreders af te schrikken van de voordelen van IOO-visserij.

               (171)

               Bij de dienstbezoeken van de Commissie aan Curaçao in maart en juni 2013 zijn een aantal elementen geconstateerd waaruit de niet-naleving bleek van de prestaties van Curaçao bij de uitvoering van zijn rol als vlaggenstaat. De taak van een vlaggenstaat omvat in het bijzonder de verplichting om op doeltreffende wijze zijn jurisdictie uit te oefenen met betrekking tot administratieve, technische en sociale zaken over vaartuigen die onder zijn vlag varen, zoals voorzien in artikel 94 van UNCLOS en de IOO-IAP-regelgeving. Bij de voornoemde dienstbezoeken van de Commissie kwamen aanzienlijke problemen aan het licht met betrekking tot de mogelijkheden van Curaçao op het gebied van visserijen en een vlootbeheersysteem, met betrekking tot de kwaliteit van de tenuitvoerlegging van maatregelen en procedures voor monitoring, controle en toezicht.

               (172)

               Ten eerste is, op basis van de tijdens de dienstbezoeken van de Commissie van maart en juni 2013, tevens vastgesteld dat er een ontoereikend systeem van sancties is tegen IOO-activiteiten die niet doeltreffend zijn in het verzekeren van de naleving en niet leiden tot ontmoediging van schendingen, waar die ook optreden, en overtreders de voordelen die zij verkrijgen uit de illegale activiteiten niet ontnemen.

               (173)

               Ten tweede bleek bij de dienstbezoeken dat er aanzienlijke tekortkomingen waren in de traceerbaarheidsregeling van Curaçao. Er werd zelfs vastgesteld bij de verschillende documentcontroles die ter plaatse werden uitgevoerd dat de autoriteiten van Curaçao zich niet in een positie bevinden om de traceerbaarheid te verzekeren in alle fasen van de visserijactiviteiten: vangst, overlading, aanlanding, vervoer, uitvoer en handel.

               (174)

               Ten derde vertoont de controle van Curaçao over zijn langeafstandsvloot aanzienlijke tekortkomingen. De controle over deze vloot en de vangsten ervan vallen onder de verantwoordelijkheid van het Ministerie van Economische Ontwikkeling, dat tevens verantwoordelijk is voor de afgifte, opschorting en intrekking van visvergunningen. Curaçao heeft geen centrum voor visserijtoezicht (FMC). Gezien de technische kenmerken van de langeafstandsvloot van Curaçao laten de mogelijkheden van de controle van Curaçao over het gedrag van zijn langeafstandsvloot en het naleven van verplichtingen en regelgeving aanzienlijke zwakke punten zien voor wat betreft administratieve, organisatorische en technische zaken. Hoewel de met zegennetten vissende vaartuigen van Curaçao zijn uitgerust met moderne transmissiemiddelen, maken de beperkte functionaliteiten van de op het Ministerie geïnstalleerde VMS-software in combinatie met een papieren systeem voor gegevensverzameling het benodigde niveau van controle van de ingediende gegevens niet mogelijk.

               (175)

               Ten vierde verzekeren de Curaçaose autoriteiten geen continue monitoring van de ontvangen VMS-gegevens. Voor wat betreft de technische en operationele zwakke punten heeft de software die wordt gebruikt voor het lezen en verzamelen van VMS-gegevens beperkte functionaliteiten. Ondersteuningsvaartuigen zijn uitgerust met VMS en moeten systematisch gegevens verzenden, terwijl transportvaartuigen zijn uitgerust met VMS, maar uitsluitend verplicht zijn om gegevens te verzenden wanneer zij vis vervoeren.

               (176)

               Ten vijfde heeft de Commissie tijdens haar dienstbezoeken in maart en juni 2013 geconstateerd dat de coördinatie en samenwerking met betrekking tot de gegevensrapportage tussen onder Curaçaose vlag varende langeafstandsvaartuigen en de bevoegde autoriteiten van Curaçao onvoldoende is om een efficiënt monitorings-, controle- en toezichtssysteem te verzekeren voor visserijactiviteiten. Deze elementen tonen aan dat Curaçao niet de mogelijkheid heeft om als vlaggenstaat de visserijactiviteiten van zijn vloot te monitoren en te controleren en om jurisdictie te nemen over elk vaartuig dat zijn vlag voert, zoals voorzien in artikel 94 van UNCLOS. Dergelijke prestaties van Curaçao met betrekking tot zijn monitoring, controle en toezicht zijn ook niet in overeenstemming met de aanbevelingen in punt 24 van het IOO-IAP, waarin vlaggenstaten wordt geadviseerd uitgebreide en doeltreffende monitoring, controle en toezicht op visserijactiviteiten te verzekeren.

               (177)

               Ten zesde vormen onvoldoende personele middelen, het gebrek aan dagelijkse verificatie van de nauwkeurigheid van door vaartuigen verstuurde gegevens, evenals de afwezigheid van gespecificeerde verificatieprocedures en specifieke verificatie in richtsnoeren of handleidingen voor procedures voor ambtenaren van het Ministerie een schending van de internationale verplichtingen van Curaçao als vlaggenstaat, in het bijzonder gelet op artikel 94 van UNCLOS. Zo heeft Curaçao tevens nagelaten de IOO-IAP-aanbevelingen ten uitvoer te leggen, in het bijzonder punt 34 daarvan.

               (178)

               Gelet op de situatie zoals beschreven in de overwegingen (173) tot en met (176) is Curaçao er niet in geslaagd aan te tonen dat het land voldoet aan de verplichtingen uit hoofde van artikel 94, lid 2, onder b), van UNCLOS, waarin wordt voorgeschreven dat een vlaggenstaat overeenkomstig zijn interne wetgeving jurisdictie verkrijgt over elk vaartuig dat zijn vlag voert evenals over de kapitein, officieren en bemanning van dat vaartuig.

               (179)

               Tevens heeft Curaçao nagelaten om te voldoen aan zijn internationale wettelijke verplichtingen die voortvloeien uit artikel 118 van UNCLOS, waarin de samenwerking wordt geregeld tussen staten bij de instandhouding en het beheer van levende rijkdommen. De afwezigheid van een formeel opgericht centrum voor visserijtoezicht dat permanent functioneert en één contactpunt zou vormen, is namelijk een ernstige belemmering voor efficiënte samenwerking met derde landen die betrokken zijn bij de overlading en aanlanding van tonijnsoorten door Curaçaose vaartuigen.

               (180)

               Daarom heeft Curaçao nagelaten aan te tonen dat het land samenwerkt en activiteiten coördineert met andere staten om IOO-visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen op de wijze zoals uiteengezet in punt 28 van het IOO-IAP, in het bijzonder punt 28, lid 6, waarin wordt voorgeschreven dat staten samenwerkingsmechanismen moeten ontwikkelen die het onder meer mogelijk maken snel te reageren op IOO-visserij.

               (181)

               Met betrekking tot de vangstcertificatenregeling is tijdens de dienstbezoeken van de Commissie in maart en juni 2013 geconstateerd dat het beheersysteem voor de goedkeuring van vangstcertificaten in Curaçao enkele mazen in de wetgeving vertoont. Curaçao heeft vangstcertificaten goedgekeurd zonder werkelijke verificaties en controles van de informatie ter plekke door de Curaçaose autoriteiten, hetgeen in strijd is met de vereisten zoals opgenomen in ICCAT-aanbeveling 09-11 (38). Tevens is er een compleet gebrek aan samenwerking geconstateerd van de Curaçaose autoriteiten met de aanlandingsstaten (d.w.z. Ghana, Ivoorkust, Senegal). De vangstcertificeringsregeling is uitsluitend gebaseerd op documentatiecontroles. Vaartuigbewegingen op zee kunnen worden gemonitord via VMS, maar het basissysteem van vaartuigbewegingen staat het verzamelen van historische gegevens niet toe en het geeft geen waarschuwingen. Uit deze feiten blijkt het onvermogen van Curaçao om te voldoen aan de regelgeving zoals opgenomen in de artikelen 118 en 119 van UNCLOS.

               (182)

               Met betrekking tot de goedkeuring van vangstcertificaten zijn er geen andere controlemiddelen dan VMS beschikbaar. Als gevolg daarvan vertrouwen de Curaçaose autoriteiten voor de vaartuigen die permanent buiten Curaçaose wateren vissen en de meeste vangsten aanlanden en overladen in Ivoorkust en Angola uitsluitend op de verslaglegging door de exploitanten. Er worden geen controles uitgevoerd in de aanlandings- of overladingshavens. Bovendien is er geen sprake van samenwerking met de landen van aanlanding of overlading.

               (183)

               Curaçao heeft geen vangstrapportagesysteem ontwikkeld waarin de registratie van alle vangsten in realtime wordt verzekerd, noch heeft het een elektronische logboekregeling ontwikkeld. Daarom heeft het nagelaten volledige controle en traceerbaarheid, efficiënte controles door middel van andere bronnen van VMS-posities en informatie over aanlandingen en overladingen mogelijk te maken. De prestaties van Curaçao in deze kwestie komen dus niet overeen met de aanbevelingen zoals opgenomen in punt 28 van het IOO-IAP.

               (184)

               Het Landsbesluit visserij op volle zee (PB nr. 109) van 7 oktober 2010 vormt de basisvisserijwet in Curaçao die van toepassing is op de internationale visserijsector. In het Landsbesluit van 2010 wordt de internationale vergunningenregeling vastgesteld. De wettekst bevat bepalingen over de uitvoering van overladingen, de verslagleggingsverplichtingen en de VMS.

               (185)

               De Visserijlandsverordening van 1991 vormt de nationale basisvisserijwet met visserijregels voor de territoriale wateren van Curaçao en zijn viszone.

               (186)

               Met betrekking tot het wettelijk en administratief kader van Curaçao is tijdens de dienstbezoeken van de Commissie in maart en juni 2013 geconstateerd dat er sprake is van tekortkomingen in de gevestigde structuren en systemen van Curaçao. Er is door Curaçao namelijk geen register van inbreuken en sancties ingericht, dat het proces voor de controle van eerdere IOO-activiteiten van de eigenaren van vaartuigen mogelijk maakt. Het algemene niveau van administratieve sancties en boetes is ontoereikend en vormt dus geen samenhangende en afschrikkende sanctieregeling. Volgens de indiening van Curaçao bevat zijn wetgeving geen maatregelen voor administratieve handhaving. Het is daarom niet mogelijk om een administratieve boete op te leggen aan personen die verantwoordelijk zijn voor IOO-inbreuken, noch kan de regering van Curaçao preventieve en handhavingsmaatregelen nemen. Door te handelen op de hierboven beschreven wijze, heeft Curaçao nagelaten te voldoen aan artikel 94 van UNCLOS.

               (187)

               Tijdens de dienstbezoeken van de Commissie in maart en juni 2013 en na de indiening van Curaçao heeft de Commissie geconstateerd dat, ondanks de erkende tekortkomingen in het juridische en administratieve raamwerk van Curaçao, de bevoegde autoriteiten van Curaçao hebben nagelaten acties te ondernemen om de benodigde procedures te starten met betrekking tot de aanpassing van een IOO-gedragscode en de herziening van de visserijwet van Curaçao.

               (188)

               Daarom blijkt uit het door de Commissie verzamelde bewijs dat de prestaties van Curaçao met betrekking tot doeltreffende handhavingsmaatregelen niet in overeenstemming is met de aanbevelingen in punt 21 van het IOO-IAP, waarin staten wordt geadviseerd te verzekeren dat sancties voor IOO-visserij door vaartuigen voldoende zwaar zijn om IOO-visserij effectief te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen en om de voordelen die worden verkregen middels dergelijke visserij te ontnemen.

               (189)

               Met betrekking tot de bestaande capaciteit van de autoriteiten van Curaçao is er geen informatie over het niveau van ontwikkeling van Curaçao in de index voor menselijke ontwikkeling van de Verenigde Naties. Overeenkomstig de wereldontwikkelingsindicator van de Wereldbank (39) wordt Curaçao echter beschouwd als hoge-inkomensland. Gezien de positie van het land in deze lijsten wordt het niet als noodzakelijk beschouwd de bestaande capaciteit van de bevoegde autoriteiten van Curaçao te analyseren.

               (190)

               Op basis van de informatie afkomstig van de dienstbezoeken van de Commissie in maart en juni 2013, kan niet worden gesteld dat de autoriteiten van Curaçao een gebrek hebben aan financiële middelen. Ze hebben eerder gebrek aan de benodigde wettelijke en administratieve omgeving en bevoegdheden om hun taken uit te voeren. Bovendien moet worden benadrukt dat de Commissie, overeenkomstig de aanbevelingen van het IOO-IAP waarin in de punten 85 en 86 wordt geadviseerd over speciale vereisten voor ontwikkelingslanden, Curaçao heeft bijgestaan bij de toepassing van de IOO-verordening van de EU door middel van een specifiek technischebijstandsprogramma gefinancierd door de Commissie (40).

               (191)

               Gezien al het bovenstaande kan op grond van artikel 31, lid 3 en lid 5, onder b) en d), van de IOO-verordening worden vastgesteld dat Curaçao zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht dient te vervullen als vlaggenstaat met betrekking tot inspanningen op het gebied van samenwerking en handhaving.

         7.3.   Niet-naleving van de verplichting tot tenuitvoerlegging van internationale regelgeving (artikel 31, lid 6, van de IOO-verordening)

               (192)

               Curaçao heeft UNCLOS geratificeerd. Bovendien is Curaçao een samenwerkende niet-verdragsluitende partij bij ICCAT sinds 17 november 2010.

               (193)

               Om de tenuitvoerlegging van internationale regelgeving door Curaçao toe te lichten, moet worden opgemerkt dat het Koninkrijk der Nederlanden in 2007, namens de Nederlandse Antillen, UNCLOS heeft geratificeerd en dat alle wetgevingsinstrumenten die door de Nederlandse Antillen voor 10 oktober 2010 zijn aangenomen, worden gehandhaafd in Curaçao.

               (194)

               De Commissie heeft alle informatie geanalyseerd die zij van belang acht met betrekking tot de status van Curaçao als samenwerkende niet-verdragsluitende partij bij ICCAT. De Commissie heeft tevens alle informatie geanalyseerd die zij relevant acht met betrekking tot de instemming van Curaçao om instandhoudings- en beheermaatregelen die door ICCAT zijn aangenomen toe te passen.

               (195)

               De Commissie heeft de beschikbare informatie van ICCAT betreffende nalevingsprestaties geanalyseerd. Hiervoor heeft de Commissie gebruikgemaakt van overzichtstabellen betreffende de naleving van ICCAT (41).

               (196)

               Het nalevingscomité voor instandhoudings- en beheermaatregelen van ICCAT (COC) heeft Curaçao met betrekking tot 2012 aangemerkt vanwege het nalaten te voldoen aan zijn verplichting om tijdig verslagen, statistieken en gegevens aan ICCAT over te leggen. In de overzichtstabellen betreffende naleving van het verslag van de COC-bijeenkomst (42), wordt Curaçao aangemerkt voor late of onvolledige indiening van de volgende documenten: Task I-vlootkenmerken betreffende jaarrapporten/statistieken; interne acties (vaartuigen van meer dan 20 m) betreffende instandhoudings- en beheermaatregelen; informatie over toegangsovereenkomsten; overladingsverslag; nalevingstabellen betreffende quota’s en vangstlimieten. Het voornoemde onvermogen om te voldoen aan ICCAT-regelgeving en -aanbevelingen (in het bijzonder ICCAT-aanbeveling 11-12), in combinatie met de andere elementen zoals vermeld in de afdelingen 7.1 en 7.2 van dit besluit, tonen aan dat er tekortkomingen bestaan in de uitvoering door Curaçao van zijn verplichtingen als vlaggenstaat met betrekking tot instandhoudings- en beheermaatregelen, zoals vastgesteld in de artikelen 117 en 118 van UNCLOS.

               (197)

               Met betrekking tot het vlootbeleid heeft de Commissie geconstateerd dat alle industriële vaartuigen van Curaçao in handen zijn van buitenlandse scheepseigenaren en dat het voor Curaçao alleen mogelijk is om de beneficiair eigenaar van het vaartuig te identificeren. De Commissie is van mening dat het bestaan van informatie over de coördinaten van de beneficiair eigenaar niet voldoende bewijs vormt van het bestaan van een werkelijk verband tussen de vlaggenstaat en de vaartuigen en beschouwt deze situatie als niet-naleving van de bepalingen betreft de nationaliteit van vaartuigen in artikel 91 van UNCLOS.

               (198)

               Bovendien is op basis van informatie die is verzameld tijdens de dienstbezoeken in maart en juni 2013 geconstateerd dat de registratie van vissersvaartuigen die actief zijn op volle zee wordt uitgevoerd door één autoriteit (de Maritieme Autoriteit van Curaçao, MAC), terwijl tegelijkertijd alle beheer en monitoring wordt uitgevoerd door een andere autoriteit (Ministerie van Economische Ontwikkeling). Het bestaan van een dergelijke taakverdeling vereist nauwe coördinatie en samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten. De Commissie heeft tijdens haar dienstbezoeken in maart en juni 2013 geconstateerd dat een dergelijke samenwerking tussen de MAC en het Ministerie niet aanwezig is. Uit de tijdens voornoemde dienstbezoeken van de Commissie geïdentificeerde elementen blijkt ook dat de Curaçaose procedures voor vaartuigregistratie geen rekening houden met de geschiedenis van het vaartuig en zijn eigenaren met betrekking tot IOO-activiteiten. Er is geconstateerd dat de bevoegde autoriteiten van Curaçao, op het moment van registratie van het vaartuig, geen controles uitvoeren naar de geschiedenis van het vaartuig of naar eventuele betrokkenheid van het vaartuig bij IOO-activiteiten. Dit vormt een nalaten door Curaçao om te voldoen aan de vereisten betreffende de registratie van of vlagverlening aan vaartuigen zoals vastgesteld in ICCAT-resolutie 05-07 en stemt niet overeen met artikel 94 van UNCLOS. De prestaties van Curaçao met betrekking tot de registratie van vissersvaartuigen is ook niet in overeenstemming met de aanbeveling in de punten 36 en 38 van de IOO-IAP, waarin vlaggenstaten wordt geadviseerd vaartuigen met een geschiedenis van niet-naleving niet onder hun vlag te laten varen en waarin vlaggenstaten worden opgeroepen het voeren van een nieuwe vlag door vaartuigen, ten behoeve van niet-naleving van instandhoudings- en beheermaatregelen en -bepalingen die zijn aangenomen op nationaal, regionaal of wereldwijd niveau, tegen te gaan. Daarnaast zijn de hierboven beschreven prestaties van Curaçao betreffende de registratie van vissersvaartuigen niet overeenkomstig de aanbevelingen in punt 39 van het IOO-IAP, waarin staten wordt geadviseerd alle praktisch haalbare stappen te nemen, waaronder de weigering aan een vaartuig van een visvergunning en het recht om de vlag van die staat te voeren, om „vlaghoppen” te voorkomen. Dit is de praktijk van herhaalde en snelle veranderingen in de vlag die een vaartuig voert ten behoeve van het omzeilen van instandhoudings- en beheermaatregelen of -bepalingen.

               (199)

               Naast het voorgaande hanteert Curaçao tevens een specifiek register waarin het vaartuigen die varen onder een andere vlag wordt toegestaan om tijdelijk de Curaçaose vlag te voeren. Er moet worden opgemerkt dat de autoriteiten van Curaçao, in geval van registratie van een niet-Curaçaos vaartuig in het specifieke register van Curaçao, de andere vlaggenstaat uitsluitend informeren. In deze gevallen voeren de autoriteiten van Curaçao geen nader onderzoek naar de exploitanten en/of beneficiair eigenaars van de vaartuigen. Tevens moet worden opgemerkt dat er gevallen zijn geweest waarin onder Curaçaose vlag varende transportvaartuigen bij de ICCAT zijn geregistreerd onder een ander land (de Filipijnen), zonder kennisgeving aan de Curaçaose autoriteiten. Tot slot is een dergelijke praktijk van Curaçao niet in overeenstemming met artikel 94 van UNCLOS, waarin de verantwoordelijkheden van vlaggenstaten met betrekking tot vaartuigen die hun vlag voeren zijn beschreven. In dit verband moet worden opgemerkt dat de Internationale Transportarbeidersfederatie (ITF) Curaçao beschouwt als een „gemaksvlag” (43).

               (200)

               Tot slot moet worden opgemerkt dat Curaçao geen nationaal actieplan ter bestrijding van IOO-visserij heeft ontwikkeld, in strijd met de aanbevelingen in de punten 25 tot en met 27 van het IOO-IAP.

               (201)

               Gezien al het bovenstaande kan op grond van artikel 31, leden 3 en 6, van de IOO-verordening worden vastgesteld dat Curaçao zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht dient te vervullen op het gebied van internationale voorschriften en regelingen en instandhoudings- en beheermaatregelen.

         7.4.   Specifieke beperkingen van ontwikkelingslanden

               (202)

               Er wordt op gewezen dat Curaçao niet is opgenomen in bijlage II bij Verordening (EG) nr. 1905/2006, waarin staten worden ingedeeld overeenkomstig hun niveau van ontwikkeling, noch is er informatie over het niveau van ontwikkeling van Curaçao in de index voor menselijke ontwikkeling van de Verenigde Naties. Op de wereldontwikkelingsindicator van de Wereldbank uit 2013 (44) wordt Curaçao echter beschouwd als een hoge-inkomensland.

               (203)

               Rekening houdend met de bevindingen tijdens de dienstbezoeken en de wereldontwikkelingsindicator voor Curaçao van de Wereldbank, kan zijn positie niet worden beschouwd als een land met specifieke beperkingen als gevolg van zijn niveau van ontwikkeling. Er is geen ondersteunend bewijs vastgesteld dat suggereert dat het onvermogen van Curaçao om zich te kwijten van de aan het land toegekende taken overeenkomstig internationaal recht het gevolg is van een gebrek aan ontwikkeling. Zo is er ook geen concreet bewijs gevonden om de vastgestelde tekortkomingen in de monitoring en controle van en het toezicht op visserijactiviteiten te correleren aan het gebrek aan capaciteits- en infrastructuurmogelijkheden.

               (204)

               Tevens moet worden opgemerkt dat de Commissie in 2011 reeds subsidie heeft verleend voor een specifieke technische bijstandsactie in Curaçao met betrekking tot de bestrijding van IOO-visserij (45). Er is geen bewijs dat Curaçao de adviezen die zijn verleend in overweging heeft genomen om de betreffende tekortkomingen te verhelpen.

               (205)

               Gelet op al het voorgaande wordt, in overeenstemming met de bepalingen van artikel 31, lid 7, van de IOO-verordening, geconcludeerd dat de ontwikkelingsstatus en de algemene prestaties van Curaçao met betrekking tot visserij niet worden belemmerd door zijn niveau van ontwikkeling.

         8.   CONCLUSIE OVER DE MOGELIJKE IDENTIFICATIE VAN NIET-MEEWERKENDE DERDE LANDEN

               (206)

               Gezien de hierboven getrokken conclusies over het onvermogen van Curaçao, Ghana en Korea om zich te kwijten van de taken die zij krachtens internationaal recht als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat dienen te vervullen, en om maatregelen te nemen teneinde IOO-visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen, moet aan deze landen overeenkomstig artikel 32 van de IOO-verordening kennis worden gegeven van de mogelijkheid dat zij door de Commissie worden geïdentificeerd als derde landen die niet meewerken aan de bestrijding van IOO-visserij.

               (207)

               Krachtens artikel 32, lid 1, van de IOO-verordening dient de Commissie Curaçao, Ghana en Korea kennis te geven van de mogelijkheid dat zij als niet-meewerkend land worden geïdentificeerd. Tevens dient de Commissie alle in artikel 32 van de IOO-verordening opgenomen stappen te zetten met betrekking tot Curaçao, Ghana en Korea. Met het oog op een degelijk beheer dient een termijn te worden vastgesteld waarbinnen deze landen schriftelijk kunnen reageren op de kennisgeving en de situatie kunnen corrigeren.

               (208)

               Bovendien dient te worden gesteld dat de kennisgeving aan Curaçao, Ghana en Korea van de mogelijkheid dat zij door de Commissie worden geïdentificeerd als landen die de Commissie met het oog op de toepassing van dit besluit als niet-meewerkend aanmerkt, noch uitsluit noch automatisch met zich brengt dat de Commissie of de Raad vervolgens stappen neemt om de landen als niet-meewerkende landen te identificeren en een lijst van deze landen vast te stellen,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Enig artikel
   Curaçao, de Republiek Ghana en de Republiek Korea ontvangen hierbij een kennisgeving van de mogelijkheid dat zij door de Commissie als niet-meewerkende derde landen worden geïdentificeerd bij de bestrijding van illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij.

      Gedaan te Brussel, 26 november 2013.

            Voor de Commissie

         Maria DAMANAKI

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 286 van 29.10.2008, blz. 1.

      (2)  Wat marktstaat- en aanverwante maatregelen betreft, zie het internationale actieplan van FAO om IOO-visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen, punten 65 tot en met 76, en de uit 1995 daterende gedragscode van FAO voor een verantwoorde visserij, artikel 11, lid 2.

      (3)  Brief van 12 juli 2011 van de QIA.

      (4)  OESO, „Ownership and Control of Ships Report”, afkomstig van: http://www.oecd.org/dataoecd/53/9/17846120.pdf

      (5)  FAO, „Comprehensive record of fishing vessels, refrigerated transport vessels, supply vessels and beneficial ownership”, onderzoeksverslag van de afdeling Visserij van de FAO, maart 2010 (afkomstig van: ftp://ftp.fao.org/FI/DOCUMENT/global_record/eims_272369.pdf) en IOO-IAP, punt 18.

      (6)  Korea heeft visovereenkomsten gesloten met 13 landen (Australië, China, Cookeilanden, Ecuador, Frankrijk, Iran, Japan, Kiribati, Mauritanië, Papoea-Nieuw-Guinea, Rusland, Salomonseilanden en Tuvalu).

      (7)  NMFS-verslag, blz. 24.

      (8)  Informatie afkomstig van http://hdr.undp.org/en/statistics/

      (9)  CCAMLR, Verslag van de dertigste bijeenkomst van de Commissie, Australië, Hobart, 24 oktober-4 november 2011, CCAMLR-XXX, paragrafen 9.12-9.28.

      (10)  „IOTC Compliance Report for Korea by the Compliance Committee”, achtste vergadering van het CoC, 14-16 maart 2011, IOTC-2011-S15-CoC25Rev1[E].

      (11)  „IOTC Compliance Report” van 10.3.2012, IOTC-2012-CoC09-CR14_Rev1[E].

      (12)  „IOTC Circular” van 12 februari 2013.

      (13)  Identificatiebrief van ICCAT, 4 maart 2010, „ICCAT Circular” nr. 590, 4 maart 2010.

      (14)  „ICCAT letter of identification”, 18 januari 2011, „ICCAT Circular” nr. 173, 18 januari 2011.

      (15)  „ICCAT letter of identification”, 21 februari 2012, „ICCAT Circular” nr. 636, 21 februari 2012.

      (16)  „ICCAT letter of concern”, 11 februari 2013, „ICCAT Circular” nr. 610, 11 februari 2013.

      (17)  Vgl. voetnoot 8.

      (18)  Wat marktstaat- en aanverwante maatregelen betreft, zie het internationale actieplan van FAO om IOO-visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen, punten 65 tot en met 76, en de uit 1995 daterende gedragscode van FAO voor een verantwoorde visserij, artikel 11, lid 2.

      (19)  Informatie afkomstig uit http://www.nmfs.noaa.gov/ia/iuu/msra_page/2013_biennial_report_to_congress__jan_11__2013__final.pdf

      (20)  Informatie afkomstig van http://www.neafc.org/blist en http://iuu-vessels.org/iuu/iuu/search

      (21)  ICCAT-aanbeveling 06-11 tot oprichting van een overlaadprogramma, overeenkomstig welke alle overlaadactiviteiten van tonijn- en tonijnachtige soorten in het verdragsgebied van ICCAT in de haven moeten plaatsvinden.

      (22)  ICCAT-aanbeveling 03-14 betreffende minimumnormen voor de installatie van een volgsysteem voor vaartuigen (VMS) in het gebied waarop het ICCAT-verdrag van toepassing is.

      (23)  Vgl. voetnoot 8.

      (24)  PB L 378 van 27.12.2006, blz. 41.

      (25)  Relevante informatie afkomstig van de FCWC-website: http://www.fcwc-fish.org/

      (26)  ICCAT-brief, 4 maart 2010, „ICCAT Circular” nr. 592 4 maart 2010.

      (27)  ICCAT-brief, 18 januari 2011, „ICCAT Circular” nr. 174 18 januari 2011.

      (28)  ICCAT-brief, 21 februari 2012, „ICCAT Circular” nr. 634, 21 februari 2012.

      (29)  ICCAT-aanbeveling 09-01 betreffende een meerjarig instandhoudings- en beheerprogramma voor grootoogtonijn.

      (30)  ICCAT-aanbeveling 10-01 betreffende een meerjarig instandhoudings- en beheerprogramma voor grootoogtonijn.

      (31)  ICCAT-aanbeveling 11-01 betreffende een meerjarig instandhoudings- en beheerprogramma voor grootoog- en geelvintonijn.

      (32)  ICCAT-brief, 11 februari 2013, „ICCAT Circular” nr. 609, 11 februari 2013.

      (33)  ICCAT-brief, 30 april 2013, „ICCAT Circular” nr. 2104, 30 april 2013.

      (34)  NMFS-verslag, blz. 23.

      (35)  Vgl. voetnoot 8.

      (36)  Begeleiding van ontwikkelingslanden in het kader van de naleving van de tenuitvoerlegging van Verordening (EG) nr. 1005/2008 inzake illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij, EuropeAid/129609/C/SER/Multi.

      (37)  Informatie afkomstig van: http://www.southpacificrfmo.org/assets/Convention-and-Final-Act/2272942-v1-SPRFMOSignedFinalAct.pdf

      (38)  ICCAT-aanbeveling 09-11: Aanbeveling van ICCAT tot wijziging van aanbeveling 08-12 betreffende een ICCAT-vangstdocumentatieprogramma voor blauwvintonijn.

      (39)  Informatie afkomstig van: http://data.worldbank.org/country/CW; deze informatie is gebruikt in plaats van de index voor de menselijke ontwikkeling van de Verenigde Naties en Verordening (EG) nr. 1905/2006 waarin Curaçao niet wordt genoemd.

      (40)  Begeleiding van ontwikkelingslanden in het kader van de naleving van de tenuitvoerlegging van Verordening (EG) nr. 1005/2008 inzake illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij, EuropeAid/129609/C/SER/Multi, 13 tot 27 juni 2011.

      (41)  Aanhangsel 3 bij bijlage 10 van de „Proceedings of 18th Special Meeting of ICCAT” van januari 2013, „Report for Biennial Period 2012-2013, PART I (2012)”, vol. 1.

      (42)  Vgl. voetnoot 41.

      (43)  Informatie afkomstig van: http://www.itfglobal.org/flags-convenience/flags-convenien-183.cfm

      (44)  Informatie afkomstig van: http://data.worldbank.org/country/CW

      (45)  Vgl. voetnoot 40.