Avis juridique important

|

31983D0625

83/625/EEG: Besluit van de Commissie van 12 december 1983 houdende aanvaarding van een verbintenis aangegaan in verband met de anti-dumpingprocedure betreffende de invoer van bepaalde soorten glastextielvezel (rovings) van oorsprong uit Japan en beëindiging van deze procedure

Publicatieblad Nr. L 352 van 15/12/1983 blz. 0047 - 0048

*****BESLUIT  VAN DE COMMISSIE  van 12 december 1983  houdende aanvaarding van een verbintenis aangegaan in verband met de anti-dumpingprocedure betreffende de invoer van bepaalde soorten glastextielvezel (rovings) van oorsprong uit Japan en beëindiging van deze procedure  (83/625/EEG)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Verordening (EEG) nr. 3017/79 van de Raad van 20 december 1979 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping of subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Economische Gemeenschap (1), gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 1580/82 (2), inzonderheid op artikel 10,  Na overleg in het kader van het in de genoemde verordening bedoelde Raadgevend Comité,  Overwegende hetgeen volgt:  A. Voorlopige maatregelen  (1) De Commissie heeft bij Verordening (EEG) nr. 1631/83 (3) een voorlopig anti-dumpingrecht ingesteld op de invoer van bepaalde soorten glastextielvezels (rovings) van oorsprong uit Tsjechoslowakije, de Duitse Democratische Republiek en Japan en de procedure betreffende bepaalde soorten glastextielvezel (matten) van oorsprong uit Tsjechoslowakije en de Duitse Democratische Republiek beëindigd, aangezien in het betrokken tijdvak door deze invoer geen schade werd veroorzaakt. Het recht werd op verzoek van de betrokken exporteurs bij Verordening (EEG) nr. 2876/83 (4) verlengd met een maximale periode van twee maanden.  B. Verbintenis  (2) Na de instelling van het voorlopig anti-dumpingrecht heeft »Japan Glass Fibre Association" namens al haar leden een verbintenis aangeboden.  Er was geen andere uitvoer naar de Europese Gemeenschap gedurende de periode van onderzoek, dan de uitvoer van Nippon Electric Co, die een aanvaardbare prijsverbintenis had aangeboden voor de instelling van het voorlopig recht en die bijgevolg buiten de genomen voorlopige maatregelen was gehouden. De andere Japanse producenten hebben verklaard geen plannen te hebben om in de nabije toekomst te exporteren en dat, indien en wanneer zij toch naar de Europese Gemeenschap zouden exporteren, dit geen dumpingprijzen zullen zijn.  (3) De Commissie acht de aangeboden verbintenis aanvaardbaar en de procedure betreffende Japan kan daarom beëindigd worden.  (4) In het Raadgevend Comité werd hiertegen geen bezwaar gemaakt.  (5) De Raad zal binnenkort volgens artikel 12, lid 2, van Verordening (EEG) nr. 3017/79 besluiten wat betreft de inning van de bedragen ingehouden als voorlopig anti-dumpingrecht,  BESLUIT:  Artikel 1  De Commissie aanvaardt hierbij de verbintenis die door de »Japan Glass Fibre Association" namens al haar leden werd aangegaan in verband met de anti-dumpingprocedure betreffende bepaalde soorten glastextielvezel (rovings) van post ex 70.20 B van het gemeenschappelijk douanetarief, overeenkomend met NIMEXE-code 70.20-70, van oorsprong uit Japan.  Artikel 2  Zonder schade aan het besluit van de Raad betreffende de inning van de bedragen ingehouden als voorlopig anti-dumpingrecht volgens Verordening (EEG) nr. 1631/83 van de Commissie, is de anti-dumpingprocedure betreffende de invoer van bepaalde soorten glastextielvezel (rovings) van oorsprong uit Japan hierbij beëindigd.  Gedaan te Brussel, 12 december 1983.  Voor de Commissie  Wilhelm HAFERKAMP  Vice-Voorzitter  (1) PB nr. L 339 van 31. 12. 1979, blz. 1.  (2) PB nr. L 178 van 22. 6. 1982, blz. 9.  (3) PB nr. L 160 van 18. 6. 1983, blz. 18.  (4) PB nr. L 283 van 15. 10. 1983, blz. 1.


Avis juridique important

|

31989D0433

89/433/EEG: Besluit van de Raad van 3 mei 1989 betreffende de sluiting van het Derde Aanvullend Protocol bij de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek IJsland in verband met de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek tot de Gemeenschap

Publicatieblad Nr. L 206 van 18/07/1989 blz. 0007 - 0007 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 11 Deel 15 blz. 0105  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 11 Deel 15 blz. 0105

BESLUIT VAN DE RAAD van 3 mei 1989 betreffende de sluiting van het Derde Aanvullend Protocol bij de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek IJsland in verband met de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de  Portugese Republiek tot de Gemeenschap ( 89/433/EEG ) DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 113,  Gezien het voorstel van de Commissie,  Overwegende dat een volledige schorsing door de Republiek IJsland van de rechten op uit Spanje ingevoerde produkten de handel tussen de twee landen zou kunnen vergemakkelijken;  Overwegende dat het Aanvullend Protocol bij de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek IJsland ( 1 ), die op 22 juli 1972 te Brussel werd ondertekend, in verband met de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese  Republiek tot de Gemeenschap, niet voorziet in de mogelijkheid voor de Republiek IJsland de douanerechten op goederen die uit Spanje worden ingevoerd, te schorsen;  Overwegende dat derhalve het Derde Aanvullend Protocol bij voornoemde Overeenkomst dient te worden goedgekeurd met het oog op een volledige schorsing van de douanerechten voor produkten waarop die Overeenkomst van toepassing is en die uit Spanje in  IJsland worden ingevoerd,  BESLUIT :    Artikel 1 Het Derde Aanvullend Protocol bij de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek IJsland in verband met de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek tot de Gemeenschap wordt namens de Gemeenschap goedgekeurd .  De tekst van het Protocol is aan dit besluit gehecht .  Artikel 2 De Voorzitter van de Raad verricht de kennisgeving bedoeld in artikel 3 van het Protocol ( 2 ).  Artikel 3 Dit besluit wordt van kracht op de dag volgende op die van zijn bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen .   Gedaan te Brussel, 3 mei 1989 .  Voor de Raad De Voorzitter P . SOLBES   ( 1 ) PB nr . L 301 van 31 . 12 . 1972, blz . 2 . ( 2 ) De datum van inwerkingtreding van het Protocol zal door het Secretariaat-generaal van de Raad in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen worden bekendgemaakt .


title: Besluit 2008/266/GBVB van de Raad van 28 januari 2008 betreffende de sluiting van de overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Tsjaad over de status van een door de Europese Unie geleide troepenmacht in de Republiek Tsjaad

text:
               26.3.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 83/39

         BESLUIT 2008/266/GBVB VAN DE RAAD
   van 28 januari 2008
   betreffende de sluiting van de overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Tsjaad over de status van een door de Europese Unie geleide troepenmacht in de Republiek Tsjaad
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag betreffende de Europese Unie, met name op artikel 24,
   Gezien de aanbeveling van het voorzitterschap,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 25 september 2007 heeft de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties Resolutie 1778 (2007) aangenomen, waarbij de totstandbrenging van een missie van de Verenigde Naties in de Centraal-Afrikaanse Republiek en Tsjaad (MINURCAT) is goedgekeurd en aan de Europese Unie is toegestaan in deze landen gedurende een periode van twaalf maanden, ingaande vanaf de verklaring van initieel operationeel vermogen, een operatie ter ondersteuning van de missie van de Verenigde Naties te organiseren. In de resolutie is tevens de regeringen van de Republiek Tsjaad en de Centraal-Afrikaanse Republiek en de Europese Unie verzocht zo spoedig mogelijk overeenkomsten te sluiten over de status van de troepen die aan de operatie van de Europese Unie deelnemen.

               (2)

               Op 15 oktober 2007 heeft de Raad Gemeenschappelijk Optreden 2007/677/GBVB inzake de militaire operatie van de Europese Unie in de Republiek Tsjaad en de Centraal-Afrikaanse Republiek (1) vastgesteld (EUFOR/Tsjaad/CAR).

               (3)

               Ingevolge de machtiging van de Raad van 18 september 2007, verleend krachtens artikel 24 van het Verdrag, heeft het voorzitterschap, bijgestaan door de secretaris-generaal/hoge vertegenwoordiger, onderhandeld over een overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Tsjaad over de status van een door de Europese Unie geleide troepenmacht in de Republiek Tsjaad.

               (4)

               De overeenkomst dient te worden goedgekeurd,

         BESLUIT:
   Artikel 1
   De overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Tsjaad over de status van een door de Europese Unie geleide troepenmacht in de Republiek Tsjaad wordt namens de Europese Unie goedgekeurd.
   De tekst van de overeenkomst is aan dit besluit gehecht.
   Artikel 2
   De voorzitter van de Raad is gemachtigd de persoon aan te wijzen die bevoegd is de overeenkomst te ondertekenen teneinde daardoor de Europese Unie te binden.
   Artikel 3
   Dit besluit wordt van kracht op de dag van zijn aanneming.
   Artikel 4
   Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Brussel, 28 januari 2008.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         D. RUPEL

      (1)  PB L 279 van 23.10.2007, blz. 21.
    ---documentbreak---

               26.3.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 83/40

         VERTALING
   OVEREENKOMST
   tussen de Europese Unie en de Republiek Tsjaad inzake de status van de door de Europese Unie geleide troepenmacht in de Republiek Tsjaad
   DE EUROPESE UNIE, hierna de „EU” genoemd,
   enerzijds, en
   DE REPUBLIEK TSJAAD, hierna „de gaststaat” genoemd,
   anderzijds,
   hierna „de partijen” genoemd,
   REKENING HOUDEND MET:

               —

               Resolutie 1778 (2007) van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties van 25 september 2007;

               —

               Gemeenschappelijk Optreden 2007/677/GBVB van de Raad van 15 oktober 2007 inzake de militaire operatie van de Europese Unie in de Republiek Tsjaad en de Centraal-Afrikaanse Republiek (1) (EUFOR/Tsjaad/CAR);

               —

               het feit dat deze overeenkomst de rechten en verplichtingen van de partijen krachtens internationale overeenkomsten en andere instrumenten tot instelling van internationale tribunalen, waaronder het statuut van het Internationaal Strafhof, onverlet laat,

         HEBBEN OVEREENSTEMMING BEREIKT OVER HETGEEN VOLGT:
   Artikel 1
   Werkingssfeer en definities
   1.   Deze overeenkomst is van toepassing op de door de Europese Unie geleide troepenmacht en op het personeel daarvan.
   2.   Deze overeenkomst is uitsluitend van toepassing op het grondgebied van de gaststaat.
   3.   Voor de toepassing van deze overeenkomst gelden de volgende definities:

               a)

               „door de Europese Unie geleide troepenmacht” (EUFOR): het militaire hoofdkwartier van de Europese Unie en de nationale contingenten die bijdragen tot de operatie, alsmede hun materieel en hun vervoermiddelen;

               b)

               „operatie”: de voorbereiding, vaststelling, uitvoering en ondersteuning van de militaire missie in aansluiting op het mandaat op grond van Resolutie 1778 (2007) van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties van 25 september 2007;

               c)

               „commandant van de door de Europese Unie geleide troepenmacht”: de commandant in het inzetgebied;

               d)

               „militair hoofdkwartier van de Europese Unie”: het militaire hoofdkwartier en de verschillende onderdelen daarvan, ongeacht hun vestigingsplaats, die onder het gezag staan van de militaire commandanten van de Europese Unie die het militaire commando of de militaire controle over de operatie uitoefenen;

               e)

               „nationale contingenten”: de eenheden en elementen van de lidstaten van de Europese Unie en van andere staten die aan deze operatie deelnemen;

               f)

               „EUFOR-personeel”: het burgerpersoneel en het militaire personeel dat is toegewezen aan EUFOR, evenals het personeel dat wordt ingezet om de operatie voor te bereiden en het personeel dat in het kader van de operatie op missie is voor een zendstaat of een Europese Unie-instelling, en dat aanwezig is op het grondgebied van de gaststaat, behoudens andersluidende bepalingen in deze overeenkomst, met uitzondering van het ter plaatse aangeworven personeel en het personeel in dienst van internationale commerciële contractanten;

               g)

               „ter plaatse aangeworven personeel”: personeel dat onderdaan is van de gaststaat of er permanent verblijft;

               h)

               „faciliteiten”: alle gebouwen, huisvesting en terreinen die nodig zijn voor EUFOR en voor het EUFOR-personeel;

               i)

               „zendstaat”: een staat die een nationaal contingent levert voor EUFOR.

         Artikel 2
   Algemene bepalingen
   1.   EUFOR en het EUFOR-personeel eerbiedigen de wetten en regels van de gaststaat en onthouden zich van alle acties en activiteiten die onverenigbaar zijn met de doeleinden van de operatie.
   2.   EUFOR informeert de regering van de gaststaat regelmatig over het aantal EUFOR-personeelsleden dat op het grondgebied van de gaststaat is gestationeerd.
   Artikel 3
   Identificatie
   1.   Het EUFOR-personeel moet te allen tijde zijn paspoort of militaire identiteitskaart bij zich dragen.
   2.   Voertuigen, luchtvaartuigen, schepen en andere vervoermiddelen van EUFOR zijn voorzien van een duidelijk EUFOR-herkenningsteken en/of EUFOR-kentekenplaten, waarvan de bevoegde autoriteiten van de gaststaat in kennis worden gesteld.
   3.   EUFOR mag de vlag van de Europese Unie voeren en op zijn faciliteiten, voertuigen en andere vervoermiddelen militaire tekens, titels en officiële symbolen aanbrengen. Op de uniformen van het EUFOR-personeel wordt een duidelijk EUFOR-herkenningsteken aangebracht. Nationale vlaggen of tekens van de nationale contingenten die deel uitmaken van de operatie, mogen op de faciliteiten, voertuigen en andere vervoermiddelen en de uniformen van EUFOR worden aangebracht, een en ander overeenkomstig het besluit van de commandant van de door de Europese Unie geleide troepenmacht.
   Artikel 4
   Overschrijding van de grenzen en verplaatsingen op het grondgebied van de gaststaat
   1.   Het EUFOR-personeel komt het grondgebied van de gaststaat uitsluitend binnen op basis van de uit hoofde van artikel 3, lid 1, afgegeven documenten of, in geval van een eerste binnenkomst, een door EUFOR afgegeven individuele of collectieve dienstopdracht. Het EUFOR-personeel is bij het betreden en verlaten van, en tijdens het verblijf op het grondgebied van de gaststaat vrijgesteld van alle paspoort- en visumverplichtingen, immigratie- en douanecontroles.
   2.   Het EUFOR-personeel is vrijgesteld van de voorschriften van de gaststaat inzake de registratie van en het toezicht op vreemdelingen, maar verwerft geen permanent verblijfs- of woonrecht op het grondgebied van de gaststaat.
   3.   De lijst van EUFOR-materieel en -vervoermiddelen die ter ondersteuning van de operatie het grondgebied van de gaststaat binnenkomen, oversteken of verlaten, wordt ter informatie aan de gaststaat meegedeeld. EUFOR is echter vrijgesteld van het overleggen van enig ander douanedocument en van enige controle.
   4.   Het EUFOR-personeel mag op het grondgebied van de gaststaat motorvoertuigen en luchtvaartuigen besturen, op voorwaarde dat het in het bezit is van een geldig nationaal, internationaal of militair rijbewijs of vliegbrevet.
   5.   De gaststaat garandeert dat EUFOR en het EUFOR-personeel zich, in samenwerking met de bevoegde autoriteiten van de gaststaat en volgens de voorschriften van artikel 18, voor de operatie op zijn grondgebied en in zijn luchtruim vrij kunnen verplaatsen en er vrij kunnen reizen.
   6.   EUFOR mag voor de operatie en in overleg met de Tsjadische bevoegde autoriteiten op het grondgebied en in het luchtruim van de gaststaat oefeningen houden, waaronder oefeningen met wapens.
   7.   EUFOR kan voor de operatie zonder betaling van rechten, vergoedingen, tolgelden, belastingen en soortgelijke heffingen gebruikmaken van openbare wegen, bruggen, veerponten en luchthavens. EUFOR is niet vrijgesteld van betaling van een redelijke vergoeding voor gevraagde en ontvangen diensten op dezelfde voorwaarden als die welke gelden voor de strijdkrachten van de gaststaat.
   Artikel 5
   Door de gaststaat aan EUFOR verleende voorrechten en immuniteiten
   1.   De faciliteiten van EUFOR zijn onschendbaar. Vertegenwoordigers van de gaststaat mogen deze alleen betreden met toestemming van de commandant van de door de Europese Unie geleide troepenmacht.
   2.   De faciliteiten van EUFOR, alsmede het meubilair en andere goederen die zich daarin bevinden en de vervoermiddelen, genieten immuniteit van onderzoek, vordering, beslaglegging en executoriale maatregelen.
   3.   EUFOR, alsmede zijn bezittingen en goederen, ongeacht waar deze zich bevinden en door wie ze worden gehouden, genieten immuniteit van iedere vorm van gerechtelijke procedure.
   4.   Het archief en de documenten van EUFOR zijn te allen tijde en waar ze zich ook bevinden onschendbaar.
   5.   De officiële briefwisseling van EUFOR is onschendbaar. Onder officiële briefwisseling wordt verstaan alle op de operatie en de functies ervan betrekking hebbende briefwisseling.
   6.   Wat betreft aangekochte of ingevoerde goederen, verleende diensten en faciliteiten die EUFOR voor de operatie gebruikt, genieten EUFOR, alsmede zijn leveranciers en contractanten, voor zover deze geen onderdanen van de gaststaat zijn, vrijstelling van alle nationale, regionale en gemeentelijke belastingen en heffingen en vergelijkbare rechten. EUFOR geniet geen vrijstelling van belastingen, heffingen of rechten die gelden als betaling van verleende diensten.
   7.   De gaststaat laat alle uitsluitend voor de operatie bestemde goederen, militaire voertuigen, militair materieel en militaire producten toe tot zijn grondgebied en verleent daarvoor vrijstelling van alle douanerechten, vergoedingen, tolgelden, belastingen en vergelijkbare heffingen, met uitzondering van kosten voor opslag en vervoer alsmede rechten die gelden als betaling van andere verrichte diensten.
   Artikel 6
   Door de gaststaat verleende voorrechten en immuniteiten van het EUFOR-personeel
   1.   Het EUFOR-personeel is gevrijwaard van enigerlei vorm van aanhouding of vrijheidsbeneming.
   2.   De papieren, briefwisseling en bezittingen van EUFOR-personeel zijn onschendbaar, behalve in het geval van executoriale maatregelen die uit hoofde van lid 6 geoorloofd zijn.
   3.   Het EUFOR-personeel geniet immuniteit ten aanzien van de rechtsmacht in strafzaken van de gaststaat.
   De betrokken zendstaat of EU-instelling kan afstand doen van deze immuniteit van het EUFOR-personeel ten aanzien van de strafrechtelijke rechtsmacht. Het afstand doen van de immuniteit dient altijd uitdrukkelijk kenbaar te worden gemaakt.
   4.   Het EUFOR-personeel geniet immuniteit ten aanzien van de burgerlijke en administratieve rechtsmacht van de gaststaat wanneer het gaat om uitspraken of geschriften en alle handelingen die het EUFOR-personeel verricht bij de uitoefening van zijn officiële functies. Indien tegen EUFOR-personeel een burgerlijke procedure wordt aangespannen voor een rechter van de gaststaat, worden de commandant van de door de Europese Unie geleide troepenmacht en de bevoegde autoriteit van de zendstaat of de EU-instelling onmiddellijk in kennis gesteld. Voordat de procedure voor de rechter wordt ingeleid, delen de commandant van de door de Europese Unie geleide troepenmacht en de bevoegde autoriteit van de zendstaat of EU-instelling de rechter mee of het EUFOR-personeel de handeling in kwestie heeft gepleegd tijdens de uitoefening van zijn officiële functies.
   Indien dit het geval is, wordt de procedure niet ingeleid en gelden de bepalingen van artikel 15. Indien dit niet het geval is, kan de procedure worden voortgezet. De verklaring van de commandant van de door de Europese Unie geleide troepenmacht en de bevoegde autoriteit van de zendstaat of de EU-instelling is bindend voor de rechtsmacht van de gaststaat, die de verklaring niet kan aanvechten.
   Indien EUFOR-personeel een procedure inleidt, kan het zich niet beroepen op immuniteit van de rechtsmacht wanneer er een tegenvordering wordt ingesteld die direct verband houdt met de hoofdvordering.
   5.   EUFOR-personeel is niet verplicht als getuige op te treden.
   6.   Tegen EUFOR-personeel mogen geen executoriale maatregelen worden genomen, behalve indien tegen EUFOR-personeel een burgerlijke procedure wordt ingeleid die geen verband houdt met zijn officiële functies. Bezittingen van EUFOR-personeel waarvan de commandant van de door de Europese Unie geleide troepenmacht heeft verklaard dat zij nodig zijn voor de vervulling van de officiële functies van het EUFOR-personeel, mogen niet in beslag worden genomen ter uitvoering van een vonnis, beslissing of bevel. In burgerlijke procedures gelden voor EUFOR-personeel geen beperking van de persoonlijke vrijheid, noch andere dwangmaatregelen.
   7.   De immuniteit van het EUFOR-personeel ten aanzien van de rechtsmacht van de gaststaat houdt voor het personeel geen immuniteit in ten aanzien van de rechtsmacht van de respectieve zendstaten.
   8.   Het EUFOR-personeel is ten aanzien van diensten die voor EUFOR zijn verleend, vrijgesteld van eventueel in de gaststaat geldende voorschriften op het terrein van de sociale zekerheid.
   9.   Het EUFOR-personeel is vrijgesteld van elke vorm van belasting in de gaststaat over het salaris en de emolumenten die EUFOR of de zendstaten aan het personeel betalen, evenals van iedere belasting op inkomsten die van buiten de gaststaat worden ontvangen.
   10.   De persoonlijke goederen en bezittingen die toebehoren aan en gebruikt worden door het EUFOR-personeel zijn overeenkomstig Besluit 2/92-UDEAC/556-CD-SE 1 van 30 april 1992 vrijgesteld van alle rechten en belastingen. Ten behoeve van deze vrijstellingen dient de commandant van de door de Europese Unie geleide troepenmacht bij de bevoegde autoriteiten een door hem ondertekend verzoek om verklaring van vrijstelling van rechten en belastingen in.
   De persoonlijke bagage van EUFOR-personeel wordt vrijgesteld van onderzoek, tenzij er ernstige redenen zijn om te veronderstellen dat de bagage goederen en bezittingen bevat die niet bedoeld zijn voor persoonlijk gebruik door EUFOR-personeel of goederen waarvan de in- of uitvoer bij wet verboden is of onderworpen is aan quarantainebepalingen van de gaststaat. Onderzoek mag slechts plaatsvinden in aanwezigheid van het betrokken EUFOR-personeel of een gemachtigde vertegenwoordiger van EUFOR.
   Artikel 7
   Plaatselijk aangeworven personeel
   Plaatselijk aangeworven personeel geniet slechts voorrechten en immuniteiten voor zover deze door de gaststaat worden toegestaan. De gaststaat moet zijn rechtsmacht over dit personeel evenwel uitoefenen op een wijze die de uitoefening van de functies van de operatie niet onnodig bemoeilijkt.
   Artikel 8
   Strafrechtelijke rechtsmacht
   De bevoegde autoriteiten van een zendstaat mogen op het grondgebied van de gaststaat de rechtsmacht in strafzaken en de krijgstuchtrechtelijke rechtsmacht uitoefenen die hun door de wetgeving van de zendstaat verleend wordt met betrekking tot al het EUFOR-personeel dat onder het ter zake doende recht van de zendstaat valt.
   Artikel 9
   Uniform en wapens
   1.   Voor het dragen van het uniform gelden de door de commandant van de door de Europese Unie geleide troepenmacht uitgevaardigde voorschriften.
   2.   Het militaire EUFOR-personeel mag wapens en munitie dragen, op voorwaarde dat de bevelen daarin voorzien.
   Artikel 10
   Steun van de gaststaat en het sluiten van contracten
   1.   De gaststaat gaat ermee akkoord EUFOR op verzoek bij te staan bij het vinden van geschikte faciliteiten.
   2.   Faciliteiten die eigendom zijn van de gaststaat en faciliteiten die particulier eigendom zijn, voor zover deze faciliteiten nodig zijn voor het verrichten van administratieve en operationele EUFOR-activiteiten, worden kosteloos door de gaststaat ter beschikking gesteld.
   3.   Binnen de grenzen van zijn middelen en mogelijkheden helpt de gaststaat bij het voorbereiden, opzetten, uitvoeren en ondersteunen van de operatie. De hulp en ondersteuning van de gaststaat voor de operatie worden verleend onder de voorwaarden die ook gelden voor hulp en ondersteuning aan de eigen strijdkrachten.
   4.   In elk contract dat EUFOR in de gaststaat sluit wordt vastgelegd welk recht op het contract van toepassing is.
   5.   In het contract kan worden bepaald dat bij geschillen die voortvloeien uit de toepassing van het contract, de in artikel 15, leden 3 en 4, bedoelde procedure voor het beslechten van geschillen wordt gehanteerd.
   6.   De gaststaat faciliteert de uitvoering van de contracten die EUFOR ten behoeve van de operatie sluit met commerciële instellingen.
   Artikel 11
   Veranderingen aan faciliteiten
   1.   EUFOR mag faciliteiten bouwen, verbouwen of anderszins veranderen al naargelang de operationele vereisten van EUFOR.
   2.   De gaststaat verlangt van EUFOR geen compensatie voor deze bouwwerkzaamheden, verbouwingen of veranderingen.
   Artikel 12
   Overleden EUFOR-personeelsleden
   1.   De commandant van de door de Europese Unie geleide troepenmacht mag passende regelingen treffen voor de repatriëring van overleden EUFOR-personeelsleden en hun persoonlijke bezittingen.
   2.   Op overleden EUFOR-personeelsleden wordt geen lijkschouwing verricht zonder de instemming van de betrokken staat en de aanwezigheid van een vertegenwoordiger van EUFOR en/of van de betrokken staat.
   3.   De gaststaat en EUFOR verlenen elkaar alle medewerking om overleden EUFOR-personeelsleden zo spoedig mogelijk te repatriëren.
   Artikel 13
   Veiligheid van EUFOR en de militaire politie
   1.   De gaststaat neemt alle passende maatregelen om de veiligheid en de beveiliging van EUFOR en EUFOR-personeel te waarborgen.
   2.   EUFOR mag de nodige maatregelen nemen om de beveiliging van zijn faciliteiten, inclusief de voor oefeningen gebruikte faciliteiten, tegen iedere aanval of indringing van buitenaf te beschermen.
   3.   De commandant van de door de Europese Unie geleide troepenmacht kan een militaire politie-eenheid instellen met het oog op de ordehandhaving binnen de EUFOR-faciliteiten.
   4.   De militaire politie-eenheid mag, in overleg en in samenwerking met de militaire politie of de politie van de gaststaat, ook buiten deze faciliteiten optreden om de orde en tucht onder het EUFOR-personeel te handhaven.
   Artikel 14
   Communicatie
   1.   EUFOR mag zend- en ontvangststations voor radiocommunicatie en satellietsystemen installeren en gebruiken. EUFOR overlegt met de bevoegde autoriteiten van de gaststaat teneinde conflicten te vermijden bij het gebruik van de nodige frequenties. De gaststaat verleent kosteloos toegang tot het frequentiespectrum.
   2.   EUFOR heeft het recht op onbeperkte communicatie via radio (met inbegrip van satelliet-, cellulaire en draagbare systemen), telefoon, telegraaf, fax of anderszins, en om de noodzakelijke apparatuur voor de instandhouding van die communicatie binnen en tussen EUFOR-faciliteiten te installeren, inclusief het recht te voorzien in de voor de operatie benodigde kabels en grondverbindingen.
   3.   EUFOR mag, wat de eigen installaties betreft, de nodige voorzieningen treffen voor het bezorgen van post aan en van EUFOR en/of EUFOR-personeel.
   4.   De installatie van de bovengenoemde uitrusting geschiedt, volgens de voorschriften van artikel 18, in nauwe samenwerking met de gaststaat.
   Artikel 15
   Schadevorderingen bij overlijden, lichamelijk letsel en beschadiging of verlies van goederen
   1.   EUFOR en EUFOR-personeel zijn niet aansprakelijk voor beschadiging of verlies van bezittingen van burgers of van de overheid die voortvloeien uit operationele behoeften of die het gevolg zijn van activiteiten in verband met verstoringen van de openbare orde of bescherming van EUFOR.
   2.   Om een minnelijke schikking te treffen, worden vorderingen bij beschadiging of verlies van bezittingen van burgers of van de overheid, die niet onder lid 1 vallen, evenals vorderingen bij overlijden of lichamelijk letsel van personen en bij beschadiging of verlies van EUFOR-bezittingen, via de bevoegde autoriteiten van de gaststaat bij EUFOR ingediend indien het gaat om vorderingen van natuurlijke of rechtspersonen van de gaststaat, of bij de bevoegde autoriteiten van de gaststaat, indien het gaat om vorderingen van EUFOR.
   3.   Indien geen minnelijke schikking kan worden getroffen, wordt de vordering voorgelegd aan een vorderingencommissie die bestaat uit evenveel vertegenwoordigers van EUFOR en van de gaststaat. De vorderingen worden geregeld bij onderlinge overeenstemming.
   4.   Indien binnen de vorderingencommissie geen minnelijke schikking wordt bereikt, wordt een geschil:

               a)

               over vorderingen tot en met 40 000 EUR langs diplomatieke weg opgelost tussen de gaststaat en vertegenwoordigers van de EU,

               b)

               over vorderingen die het onder a) genoemde bedrag overstijgen, voorgelegd aan een scheidsgerecht waarvan de beslissingen bindend zijn.

         5.   Het scheidsgerecht bestaat uit drie scheidsrechters waarvan er één wordt benoemd door de gaststaat, één door EUFOR en één door de gaststaat en EUFOR tezamen. Indien één van beide partijen niet binnen twee maanden een scheidsrechter benoemt of indien de gaststaat en EUFOR het niet eens kunnen worden over de benoeming van de derde scheidsrechter, wordt de scheidsrechter in kwestie benoemd door de president van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen.
   6.   EUFOR en de overheid van de gaststaat treffen een administratieve regeling waarin het mandaat van de vorderingencommissie en dat van het scheidsgerecht worden vastgelegd, evenals de procedure die binnen deze twee instanties wordt gehanteerd en de voorwaarden voor het indienen van vorderingen.
   Artikel 16
   Contacten en geschillen
   1.   Alle vraagstukken in verband met de toepassing van deze overeenkomst worden gezamenlijk geregeld door vertegenwoordigers van EUFOR en van de bevoegde autoriteiten van de gaststaat.
   2.   Bij gebreke van een regeling worden geschillen met betrekking tot de uitlegging of de toepassing van deze overeenkomst uitsluitend langs diplomatieke weg opgelost tussen de gaststaat en vertegenwoordigers van de EU.
   Artikel 17
   Overige bepalingen
   1.   Wanneer in deze overeenkomst wordt verwezen naar de immuniteiten, voorrechten en rechten van EUFOR en het EUFOR-personeel, is de overheid van de gaststaat verantwoordelijk voor de uitvoering daarvan en voor de naleving ervan door de bevoegde lokale autoriteiten van de gaststaat.
   2.   Niets in deze overeenkomst is bedoeld of mag worden geïnterpreteerd als een afwijking van eventueel voor een EU-lidstaat of een andere staat die bijdraagt tot EUFOR geldende rechten uit hoofde van andere overeenkomsten.
   Artikel 18
   Uitvoeringsbepalingen
   Ter uitvoering van deze overeenkomst kunnen operationele, administratieve en technische aangelegenheden worden behandeld in afzonderlijke regelingen die worden gesloten tussen de commandant van de door de Europese Unie geleide troepenmacht en de administratieve autoriteiten van de gaststaat.
   Artikel 19
   Inwerkingtreding en opzegging
   1.   Deze overeenkomst wordt voorlopig toegepast met ingang van de dag waarop zij wordt ondertekend en is van kracht vanaf de afronding van de interne goedkeuringsprocedures door elk van de partijen tot de door EUFOR opgegeven datum van vertrek van het laatste element en het laatste personeelslid van EUFOR.
   2.   Onverminderd lid 1 worden de bepalingen in artikel 4, lid 7, artikel 5, leden 1 tot en met 3, 6 en 7, artikel 6, leden 1, 3, 4, 6 en 8 tot en met 10, artikel 10, lid 2, artikel 11, artikel 13, leden 1 en 2, en artikel 15 geacht te zijn toegepast vanaf de datum waarop het eerste EUFOR-personeel is ingezet indien deze datum eerder viel dan de datum van inwerkingtreding van deze overeenkomst.
   3.   Deze overeenkomst kan worden gewijzigd op basis van schriftelijke onderlinge overeenstemming tussen de partijen.
   4.   De opzegging van deze overeenkomst doet geen afbreuk aan de rechten of verplichtingen die voortvloeien uit de uitvoering van de overeenkomst vóór de opzegging ervan.

      Gedaan te N’Djaména, 6 maart 2008, in vier in het Frans gestelde oorspronkelijke exemplaren.

      (1)  PB L 279 van 23.10.2007, blz. 21.


title: Besluit nr. 779/2007/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2007 tot vaststelling van een specifiek programma ter voorkoming en bestrijding van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen en ter bescherming van slachtoffers en risicogroepen voor de periode 2007-2013 (het Daphne III-programma) als onderdeel van het algemene programma Grondrechten en justitie

text:
               3.7.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 173/19

      BESLUIT Nr. 779/2007/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 20 juni 2007
   tot vaststelling van een specifiek programma ter voorkoming en bestrijding van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen en ter bescherming van slachtoffers en risicogroepen voor de periode 2007-2013 (het Daphne III-programma) als onderdeel van het algemene programma „Grondrechten en justitie”
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 152,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Gezien het advies van het Comité van de Regio’s (2),
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (3),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               In het Verdrag is bepaald dat bij de omschrijving en de uitvoering van elk beleid en elk optreden van de Gemeenschap een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid moet worden verzekerd. In artikel 3, lid 1, onder p), van het Verdrag is bepaald dat het optreden van de Gemeenschap een bijdrage tot het verwezenlijken van een hoog niveau van bescherming van de gezondheid omvat.

               (2)

               Het optreden van de Gemeenschap moet een aanvulling vormen op nationale beleidsmaatregelen die gericht zijn op de verbetering van de volksgezondheid en het wegnemen van bronnen van gevaar voor de menselijke gezondheid.

               (3)

               Fysiek, seksueel en psychologisch geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen of dreiging daarmee, dwang of willekeurige vrijheidsberoving, zowel in het openbare leven als in de privésfeer, vormen een inbreuk op hun recht op leven, veiligheid, vrijheid, waardigheid en lichamelijke en emotionele integriteit en een ernstige bedreiging voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid van de slachtoffers van dergelijk geweld. Dergelijk geweld doet zich zo erg gevoelen in de gehele Gemeenschap dat het een echte schending van de grondrechten betekent, een echte plaag voor de gezondheid is en een beletsel voor veilig, vrij en rechtvaardig burgerschap vormt.

               (4)

               Volgens de definitie van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) is gezondheid een toestand van volledig lichamelijk, geestelijk en sociaal welbevinden en niet de loutere afwezigheid van ziekte of handicap. Volgens een resolutie die tijdens de Algemene Vergadering van de WHO in 1996 is aangenomen, is geweld een van de belangrijkste mondiale problemen op het gebied van de volksgezondheid. In haar verslag over geweld en gezondheid van 3 oktober 2002 beveelt de WHO aan elementaire preventieve acties te bevorderen, meer maatregelen te nemen ten behoeve van slachtoffers van geweld en de samenwerking en uitwisseling van informatie over het voorkomen van geweld te intensiveren.

               (5)

               Deze beginselen worden erkend in talrijke overeenkomsten, verklaringen en protocollen van belangrijke internationale organisaties en instellingen zoals de Verenigde Naties, de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO), de Wereldvrouwenconferentie en het Wereldcongres tegen de seksuele uitbuiting van kinderen voor commerciële doeleinden.

               (6)

               De bestrijding van geweld moet worden geplaatst in de context van de bescherming van de grondrechten (4) zoals die zijn erkend in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, alsmede de begeleidende toelichtingen, met inachtneming van de status ervan, waarin onder andere het recht op menselijke waardigheid, gelijkheid en solidariteit wordt erkend. Het omvat een aantal specifieke artikelen betreffende de bescherming en de bevordering van lichamelijke en geestelijke integriteit, gelijke behandeling van mannen en vrouwen, de rechten van het kind en non-discriminatie alsmede artikelen waarbij het verbod van onmenselijke of vernederende behandelingen, slavernij, dwangarbeid en kinderarbeid wordt erkend. In het Handvest wordt erkend dat bij de bepaling en uitvoering van elk beleid en elk optreden van de Gemeenschap een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid noodzakelijk

               (7)

               De Commissie is door het Europees Parlement verzocht om actieprogramma’s ter bestrijding van dergelijk geweld op te stellen en uit te voeren, onder andere in de resoluties van het Europees Parlement van 19 mei 2000 over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over nieuwe maatregelen ter bestrijding van de vrouwenhandel (5), van 20 september 2001 over genitale verminking van vrouwen (6), van 17 januari 2006 over strategieën voor de strijd tegen de handel in vrouwen en tegen seksuele uitbuiting van kwetsbare kinderen (7), en van 2 februari 2006 over de huidige situatie ten aanzien van de bestrijding van geweld tegen vrouwen en mogelijke toekomstige acties (8).

               (8)

               Het communautaire actieprogramma dat is opgezet bij Besluit nr. 293/2000/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 januari 2000 tot vaststelling van een communautair actieprogramma (het Daphne-programma) (2000-2003) betreffende preventieve maatregelen ter bestrijding van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen (9), heeft bijgedragen tot een grotere bewustwording van deze problematiek in de Europese Unie en heeft geleid tot een grotere en hechtere samenwerking tussen de organisaties die in de lidstaten actief zijn op het gebied van geweldbestrijding.

               (9)

               In het communautaire actieprogramma dat is opgezet bij Besluit nr. 803/2004/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 tot vaststelling van een communautair actieprogramma (2004-2008) ter voorkoming en bestrijding van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen en ter bescherming van slachtoffers en risicogroepen (Daphne II-programma) (10), is voortgebouwd op de resultaten die reeds in het kader van het Daphne-programma zijn bereikt. Op grond van artikel 8, lid 2, van Besluit nr. 803/2004/EG treft de Commissie de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de jaarlijkse kredieten stroken met het nieuwe financiële kader.

               (10)

               Het is wenselijk te zorgen voor continuïteit voor de projecten die in het kader van de Daphne en Daphne II-programma’s werden ondersteund.

               (11)

               Het is belangrijk en noodzakelijk om de ernstige onmiddellijke en langetermijngevolgen te erkennen van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid, de psychologische en sociale ontwikkeling, de gelijke kansen van de betrokkenen en voor personen, gezinnen en gemeenschappen, alsook om de hoge sociale en economische kosten ervan voor de maatschappij in haar geheel te erkennen.

               (12)

               Geweld tegen vrouwen kent vele vormen, gaande van huiselijk geweld, dat in alle lagen van de maatschappij heerst, tot schadelijke traditionele praktijken, zoals genitale verminking en eermisdrijven, die met uitoefening van geweld tegen vrouwen gepaard gaan en een bijzondere categorie van geweld tegen vrouwen vormen.

               (13)

               Kinderen, jongeren of vrouwen die er getuige van zijn dat een naast familielid geweld wordt aangedaan, moeten als slachtoffers van geweld in de zin van het bij dit besluit vastgestelde programma („het programma”) worden beschouwd.

               (14)

               Op het gebied van de preventie van geweld, met inbegrip van misbruik en seksuele uitbuiting van kinderen, jongeren en vrouwen en de bescherming van slachtoffers en risicogroepen, kan de Europese Unie een meerwaarde geven aan de acties die hoofdzakelijk door de lidstaten worden ondernomen door de volgende maatregelen te nemen: de verspreiding en uitwisseling van gegevens, ervaring en beproefde methoden; de bevordering van een innoverende benadering; de gezamenlijke vaststelling van prioriteiten; de ontwikkeling van de nodige netwerken; de selectie van projecten in de gehele Gemeenschap, zoals projecten voor gratis telefonische hulpdiensten voor kinderen en een alarmnummer voor vermiste en seksueel uitgebuite kinderen; het motiveren en mobiliseren van alle betrokken partijen, en Europabrede bewustmakingscampagnes tegen geweld. Deze acties moeten ook ondersteuning omvatten van kinderen, jongeren en vrouwen die het slachtoffer zijn van mensenhandel.

               (15)

               Aangezien de oorzaken en gevolgen van geweld vaak door regionale organisaties, in samenwerking met hun tegenhangers in andere lidstaten, op doeltreffende wijze kunnen worden aangepakt, moet in het programma het nodige gewicht worden toegekend aan preventieve maatregelen en acties ter ondersteuning van slachtoffers op lokaal en regionaal niveau.

               (16)

               Daar de doelstellingen van het besluit, namelijk het voorkomen en bestrijden van alle vormen van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve wegens de behoefte aan gegevensuitwisseling op communautair niveau en aan verspreiding van beproefde methoden in de gehele Gemeenschap beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, aangezien een gecoördineerde en multidisciplinaire aanpak noodzakelijk is en rekening houdende met de omvang of de gevolgen van het programma, kan de Gemeenschap overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat dit besluit niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken.

               (17)

               Dit besluit stelt voor de gehele looptijd van het programma de financiële middelen vast die in het kader van de jaarlijkse begrotingsprocedure voor de begrotingsautoriteit het voornaamste referentiepunt vormen in de zin van punt 37 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (11).

               (18)

               Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (12) (hierna „het Financieel Reglement” genoemd) en Verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 van de Commissie van 23 december 2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (13), die de financiële belangen van de Europese Gemeenschap beschermen, moeten worden toegepast, waarbij moet worden gestreefd naar eenvoud en samenhang bij de keuze van de begrotingsinstrumenten, beperking van het aantal gevallen waarin de Commissie rechtstreeks verantwoordelijk is voor de uitvoering en het beheer van de begrotingsinstrumenten, en evenredigheid tussen de hoogte van de middelen en de administratieve lasten voor de besteding ervan.

               (19)

               Tevens moeten passende maatregelen worden getroffen om onregelmatigheden en fraude te voorkomen en moeten de nodige stappen worden gezet om verloren gegane, ten onrechte betaalde of verkeerd bestede middelen terug te vorderen overeenkomstig de Verordening van de Raad (EG, Euratom) nr. 2988/95 van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen (14), Verordening (Euratom, EG) nr. 2185/96 van de Raad van 11 november 1996 betreffende de controles en verificaties ter plaatse die door de Commissie worden uitgevoerd ter bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen tegen fraudes en andere onregelmatigheden (15), en Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (16).

               (20)

               Krachtens het Financieel Reglement is voor exploitatiesubsidies een basisbesluit vereist.

               (21)

               De voor de uitvoering van dit besluit vereiste maatregelen moeten worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie (17) verleende uitvoeringsbevoegdheden.

               (22)

               Een evenwichtige participatie van mannen en vrouwen in het besluitvormingsproces is een sleutelelement in de totstandbrenging van materiële gelijkheid tussen vrouwen en mannen. De lidstaten moeten daarom bij de samenstelling van het comité, bedoeld in artikel 10, in de mate van het mogelijke een evenwicht tussen mannen en vrouwen nastreven,

         BESLUITEN:
   Artikel 1
   Onderwerp en toepassingsgebied
   1.   Bij dit besluit wordt een specifiek programma vastgesteld ter voorkoming en bestrijding van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen en ter bescherming van slachtoffers en risicogroepen (het Daphne III-programma), dat het beleid en de doelstellingen van de programma’s Daphne en Daphne II voorzet, (hierna „het programma” genoemd), als onderdeel van het algemene programma „Grondrechten en justitie”, teneinde bij te dragen tot een hoog niveau van bescherming tegen geweld en aldus de lichamelijke en geestelijke gezondheid beter te beschermen.
   2.   Het programma bestrijkt de periode van 1 januari 2007 tot en met 31 december 2013.
   3.   Voor de toepassing van dit programma heeft de term „kinderen” betrekking op de leeftijdscategorie van 0 tot 18 jaar overeenkomstig internationale instrumenten betreffende de rechten van het kind.
   4.   Projecten met acties die specifiek worden opgezet voor doelgroepen als „tieners” (13-19 jaar) of 12- tot 25-jarigen worden echter beschouwd als acties die voor de categorie „jongeren” bestemd zijn.
   Artikel 2
   Algemene doelstellingen
   1.   Dit programma heeft ten doel bij te dragen tot de bescherming van kinderen, jongeren en vrouwen tegen alle vormen van geweld, en een hoog niveau van gezondheidsbescherming, welzijn en sociale samenhang te bereiken.
   2.   Onverminderd de doelstellingen en bevoegdheden van de Europese Gemeenschap, dragen de algemene doelstellingen van het programma, met name als het gaat om kinderen, jongeren en vrouwen, bij tot de ontwikkeling van communautaire beleidsmaatregelen, en meer in het bijzonder tot die welke verband houden met de volksgezondheid, mensenrechten en gelijkheid van mannen en vrouwen, alsmede de bescherming van de kinderrechten en de strijd tegen mensenhandel en seksuele uitbuiting.
   Artikel 3
   Specifieke doelstelling
   Het programma heeft specifiek ten doel bij te dragen tot de voorkoming en bestrijding van alle vormen van geweld die zich in de openbare en in de privésfeer voordoen tegen kinderen, jongeren en vrouwen, waaronder seksuele uitbuiting en mensenhandel, door preventief op te treden en steun en bescherming te verlenen aan slachtoffers en risicogroepen. Deze doelstelling wordt verwezenlijkt door middel van de volgende transnationale acties of andere soorten acties als bedoeld in artikel 4:

               a)

               op dit gebied actieve niet-gouvernementele organisaties (ngo’s) en andere organisaties bijstaan en aanmoedigen, in de zin van artikel 7;

               b)

               acties ontwikkelen en uitvoeren om specifieke doelgroepen, zoals bepaalde beroepen, bevoegde autoriteiten, bepaalde delen van het grote publiek en risicogroepen, meer bewust te maken van geweld, met als doel, enerzijds, het inzicht in geweld te verbeteren en de toepassing van nultolerantie tegenover geweld beter ingang te doen vinden, en anderzijds, de ondersteuning van slachtoffers en de melding van gevallen van geweld bij de bevoegde autoriteiten aan te moedigen;

               c)

               de in het kader van de Daphne- en Daphne II-programma’s verkregen resultaten verspreiden, met inbegrip van hun aanpassing, overdracht en gebruik door andere begunstigden of in andere geografische gebieden;

               d)

               acties vaststellen en versterken die bijdragen tot een positieve behandeling van mensen die het risico lopen slachtoffer te worden van geweld, namelijk door te kiezen voor een aanpak die zowel tot respect voor deze personen aanzet als hun welbevinden en persoonlijke ontplooiing bevordert;

               e)

               multidisciplinaire netwerken uitbouwen en ondersteunen, met het oog op een versterkte samenwerking tussen ngo’s en andere organisaties die op dit gebied actief zijn;

               f)

               de verdere ontwikkeling garanderen van wetenschappelijk onderbouwde informatie en van de kennisbasis, de uitwisseling van informatie en de vaststelling en verspreiding van beproefde methoden, met name door onderzoek, opleiding, studiebezoeken en uitwisseling van personeel;

               g)

               bewustmakings- en onderwijsmateriaal inzake het voorkomen van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen ontwikkelen en testen, en het reeds voor gebruik beschikbare materiaal aanvullen en aanpassen ten behoeve van andere geografische gebieden of andere doelgroepen;

               h)

               vraagstukken in verband met geweld en de gevolgen daarvan, zowel voor de slachtoffers als voor de maatschappij in haar geheel, bestuderen, ook met betrekking tot de kosten voor de gezondheidszorg, de maatschappij en de economie, teneinde de onderliggende oorzaken van geweld op alle niveaus van de maatschappij te bestrijden;

               i)

               ondersteuningsprogramma’s voor slachtoffers en potentiële slachtoffers ontwikkelen en uitvoeren, alsmede interventieprogramma’s voor daders, waarbij de veiligheid van de slachtoffers moet worden gewaarborgd.

         Artikel 4
   Soorten acties
   Met het oog op de verwezenlijking van de in de artikelen 2 en 3 aangegeven algemene en specifieke doelstellingen worden in het kader van het programma, onder de in het jaarlijkse werkprogramma’s gestelde voorwaarden, de volgende soorten acties ondersteund:

               a)

               specifieke acties van de Commissie zoals studies en onderzoek; opiniepeilingen en enquêtes; ontwikkeling van indicatoren en methodologieën; verzameling, ontwikkeling en verspreiding van gegevens en statistieken; seminars, conferenties en vergaderingen van deskundigen; op het publiek gerichte campagnes en evenementen; ontwikkeling en onderhoud van een helpdesk en websites; opstelling en verspreiding van voorlichtingsmateriaal (met inbegrip van computertoepassingen en de ontwikkeling van pedagogische instrumenten); instelling en facilitering van een denktank van rechtstreeks betrokkenen, voor deskundigenadvies inzake geweld ondersteuning van andere netwerken van nationale deskundigen en analyse, monitoring en evaluatiewerkzaamheden;

               b)

               specifieke transnationale projecten in het belang van de Gemeenschap waarbij ten minste twee lidstaten zijn betrokken, volgens de in de jaarlijkse werkprogramma’s uiteengezette voorwaarden;

               c)

               activiteiten van ngo’s of andere organisaties die overeenkomstig de in lid 2 vermelde algemene doelstellingen van het programma een doel van algemeen Europees belang nastreven, volgens de in de jaarlijkse werkprogramma’s gestelde voorwaarden.

         Artikel 5
   Deelname van derde landen
   De volgende landen kunnen aan de acties van het programma deelnemen:

               a)

               landen waarmee de Europese Unie een Toetredingsverdrag heeft ondertekend;

               b)

               de kandidaat-lidstaten die onder een pretoetredingsstrategie vallen, overeenkomstig de algemene beginselen en de algemene voorwaarden voor deelname van deze landen aan communautaire programma’s, die respectievelijk in de kaderovereenkomst en het besluit van de associatieraden zijn vastgesteld;

               c)

               EVA-staten die partij zijn bij de EER-overeenkomst, overeenkomstig de bepalingen van die overeenkomst;

               d)

               de landen van de westelijke Balkan, overeenkomstig de regelingen die met die landen moeten worden vastgesteld in het kader van de kaderovereenkomsten over de algemene beginselen voor hun deelname aan communautaire programma’s.

         Bij de projecten kunnen kandidaat-lidstaten worden betrokken die niet aan het programma deelnemen, wanneer het tot hun voorbereiding op toetreding zou bijdragen, of andere derde landen die niet aan het programma deelnemen, wanneer het de doelstellingen van de projecten dient.
   Artikel 6
   Begunstigden en doelgroepen
   1.   Het programma komt ten goede aan kinderen, jongeren en vrouwen die het slachtoffer van geweld zijn of dreigen te worden.
   2.   De belangrijkste doelgroepen van het programma zijn onder meer gezinnen, leraren en onderwijzend personeel, maatschappelijk werkers, politie en grenswacht, lokale, nationale en militaire autoriteiten, medisch en paramedisch personeel, gerechtelijk personeel, ngo’s, vakorganisaties en religieuze gemeenschappen.
   Artikel 7
   Toegang tot het programma
   Het programma staat open voor particuliere of openbare organisaties en instellingen (plaatselijke autoriteiten op het passende niveau, universiteitsfaculteiten en onderzoekscentra) die actief zijn op het gebied van de preventie en bestrijding van geweld ten aanzien van kinderen, jongeren en vrouwen of die bescherming bieden tegen dergelijk geweld of die hulp verlenen aan slachtoffers dan wel gerichte acties uitvoeren om de afwijzing van dergelijk geweld te bevorderen of attitude- en gedragswijzigingen ten opzichte van kwetsbare groepen en slachtoffers van geweld aan te moedigen.
   Artikel 8
   Financieringsvormen
   1.   Communautaire financiering kan de volgende juridische vormen aannemen:

               —

               subsidies;

               —

               overheidsopdrachten.

         2.   Behalve in uitzonderlijke en naar behoren gemotiveerde spoedeisende gevallen of indien de begunstigde wegens zijn kenmerken als enige voor een bepaalde actie in aanmerking komt, worden communautaire subsidies toegekend na onderzoek van de aanvragen ingevolge een oproep tot het indienen van voorstellen. Communautaire subsidies worden toegekend in de vorm van exploitatiesubsidies en subsidies aan acties. Het maximale medefinancieringspercentage wordt in de jaarlijkse werkprogramma’s vastgesteld.
   3.   Voorts kunnen middelen voor uitgaven voor aanvullende maatregelen ter beschikking worden gesteld door middel van overheidsopdrachten, in welk geval de communautaire financiering de aankoop dekt van diensten en goederen die rechtstreeks verband houden met de doelstellingen van het programma. Het gaat daarbij onder meer om uitgaven met betrekking tot voorlichting en communicatie, voorbereidende werkzaamheden, uitvoering, monitoring, controles en evaluatie van projecten, beleidsinitiatieven, programma’s en wetgeving.
   Artikel 9
   Uitvoeringsmaatregelen
   1.   De Commissie voert de communautaire bijstand uit overeenkomstig het Financieel Reglement van de Raad.
   2.   Voor de uitvoering van het programma stelt de Commissie, binnen de grenzen van de in artikel 2 omschreven algemene doelstellingen van het programma, een jaarlijks werkprogramma vast met specifieke doelstellingen, thematische prioriteiten, een beschrijving van de in artikel 8 beoogde begeleidende maatregelen en eventueel een lijst van andere acties. In het jaarlijkse werkprogramma wordt het minimumpercentage van de jaarlijkse voor subsidies bestemde uitgaven vastgesteld.
   3.   Het jaarlijkse werkprogramma wordt vastgesteld volgens de beheersprocedure van artikel 10, lid 2.
   4.   De voor de uitvoering van dit besluit vereiste maatregelen met betrekking tot alle overige onderwerpen worden vastgesteld volgens de raadplegingsprocedure van artikel 10, lid 3.
   5.   Bij de evaluatie- en gunningsprocedures met betrekking tot subsidies voor acties wordt onder meer rekening gehouden met de volgende criteria:

               a)

               de in de artikelen 2 en 3 uiteengezette doelstellingen en de maatregelen op de in artikel 3 bedoelde gebieden, alsmede conformiteit met het jaarlijkse werkprogramma;

               b)

               de kwaliteit van de voorgestelde actie qua opzet, organisatie, presentatie en verwachte resultaten;

               c)

               het bedrag van de gevraagde communautaire financiering en de kosteneffectiviteit ervan ten opzichte van de verwachte resultaten;

               d)

               het effect van de verwachte resultaten op de in de artikelen 2 en 3 omschreven doelstellingen en op de maatregelen op de in artikel 3 bedoelde gebieden;

               e)

               innovatie.

         6.   De aanvragen voor de in artikel 4, punt c), bedoelde exploitatiesubsidies worden beoordeeld op grond van de volgende punten:

               a)

               de mate van overeenstemming met de doelstellingen van het programma;

               b)

               de kwaliteit van de geplande activiteiten;

               c)

               het van deze activiteiten te verwachten multiplicatoreffect op de burgers;

               d)

               de geografische uitstraling van de activiteiten;

               e)

               de rol van de burgers in de structuren van de desbetreffende organen;

               f)

               de verhouding tussen de kosten en de baten van de voorgestelde activiteiten.

         Artikel 10
   Comité
   1.   De Commissie wordt bijgestaan door een comité.
   2.   Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 4 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 daarvan.
   De in artikel 4, lid 3, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op twee maanden.
   3.   Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 3 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 daarvan.
   4.   Het comité stelt zijn reglement van orde vast.
   Artikel 11
   Complementariteit
   1.   Er wordt gestreefd naar synergie en complementariteit met andere instrumenten van de Gemeenschap, met name de algemene programma’s „Veiligheid en bescherming van de vrijheden” en „Solidariteit en beheer van de migratiestromen”, het 7de kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling en de programma’s met betrekking tot gezondheidsbescherming, „Werkgelegenheid en maatschappelijke solidariteit — PROGRESS”, en „Veiliger internet plus”. Ook zal er worden gestreefd naar complementariteit met het toekomstige Europese Genderinstituut. Statistische gegevens over geweld zullen in samenwerking met de lidstaten worden opgesteld, zo nodig aan de hand van het communautair statistisch programma.
   2.   Middelen van het programma kunnen worden gecombineerd met andere instrumenten van de Gemeenschap, met name de algemene programma’s „Veiligheid en bescherming van de vrijheden”, „Solidariteit en beheer van de migratiestromen” en het 7de kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling, om acties uit te voeren die aan de doelstellingen van alle programma’s beantwoorden.
   3.   Voor in het kader van dit besluit gefinancierde acties wordt voor hetzelfde doel geen bijstand van andere financiële instrumenten van de Gemeenschap verleend. De Commissie ziet erop toe dat de begunstigden van dit programma haar in kennis stellen van financiering die zij uit de algemene begroting van de Europese Unie en andere bronnen ontvangen, alsook van hun lopende financieringsaanvragen.
   Artikel 12
   Financiering
   1.   De financiële toewijzing voor de uitvoering van dit besluit bedraagt voor de in artikel 1 vermelde periode 116,85 miljoen EUR.
   2.   De middelen die worden toegewezen voor de acties waarin dit programma voorziet, worden jaarlijks opgevoerd in de algemene begroting van de Europese Unie. De beschikbare jaarlijkse kredieten worden door de begrotingsautoriteit toegekend binnen de grenzen van het financiële kader.
   Artikel 13
   Monitoring
   1.   Voor alle in het kader van het programma gefinancierde acties ziet de Commissie erop toe dat de begunstigde technische en financiële voortgangsverslagen indient. Tevens wordt binnen drie maanden na de beëindiging van de actie een eindverslag ingediend. De Commissie bepaalt vorm en inhoud van deze verslagen.
   2.   De Commissie ziet erop toe dat de uit de uitvoering van het programma voortvloeiende contracten en overeenkomsten met name voorzien in toezicht en financiële controle door de Commissie (of een door haar gevolmachtigde vertegenwoordiger), zo nodig door controles ter plaatse, met inbegrip van steekproefsgewijze controles, en controles door de Rekenkamer.
   3.   Gedurende een periode van vijf jaar, te rekenen vanaf de laatste betaling voor een gegeven actie, vraagt de Commissie van de begunstigde van financiële steun alle bescheiden met betrekking tot uitgaven voor de betrokken actie ter beschikking van de Commissie te houden.
   4.   Op basis van de resultaten van de in de leden 1 en 2 bedoelde verslagen en steekproefsgewijze controles past de Commissie, indien nodig, de omvang van de oorspronkelijk goedgekeurde financiële steun en de daaraan verbonden voorwaarden, alsook het tijdschema van de betalingen aan.
   5.   De Commissie doet al het nodige om te verifiëren dat de gefinancierde acties correct en overeenkomstig de bepalingen van dit besluit en het Financieel Reglement worden uitgevoerd.
   Artikel 14
   Bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap
   1.   De Commissie ziet erop toe dat bij de uitvoering van uit hoofde van dit besluit gefinancierde acties de financiële belangen van de Gemeenschap worden gevrijwaard door de toepassing van maatregelen ter voorkoming van fraude, corruptie en andere illegale handelingen, zulks door de uitvoering van doeltreffende controles en de terugvordering van de ten onrechte uitbetaalde bedragen en, indien onregelmatigheden worden vastgesteld, door doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties, overeenkomstig de Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 en Verordening (Euratom, EG) nr. 2185/96 en Verordening (EG) nr. 1073/1999.
   2.   Ten aanzien van in het kader van dit programma gefinancierde communautaire acties zijn de Verordeningen (EG, Euratom) nr. 2988/95 en (Euratom, EG) nr. 2185/96 van toepassing op elke inbreuk op het Gemeenschapsrecht, met inbegrip van inbreuken op een in het kader van dit programma vastgelegde contractuele verplichting, die bestaat in een handeling of een nalaten van een marktdeelnemer waardoor de algemene begroting van de Unie of de door de Unie beheerde begrotingen worden of zouden kunnen worden benadeeld door een onverschuldigde uitgave.
   3.   De Commissie vermindert de voor een actie toegekende financiële bijstand, schorst de uitbetaling ervan of vordert deze terug indien zij onregelmatigheden vaststelt, met inbegrip van de niet-naleving van de bepalingen van dit besluit of van de individuele beschikking of het contract of de overeenkomst waarbij de betrokken financiële steun werd toegekend, of indien aan het licht komt dat, zonder dat de Commissie daarvoor om toestemming werd verzocht, de actie werd gewijzigd op een manier die in strijd is met de aard of de uitvoeringsvoorwaarden van het project.
   4.   Indien de termijnen niet in acht werden genomen of indien slechts een deel van de toegekende financiële bijstand gerechtvaardigd blijkt in het licht van de voortgang die met de uitvoering van de actie wordt gemaakt, verzoekt de Commissie de begunstigde om binnen een vastgestelde termijn zijn opmerkingen kenbaar te maken. Indien de begunstigde geen geldige verantwoording verstrekt, kan de Commissie de rest van de financiële bijstand schrappen en de terugbetaling van de reeds betaalde bedragen eisen.
   5.   Alle onverschuldigd uitbetaalde bedragen worden aan de Commissie terugbetaald. Bedragen die niet tijdig worden terugbetaald, worden verhoogd met een achterstandsrente, volgens de in het Financieel Reglement vastgestelde voorwaarden.
   Artikel 15
   Evaluatie
   1.   Om de uitvoering van de in het kader van dit programma geplande activiteiten te kunnen volgen, wordt dit programma regelmatig aan monitoring onderworpen.
   2.   De Commissie zorgt voor een regelmatige, onafhankelijke en externe evaluatie van het programma.
   3.   De Commissie dient bij het Europees Parlement en de Raad de volgende documenten in:

               a)

               uiterlijk op 31 maart 2011, een tussentijds evaluatieverslag over de behaalde resultaten en de kwalitatieve en kwantitatieve aspecten van de uitvoering van dit programma, vergezeld van een lijst van de gefinancierde projecten en maatregelen;

               b)

               uiterlijk op 31 mei 2012, een mededeling over de voortzetting van dit programma;

               c)

               uiterlijk op 31 december 2014, een verslag over de evaluatie achteraf van de uitvoering en de resultaten van het programma.

         Artikel 16
   Publicatie van projecten
   De Commissie publiceert jaarlijks een lijst van de projecten die in het kader van dit programma zijn gefinancierd, met een korte beschrijving van elk project.
   Artikel 17
   Overgangsmaatregelen
   Besluit nr. 803/2004/EG wordt ingetrokken. Op acties die vóór 31 december 2006 op grond van Besluit nr. 803/2004/EG zijn aangevat, blijft tot de beëindiging ervan Besluit nr. 803/2004/EG van toepassing.
   Artikel 18
   Inwerkingtreding
   Dit besluit treedt in werking op de dag volgende op die van zijn bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Straatsburg, 20 juni 2007.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         H.-G. PÖTTERING

            Voor de Raad

            De voorzitster

         G. GLOSER

      (1)  PB C 69 van 21.3.2006, blz. 1.

      (2)  PB C 192 van 16.8.2006, blz. 25.

      (3)  Standpunt van het Europees Parlement van 5 september 2006 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad), gemeenschappelijk standpunt van 5 maart 2007 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en standpunt van het Europees Parlement van 22 mei 2007 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (4)  PB C 364 van 18.12.2000, blz. 1.

      (5)  PB C 59 van 23.2.2001, blz. 307.

      (6)  PB C 77 E van 28.3.2002, blz. 126.

      (7)  PB C 287 E van 24.11.2006, blz. 75.

      (8)  PB C 288 E van 25.11.2006, blz. 66.

      (9)  PB L 34 van 9.2.2000, blz. 1.

      (10)  PB L 143 van 30.4.2004, blz. 1.

      (11)  PB C 139 van 14.6.2006, blz. 1.

      (12)  PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG, Euratom) nr. 1995/2006 (PB L 390 van 30.12.2006, blz. 1).

      (13)  PB L 357 van 31.12.2002, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG, Euratom) nr. 478/2007 (PB L 111 van 28.4.2007, blz. 13).

      (14)  PB L 312 van 23.12.1995, blz. 1.

      (15)  PB L 292 van 15.11.1996, blz. 2.

      (16)  PB L 136 van 31.5.1999, blz. 1.

      (17)  PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23. Besluit gewijzigd bij Besluit 2006/512/EG (PB L 200 van 22.7.2006, blz. 11).


title: 2012/418/EU: Besluit van de Raad van 21 december 2011 betreffende de ondertekening namens de Europese Unie en de voorlopige toepassing van enkele bepalingen van de Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Irak, anderzijds

text:
               31.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 204/18

         BESLUIT VAN DE RAAD
   van 21 december 2011
   betreffende de ondertekening namens de Europese Unie en de voorlopige toepassing van enkele bepalingen van de Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Irak, anderzijds
   (2012/418/EU)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 79, lid 3, artikel 91, artikel 100, artikel 192, lid 1, en de artikelen 194, 207 en 209, in samenhang met artikel 218, lid 5,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 23 maart 2006 heeft de Raad de Commissie gemachtigd onderhandelingen te voeren over een handels- en samenwerkingsovereenkomst met de Republiek Irak.

               (2)

               Op 27 oktober 2009 heeft de Raad op voorstel van de Commissie zijn goedkeuring gehecht aan wijzigingen van de onderhandelingsrichtsnoeren, teneinde de status van de overeenkomst te opwaarderen middels de vervanging van de term „handels-” door „partnerschaps-” in de titel en de instelling van een samenwerkingsraad op ministerieel niveau.

               (3)

               De Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Irak, anderzijds („de overeenkomst”), dient te worden ondertekend. In afwachting van de voltooiing van de procedures voor de sluiting van de overeenkomst dienen bepaalde onderdelen ervan voorlopig te worden toegepast.

               (4)

               De bepalingen van de overeenkomst die binnen het toepassingsgebied van het derde deel, titel V, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie vallen, binden het Verenigd Koninkrijk en Ierland als afzonderlijke overeenkomstsluitende partijen, en niet als deel van de Europese Unie, tenzij de Europese Unie tezamen met het Verenigd Koninkrijk en/of Ierland Irak ervan in kennis heeft gesteld dat het Verenigd Koninkrijk en/of Ierland gebonden zijn als deel van de Europese Unie, overeenkomstig Protocol nr. 21 betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, dat aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie is gehecht. Indien het Verenigd Koninkrijk en/of Ierland niet langer gebonden zijn als deel van de Europese Unie overeenkomstig artikel 4 bis van Protocol nr. 21, moeten de Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk en/of Ierland Irak onmiddellijk in kennis stellen van iedere wijziging in hun positie; in dat geval blijven zij op persoonlijke titel gebonden door de bepalingen van de overeenkomst. Hetzelfde geldt voor Denemarken, overeenkomstig Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken dat aan die verdragen is gehecht,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   De ondertekening van de Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Irak, anderzijds, wordt namens de Unie toegestaan, onder voorbehoud van sluiting van de overeenkomst.
   De tekst van de overeenkomst is aan dit besluit gehecht.
   Artikel 2
   De voorzitter van de Raad wordt gemachtigd de persoon (personen) aan te wijzen die bevoegd is (zijn) de overeenkomst namens de Unie te ondertekenen.
   Artikel 3
   In afwachting van de voltooiing van de procedures die noodzakelijk zijn voor de inwerkingtreding van de overeenkomst worden artikel 2 en de titels II, III en V van de overeenkomst voorlopig toegepast overeenkomstig artikel 117 van de overeenkomst en alleen voor zover het aangelegenheden betreft die binnen de bevoedgheid van de Unie vallen, met ingang van de eerste dag van de derde maand volgende op de dag waarop de Unie en Irak elkaar in kennis hebben gesteld van de voltooiing van de voor de voorlopige toepassing vereiste procedures.
   Artikel 4
   Dit besluit treedt in werking op de datum waarop het wordt vastgesteld.

      Gedaan te Brussel, 21 december 2011.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         M. DOWGIELEWICZ