title: 2009/77/EG: Besluit van de Commissie van 23 januari 2009 tot instelling van het Comité van Europese effectenregelgevers (Voor de EER relevante tekst)

text:
               29.1.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 25/18

      BESLUIT VAN DE COMMISSIE

   van 23 januari 2009
   tot instelling van het Comité van Europese effectenregelgevers
   (Voor de EER relevante tekst)
   (2009/77/EG)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               In het kader van de zogeheten Lamfalussy-procedure heeft de Commissie haar goedkeuring gehecht aan Besluit 2001/527/EG van 6 juni 2001 tot instelling van het Comité van Europese effectenregelgevers (1) (hierna „het comité” genoemd). Het comité heeft op 7 juni 2001 zijn taak opgenomen en fungeert als een onafhankelijk bezinnings-, overleg- en adviesorgaan voor de Commissie op het gebied van effecten.

               (2)

               Gevolg gevend aan het bepaalde in Richtlijn 2005/1/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2005 tot wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG, 85/611/EEG, 91/675/EEG, 92/49/EEG en 93/6/EEG van de Raad en de Richtlijnen 94/19/EG, 98/78/EG, 2000/12/EG, 2001/34/EG, 2002/83/EG en 2002/87/EG met het oog op de instelling van een nieuwe comitéstructuur voor financiële diensten (2) heeft de Commissie in 2007 de Lamfalussy-procedure geëvalueerd en op 20 november 2007 haar evaluatie gepresenteerd in een mededeling met als titel „Evaluatie van de Lamfalussy-procedure — Bevorderen van de toezichtconvergentie” (3).

               (3)

               In de mededeling heeft de Commissie gewezen op het belang van het Comité van Europese effectenregelgevers, het Comité van Europese bankentoezichthouders en het Comité van Europese toezichthouders op verzekeringen en bedrijfspensioenen (hierna „de comités van toezichthouders” genoemd) in een steeds sterker geïntegreerde Europese financiële markt. Het werd noodzakelijk geacht een duidelijk kader voor de werkzaamheden van deze comités op het gebied van toezichtconvergentie en samenwerking tussen toezichthouders tot stand te brengen.

               (4)

               Bij de evaluatie van de werking van de Lamfalussy-procedure heeft de Raad de Commissie verzocht de rol van de comités van toezichthouders te verduidelijken en zich te beraden op alle verschillende opties om de werking van deze comités te versterken, zonder het evenwicht in de huidige institutionele structuur te verstoren en zonder dat de toezichthouders minder verantwoording moeten afleggen (4).

               (5)

               Tijdens zijn bijeenkomst van 13 en 14 maart 2008 heeft de Europese Raad aangedrongen op spoedige verbeteringen in de werking van de comités van toezichthouders (5).

               (6)

               Op 14 mei 2008 (6) heeft de Raad de Commissie verzocht de Commissiebesluiten tot instelling van de comités van toezichthouders te herzien teneinde hun mandaten en taken coherent en consistent te maken en hun bijdrage aan samenwerking en convergentie inzake het toezicht te versterken. De Raad merkte op dat de comités uitdrukkelijk specifieke taken dienen te krijgen om de samenwerking en de convergentie inzake het toezicht, alsmede hun rol bij het beoordelen van risico’s voor de financiële stabiliteit te versterken. Daarom dient in een versterkt wettelijk kader met betrekking tot de rol en taken van het comité op dit gebied te worden voorzien.

               (7)

               Het comité dient als een onafhankelijke adviesgroep van de Commissie op het gebied van effecten te fungeren.

               (8)

               Het comité dient tevens bij te dragen tot de gemeenschappelijke en uniforme dagelijkse implementatie van de communautaire wetgeving en tot de consequente toepassing ervan door de toezichthoudende autoriteiten.

               (9)

               Het comité heeft geen regelgevende bevoegdheden op communautair niveau. Het dient collegiale toetsingen uit te voeren, beste praktijken te bevorderen en niet-bindende richtsnoeren, aanbevelingen en standaarden aan te reiken teneinde de convergentie in de gehele Gemeenschap te versterken.

               (10)

               Een betere bilaterale en multilaterale samenwerking tussen toezichthouders vereist wederzijds begrip en vertrouwen tussen toezichthoudende autoriteiten. Het comité dient tot de verbetering van de samenwerking bij te dragen.

               (11)

               Het comité dient voorts de toezichtconvergentie in de Gemeenschap te bevorderen. Teneinde nadere invulling aan deze doelstelling te geven, dient een indicatieve en niet-limitatieve lijst te worden opgesteld van de door het comité te vervullen taken.

               (12)

               Om een oplossing te bieden voor geschillen van grensoverschrijdende aard tussen toezichthoudende autoriteiten, met name binnen colleges van toezichthouders, dient het comité een mechanisme voor niet-bindende bemiddeling op vrijwillige basis in te stellen.

               (13)

               Om profijt te trekken van de deskundigheid die het comité heeft opgebouwd, dienen de toezichthoudende autoriteiten in staat te zijn vraagstukken voor niet-bindend advies aan het comité voor te leggen zonder dat zulks afbreuk doet aan hun bevoegdheden.

               (14)

               De uitwisseling van informatie tussen toezichthoudende autoriteiten is van fundamenteel belang voor de uitoefening van hun taken. Een dergelijke informatie-uitwisseling is tevens van wezenlijk belang voor een doeltreffend toezicht op de effectenmarkten en voor de financiële stabiliteit. De effectenwetgeving legt de toezichthoudende autoriteiten weliswaar een duidelijke juridische verplichting op om samen te werken en informatie uit te wisselen, maar het comité dient de praktische dagelijkse onderlinge informatie-uitwisseling te vergemakkelijken, met inachtneming van de in de toepasselijke wetgeving vervatte geheimhoudingsvoorschriften.

               (15)

               Om zowel doublures van toezichthoudende taken te vermijden en op die manier het toezichtproces te stroomlijnen, als de administratieve lasten voor marktdeelnemers te beperken, dient het comité de delegatie van taken tussen toezichthoudende autoriteiten te faciliteren, met name in de gevallen die in de relevante wetgeving zijn gespecificeerd.

               (16)

               Teneinde de convergentie en consistentie tussen colleges van toezichthouders te bevorderen en aldus gelijke mededingingsvoorwaarden te garanderen, dient het comité de werking van deze colleges te controleren zonder de onafhankelijkheid van de leden ervan te beperken.

               (17)

               Kwaliteit, vergelijkbaarheid en consistentie van toezichtrapportage zijn van wezenlijk belang voor de kosteneffectiviteit van de communautaire toezichtregelingen en voor de nalevingslasten voor instellingen die op grensoverschrijdend niveau actief zijn. Het comité dient overlappingen en doublures te helpen vermijden en ertoe bij te dragen dat rapportagegegevens vergelijkbaar en van voldoende kwaliteit zijn.

               (18)

               De financiële systemen in de Gemeenschap zijn nauw met elkaar verweven. Gebeurtenissen in één van de lidstaten kunnen dan ook aanzienlijke gevolgen hebben voor de financiële instellingen en markten in andere lidstaten. Het voortdurend ontstaan van nieuwe financiële conglomeraten en de branchevervaging in de bank-, effecten- en verzekeringssector brengen nieuwe uitdagingen voor het toezicht op nationaal en communautair niveau met zich mee. Teneinde de financiële stabiliteit te vrijwaren, is een systeem op het niveau van het comité, het Comité van Europese bankentoezichthouders en het Comité van Europese toezichthouders op verzekeringen en bedrijfspensioenen vereist om potentiële grens- en sectoroverschrijdende risico’s in een vroeg stadium te onderkennen en, indien nodig, de Commissie en de overige comités in te lichten. Voorts is het van essentieel belang dat het comité ervoor zorgt dat ook de ministeries van Financiën en de nationale centrale banken van de lidstaten op de hoogte worden gebracht. In deze context bestaat de rol van het comité erin de risico’s in het effectenbedrijf op te sporen en regelmatig verslag over het resultaat van deze werkzaamheden uit te brengen aan de Commissie. Ook de Raad dient van deze evaluaties in kennis te worden gesteld. Het comité dient tevens samen te werken met het Europees Parlement, waaraan het periodiek informatie over de toestand in het effectenbedrijf dient te verschaffen. In deze context mag het comité geen informatie over individuele onder toezicht staande entiteiten openbaar maken.

               (19)

               Om sectoroverschrijdende aangelegenheden op adequate wijze te kunnen aanpakken, dienen de werkzaamheden van het comité te worden gecoördineerd met die van het Comité van Europese bankentoezichthouders, het Comité van Europese toezichthouders op verzekeringen en bedrijfspensioenen en het Comité voor het bankentoezicht van het Europees Stelsel van centrale banken. Dit is van bijzonder belang voor het aanpakken van mogelijke sectoroverschrijdende risico’s voor de financiële stabiliteit.

               (20)

               Om dubbel werk te vermijden, inconsistenties te voorkomen, op de hoogte te blijven van de vooruitgang en de kans te krijgen informatie uit te wisselen met het Comité van Europese bankentoezichthouders en het Comité van Europese toezichthouders op verzekeringen en bedrijfspensioenen wat het toezicht op financiële conglomeraten betreft, mag het comité deelnemen aan het Gemengd Comité voor financiële conglomeraten.

               (21)

               Gezien de mondialisering van de financiële diensten en het toegenomen belang van internationale standaarden, dient het comité ook de dialoog en de samenwerking met toezichthouders buiten de Gemeenschap te bevorderen.

               (22)

               De verantwoordingsplicht van het comité jegens de instellingen van de Gemeenschap is van groot belang en dient vaste praktijk te zijn, waarbij tegelijkertijd de onafhankelijkheid van de toezichthouders dient te worden gerespecteerd.

               (23)

               Het comité dient zijn reglement van orde vast te stellen en te handelen met volledige inachtneming van de Verdragsbepalingen, de prerogatieven van de betrokken instellingen en het huidige institutionele evenwicht. Het versterkte kader voor de werkzaamheden van het comité dient van betere werkprocedures vergezeld te gaan. Te dien einde dienen besluiten bij gekwalificeerde meerderheid overeenkomstig de Verdragsbepalingen te worden genomen indien geen consensus kan worden bereikt.

               (24)

               Ter wille van de rechtszekerheid en de duidelijkheid dient Besluit 2001/527/EG te worden ingetrokken,

         BESLUIT:
   Artikel 1
   Hierbij wordt een onafhankelijke adviesgroep over effecten in de Gemeenschap, het „Comité van Europese effectenregelgevers” (hierna het „comité” genoemd), ingesteld.
   Artikel 2
   Het comité dient de Commissie, hetzij op eigen initiatief, hetzij op haar verzoek, van advies bij de voorbereiding van ontwerpuitvoeringsmaatregelen op het gebied van effecten, met inbegrip van die welke betrekking hebben op instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe’s).
   Ingeval de Commissie het comité om advies verzoekt, kan zij een termijn vaststellen waarbinnen het comité dit advies moet uitbrengen. Deze termijn wordt vastgesteld naargelang van de urgentie van de aangelegenheid.
   Artikel 3
   Het comité vervult de hem toevertrouwde taken en draagt bij tot de gemeenschappelijke en uniforme tenuitvoerlegging en de consequente toepassing van de communautaire wetgeving door niet-bindende richtsnoeren, aanbevelingen en standaarden aan te reiken.
   Artikel 4
   1.   Het comité bevordert de samenwerking tussen de nationale autoriteiten die bevoegd zijn voor het effectentoezicht, alsook de convergentie van de nationale toezichtpraktijken en -benaderingen in de Gemeenschap. Te dien einde verricht het ten minste de volgende taken:

               a)

               bemiddelen of faciliteren van het bemiddelingsproces tussen toezichthoudende autoriteiten in de in de relevante wetgeving gespecificeerde gevallen of op verzoek van een toezichthoudende autoriteit;

               b)

               uitbrengen van adviezen aan toezichthoudende autoriteiten in de in de relevante wetgeving gespecificeerde gevallen of op hun verzoek;

               c)

               bevorderen van een efficiënte bilaterale en multilaterale uitwisseling van informatie tussen toezichthoudende autoriteiten met inachtneming van de toepasselijke geheimhoudingsvoorschriften;

               d)

               vergemakkelijken van de delegatie van taken tussen toezichthoudende autoriteiten, met name door aan te geven welke taken kunnen worden gedelegeerd en door beste praktijken te bevorderen;

               e)

               bijdragen tot een doeltreffende en consistente werking van colleges van toezichthouders, met name door de vaststelling van richtsnoeren voor de operationele werking van de colleges, de controle van de samenhang van de praktijk in de verschillende colleges en de uitwisseling van beste praktijken;

               f)

               meewerken aan de ontwikkeling van kwaliteitsvolle, gemeenschappelijke standaarden voor toezichtrapportage;

               g)

               toetsen van de praktische toepassing van de niet-bindende richtsnoeren, aanbevelingen en standaarden die door het comité zijn verstrekt.

         2.   Het comité evalueert continu de nationale toezichtpraktijken en de convergentie ervan. Het comité brengt jaarlijks verslag uit over de gemaakte vorderingen en geeft aan welke de resterende knelpunten zijn.
   3.   Het comité ontwikkelt nieuwe praktische convergentie-instrumenten ter bevordering van gemeenschappelijke toezichtbenaderingen.
   Artikel 5
   1.   Het comité volgt en evalueert de ontwikkelingen in het effectenbedrijf en stelt, indien nodig, het Comité van Europese bankentoezichthouders, het Comité van Europese toezichthouders op verzekeringen en bedrijfspensioenen en de Commissie daarvan in kennis. Het comité zorgt ervoor dat de ministeries van Financiën en de nationale centrale banken van de lidstaten op de hoogte worden gebracht van potentiële of nakende problemen.
   2.   Ten minste tweemaal per jaar verstrekt het comité de Commissie analysen van microprudentiële trends, potentiële risico’s en kwetsbare punten in het effectenbedrijf.
   In deze analysen geeft het comité een indeling van de voornaamste risico’s en kwetsbare punten; het vermeldt in hoeverre deze risico’s en kwetsbare punten een bedreiging voor de financiële stabiliteit vormen en stelt, waar nodig, preventieve of corrigerende maatregelen voor.
   De Raad wordt van deze analysen in kennis gesteld.
   3.   Het comité beschikt over procedures die de toezichthoudende autoriteiten in de gelegenheid stellen direct te reageren. Wanneer zulks noodzakelijk is, faciliteert het comité een gezamenlijke analyse door de toezichthouders binnen de Gemeenschap van de risico’s en kwetsbare punten die de stabiliteit van het financiële stelsel van de Gemeenschap nadelig kunnen beïnvloeden.
   4.   Het comité draagt er zorg voor dat sectoroverschrijdende ontwikkelingen, risico’s en kwetsbare punten afdoende worden bestreken door nauw samen te werken met het Comité van Europese bankentoezichthouders, het Comité van Europese toezichthouders op verzekeringen en bedrijfspensioenen en het Comité voor het bankentoezicht van het Europees Stelsel van centrale banken.
   Artikel 6
   1.   Het comité draagt bij tot de ontwikkeling van gemeenschappelijke toezichtpraktijken zowel in het effectenbedrijf als op sectoroverschrijdend niveau, dit laatste in nauwe samenwerking met het Comité van Europese bankentoezichthouders en het Comité van Europese toezichthouders op verzekeringen en bedrijfspensioenen.
   2.   Te dien einde zet het met name sectorale en sectoroverschrijdende opleidingsprogramma’s op, vergemakkelijkt het de uitwisseling van personeelsleden en moedigt het bevoegde autoriteiten ertoe aan om intensiever gebruik te maken van detacheringsregelingen, gemeenschappelijke inspectieteams en toezichtbezoeken en andere instrumenten.
   3.   Het comité ontwikkelt in voorkomend geval nieuwe instrumenten ter bevordering van gemeenschappelijke toezichtpraktijken.
   4.   Het comité intensiveert de samenwerking met toezichthoudende autoriteiten van derde landen, met name door deelname aan gemeenschappelijke opleidingsprogramma’s.
   Artikel 7
   1.   Het comité is samengesteld uit hooggeplaatste vertegenwoordigers van de nationale overheidsinstanties die bevoegd zijn op het gebied van effecten, met inbegrip van icbe’s. Iedere lidstaat wijst een hooggeplaatste vertegenwoordiger van zijn instanties aan om aan de vergaderingen van het comité deel te nemen.
   2.   De Commissie is op de vergaderingen van het comité vertegenwoordigd; zij wijst een hooggeplaatste vertegenwoordiger aan die aan de discussies van het comité deelneemt.
   3.   Het comité kiest een voorzitter onder zijn leden.
   4.   Het comité kan deskundigen en waarnemers uitnodigen om zijn vergaderingen bij te wonen.
   Artikel 8
   1.   De leden van het comité maken geen informatie openbaar die onder het beroepsgeheim valt. Alle deelnemers aan de discussies zijn verplicht zich aan de toepasselijke voorschriften inzake het beroepsgeheim te houden.
   2.   Wanneer de bespreking van een agendapunt de uitwisseling van vertrouwelijke informatie over een onder toezicht staande instelling met zich brengt, kan de deelneming aan de discussie over dit agendapunt worden beperkt tot de direct betrokken leden.
   Artikel 9
   1.   Het comité stelt de Commissie regelmatig in kennis van het resultaat van zijn werkzaamheden. Het onderhoudt regelmatige contacten met het bij Besluit 2001/528/EG van de Commissie (7) ingesteld Europees Comité voor het effectenbedrijf en met de bevoegde commissie van het Europees Parlement.
   2.   Het comité waarborgt de sectoroverschrijdende consistentie van de werkzaamheden in de financiëledienstensectoren door regelmatig en nauw samen te werken met het Comité van Europese bankentoezichthouders en het Comité van Europese toezichthouders op verzekeringen en bedrijfspensioenen.
   3.   De voorzitter van het comité heeft regelmatig en ten minste eenmaal per maand contact met de voorzitter van het Comité van Europese bankentoezichthouders en van het Comité van Europese toezichthouders op verzekeringen en bedrijfspensioenen.
   Artikel 10
   Het comité kan werkgroepen instellen. De Commissie wordt uitgenodigd de vergaderingen van de werkgroepen als waarnemer bij te wonen.
   Artikel 11
   Het comité mag deelnemen aan het Gemengd Comité voor financiële conglomeraten.
   Artikel 12
   Alvorens zijn advies uit te brengen aan de Commissie, pleegt het comité vroegtijdig uitvoerig en op een open en transparante wijze overleg met marktdeelnemers, consumenten en eindgebruikers. Het comité maakt de resultaten van het overleg bekend, tenzij de respondent verzoekt dat niet te doen.
   Artikel 13
   Het comité stelt een jaarlijks werkprogramma op en doet dit uiterlijk eind oktober van elk jaar aan de Raad, het Europees Parlement en de Commissie toekomen. Het comité brengt de Raad, het Europees Parlement en de Commissie periodiek en ten minste eenmaal per jaar op de hoogte van de mate waarin de in het werkprogramma aangekondigde werkzaamheden zijn verwezenlijkt.
   Artikel 14
   Het comité neemt besluiten bij consensus van zijn leden. Indien geen consensus kan worden bereikt, worden besluiten bij gekwalificeerde meerderheid genomen. De stemmen van de vertegenwoordigers van de leden van het comité stemmen overeen met de stemmen van de lidstaten als vastgelegd in artikel 205, leden 2 en 4, van het Verdrag.
   Leden van het comité die zich niet aan de door het comité overeengekomen richtsnoeren, aanbevelingen, standaarden en andere maatregelen houden, zijn bereid deze keuze met redenen te omkleden.
   Artikel 15
   Het comité stelt zijn reglement van orde en zijn eigen werkregelingen vast.
   Voor besluiten tot wijziging van het reglement van orde en voor verkiezingen en ontslagen van leden van het bestuur van het comité kan het reglement van orde voorzien in andere besluitvormingsprocedures dan die welke in artikel 14 zijn vastgelegd.
   Artikel 16
   Besluit 2001/527/EG wordt ingetrokken.
   Artikel 17
   Dit besluit wordt van kracht op de dag van zijn bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Brussel, 23 januari 2009.

            Voor de Commissie

         Charlie McCREEVY

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 191 van 13.7.2001, blz. 43.

      (2)  PB L 79 van 24.3.2005, blz. 9.

      (3)  COM(2007) 727 definitief.

      (4)  Conclusies van de Raad 15698/07 van 4 december 2007.

      (5)  Conclusies van de Europese Raad 7652/1/08 Rev 1.

      (6)  Conclusies van de Raad 8515/3/08 Rev 3.

      (7)  PB L 191 van 13.7.2001, blz. 45.


title: 2012/571/EU: Besluit van het Europees Parlement van 10 mei 2012 over de afsluiting van de rekeningen van het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart voor het begrotingsjaar 2010

text:
               17.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 286/183

         BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT
   van 10 mei 2012
   over de afsluiting van de rekeningen van het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart voor het begrotingsjaar 2010
   (2012/571/EU)
   HET EUROPEES PARLEMENT,

               —

               gezien de definitieve jaarrekening van het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart voor het begrotingsjaar 2010,

               —

               gezien het verslag van de Rekenkamer over de jaarrekening van het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart voor het begrotingsjaar 2010, tezamen met de antwoorden van het Agentschap (1),

               —

               gezien de aanbeveling van de Raad van 21 februari 2012 (06083/2012 — C7-0051/2012),

               —

               gezien artikel 319 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

               —

               gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (2), en met name artikel 185,

               —

               gezien Verordening (EG) nr. 216/2008 van het Europees Parlement en de Raad (3) tot oprichting van een Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart, en met name artikel 60,

               —

               gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 2343/2002 van de Commissie van 19 november 2002 houdende de financiële kaderregeling van de organen, bedoeld in artikel 185 van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (4), en met name artikel 94,

               —

               gezien artikel 77 van en bijlage VI bij zijn Reglement,

               —

               gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en het advies van de Commissie vervoer en toerisme (A7-0124/2012),

               1.

               hecht zijn goedkeuring aan de afsluiting van de jaarrekeningen van het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart voor het begrotingsjaar 2010;

               2.

               verzoekt zijn voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de uitvoerend directeur van het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart, de Raad, de Commissie en de Rekenkamer, en te zorgen voor bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie (serie L).

            De voorzitter

         Martin SCHULZ

            De secretaris-generaal

         Klaus WELLE

      (1)  PB C 366 van 15.12.2011, blz. 21.

      (2)  PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1.

      (3)  PB L 79 van 19.3.2008, blz. 1.

      (4)  PB L 357 van 31.12.2002, blz. 72.


title: Besluit van de Commissie van 23 mei 2017 tot kennisgeving aan de Republiek Liberia van de mogelijkheid dat het land wordt aangemerkt als derde land dat niet meewerkt bij de bestrijding van illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij

text:
               30.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 169/11

         BESLUIT VAN DE COMMISSIE
   van 23 mei 2017
   tot kennisgeving aan de Republiek Liberia van de mogelijkheid dat het land wordt aangemerkt als derde land dat niet meewerkt bij de bestrijding van illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij
   (2017/C 169/12)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1005/2008 van de Raad van 29 september 2008 houdende de totstandbrenging van een communautair systeem om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen, tot wijziging van Verordeningen (EEG) nr. 2847/93, (EG) nr. 1936/2001 en (EG) nr. 601/2004 en tot intrekking van Verordeningen (EG) nr. 1093/94 en (EG) nr. 1447/1999 (1), en met name artikel 32,
   Overwegende hetgeen volgt:
   1.   INLEIDING

               (1)

               Bij Verordening (EG) nr. 1005/2008 (hierna „de IOO-verordening” genoemd) is een Uniesysteem vastgesteld om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij (IOO-visserij) te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen.

               (2)

               Hoofdstuk VI van de IOO-verordening heeft betrekking op de identificatie (ook wel „aanmerking” genoemd) van niet-meewerkende derde landen, de stappen ten aanzien van die landen, de vaststelling van een lijst van die landen, de schrapping van landen van die lijst, de bekendmaking van die lijst en eventuele noodmaatregelen.

               (3)

               Krachtens artikel 31 van de IOO-verordening moet de Commissie derde landen identificeren die naar haar mening niet meewerken bij de bestrijding van IOO-visserij. Een derde land moet als niet-meewerkend worden aangemerkt indien het zich niet kwijt van de taken die het krachtens internationaal recht als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat moet vervullen om IOO-visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen.

               (4)

               Vooraleer de Commissie een derde land op grond van artikel 31 van de IOO-verordening als niet-meewerkend derde land aanmerkt, moet zij dat derde land overeenkomstig artikel 32 van die verordening eerst in kennis stellen van de mogelijkheid dat het als niet-meewerkend land wordt aangemerkt. Die kennisgeving is voorlopig. Zij moet worden gebaseerd op de criteria van artikel 31 van de IOO-verordening. Voorts moet de Commissie rekening houden met alle in artikel 32 van die verordening vermelde stappen ten aanzien van de betrokken derde landen. Met name moet de Commissie in de kennisgeving melding maken van de essentiële feiten en overwegingen die aan die aanmerking ten grondslag liggen en van de gelegenheid die aan die landen wordt geboden om haar te antwoorden en het volgende te bezorgen: bewijsmateriaal dat de argumenten voor de aanmerking weerlegt of, indien van toepassing, een actieplan om de situatie te verbeteren en de maatregelen die zijn genomen om de situatie te verhelpen. De Commissie moet de in kennis gestelde derde landen voldoende tijd geven om op de kennisgeving te antwoorden, alsmede een redelijke termijn om de situatie te verhelpen.

               (5)

               Om derde landen uit hoofde van artikel 31 van de IOO-verordening als niet-meewerkend aan te merken moet worden uitgegaan van de beoordeling van alle in artikel 31, lid 2, van die verordening bedoelde informatie.

               (6)

               Overeenkomstig artikel 33 van de IOO-verordening moet de Raad een lijst van niet-meewerkende derde landen opstellen. Op die landen zijn onder meer de in artikel 38 van de IOO-verordening vastgestelde maatregelen van toepassing.

               (7)

               Op grond van artikel 20, lid 1, van de IOO-verordening kunnen vangstcertificaten die zijn gevalideerd door derde landen die vlaggenstaat zijn, slechts worden aanvaard indien de Commissie van die derde landen een kennisgeving heeft ontvangen van de regelingen die zij hebben ingesteld voor de tenuitvoerlegging, de controle en de handhaving van de wet- en regelgeving en instandhoudings- en beheersmaatregelen die hun vissersvaartuigen moeten naleven.

               (8)

               Overeenkomstig artikel 20, lid 4, van de IOO-verordening moet de Commissie administratief met derde landen samenwerken op gebieden in verband met de uitvoering van die verordening.

         2.   PROCEDURE TEN AANZIEN VAN DE REPUBLIEK LIBERIA

               (9)

               De Republiek Liberia (hierna „Liberia” genoemd) heeft bij de Commissie geen kennisgeving als vlaggenstaat op grond van artikel 20 van de IOO-verordening ingediend.

               (10)

               De Commissie heeft van 5 februari 2014 tot op heden administratief met de autoriteiten van Liberia samengewerkt in het kader van de in artikel 20, lid 4, van de IOO-verordening bedoelde administratieve samenwerking. Deze samenwerking had betrekking op kwesties in verband met de uitvoering, controle en handhaving door Liberia van wet- en regelgeving en instandhoudings- en beheersmaatregelen. In dit verband werden mondelinge en schriftelijke opmerkingen uitgewisseld en bracht de Commissie van 19 tot en met 23 oktober 2015 een bezoek aan Liberia, waar zij alle informatie heeft opgevraagd en geverifieerd die zij nodig achtte in verband met de maatregelen die Liberia heeft genomen om zijn verplichtingen in de strijd tegen IOO-visserij na te komen.

               (11)

               Liberia is verdragsluitende partij bij de Internationale Commissie voor de instandhouding van Atlantische tonijnen (ICCAT); samenwerkende niet-verdragsluitende partij bij de Commissie voor de tonijnvisserij in de Indische Oceaan (IOTC), de Visserijcommissie voor het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan (NEAFC) en de Regionale Organisatie voor het visserijbeheer in het zuidelijke deel van de Stille Oceaan (SPRFMO); en samenwerkend niet-lid van de Commissie voor de visserij in de westelijke en centrale Stille Oceaan (WCPFC) en van de Inter-Amerikaanse Commissie voor tropische tonijn (IATTC). Liberia heeft het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 1982 (UNCLOS) en de VN-visbestandenovereenkomst (UNFSA) geratificeerd (2).

               (12)

               Om te beoordelen of Liberia zijn internationale verplichtingen als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat naleeft die zijn opgenomen in de in overweging 11 bedoelde internationale overeenkomsten en zijn vastgesteld door de betrokken regionale organisaties voor visserijbeheer (ROVB’s), heeft de Commissie alle nodige informatie met het oog op deze exercitie opgevraagd, verzameld en geanalyseerd.

         3.   MOGELIJKHEID DAT LIBERIA WORDT AANGEMERKT ALS NIET-MEEWERKEND DERDE LAND

               (13)

               De Commissie heeft overeenkomstig artikel 31, lid 3, van de IOO-verordening de taken van Liberia als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat geanalyseerd. Bij die beoordeling heeft de Commissie rekening gehouden met de criteria die zijn opgenomen in artikel 31, leden 4 tot en met 7, van de IOO-verordening.

         3.1.   Maatregelen die zijn genomen ten aanzien van herhaalde IOO-visserij en IOO-handelsstromen (artikel 31, lid 4, van de IOO-verordening)

               (14)

               Het Liberiaanse nationale rechtskader inzake visserij (hierna „de visserijregelgeving van 2010” genoemd) definieert een vissersvaartuig als „elk vaartuig dat wordt gebruikt voor de visserij of voor aanverwante activiteiten”. Tot het toepassingsgebied van de visserijregelgeving van 2010 behoren alle visserijactiviteiten en alle visserijgerelateerde activiteiten in de wateren die onder de jurisdictie van Liberia vallen, alsmede de activiteiten van alle Liberiaanse vaartuigen en personen in om het even welk gebied buiten de jurisdictie van Liberia, voor zover zij niet in strijd zijn met de jurisdictie van een andere staat.

               (15)

               De Liberiaanse nationale autoriteit die verantwoordelijk is voor de nationale registratie van vaartuigen, overlegt met de visserijautoriteiten over de registratie van nieuwe vissersvaartuigen die in nationale wateren actief zullen zijn. Echter, de instantie die verantwoordelijk is voor het internationale vaartuigregister (de Liberiaanse maritieme autoriteit) (3), raadpleegt de nationale visserijautoriteit (4) niet voordat zij vissersvaartuigen registreert die buiten de exclusieve economische zone (EEZ) van Liberia actief zullen zijn. Daardoor kan geen geconsolideerde lijst van alle onder de vlag van Liberia varende vissersvaartuigen worden opgesteld. Het lijkt erop dat de nationale visserijautoriteit niet beschikt over informatie over Liberiaanse vissersvaartuigen die actief zijn buiten de Liberiaanse EEZ. Aangenomen kan worden dat het vermogen van Liberia om de omvang en de activiteiten van zijn vloot te monitoren, wordt aangetast door het klaarblijkelijke gebrek aan samenwerking tussen de Liberiaanse maritieme autoriteit en de nationale visserijautoriteit, wat het voor illegale exploitanten mogelijk maakt de vlag van Liberia te gebruiken zonder dat dit op afdoende wijze wordt gecontroleerd.

               (16)

               De Commissie heeft vastgesteld dat er meer dan honderd onder Liberiaanse vlag varende vissersvaartuigen buiten de EEZ van Liberia actief zijn zonder toestemming van de bevoegde Liberiaanse visserijautoriteit. Hoewel de Liberiaanse visserijautoriteit te kennen gaf dat de internationale onder Liberiaanse vlag varende vloot door de Liberiaanse maritieme autoriteit wordt gemonitord, gaf zij toe dat de vissersvaartuigen die buiten de EEZ actief zijn, niet door de visserijautoriteit worden gemonitord, gecontroleerd en bewaakt. Zij melden hun geografische positie niet aan het visserijcontrolecentrum van Liberia en delen geen vangstgegevens of informatie over aanlandingen of overladingen met de visserijautoriteit van Liberia.

               (17)

               Op grond van artikel 31, lid 4, onder b), van de IOO-verordening heeft de Commissie de maatregelen onderzocht die Liberia heeft genomen met betrekking tot de toegang van IOO-visserijproducten tot zijn markt.

               (18)

               Liberiaanse vaartuigen die actief zijn buiten de EEZ van Liberia, worden door de visserijautoriteit van Liberia op geen enkele manier gecontroleerd. Deze vaartuigen rapporteren of verstrekken geen gegevens over hun activiteiten, aanlandingen of overladingen aan de Liberiaanse visserijautoriteit. Daarom is het onwaarschijnlijk dat de traceerbaarheid van de van deze vaartuigen afkomstige vis of visproducten kan worden gewaarborgd.

               (19)

               De in de overwegingen 15 tot en met 17 beschreven prestatie van Liberia is niet in overeenstemming met artikel 94, leden 1 en 2, van het UNCLOS, waarin is bepaald dat elke staat effectieve jurisdictie en controle moet uitoefenen ten aanzien van de vaartuigen die zijn vlag voeren. Tevens is zij niet in overeenstemming met punt 24 van het internationaal actieplan om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen (IAP-IOO) (5) van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO), waar de verplichting is vastgesteld om alomvattende en doeltreffende controle uit te oefenen op de visserijactiviteiten, en met punt 35 van het IAP-IOO, waarin is bepaald dat een vlaggenstaat, alvorens een vaartuig te registreren, moet waarborgen dat hij zijn verantwoordelijkheid kan nemen om ervoor te zorgen dat dat vaartuig geen IOO-visserij bedrijft. Voorts is zij in strijd met punt 36 van het IAP-IOO, waarin is bepaald dat vlaggenstaten vaartuigen met een voorgeschiedenis van niet-naleving niet onder hun vlag mogen laten varen, en met punt 42 van het IAP-IOO, waarin is bepaald dat elke staat een scheepsregister moet bijhouden met de namen en de bijzonderheden van alle schepen die zijn vlag voeren. Zij voldoet evenmin aan punt 71 van het IAP-IOO, waarin staten wordt aangeraden stappen te ondernemen om de transparantie van hun markten te verbeteren teneinde de traceerbaarheid van vis of visproducten te waarborgen. Evenzeer druist zij in tegen artikel 11 van de FAO-gedragscode voor een verantwoorde visserij, waarin goede praktijken voor activiteiten na de vangst en voor verantwoorde internationale handel zijn vastgesteld.

               (20)

               Gezien de in dit deel aangevoerde overwegingen, alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en alle door Liberia afgelegde verklaringen, kan op grond van artikel 31, lid 3, en lid 4, onder a) en b), van de IOO-verordening worden gesteld dat Liberia zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht als vlaggen-, haven-, kust- en marktstaat dient te vervullen ten aanzien van IOO-vaartuigen en IOO-visserij die wordt bedreven of ondersteund door vaartuigen die zijn vlag voeren of door zijn onderdanen, en dat Liberia niet heeft verhinderd dat van IOO-visserij afkomstige visserijproducten toegang krijgen tot zijn markt.

         3.2.   Niet-naleving van de verplichting tot samenwerking en handhaving (artikel 31, lid 5, van de IOO-verordening)

               (21)

               Hoewel de visserijautoriteit van Liberia over het algemeen bereid was tot samenwerking met de Commissie, antwoordde op verzoeken om informatie en feedback gaf, was haar capaciteit om op bepaalde verzoeken te antwoorden beperkt door de status van het internationale vaartuigregister en het gebrek aan samenwerking tussen de Liberiaanse maritieme autoriteit en de nationale visserijautoriteit, zoals beschreven in punt 3.1.

               (22)

               Liberia is een belangrijke vlaggenstaat, die het tweede grootste internationale register ter wereld houdt en vaartuigen uit derde landen zonder rechtstreekse band met het land aantrekt. Zoals is uiteengezet in overweging 16, opereren deze vaartuigen buiten de EEZ van Liberia, op volle zee en in de wateren van derde landen. Liberia is ook lid van of partij bij zes ROVB’s en werkt op subregionaal niveau samen met andere landen via de Visserijcommissie voor het centraal-westelijke deel van de Golf van Guinee (FCWC). De Commissie heeft echter geconstateerd dat de Liberiaanse visserijautoriteit niet lijkt samen te werken met derde landen of daartoe niet in staat is in alle regio’s waar Liberiaanse vissersvaartuigen actief zijn, behalve in het oostelijke deel van de Atlantische Oceaan. Dit klaarblijkelijke gebrek aan samenwerking blijft bestaan, ondanks het feit dat Liberia lid is van of partij is bij zes ROVB’s. Het houdt mogelijk verband met het feit dat de Liberiaanse visserijautoriteit blijkbaar geen informatie heeft over onder de vlag van Liberia varende vaartuigen die actief zijn buiten de nationale EEZ en buiten het bevoegdheidsgebied van de Internationale Commissie voor de instandhouding van Atlantische tonijnen, door een gebrek aan interne administratieve coördinatie met betrekking tot de vaartuigen die zijn geregistreerd door de Liberiaanse maritieme autoriteit.

               (23)

               De visserijregelgeving van 2010 is verouderd en moet worden herzien om consistentie tussen het nationale recht en de toepasselijke internationale en regionale regels te waarborgen. De in de visserijregelgeving van 2010 opgenomen definitie van visserijactiviteiten omvat het opsporen, vangen, meenemen en oogsten van vis, alsook elke activiteit ter ondersteuning of ter voorbereiding van deze activiteiten, onder meer door luchtvaartuigen. De definitie van vissersvaartuigen omvat vaartuigen die visserijgerelateerde activiteiten verrichten. Visserijgerelateerde activiteiten omvatten overlading, opslag, verwerking, vervoer, en het bijtanken en bevoorraden van vissersvaartuigen. Het sanctiestelsel is ingedeeld op basis van de ernst van de strafbare feiten, die tot uiting komt in de hoogte van de boete voor de verschillende soorten overtredingen, en er kunnen afschrikkende en evenredige sancties worden opgelegd, in overeenstemming met internationale verplichtingen. Deze teksten bevatten echter geen specifieke definitie van IOO-visserijactiviteiten of van ernstige inbreuken die in overeenstemming is met het internationale recht.

               (24)

               Het Liberiaanse nationaal visserijbureau beheert een visserijcontrolecentrum (VCC) om te voldoen aan de verplichtingen op het gebied van monitoring, controle en bewaking van de visserij. Het VCC is uitgerust om monitoring-, controle- en bewakingstaken te vervullen. De monitoring door het VCC heeft echter slechts betrekking op vaartuigen die in de nationale EEZ mogen vissen, en niet op onder Liberiaanse vlag varende vaartuigen die actief zijn in open zee of in de wateren van derde landen. Bovendien lijken de beperkte middelen, met name voor bewaking vanuit de lucht, als gevolg te hebben dat bepaalde monitoring-, controle- en bewakingstaken slechts in beperkte mate worden uitgevoerd. In die omstandigheden is het voor Liberia moeilijk om te zorgen voor een doeltreffend en omvattend systeem voor de monitoring, controle en bewaking van de vissersvaartuigen die zijn vlag voeren. Liberia lijkt dan ook onvoldoende middelen te hebben of uit te trekken voor de strijd tegen IOO-visserij.

               (25)

               Het rechtskader en de handhavingsmaatregelen van Liberia lijken niet te voldoen aan de basisvereisten van de artikelen 61, 62, 117, 118 en 119 van het UNCLOS. Uit de in de overwegingen 20 tot en met 23 beschreven feiten blijkt dat Liberia niet voldoet aan artikel 94 van het UNCLOS, waarin is voorgeschreven dat een vlaggenstaat krachtens zijn interne recht jurisdictie moet uitoefenen ten aanzien van elk onder zijn vlag varend vaartuig en ten aanzien van de kapitein, de officieren en de bemanning van dat vaartuig, en dat Liberia inbreuk maakt op artikel 18, lid 3, van de UNFSA, waarin is bepaald welke maatregelen een staat moet nemen ten aanzien van onder zijn vlag varende vaartuigen. Liberia lijkt ook geen rekening te houden met de aanbevelingen in punt 24 van het IAP-IOO, waarin aan vlaggenstaten wordt aanbevolen te zorgen voor omvattende en doeltreffende monitoring, controle en bewaking van de visserij, vanaf de vangst, via de plaats van aanlanding, tot de eindbestemming, en zulks onder meer door gebruik te maken van een VMS-systeem aan boord van de vissersvaartuigen overeenkomstig de ter zake geldende nationale, regionale en internationale normen.

               (26)

               Gezien de in dit deel vermelde overwegingen, alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en alle door Liberia afgelegde verklaringen, kan op grond van artikel 31, leden 3 en 5, van de IOO-verordening worden gesteld dat Liberia zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht dient te vervullen op het gebied van samenwerking en handhaving.

         3.3.   Niet-naleving van de verplichting tot tenuitvoerlegging van internationale regelgeving (artikel 31, lid 6, van de IOO-verordening)

               (27)

               De Commissie heeft een analyse gemaakt van alle door haar als relevant beschouwde informatie over de status van Liberia als verdragsluitende partij bij UNCLOS, UNFSA en ICCAT; als samenwerkend niet-verdragsluitend lid van NEAFC, SPRFMO en IOTC; en als samenwerkend niet-lid van WCPFC en IATCC.

               (28)

               Liberia werd tussen 2014 en 2016 samenwerkende partij of samenwerkende niet-verdragsluitende partij bij of samenwerkend niet-lid van zes ROVB’s (6). Tijdens het evaluatiebezoek aan Monrovia van 19 tot 23 oktober 2015 is echter gebleken dat de aansluiting bij al die ROVB’s — behalve de ICCAT — was gebeurd op initiatief van de Liberiaanse maritieme autoriteit, die de nationale visserijautoriteit daarover niet had geraadpleegd. De aansluiting bij de ICCAT gebeurde via de nationale visserijautoriteit. Door deze situatie dreigt Liberia niet volledig aan zijn verplichtingen ten aanzien van elke ROVB te kunnen voldoen, en heeft het zijn verslag te laat (ICCAT) of niet (SPRFMO) ingediend, wat in strijd is met zijn verplichtingen in het kader van die ROVB’s.

               (29)

               Liberia heeft twee internationale rechtsinstrumenten in verband met visserijbeheer geratificeerd: UNCLOS en UNFSA. De prestaties van Liberia bij de tenuitvoerlegging van internationale instrumenten stroken niet met de aanbevelingen in punt 11 van het IAP-IOO, waarin staten wordt aangeraden om, met voorrang, niet alleen het UNCLOS en de UNFSA te ratificeren, te aanvaarden of ertoe toe te treden, maar ook de FAO-overeenkomst om te bevorderen dat vissersvaartuigen op de volle zee de internationale maatregelen voor instandhouding en beheer van de visbestanden naleven. Ook zijn zij in strijd met punt 14 van het IAP-IOO, waarin staat dat de staten de gedragscode en de bijbehorende internationale actieplannen volledig en doeltreffend ten uitvoer moeten leggen.

               (30)

               Liberia heeft de FAO-overeenkomst inzake havenstaatmaatregelen van 2009 niet geratificeerd. Hoewel momenteel maar weinig visserijproducten rechtstreeks in Liberia worden aangeland, vinden toch aanlandingen plaats en is Liberia bezig met de ontwikkeling van aanlandingsfaciliteiten in het kader van een internationaal project. In die omstandigheden zal Liberia in staat moeten zijn zijn verplichtingen als havenstaat te vervullen.

               (31)

               In strijd met de aanbevelingen in de punten 25, 26 en 27 van het IAP-IOO heeft Liberia geen nationaal actieplan tegen IOO-visserij opgesteld.

               (32)

               Bovendien hebben de Liberiaanse autoriteiten tijdens de evaluatievergadering van 24 maart 2015 aan de Commissie uitgelegd dat het beheer van het internationale register van Liberia wordt verricht door een particuliere onderneming die buiten Liberia is gevestigd. Tijdens deze vergadering en de daaropvolgende uitwisselingen heeft Liberia niet kunnen duidelijk maken hoe het ervoor zorgt dat onder zijn vlag varende vissersvaartuigen een echte band met het land hebben. Dit is in strijd met artikel 91 van het UNCLOS, waarin is bepaald dat er tussen de vlaggenstaat en zijn vaartuigen een echte band moet bestaan.

               (33)

               Gezien de in dit deel aangevoerde overwegingen, alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en alle door het land afgelegde verklaringen, kan op grond van artikel 31, leden 3 en 6, van de IOO-verordening worden vastgesteld dat Liberia zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht dient te vervullen op het gebied van internationale voorschriften en regelingen en instandhoudings- en beheersmaatregelen.

         3.4.   Specifieke beperkingen van ontwikkelingslanden (artikel 31, lid 7, van de IOO-verordening)

               (34)

               Volgens de index voor menselijke ontwikkeling van de Verenigde Naties (UNHDI) (7) werd Liberia in 2015 beschouwd als een land met een lage menselijke ontwikkeling (177e op 188 landen).

               (35)

               Hoewel specifieke capaciteitsbeperkingen kunnen bestaan op het gebied van monitoring, controle en bewaking, kunnen de specifieke beperkingen waarmee Liberia door zijn ontwikkelingsniveau te maken heeft, niet worden aangevoerd als reden voor alle in de vorige delen geïdentificeerde tekortkomingen. Dit geldt in het bijzonder voor het gebrek aan interne coördinatie ten aanzien van de registratie van vissersvaartuigen in het internationale register van Liberia en het gebrek aan geconsolideerde informatie over de identiteit van die vaartuigen, met de daaruit voortvloeiende onmogelijkheid om doeltreffende controles uit te voeren.

               (36)

               De geconstateerde tekortkomingen lijken voornamelijk te wijten aan een administratief kader dat ontoereikend is om te waarborgen dat Liberia zijn taken als vlaggen-, kust-, haven- en marktstaat doelmatig vervult. Liberia heeft steun ontvangen in het kader van regionale initiatieven die erop gericht zijn de governance en de bestrijding van IOO-visserij te versterken, onder meer door betere monitoring, controle en bewaking, en heeft eveneens sectorale steun ontvangen in het kader van de met de Europese Unie gesloten partnerschapsovereenkomst inzake duurzame visserij. Voorts heeft het land via de missie van de Verenigde Naties in Liberia steun ontvangen voor bewaking vanuit de lucht. Door de afbouw van die missie is die steun echter beëindigd en er is geen nationale steun in de plaats gekomen om de monitoring-, controle- en bewakingsactiviteiten voort te zetten, waardoor Liberia wordt verhinderd die activiteiten doeltreffend uit te voeren.

               (37)

               Gezien de in dit deel aangevoerde overwegingen, alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en de door Liberia afgelegde verklaringen kan op grond van artikel 31, lid 7, van de IOO-verordening worden gesteld dat het ontwikkelingsniveau van het land een remmende factor zou kunnen zijn voor de ontwikkelingsstatus en de algemene prestaties van het land op het gebied van visserijbeheer. Gezien de aard van de geconstateerde tekortkomingen kan het ontwikkelingsniveau van Liberia evenwel niet geheel en al worden aangevoerd als excuus of rechtvaardiging voor de algehele prestaties van het land als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat op het gebied van visserij en voor de ontoereikendheid van de door Liberia genomen maatregelen om IOO-visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen.

         4.   CONCLUSIE OVER DE MOGELIJKE AANMERKING ALS NIET-MEEWERKEND DERDE LAND

               (38)

               Gezien de hier getrokken conclusies over het feit dat Liberia zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat dient te vervullen en geen maatregelen heeft genomen om IOO-visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen, moet aan dit land overeenkomstig artikel 32 van de IOO-verordening kennis worden gegeven van de mogelijkheid dat het door de Commissie wordt aangemerkt als derde land dat niet meewerkt bij de bestrijding van IOO-visserij.

               (39)

               Tevens dient de Commissie ten aanzien van Liberia alle in artikel 32 van de IOO-verordening vastgestelde stappen te ondernemen. Met het oog op een deugdelijk beheer dient een termijn te worden vastgesteld waarbinnen Liberia schriftelijk op de kennisgeving kan reageren en de situatie kan corrigeren.

               (40)

               De kennisgeving aan Liberia van de mogelijkheid dat het wordt aangemerkt als land dat de Commissie voor de toepassing van dit besluit als niet-meewerkend derde land beschouwt, sluit niet uit, en brengt evenmin automatisch met zich mee, dat de Commissie of de Raad later stappen onderneemt om dit land als niet-meewerkend derde land aan te merken en op de lijst van niet-meewerkende derde landen te plaatsen,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Enig artikel
   Liberia wordt in kennis gesteld van de mogelijkheid dat het door de Commissie wordt aangemerkt als derde land dat niet meewerkt bij de bestrijding van illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij.

      Gedaan te Brussel, 23 mei 2017.

            Voor de Commissie

         Karmenu VELLA

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 286 van 29.10.2008, blz. 1.

      (2)  https://treaties.un.org/

      (3)  Via het Liberiaanse internationale scheeps- en bedrijfsregister („International Ship and Corporate Registry”).

      (4)  Nationaal visserijbureau.

      (5)  Internationaal actieplan om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen, Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties, 2001.

      (6)  Verdragsluitende partij bij ICCAT; samenwerkende niet-verdragsluitende partij bij NEAFC, SPRFMO en IOTC; en samenwerkend niet-lid van WCPFC en IATTC. Hoewel Liberia geen lid of samenwerkend niet-lid is van de CCSBT, mogen 18 vaartuigen in het kader van die ROVB actief zijn.

      (7)  Bron: http://hdr.undp.org/sites/default/files/2015_human_development_report_1.pdf


title: 2012/299/EU: Besluit van de Raad van 7 juni 2012 betreffende de start van de geautomatiseerde uitwisseling van DNA-gegevens in Estland

text:
               12.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 151/31

         BESLUIT VAN DE RAAD
   van 7 juni 2012
   betreffende de start van de geautomatiseerde uitwisseling van DNA-gegevens in Estland
   (2012/299/EU)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien Besluit 2008/615/JBZ van de Raad van 23 juni 2008 inzake de intensivering van de grens-overschrijdende samenwerking, in het bijzonder ter bestrijding van terrorisme en grensover-schrijdende criminaliteit (1), en met name artikel 2, lid 3, en artikel 25,
   Gezien Besluit 2008/616/JBZ van de Raad van 23 juni 2008 betreffende de uitvoering van Besluit 2008/615/JBZ (2), en met name artikel 20 en hoofdstuk 4 van de bijlage,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Krachtens het Protocol betreffende de overgangsbepalingen dat is gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie, aan het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en aan het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, worden de rechtsgevolgen van de handelingen van de instellingen, organen en instanties van de Unie die vastgesteld zijn vóór de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon, gehandhaafd zolang die handelingen niet krachtens de Verdragen ingetrokken, nietig verklaard of gewijzigd zijn.

               (2)

               Artikel 25 van Besluit 2008/615/JBZ is derhalve van toepassing en de Raad moet met eenparigheid van stemmen besluiten of de lidstaten de bepalingen van hoofdstuk 6 van dat besluit hebben uitgevoerd.

               (3)

               In artikel 20 van Besluit 2008/616/JBZ is bepaald dat de Raad de in artikel 25, lid 2, van Besluit 2008/615/JBZ bedoelde besluiten neemt op basis van een evaluatieverslag, dat is opgesteld aan de hand van een vragenlijst. Wat de automatische uitwisseling van gegevens overeenkomstig hoofdstuk 2 van Besluit 2008/615/JBZ betreft, dient het evaluatieverslag gebaseerd te zijn op een evaluatiebezoek en een proefrun.

               (4)

               Overeenkomstig artikel 36, lid 2, van Besluit 2008/615/JBZ heeft Estland het secretariaat-generaal van de Raad meegedeeld op welke nationale DNA-analysedossiers de artikelen 2 tot en met 6 van dat besluit van toepassing zijn, alsmede wat de voorwaarden zijn voor geautomatiseerde bevraging ervan als bedoeld in artikel 36, lid 2, van dat besluit.

               (5)

               Overeenkomstig hoofdstuk 4, onder punt 1.1, van de bijlage bij Besluit 2008/616/JBZ stelt de betrokken Raadsgroep voor elke vorm van geautomatiseerde uitwisseling van gegevens een vragenlijst op, en dient deze door een lidstaat te worden beantwoord zodra hij van oordeel is dat hij aan de voorwaarden voor het uitwisselen van gegevens in een bepaalde gegevenscategorie voldoet.

               (6)

               Estland heeft de vragenlijst over gegevensbescherming en de vragenlijst over de uitwisseling van DNA-gegevens ingevuld.

               (7)

               Estland heeft met Nederland een geslaagde proefrun uitgevoerd.

               (8)

               Er is een evaluatiebezoek aan Estland gebracht en het Nederlandse evaluatieteam heeft daarover een verslag opgesteld en dat toegezonden aan de betrokken Raadsgroep.

               (9)

               Er is een algemeen evaluatieverslag aan de Raad voorgelegd, waarin de resultaten van de vragenlijst, het evaluatiebezoek en de proefrun betreffende de uitwisseling van DNA-gegevens zijn samengevat,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Met het oog op de automatische bevraging en vergelijking van DNA-gegevens heeft Estland de algemene bepalingen betreffende gegevensbescherming van hoofdstuk 6 van Besluit 2008/615/JBZ van de Raad volledig uitgevoerd en is het gerechtigd met ingang van de datum van inwerking-treding van dit besluit persoonsgegevens te ontvangen en te verstrekken overeenkomstig de artikelen 3 en 4 van dat besluit.
   Artikel 2
   Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt vastgesteld.

      Gedaan te Luxemburg, 7 juni 2012.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         M. BØDSKOV

      (1)  PB L 210 van 6.8.2008, blz. 1.

      (2)  PB L 210 van 6.8.2008, blz. 12.


title: 2011/614/EU: Besluit van het Europees Parlement van 10 mei 2011 over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van de gemeenschappelijke onderneming voor de uitvoering van het gezamenlijke technologie-initiatief inzake innovatieve geneesmiddelen voor het begrotingsjaar 2009

text:
               27.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 250/250

         BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT
   van 10 mei 2011
   over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van de gemeenschappelijke onderneming voor de uitvoering van het gezamenlijke technologie-initiatief inzake innovatieve geneesmiddelen voor het begrotingsjaar 2009
   (2011/614/EU)
   HET EUROPEES PARLEMENT,
   gezien de definitieve jaarrekening van de gemeenschappelijke onderneming voor de uitvoering van het gezamenlijke technologie-initiatief inzake innovatieve geneesmiddelen voor het begrotingsjaar 2009,
   gezien het verslag van de Rekenkamer over de jaarrekening van het gezamenlijke technologie-initiatief inzake innovatieve geneesmiddelen voor het per 31 december 2009 afgesloten begrotingsjaar, vergezeld van de antwoorden van de gemeenschappelijke onderneming (1),
   gezien de aanbeveling van de Raad van 15 februari 2011 (05894/2011 — C7-0051/2011),
   gezien artikel 276 van het EG-Verdrag en artikel 319 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (2), en met name artikel 185,
   gezien Verordening (EG) nr. 73/2008 van de Raad van 20 december 2007 tot oprichting van de gemeenschappelijke onderneming voor de uitvoering van het gezamenlijke technologie-initiatief inzake innovatieve geneesmiddelen (3), en met name artikel 11, lid 4,
   gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 2343/2002 van de Commissie van 19 november 2002 houdende de financiële kaderregeling van de organen zoals bedoeld in artikel 185 van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (4), en met name artikel 94,
   gezien artikel 77 en bijlage VI van zijn Reglement,
   gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole (A7-0129/2011),

               1.

               verleent de uitvoerend directeur van de gemeenschappelijke onderneming voor de uitvoering van het gezamenlijke technologie-initiatief inzake innovatieve geneesmiddelen kwijting voor de uitvoering van de begroting van de gemeenschappelijke onderneming voor het begrotingsjaar 2009;

               2.

               formuleert zijn opmerkingen in onderstaande resolutie;

               3.

               verzoekt zijn voorzitter dit besluit en de resolutie die daarvan een integrerend deel uitmaakt, te doen toekomen aan de uitvoerend directeur van de gemeenschappelijke onderneming voor de uitvoering van het gezamenlijke technologie-initiatief inzake innovatieve geneesmiddelen, de Raad, de Commissie en de Rekenkamer en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie (serie L).

            De voorzitter

         Jerzy BUZEK

            De secretaris-generaal

         Klaus WELLE

      (1)  PB C 342 van 16.12.2010, blz. 15.

      (2)  PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1.

      (3)  PB L 30 van 4.2.2008, blz. 38.

      (4)  PB L 357 van 31.12.2002, blz. 72.
    ---documentbreak---

               27.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 250/252

         RESOLUTIE VAN HET EUROPEES PARLEMENT
   van 10 mei 2011
   met de opmerkingen die een integrerend deel uitmaken van zijn besluit over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van de gemeenschappelijke onderneming voor de uitvoering van het gezamenlijke technologie-initiatief inzake innovatieve geneesmiddelen voor het begrotingsjaar 2009
   HET EUROPEES PARLEMENT,
   gezien de definitieve jaarrekening van de gemeenschappelijke onderneming voor de uitvoering van het gezamenlijke technologie-initiatief inzake innovatieve geneesmiddelen voor het begrotingsjaar 2009,
   gezien het verslag van de Rekenkamer over de jaarrekening van het gezamenlijke technologie-initiatief inzake innovatieve geneesmiddelen voor het per 31 december 2009 afgesloten begrotingsjaar, vergezeld van de antwoorden van de gemeenschappelijke onderneming (1),
   gezien de aanbeveling van de Raad van 15 februari 2011 (05894/2011 — C7-0051/2011),
   gezien artikel 276 van het EG-Verdrag en artikel 319 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (2), en met name artikel 185,
   gezien Verordening (EG) nr. 73/2008 van de Raad van 20 december 2007 tot oprichting van de gemeenschappelijke onderneming voor de uitvoering van het gezamenlijke technologie-initiatief inzake innovatieve geneesmiddelen (3), en met name artikel 11, lid 4,
   gezien het financieel reglement van de gemeenschappelijke onderneming voor de uitvoering van het gezamenlijk technologie-initiatief inzake innovatieve geneesmiddelen, dat bij besluit van haar raad van bestuur van 2 februari 2009 is goedgekeurd,
   gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 2343/2002 van de Commissie van 19 november 2002 houdende de financiële kaderregeling van de organen zoals bedoeld in artikel 185 van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (4), en met name artikel 94,
   gezien artikel 77 en bijlage VI van zijn Reglement,
   gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole (A7-0129/2011),

               A.

               overwegende dat de Rekenkamer verklaard heeft redelijke zekerheid te hebben verkregen dat de jaarrekening voor het begrotingsjaar 2009 betrouwbaar is en dat de onderliggende verrichtingen wettig en regelmatig zijn,

               B.

               overwegende dat het gezamenlijke initiatief inzake innovatieve geneesmiddelen in februari 2007 is opgezet om de efficiency en effectiviteit van het geneesmiddelenontwikkelingsproces aanzienlijk te verbeteren, zodat de farmaceutische sector op de lange termijn doeltreffender en veiliger innovatieve geneesmiddelen kan produceren,

               C.

               overwegende dat de gemeenschappelijke onderneming zich nog in de aanloopfase bevindt en dat haar interne systemen voor toezicht en financiële rapportage eind 2009 nog niet volledig waren ontwikkeld,

      Uitvoering van de begroting

               1.

               stelt vast dat de definitieve begroting van de gemeenschappelijke onderneming voor 2009 82 000 000 EUR aan vastleggingskredieten en 82 000 000 EUR aan betalingskredieten omvatte; constateert voorts dat de benuttingspercentages voor de vastleggings- en betalingskredieten respectievelijk 97 % en 1 % bedroegen;

               2.

               erkent dat de gemeenschappelijke onderneming zich nog in de aanloopfase bevindt; stelt niettemin met bezorgdheid vast dat het benuttingscijfer voor betalingskredieten slechts 1 % beliep;

      Bijdragen van de leden

               3.

               verzoekt de gemeenschappelijke onderneming de presentatie van de bijdragen van de leden in de rekeningen te harmoniseren onder auspiciën van de Commissie;

               4.

               verzoekt de gemeenschappelijke onderneming daarnaast ook de bepalingen inzake lidmaatschap en cofinanciering verder te ontwikkelen, in het bijzonder wat betreft:

                           —

                           de regelingen voor de toetreding van nieuwe leden,

                           —

                           de bijdragen in natura van de leden,

                           —

                           de voorwaarden waaronder de gemeenschappelijke onderneming de bijdragen van de leden mag controleren,

                           —

                           de voorwaarden waaronder de raad van bestuur cofinanciering mag goedkeuren;

      Internecontrolesystemen

               5.

               dringt er bij de gemeenschappelijke onderneming op aan de tenuitvoerlegging van haar interne controles en financiële-informatiesysteem te voltooien;

               6.

               verzoekt de gemeenschappelijke onderneming in haar financieel reglement een specifieke verwijzing op te nemen naar de bevoegdheden van de dienst Interne audit (IAS) van de Commissie als haar interne controleur, op basis van de in de financiële kaderregeling van de communautaire organen opgenomen bepaling;

               7.

               is met name van oordeel dat het de rol van de IAS als interne controleur is om de gemeenschappelijke onderneming over risicobeheersing te adviseren door onafhankelijke adviezen uit te brengen over de kwaliteit van de beheer- en controlesystemen en aanbevelingen te formuleren ter verbetering van de voorwaarden voor de uitvoering van de verrichtingen en ter bevordering van een goed financieel beheer; acht het tevens van essentieel belang dat de gemeenschappelijke onderneming de kwijtingsautoriteit een door haar uitvoerend directeur opgesteld verslag voorlegt met een samenvatting van het aantal en het type door de interne controleur verrichte interne controles, de gedane aanbevelingen en de ingevolge deze aanbevelingen genomen maatregelen;

               8.

               is van oordeel dat de gemeenschappelijke onderneming gezien de omvang van haar begroting en de complexiteit van haar taken moet overwegen een controlecommissie in te stellen die rechtstreeks verslag uitbrengt aan de raad van bestuur;

      Ontbrekende gastheerschapsovereenkomst

               9.

               dringt erop aan dat de gemeenschappelijke onderneming spoedig overeenkomstig Verordening (EG) nr. 73/2008 tot instelling van de gemeenschappelijke overeenkomst een gastheerschapsovereenkomst met België sluit betreffende kantoorruimte, voorrechten en immuniteiten en andere ondersteunende voorzieningen die door België aan de gemeenschappelijke onderneming worden verstrekt.

      (1)  PB C 342 van 16.12.2010, blz. 15.

      (2)  PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1.

      (3)  PB L 30 van 4.2.2008, blz. 38.

      (4)  PB L 357 van 31.12.2002, blz. 72.


title: Besluit (EU, Euratom) 2017/1710 van het Europees Parlement van 27 april 2017 over de afsluiting van de rekeningen van het Voorzieningsagentschap van Euratom voor het begrotingsjaar 2015

text:
               29.9.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 252/302

         BESLUIT (EU, Euratom) 2017/1710 VAN HET EUROPEES PARLEMENT
   van 27 april 2017
   over de afsluiting van de rekeningen van het Voorzieningsagentschap van Euratom voor het begrotingsjaar 2015
   HET EUROPEES PARLEMENT,

               —

               gezien de definitieve jaarrekening van het Voorzieningsagentschap van Euratom voor het begrotingsjaar 2015,

               —

               gezien het verslag van de Rekenkamer over de jaarrekening van het Voorzieningsagentschap van Euratom betreffende het begrotingsjaar 2015, vergezeld van het antwoord van het Agentschap (1),

               —

               gezien de verklaring van de Rekenkamer (2) voor het begrotingsjaar 2015 waarin de betrouwbaarheid van de rekeningen en de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen worden bevestigd, overeenkomstig artikel 287 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

               —

               gezien de aanbeveling van de Raad van 21 februari 2017 betreffende de aan het Agentschap te verlenen kwijting voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2015 (05873/2017 — C8-0069/2017),

               —

               gezien artikel 319 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

               —

               gezien artikel 106 bis van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie,

               —

               gezien Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (3) van de Raad, en met name artikel 1, lid 2,

               —

               gezien Besluit 2008/114/EG, Euratom van de Raad van 12 februari 2008 tot vaststelling van statuten voor het Voorzieningsagentschap van Euratom (4), en met name artikel 8 van de bijlage,

               —

               gezien artikel 94 en bijlage IV van zijn Reglement,

               —

               gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole (A8-0126/2017),

               1.

               hecht zijn goedkeuring aan de afsluiting van de rekeningen van het Voorzieningsagentschap van Euratom voor het begrotingsjaar 2015;

               2.

               verzoekt zijn voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de directeur-generaal van het Voorzieningsagentschap van Euratom, de Raad, de Commissie en de Rekenkamer, en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie (serie L).

            De voorzitter

         Antonio TAJANI

            De secretaris-generaal

         Klaus WELLE

      (1)  PB C 449 van 1.12.2016, blz. 184.

      (2)  Zie voetnoot 1.

      (3)  PB L 298 van 26.10.2012, blz. 1.

      (4)  PB L 41 van 15.2.2008, blz. 15.


title: Besluit van de Commissie van 21 december 2012 inzake de feestdagen en vrije dagen voor 2014 bij de instellingen van de Europese Unie

text:
               12.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 39/26

      BESLUIT VAN DE COMMISSIE

   van 21 december 2012
   inzake de feestdagen en vrije dagen voor 2014 bij de instellingen van de Europese Unie
   2013/C 39/03

      LIJST VAN FEESTDAGEN EN VRIJE DAGEN VOOR 2014

               1 januari

               Nieuwjaarsdag (woensdag)

               2 januari

               Dag na Nieuwjaar (donderdag)

               17 april

               Witte Donderdag

               18 april

               Goede Vrijdag

               21 april

               Paasmaandag

               1 mei

               Dag van de Arbeid (donderdag)

               9 mei

               Verjaardag van de verklaring van Robert Schuman in 1950 (vrijdag)

               29 mei

               Hemelvaartsdag (donderdag)

               30 mei

               Dag na Hemelvaartsdag (vrijdag)

               9 juni

               Pinkstermaandag

               21 juli

               Nationale feestdag van België (maandag)

               15 augustus

               Maria-Hemelvaart (vrijdag)

               24 december tot 31 december

               (woensdag)
               Zes eindejaarsdagen
               (woensdag)

               TOTAAL

               18 dagen

         Voor Luxemburg geldt hetzelfde als voor Brussel.
   Op maandag 5 januari 2015 wordt het werk hervat.
   Zonder vooruit te lopen op de vaststelling van de vrije dagen voor 2015, wordt vrijdag 2 januari 2015 aangemerkt als een vrije dag.
   De Commissie behoudt zich het recht voor om bovenstaand schema in het belang van de dienst te wijzigen.