title: Besluit van de Commissie van 21 april 2015 inzake de kennisgeving aan een derde land van de mogelijkheid dat het wordt aangemerkt als derde land dat niet meewerkt bij de bestrijding van illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij

text:
               29.4.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/7

         BESLUIT VAN DE COMMISSIE
   van 21 april 2015
   inzake de kennisgeving aan een derde land van de mogelijkheid dat het wordt aangemerkt als derde land dat niet meewerkt bij de bestrijding van illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij
   (2015/C 142/06)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1005/2008 van de Raad van 29 september 2008 houdende de totstandbrenging van een communautair systeem om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen, tot wijziging van de Verordeningen (EEG) nr. 2847/93, (EG) nr. 1936/2001 en (EG) nr. 601/2004 en tot intrekking van de Verordeningen (EG) nr. 1093/94 en (EG) nr. 1447/1999 (1), en met name artikel 32,
   Overwegende hetgeen volgt:
   1.   INLEIDING

               (1)

               Bij Verordening (EG) nr. 1005/2008 (hierna de „IOO-verordening” genoemd) is een EU-systeem vastgesteld om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij (hierna „IOO-visserij” genoemd) te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen.

               (2)

               Hoofdstuk VI van de IOO-verordening heeft betrekking op de identificatie van niet-meewerkende derde landen, de stappen met betrekking tot die landen, de vaststelling van een lijst van die landen, de schrapping van landen van die lijst, de bekendmaking van die lijst en noodmaatregelen.

               (3)

               Krachtens artikel 32 van de IOO-verordening moet de Commissie de derde landen in kennis stellen van de mogelijkheid dat zij als niet-meewerkend derde land worden aangemerkt. Die kennisgeving is voorlopig. Zij moet worden gebaseerd op de criteria die zijn vastgesteld in artikel 31 van de IOO-verordening. Voorts moet de Commissie alle in artikel 32 van die verordening vastgestelde stappen nemen ten aanzien van de betrokken derde landen. Met name moet de Commissie in de kennisgeving melding maken van de essentiële feiten en overwegingen die aan die aanmerking ten grondslag liggen en van de gelegenheid die aan die landen wordt geboden om te antwoorden en bewijsmateriaal voor te leggen dat de argumenten voor de aanmerking weerlegt of, indien van toepassing, een actieplan om de situatie te verbeteren en de maatregelen die worden genomen om de situatie recht te zetten. De Commissie moet de in kennis gestelde derde landen voldoende tijd geven om op de kennisgeving te antwoorden, alsmede een redelijke termijn om de situatie te verhelpen.

               (4)

               Krachtens artikel 31 van de IOO-verordening moet de Commissie derde landen identificeren die naar haar mening niet meewerken bij de bestrijding van IOO-visserij. Een derde land moet als niet-meewerkend worden aangemerkt indien het zich niet kwijt van de taken die het krachtens internationaal recht als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat moet vervullen om IOO-visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen.

               (5)

               Om derde landen als niet-meewerkend aan te merken moet worden uitgegaan van de beoordeling van alle in artikel 31, lid 2, van de IOO-verordening bedoelde informatie.

               (6)

               Overeenkomstig artikel 33 van de IOO-verordening moet de Raad een lijst van niet-meewerkende derde landen opstellen. Op die landen zijn onder meer de in artikel 38 van de IOO-verordening vastgestelde maatregelen van toepassing.

               (7)

               Op grond van artikel 20, lid 1, van de IOO-verordening kunnen vangstcertificaten die zijn gevalideerd door derde landen die vlaggenstaat zijn, slechts worden aanvaard indien de Commissie van die derde landen een kennisgeving heeft ontvangen van de regelingen die zij hebben ingesteld voor de tenuitvoerlegging, de controle en de handhaving van de wet- en regelgeving en instandhoudings- en beheersmaatregelen die hun vissersvaartuigen moeten naleven.

               (8)

               Overeenkomstig artikel 20, lid 4, van de IOO-verordening moet de Commissie administratief met derde landen samenwerken op gebieden in verband met de uitvoering van die verordening.

         2.   PROCEDURE TEN AANZIEN VAN HET KONINKRIJK THAILAND

               (9)

               De Commissie heeft de kennisgeving door het Koninkrijk Thailand als vlaggenstaat overeenkomstig artikel 20 van de IOO-verordening op 6 oktober 2009 ontvangen.

               (10)

               Van 18 tot en met 22 april 2011 heeft de Commissie met steun van het Europees Bureau voor visserijcontrole (EBVC) een dienstbezoek aan Thailand afgelegd in het kader van de in artikel 20, lid 4, van de IOO-verordening bedoelde administratieve samenwerking.

               (11)

               Doel van het bezoek was informatie te verifiëren over de regelingen van Thailand voor de tenuitvoerlegging, de controle en de handhaving van de door zijn vissersvaartuigen na te leven wet- en regelgeving en instandhoudings- en beheersmaatregelen, over de door Thailand genomen maatregelen ter uitvoering van zijn verplichtingen in de strijd tegen de IOO-visserij en over de uitvoering van de vangstcertificeringsregeling van de Unie.

               (12)

               Het eindverslag over het bezoek is op 30 juni 2011 aan Thailand toegezonden.

               (13)

               Op 27 april 2012 heeft een technische vergadering tussen Thailand en de diensten van de Commissie plaatsgevonden. Thailand heeft een overzicht gegeven van de laatste ontwikkelingen bij de tenuitvoerlegging van de IOO-verordening sinds april 2011 en heeft het volgende voorgelegd: een herziene visserijwet, die door het kabinet was aanvaard en klaar was om door de senaat en het parlement te worden aangenomen, een programma voor een satellietvolgsysteem voor vissersvaartuigen, dat was opgestart en waarvan de verdere uitrol voor 2013 was gepland en een definitief ontwerp voor een nationaal actieplan inzake IOO-visserij, dat klaar was om te worden vertaald.

               (14)

               Tijdens een follow-upbezoek aan Thailand van 9 tot 12 oktober 2012 heeft de Commissie nagegaan welke maatregelen naar aanleiding van het eerste bezoek waren genomen.

               (15)

               Het eindverslag over het bezoek is op 9 november 2012 aan Thailand bezorgd.

               (16)

               Thailand heeft op 29 november 2012 aanvullende informatie verstrekt, en op 23 januari 2013 zijn opmerkingen over het verslag van het bezoek van november 2012.

               (17)

               Op 15 februari heeft de Commissie geantwoord op de opmerkingen in het verslag van Thailand van 23 januari 2013.

               (18)

               Thailand heeft op 11 april 2013 aanvullende informatie verstrekt in de vorm van een actieplan om de traceringssystemen voor ingevoerde visserijproducten te verbeteren.

               (19)

               Tijdens een follow-upbezoek aan Thailand op 8 en 9 oktober 2014 heeft de Commissie nagegaan welke maatregelen naar aanleiding van het bezoek van oktober 2012 waren genomen.

               (20)

               Het eindverslag over het bezoek is op 29 oktober 2014 aan Thailand toegezonden. De Commissie heeft tijdens haar bezoek geconstateerd dat er weinig of geen vooruitgang was geboekt ten aanzien van de kritieke zwakke punten die al in 2011 aan het licht waren gekomen.

               (21)

               Op 19 november 2014 heeft een vergadering tussen Thailand en de diensten van de Commissie plaatsgevonden, waarin Thailand aanvullende opmerkingen heeft gemaakt. Na die vergadering heeft Thailand een aantal schriftelijke bijdragen geleverd. Op 28 januari 2015 heeft Thailand een niet-officiële versie van de herziene visserijwet voorgelegd, die op 9 januari 2015 was gepubliceerd (referentie Visserijwet B.E. 2558 (2015)).

               (22)

               Thailand is lid van de Commissie voor de tonijnvisserij in de Indische Oceaan (IOTC). Thailand heeft het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee (het UNCLOS) van 1982 geratificeerd.

               (23)

               Om te beoordelen of Thailand zijn internationale verplichtingen als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat naleeft die zijn opgenomen in de in overweging 22 bedoelde internationale overeenkomsten en zijn vastgesteld door de in die overweging genoemde betrokken regionale organisatie voor visserijbeheer (ROVB), heeft de Commissie alle informatie die zij hiertoe nodig acht, verzameld en geanalyseerd. De op dit ogenblik belangrijkste wettekst voor het Thaise visserijbeheer is de Visserijwet van 1947. De herziene versie die in januari 2015 is gepubliceerd, wordt naar verwachting van kracht in 2015. Ter aanvulling van deze wet zijn er een aantal ministeriële regelingen en kennisgevingen betreffende de technische aspecten van het visserijbeheer. De meeste van deze teksten zijn meer dan 10 jaar oud en zijn niet meer bijgewerkt. De Thaise autoriteiten hebben erkend dat het noodzakelijk is de visserijwet te herzien en zijn al jaren bezig met de opstelling van dat nieuwe instrument.

               (24)

               De Commissie heeft ook gebruikgemaakt van beschikbare gegevens die door de IOTC zijn gepubliceerd, en van publiek beschikbare informatie.

         3.   MOGELIJKE IDENTIFICATIE VAN THAILAND ALS NIET-MEEWERKEND DERDE LAND

               (25)

               De Commissie heeft overeenkomstig artikel 31, lid 3, van de IOO-verordening de taken van Thailand als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat geanalyseerd. Bij die beoordeling heeft de Commissie rekening gehouden met de criteria die zijn opgenomen in artikel 31, leden 4 tot en met 7, van de IOO-verordening.

         3.1.   Herhaalde IOO-visserij en IOO-handelsstromen (artikel 31, lid 4, van de IOO-verordening)

               (26)

               De Commissie heeft op basis van informatie die afkomstig is van haar bezoeken ter plaatse, en van publiek beschikbare informatie geconstateerd dat in de periode van 2010 tot en met 2014 ten minste 11 vaartuigen bij IOO-activiteiten waren betrokken (2)
                   (3)
                   (4).

               (27)

               Op basis van het verzamelde bewijsmateriaal wordt gerapporteerd dat onder de Thaise vlag varende vaartuigen de volgende ernstige inbreuken hebben gepleegd in strijd met de instandhoudings- en beheersmaatregelen voor de desbetreffende visgronden: zij visten zonder een geldige visvergunning of vismachtiging die of een geldig visdocument dat is afgegeven door de vlaggenstaat of de betrokken kuststaten; zij visten zonder VMS-apparatuur (VMS = satellietvolgsysteem voor vissersvaartuigen) aan boord op volle zee en in de wateren van kuststaten waar VMS verplicht is voor alle onder buitenlandse vlag varende vaartuigen; zij verstrekten onjuiste informatie over de vangstgebieden opdat de Thaise autoriteiten de vangstcertificaten zouden valideren, en voerden de producten in de EU in; zij vervalsten of verborgen hun markeringen, identiteit of registratie, en hinderden de werkzaamheden van ambtenaren van de kuststaten bij de uitvoering van hun inspecties op de naleving van de toepasselijke instandhoudings- en beheersmaatregelen. Voorts voldeden sommige van deze vaartuigen niet aan hun verplichtingen inzake het registreren en melden van gegevens over het binnen- en buitenvaren en van vangstgegevens aan de autoriteiten van de kuststaten. Zoals verder beschreven in dit besluit (overweging 79) heeft het Thaise departement Visserij een onderzoek ingesteld naar een van de gevallen, maar bewijsstukken van andere acties heeft de Commissie niet gekregen.

               (28)

               In oktober 2014 werden vijf Thaise vaartuigen aangehouden wegens illegale visserij in de exclusieve economische zone (EEZ) van Papoea-Nieuw-Guinea. Het ontbreken van VMS aan boord van de meeste Thaise vaartuigen (zoals beschreven in overweging 37), in combinatie met de geringe samenwerking met de buurlanden (deel 3.2 van dit besluit) wijst erop dat er bij de Thaise vloot een hoog risico op IOO-activiteiten bestaat. Dit wordt onderbouwd doordat de Thaise vaartuigen die in 2011 tot en met 2014 bij IOO-activiteiten in de Indische Oceaan en het westelijke deel van de Stille Oceaan betrokken waren (als vermeld in overweging 26), op zeer uiteenliggende plaatsen werden aangetroffen. De locatie en de spreiding van de incidenten komen overeen met de plaatsen waar de Thaise vloot voor de verre visserij vóór 2012 mocht vissen.

               (29)

               Historisch gezien bedroeg het aandeel van de Thaise vloot in de totale productie van de zeevisserij 40 %. De afgelopen jaren is dit aanzienlijk gedaald als gevolg van de overbevissing van de demersale en de pelagische bestanden in de Thaise wateren (5). Volgens de meldingen viste de Thaise vloot in 2007 in de wateren van Indonesië, Cambodja, Maleisië, Bangladesh, Somalië, Madagaskar en Myanmar/Birma met meer dan 460 bekende vaartuigen. Vandaag bestaat de vloot voor de verre visserij nog slechts uit tien vaartuigen voor de visserij met de beug die in het IOTC-gebied mogen vissen en uit 52 trawlers met een vergunning om te vissen in de wateren van Papoea-Nieuw-Guinea. De teruggang van de visstand in de Thaise territoriale wateren, in combinatie met de beperking van de vangstgebieden door het verlies van toegangsrechten tot de wateren van derde landen, wijst erop dat een groot aantal vissersvaartuigen zonder regulering of melding van vangsten illegaal blijft vissen op volle zee en in de wateren van de kuststaten.

               (30)

               De vloot is sinds 2011 gegroeid met meer dan 15 000 vaartuigen en bestaat nu uit ongeveer 40 000 vaartuigen, waarvan 7 000 zijn ingedeeld als commerciële vaartuigen (elk met een brutotonnage van meer dan 20 ton). Van dat totale aantal maakt minder dan een vijfde gebruik van logboeken, waaruit kan worden afgeleid dat de meeste vangsten niet worden gerapporteerd. In dit opzicht is Thailand zijn verantwoordelijkheid als kuststaat niet nagekomen om een optimale benutting van de visbestanden in zijn EEZ te garanderen op basis van wetenschappelijke, ecologische en economische factoren, als bepaald in de artikelen 61 en 62 van het UNCLOS. Dit is ook in strijd met punt 24 van het internationaal actieplan om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen (IOO-IAP (6)), op grond waarvan op gezette tijden logboekgegevens over de vangsten moeten worden doorgestuurd.

               (31)

               Uit de overwegingen 28 tot en met 30 blijkt dat de Thaise visserij en visverwerkende sector worden gekenmerkt door afnemende visbestanden, beperktere vangstgebieden (sluiting van EEZ-gebieden en verlies van toegang tot de wateren van derde landen die kuststaat zijn) en een verhoging van de vangstcapaciteit (van ongeveer 4 000 commerciële vaartuigen in 2011 tot 7 000 in 2014). De in deze overwegingen beschreven feiten onderbouwen allemaal de voorlopige conclusie dat de Thaise vloot illegaal actief is buiten de Thaise territoriale wateren en dat de daarbij gemaakte vangsten niet of verkeerd worden aangegeven.

               (32)

               Met betrekking tot de in de overwegingen 26, 27, 28 en 31 vervatte informatie is de Commissie van oordeel dat Thailand zijn verantwoordelijkheid als vlaggenstaat om te voorkomen dat zijn vloot IOO-activiteiten verricht, niet is nagekomen. In dit verband wordt erop gewezen dat de vlaggenstaat overeenkomstig artikel 94, lid 2, onder b), van het UNCLOS krachtens zijn interne recht jurisdictie moet uitoefenen ten aanzien van onder zijn vlag varende vaartuigen, met inbegrip van het optreden van de kapitein, de officieren en de bemanning aan boord. Het is de taak van de vlaggenstaat om zelf of in samenwerking met andere staten voor hun respectieve onderdanen dergelijke maatregelen te nemen als die nodig zijn voor de instandhouding van de levende rijkdommen in volle zee.

               (33)

               Op grond van artikel 31, lid 4, onder b), heeft de Commissie ook de maatregelen onderzocht die Thailand heeft genomen ten aanzien van de toegang die van IOO-visserij afkomstige visserijproducten tot zijn markt hebben.

               (34)

               De Commissie heeft de documentatie en andere informatie over de wijze waarop Thailand zowel visserijproducten van de eigen zeevisserij als ingevoerde producten monitort en controleert, onderzocht. Op basis van dat onderzoek is de Commissie van mening dat Thailand niet kan waarborgen dat de visserijproducten die zijn havens en verwerkingsbedrijven binnenkomen, niet van IOO-visserij afkomstig zijn. De Thaise autoriteiten konden niet aantonen dat zij over alle informatie beschikken die nodig is om te certificeren dat de invoer en de verwerkte producten die voor de EU-markt bestemd zijn, legaal zijn. De belangrijkste elementen die aan de beoordeling van de Commissie ten grondslag liggen, worden hieronder samengevat.

               (35)

               De Thaise vaartuigen worden door het departement Mariene Zaken geregistreerd, en de toekenning van vergunningen gebeurt door het departement Visserij; dat laatste is sinds 2010 bij beide activiteiten betrokken. Het aantal geregistreerde vaartuigen is in 2011 bijna verdubbeld nadat de autoriteiten niet-geregistreerde vaartuigen en vaartuigen zonder vergunning ertoe hadden aangezet zich te laten registreren.

               (36)

               Uit het bezoek van 2012 is gebleken dat de twee bij de registratie betrokken departementen niet met elkaar samenwerken en dat het aantal geregistreerde vaartuigen verschilt met enkele duizenden. Door het gebrek aan samenwerking tussen het departement Mariene Zaken en het departement Visserij is Thailand minder goed in staat om de omvang en de capaciteit van de vloot te monitoren en krijgen mogelijke illegale exploitanten de kans om hun activiteiten vanuit Thailand te verrichten zonder dat zij worden opgespoord. Het risico dat Thaise vaartuigen actief zijn zonder registratie of vergunning en niet-gemelde vangsten voor verwerking aanlanden, blijft groot.

               (37)

               Bovendien is het ontbreken van VMS als instrument om te monitoren waar wordt gevist, nefast voor de validering van de Thaise vangstcertificaten, aangezien de Thaise autoriteiten geen systematische en onafhankelijke controles kunnen verrichten en daardoor niet kunnen nagaan of het vangstgebied overeenstemt met wat de exploitanten opgeven. In dit opzicht voldoet Thailand niet aan de vereisten om te zorgen voor uitgebreide en doelmatige monitoring, controle en bewaking van de visserij overeenkomstig artikel 94 van het UNCLOS en punt 24 van het IOO-IAP.

               (38)

               In de Thaise wateren mogen geen vaartuigen van derde landen vissen. Thailand verwerkt grote hoeveelheden visserijproducten van derde landen, zowel landen die een adequate kennisgeving hebben toegestuurd, als landen die dit niet hebben gedaan.

               (39)

               Sommige vis van derde landen is afkomstig van vaartuigen die de vlag voeren van landen die op grond van artikel 32 van Verordening (EG) nr. 1005/2008 door de Commissie in kennis zijn gesteld van de mogelijkheid dat zij als niet-meewerkend derde land worden aangemerkt. Daarbij gaat het onder meer om Korea, Papoea-Nieuw-Guinea en de Filipijnen.

               (40)

               Thailand verwerkt ook vis van derde landen waarvoor de Commissie geen kennisgeving op grond van artikel 20 van de IOO-verordening heeft ontvangen, waaronder Vanuatu, de Federale Staten van Micronesia en de Marshalleilanden. Dit verhoogt het risico op voor de EU-markt bestemde visserijproducten waarvan niet kan worden gegarandeerd dat zij niet van IOO-visserij afkomstig zijn (als beschreven in de overwegingen 48 tot en met 51).

               (41)

               De Thaise autoriteiten hebben traceringsregelingen opgesteld om visserijproducten uit derde landen die hun havens worden binnengebracht voor verwerking en wederuitvoer, te monitoren en te controleren.

               (42)

               Volgens de informatie van de autoriteiten wordt 10 % van de aanvoer in de Thaise havens gecontroleerd. De autoriteiten hebben evenwel geen wettelijke basis om vaartuigen van derde landen te inspecteren, te bestraffen of hun de toegang tot de Thaise havens te weigeren. Voor elke invoer wordt een invoervergunning afgegeven na overlegging van een reeks documenten (vaartuigregistratie, visvergunning, enz.) en, als de producten voor de EU-markt bestemd zijn, van een vangstcertificaat. Uit de bezoeken van 2012 en 2014 is gebleken dat de vangstcertificaten vaak pas weken of zelfs maanden nadat zij in Thailand zijn ingevoerd, aankomen. Het is bijzonder moeilijk, zo niet onmogelijk, om het nummer van een invoervergunning aan het nummer van het betrokken vangstcertificaat te koppelen, wat het traceren nog moeilijker maakt.

               (43)

               In de punten 11.2 en 11.3 van de gedragscode van de FAO wordt gesteld dat de internationale handel in vis en visserijproducten de duurzame ontwikkeling van de visserij niet in het gedrang mag brengen en gebaseerd moet zijn op transparante maatregelen en eenvoudige en bevattelijke wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen. Verder bevat het IOO-IAP richtsnoeren inzake internationaal overeengekomen marktgerelateerde maatregelen (de punten 65 tot en met 76) die ertoe bijdragen de handel in vis en visserijproducten die afkomstig zijn van IOO-visserij, te verminderen of uit te bannen. Uit de traceringssystemen die de Commissie heeft aangetroffen (als beschreven in de overwegingen 44 tot en met 48), kan duidelijk worden opgemaakt dat Thailand geen maatregelen heeft genomen om de transparantie van zijn markten te verbeteren en zo te voorkomen dat van IOO-visserij afkomstige producten via Thailand worden verhandeld.

               (44)

               In 2012 heeft de Commissie verschillende exploitanten, tussenhandelaren en tonijnverwerkingsfabrieken bezocht om een beoordeling te maken van de transparantie en de traceerbaarheid op de Thaise visserijmarkt. Daarbij heeft zij tekortkomingen aangetroffen (als beschreven in de overwegingen 45 tot en met 47).

               (45)

               De Thaise autoriteiten hebben een voor alle producten geldend traceringssysteem opgezet om te garanderen dat de oorsprong van alle voor de EU-markt bestemde producten kan worden getraceerd. Tijdens haar bezoek van oktober 2012 heeft de Commissie een beoordeling van dit traceringssysteem gemaakt, zowel op het niveau van de autoriteiten als van de verwerkende ondernemingen. De Commissie heeft geconstateerd dat de door de Thaise autoriteiten opgezette traceringssystemen niet geïntegreerd zijn in de boekhoudsystemen van de bedrijven en daarom niet garanderen dat de gegevens volledig en betrouwbaar zijn; er bestaat immers geen link tussen wat in de systemen van de autoriteiten wordt geregistreerd en wat in de boekhoudings- en productiesystemen van de bedrijven wordt geregistreerd. Deze situatie ondermijnt de betrouwbaarheid van de traceerbaarheidsketen op het niveau van de ondernemingen. Bovendien zijn de elektronische databanken waarop de systemen van de autoriteiten gestoeld zijn, onvolledig en maken cruciale documenten in de toeleveringsketen, zoals het document inzake invoerbewegingen, geen melding van kritieke gegevens (bijv. de naam van de bevoorradingsvaartuigen en de totale hoeveelheid die het verwerkingsbedrijf werkelijk heeft aangekocht). Dit wijst op tekortkomingen van het traceringssysteem als geheel.

               (46)

               De nationale documentatieregelingen die de autoriteiten met het oog op de traceerbaarheid hebben opgezet, worden niet correct toegepast door de exploitanten, die de inkomende hoeveelheden vis onnauwkeurig blijken te registreren. Hierdoor staat het systeem bloot aan mogelijk misbruik. De exploitanten kunnen namelijk te grote inkomende hoeveelheden aangeven in het kader van onjuiste vangstcertificaten en via deze overschattingen vis „witwassen”.

               (47)

               Voor de toepassing van deze regeling vullen de bedrijven een grondstoffenbalansblad in. Daarbij vullen zij de volledige hoeveelheden in die op het vangstcertificaat zijn aangegeven, en niet de werkelijk aangekochte hoeveelheden. De bedrijven vullen het balansblad in zonder dat daarbij een link naar de interne boekhoudsystemen wordt gelegd, en zij doen dit pas na de verwerking om van de autoriteiten de in bijlage IV bedoelde verklaring van verwerking te verkrijgen. Dit toont aan dat de aangetroffen gegevensregistratiesystemen ontoereikend zijn, aangezien geen rekening wordt gehouden met verschillen in productieopbrengsten en met omrekeningspercentages. Doordat de hoeveelheden grondstoffen niet via de interne boekhoudsystemen aan de hoeveelheden verwerkte producten kunnen worden gelinkt, is het systeem voorts blootgesteld aan onjuiste aangiften en het witwassen van IOO-producten, waartegen het op geen enkele wijze beschermd is. Het vrij beperkte aantal controles door het departement Visserij en het ontbreken van enige aantoonbare actie tegen deze falende traceringssystemen wijzen op onwil om te zorgen voor transparantie in de toeleveringsketen en laten zien dat tegen exploitanten die direct of indirect bij IOO-visserijactiviteiten betrokken zijn, geen maatregelen overeenkomstig de punten 72 tot en met 74 van het IOO-IAP worden genomen.

               (48)

               Het bezoek van 2012 heeft ook aan het licht gebracht dat de douaneautoriteiten geen controles hebben verricht op 40 000 ton ingevoerde tonijn. Er is weinig samenwerking tussen het departement Visserij en de douane om de nauwkeurigheid van de ingevoerde hoeveelheden grondstoffen te garanderen.

               (49)

               Met het bezoek van 2014 in het vooruitzicht heeft het Europees Bureau voor visserijcontrole enkele honderden vangstcertificaten onderzocht die aan de grenzen van de EU werden aangeboden voor zendingen van oorsprong uit Thailand. Deze vangstcertificaten waren door de Thaise autoriteiten gevalideerd op basis van de informatie die de Thaise exploitanten hadden verstrekt. De gevolgen van de hierboven beschreven problemen met de gegevensregistratiesystemen komen tot uiting in de hieronder beschreven onregelmatigheden (de overwegingen 50 en 51).

               (50)

               Het onderzoek van in de Thaise wateren gevangen producten heeft de volgende inconsistenties aan het licht gebracht: verschillende hoeveelheden van dezelfde grondstof leverden een gelijk gewicht aan verwerkte eindproducten op; voor een en dezelfde visreis werden twee vangstcertificaten afgegeven; gedroogde producten namen in gewicht toe in plaats van, zoals kan worden verwacht, na dehydratatie in gewicht af te nemen; de productieopbrengst varieerde van exporteur tot exporteur en soms was de hoeveelheid eindproducten zelfs dubbel zo groot als de hoeveelheid grondstoffen; sommige datums van uitvoer vielen drie tot vier jaar na de vangst- en productiedatums; het vangstgebied werd niet aangegeven; internationale, regionale en nationale instandhoudings- en beheersmaatregelen werden niet aangegeven.

               (51)

               Het onderzoek van in Thailand gevalideerde vangstcertificaten van derde landen heeft de volgende onregelmatigheden aan het licht gebracht: vangstcertificaat gelinkt aan bekende IOO-activiteiten; onjuiste of onsamenhangende gegevens over vangstcertificaten, zoals: onjuist IMO-nummer, inconsistenties tussen gevangen, aangeland en verwerkt gewicht, vaartuig niet opgenomen in de door de ROVB goedgekeurde registers, transportvaartuig niet op de door ROVB vastgestelde lijst van transportvaartuigen, aanlandingsdatums die vóór de overladingsdatums vallen, en op de vangstcertificaten gewijzigde hoeveelheden en data. De verwerking van producten die afkomstig zijn van vangsten die rechtstreeks met IOO-activiteiten samenhangen, en vangsten waarvan de vangstcertificaten duidelijk identificeerbare fouten bevatten, geven aan dat Thailand niet met andere staten en regionale organisaties voor visserijbeheer heeft samengewerkt om passende marktgerelateerde maatregelen te nemen teneinde illegale, ongemelde of ongereglementeerde visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen, als bepaald in de punten 68 en 72 van het IOO-NAP.

               (52)

               Uit de in de overwegingen 50 en 51 gegeven informatie blijkt dat de in Thailand verwerkte producten niet stroken met punt 11 van de gedragscode van de FAO inzake duurzame praktijken na de oogst, en dat Thailand geen regels heeft opgelegd die een adequate samenwerking garanderen met derde landen die vis vangen, en evenmin, met het oog op de traceerbaarheid van de vis of de visserijproducten, overeenkomstig de punten 67 tot en met 69 en 71 en 72 van het IOO-NAP maatregelen heeft genomen om de transparantie en de traceerbaarheid van de producten tijdens de hele vermarkting te garanderen.

               (53)

               Gezien de in dit deel van dit besluit beschreven situatie, alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en de door Thailand afgelegde verklaringen kan op grond van artikel 31, lid 3, en lid 4, onder b), van de IOO-verordening worden gesteld dat Thailand zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht als kust- en marktstaat dient te vervullen om te voorkomen dat van IOO-visserij afkomstige visserijproducten toegang tot zijn markt hebben.

         3.2.   Niet-naleving van de verplichting tot samenwerking en handhaving (artikel 31, lid 5, van de IOO-verordening)

               (54)

               Overeenkomstig artikel 31, lid 5, onder a), heeft de Commissie onderzocht of Thailand doeltreffend met haar heeft samengewerkt door te antwoorden op vragen over IOO-visserij en daarmee verband houdende activiteiten, bevindingen daarover mee te delen of kwesties in verband daarmee te onderzoeken.

               (55)

               De samenwerking is beoordeeld in het licht van de vooruitgang die Thailand van jaar tot jaar heeft gemaakt.

               (56)

               Na haar bezoek in 2011 heeft de Commissie Thailand verzocht om samen te werken voor een aantal aspecten van het visserijbeheer waaraan dringend aandacht moest worden besteed. Hierbij ging het om het volgende: — het juridisch en administratief kader voor visserijbeheer moest worden bijgewerkt; daartoe moesten een herziene visserijwet en een nationaal actieplan inzake IOO-visserij worden aangenomen om internationale en regionale wetgeving inzake visserijbeheer in nationale wetgeving om te zetten. — De Commissie heeft Thailand verzocht een samenhangende en afschrikkende sanctieregeling vast te stellen, die gestoeld is op een register van de inbreuken en de sancties. — De Commissie heeft suggesties gedaan om het kader voor monitoring, controle en bewaking te verbeteren teneinde de toegang van de Thaise vloot en van vaartuigen van derde landen tot de Thaise havens te controleren; ontwikkeling van het satellietvolgsysteem voor vissersvaartuigen (VMS) en opstelling van een inspectieplan. — De doeltreffendheid en transparantie van de vangstcertificering en van de traceringsregeling voor producten die voor uitvoer naar de EU-markt zijn bestemd, moesten worden verbeterd.

               (57)

               Uit het bezoek aan Thailand van 2012 is naar voren gekomen dat weinig of geen vooruitgang werd geboekt ten aanzien van de zorgpunten waarop de Commissie in 2011 had gewezen (zoals beschreven in de bovenstaande overweging). De visserijwet en het IOO-NAP bevonden zich nog in de ontwerpfase, met een vaag tijdschema voor de goedkeuring ervan. In het kader voor monitoring, controle en bewaking vielen geen ontwikkelingen te bespeuren en, met uitzondering van een extra kruiskoppeling tussen de invoerdocumenten en de vangstcertificaten van derde landen, werden bij de toepassing van het traceringssysteem geen significante resultaten aangetroffen. Het verslag van de Commissie van november 2012 geeft nadere toelichting bij de in deze overweging vermelde punten. Tijdens het recente bezoek van november 2014 kwamen diezelfde punten opnieuw aan de orde.

               (58)

               In haar verslag van 9 november 2012 heeft de Commissie nogmaals gewezen op de noodzaak om samen te werken en corrigerende maatregelen te nemen. Op 23 januari 2013 heeft Thailand opmerkingen over dit verslag gemaakt. De Commissie heeft op 15 februari 2013 op deze opmerkingen geantwoord en erop gewezen dat de Thaise acties verwijzen naar toekomstige initiatieven waarvoor geen gedetailleerde doelstellingen of uitvoeringstermijnen zijn vastgesteld. Voor de problemen die tijdens de bezoeken van 2011 en 2012 aan het licht zijn gebracht, werden geen concrete maatregelen genomen of oplossingen aangebracht, en vragen omtrent de goedkeuring van de visserijwet en verbeteringen in het traceringssysteem zijn onbeantwoord gebleven.

               (59)

               Op 11 april 2013 heeft Thailand gereageerd met een Actieplan voor de verbetering van het traceringssysteem voor ingevoerde visserijproducten. Om dit verder te omkaderen werd op 27 april 2013 een technische vergadering gehouden, waarin Thailand zich ertoe verbond een tijdschema voor de aanname van het nieuwe wettelijke kader (vastgesteld voor 2013) na te leven en gedetailleerde doelstellingen voor de lopende visserij- en traceerbaarheidsprojecten werden omschreven.

               (60)

               De volgende mededeling kwam er op 30 juni 2014, toen de Commissie om een follow-up van het bezoek van 2012 verzocht. Tijdens het daaropvolgende bezoek van oktober 2014 werd duidelijk dat sinds 2012 geen vooruitgang was geboekt. De visserijwet, die de toepassing en de handhaving van de belangrijkste instrumenten voor het visserijbeheer en de traceerbaarheid mogelijk zou maken en waarvan de goedkeuring van cruciaal belang is, bevond zich nog steeds in de ontwerpfase, en de goedkeuring ervan was voor ergens in de loop van 2015 gepland. Het aantal met VMS uitgeruste vaartuigen was geringer dan in 2012 en onderzoek van de door Thailand gevalideerde vangstcertificaten bracht aan het licht dat het risico dat IOO-producten de EU-markt worden binnengebracht, niet denkbeeldig is. Om deze redenen is de Commissie van oordeel dat Thailand niet alle punten waarop in 2012 is gewezen, heeft aangepakt en heeft nagelaten om, in overeenstemming met artikel 94 van het UNCLOS, zijn rechtsmacht uit te oefenen ten aanzien van de administratieve, technische en sociale aangelegenheden van zijn vloot. Voorts heeft het geen gevolg gegeven aan punt 24 van het IOO-IAP wat betreft monitoring, controle en bewaking ten aanzien van zijn vloot, met name wat betreft de uitrol van VMS en de eisen betreffende het gebruik van logboeken (als beschreven in de overwegingen 36 tot en met 38 en 69 tot en met 74).

               (61)

               Over het algemeen hebben de Thaise autoriteiten hun medewerking verleend en hebben zij meestal snel gereageerd op verzoeken om informatie of verificaties van de lidstaten en de Commissie op grond van artikel 17, lid 6, van Verordening (EG) nr. 1005/2008. De juistheid van hun antwoorden werd evenwel onderuit gehaald door de ontoereikendheid van hun traceringssystemen, als uiteengezet in punt 3.1 van dit besluit. Deze tekortkoming is des te erger omdat er geen samenwerking is tussen de Thaise autoriteiten en de derde landen die vlaggenstaat zijn en waaruit Thailand grondstoffen invoert.

               (62)

               Op grond van de artikelen 63 en 64 van het UNCLOS moeten kust- en vlaggenstaten samenwerken bij het beheer van grensoverschrijdende en over grote afstanden trekkende vissoorten. In de punten 28 en 51 van het IOO-IAP zijn de praktijken en werkterreinen aangegeven ten aanzien waarvan de staten naar samenwerking moeten streven. Hiertoe behoren onder meer het uitstippelen van gemeenschappelijke beleidslijnen, het opzetten van mechanismen voor het delen van gegevens en samenwerking op het gebied van monitoring, controle en bewaking.

               (63)

               Thailand is ’s werelds grootste importeur van tonijn, met een invoer van 800 000 tot 850 000 ton tonijn per jaar (gegevens van 2008). Daarmee bevoorraadt het meer dan 50 verwerkingsinstallaties, die allemaal in de tonijnverwerking zijn gespecialiseerd. 90 % van deze invoer is afkomstig uit het westelijke en centrale deel van de Stille Oceaan en de rest komt uit het westelijke deel van de Indische Oceaan (7). Uit deze cijfers blijkt duidelijk dat Thailand een belangrijke rol speelt in de toeleveringsketen van verwerkte visserijproducten voor Europa en hoe belangrijk bijgevolg de samenwerking is met de derde landen van waaruit Thailand rauwe visserijproducten invoert.

               (64)

               Sinds 2010 heeft Thailand slechts 26 verificaties verricht op de duizenden invoerverrichtingen uit derde landen die vlaggenstaat zijn, en voor slechts 14 van die verificaties hebben de betrokken derde landen een antwoord gegeven. Gelet op de punten die in de overwegingen 51 en 52 naar voren zijn gebracht in verband met de problematiek van de vangstcertificaten van derde landen, is de Commissie van oordeel dat Thailand niet met de andere staten heeft samengewerkt om de communicatie te vergemakkelijken. In de eerste plaats heeft Thailand de formele contactpunten voor interstatelijke communicatie niet gepubliceerd en ten tweede heeft het zich niet aangesloten bij overeenkomsten of regelingen met staten waaruit het visserijproducten invoert voor verwerking.

               (65)

               In 2011 had Thailand bilaterale visserijregelingen met Myanmar/Birma, Jemen, Oman, Iran, Papoea-Nieuw-Guinea en Bangladesh. Vandaag is nog slechts één bilaterale regeling van kracht met individuele visserijorganisaties in Papoea-Nieuw-Guinea.

               (66)

               In oktober 2014 werden vijf Thaise vaartuigen aangehouden wegens illegale visserij in de EEZ van Papoea-Nieuw-Guinea. De Commissie heeft dit aangekaart tijdens haar bijeenkomst met Thailand op 19 november 2014, maar het departement Visserij beweerde dat het helemaal niet op de hoogte was. Dit wijst op de gebrekkige samenwerking tussen Thailand en andere derde landen, zelfs die waarmee het bilaterale overeenkomsten heeft.

               (67)

               Overeenkomstig artikel 31, lid 5, onder b), heeft de Commissie onderzoek verricht met betrekking tot de handhavingsmaatregelen die in Thailand bestaan om IOO-visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen.

               (68)

               De regels inzake de registratie van vaartuigen en de toekenning van vergunningen zijn onduidelijk en de Thaise autoriteiten hebben gevallen van niet-naleving van de door de Thaise wetgeving opgelegde verplichting tot registratie niet adequaat bestraft (8). Deze situatie is des te erger omdat de overheidsdiensten niet met elkaar samenwerken om registratiegegevens te vergelijken, waardoor het systeem blootstaat aan fraude (zie de overwegingen 35 en 36). In artikel 94 van het UNCLOS en de punten 42 en 43 van het IOO-NAP is duidelijk bepaald welke verplichtingen de vlaggenstaten hebben ten aanzien van hun register van vissersvaartuigen. In dit opzicht is de Commissie van oordeel dat Thailand niet het nodige heeft gedaan om ervoor te zorgen dat de vaartuigen die zijn vlag voeren, geregistreerd zijn en over een vergunning beschikken, en geen doeltreffende handhavingsmaatregelen heeft genomen om de situatie te verhelpen.

               (69)

               Tijdens de vergadering van november 2014 heeft de Commissie erop gewezen dat het ontwerp voor de herziene visserijwet slechts in geringe mate in sancties voorziet. Het huidige niveau van de boeten volstaat niet om grote commerciële vaartuigen de voordelen van mogelijke illegale activiteiten te ontnemen. De sancties in hun huidige vorm zijn niet uitgebreid en streng genoeg om een afschrikkend effect te hebben. Voorts houdt het departement Visserij geen register van inbreuken of sancties bij en kan het bijgevolg moeilijk inbreuken aan elkaar linken om herhaalde overtredingen op te sporen. Dit wordt nog verergerd door het gebrek aan duidelijkheid en transparantie van de wetten en procedures, met name wat betreft de registratie van vaartuigen, de toekenning van vergunningen, de traceerbaarheid en de betrouwbaarheid van aanvoer- en vangstgegevens. Thailand komt zijn verplichtingen op grond van artikel 94 van het UNCLOS om doeltreffende handhavingsmaatregelen op te leggen, niet na en heeft niet kunnen aantonen dat het beschikt over een adequate sanctieregeling om IOO-visserij te bestrijden, als bedoeld in punt 21 van het IOO-IAP.

               (70)

               De Thaise wetgeving bevat geen voorschriften inzake een satellietvolgsysteem (VMS) en de vaartuigen zijn niet wettelijk verplicht om in de Thaise territoriale wateren een VMS-systeem te gebruiken.

               (71)

               In 2011 is het departement Visserij gestart met een VMS-proefproject waarbij meer dan 300 vaartuigen betrokken waren. Het systeem werd gerund door particuliere aanbieders en de rapportagefrequentie voldeed niet aan de internationale normen inzake VMS-rapportage die door de ROVB’s waren vastgesteld. Voorts gaf het departement Visserij geen adequate follow-up aan onregelmatigheden inzake rapportagefrequentie en VMS-rapportage.

               (72)

               In 2012 had het VMS-proefproject betrekking op 110 vaartuigen, die actief waren in de wateren van kuststaten of gebieden op volle zee waar VMS wettelijk verplicht is. Het project moest uiterlijk in 2014-2015 worden uitgebreid tot de volledige commerciële vloot. In oktober 2014 was het aantal met VMS uitgeruste vaartuigen evenwel verminderd tot 50 en was er nog steeds geen wettelijk kader om VMS-voorschriften voor de Thaise vloot vast te stellen.

               (73)

               Dat het grootste deel van de vloot niet over VMS beschikt, geeft het onvermogen aan om de visserijactiviteiten op zee te monitoren en ondermijnt de capaciteit van het departement Visserij om de voorschriften die op de betrokken zeegebieden van toepassing zijn, op doeltreffende wijze te handhaven. Dit heeft, samen met het gebrek aan samenwerking met derde landen, ertoe geleid dat Thaise vaartuigen zonder VMS vissen in de wateren van Papoea-Nieuw-Guinea, terwijl de wetgeving van PNG vereist dat alle vaartuigen van derde landen VMS aan boord hebben. Thailand heeft een ontwerpprogramma opgesteld voor de installatie van VMS-transponders op zijn vloot (op alle vaartuigen van meer dan 30 brutoton). Dat Thailand geen efficiënt VMS-systeem heeft ontrold, heeft tot gevolg dat artikel 94 van het UNCLOS en de aanbevelingen van punt 24 van het IOO-IAP niet naar behoren worden nageleefd. De Commissie is daarom van mening dat Thailand niet zorgt voor een uitgebreide en doelmatige monitoring, controle en bewaking van de visserijactiviteiten van de vaartuigen die zijn vlag voeren.

               (74)

               Het vrij beperkte aantal verificaties dat de bevoegde autoriteiten hebben verricht op invoer in Thailand uit derde landen (overweging 64), geeft aan dat Thailand niet proactief met derde landen heeft samengewerkt om de legaliteit van de verwerkte producten te garanderen. Dit verzwakt de transparantie van de traceerbaarheidsketen en het vermogen van het departement Visserij om overtredingen op te sporen en passende handhavingsmaatregelen te nemen.

               (75)

               De Commissie merkt op dat uit de informatie die tijdens de dienstbezoeken van de Commissie van 2011 en 2012 kon worden verzameld, niet blijkt dat de Thaise autoriteiten onvoldoende financiële middelen zouden hebben, maar veeleer dat zij niet over het juridische en administratieve kader beschikken dat nodig is om hun taken als vlaggen-, kust- en marktstaat, doeltreffend en doelmatig te vervullen.

               (76)

               Thailand wordt als een geavanceerd ontwikkelingsland beschouwd (9) en ontvangt steun via gezamenlijke partnerschappen met diverse internationale organisaties (bv. de FAO) en de EU. Thailand scoort hoog op de index voor menselijke ontwikkeling van de Verenigde Naties en nam in 2014 volgens die index de 89e plaats op 187 landen in (10). Gelet op deze elementen en op uit de dienstbezoeken van 2011 tot en met 2014 afkomstige informatie is de Commissie van oordeel dat het niet zo is dat Thailand onvoldoende financiële middelen zou hebben om zijn taken als vlaggen-, kust-, haven- en marktstaat te vervullen, maar veeleer dat het niet over de juridische en administratieve instrumenten beschikt die nodig zijn om zijn taken doeltreffend en doelmatig te vervullen.

               (77)

               Gezien de in dit deel van dit besluit beschreven situatie, alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en alle door het Koninkrijk Thailand afgelegde verklaringen kan op grond van artikel 31, leden 3 en 5, van de IOO-verordening worden gesteld dat Thailand zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht dient te vervullen op het gebied van samenwerking en handhaving.

         3.3.   Niet-naleving van de verplichting tot tenuitvoerlegging van internationale voorschriften (artikel 31, lid 6, van de IOO-verordening)

               (78)

               Thailand heeft in 2011 het UNCLOS geratificeerd en is verdragsluitende partij bij de IOTC.

               (79)

               Overeenkomstig artikel 31, lid 6, onder b), heeft de Commissie alle informatie onderzocht met betrekking tot de status van Thailand als verdragsluitende partij bij de IOTC. De voornaamste kwesties waren de aanhouding in 2011 van een onder de Thaise vlag varend vissersvaartuig dat zonder machtiging of vergunning in de EEZ van Mauritanië viste (11) en de mogelijke overtredingen in 2013 van vaartuigen voor de tonijnvisserij met de drijvende beug tijdens overladingen op zee (12). Thailand heeft onderzoek verricht en een bevredigend antwoord gegeven (13) met betrekking tot de zaak van 2013, maar heeft niet geantwoord met betrekking tot de zaak van 2011 en er werd geen rapport voorgelegd betreffende een onderzoek daaromtrent (14). Bijgevolg wordt niet in alle opzichten voldaan aan de vereiste dat vlaggenstaten kwesties in verband met door hun vaartuigen gepleegde inbreuken moeten onderzoeken, als bepaald in artikel 94 van het UNCLOS, of aan de verplichting om samen te werken met de staten over kwesties die betrekking hebben op de instandhouding en het beheer van de levende rijkdommen, als bepaald in artikel 118 van het UNCLOS. Er werden andere, minder belangrijke kwesties betreffende de te late indiening van de waarnemers- en vangstgegevens gerapporteerd, maar daarop is binnen een passende termijn geantwoord (15).

               (80)

               Een eerste ontwerp voor de herziene Visserijwet 2015 werd opgesteld in 1999. In december 2014 werden hieraan kleinere punten toegevoegd, namelijk aanvullende maatregelen op het gebied van de visserijcontrole, de aquacultuur, de levensmiddelenhygiëne en een sanctieregeling. Het huidige ontwerp is evenwel niet voldoende toegesneden op de complexiteit van de visserijactiviteiten en de handel in producten via Thailand zoals die vandaag bestaan. Ten eerste zijn de definities ontoereikend, aangezien niet wordt omschreven wat wordt verstaan onder IOO-activiteiten of activiteiten die een ernstige inbreuk vormen. Ten tweede is de werkingssfeer te beperkt doordat het ontwerp voornamelijk slaat op het beheer van visserijactiviteiten in de territoriale wateren en in drie gebieden buiten de EEZ van Thailand waarvoor Thailand momenteel geen regelingen of machtigingen heeft om er te vissen. Om doeltreffend te zijn moet de werkingssfeer alle vaartuigen omvatten die actief zijn in de Thaise wateren, en de Thaise vaartuigen die actief zijn buiten de EEZ. Ten derde is het ontwerp voor deze wet opgesteld voordat Thailand het UNCLOS in 2011 ratificeerde, en zijn essentiële internationale instandhoudings- en beheersbeginselen, als die op grond van de artikelen 61 tot en met 64 van het UNCLOS, niet in de voorgestelde tekst opgenomen. Voorts is de tekst opgesteld vóór de ontwikkeling van een aantal belangrijke internationale instrumenten voor het visserijbeheer, zoals het IOO-IAP in 2001, en zijn de beginselen en definities van deze weliswaar niet-bindende, maar algemeen aanvaarde tekst daarin dus niet geïntegreerd. Ten slotte is geen afschrikkende sanctieregeling opgenomen, wat de capaciteit van Thailand ondermijnt om te voldoen aan de vereisten van artikel 73 van het UNCLOS betreffende handhaving van wet- en regelgeving en van punt 21 van het IOO-IAP.

               (81)

               In artikel 62, lid 1, van het UNCLOS is bepaald dat de kuststaten maatregelen moeten treffen die verenigbaar zijn met die welke in de regio en op volle zee van toepassing zijn, teneinde de duurzaamheid op lange termijn te garanderen van grensoverschrijdende en over grote afstanden trekkende visbestanden en om het optimale gebruik van de visbestanden te bevorderen. Het Thaise rechtskader voorziet slechts in beperkte instandhoudings- en beheersmaatregelen in de territoriale wateren.

               (82)

               Op het UNCLOS 1982 na heeft Thailand geen andere internationale rechtsinstrumenten op het gebied van visserijbeheer geratificeerd. Gezien het belang van Thailand als marktstaat, met name voor migrerende tonijn en tonijnachtigen, worden de inspanningen die Thailand zich getroost om zijn verplichtingen tot samenwerking in het kader van het UNCLOS (zowel de artikelen 62 en 63 als de artikelen 116 en 117) na te komen, door deze bevindingen ondergraven.

               (83)

               De tekortkomingen bij de tenuitvoerlegging van het VMS gaan in tegen punt 24, lid 3, van het IOO-IAP, waarin is bepaald dat staten uitgebreide en doelmatige monitoring, controle en bewaking moeten uitvoeren op de visserij vanaf het begin van de activiteiten, via het aanlandingspunt, tot de eindbestemming, onder meer door de uitrol van VMS in overeenstemming met de toepasselijke nationale, regionale of internationale normen. Met de ratificatie en omzetting van de instandhoudings- en beheersmaatregelen van de genoemde internationale instrumenten zou worden voorkomen dat de Thaise vloot wordt aangemerkt als mogelijk betrokken bij IOO-activiteiten.

               (84)

               In de gedragscode voor een verantwoorde visserij van de Voedsel- en Landbouworganisatie (FAO) (hierna „gedragscode van de FAO” genoemd), die Thailand ook niet heeft onderschreven, wordt transparantie aanbevolen in de visserijwetgeving en bij de opstelling daarvan, alsmede bij de betrokken beleidsvormings-, besluitvormings- en beheersprocessen (de punten 6.13 en 7.1.9). De gedragscode bevat beginselen en normen voor de instandhouding, het beheer en de ontwikkeling van alle visserijtakken, en heeft onder meer betrekking op de vangst, de verwerking en verhandeling van vis en visserijproducten, visserijactiviteiten en visserijonderzoek. Dat het departement Visserij in de vergadering van november 2014 liet uitschijnen het belang van deze beginselen niet te erkennen, versterkt de Commissie in haar voorlopige conclusie dat Thailand heeft nagelaten om voor duidelijke, omvattende en transparante regels en procedures te zorgen (als uiteengezet in overweging 80). Voorts gaan de in deel 3.1. van dit besluit beschreven tekortkomingen inzake de traceerbaarheid in tegen het beginsel van punt 11.1.11 van de gedragscode van de FAO, dat inhoudt dat de staten door een betere identificatie van de oorsprong van de verhandelde vis en visserijproducten moeten garanderen dat de internationale en de binnenlandse handel in vis en visserijproducten in overeenstemming zijn met deugdelijke instandhoudings- en beheerspraktijken. Gezien het belang van Thailand als één van de grootste visverwerkende naties zou de toepassing van die beginselen van vitaal belang zijn voor de duurzame instandhouding van de levende rijkdommen, zowel in de kustgebieden als op volle zee, als bepaald in de artikelen 61, 117 en 119 van het UNCLOS.

               (85)

               De prestaties van Thailand bij de tenuitvoerlegging van de internationale instrumenten stroken niet met de aanbevelingen van punt 10 van het IOO-IAP, waarin staten wordt aangeraden om, met voorrang, het UNFSA te ratificeren, te aanvaarden of ertoe toe te treden. De Commissie is van mening dat deze aanbeveling van bijzonder groot belang is voor Thailand, dat beschikt over een aanzienlijke vloot van vissersvaartuigen die visserijactiviteiten verrichten met betrekking tot over grote afstanden trekkende soorten (voornamelijk tonijn in het IOTC-gebied en wellicht ook in het WCPFC-gebied).

               (86)

               Gezien de in dit deel van dit besluit beschreven situatie, alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en alle door Thailand afgelegde verklaringen kan op grond van artikel 31, leden 3 en 6, van de IOO-verordening worden gesteld dat Thailand zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht dient te vervullen op het gebied van internationale voorschriften, regelingen en instandhoudings- en beheersmaatregelen.

         3.4.   Specifieke beperkingen van ontwikkelingslanden

               (87)

               Zoals hierboven reeds is aangegeven, wordt Thailand volgens de index voor menselijke ontwikkeling van de Verenigde Naties (UNHDI) als een land met een hoge menselijke ontwikkeling beschouwd (89e op 187 landen). Bovendien wordt Thailand volgens Verordening (EG) nr. 1905/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 tot invoering van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (16) ingedeeld bij de hogere midden-inkomenslanden en -gebieden (17).

               (88)

               De Commissie heeft de kennisgeving door Thailand als vlaggenstaat overeenkomstig artikel 20 van de IOO-verordening met ingang van 6 oktober 2009 aanvaard. Thailand heeft overeenkomstig artikel 20, lid 1, van de IOO-verordening bevestigd nationale regelingen te hebben ingesteld voor de tenuitvoerlegging, de controle en de handhaving van de door zijn vissersvaartuigen na te leven wet- en regelgeving en instandhoudings- en beheersmaatregelen.

               (89)

               Tevens moet worden opgemerkt dat de Unie reeds in 2011 financiële middelen heeft verleend voor een specifieke technische bijstandsactie in Thailand ter bestrijding van IOO-visserij (18).

               (90)

               Gelet op de plaats die Thailand, zoals reeds gezegd, op de UNHDI inneemt, en op de bevindingen van de dienstbezoeken van 2011 en 2014 zijn er geen aanwijzingen dat Thailand zich niet van de taken die het krachtens internationaal recht dient te vervullen, heeft gekweten omdat zijn ontwikkelingsniveau te laag zou zijn. Er zijn geen feitelijke gegevens op grond waarvan tekortkomingen bij de monitoring, controle en bewaking van de visserij kunnen worden gelinkt aan ontoereikende capaciteit en infrastructuur. Thailand heeft nooit aangevoerd dat zijn vermogen om een sterk systeem voor monitoring, controle en bewaking uit te bouwen werd afgeremd door ontwikkelingsproblemen en pas onlangs (in november 2014) heeft Thailand de EU verzocht om steun voor de verbetering van de traceerbaarheid en de vangstcertificeringsregelingen. De Commissie heeft positief gereageerd op dit algemene verzoek.

               (91)

               Gezien de in dit deel van dit besluit beschreven situatie, alle door de Commissie verzamelde feitelijke gegevens en alle door Thailand afgelegde verklaringen kan op grond van artikel 31, lid 7, van de IOO-verordening worden gesteld dat het ontwikkelingsniveau van Thailand geen remmende factor is voor de ontwikkelingsstatus en de algemene prestaties van het land op het gebied van visserijbeheer.

         4.   CONCLUSIE OVER DE MOGELIJKHEID TE WORDEN AANGEMERKT ALS NIET-MEEWERKEND DERDE LAND

               (92)

               Gezien de hier getrokken conclusies over het feit dat Thailand zich niet heeft gekweten van de taken die het krachtens internationaal recht als vlaggen-, haven-, kust- of marktstaat dient te vervullen en geen maatregelen heeft genomen om IOO-visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen, moet aan dit land overeenkomstig artikel 32 van de IOO-verordening kennis worden gegeven van de mogelijkheid dat het door de Commissie wordt aangemerkt als derde land dat niet meewerkt aan de bestrijding van IOO-visserij.

               (93)

               Krachtens artikel 32, lid 1, van de IOO-verordening dient de Commissie Thailand onverwijld kennis te geven van de mogelijkheid dat het wordt aangemerkt als niet-meewerkend derde land. Tevens dient de Commissie ten aanzien van Thailand alle in artikel 32 van de IOO-verordening opgenomen stappen te nemen. Met het oog op een deugdelijk beheer dient een termijn te worden vastgesteld waarbinnen Thailand schriftelijk kan reageren op de kennisgeving en de situatie kan corrigeren.

               (94)

               De kennisgeving aan Thailand van de mogelijkheid dat het wordt aangemerkt als een land dat de Commissie voor de toepassing van dit besluit beschouwt als een niet-meewerkend land, sluit niet uit, en brengt evenmin automatisch met zich mee, dat de Commissie of de Raad vervolgens stappen onderneemt om dit land als niet-meewerkend land aan te merken en op de lijst van niet-meewerkende landen te plaatsen,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Enig artikel
   Thailand wordt in kennis gesteld van de mogelijkheid dat het door de Commissie wordt aangemerkt als derde land dat niet meewerkt bij de bestrijding van illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij.

      Gedaan te Brussel, 21 april 2015.

            Voor de Commissie

         Karmenu VELLA

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 286 van 29.10.2008, blz. 1.

      (2)  Bron (over de inbreuken in 2010): het landenverslag: „Begeleiding van ontwikkelingslanden in het kader van de naleving van de tenuitvoerlegging van Verordening (EG) nr. 1005/2008 inzake illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij”, EuropeAid/129609/C/SER/Multi.

      (3)  Bron (over de inbreuken in 2011): de IOTC-gegevens die beschikbaar zijn op: http://www.iotc.org/sites/default/files/documents/proceedings/2012/coc/IOTC-2012-CoC09-R%5BE%5D.pdf en blz. 5-6 van http://iotc.org/sites/default/files/documents/proceedings/2012/coc/IOTC-2012-CoC09-08a%5BE%5D.pdf (per 27 november 2014).

      (4)  Bron (over de inbreuken in 2014): PNG Loop Online news http://www.pngloop.com/2014/10/27/record-12-fishing-vessels-investigation-ffas-operation-kurukuru/ en http://www.emtv.com.pg/article.aspx?slug=Illegal-Fishing-Vessels-Apprehended& (per 20 november 2014).

      (5)  Bron: het landenverslag „Begeleiding van ontwikkelingslanden in het kader van de naleving van de tenuitvoerlegging van Verordening (EG) nr. 1005/2008 inzake illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij”, EuropeAid/129609/C/SER/Multi.

      (6)  Internationaal actieplan om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen, Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties, 2001.

      (7)  Bron: het landenverslag in het document „Begeleiding van ontwikkelingslanden in het kader van de naleving van de tenuitvoerlegging van Verordening (EG) nr. 1005/2008 inzake illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij”, EuropeAid/129609/C/SER/Multi.

      (8)  Zie voetnoot 7.

      (9)  Bron: http://www.fao.org/fi/oldsite/FCP/en/THA/profile.htm

      (10)  Bron: http://hdr.undp.org/sites/all/themes/hdr_theme/country-notes/THA.pdf

      (11)  Bron: http://www.iotc.org/sites/default/files/documents/proceedings/2012/coc/IOTC-2012-CoC09-R%5BE%5D.pdf

      (12)  Bron: http://www.iotc.org/documents/report-eleventh-session-compliance-committee-0

      (13)  Bron: http://www.iotc.org/documents/response-possible-infractions-thailand-under-rop

      (14)  Bron: http://www.iotc.org/documents/report-eighth-session-iotc-working-party-ecosystems-and-bycatch

      (15)  Zie voetnoot 12.

      (16)  PB L 378 van 27.12.2006, blz. 41.

      (17)  Lijst van ontvangers van officiële ontwikkelingshulp (ODA) van de Commissie voor ontwikkelingsbijstand (DAC): http://www.oecd.org/dac/stats/documentupload/DAC%20List%20of%20ODA%20Recipients%202014%20final.pdf

      (18)  Zie voetnoot 7.


title: 2004/783/EG: Besluit van de Raad van 15 november 2004 houdende benoeming van vier Italiaanse leden en drie Italiaanse plaatsvervangers in het Comité van de Regio's

text:
               23.11.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 346/9

      BESLUIT VAN DE RAAD

   van 15 november 2004
   houdende benoeming van vier Italiaanse leden en drie Italiaanse plaatsvervangers in het Comité van de Regio's
   (2004/783/EG)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 263,
   Gezien de voordracht van de Italiaanse regering,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 22 januari 2002 heeft de Raad Besluit 2002/60/EG (1) aangenomen houdende benoeming van de leden en plaatsvervangers van het Comité van de Regio's.

               (2)

               In het Comité van de Regio's zijn vier zetels van lid en drie zetels van plaatsvervanger vrijgekomen door het verstrijken van het mandaat van de heren Paolo AGOSTINACCHIO, Gianfranco LAMBERTI, Salvatore TATARELLA en Riccardo VENTRE, leden, en dat van de heren Gabriele BAGNASCO, Marcello MEROI en Roberto PELLA, plaatsvervangers, waarvan de Raad op 7 oktober 2004 in kennis is gesteld,

         BESLUIT:
   Enig artikel
   In het Comité van de Regio's worden de volgende personen benoemd:

               a)

               als lid:

                           1)

                           de heer Giancarlo GABBIANELLI
                           burgemeester van Viterbo
                           ter vervanging van de heer Paolo AGOSTINACCHIO;

                           2)

                           de heer Paolo FONTANELLI
                           burgemeester van Pisa
                           ter vervanging van de heer Gianfranco LAMBERTI;

                           3)

                           de heer Savino Antonio SANTARELLA
                           burgemeester van Candela
                           ter vervanging van de heer Salvatore TATARELLA;

                           4)

                           de heer Roberto PELLA
                           gemeenteraadslid van Cossato
                           ter vervanging van de heer Riccardo VENTRE;

               b)

               als plaatsvervanger:

                           1)

                           de heer Sergio CUCCO
                           gemeenteraadslid van Vercelli
                           ter vervanging van de heer Gabriele BAGNASCO;

                           2)

                           de heer Vincenzo ZACCHEO,
                           burgemeester van Latina
                           ter vervanging van de heer Marcello MEROI;

                           3)

                           de heer Errico BORRELLI
                           burgemeester van Belmonte del Sannio
                           ter vervanging van de heer Roberto PELLA,

         voor de verdere duur van de ambtstermijn, dit wil zeggen tot en met 25 januari 2006.

      Gedaan te Brussel, 15 november 2004.

            Voor de Raad

            De voorzitster

         M. VAN DER HOEVEN

      (1)  PB L 24 van 26.1.2002, blz. 38.


Avis juridique important

|

31994D0328

94/328/EG: BESLUIT VAN DE COMMISSIE van 24 mei 1994 tot vaststelling van de totale hoeveelheden voedselhulp uit hoofde van de begroting 1994 en van de lijst van de als voedselhulp te leveren produkten

Publicatieblad Nr. L 146 van 11/06/1994 blz. 0019 - 0021

BESLUIT VAN DE COMMISSIE van 24 mei 1994 tot vaststelling van de totale hoeveelheden voedselhulp uit hoofde van de begroting 1994 en van de lijst van de als voedselhulp te leveren produkten (94/328/EG)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,  Gelet op Verordening (EEG) nr. 3972/86 van de Raad van 22 december 1986 betreffende het voedselhulpbeleid en het beheer van de voedselhulp (1), laatstelijk verlengd bij Verordening (EEG) nr. 1930/90 (2), inzonderheid op artikel 5,  Overwegende dat ter uitvoering van Verordening (EEG) nr. 3972/86 de uit hoofde van de voedselhulpmaatregelen voor 1994 te leveren totale hoeveelheden per produkt moeten worden vastgesteld en tevens moet worden bepaald welke produkten als voedselhulp  worden verstrekt;  Overwegende dat de totale hoeveelheden voedselhulp voor 1994 moeten worden vastgesteld; dat de uitvoering van de voedselhulpmaatregelen zal afhangen van de werkelijk beschikbare begrotingsmiddelen;  Overwegende dat het onder artikel B7-511 van de begroting vermelde bedrag van 36 miljoen ecu door het Bureau voor humanitaire hulp van de Europese Gemeenschap (ECHO) zal worden beheerd voor de verstrekking van dringende voedselhulp; dat de te leveren  produkten per geval, naar gelang van de noodsituaties, zullen worden vastgesteld;  Overwegende dat de in dit besluit vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Comité voedselhulp,  BESLUIT:   Enig artikel  1. De totale hoeveelheden voor elk produkt die bestemd zijn om ter beschikking van ontwikkelingslanden en hulporganisaties te worden gesteld, zijn vastgesteld in bijlage I.  2. De lijst van produkten die als hulpgoederen kunnen worden verstrekt, is opgenomen in bijlage II.  Gedaan te Brussel, 24 mei 1994.  Voor de Commissie Manuel MARÍN Vice-Voorzitter  (1) PB nr. L 370 van 30. 12. 1986, blz. 1, en rectificatie in PB nr. L 42 van 12. 2. 1987, blz. 54.  (2) PB nr. L 174 van 7. 7. 1990, blz. 6.      BIJLAGE I   Voor 1994 te leveren hoeveelheden voedselhulp  - Graan:  a) ten minste 927 700 ton uit hoofde van het Voedselhulpverdrag b) 459 800 ton in de vorm van aanvullende toewijzingen (1) - Melkpoeder en daaraan gelijkgestelde produkten: 50 000 ton - Butteroil: 4 000 ton - Suiker: 17 000 ton (1) - Plantaardige olie: 68 000 ton (1) - Andere produkten: voor een bedrag van ten hoogste 51 miljoen ecu (1)  (1) Bovenstaande hoeveelheden mogen worden verhoogd met ten hoogste 20 %, mits dat niets verandert aan de totale begrotingstoewijzing.      BIJLAGE II   "" ID="1">0202> ID="2">Vlees van runderen, bevroren"> ID="1">ex 0203> ID="2">Vlees van varkens, bevroren"> ID="1">ex 0204> ID="2">Vlees van schapen of van geiten, bevroren"> ID="1">0210> ID="2">Vlees van runderen, varkens, schapen of geiten,  gezouten, gepekeld, gedroogd of gerookt"> ID="1">0305> ID="2">Vis, gedroogd, gezouten of gepekeld; gerookte vis, ook indien vóór of tijdens het roken gekookt; vismeel, geschikt voor menselijke consumptie"> ID="1">ex 0402> ID="2">Melk en room, in  poeder, in korrels of in andere vaste vorm, of melksurrogaten"> ID="1">ex 0405 00> ID="2">Butteroil"> ID="1">0406> ID="2">Kaas en wrongel"> ID="1">0713> ID="2">Gedroogde zaden van peulgroenten, ook indien gepeld (bij voorbeeld spliterwten)">  ID="1">0806 20> ID="2">Rozijnen en krenten"> ID="1">ex hoofdstuk 10> ID="2">Granen"> ID="1">1101> ID="2">Meel van granen"> ID="1">1102"> ID="1">1103> ID="2">Gries, griesmeel en pellets van granen"> ID="1">1104> ID="2">Op andere wijze bewerkte  granen, andere dan rijst bedoeld bij post 1006; graankiemen, ook indien geplet, in vlokken of gemalen"> ID="1">1106 10 00> ID="2">Meel en gries van gedroogde zaden van peulgroenten bedoeld bij post 0713"> ID="1">ex 1202> ID="2">Grondnoten">  ID="1">1509> ID="2">Olijfolie"> ID="1">ex 1507> ID="2">Plantaardige oliën en fracties daarvan, ook indien geraffineerd, doch niet chemisch gewijzigd, bestemd voor menselijke consumptie"> ID="1">ex 1508"> ID="1">ex 1511"> ID="1">ex 1512"> ID="1">ex  1513"> ID="1">ex 1514"> ID="1">ex 1515"> ID="1">1602> ID="2">Andere bereidingen en conserven, van vlees, van slachtafvallen of van bloed"> ID="1">ex 1604 13> ID="2">Bereidingen en conserven van vis, sardines, tonijn, makreel, ansjovis, andere">  ID="1">t/m "> ID="1">1604 19"> ID="1">1701> ID="2">Rietsuiker en beetwortelsuiker, alsmede chemisch zuivere saccharose, in vaste vorm"> ID="1">ex 1901> ID="2">Bereidingen voor menselijke consumptie van meel, gries, enz., elders genoemd noch elders  onder begrepen"> ID="1">ex 1902> ID="2">Deegwaren, niet gekookt, noch gevuld of op andere wijze bereid"> ID="1">ex 1905> ID="2">Biscuits"> ID="1">2002> ID="2">Tomaten, op andere wijze bereid of verduurzaamd dan in azijn of azijnzuur"> ID="1">ex  2106> ID="2">Produkten voor menselijke consumptie, elders genoemd noch elders onder begrepen; proteïneconcentraten en getextureerde proteïnestoffen afkomstig van melk"> ID="1">-> ID="2">Alle produkten die normaal ter plaatse in de ontwikkelingslanden  worden aangekocht, met name groenten en fruit (1)"> ID="1">-> ID="2">Gevriesdroogde en andere bereide produkten die onmiddellijk te consumeren zijn (1) "">  (1) Uitsluitend niet-gouvernementele organisaties en internationale instellingen, bij voorrang voor vluchtelingen.


title: 2009/664/EG: Besluit van het Europees Parlement van 23 april 2009 over de afsluiting van de rekeningen van de Europese Politieacademie voor het begrotingsjaar 2007

text:
               26.9.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 255/161

      BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT

   van 23 april 2009
   over de afsluiting van de rekeningen van de Europese Politieacademie voor het begrotingsjaar 2007
   (2009/664/EG)
   HET EUROPEES PARLEMENT,

               —

               gezien de definitieve jaarrekening van de Europese Politieacademie voor het begrotingsjaar 2007 (1),

               —

               gezien het verslag van de Rekenkamer over de jaarrekening van de Europese Politieacademie voor het begrotingsjaar 2007, vergezeld van de antwoorden van de Academie (2),

               —

               gezien de aanbeveling van de Raad van 10 februari 2009 (5588/2009 — C6-0060/2009),

               —

               gelet op het EG-Verdrag, en met name artikel 276,

               —

               gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (3), en met name artikel 185,

               —

               gelet op Besluit 2005/681/JBZ van de Raad van 20 september 2005 tot oprichting van de Europese Politieacademie (EPA) en tot intrekking van Besluit 2000/820/JBZ (4), en met name artikel 16,

               —

               gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 2343/2002 van de Commissie van 19 november 2002 houdende de financiële kaderregeling van de organen, bedoeld in artikel 185 van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (5) van de Raad, en met name artikel 94,

               —

               gelet op artikel 71 en bijlage V van zijn Reglement,

               —

               gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en het advies van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken (A6-0160/2009),

               1.

               neemt er kennis van dat de definitieve jaarrekening van de Europese Politieacademie met de bijlage bij het verslag van de Rekenkamer overeenstemt;

               2.

               gaat akkoord met de afsluiting van de rekeningen van de Europese Politieacademie voor het begrotingsjaar 2007;

               3.

               verzoekt zijn voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de directeur van de Europese Politieacademie, de Raad, de Commissie en de Rekenkamer, en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie (serie L).

            De voorzitter

         Hans-Gert PÖTTERING

            De secretaris-generaal

         Klaus WELLE

      (1)  PB C 278 van 31.10.2008, blz. 51.

      (2)  PB C 311 van 5.12.2008, blz. 136.

      (3)  PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1.

      (4)  PB L 256 van 1.10.2005, blz. 63.

      (5)  PB L 357 van 31.12.2002, blz. 72.


title: Besluit (GBVB) 2015/202 van de Raad van 9 februari 2015 tot wijziging van Besluit 2010/656/GBVB tot verlenging van de beperkende maatregelen tegen Ivoorkust

text:
                  10.2.2015

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  L 33/37

         BESLUIT (GBVB) 2015/202 VAN DE RAAD
         van 9 februari 2015
         tot wijziging van Besluit 2010/656/GBVB tot verlenging van de beperkende maatregelen tegen Ivoorkust
         DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
         Gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie, en met name artikel 29,
         Overwegende hetgeen volgt:

                     (1)

                     De Raad heeft op 29 oktober 2010 Besluit 2010/656/GBVB (1) vastgesteld.

                     (2)

                     Er moet een afwijking worden ingevoerd van het verbod op de verkoop, levering, overdracht of uitvoer van uitrusting die kan worden gebruikt voor binnenlandse repressie, teneinde de verkoop, levering, overdracht of uitvoer mogelijk te maken van bepaalde artikelen die uitsluitend bestemd zijn voor civiel gebruik in de mijnbouw of in infrastructuurprojecten.

                     (3)

                     De Unie moet verdere actie ondernemen om deze maatregel uit te voeren,

               HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:

            Artikel 1
            In Besluit 2010/656/GBVB wordt het volgende artikel ingevoegd:

                  „Artikel 1 bis
                  Artikel 1 is niet van toepassing op de verkoop, levering, overdracht of uitvoer van uitrusting die kan worden gebruikt voor binnenlandse repressie indien die uitrusting uitsluitend bestemd is voor civiel gebruik in de mijnbouw of in infrastructuurprojecten, behoudens goedkeuring per geval door de bevoegde autoriteiten van de uitvoerende lidstaat.”

            .

            Artikel 2
            Dit besluit treedt in werking op de dag na de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

            Gedaan te Brussel, 9 februari 2015.

                  Voor de Raad

                  De voorzitter

               F. MOGHERINI

            (1)  Besluit 2010/656/GBVB van de Raad van 29 oktober 2010 tot verlenging van de beperkende maatregelen tegen Ivoorkust (PB L 285 van 30.10.2010, blz. 28).