title: Besluit 2012/633/GBVB van de Raad van 15 oktober 2012 houdende wijziging van Besluit 2010/231/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Somalië

text:
               16.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 282/47

         BESLUIT 2012/633/GBVB VAN DE RAAD
   van 15 oktober 2012
   houdende wijziging van Besluit 2010/231/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Somalië
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie, en met name artikel 29,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De Raad heeft op 26 april 2010 Besluit 2010/231/GBVB (1) vastgesteld.

               (2)

               De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties („VN-Veiligheidsraad”) heeft op 25 juli 2012 Resolutie 2060 (2012) aangenomen en zodoende het wapenembargo gewijzigd dat is opgelegd bij punt 5 van Resolutie 733 (1992) en nader is uitgewerkt in de punten 1 en 2 van Resolutie 1425 (2002).

               (3)

               Het Sanctiecomité dat bij Resolutie 751 (1992) van de VN-Veiligheidsraad betreffende Somalië is ingesteld, heeft op 11 juli, 25 juli en 23 augustus 2012 de lijst van personen en entiteiten die het voorwerp uitmaken van beperkende maatregelen geactualiseerd.

               (4)

               Besluit 2010/231/GBVB dient derhalve dienovereenkomstig te worden gewijzigd,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Besluit 2010/231/GBVB wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               In artikel 1, lid 3, wordt het volgende punt toegevoegd:

                           „d)

                           de levering, verkoop of overdracht van wapens en militaire uitrusting en de verstrekking van rechtstreeks of onrechtstreeks technisch advies, financiële of andere bijstand, alsmede opleiding in verband met militaire activiteiten, die alleen bestemd zijn voor de ondersteuning van of het gebruik door het United Nations (UN) Political Office for Somalia, waaraan vooraf door het Sanctiecomité goedkeuring is verleend.”.

               2)

               In afdeling I van de bijlage bij Besluit 2010/231/GBVB wordt punt 11 vervangen door de tekst in bijlage I bij dit besluit.

               3)

               De in bijlage II bij dit besluit genoemde personen worden toegevoegd aan de lijst in afdeling I van de bijlage bij Besluit 2010/231/GBVB.

         Artikel 2
   Dit besluit treedt in werking op de dag van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Luxemburg, 15 oktober 2012.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         C. ASHTON

      (1)  PB L 105 van 27.4.2010, blz. 17.

      BIJLAGE I

         Tekst bedoeld in artikel 1, punt 2)

                     „11.

                     Jim’ale, Ali Ahmed Nur (alias a) Jim’ale, Ahmed Ali, b) Jim’ale, Ahmad Nur Ali, c) Jim’ale, Sheikh Ahmed, d) Jim’ale, Ahmad Ali, e) Jim’ale, Shaykh Ahmed Nur)
                     Geboortedatum: 1954. Geboorteplaats: Eilbur, Somalië. Nationaliteit: Somalië. Andere nationaliteit: Djibouti. Paspoort: A0181988 (Somalië), verstr. 23 januari 2011. Plaats: Djibouti, Republiek Djibouti. Datum van VN-aanwijzing: 17 februari 2012.
                     Ali Ahmed Nur Jim’ale (Jim’ale) heeft leidende functies bekleed bij de vroegere Somalische Raad van islamitische rechtbanken, ook bekend als Unie van islamitische rechtbanken van Somalië, die als radicaal islamitisch werd beschouwd. De meest radicale elementen van de Unie van islamitische rechtbanken van Somalië gingen uiteindelijk op in de groep die bekend is onder de naam Al-Shabaab. Het Comité van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties dat is opgericht uit hoofde van Resoluties 751 (1992) en 1907 (2009) betreffende Somalië en Eritrea (het „Sanctiecomité Somalië/Eritrea”) heeft Al-Shabaab in april 2010 op de lijst geplaatst van entiteiten die het voorwerp van gerichte sancties zijn. Al-Shabaab is door het Comité op de sanctielijst geplaatst als entiteit die handelingen verricht welke rechtstreeks of onrechtstreeks de vrede, de veiligheid of de stabiliteit in Somalië bedreigen, onder meer maar niet uitsluitend handelingen die een bedreiging vormen voor de federale overgangsregering van Somalië.
                     In het rapport d.d. 18 juli 2011 van de onder het Sanctiecomité Somalië/Eritrea ressorterende monitoringgroep (S/2011/433) wordt Jim’ale aangeduid als prominent zakenman en boegbeeld van het door Al-Shabaab gerunde handelsnetwerk voor houtskool en suiker, die profiteert van zijn goede relaties met Al-Shabaab.
                     Jim’ale wordt beschouwd als een van de belangrijkste geldschieters van Al-Shabaab en zit ideologisch op dezelfde lijn als Al-Shabaab. Jim’ale heeft een doorslaggevende rol gespeeld als geldschieter en politieke steunpilaar van Hassan Dahir Aweys („Aweys”), die eveneens door het Sanctiecomité Somalië/Eritrea op de sanctielijst is geplaatst. De voormalige tweede man van Al-Shabaab, Emir Muktar Robow, was naar verluidt medio 2011 nog steeds politiek actief binnen Al-Shabaab. Het was Robow die Aweys en Jim’ale inschakelde om hun gedeelde doelstellingen te promoten en samen sterker te staan in de strijd om het leiderschap van Al-Shabaab die zich op dat moment afspeelde.
                     Vanaf het najaar van 2007 heeft Jim’ale in Djibouti onder de naam Investors Group een bedrijf opgericht dat als dekmantel voor extremistische activiteiten fungeerde. Op korte termijn werd met het bedrijf beoogd extremistische activiteiten en wapenaankopen te financieren teneinde Somaliland te destabiliseren. Het bedrijf hielp bij het smokkelen van handwapens vanuit Eritrea, via Djibouti, naar het 5e district van Ethiopië waar extremisten het wapentransport in ontvangst namen. Medio 2008 leidt Jim’ale nog steeds de Investors Group.
                     Vanaf eind september 2010 heeft Jim’ale ZAAD opgericht, een firma die geldovermakingen via mobiele telefoons regelt. Voor Al-Shabaab regelde hij een manier om de geldovermakingen anoniemer te maken doordat er geen identificatie geëist wordt.
                     Eind 2009 stond Jim’ale te boek als exploitant van een hawalafonds waarmee hij zakat inde en aan Al-Shabaab ter beschikking stelde.
                     Vanaf december 2011 werd er door niet-geïdentificeerde donoren uit het Midden-Oosten geld overgemaakt aan Jim’ale, die op zijn beurt financiële stromannen gebruikte om het geld aan Al-Shabaab te doen toekomen.
                     In 2009 werkte Jim’ale met andere gelijkgestemden samen om de federale overgangsregering van Somalië te ondermijnen door niet aan de Somalische verzoeningsinspanningen deel te nemen. Vanaf eind 2011 ondersteunde Jim’ale Al-Shabaab actief door gratis communicatie, gebruik van voertuigen, voedselhulp en politiek advies aan te bieden en door via allerlei bedrijven fondsenwerving voor Al-Shabaab op te zetten.”

      BIJLAGE II

         Personen bedoeld in artikel 1, punt 3)

                  1.

                  Aboud Rogo Mohammed (alias a) Aboud Mohammad Rogo, b) Aboud Seif Rogo, c) Aboud Mohammed Rogo, d) Sheikh Aboud Rogo, e) Aboud Rogo Muhammad, f) Aboud Rogo Mohamed)
                  Geboortedatum: 11 november 1960. Alternatieve geboortedata: a) 11 november 1967, b) 11 november 1969, c) 1 januari 1969. Geboorteplaats: Lamu Island, Kenia. Datum van VN-aanwijzing: 25 juli 2012.
                  De zich in Kenia ophoudende extremist Aboud Rogo Mohammed bedreigt de Somalische vrede, veiligheid of stabiliteit door financiële, materiële, logistieke en/of technische ondersteuning te bieden aan Al-Shabaab, een entiteit die door het (bij Resolutie 751 (1992) betreffende Somalië en bij Resolutie 1907 (2009) betreffende Eritrea opgerichte) UNSC-comité op de lijst is geplaatst vanwege het verrichten van handelingen die een directe of indirecte bedreiging vormen voor de vrede, de veiligheid of de stabiliteit in Somalië.
                  Aboud Rogo Mohammed is een extremistische Islamitische geestelijke die zich in Kenia ophoudt. Hij blijft in het kader van zijn campagne voor het aanzetten tot geweld in heel Oost-Afrika invloed op extremistische groepen in Oost-Afrika uitoefenen. Aboud Rogo houdt zich onder meer bezig met het werven van fondsen voor Al-Shabaab.
                  Als voornaamste ideologische voorman van Al Hijra, voorheen bekend als het Muslim Youth Center, gebruikt Aboud Rogo Mohammed de extremistische groep als wegbereider voor het radicaliseren en het rekruteren van hoofdzakelijk Swahilisprekende Afrikanen teneinde gewelddadige militante activiteiten te verrichten in Somalië. In een reeks opruiende lezingen tussen februari 2009 en februari 2012 heeft Aboud herhaaldelijk opgeroepen tot gewelddadige verwerping van het Somalische vredesproces. Tijdens die lezingen riep Rogo herhaaldelijk op tot het gebruik van geweld tegen de troepen in Somalië van zowel de Verenigde Naties als de missie van de Afrikaanse Unie in Somalië (AMISOM), en spoorde hij zijn gehoor herhaaldelijk aan om naar Somalië te reizen om deel te nemen aan de strijd van Al-Shabaab tegen de Keniaanse regering.
                  Tevens licht Aboud Rogo Keniaanse Al-Shabaab-rekruten voor over de wijze waarop zij onopgemerkt kunnen blijven voor de Keniaanse autoriteiten en langs welke routes zij moeten reizen van Mombasa en/of Lamu naar Al-Shabaab-bolwerken in Somalië, met name Kismayo. Hij heeft voor tal van Keniaanse Al-Shabaab-rekruten de reis naar Somalië gefaciliteerd.
                  In september 2011 wierf Rogo mensen in Mombasa (Kenia) aan om naar Somalië reizen, vermoedelijk om daar terroristische operaties uit te voeren. In september 2008 hield Rogo een fondsenwervingbijeenkomst in Mombasa om Al-Shabaab-activiteiten in Somalië te helpen financieren.

                  2.

                  Abubaker Shariff Ahmed (alias a) Makaburi, b) Sheikh Abubakar Ahmed, c) Abubaker Shariff Ahmed, d) Abu Makaburi Shariff, e) Abubaker Shariff, f) Abubakar Ahmed)
                  Geboortedatum: 1962. Alternatieve geboortedatum: 1967. Geboorteplaats: Kenia. Locatie: Majengo-wijk, Mombasa, Kenia. Datum van VN-aanwijzing: 23 augustus 2012.
                  Abubaker Shariff Ahmed is een leidende figuur bij het faciliteren van en het aanwerven van jonge Keniaanse moslims voor gewelddadig militantisme in Somalië, en heeft nauwe banden met Aboud Rogo. Hij verleent materiële steun aan extremistische groepen in Kenia (en elders in Oost-Afrika). Door zijn veelvuldige reizen naar Al-Shabaab-bolwerken in Somalië, zoals Kismayo, kan hij nauwe banden met hooggeplaatste Al-Shabaab-leden onderhouden.
                  Tevens houdt Abubaker Shariff Ahmed zich bezig met het bijeenbrengen en beheren van fondsen voor Al-Shabaab, een entiteit die door het (bij Resolutie 751 (1992) betreffende Somalië en bij Resolutie 1907 (2009) betreffende Eritrea opgerichte) UNSC-comité op de lijst is geplaatst vanwege het verrichten van handelingen die een directe of indirecte bedreiging vormen voor de vrede, de veiligheid of de stabiliteit in Somalië.
                  Abubaker Shariff Ahmed heeft in moskeeën in Mombasa ertoe opgeroepen dat jonge mannen naar Somalië reizen, extremistische daden stellen, voor Al-Qaida vechten en VS-burgers doden.
                  Abubaker Shariff Ahmed werd eind december 2010 door de Keniaanse autoriteiten gearresteerd op verdenking van betrokkenheid bij de bomaanslag op een busstation in Nairobi. Abubaker Shariff Ahmed is tevens een voorman van een in Kenia gevestigde jeugdorganisatie in Mombasa die banden met Al-Shabaab onderhoudt.
                  Vanaf 2010 hield Abubaker Shariff Ahmed zich bezig met aanwerven en faciliteren voor Al-Shabaab in de Majengo-wijk van Mombasa, Kenia.


title: Besluit (EU) 2015/1848 van de Raad van 5 oktober 2015 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2015

text:
               15.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 268/28

         BESLUIT (EU) 2015/1848 VAN DE RAAD
   van 5 oktober 2015
   betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2015
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 148, lid 2,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Parlement (1),
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2),
   Gezien het advies van het Comité van de Regio's (3),
   Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De lidstaten en de Unie moeten werken aan een gecoördineerde strategie voor werkgelegenheid, met name ter bevordering van een competente, geschoolde en flexibele beroepsbevolking, en van arbeidsmarkten die snel inspelen op economische veranderingen, teneinde de doelstellingen inzake volledige werkgelegenheid en sociale vooruitgang van artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie te bereiken. Rekening houdend met nationale gebruiken op het gebied van de verantwoordelijkheden van de sociale partners beschouwen de lidstaten het bevorderen van de werkgelegenheid als een aangelegenheid van gemeenschappelijke zorg en coördineren zij hun maatregelen op dit gebied binnen de Raad.

               (2)

               De Unie moet sociale uitsluiting en discriminatie bestrijden en sociale rechtvaardigheid en bescherming bevorderen, alsmede de gelijkheid van vrouwen en mannen. Bij de bepaling en de uitvoering van haar beleid en optreden moet de Unie rekening houden met de eisen in verband met de bevordering van hoge werkgelegenheid, het garanderen van een adequate sociale bescherming, de bestrijding van sociale uitsluiting, alsmede een hoog onderwijs- en opleidingsniveau.

               (3)

               De richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten sluiten aan op de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en van de Unie als vervat in Aanbeveling (EU) 2015/1184 van de Raad (4). Samen vormen deze richtsnoeren de geïntegreerde richtsnoeren voor de tenuitvoerlegging van de Europa 2020-strategie („geïntegreerde richtsnoeren van Europa 2020”), die door de Raad moeten worden vastgesteld teneinde het beleid van de lidstaten en de Unie aan te sturen.

               (4)

               In overeenstemming met de bepalingen van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie heeft de Unie beleidscoördinatie-instrumenten ontwikkeld en ingevoerd voor het begrotingsbeleid, macro-economisch beleid en structureel beleid. In het Europees semester worden de verschillende instrumenten gecombineerd in een overkoepelend kader voor een geïntegreerd, multilateraal toezicht op het economisch, budgettair, werkgelegenheids- en sociaal beleid en wordt gestreefd naar de verwezenlijking van de Europa 2020-doelstellingen, met name op het gebied van werkgelegenheid, onderwijs en armoedebestrijding, als vervat in Besluit 2010/707/EU van de Raad (5). De stroomlijning en versterking van het Europees semester, zoals uiteengezet in de jaarlijkse groeianalyse 2015 van de Commissie, zullen de werking ervan naar verwachting verder verbeteren.

               (5)

               Door de financiële en economische crisis zijn belangrijke tekortkomingen in de economie van de Unie en in de economieën van haar lidstaten aan het licht gekomen en hebben zij zich sterker gemanifesteerd. De crisis heeft ook laten zien dat de economieën en arbeidsmarkten van de lidstaten nauw vervlochten zijn. De belangrijkste uitdaging van vandaag is ervoor te zorgen dat de Unie vooruitgang boekt in de richting van sterke, duurzame en inclusieve groei en het scheppen van banen. Dit vereist gecoördineerde, ambitieuze en doeltreffende beleidsmaatregelen op zowel Unie-niveau als nationaal niveau, in overeenstemming met het VWEU en het economisch bestuur van de Unie. Door zowel de vraag- als de aanbodkant te sturen, moeten deze beleidsmaatregelen ervoor zorgen dat investeringen worden gestimuleerd, dat opnieuw wordt ingezet op structurele hervormingen en dat budgettaire verantwoordelijkheid wordt genomen, waarbij moet worden gekeken naar de effecten ervan op de werkgelegenheid en de samenleving. In dit verband is het scorebord van de belangrijkste werkgelegenheids- en sociale indicatoren in het gezamenlijk verslag voor 2015 van de Raad en de Commissie over de werkgelegenheidssituatie een bijzonder nuttig instrument dat bijdraagt tot tijdige opsporing van belangrijke werkgelegenheids- en sociale problemen en verschillen en waarmee de gebieden in kaart worden gebracht waarop een beleidsrespons het meest nodig is.

               (6)

               Bij arbeidsmarkthervormingen, zoals de nationale loonvormingsmechanismen, moet de nationale praktijk inzake sociale dialoog worden gehanteerd en moet de noodzakelijke beleidsruimte worden toegestaan waarin sociaaleconomische vraagstukken uitvoerig kunnen worden bekeken.

               (7)

               Daarnaast moeten de lidstaten en de Unie de sociale gevolgen van de crisis aanpakken en ernaar streven een hechte samenleving te ontwikkelen waarin mensen de kans krijgen om zich voor te bereiden op veranderingen en ermee om te gaan, en actief kunnen deelnemen aan de samenleving en de economie. Iedereen moet kansen en mogelijkheden krijgen, en armoede en sociale uitsluiting moeten worden verminderd, met name door ervoor te zorgen dat de arbeidsmarkten en de socialebeschermingsstelsels doeltreffend functioneren en door belemmeringen voor arbeidsparticipatie weg te nemen. Ook moeten de lidstaten ervoor zorgen dat economische groei ten goede komt aan alle burgers en alle regio's.

               (8)

               Maatregelen overeenkomstig de geïntegreerde richtsnoeren van Europa 2020 vormen een belangrijke bijdrage tot de verwezenlijking van de doelstellingen van de Europa 2020-strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei („Europa 2020-strategie”). De Europa 2020-strategie moet worden geschraagd door een geïntegreerde reeks Europese en nationale beleidslijnen, die de lidstaten en de Unie ten uitvoer dienen te leggen ter verwezenlijking van de positieve overloopeffecten van gecoördineerde structurele hervormingen, een geschikte algehele mix van economisch beleid en een consistentere bijdrage van het Europees beleid aan de doelstellingen van de Europa 2020-strategie.

               (9)

               Hoewel de geïntegreerde richtsnoeren van Europa 2020 gericht zijn tot de lidstaten en de Unie, moeten zij ten uitvoer worden gelegd in partnerschap met alle nationale, regionale en lokale autoriteiten, in nauwe samenwerking met de parlementen, de sociale partners en de vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld.

               (10)

               De geïntegreerde richtsnoeren van Europa 2020 bieden de lidstaten sturing bij het doorvoeren van hervormingen, en brengen de onderlinge afhankelijkheid tussen de lidstaten tot uiting. Deze geïntegreerde richtsnoeren stroken met het stabiliteits- en groeipact en met bestaande Europese wetgeving. Deze geïntegreerde richtsnoeren moeten de basis vormen voor landenspecifieke aanbevelingen die de Raad tot de lidstaten kan richten.

               (11)

               Het Comité voor de werkgelegenheid en het Comité voor sociale bescherming moeten overeenkomstig hun respectieve, op het Verdrag gebaseerde mandaten, in het oog houden hoe de desbetreffende beleidsonderdelen worden uitgevoerd in het licht van de werkgelegenheidsrichtsnoeren. Deze comités en andere voorbereidende Raadsinstanties die bij de coördinatie van het economisch en het sociaal beleid zijn betrokken, moeten nauw met elkaar samenwerken,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   De in de bijlage opgenomen richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten worden vastgesteld. Deze richtsnoeren maken deel uit van de geïntegreerde richtsnoeren van Europa 2020.
   Artikel 2
   De lidstaten houden in hun werkgelegenheidsbeleid en hervormingsprogramma's, waarover in overeenstemming met artikel 148, lid 3, VWEU verslag wordt gedaan, rekening met de richtsnoeren in de bijlage.
   Artikel 3
   Dit besluit is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Luxemburg, 5 oktober 2015.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         N. SCHMIT

      (1)  Advies van 8 juli 2015 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (2)  Advies van 27 mei 2015 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (3)  Advies van 4 juni 2015 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (4)  Aanbeveling (EU) 2015/1184 van de Raad van 14 juli 2015 betreffende de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Europese Unie (PB L 192 van 18.7.2015, blz. 27).

      (5)  Besluit 2010/707/EU van de Raad van 21 oktober 2010 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (PB L 308 van 24.11.2010, blz. 46).

      BIJLAGE

         RICHTSNOEREN VOOR HET WERKGELEGENHEIDSBELEID VAN DE LIDSTATEN

         DEEL II VAN DE GEÏNTEGREERDE RICHTSNOEREN VAN EUROPA 2020

      Richtsnoer 5: Stimuleren van de vraag naar arbeid
      De lidstaten moeten het scheppen van hoogwaardige banen vergemakkelijken, de belemmeringen voor ondernemingen om mensen in dienst te nemen verminderen, ondernemerschap bevorderen en met name de oprichting en groei van kleine ondernemingen ondersteunen. De lidstaten moeten de sociale economie en sociale innovatie actief bevorderen.
      De belastingdruk moet minder op arbeid komen te liggen en meer op andere bronnen van belasting die minder nadelig zijn voor werkgelegenheid en groei, terwijl tegelijkertijd de inkomsten voor een adequate sociale bescherming en groeibevorderende uitgaven gewaarborgd worden. De verlaging van de belasting op arbeid moet gericht zijn op het wegnemen van belemmeringen en ontmoedigende factoren in verband met de participatie op de arbeidsmarkt, met name voor degenen die het verst van de arbeidsmarkt af staan.
      De lidstaten moeten, samen met de sociale partners en op een manier die aansluit op de nationale handelwijzen, de ontwikkeling aanmoedigen van loonvormingsmechanismen waarmee lonen kunnen worden aangepast aan ontwikkelingen van de productiviteit. Er moet rekening worden gehouden met verschillen qua vaardigheden en economische prestaties tussen regio's, sectoren en ondernemingen. Bij het vaststellen van minimumlonen moeten de lidstaten en de sociale partners nagaan welke gevolgen dit zal hebben voor de armoede onder werkenden, het scheppen van werkgelegenheid en het concurrentievermogen.
      Richtsnoer 6: Stimuleren van arbeidsaanbod, vaardigheden en competenties
      De lidstaten dienen, in samenwerking met de sociale partners, de productiviteit en de inzetbaarheid te bevorderen door te zorgen voor voldoende relevante kennis, vaardigheden en competenties. De lidstaten moeten de noodzakelijke investeringen doen in alle onderwijs- en beroepsopleidingsstelsels zodat deze op een doelmatigere en efficiëntere manier de vaardigheden en competenties van de beroepsbevolking vergroten, zodat die stelsels beter kunnen anticiperen en inspelen op de snel veranderende behoeften van de dynamische arbeidsmarkten in een steeds digitalere economie, dit alles tegen de achtergrond van technologische, ecologische en demografische veranderingen. De lidstaten moeten zich meer inspannen om iedereen betere toegang te bieden tot kwalitatief hoogwaardig leren gedurende het hele leven, en moeten strategieën voor actief ouder worden uitvoeren waardoor langer werken mogelijk wordt.
      De structurele tekortkomingen in de onderwijs- en opleidingsstelsels moeten worden aangepakt om te zorgen voor hoogwaardige leerresultaten en om het aantal jongeren dat vroegtijdig de school verlaat, terug te dringen. De lidstaten moeten het opleidingsniveau verhogen, leerlingstelsels zoals duaal leren stimuleren, voor een betere beroepsopleiding zorgen en meer mogelijkheden bieden voor de erkenning en bevestiging van vaardigheden en competenties die buiten het formele onderwijs zijn verworven.
      Hoge werkloosheid en inactiviteit moeten worden aangepakt. Langdurige en structurele werkloosheid moet aanzienlijk worden teruggedrongen en moet worden voorkomen door middel van uitgebreide, elkaar versterkende strategieën die geïndividualiseerde actieve steun bieden voor de terugkeer op de arbeidsmarkt. De jeugdwerkloosheid en het grote aantal jongeren die geen onderwijs volgen, geen werk hebben of geen stage volgen (NEETs) moeten gezamenlijk worden aangepakt en wel met een structurele verbetering van de overgang van school naar werk, onder andere door middel van de volledige uitvoering van de jongerengarantie.
      Er moeten, met name voor kansarme groepen, minder belemmeringen zijn om aan de slag te raken.
      Participatie op de arbeidsmarkt van vrouwen moet worden verhoogd en de gelijkheid van vrouwen en mannen moet worden gewaarborgd, onder meer door gelijke beloning. Het combineren van werk en gezin moet worden bevorderd, in het bijzonder de toegang tot betaalbare hoogwaardige voorschoolse educatie, gezondheidszorg en langdurige zorg.
      De lidstaten moeten optimaal gebruikmaken van het Europees Sociaal Fonds en andere fondsen van de Unie om de werkgelegenheid, de sociale integratie en leren en onderwijs gedurende het gehele leven te stimuleren en overheidsdiensten te verbeteren.
      Richtsnoer 7: Verbeteren van de werking van de arbeidsmarkten
      De lidstaten moeten rekening houden met de beginselen van flexibiliteit en zekerheid („flexicuritybeginselen”). Zij moeten segmentatie op de arbeidsmarkt voorkomen en terugdringen en zwartwerk bestrijden. Regels voor bescherming van de werkgelegenheid, arbeidswetgeving en instellingen moeten allemaal zorgen voor een klimaat dat gunstig is voor het werven van personeel, en moeten voldoende bescherming bieden voor werkenden en werkzoekenden. Gezorgd moet worden voor kwalitatief hoogwaardige werkgelegenheid met betrekking tot sociaaleconomische zekerheid, arbeidsorganisatie, mogelijkheden voor het volgen van onderwijs en opleiding, arbeidsomstandigheden (inclusief gezondheid en veiligheid) en het evenwicht tussen werk en privé.
      In overeenstemming met de nationale praktijken en ter ondersteuning van een verbeterde werking en doeltreffendheid van de sociale dialoog op nationaal niveau, moeten de lidstaten de nationale parlementen en de sociale partners nauw betrekken bij het uitstippelen en uitvoeren van relevante hervormingen en beleidslijnen.
      De lidstaten moeten het actief arbeidsmarktbeleid versterken door vergroting van de doeltreffendheid, doelgerichtheid, de reikwijdte en het toepassingsgebied ervan, evenals de wisselwerking ervan met passieve maatregelen, in combinatie met rechten en plichten voor werklozen die actief werk moeten zoeken. Dit beleid moet gericht zijn op verbetering van de aansluiting met de arbeidsmarkt en moet duurzame overgangen ondersteunen.
      De lidstaten moeten streven naar betere en doeltreffendere openbare diensten voor arbeidsvoorziening die werkloosheid terugdringen en de duur ervan verkorten door werkzoekenden dienstverlening op maat te bieden, de vraag op de arbeidsmarkt te ondersteunen en prestatiemeetsystemen in te voeren. De lidstaten moeten mensen die kunnen deelnemen aan de arbeidsmarkt, in staat stellen dat te doen en hen daadwerkelijk activeren, en degenen die dat niet kunnen, beschermen. De lidstaten moeten streven naar inclusieve arbeidsmarkten die openstaan voor alle vrouwen en mannen, doeltreffende maatregelen ter bestrijding van discriminatie nemen en de inzetbaarheid vergroten door in menselijk kapitaal te investeren.
      Mobiliteit van werknemers moet worden gepropageerd zodat het volledig potentieel van de Europese arbeidsmarkt kan worden benut. Belemmeringen voor mobiliteit op het gebied van bedrijfspensioenen en erkenning van kwalificaties moeten worden weggenomen. Tegelijkertijd moeten de lidstaten misbruik van de geldende regels voorkomen en ook de potentiële „braindrain” uit bepaalde regio's onderkennen.
      Richtsnoer 8: Stimulering van sociale insluiting, bestrijding van armoede en bevordering van gelijke kansen
      De lidstaten moeten de socialebeschermingsstelsels moderniseren om te voorzien in een doeltreffende, efficiënte en adequate bescherming in alle levensfasen, om sociale insluiting te stimuleren, gelijke kansen te bevorderen, zowel voor vrouwen als voor mannen, en ongelijkheden aan te pakken. Het combineren van algemene met selectieve benaderingswijzen zal de doeltreffendheid verhogen en vereenvoudiging moet leiden tot grotere toegankelijkheid en meer kwaliteit. Er moet meer aandacht uitgaan naar preventieve en geïntegreerde strategieën. In stelsels voor sociale bescherming moet sociale inclusie worden gestimuleerd door mensen aan te moedigen actief deel te nemen aan de arbeidsmarkt en de samenleving. Betaalbare, toegankelijke en kwalitatief hoogstaande diensten zoals kinderopvang, buitenschoolse opvang, onderwijs, opleiding, huisvesting, gezondheidszorg en langdurige zorg zijn essentieel. Bijzondere aandacht moet ook uitgaan naar basisdiensten en maatregelen om vroegtijdig schoolverlaten te voorkomen, armoede onder werkenden te verminderen en armoede en sociale uitsluiting te bestrijden.
      Daartoe moeten uiteenlopende instrumenten op complementaire wijze worden gebruikt, volgens de beginselen van actieve inclusie, met inbegrip van diensten voor activering van de arbeidsmarkt, toegankelijke, kwalitatief hoogstaande diensten en adequate inkomenssteun, afgestemd op individuele behoeften. De socialebeschermingsstelsels moeten zodanig worden opgezet dat alle rechthebbenden er gemakkelijker gebruik van kunnen maken, dat bescherming en investeringen in menselijk kapitaal worden ondersteund en dat armoede en sociale uitsluiting gedurende het gehele leven worden voorkomen, teruggedrongen en bestreden.
      Door de stijgende levensverwachting en demografische veranderingen moeten de lidstaten ervoor zorgen dat pensioenstelsels voor vrouwen en mannen houdbaar en adequaat blijven. De lidstaten moeten de kwaliteit, toegankelijkheid, efficiëntie en doeltreffendheid van de stelsels voor gezondheidszorg en langdurige zorg verbeteren en er tevens voor zorgen dat ze houdbaar blijven.