title: 2011/550/EU, Euratom: Besluit van het Europees Parlement van 10 mei 2011 over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2009, afdeling III — Commissie

text:
               27.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 250/31

         BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT
   van 10 mei 2011
   over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2009, afdeling III — Commissie
   (2011/550/EU, Euratom)
   HET EUROPEES PARLEMENT,
   gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2009 (1),
   gezien de definitieve jaarrekening van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2009 (SEC(2010) 963 — C7-0211/2010) (2),
   gezien het verslag van de Commissie over de follow-up van de kwijting voor het begrotingsjaar 2008 (COM(2010) 650) en de bijbehorende werkdocumenten van de diensten van de Commissie (SEC(2010) 1437) en (SEC(2010) 1438),
   gezien de mededeling van de Commissie van 2 juni 2010 getiteld „Synthese van de beheersresultaten van de Commissie in 2009” (COM(2010) 281),
   gezien het jaarverslag van de Commissie aan de kwijtingsautoriteit over de in 2009 uitgevoerde interne controles (COM(2010) 447) en het bijbehorende werkdocument van de diensten van de Commissie (SEC(2010) 994),
   gezien het verslag van de Commissie „Antwoorden van de lidstaten op het jaarverslag van de Rekenkamer over 2009” (COM(2011) 104),
   gezien het jaarverslag van de Rekenkamer over de uitvoering van de begroting over het begrotingsjaar 2009, vergezeld van de antwoorden van de instellingen (3), en de speciale verslagen van de Rekenkamer,
   gezien de verklaring van de Rekenkamer waarin de betrouwbaarheid van de rekeningen en de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen worden bevestigd, als bedoeld in artikel 287 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (4),
   gezien de mededeling van de Commissie van 26 mei 2010 getiteld „Meer of minder controles? Op zoek naar een goede balans tussen de administratieve kosten van controles en het foutenrisico” (COM(2010) 261), en de bijbehorende werkdocumenten van de diensten van de Commissie (SEC(2010) 640 en (SEC(2010) 641),
   gezien het verslag van de Rekenkamer over de definitieve jaarrekening van de Europese Scholen voor het begrotingsjaar 2009, tezamen met de antwoorden van de Scholen,
   gezien de aanbeveling van de Raad van 15 februari 2011 over de aan de Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2009 (05891/2011 — C7-0053/2011),
   gezien de artikelen 274, 275, en 276 van het EG-Verdrag, artikel 17, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, de artikelen 317, 318 en 319 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en de artikelen 179 bis en 180 ter van het Euratom-Verdrag,
   gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (5), als gewijzigd bij Verordeningen (EG, Euratom) nr. 1995/2006 (6) en (EG) nr. 1525/2007 van de Raad (7), en met name de artikelen 55, 145, 146 en 147,
   gezien artikel 76 en bijlage VI van zijn Reglement,
   gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en de adviezen van de overige betrokken commissies (A7-0134/2011),

               A.

               overwegende dat de Commissie overeenkomstig artikel 17, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie de begroting uitvoert en programma’s beheert en dit overeenkomstig artikel 317 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie in samenwerking met de lidstaten doet onder haar eigen verantwoordelijkheid en overeenkomstig het beginsel van goed financieel beheer,

               1.

               verleent de Commissie kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2009;

               2.

               formuleert zijn opmerkingen in de resolutie die een integrerend deel uitmaakt van de besluiten tot het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2009, afdeling III — Commissie en uitvoerende agentschappen, en in zijn resolutie van 10 mei 2011 over de conclusies over de speciale verslagen van de Rekenkamer in de context van de verlening van kwijting aan de Commissie voor 2009 (8);

               3.

               verzoekt zijn voorzitter dit besluit en de resolutie die daarvan een integrerend deel uitmaakt, te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Hof van Justitie van de Europese Unie, en de Rekenkamer, en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie (serie L).

            De voorzitter

         Jerzy BUZEK

            De secretaris-generaal

         Klaus WELLE

      (1)  PB L 69 van 13.3.2009.

      (2)  PB C 308 van 12.11.2010, blz. 1.

      (3)  PB C 303 van 9.11.2010, blz. 1.

      (4)  PB C 308 van 12.11.2010, blz. 129.

      (5)  PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1.

      (6)  PB L 390 van 30.12.2006, blz. 1.

      (7)  PB L 343 van 27.12.2007, blz. 9.

      (8)  Aangenomen teksten, P7_TA(2011)0195. Zie bladzijde 63 van dit Publicatieblad.
    ---documentbreak---

               27.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 250/33

         RESOLUTIE VAN HET EUROPEES PARLEMENT
   van 10 mei 2011
   met de opmerkingen die een integrerend deel uitmaken van zijn besluiten over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2009, afdeling III — Commissie en uitvoerende agentschappen
   HET EUROPEES PARLEMENT,
   gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2009 (1),
   gezien de definitieve jaarrekening van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2009 (SEC(2010) 963 — C7-0211/2010) (2),
   gezien het verslag van de Commissie over de follow-up van de kwijting voor het begrotingsjaar 2009 (COM(2010) 650) en de bijbehorende werkdocumenten van de diensten van de Commissie (SEC(2010) 1437) en (SEC(2010) 1438),
   gezien de mededeling van de Commissie van 2 juni 2010 getiteld „Synthese van de beheersresultaten van de Commissie in 2009” (COM(2010) 281),
   gezien het jaarverslag van de Commissie aan de kwijtingsautoriteit over de in 2009 uitgevoerde interne controles (COM(2010) 447) en de bijbehorende werkdocumenten van de diensten van de Commissie (SEC(2010) 994),
   gezien het verslag van de Commissie „Antwoorden van de lidstaten op het jaarverslag van de Rekenkamer over 2009” (COM(2011) 104),
   gezien het jaarverslag van de Rekenkamer over de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2009, vergezeld van de antwoorden van de instellingen (3), en gezien de speciale verslagen van de Rekenkamer,
   gezien de verklaring van de Rekenkamer waarin de betrouwbaarheid van de rekeningen en de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen worden bevestigd, als bedoeld in artikel 287 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (4),
   gezien de mededeling van de Commissie van 26 mei 2010 getiteld „Meer of minder controles? Op zoek naar een goede balans tussen de administratieve kosten van controles en het foutenrisico” (COM(2010) 261), en de bijbehorende werkdocumenten van de diensten van de Commissie (SEC(2010) 640 en (SEC(2010) 641),
   gezien de aanbeveling van de Raad van 15 februari 2011 over de aan de Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2009 (05891/2011 — C7-0053/2011),
   gezien de aanbeveling van de Raad van 15 februari 2011 over de aan de uitvoerende agentschappen te verlenen kwijting voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2009 (05893/2011 — C7-0054/2011),
   gezien de artikelen 274, 275 en 276 van het EG-Verdrag, artikel 17, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, de artikelen 317, 318 en 319 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 179 bis en 180 ter van het Euratom-Verdrag,
   gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (5) („Financieel Reglement”), als gewijzigd bij Verordeningen (EG, Euratom) nr. 1995/2006 (6) en (EG) nr. 1525/2007 van de Raad (7), en met name de artikelen 55, 145, 146 en 147,
   gezien Verordening (EG) nr. 58/2003 van de Raad van 19 december 2002 tot vaststelling van het statuut van de uitvoerende agentschappen waaraan bepaalde taken voor het beheer van communautaire programma’s worden gedelegeerd (8), en met name artikel 14, leden 2 en 3,
   gezien artikel 76 en bijlage VI van zijn Reglement,
   gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en de adviezen van de andere betrokken commissies (A7-0134/2011),

               A.

               overwegende dat de Commissie-Barroso I het strategische doel had om voor 2009 een positieve betrouwbaarheidsverklaring van de Rekenkamer te verkrijgen en overwegende dat dit doel niet werd bereikt,

               B.

               overwegende dat de rol van de Commissie op grond van het Verdrag van Lissabon versterkt is doordat hierin bepaald wordt dat zij de begroting uitvoert en programma’s beheert (artikel 17, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie), en wel onder haar eigen verantwoordelijkheid (artikel 317 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie) — ongeacht de toegepaste uitvoeringsmethode — en dat de lidstaten met de Commissie samenwerken om ervoor te zorgen dat de kredieten overeenkomstig het beginsel van goed financieel beheer worden gebruikt,

               C.

               overwegende dat in het Verdrag van Lissabon ook bepaald is dat de Commissie een evaluatieverslag over de financiën van de Unie voorlegt dat gebaseerd is op de bereikte resultaten (artikel 318 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie),

               D.

               overwegende dat de Europese burgers verwachten dat het geld van de belastingbetaler correct, efficiënt en nuttig wordt gebruikt en overwegende dat de kwestie van de „omvang” van de begroting van de Unie moet worden besproken op basis van de te bereiken doelstellingen en op basis van de bevoegdheden en de verantwoordelijkheden die het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie verleent,

               E.

               overwegende dat artikel 287, lid 1, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie de Rekenkamer verplicht een betrouwbaarheidsverklaring bij het Parlement en de Raad in te dienen over de wettelijkheid en de regelmatigheid van de onderliggende transacties, toevoegend dat de verklaring mag worden aangevuld met specifieke beoordelingen voor elk belangrijk werkingsgebied van de Unie,

               F.

               overwegende dat niet alleen de Commissie maar ook de lidstaten ervoor verantwoordelijk zijn dat de Rekenkamer tot dusver geen onvoorwaardelijke betrouwbaarheidsverklaring heeft kunnen afgeven,

               G.

               overwegende dat de verplichte nationale beheersverklaringen, afgegeven en ondertekend op ministerieel niveau en terdege gecontroleerd door een onafhankelijk accountant, een nuttige en noodzakelijke stap vormen om het huidige ontbreken van een gevoel van eigen verantwoordelijkheid en het wijdverbreide beeld van financieel wanbeheer op het niveau van de Unie te corrigeren,

               H.

               overwegende dat het huidige bewakingssysteem op de meerdere niveaus nog niet de garantie biedt dat de uitgaven van de Unie stroken met de vereisten van een wettig, regelmatig en gezond financieel beheer, waarin het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en het Financieel Reglement voorzien,

               I.

               overwegende dat onafhankelijke staten — geen regio’s — lid zijn van de Unie en overwegende dat de lidstaten, zelfs wanneer deze een federale structuur hebben, verantwoording moeten afleggen tegenover de buitenwereld en de Unie,

               J.

               overwegende dat het proces van het afleggen van verantwoordelijkheid van het grootste belang is voor een goed beheer, verbetering van de resultaten en een betere analyse; dat het de mogelijkheid biedt veranderingen aan te brengen in het beheer en de strategie en een beter gebruik te maken van schaarse middelen en tevens overwegende, zoals geconstateerd door de Raad, dat een nauwkeurig en te verantwoorden gebruik van de EU-kredieten één van de essentiële middelen is om het vertrouwen van de Europese burgers te versterken (9),

               K.

               overwegende dat het nodig is afstand te nemen van de huidige „cultuur van prerogatieven” en vastberaden stappen te doen naar de invoering van een „cultuur van verantwoordingsplichten” op zowel nationaal niveau als het niveau van de Unie, en kwesties in verband met eerbiediging van de regels en taakvervulling aan te pakken om de legitimiteit van de Unie te versterken,

               L.

               overwegende dat de Commissie en de Rekenkamer moeten kunnen beschikken over bewijsmateriaal omtrent de betrouwbaarheid in de vorm van een betrouwbaarheidsverklaring van internationale organisaties die zich belasten met de uitvoering van steunverlening van de Unie,

               M.

               overwegende dat de verbetering van het financiële beheer van de Unie, de kwaliteit van het uitgavenbeleid en de regelingen om de Commissie verantwoording te laten afleggen voor haar middelenbeheer een hoge prioriteit heeft en voor het Parlement als kerndoel geldt dat bij de herziening van het Financieel Reglement, het nieuwe meerjarige financiële kader en de begroting moet worden bereikt,

               N.

               overwegende dat er concrete voorstellen moeten worden opgesteld voor een efficiënte uitvoering van regelmatig te houden driepartijenbijeenkomsten met de voorzitters van het Parlement, de Raad en de Commissie, zoals bepaald in artikel 324 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, teneinde een goede samenwerking tussen deze instelling te waarborgen,

               O.

               overwegende dat door middel van een efficiënter beheer in de Commissie en de lidstaten moet worden toegewerkt naar vereenvoudiging en betere regelgeving,

               P.

               overwegende dat het Parlement zich in zijn resolutie van 11 november 2010 inzake het vereenvoudigen van de tenuitvoerlegging van de kaderprogramma’s voor onderzoek (10) heeft uitgesproken over bepaalde problemen met de controle en certificering van onderzoek,

               Q.

               overwegende dat het de taak van de Rekenkamer is informatie te controleren en overwegende dat het vermogen van de Rekenkamer om zijn taken krachtens het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie op generlei wijze beknot mag worden,

               R.

               overwegende dat het mandaat van de Rekenkamer het gebruik van de fondsen van de Unie te controleren zich ook uitstrekt tot de controle van publiek-private partnerschapsorganen,

               S.

               overwegende dat de Rekenkamer zou kunnen zorgen voor de nodige coördinatie bij het in werking zetten van mechanismen zoals het stabiliteitsmechanisme, waarvan de regels moeten voorzien in adequate auditregelingen, alsook regelingen voor het afleggen van verantwoording en volledige transparantie,

               T.

               overwegende dat de lidstaten zich moeten beraden over de efficiëntie van de huidige regelingen voor externe controle van de Europese Unie,

               U.

               overwegende dat een vereenvoudiging van de sectorale wetgeving — bijvoorbeeld door middel van standaardisatie en het vaststellen van één set aanbestedingsvoorschriften — en stroomlijning met het Financieel Reglement noodzakelijk is om een aanzienlijke capaciteitsverbetering te bereiken en belastende bureaucratie te verminderen,

               V.

               overwegende dat de Commissie ook de taak heeft de lidstaten advies te geven en voortdurend optimale praktijken onder de nationale organen te verspreiden,

               W.

               overwegende dat diverse maatregelen waartoe in 2008 is besloten, zoals de Voedselfaciliteit ter hoogte van 1 000 000 000 EUR, de versnelling van de betalingen uit de structuurfondsen door middel van het Europees economisch herstelplan en de verlenging van de subsidiabiliteitsperiode voor verscheidene programma’s tot 2009, een uitdaging betekenen voor de begrotingscontrole in 2009 en daarna,

      Algemene bevindingen

      Jaarrekening

               1.

               constateert dat de jaarrekeningen van de Unie in alle materiële opzichten een getrouw beeld geven van de financiële situatie van de Unie per 31 december 2009, en van de resultaten van haar verrichtingen en kasstromen;

               2.

               betreurt dat de Raad zijn advies pas laat heeft gegeven;

               3.

               vindt het abnormaal dat de jaarrekening wordt gepresenteerd met een negatief eigen kapitaal van 44 700 000 000 EUR en vraagt zich af of de bij de lidstaten op te vragen bedragen niet als activa moeten worden geboekt, aangezien deze slaan op een zekere toezegging met betrekking tot de pensioenen van het personeel, die worden geraamd op 37 000 000 000 EUR; neemt nota van de verklaringen van de rekenplichtige van de Commissie volgens welke is gehandeld in overeenstemming met de internationale boekhoudkundige normen voor de publieke sector; stelt voor te onderzoeken of een pensioenfonds van de Unie kan worden ingesteld zodat deze financiële verplichtingen jegens het personeel kunnen worden uitbesteed;

               4.

               dringt er met klem bij de Commissie op aan om onjuiste vermeldingen in de rekeningen in de toekomst uit te sluiten, onverwijld handelend op te treden naar aanleiding van de door de Rekenkamer geconstateerde zwakke punten;

               5.

               vraagt de Rekenkamer in de toekomst één betrouwbaarheidsverklaring over de regelmatigheid en de wettigheid van de onderliggende verrichtingen voor te leggen krachtens artikel 287, lid 1, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, net zoals zij dat voor de betrouwbaarheid van de rekeningen doet;

      Wettigheid en regelmatigheid

               6.

               stelt vast dat artikel 317 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie weliswaar bepaalt dat de Commissie de begroting van de Unie onder haar eigen verantwoordelijkheid uitvoert, maar dat volgens de huidige opvatting van „gedeelde verantwoordelijkheid” de meeste beheersfuncties worden uitgevoerd door nationale organen die geen rechtstreekse verantwoordingsplicht op het niveau van de Unie hebben en waarover de Commissie maar beperkte handhavingbevoegdheden heeft; is dan ook van mening dat deze organen op het niveau van de Unie rechtstreeks verantwoording moeten afleggen aan de Commissie; beklemtoont dat dit de Commissie niet ontslaat van haar verantwoordelijkheid voor de uitvoering van de begroting van de Unie, maar juist van haar eist dat zij een harde lijn volgt tegenover lidstaten die zich niet kwijten van hun verantwoordelijkheden onder het gedeelde beheer;

               7.

               vraagt bijgevolg dat overeenkomstig artikel 287, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie wat de controle van het gedeelde beheer betreft nauwer wordt samengewerkt tussen de nationale controle-instanties en de Rekenkamer; stelt voor te onderzoeken of de nationale controle-instanties in hun hoedanigheid van geaccrediteerde en onafhankelijke externe controleurs en met inachtneming van de internationale auditnormen, nationale controleattesten betreffende het beheer van de middelen van de Unie kunnen afleveren die vervolgens aan de regeringen van de lidstaten worden bezorgd om tijdens het kwijtingsproces te worden overgelegd volgens een passende interinstitutionele procedure;

               8.

               herinnert eraan dat de lidstaten primair de verantwoordelijkheid hebben voor het dagelijkse beheer en de dagelijkse controle van de uitgaven van de Unie onder gedeeld beheer en dat de nationale organen dossiers voor financiële steun van de Unie samenstellen en verwerken en de aanvragen voor teruggave die bij de Commissie worden ingediend valideren;

               9.

               neemt kennis van het standpunt van de Rekenkamer over de wettigheid en regelmatigheid van de transacties waarop de rekeningen zijn gebaseerd, dat inhoudt dat er concrete fouten zijn geconstateerd bij de betalingen voor de beleidsgroepen „Landbouw en natuurlijke hulpbronnen”, „Cohesie”, „Onderzoek energie en vervoer”, „Externe steun, ontwikkeling en uitbreiding” en „Onderwijs- en burgerschapsbeleid” en dat de systemen voor toezicht en controle slechts „ten dele effectief” zijn om de teruggave van te hoog aangeslagen kosten of niet voor vergoeding in aanmerking komende kosten te voorkomen, te ontdekken of te corrigeren (Betrouwbaarheidsverklaring, alinea X);

               10.

               constateert dat het meest waarschijnlijke foutenpercentage in de betalingen dat de Rekenkamer heeft geconstateerd voor de beleidsgroep „Landbouw en natuurlijke hulpbronnen” (56 318 000 000 EUR), „Onderzoek, energie en vervoer” (7 966 000 000 EUR), „Externe steun, ontwikkeling en uitbreiding” (6 596 000 000 EUR) en „Onderwijs- en burgerschapsbeleid” (2 153 000 000 EUR) tussen de 2 % en 5 % ligt;

               11.

               stelt vast dat het meest waarschijnlijke foutenpercentage in de betalingen dat de Rekenkamer heeft geconstateerd voor de beleidsgroep „Cohesie” (23 081 000 000 EUR vergoed aan gecertificeerde uitgaven) boven de 5 % ligt, hoewel het Parlement het exacte foutenpercentage niet kent;

               12.

               merkt verder op dat de controleresultaten van de Rekenkamer een zeer marginale stijging vertonen van haar schatting van het meest waarschijnlijke foutenpercentage voor de beleidsgroep „Landbouw en natuurlijke hulpbronnen” en een aanzienlijke daling in haar schatting van het meest waarschijnlijke foutenpercentage met betrekking tot betalingen voor de beleidsgroep „Cohesie”;

               13.

               constateert dat de daling van het meest waarschijnlijke foutenpercentage te wijten zou kunnen zijn aan de samenstelling van de steekproef van de Rekenkamer, die bestaat uit kleinere lidstaten met gecentraliseerde politieke systemen, zoals Denemarken, Estland, Luxemburg en Hongarije; waarschuwt voor te snelle conclusies zolang de toezicht- en controlesystemen van de lidstaten slechts „ten dele effectief” zijn; betreurt dat dit fundamentele probleem blijft bestaan;

               14.

               verlangt van de Commissie en de lidstaten elk jaar een verbetering van de waarschijnlijke foutenpercentages bij de uitvoering van de Uniebegroting; meent dat moet worden beoogd deze onder de materialiteitsdrempel te brengen en zo een positieve betrouwbaarheidsverklaring van de Rekenkamer te krijgen;

               15.

               herinnert aan zijn herhaalde verzoek aan de Commissie om een voorstel voor te leggen voor de invoering van verplichte nationale beheersverklaringen, die worden afgegeven en ondertekend op ministerieel niveau, worden gepubliceerd en terdege gecontroleerd door een onafhankelijk accountant, als dergelijke verklaringen een nuttige en noodzakelijke eerste stap kunnen zijn om de doelmatigheid van de nationale systemen te verbeteren en de nationale verantwoordelijkheid voor het gebruik van geld van de Unie te vergroten; herhaalt (11) dat dergelijke nationale beheersverklaringen voor lidstaten met federale stelsels of sterke decentralisatie geheel of gedeeltelijk de vorm zouden kunnen krijgen van een bundeling van regionale verklaringen, mits elke deelverklaring is gecontroleerd en ondertekend door een gekozen politiek ambtsdrager; staat erop dat de Commissie vóór september 2011 met een dergelijk voorstel komt, ongeacht het feit dat sommige lidstaten het wellicht niet met zo’n initiatief eens zijn;

               16.

               merkt op dat nationale beheersverklaringen volledige informatie omtrent het gebruik van middelen van de Unie moeten bevatten en dat zij na ondertekening op ministerieel niveau openbaar moeten worden gemaakt;

               17.

               betreurt dat de lidstaten met betrekking tot de programma’s onder gedeeld beheer niet volledig accepteren dat zij een grotere verantwoordelijkheid hebben, zoals is vastgelegd in artikel 317 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie;

      Terugvorderings- en correctiemechanismen

               18.

               herinnert eraan dat de Commissie er bij de uitvoering van de begroting van de Unie de eindverantwoordelijkheid voor draagt dat ten onrechte betaalde bedragen worden teruggevorderd en dat de zwakke plekken in de beheers- en controlesystemen van de lidstaten zo snel mogelijk gecorrigeerd worden;

               19.

               wijst erop dat sinds de kwijtingsprocedure van 2005 het Europees Parlement de Commissie en de lidstaten heeft aangemoedigd de nodige stappen te doen ter waarborging van de volledigheid en juistheid van de beschikbare informatie, met het doel betrouwbaar bewijs te verschaffen om de Rekenkamer in staat te stellen de doeltreffendheid van de meerjarige correctiemechanismen te beoordelen;

               20.

               is er verheugd over dat de Commissie in Toelichting 6 bij de rekeningen van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2009 aan deze opmerkingen tegemoet is gekomen door over de terugvorderingen en financiële correcties meer gedetailleerde informatie op te nemen dan in het verleden;

               21.

               neemt verder kennis van het belangrijke verschil tussen „terugvorderingen” (bedragen die ten onrechte zijn ontvangen worden door de ontvanger terugbetaald) en „financiële correcties” (waarmee zwakke punten in het systeem worden aangesproken terwijl de financiële consequenties daarvan door de nationale belastingbetaler worden gedragen); benadrukt dat het „financiële correctie”-mechanisme niet gebruikt mag worden als makkelijke manier om een „terugvorderingsprocedure” te vermijden en dat waar maar mogelijk een terugvorderingsprocedure plaats moet vinden om te zorgen dat wie ten onrechte geld heeft gekregen dit niet kan behouden; herinnert aan zijn verzoek dat alle gegevens betreffende terugvorderingen een integraal onderdeel zijn van en opgenomen worden in de databank van eindbegunstigden;

               22.

               betreurt het dat voor de beleidsgroep „Cohesie” slechts 20 % van de in 2009 bevestigde bedragen zijn uitgevoerd en aan het einde van het jaar 2009 nog steeds een totaalbedrag van 2 332 000 000 EUR aan correcties ten uitvoer moet worden gelegd (Jaarverslag, punt 1.44);

               23.

               verwelkomt de conclusie van de Rekenkamer dat de Commissie volledige informatie verstrekt over haar terugvorderingen en financiële correcties; betreurt het daarentegen dat de Commissie niet altijd volledige en betrouwbare informatie van de lidstaten ontvangt;

               24.

               verzoekt de lidstaten hun stelsels voor het controleren, opsporen en doorgeven van correcties aan de Commissie te verbeteren en verzoekt de Commissie om een verfijning van de financiële rapportagerichtsnoeren om ervoor te zorgen dat alle relevante informatie over de werking van de meerjarige correctiemechanismen op de juiste wijze in de rekeningen zichtbaar wordt gemaakt; verzoekt de Commissie tevens om het Parlement op de hoogte te houden van haar inspanningen om het werk van de nationale controle-instanties te verifiëren;

               25.

               stelt vast dat de overgrote meerderheid van de correcties naar waarde veeleer betrekking heeft op financiële correcties op de lidstaten of derde landen, dan op terugvorderingen van individuele begunstigden die ten onrechte EU-middelen hebben ontvangen (Jaarverslag, punt 1.50);

               26.

               is van oordeel dat toekomstige regels die gelden voor de begroting en programma’s van de Unie moeten bepalen dat niet bestede fondsen van de Unie niet aan een lidstaat worden teruggegeven indien deze bedragen die ten onrechte zijn ontvangen niet aan de Unie heeft terugbetaald en verzoekt de Commissie rekening te houden met financiële correcties die nog niet door de lidstaten zijn betaald alvorens niet benutte begrotingskredieten aan de lidstaten terug te storten;

               27.

               vermoedt met enige bezorgdheid dat de lidstaten er bij het huidige stelsel, dat niet in boeten voorziet, weinig belangstelling voor hebben om efficiënte controlesystemen te ontwikkelen die zouden kunnen leiden tot een vermindering van hun aandeel in de uitgaven van de Unie; herhaalt daarom zijn oordeel van de kwijting 2008 dat hernieuwde toewijzing van niet-subsidiabele uitgaven alleen toegestaan moet worden als dit door de lidstaten zelf wordt ontdekt; begroet het tevens dat de Commissie gebruik heeft gemaakt van de nieuwe mogelijkheid om betalingen onmiddellijk op te schorten en verlangt dat zij de opschorting van betalingen resoluut en consistent blijft gebruiken, zodat genomen besluiten en de redenen daarvoor duidelijk zijn voor het Parlement; verzoekt de Commissie een systeem te ontwikkelen dat slechte presteerders bestraft en goede presteerders beloont door hun administratieve last te verminderen;

               28.

               verzoekt de Commissie het Parlement een analyse voor te leggen van het vermogen van de betaalorganen om betrouwbare gegevens te verstrekken, ook op basis van verklaringen vooraf en controles ter plaatse, die deze verklaringen en controles met de informatie van de Rekenkamer vergelijken, en om de waarheidsgetrouwheid van de door deze organen in de laatste vier jaar verstrekte informatie te controleren;

               29.

               beseft dat opschorting van de betalingen soms ten koste kan gaan van een snelle tenuitvoerlegging, maar is ervan overtuigd dat in gevallen waarin reeds een hoog risico is vastgesteld, betrouwbaarheid voor snelheid moet gaan;

               30.

               is het daarom niet eens met de verklaring van de Commissie dat financiële correctiesystemen „voor de lidstaten een belangrijke prikkel (zijn) om hun beheers- en controlesystemen te verbeteren en aldus onregelmatige betalingen aan eindbegunstigden te voorkomen of op te sporen en terug te vorderen” (Jaarrekening van de Europese Unie, begrotingsjaar 2009, Toelichting 6, blz. 100);

               31.

               merkt op dat financiële correcties er een indicatie van kunnen zijn of een beleid is uitgevoerd volgens de vastgestelde regels en dat het gebruikelijke en toenemende aantal financiële correcties er niet alleen op zou kunnen wijzen dat de Commissie haar taak van toezichthouder op striktere wijze vervult, maar ook dat van de financiële correcties als preventieve en structurele maatregel slechts een beperkt effect is uitgegaan; stelt verder vast dat de maatregelen van de lidstaten om efficiënte systemen te creëren beïnvloed worden door de doeltreffendheid van het toezicht door de Commissie;

               32.

               verwelkomt de oriëntatienota van de Commissie over de verslaggeving over terugvorderingen; verzoekt de Commissie om de verslagen van de lidstaten over terugvorderingen zorgvuldig te analyseren en, indien noodzakelijk, meer voorlichting te geven;

      Verantwoordelijkheid van de lidstaten en transparantie

               33.

               neemt met de bezorgdheid kennis van het lage tempo waarin verbeteringen bij het financiële beheer van de fondsen van de Unie worden ingevoerd; neemt tevens kennis van de herhaaldelijk uitgesproken mening van zowel de Rekenkamer als de Commissie dat er grote verschillen tussen de lidstaten en tussen de verschillende programma’s zijn wat de kwaliteit van beheers- en controlesystemen betreft; verzoekt de Commissie systematisch rekening te houden met deze verschillen tussen controlesystemen en duidelijke evaluaties op te stellen van de inspanningen van de lidstaten om onregelmatigheden op te sporen, teneinde te waarborgen dat de lidstaten die meer onregelmatigheden vaststellen omdat zij strengere controlesystemen toepassen, op geen enkele wijze benadeeld worden;

               34.

               sluit zich aan bij de aanbeveling van de Raad dat informatie over terugvorderingen, financiële correcties en ontheffingen gemakkelijk toegankelijk moet zijn voor het publiek;

               35.

               vraagt de Commissie om in het syntheseverslag een beoordeling te publiceren van de sterke en zwakke punten van de beheers- en controlesystemen van de individuele lidstaten op grond van de controlewerkzaamheden die zij reeds verricht en ook aan de hand van andere relevante beschikbare informatie; verzoekt de Commissie verder een voortgangsverslag over de verbeteringen in de informatie met betrekking tot de kwijting op te nemen; roept de Commissie op een „scoreboard” vast te stellen over de kwaliteit van de controle per lidstaat en beleidsgebied volgens het volgende matrixmodel:

                           Beleidsterrein A

                           Beleidsterrein B

                           Beleidsterrein C

                           Enz.

                           Lidstaat A

                           Lidstaat B

                           Lidstaat C

                           Enz.

               36.

               onderstreept dat lage fraude- en foutenpercentages kunnen wijzen op zwakke plekken in de controlesystemen en omgekeerd; roept de Commissie op om op basis van concrete gegevens per lidstaat en per beleidsterrein aan het Parlement verslag uit te brengen over de doelmatigheid van beheers- en controlemechanismen en tezamen met het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) stringentere controle uit te oefenen op het uitgeven van de financiële middelen van de Unie;

               37.

               vraagt de Rekenkamer overeenkomstig artikel 287, lid 4, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie een advies uit te brengen over de kwaliteit van de nationale controleautoriteiten wat betreft het gedeelde beheer, en met name technische bekwaamheid en onafhankelijkheid;

               38.

               stelt vast dat de huidige betrouwbaarheidsverklaring de uitdrukking vormt van de wettigheid en regelmatigheid van het financiële beheer in de Unie als geheel en dat deze verklaring geen informatie over foutenpercentages in individuele lidstaten bevat;

               39.

               acht het van het allergrootste belang te analyseren of bepaalde fouten in alle lidstaten met min of meer dezelfde frequentie optreden; stelt vast dat, mocht dit inderdaad zo zijn, de oplossing door een de gehele Unie bestrijkende actie zou moeten worden geboden; constateert echter verder dat, indien bepaalde fouten voornamelijk in specifieke lidstaten of regio’s voorkomen, naar andere oplossingen moet worden gezocht;

               40.

               is van mening dat een „scoreboard” over de kwaliteit van de controles per lidstaat en beleidsterrein, zoals gevraagd, een belangrijk element zou zijn bij een dergelijke analyse en verzoekt de Commissie dit verzoek in behandeling te nemen, te beginnen met het syntheseverslag 2011 en op tijd voor de kwijtingsprocedure 2010;

               41.

               suggereert dat de Rekenkamer incidentele controles uitvoert op basis van één matrixmodel, zodat alle 27 lidstaten worden gecontroleerd voor een specifiek beleidsterrein, met als gevolg dat de kwaliteit van de controles comparatief kan worden beoordeeld;

               42.

               vraagt de Commissie bovendien om in het syntheseverslag duidelijke en ondubbelzinnige informatie op te nemen over de waarde van de invorderingsopdrachten aan de individuele lidstaten en ook een stelselmatige presentatie te geven van de resultaten van de invorderings- en correctiemechanismen;

               43.

               constateert dat een groot aantal lidstaten complexe fiscale aanpassingen uitvoert in hun nationale begrotingen en dat de beste verhouding tussen prijs en kwaliteit, efficiëntie en transparantie steeds belangrijker zijn geworden in het uitgavenbeleid van de nationale overheden;

               44.

               is van mening dat dergelijke fiscale aanpassingen en bezuinigingen belangrijke instrumenten zijn bij het herstellen van het vertrouwen van het publiek in de nationale overheid en in de instellingen van de Unie;

               45.

               is van oordeel dat aandacht voor een gezond financieel beheer en een evenwichtige en goed geproportioneerde begroting kan bijdragen aan het verkrijgen van de beste verhouding tussen prijs en kwaliteit, zowel ten aanzien van de nationale begrotingen als de begroting van de Europese Unie; is dientengevolge van mening dat de beginselen beste prijs-kwaliteitsverhouding en transparantie in het middelpunt moeten staan bij alle maatregelen ter verbetering van het beheer van de financiële middelen van de Europese Unie;

               46.

               verzoekt de Commissie dan ook de jaaroverzichten van de lidstaten als onderdeel van de kwijtingsprocedure van volgend jaar beschikbaar te stellen voor het publiek en de informatie die in deze overzichten wordt gegeven te verfijnen, zodat een duidelijk beeld ontstaat van het functioneren van het financiële beheer van de lidstaten; onderstreept dat het openbaar maken van de jaaroverzichten van de lidstaten moet worden beschouwd als een stap naar nationale beheersverklaringen, en niet als doel op zich;

               47.

               is van mening dat een herziening van het Financieel Reglement gebaseerd moet zijn op een evaluatie van het bestaande Reglement, en wijst erop dat een herziening geen doel op zich is;

      Aanvaarbaar foutenrisico

               48.

               is van mening dat controlesystemen zich niet op een foutenrisico van nul op alle uitgavengebieden kunnen richten, niet alleen omdat dit zeer kostbaar zou zijn, maar ook omdat het onwaarschijnlijk is dat een nulrisico op alle uitgavengebieden ooit zal worden bereikt; accepteert dat een zeker foutenrisico altijd zal bestaan bij de uitvoering van uitgavenprogramma’s; benadrukt dat het tolereren van risico niet hetzelfde is als het tolereren van fouten, en bevestigt andermaal dat de Commissie een zero toleranceaanpak moet hanteren bij alle gevallen van wanbeheer en fraude;

               49.

               constateert dat deze discussie uitsluitend op het niveau van de Unie plaatsvindt en herinnert eraan dat de foutenpercentages voor de uitvoering door de nationale overheden van nationale programma’s niet bekend zijn;

               50.

               verzoekt de Commissie te onderzoeken wat de zwakke punten in de huidige beheers- en controlesystemen zijn en ook de kosten en baten van diverse veranderingsmogelijkheden te analyseren; onderstreept dat, wanneer het moeilijk is regels voldoende te laten naleven, er een aantal mogelijkheden bestaat, zoals: vereenvoudiging van de regels, herontwerpen van het programma, verscherping van de controles of beëindiging van het programma;

               51.

               benadrukt dat iedere vergelijking tussen de geraamde kosten en baten van controles gebaseerd moet zijn op de redelijke veronderstelling dat de controles efficiënt en doeltreffend worden toegepast; wijst erop dat dit thans niet volledig het geval is, zoals blijkt uit de constateringen van de Rekenkamer die jarenlang heeft verklaard dat de beheers- en controlesystemen slechts ten dele effectief zijn;

               52.

               betreurt het dat de Commissie het begrip „aanvaardbaar foutenrisico” uitsluitend gebruikt om het foutenrisico te beheren en als grond om te besluiten welk niveau van onregelmatig gebruik van kredieten achteraf als aanvaardbaar moet worden beschouwd; is van oordeel dat het van een vooruitziende blik zou getuigen wanneer, mocht in het Financieel Reglement een gedetailleerd concept van het begrip „aanvaardbaar foutenrisico” worden opgenomen, de Commissie ertoe wordt verplicht bij voorstellen voor uitgaven ook rekening te houden met het gevaar van onregelmatigheden;

               53.

               vraagt dat het onderscheid wordt onderzocht tussen de materialiteitsdrempel, die met de verrichting van een audit samenhangt en dus aan het oordeel de Rekenkamer moet worden overgelaten, en het aanvaardbare foutenrisico, dat een begrip is dat met interne controle samenhangt en onder de verantwoordelijkheid van de Commissie valt;

      Interne auditdienst (IAS) van de Commissie

               54.

               constateert dat de interne controle bij de Commissie wordt uitgevoerd door de horizontale interne auditdienst IAS en de verticale internecontrolefunctie (IAC) in elk directoraat-generaal; is van oordeel dat dit model alleen efficiënt kan werken als de door de IAC uitgevoerde werkzaamheden betrouwbaar zijn; constateert echter dat een IAS-controle van de IAC-bevindingen zou kunnen worden gezien als een soort politieactiviteit, waaronder de betrekkingen tussen de IAS en IAC zouden kunnen lijden;

               55.

               vraagt de Commissie daarom een extern kwaliteitsonderzoek van alle IAC in de Commissie te laten uitvoeren en het Parlement op de hoogte te brengen van de resultaten;

               56.

               stelt voor dat de Commissie de hiërarchische bevoegdheid tussen degenen die de boekhouding voeren en degenen die de middelen overmaken, opsplitst overeenkomstig de gebruikelijke regels voor veiligheid en bevoegdheidsverdeling bij de interne controle op het beheer van de kasmiddelen;

               57.

               neemt kennis van het jaarverslag van de Commissie aan de kwijtingsautoriteit (COM(2010) 447) over de interne controles die in 2009 zijn uitgevoerd en van het feit dat de intern controleur van de Commissie van mening is dat een overzicht op instellingsniveau noodzakelijk is, willen gemeenschappelijke processen, zoals risico-analyse en bedrijfscontinuïteitsbeheer, een effectieve rol spelen bij de bescherming van de instelling als geheel en bij een gezond financieel beheer;

               58.

               vraagt de Commissie de daarvoor in aanmerking komende organen te belasten met het opstellen van dit overzicht en het doen van aanbevelingen en er daarbij voor te zorgen de verantwoordelijkheid voor de uitvoering van ieder proces niet te beperken; beveelt aan het governance kader van de Commissie aan te passen zodat ruimte voor een beter institutioneel overzicht wordt geschapen; zou het op prijs stellen tijdig over de ontwikkelingen in deze kwestie te worden geïnformeerd;

               59.

               vraagt de IAS om een deel van zijn kredieten te besteden aan een onderzoek naar de vraag of het uitgavenbeleid door de belangrijkste directoraten-generaal efficiënt, economisch verantwoord en doeltreffend is en zo een aanvulling vormt op de huidige financiële audits en controle op de naleving van regels;

               60.

               vraagt de IAS verder om een audit van de methodiek die moet worden gebruikt voor het opstellen van het in artikel 318 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie bedoelde evaluatieverslag en de verrichte werkzaamheden te beoordelen;

      Eén enkele controle

               61.

               dringt aan op de invoering van een model met één enkele controle waarbij de audits volgens een gemeenschappelijke norm worden uitgevoerd, geregistreerd en gerapporteerd — zoals door de Rekenkamer voorgesteld in zijn advies 2/2004, welk voorstel herhaaldelijk door het Parlement is ondersteund — en waarbij ieder niveau van controles op het voorafgaande niveau voortbouwt, teneinde de lasten te beperken voor degene die wordt gecontroleerd en de kwaliteit van de auditactiviteiten te verhogen, zonder daarbij echter de onafhankelijkheid van de betrokken controleorganen te ondermijnen; is van oordeel dat interne controles een redelijke zekerheid moeten verschaffen over de wettigheid en regelmatigheid van de transacties en de vraag of de verrichtingen stroken met de beginselen zuinigheid, efficiëntie en doeltreffendheid, en onderstreept dat de controles moeten worden gecoördineerd om dubbel werk te voorkomen; wijst erop dat de Rekenkamer de externe controledienst is van de Unie en daarom geen deel uitmaakt van de interne controle;

               62.

               vraagt de Commissie verslag uit te brengen over de vraag of het haalbaar is één enkel auditmodel in te voeren dat op de begroting van de Unie kan worden toegepast, zodat er een einde zou komen aan het naast elkaar bestaan van de diverse interne controlesystemen van de lidstaten en die van de Unie; verzoekt de Commissie een op risico gebaseerde benadering te hanteren voor de steekproeven in het kader van het auditonderzoek in plaats van een op statistische steekproeven berustende aanpak;

               63.

               herinnert aan het standpunt in paragraaf 65 van zijn resolutie van 27 april 2006 (12) over het verlenen van kwijting voor het begrotingsjaar 2004, waarin de nationale controle-instanties werden opgeroepen de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor de controle op het plaatselijke gebruik van EU-middelen, zodat er niet meer behoeft te worden gedacht aan de oprichting van nationale vertegenwoordigingen van de Rekenkamer; is van mening dat als de nationale controle-instanties niet bereid zijn overheidsdiensten in hun lidstaat te belasten met de controle op uitgaven uit de EU-begroting, er moet worden nagedacht over een reorganisatie van de Rekenkamer, zodat sommige leden van de Rekenkamer de verantwoordelijkheid krijgen voor bepaalde beleidsterreinen, terwijl andere leden verantwoordelijk zijn voor bepaalde groepen lidstaten; stelt vast dat het aantal leden van de Rekenkamer de afgelopen jaren vrijwel verdubbeld is terwijl het aantal beleidsterreinen gelijk is gebleven, en dat de Rekenkamer dus in staat zou moeten zijn zulks te doen;

      Transparantie

               64.

               neemt kennis van het arrest van het Hof van Justitie in de gevoegde zaken Volker en Markus Schecke GbR C-92/09 en Hartmut Eifert 93/09 (13) en de daaruit voortvloeiende noodzaak om „een evenwichtige afweging [te maken] tussen, enerzijds, het belang van de Unie om ervoor te zorgen dat haar handelen transparant is en de overheidsmiddelen optimaal worden besteed, en anderzijds de inbreuk op het recht van de betrokken begunstigden op eerbiediging van hun privéleven in het algemeen, en op bescherming van hun persoonsgegevens in het bijzonder” (Volker en Markus Schecke GbR, par. 77 van het arrest); onderstreept evenwel dat het Hof herinnerd heeft aan de geldigheid van het transparantiebeginsel (Volker en Markus Schecke, par. 68) zoals dit wordt vermeld in artikel 1 en artikel 10 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en in artikel 15 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en erop heeft gewezen dat „bekendmaking via het internet van nominatieve gegevens betreffende de betrokken begunstigden […] de publieke controle op het gebruik van de betrokken bedragen [versterkt] en [bijdraagt] tot een optimaal gebruik van overheidsmiddelen” (Volker en Markus Schecke GbR, par. 75);

               65.

               dringt er bij de Commissie op aan in te gaan op het verzoek van het Hof van Justitie en onverwijld criteria voor te stellen voor gevallen waarin het publieke belang aangaande transparantie zwaarder weegt dan de bescherming van persoonsgegevens van ontvangers van financiële middelen van de Unie; herinnert eraan dat het Hof van Justitie criteria heeft voorgesteld zoals de tijdvakken waarin natuurlijke personen middelen van de Unie hebben ontvangen, de frequentie van dergelijke subsidies of de aard en omvang van deze steunverlening (Volker en Markus Schecke GbR, par. 89);

               66.

               verzoekt de Commissie de door het Hof van Justitie genoemde criteria in het Financieel Reglement, in sectorale wetgeving of andere besluiten te definiëren, en wel zodanig dat een hoog niveau van transparantie gewaarborgd is, en dat gegevens van begunstigden die onder deze criteria vallen, opnieuw kunnen worden gepubliceerd; dringt er bij de Commissie op aan toe te zien op de verplichting van de lidstaten de gegevens correct en op tijd te publiceren en verzoekt de Commissie de resultaten van haar toezicht in het volgende syntheseverslag te presenteren;

               67.

               herinnert aan zijn verzoek in zijn resolutie over de kwijtingsprocedure 2008 om de structuur en presentatie van gegevens van begunstigden op nationale, regionale en internationale sites te standaardiseren, met inbegrip van de nadere gegevens over de ontvangers en hun projecten;

               68.

               wijst er opnieuw op van oordeel te zijn dat doorzichtigheid een van de voornaamste instrumenten is om wettigheid en regelmatigheid van de uitgaven te bewerkstelligen en is van mening dat moet worden gestreefd naar de invoering van één enkel uitgebreid online-systeem (een centrale databank) dat voor iedereen eenvoudig toegankelijk is en het publiek dus gemakkelijk toegang biedt tot volledige informatie over de uitgaven van de Unie per begrotingslijn en per begunstigde, wenst dat de Commissie gegevens over de ontvangers van fondsen in deze centrale databank verzamelt en de bijeengebrachte gegevens eenvoudig toegankelijk en gebruikersvriendelijk maakt; verlangt verder dat de gegevens openbaar worden gemaakt in een vergelijkbaar, machineleesbaar, gemakkelijk te doorzoeken en open data-formaat in één van de officiële talen van de Unie;

               69.

               stelt om de transparantie te vergroten voor, de centrale databank met gegevens over de ontvangers van fondsen de mogelijkheid te laten bieden de geldstromen niet alleen in cijfers uit te drukken, maar ook de verbanden tussen de verschillende actoren in een project op de verschillende niveaus duidelijk te maken, echter steeds met inachtneming van de bescherming van de privacy;

               70.

               verzoekt de Commissie zich bij de opzet van deze centrale databank te laten inspireren door de Amerikaanse Recovery Accountability and Transparency Board en zijn website (www.recovery.gov);

      Evaluaties

               71.

               benadrukt dat, wil het publiek vertrouwen hebben in de begroting van de Unie, er drie doelstellingen moeten zijn:

                           —

                           de rekeningen moeten een getrouw beeld geven van de financiële situatie van de Unie,

                           —

                           alle uitgaven moeten wettig en regelmatig zijn, en een positieve betrouwbaarheidsverklaring van de Rekenkamer krijgen,

                           —

                           alle uitgaven moeten het ten doel gestelde resultaat opleveren,

                     en stelt vast dat ook indien de eerste twee doelstellingen worden bereikt, er nog steeds aanzienlijke bedragen kunnen worden verspild als onvoldoende aandacht aan het derde punt wordt geschonken;

               72.

               verzoekt de Commissie haar systemen voor de evaluatie van de doelmatigheid van uitgavenprogramma’s tegen het licht te houden om na te gaan of zij een toegevoegde waarde hebben en kosteneffectief zijn, en of de doelstellingen waarop de programma’s gericht zijn, ook inderdaad bereikt worden; onderstreept dat dergelijke evaluaties zowel op onafhankelijke wijze moeten worden uitgevoerd als beoordeeld; dringt dan ook aan op onafhankelijke evaluaties die aan het Parlement en zijn bevoegde commissies ter controle worden voorgelegd;

      Permanent crisismechanisme

               73.

               neemt kennis van de conclusies van de Europese Raad van 28 t/m 29 oktober 2010 (EUCO 25/1/10) en van de verklaring dat de staatshoofden en regeringsleiders het erover eens zijn dat de lidstaten een permanent crisismechanisme moeten instellen om de financiële stabiliteit van de eurozone als geheel te vrijwaren;

               74.

               vraagt de Raad en de lidstaten de volgende punten bij de instelling van een permanent crisismechanisme terdege te overwegen:

                           —

                           voor het permanente crisismechanisme moeten geschikte regelingen voor een openbare externe controle, voor het afleggen van verantwoording en voor volledige transparantie worden vastgesteld,

                           —

                           de betrouwbaarheid van gegevens en statistische gegevens moet gewaarborgd zijn,

                           —

                           de regelingen betreffende verantwoordelijkheid en het uitbrengen van verslag moeten duidelijk zijn en alle actoren die aansprakelijk kunnen worden gesteld moeten ook bij de instelling van het mechanisme worden betrokken,

                           —

                           er moet een definitie worden gegeven van het politieke toezicht van het Parlement op de uitgifte van euro-obligaties in het algemeen en het permanente crisismechanisme in het bijzonder;

      Klokkenluiders

               75.

               verzoekt de Commissie om een herziening van de instructies en opleiding voor het personeel met betrekking tot „Titel II: Rechten en verplichtingen van de ambtenaar” van het Statuut van de ambtenaren, ten einde te waarborgen dat alle personeelsleden volledig op de hoogte zijn van de bepalingen en met name van de verplichtingen overeenkomstig artikel 22 bis (96); verzoekt de Commissie om de bevoegde commissie van het Parlement de details van de op dit gebied verrichte werkzaamheden te doen toekomen;

      De Europese Scholen

               76.

               is verheugd over het feit dat de Rekenkamer geen fouten heeft geconstateerd die aanleiding zouden geven tot twijfel over de betrouwbaarheid van de rekeningen die werden gecontroleerd en de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen bij deze rekeningen;

               77.

               verzoekt het Bureau van de secretaris-generaal van de Europese Scholen om onverwijld te zorgen voor een diepgaande follow-up van de aanbevelingen van de Rekenkamer uit 2008 en 2009;

               78.

               wijst erop dat er een toename van de totale kosten heeft plaatsgevonden waar door de lidstaten benoemde leerkrachten langdurig afwezig waren en door tijdelijke krachten moesten worden vervangen; verwacht dat de scholen in staat zijn cijfers met betrekking tot deze extra kosten te verstrekken;

      Herziening van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie

               79.

               constateert dat de reputatie van de Unie sterk wordt beïnvloed door de publieke visie op haar ambtenarenapparaat; stelt vast dat de laatste herziening van het Statuut van de ambtenaren niet tot een aanpassing van de bepalingen aan een veranderde werkomgeving heeft geleid, noch tot een beloningsbeleid dat voorziet in gelijke betaling voor gelijk werk; constateert dat het statuut achterhaalde voordelen en privileges bevat; verzoekt de Commissie voorstellen in te dienen voor een grondige modernisering van het Statuut van de ambtenaren, waarbij achterhaalde voordelen en privileges worden geschrapt;

      Specifieke bevindingen

               80.

               neemt met voldoening kennis van de concrete maatregelen en bijbehorende tijdschema’s die de Commissie presenteert als resultaat van de constructieve discussies in de loop van de kwijtingsprocedure;

      Landbouw en natuurlijke hulpbronnen — 56 300 000 000 EUR

               81.

               stelt met tevredenheid vast dat de Commissie erin is geslaagd het foutenpercentage in de afgelopen jaren tot ongeveer 2 % te laten dalen; stelt echter ook vast dat het foutenpercentage in 2009 licht is gestegen;

               82.

               dringt er bij de Commissie op aan maatregelen te treffen om te waarborgen dat verlaging van het foutenpercentage een trend wordt die door de jaren heen wordt voortgezet, zodat er een einde komt aan de onregelmatigheden;

               83.

               herinnert eraan dat praktisch alle uitgaven aan landbouw en plattelandsontwikkeling onder gedeeld beheer plaatsvinden;

               84.

               constateert dat de Rekenkamer op grond van de resultaten van haar audit van mening is dat het meest waarschijnlijke foutenpercentage voor „Landbouw en natuurlijke hulpbronnen”, welk beleidsterrein ongeveer de helft van de begroting vertegenwoordigt, tussen de 2 % en 5 % ligt;

               85.

               stelt eveneens vast dat er in 2009 bij 66 (27 %) van de 241 onderzochte verrichtingen sprake was van fouten en dat 42 (64 %) van deze verrichtingen kwantificeerbare fouten vertoonden die vooral betrekking hadden op de subsidiabiliteit en de juistheid, als gevolg van een te hoge declaratie van in aanmerking komende percelen;

               86.

               is van mening dat de doeltreffendheid van uitgavensectoren als geheel, in plaats van die van afzonderlijke projecten, moet worden getoetst door de globale foutentrend te bekijken;

               87.

               neemt kennis van de verbeteringen van het geïntegreerde beheers- en controlesysteem (GBCS) in Griekenland nadat het Parlement hieraan voortdurend aandacht heeft besteed;

               88.

               herinnert er echter aan dat de Rekenkamer in de afgelopen jaren heeft vastgesteld dat de doeltreffendheid van het GBCS te lijden heeft onder onjuiste gegevens in de database, onvolledige kruiscontroles of een onjuiste dan wel onvolledige follow-up van anomalieën;

               89.

               constateert dat de Rekenkamer bij haar controle van acht betaalorganen in 2009 vaststelde dat de systemen slechts bij één betaalorgaan de regelmatigheid van de betalingen volledig konden garanderen, bij vier betaalorganen slechts gedeeltelijk en bij de overige drie niet;

               90.

               heeft kennis genomen van de conclusie van de Rekenkamer dat de systemen voor toezicht en controle voor het beleidsterrein „Landbouw en natuurlijke hulpbronnen” op zijn gunstigst de regelmatigheid van de betalingen gedeeltelijk konden garanderen;

               91.

               neemt verder nota van het feit dat de Rekenkamer concludeert dat bij drie van de acht gecontroleerde betaalorganen aanzienlijke verbeteringen nodig zijn;

               92.

               heeft ook vastgesteld dat de Rekenkamer opmerkt dat het jaarlijkse activiteitenverslag en de verklaring van de directeur-generaal Landbouw slechts een ten dele getrouwe beoordeling geven van het financiële beheer met betrekking tot de regelmatigheid van de betalingen;

               93.

               betreurt dat de praktijk van de lidstaten om het landbouwareaal onafhankelijk vast te stellen, tot aanzienlijke fouten bij de toekenning van areaalsubsidies leidt; verwacht dat de Europese Commissie deze praktijk in haar evaluatieverslag aan de orde stelt en er voorbeelden van geeft;

               94.

               verzoekt de Commissie:

                           —

                           de betrouwbaarheid en volledigheid van de gegevens die geregistreerd zijn in het landbouwpercelenidentificatiesysteem te verbeteren,

                           —

                           proactieve maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat alle GBCS-databases een betrouwbaar en volledig controlespoor verschaffen voor alle aangebrachte wijzigingen, met bijzondere aandacht voor de landen die bekend staan om hun povere resultaten,

                           —

                           de regels verder te verduidelijken en aan te scherpen, zodat geen rechtstreekse EU-steun wordt betaald aan aanvragers die de grond niet voor landbouwactiviteiten hebben gebruikt, noch actief in een goede landbouw- en milieuconditie hebben gehouden,

                           —

                           de richtsnoeren inzake de werkzaamheden van de certificerende instanties te verbeteren, met name wat de werkzaamheden in verband met de validering van de controle- en inspectiestatistieken van de lidstaten betreft, en het Parlement te voorzien van informatie over het aantal betalingsinstanties en een beoordeling van hun betrouwbaarheid,

                           —

                           de bureaucratie verder te verminderen en de procedures verder te vereenvoudigen, en te voorkomen dat de vele bestaande, soms tegenstrijdige regelingen negatieve gevolgen hebben voor de landbouwers,

                           —

                           het Parlement regelmatig op de hoogte te brengen van de voortgang van de werkzaamheden;

               95.

               is van mening dat de tripartiete vergaderingen van de Rekenkamer, de Commissie en nationale autoriteiten, die belangrijk gebleken zijn voor het wederzijdse begrip en de beoordeling van problemen met betrekking tot de jaarlijkse DAS-procedure op het gebied van het cohesiebeleid, zouden moeten worden uitgebreid tot het beleidsterrein landbouw en natuurlijke hulpbronnen, teneinde tot een geharmoniseerde interpretatie en toepassing van de regels inzake beheer van en controle op de uitgaven alsmede tot een gecoördineerde aanpak tussen de Commissie en de Rekenkamer te komen;

               96.

               is het eens met de Rekenkamer dat de conformiteitsgoedkeuringsprocedure teveel de nadruk legt op forfaitaire correcties en conformiteitsaanpassingen die niet de eindbegunstigden betreffen;

      Cohesie — 35 500 000 000 EUR

               97.

               herinnert eraan dat het beheer van de uitgaven op het gebied van de cohesie met de lidstaten wordt gedeeld, dat de uitgaven worden gedaan via een groot aantal meerjarige operationele programma’s (OP’s), dat de Commissie OP’s goedkeurt op basis van voorstellen van de lidstaten en dat de lidstaten de individuele projecten kiezen die in de OP’s moeten worden opgenomen;

               98.

               herinnert eraan dat de lidstaten de projecten in het kader van uitgaven op het gebied van cohesie cofinancieren; merkt op dat doelmatige beheers- en controlesystemen van belang zijn voor de lidstaten, die via nationale cofinanciering deelnemen; verzoekt de Commissie krachtig op te treden om de beheers- en controlesystemen te verbeteren en tijdelijke tekortkomingen te verhelpen;

               99.

               constateert dat het meest waarschijnlijke foutenpercentage dat de Rekenkamer voor het beleidsterrein „Cohesie” heeft vastgesteld, meer dan 5 % is; stelt vast dat de foutenfrequentie voor het derde opeenvolgende jaar is afgenomen;

               100.

               stelt tevens vast dat 36 % van de betalingen aan projecten fouten bevat, en dat dit nog steeds het gebied met het hoogste foutenpercentage is;

               101.

               is van mening dat de uitgavensectoren als geheel, in plaats van afzonderlijke projecten, moeten worden getoetst door de globale foutentrend te bekijken;

               102.

               wijst op het complexe karakter van het regelgevingskader voor het gebied cohesie, dat conformiteit vereist met zowel nationale eisen, met inbegrip van regionale en lokale bevoegdheden, als een reeks beleidsvormen en voorschriften van de Unie, zoals die in verband met openbare aanbestedingen en staatssteun; wijst ook op het grote aantal instanties dat verantwoordelijk is voor de uitvoering van het cohesiebeleid in de lidstaten en het nog grotere aantal begunstigden en ontvangers van steun van de Unie;

               103.

               is van mening dat deze complexiteit een belangrijk punt van overweging is bij het nemen van besluiten over verbeteringen en vereenvoudigingen;

               104.

               neemt er kennis van dat een groot deel van het geschatte foutenpercentage te wijten is aan subsidiabiliteitsfouten en ernstige overtredingen van de regels voor openbare aanbestedingen; stelt vast dat de niet-naleving van de regels inzake overheidsopdrachten is alleen al goed voor 43 % van alle kwantificeerbare fouten en maakt ongeveer driekwart van het geschatte foutenpercentage uit;

               105.

               constateert dat de overtreding van de regels voor openbare aanbestedingen er ook op wijst dat de interne markt van de Unie nog niet geheel is verwezenlijkt; verzoekt de Commissie en de Rekenkamer een platform in te richten voor het raadplegingsproces over de toegepaste methodologie in verband met de ernst van de geconstateerde inbreuken op het gebied van overheidsopdrachten;

               106.

               stelt bovendien vast dat uiteenlopende belangen ongetwijfeld van invloed zullen zijn op de daadwerkelijke uitvoering van de controleverplichtingen door de lidstaten voor zover het gaat om de uitgaven van de Unie in een bepaalde lidstaat en de nationale bijdragen uit die lidstaat aan de begroting van de Unie;

               107.

               verzoekt de Commissie na te gaan wat de redenen zijn voor deze inbreuken op regels inzake overheidsopdrachten en nauw samen te werken met de lidstaten om de aan het licht gekomen problemen op te lossen;

               108.

               spreekt in dit verband zijn voldoening uit over het Groenboek van de Commissie over de modernisering van het EU-beleid inzake overheidsopdrachten — Naar een meer efficiënte Europese aanbestedingsmarkt (COM(2011) 15); verzoekt de Commissie en de Raad de goedkeuring van de hervorming van de EU-basisregels voor het plaatsen van opdrachten (Richtlijnen 2004/17/EG (14) en 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad (15)) uiterlijk in 2012 af te ronden;

               109.

               is er bezorgd over dat de Rekenkamer ook een aanzienlijk aantal tekortkomingen constateerde bij aanbestedings- en gunningsprocedures;

               110.

               stelt vast dat bij ten minste 30 % van de fouten die de Rekenkamer aantrof, de autoriteiten van de lidstaten die de OP’s moeten uitvoeren over voldoende informatie beschikten om fouten te ontdekken en te corrigeren voordat ze de uitgaven bij de Commissie certificeerden;

               111.

               meent dat op grond van deze bevinding ernstige vraagtekens moeten worden gezet bij de doeltreffendheid van een systeem waarbij voornamelijk de lidstaten verantwoordelijk zijn voor de juistheid van de opgegeven uitgaven;

               112.

               herinnert eraan dat verificaties van het beheer uiterst belangrijk zijn om onregelmatigheden te voorkomen en betreurt het dat bij 11 van de 16 gecontroleerde OP’s werd vastgesteld dat de controleautoriteiten de regels slechts ten dele hadden nageleefd;

               113.

               constateert dat in het algemeen de toezicht- en controlesystemen voor de programmeringsperiode 2007-2013 slechts ten dele voldeden aan de gecontroleerde essentiële bepalingen van de regelgeving;

               114.

               merkt op dat er slechts definitieve cijfers kunnen worden vastgesteld voor de begrotingsjaren die als afgesloten kunnen worden beschouwd, en dat bijgevolg tot nog toe 2004 het recentste begrotingsjaar is dat als afgesloten kan worden beschouwd;

               115.

               herinnert eraan dat het de rol van de Commissie is de lidstaten begeleiding te bieden en optimale praktijken bij de nationale organen te ontwikkelen; dringt er bij alle DG’s van de Commissie op aan dat zij hun prestaties in dit opzicht verbeteren;

               116.

               onderstreept dat de instanties van de lidstaten in grote mate betrokken zijn bij beleidsvormen die zij in gedeeld beheer uitvoeren; benadrukt in dit verband dat een beheer dat tussen de Commissie en de lidstaten wordt gedeeld zich dient af te spelen in een sfeer van wederzijds respect en erkenning tussen de betrokken autoriteiten; benadrukt dat deze sfeer in grote mate in het dagelijkse beheer en de daaruit resulterende contacten tussen de Commissie en de administratieve instellingen van de lidstaten verder kan worden versterkt;

               117.

               verzoekt de Commissie de beste praktijken van de lidstaten in kaart te brengen en te verspreiden om te bereiken dat de opname van financiële middelen toeneemt en de cashflow van de begunstigden verbeterd wordt door de nationale uitvoeringsregels voor de structuurfondsen aan te passen en te vereenvoudigen;

               118.

               verneemt tot zijn verontrusting dat OLAF steeds meer aanwijzingen heeft dat de fraude met de structuurfondsen veelal georganiseerd en vooropgezet is en niet van incidentele aard is; dringt er bij alle belanghebbenden in de lidstaten en de EU-instellingen op aan dat zij de handen ineenslaan om dit verschijnsel aan te pakken (Jaarverslag 2010 van OLAF, blz. 41);

               119.

               betreurt dat de lidstaten hun jaaroverzichten over de structuurfondsen te laat hebben ingediend, zodat er onvoldoende zekerheid over de regelmatigheid van de uitvoering van de regionale programma’s kan worden gegeven; vindt dit een voldoende reden om betalingen uit de structuurfondsen aan de lidstaten op te schorten;

               120.

               verzoekt de Commissie om in de context van de herziening van het Financieel Reglement de doeltreffendheid van de nationale beheersverklaringen als stimulans en/of afschrikmiddel te bestuderen, alsook de voordelen en verbeteringen die zij met zich kunnen brengen qua goed beheer van de middelen; meent dat ook rekening moet worden gehouden met het feit dat er in de periode 2007-2013 belangrijke wijzigingen zijn aangebracht in de beheers- en controlesystemen en dat de resultaten daarvan moeten worden geëvalueerd met het oog op verdere verbeteringen; is van oordeel dat de invoering van dit instrument de Commissie daadwerkelijk in staat moet stellen haar taak om toezicht te houden op de lidstaten te vervullen en te zorgen voor een goede werking van de nationale beheers- en controlesystemen;

               121.

               verzoekt de Commissie intensievere contacten met de administratieve instellingen van de lidstaten te onderhouden teneinde tot een wederzijdse uitwisseling van informatie te komen om hangende vraagstukken onverwijld op te lossen;

               122.

               is uiterst verontrust over de nog steeds geringe kwaliteit van de beheers- en controlesystemen van sommige lidstaten en het lage tempo waarin verbetering in deze systemen wordt gebracht;

               123.

               verzoekt de Commissie om in het Financieel Reglement een verzoek op te nemen voor de invoering van verplichte nationale beheersverklaringen, die worden afgegeven en ondertekend op ministerieel niveau en terdege gecontroleerd door een onafhankelijk accountant, als een uiterst belangrijke eerste stap om de nationale verantwoordelijkheid voor de uitgaven van de Unie te vergroten; is van oordeel dat de Commissie zonder de invoering van dit instrument niet in staat zal zijn haar taak om toezicht te houden op de lidstaten te vervullen en te zorgen voor een goede werking van de nationale beheers- en controlesystemen;

               124.

               vestigt de aandacht op zijn Reglement, inzonderheid bijlage VI, artikel 6, lid 3, dat luidt dat de voorzitter op grond van een verslag van de commissie die verantwoordelijk is voor de begrotingscontrole, handelend namens het Parlement, „overeenkomstig artikel 265 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie bij het Hof van Justitie van de Europese Unie beroep (kan) instellen tegen de betrokken instelling wegens niet-nakoming van de verplichtingen die voortvloeien uit de opmerkingen bij de kwijtingsbesluiten of in andere resoluties ter uitvoering van de uitgaven”; herinnert er bovendien aan dat het noodzakelijk is in het kader van de begrotingsprocedure te zorgen voor een efficiënte uitvoering van regelmatig te houden driepartijenbijeenkomsten, zoals bepaald in artikel 324 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie;

               125.

               betreurt het dat de verklarende instanties in het kader van Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds (16) niet over coherente en duidelijke boekhoudnormen beschikken; verzoekt de Commissie om met de lidstaten een werkgroep in te stellen om uniforme boekhoudnormen voor te bereiden om de auditwerkzaamheden van de verklarende instanties/auditorganen verder te verfijnen;

               126.

               verzoekt de Commissie het Parlement mede te delen hoeveel beheersinstanties er thans zijn en daarbij aan te geven hoe gedegen deze te werk gaan;

      Onderzoek, energie en vervoer — 8 000 000 000 EUR

               127.

               herinnert eraan dat de meeste uitgaven van deze beleidsgroep worden gedaan onder direct gecentraliseerd beheer door de Commissie en steeds meer onder indirect gecentraliseerd beheer door agentschappen en gemeenschappelijke ondernemingen;

               128.

               stelt vast dat het meest waarschijnlijke foutenpercentage dat de Rekenkamer voor dit beleidsterrein heeft geconstateerd tussen de 2 % en 5 % ligt;

               129.

               constateert verder dat de Rekenkamer heeft vastgesteld dat de systemen voor toezicht en controle slechts ten dele effectief zijn om de regelmatigheid van de verrichtingen te waarborgen;

               130.

               stelt vast dat de grootste bron van fouten in deze beleidsgroep de terugbetaling van te hoog opgegeven personeels- en indirecte kosten aan onderzoeksprojecten blijft; neemt voorts ter kennis dat er ten aanzien van het direct beheer meer voorbehouden worden gemaakt (9 tegen 4), voornamelijk als gevolg van de ingewikkelde subsidiabiliteitscriteria;

               131.

               wijst er voorts op dat fouten op het bijzonder belangrijke terrein van onderzoek en ontwikkeling extra verontrustend zijn;

               132.

               herinnert eraan dat de door de begunstigden van het zesde kaderprogramma ter vergoeding ingediende kostendeclaraties vergezeld moeten gaan van een door een onafhankelijke auditor afgegeven controlecertificaat waarin wordt verklaard dat de onafhankelijke auditor de redelijke zekerheid heeft verkregen dat de gedeclareerde kosten aan de eisen voor subsidiabiliteit voldoen; wijst erop dat de acceptatiecriteria voor het ontvangen van een certificering van de kostenberekeningsmethode, zoals de Commissie zelf heeft toegegeven, te strikt zijn;

               133.

               is verontrust doordat de Rekenkamer fouten heeft geconstateerd in 43 % van de onderzochte kostendeclaraties — zowel in 2009 als in 2008 — waarvoor de certificerende auditor een goedkeurende verklaring had afgegeven voordat ze ter vergoeding werden ingediend;

               134.

               stelt vast dat, hoewel de Commissie in 2009 een aanzienlijk hoger bedrag aan niet-subsidiabele kosten terugvorderde, de openstaande terug te vorderen bedragen een vergelijkbare stijging vertoonden en tot 31 500 000 EUR verdrievoudigden;

               135.

               is van oordeel dat het vertrouwen onder de burgers in de sector onderzoek, energie en vervoer zeer belangrijk is, aangezien aan deze sector de komende jaren een groter gedeelte van de EU-begroting zal worden toegewezen;

               136.

               verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de onafhankelijke auditors die ten onrechte een goedkeurende verklaring voor kostendeclaraties hebben afgegeven op de hoogte worden gebracht van de subsidiabiliteitscriteria voor gedeclareerde kosten en in voorkomend geval ter verantwoording worden geroepen, de werking van het systeem voor de certificering van de kostenberekeningsmethoden van de begunstigden te herzien, de achterstand bij de terugvordering van ten onrechte betaalde bedragen te verminderen en waar nodig sancties te heffen, de regels voor de financiering van onderzoek verder te vereenvoudigen, de toegang van het midden- en kleinbedrijf tot onderzoeksmiddelen aanzienlijk te verbeteren, en te zorgen voor een volledige verantwoording van een juist gebruik van de financiële middelen van de Unie;

               137.

               verzoekt de Commissie nogmaals om voor rechtszekerheid te zorgen door af te zien van de toepassing met terugwerkende kracht van een striktere definitie van de regels voor participatie en door zich ervan te onthouden de ontvangers te vragen om reeds door de diensten van de Commissie goedgekeurde financiële fiches opnieuw te berekenen, waardoor ook de noodzaak van audits achteraf en correcties met terugwerkende kracht zou worden verminderd; verzoekt de Commissie spoedig een oplossing te vinden voor vroegere situaties die uit lopende inspecties voortvloeien, en daarbij het nodige onderscheidingsvermogen aan de dag te leggen, met inachtneming van de beginselen van goed financieel beheer; pleit ervoor om geschillen in verband met deze vroegere situaties op te lossen in gemeen overleg tussen alle partijen, bijvoorbeeld aan de hand van een hernieuwde onafhankelijke audit en/of met tussenkomst van een onafhankelijke ad-hocbemiddelaar;

               138.

               is ingenomen met het feit dat de Commissie in de onderzoeksector haar sanctiemogelijkheden is gaan benutten (34 acties, 514 330 EUR ontvangen), maar onderschrijft de conclusie van de IAS dat er behoefte is aan een krachtig fraudedetectiemechanisme;

               139.

               vraagt de Commissie te waarborgen dat de IAS jegens de door de EU opgezette organisaties die rechtspersoonlijkheid bezitten en op grond van artikel 185, lid 3, van het Financieel Reglement steun ontvangen uit de begroting (gemeenschappelijke ondernemingen van de Unie), over dezelfde bevoegdheden beschikken als die welke hem jegens de diensten van de Commissie zijn verleend.

               140.

               is van oordeel dat het achtste kaderprogramma gebaseerd moet worden op radicaal veranderd zicht op de zaken, met inbegrip van de invoering van een bonussysteem als gedeeltelijke vervanging van het huidige vooruitbetalingssysteem en een betere toegang tot durfkapitaal teneinde de efficiëntie te verhogen;

      Externe steun, ontwikkeling en uitbreiding — 6 600 000 000 EUR

               141.

               wijst erop dat voor de meeste uitgaven direct gecentraliseerd beheer door de diensten van de Commissie geldt, hetzij op het hoofdkantoor van de Commissie, hetzij bij de delegaties van de Unie („Delegaties van de Europese Unie” na inwerkingtreding van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie); stelt voorts vast dat er steeds meer gebruik wordt gemaakt van gezamenlijk beheer, bijvoorbeeld bij de Voedselfaciliteit;

               142.

               is van mening dat de doeltreffendheid van uitgavensectoren als geheel, in plaats van afzonderlijke projecten, moet worden getoetst door de globale foutentrend te bekijken;

               143.

               stelt vast dat het meest waarschijnlijke foutenpercentage dat de Rekenkamer voor dit beleidsterrein heeft geconstateerd tussen de 2 % en 5 % ligt;

               144.

               constateert verder dat de Rekenkamer als algemene beoordeling van de systemen voor toezicht en controle heeft vastgesteld dat ze slechts gedeeltelijk effectief zijn;

               145.

               heeft ook vastgesteld dat de Rekenkamer opmerkt dat het jaarlijkse activiteitenverslag en de verklaring van de directeur-generaal voor EuropeAid slechts een ten dele getrouwe beoordeling geven van het financiële beheer met betrekking tot de regelmatigheid van de betalingen;

               146.

               wijst erop dat de beoordeling van de beheers- en controlesystemen in de kandidaat-lidstaten en potentiële kandidaat-lidstaten een permanent proces is dat plaatsvindt in het kader dat geschetst is in het stappenplan voor het gedecentraliseerd beheersproces voor een instrument voor pretoetredingssteun dat uitmondt in verlening van beheersbevoegdheden door de Commissie aan een bepaald onderdeel, programma of element van het pretoetredingsinstrument;

               147.

               verzoekt de Commissie nauw samen te werken met de kandidaat-lidstaten en potentiële kandidaat-lidstaten om de beheers- en controlesystemen daadwerkelijk te verbeteren, de beste aanpak van fraudebestrijding ingang te doen vinden en te bereiken dat hun aanpak aan alle regels en normen van de Unie voldoet;

               148.

               betreurt dat in bepaalde potentiële kandidaat-lidstaten nog steeds ambtelijke benoemingen plaatsvinden die in strijd zijn met de regelgeving voor het openbaar bestuur; betreurt dat de rechterlijke macht vaak slecht functioneert; verzoekt de Commissie alle potentiële kandidaat-lidstaten de noodzakelijke knowhow en institutionele kennis bij te brengen om corruptie effectief te bestrijden en de vereiste hervormingen voort te zetten;

               149.

               is verontrust over de hoge afwijzingspercentages in landen met gedecentraliseerde uitvoering, d.w.z. de landen waar de EU-delegatie overheidsopdrachten vooraf controleert; beklemtoont dat de nationale autoriteiten in die landen kennelijk moeite hebben met de doorvoering van ingrijpende verbeteringen die nodig zijn om de controle vooraf van de Commissie overbodig te maken; verzoekt de Commissie en de kandidaat-lidstaten de dialoog te verbeteren en effectief samen te werken;

               150.

               wijst op het Speciaal verslag nr. 12/2009 van de Rekenkamer inzake de doeltreffendheid van de projecten van de Commissie op het gebied van justitie en binnenlandse zaken voor de westelijke Balkan;

               151.

               is ingenomen met het positieve oordeel van de Rekenkamer over de toezicht- en controlesystemen op het gebied van de humanitaire hulp; verzoekt de Commissie niettemin meer aandacht te besteden aan en lering te trekken uit de zwakke punten die naar voren komen uit de audits van de uitvoering door partners en bij te houden in hoeverre gebruik wordt gemaakt van de humanitaire aanbestedingscentra;

               152.

               vraagt van de opvolger van DG RELEX zijn methodiek voor controles achteraf te consolideren en onverwijld de aanbevelingen op te volgen die in dat opzicht door de interne auditor zijn gedaan;

               153.

               verzoekt DG ELARG mechanismen te ontwikkelen en in te voeren ter vergemakkelijking van de controle van de resultaten van de uitgevoerde verificatiemissies en voldoende middelen te besteden aan de analyse van de nog niet behandelde financiële declaraties van de lidstaten die onlangs tot de Unie zijn toegetreden, maar die betrekking hebben op de periode vóór de toetreding;

               154.

               vraagt DG ECHO de documentatie van beoordelingen van de voorstellen voor humanitaire hulpacties te verbeteren (zoals de invoering van gestandaardiseerde evaluatieverslagen) en in haar jaarverslag 2010 verslag uit te brengen van haar ervaringen met de tenuitvoerlegging van de Voedselfaciliteit;

               155.

               wijst erop dat hulpverlening in het buitenland ook negatieve gevolgen kan hebben, bijvoorbeeld bij wanbeheer door corrupte regimes, en dat topprioriteit moet worden gegeven aan activiteiten ter voorkoming van dergelijke effecten;

               156.

               is er verheugd over dat de Commissie van 2007 tot 2010 een bedrag van 396 000 000 EUR heeft uitgegeven om de kandidaat-lidstaten te steunen bij hun activiteiten ter verbetering van het rechtsstelsel en bestrijding van corruptie, alsmede over de hierbij geboekte vooruitgang; waarschuwt niettemin voor al te groot optimisme en verzoekt de Commissie aan te tonen dat dit bedrag doelmatig besteed is en dat betere controlestructuren ook tot toegenomen bestraffing van corrupte spelers, ook op topniveau, hebben geleid, dat de wetgeving ten volle wordt toegepast en dat de hervormingen duurzaam zijn;

               157.

               neemt met verontrusting kennis van de gebreken die de Rekenkamer in het gedecentraliseerd uitvoeringssysteem (DIS) voor Kroatië en Turkije heeft geconstateerd; verzoekt de Commissie verslag te doen van alle maatregelen die zij heeft genomen om dit probleem aan te pakken en ramingen te geven van de omvang van de uitgaven die risico lopen;

               158.

               verzoekt de Commissie, en met name DG ELARG, zich sterker in te zetten met betrekking tot de einddeclaraties van het Phare-programma, het Cards-programma en de overgangsfaciliteit en tot voorzichtige en tijdige afsluiting van deze programma’s over te gaan;

               159.

               betreurt dat een aanzienlijk deel van de pretoetredingssteun in hoofdstuk 3 (Landbouw — 254 000 000 EUR) en hoofdstuk 4 (Cohesie — 65 000 000 EUR) van het jaarverslag van de Rekenkamer aan de orde komt; stelt tot zijn verbazing vast dat het jaarverslag, in tegenstelling tot voorgaande jaren, geen informatie bevat over controlebezoeken per land buiten de EU;

               160.

               betreurt dat DG REGIO in 2009 geen controlebezoeken aan Kroatië heeft gebracht, ondanks de forse problemen rond aanbestedingen aldaar;

               161.

               verzoekt de Commissie verder internationale organisaties ervan op de hoogte te stellen dat toekomstige steun van de Unie afhankelijk zal worden gesteld van een betrouwbaar bewijs in de vorm van een betrouwbaarheidsverklaring;

               162.

               verzoekt de Rekenkamer aan te geven waarom haar steekproef van transacties op het gebied van hulp aan derde landen een relatief laag foutenpercentage (13 %) opleverde, alsmede een groot aandeel niet-kwantificeerbare fouten bij de EU-delegaties, en geen aanwijzingen voor fouten wat betreft juistheid of realiteit, terwijl de betrokken sector door zijn aard sterk misbruikgevoelig is; verzoekt de Commissie en met name de delegaties van de Unie een duidelijk controlespoor te verschaffen, alsmede alle ander nodige informatie te verstrekken om de analyse door de Rekenkamer te vergemakkelijken;

      Onderwijs en burgerschap — 2 200 000 000 EUR

               163.

               wijst erop dat voor de meeste uitgaven op dit terrein indirect gecentraliseerd beheer of gedeeld beheer geldt;

               164.

               is verheugd over de positieve rol die de Commissie met haar adviesverlening aan de lidstaten heeft gespeeld en moedigt haar aan door te gaan met het verspreiden van optimale praktijken onder de nationale instanties;

               165.

               neemt er nota van dat de Rekenkamer als meest waarschijnlijk foutenpercentage voor afsluitingen een percentage tussen de 2 % en 5 % heeft vastgesteld en dat de systemen voor toezicht en controle voor dit beleidsterrein slechts gedeeltelijk effectief waren om de regelmatigheid van de afsluitingen die in 2009 plaatsvonden, te garanderen;

               166.

               is er bezorgd over dat 29 van de 120 gecontroleerde afsluitingen (24 %) kwantificeerbare fouten bevatten;

               167.

               is er ook bezorgd over dat in 2009 een significant aantal fouten in de dat jaar verrichte afsluitingen niet door de toezicht- en controlesystemen ontdekt en gecorrigeerd werden;

               168.

               vraagt de Commissie de controles van de afsluitingen verder te versterken om te verzekeren dat fouten worden ontdekt en gecorrigeerd en de herhaling van eerder ontdekte fouten wordt voorkomen;

      Economische en financiële zaken — 700 000 000 EUR

               169.

               herinnert eraan dat de voornaamste programma’s in deze beleidsgroep deel uitmaken van het zesde en zevende kaderprogramma onderzoek en technologische ontwikkeling (222 000 000 EUR), de gekoppelde financiering van de agentschappen van de Unie (116 000 000 EUR), het Garantiefonds voor externe acties (92 000 000 EUR) en het kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie (CIP), dat de opvolger is van het meerjarenprogramma voor ondernemingen en ondernemerschap (MAP) (175 000 000 EUR);

               170.

               herinnert er verder aan dat de meeste acties die in het kader van het zesde en zevende kaderprogramma en het CIP worden uitgevoerd, door middel van een subsidieovereenkomst met de Commissie worden gefinancierd en dat de subsidies als volgt worden uitbetaald: een voorschot bij ondertekening van de subsidieovereenkomst, gevolgd door tussentijdse betalingen en een saldobetaling, waarbij de subsidiabele uitgaven worden vergoed die de begunstigde in kostendeclaraties heeft opgegeven;

               171.

               verwijst naar zijn kwijtingsresoluties voor de begrotingsjaren 2007 en 2008, waarin de Commissie werd opgeroepen de begunstigden toe te staan gemiddelde personeelskosten per kostenplaats te hanteren en ervan af te zien cijfers te verlangen voor de kosten van individuele medewerkers van specifieke onderzoeksprojecten; is in dit verband verheugd over Besluit C(2011) 174 van de Commissie van 24 januari 2011 inzake drie maatregelen ter vereenvoudiging van de uitvoering van Besluit nr. 1982/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad en Besluit nr. 970/2006/Euratom van de Raad;

               172.

               stelt vast dat het voornaamste risico voor de regelmatigheid is dat subsidiabele kosten in de kostendeclaraties te hoog worden opgegeven en dat dit niet wordt ontdekt door de toezicht- en controlesystemen van de Commissie, en dat de Rekenkamer het risico voor de regelmatigheid van de betalingen die op basis van kostendeclaraties worden gedaan als „hoog” beoordeelt;

               173.

               neemt nota van de illustratieve voorbeelden die de Rekenkamer noemt ten aanzien van:

                           —

                           het zesde kaderprogramma, waar deze ernstige tekortkomingen in de kostendeclaraties niet ontdekt werden door het kantoor dat het controlecertificaat verstrekte en evenmin tijdens de twee controles achteraf die namens de Commissie werden verricht door een ander extern accountantskantoor,

                           —

                           het zevende kaderprogramma, waarbij een begunstigde een methodiek toepaste voor de berekening van personeelskosten die noch voldeed aan de regels van het zesde kaderprogramma noch van het zevende kaderprogramma, zodat voor een gecontroleerd project de gedeclareerde kosten met meer dan 17 % te hoog werden opgegeven en dezelfde methodiek bij nog eens 13 projecten werd toegepast,

                           —

                           het Europees Ruimteagentschap (ESA) — gezamenlijk beheer — waar de Rekenkamer constateerde dat er kosten waren opgenomen die niet door de Gemeenschap gefinancierd dienen te worden of kosten die onvoldoende onderbouwd waren, voor een bedrag van ongeveer 10 % van de gecontroleerde steekproef, en dat er ernstige gebreken waren in de regels en procedures voor aanbestedingen;

               174.

               constateert tot zijn bezorgdheid en verontrusting dat de Rekenkamer fouten blijft ontdekken in betalingen waarvoor een goedkeurende verklaring is afgegeven door de erkende auditor en dat de Rekenkamer de controlecertificering slechts gedeeltelijk effectief beschouwt voor het ontdekken van onjuistheden in de gedeclareerde kosten;

               175.

               neemt nota van de conclusie van de Rekenkamer dat de betalingen in deze beleidsgroep vrij van materiële fouten waren, maar constateert ook dat de Rekenkamer aanbeveelt aandacht te besteden aan het soort en de omvang van de fouten die in de uitgaven in het onderzoekskader werden gevonden; stelt vast dat terwijl twee van de drie toezicht- en controlesystemen voor deze beleidsgroep als effectief werden beoordeeld, één systeem slechts gedeeltelijk doeltreffend was voor het garanderen van de regelmatigheid van de betalingen;

               176.

               verzoekt de Commissie:

                           —

                           de huidige regelingen inzake controle vooraf te toetsen op effectiviteit,

                           —

                           na te gaan, gelet op de ervaringen, of certificering door een door de begunstigde in de arm genomen externe controleur een doeltreffende controle is en alternatieve controlemethoden te overwegen,

                           —

                           de certificerende accountants bewuster te maken van de subsidiabiliteit van de uitgaven met als doel de betrouwbaarheid van de door hen afgegeven controlecertificaten te verbeteren, en in voorkomende gevallen ter verantwoording te roepen,

                           —

                           de kwaliteit van de controles vooraf van haar aanbestedingsprocedures en van haar tussentijdse/saldobetalingen te verbeteren en te verzekeren dat de functies voor controles achteraf bestreken worden door specifieke werkprogramma’s;

      Uitgebreide uitgaventoetsing

               177.

               verzoekt de Commissie in 2011 dringend een uitgebreide uitgaventoetsing te ondernemen van alle activiteitenterreinen, om ervoor te zorgen dat alle uitgaven resultaten opleveren, teneinde mogelijke besparingen te identificeren die in deze periode van schaarste de druk op de begroting kunnen verminderen;

               178.

               is van mening dat alle verzoeken om hogere uitgaven op belangrijke prioritaire terreinen kunnen worden ingewilligd door te besparen in bestaande programma’s en dat achterhaalde of ondoeltreffende programma’s daarom beter moeten worden gecontroleerd, om ervoor te zorgen dat middelen elders worden toegewezen;

      Prioritaire acties

               179.

               verzoekt de Commissie aan de bevoegde commissie van het Parlement een plan voor te leggen met de stappen die zij denkt te ondernemen met betrekking tot een hervorming van de bestaande kwijtingsprocedure, de nationale beheersverklaringen, de voltooiing van de governancestructuur van de Commissie, stelselmatige onderbreking en opschorting van betalingen en opheffing van deze maatregelen, alsmede verbetering van de correctiemechanismen;

      Hervorming van de huidige kwijtingsprocedure

               180.

               verzoekt de Commissie een interinstitutionele discussie te organiseren waarin in eerste instantie op het hoogste niveau wordt deelgenomen door vertegenwoordigers van de Raad, de Commissie, de Rekenkamer en het Parlement, en in tweede aanleg door vertegenwoordigers van de lidstaten, de nationale parlementen en hoge controle-instanties, teneinde diepgaand van gedachten te wisselen over de huidige kwijtingsprocedure;

               181.

               verzoekt de Commissie met voorstellen te komen ter verkorting van de termijnen in de kwijtingsprocedure, zodat de stemming in de plenaire vergadering kan plaatsvinden in het jaar dat volgt op het begrotingsjaar waarop de kwijting betrekking heeft; dringt er bij de Rekenkamer en alle andere instellingen op aan dat zij de kwijtingsprocedure korter maken en aanscherpen, waardoor deze transparanter en begrijpelijker voor de belastingbetalers in de EU wordt;

      Nationale beheersverklaringen

               182.

               onderstreept dat nationale beheersverklaringen moeten worden gezien als een instrument waarmee de lidstaten meer verantwoordelijkheid krijgen voor de uitgaven van de Unie doordat ze zowel de nationale parlementen als de nationale auditinstellingen de gelegenheid geven bij te dragen aan het waarborgen van de wettigheid, regelmatigheid en het nuttig effect van de uitgaven van de Unie; is van oordeel dat de nationale beheersverklaringen een instrument zijn waarmee de nationale instellingen en de instellingen van de Unie kunnen samenwerken met volledige eerbiediging van hun respectieve rollen en verantwoordelijkheden;

               183.

               herinnert eraan dat het Parlement er sinds 2005 bij de Commissie op heeft aangedrongen een voorstel voor de invoering van verplichte nationale beheersverklaringen voor te leggen;

               184.

               onderstreept dat niet alleen de beheerder van de Unie maar ook de nationale beheerder verantwoording moet afleggen voor uitgaven, aangezien ongeveer 80 % van de begroting door nationale autoriteiten wordt uitgevoerd;

               185.

               heeft er herhaaldelijk om verzocht dat iedere nationale minister van Financiën een nationale beheersverklaring over het gebruik van de financiële middelen moet afgeven en ondertekenen en heeft ook voorgesteld dat de nationale auditinstelling of een andere onafhankelijke controle-instelling de nationale beheersverklaring van de minister van Financiën moet controleren aangezien de controle van een door een nationaal ministerie afgegeven verklaring normaliter onder het mandaat van een onafhankelijke en nationale auditinstelling valt;

               186.

               is er verheugd over dat bepaalde lidstaten (Denemarken, Nederland, Verenigd Koninkrijk en Zweden) een nationale beheersverklaring afleggen, maar wijst erop dat deze in kwaliteit en duidelijkheid uiteenlopen;

               187.

               wijst erop dat het afleggen van nationale beheersverklaringen door deze lidstaten de overige lidstaten duidelijk maakt dat zoiets een haalbare zaak is;

               188.

               constateert dat het Commissievoorstel over de financiële voorschriften die van toepassing zijn op de jaarlijkse begroting van de Unie (COM(2010) 815, artikel 56) de invoering van beheersverklaringen op beheerdersniveau beoogt; beschouwt dit voorstel als een stap naar nationale beheersverklaringen, wat het uiteindelijke doel is;

               189.

               verzoekt de Commissie een officieel voorstel in te dienen voor de invoering van verplichte, door elke nationale minister van Financiën te ondertekenen nationale beheersverklaringen overeenkomstig de volgende stappen:

                           —

                           een analyse van de kwaliteit, volledigheid, objectiviteit en relevantie en het nut van de bestaande nationale beheersverklaringen, waaronder een beoordeling van de toegevoegde waarde van de verstrekte informatie en van de eventuele tekortkomingen daarvan,

                           —

                           opstellen van richtsnoeren over de omschrijving van gemeenschappelijke kernaspecten van nationale beheersverklaringen om te garanderen dat ze zowel voor de Commissie als de Rekenkamer nuttig zullen zijn,

                           —

                           vaststelling van een routekaart waarop een datum wordt aangegeven waarop de lidstaten de voornaamste stappen zullen hebben voltooid in het proces van de invoering van nationale beheersverklaringen, alsmede de invoering in het Financieel Reglement van verplichte nationale beheersverklaringen uiterlijk op 1 januari 2014, wanneer de periode van de nieuwe financiële vooruitzichten ingaat;

                     en stelt voor dat de inhoud van de nationale beheersverklaringen in overeenstemming moet zijn met de internationale auditnormen en nuttig moet zijn voor de audit van de Rekenkamer;

      Voltooiing van de governancestructuur van de Commissie

               190.

               onderstreept dat zowel het jaarlijkse verslag over de werkzaamheden van de directeur-generaal als het syntheseverslag van het college van Commissieleden belangrijke elementen zijn waarmee de Commissie verantwoording tegenover de kwijtingsautoriteit kan afleggen;

               191.

               verzoekt de Commissie, naar analogie van zijn verzoek om invoering van nationale beheersverklaring op beleidsniveau, haar governancestructuur te voltooien door de toevoeging van de ondertekening van het verantwoordelijke lid van de Commissie aan het jaarlijkse verslag over de werkzaamheden van de directeur-generaal en door ondertekening van het syntheseverslag, dat ook een „scoreboard” dient te bevatten over de kwaliteit van de controles per lidstaat en beleidsterrein, door de voorzitter van de Commissie;

               192.

               constateert dat, om de governancestructuur van de Commissie te voltooien, er wellicht een versterking van de procedures moet plaatsvinden om het college in staat te stellen het syntheseverslag aan te nemen en de betrokkenheid van individuele Commissieleden bij en deelname aan de voorbereiding van het jaarlijkse verslag over de werkzaamheden van de directeur-generaal mogelijk te maken, waartoe de volgende maatregelen die van toepassing zijn op het begrotingsjaar 2010 behoren:

                           —

                           doorgeven aan de bevoegde commissie van het Parlement en publicatie van de notulen van de vergadering waarop het college het syntheseverslag aanneemt,

                           —

                           doorgeven aan de bevoegde commissie van het Parlement van de verklaring van de directeur-generaal over zijn bijeenkomst met het verantwoordelijke lid van de Commissie waarin duidelijk en volledig wordt ingegaan op de inhoud van hun gesprekken over het jaarlijkse verslag over de werkzaamheden en ook op eventuele voorbehouden;

               193.

               beklemtoont dat deze maatregelen er in geen geval toe mogen leiden dat de rechtstreekse verantwoordelijkheid van elke directeur-generaal of gedelegeerd ordonnateur verwatert;

      Stelselmatige intreding van onderbreking en opschorting van betalingen en opheffing van deze maatregelen

               194.

               constateert dat het totaalbedrag aan financiële correcties die in 2009 werden bevestigd alleen al voor structurele maatregelen 7 719 000 000 EUR bedraagt (Jaarrekening van de Europese Unie, begrotingsjaar 2009, blz. 112); stelt echter vast dat er slechts een bedrag van 5 387 000 000 EUR (7 719 000 000 — 2 332 000 000) (blz. 103) werd uitgevoerd en in de rekeningen opgenomen; is van mening dat het verschil tussen de te corrigeren bedragen en de werkelijk gecorrigeerde bedragen noopt tot invoering van automatische opschorting, zonder Commissiebesluit, van de betalingen zodra uit bewijsmateriaal een aanzienlijke tekortkoming in de werking van de systemen voor het beheer en de controle blijkt;

               195.

               verzoekt de Commissie om de invoering van stelselmatige intreding van onderbreking en opschorting van betalingen zodra uit bewijsmateriaal een aanzienlijk tekortkoming in de werking van de systemen voor beheer en controle van de lidstaten blijkt;

               196.

               meent dat het proces dat leidt tot verwezenlijking van stelselmatige onderbreking en stelselmatige opschorting van betalingen de volgende punten moet omvatten:

                           —

                           doorgifte aan de bevoegde commissie van het Parlement van informatie waarop duidelijk alle onderbrekingen en opschortingen van betalingen tot dusver blijken, met de redenen voor deze besluiten,

                           —

                           een beschrijving van duidelijke, ondubbelzinnige criteria die van toepassing zijn op alle directoraten-generaal en die geen ruimte laten voor interpretatie van toekomstige onderbrekingen of opschortingen van betalingen en van het opheffen daarvan, waarbij een systematisch mechanisme zonder besluitvorming vooraf op politiek niveau moet worden gecreëerd,

                           —

                           opneming in het Financieel Reglement van het beginsel van stelselmatige onderbreking en opschorting van betalingen zodra er aanwijzingen zijn voor aanzienlijke tekortkomingen in de werking van het systeem voor beheer en controle van de lidstaten, alsmede de ontwikkeling van uitgebreide richtsnoeren voor de lidstaten om de nationale autoriteiten te helpen misverstanden en onregelmatigheden te vermijden,

                           —

                           doorgifte door de Commissie van een exemplaar van elke terugvorderingsbrief en elke brief waarin financiële correcties aan de nationale parlementen, de hoogste nationale auditinstelling van de betrokken lidstaat en aan de bevoegde commissie van het Parlement worden gemeld;

      Verbetering van correctiemechanismen

               197.

               verlangt dat de Commissie verbetering aanbrengt in de correctiemechanismen die ervoor moeten zorgen dat de financiële consequenties van ten onrechte verrichte betalingen worden gedragen door de begunstigden en niet door de belastingbetalers;

               198.

               meent dat het proces dat moet leiden tot het bereiken van dit doel ook de volgende punten dient te omvatten:

                           —

                           een duidelijke, uitgebreide en volledig correcte lijst van alle financiële correcties die sinds 2000 werden uitgevoerd plus informatie over het punt of ten onrechte ontvangen betalingen zijn teruggevorderd of door andere projecten zijn vervangen, in welk geval ook een kwalitatieve beoordeling van deze vervangende projecten moet worden gegeven,

                           —

                           de maatregelen die moeten worden genomen naar aanleiding van de conclusie van de Rekenkamer dat „de Commissie niet altijd volledig en betrouwbare informatie van de lidstaten ontvangt” (Jaarverslag 2009, punt 1.49), met een lijst van de betrokken lidstaten en het bedrag van de onregelmatigheden plus informatie over de resultaten van de „gestandaardiseerde procedure” (zie het antwoord van de Commissie in haar Jaarverslag 2009, punt 1.34) ingevoerd voor de periode 2007-2013,

                           —

                           een actieplan om lering te trekken uit de bevindingen van de Rekenkamer over de jaarlijkse foutenpercentages op het niveau van de begunstigden en het werk van de Commissie naar aanleiding van die bevindingen alsmede de financiële correcties en terugvorderingen gedurende de gehele looptijd van de verschillende programma’s tot en met de afsluitingsprocedure en inclusief de detectie van betalingen die wellicht een nadere controle behoeven en de procedures voor de goedkeuring van de rekeningen en een betere follow-up van de terugvorderingsacties van de lidstaten;

      Prestatiebeoordelaar

               199.

               verzoekt de Commissie om benoeming van een „prestatiebeoordelaar” met verantwoordelijkheid voor de voorbereiding van het evaluatieverslag zoals vereist in artikel 318 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, goed te keuren door het college van Commissieleden om duidelijk te maken wie verantwoordelijk is voor dit verslag;

               200.

               is van oordeel dat het evaluatieverslag zodanig moet worden opgesteld dat de relatie tussen de kerncapaciteitsindicatoren, hun rechtsgrondslag en beleidsgrondslag, het bedrag van de uitgaven en de bereikte resultaten duidelijk en transparant is, en de methodiek die voor de samenstelling van dit verslag wordt gebruikt moet worden gecontroleerd door de IAS, die ook de verrichte werkzaamheden moet beoordelen;

               201.

               is van mening dat het evaluatieverslag aan de plenaire vergadering moet worden voorgelegd, waarna een debat moet volgen waarvoor ook de Rekenkamer zal worden uitgenodigd om haar advies over het verslag te geven;

      Invoering van een nieuwe uitgavenlogica

               202.

               vraagt de Commissie om invoering van een nieuwe uitgavenlogica ter verbetering van de kwaliteit van de uitgaven en om ervoor te zorgen dat de middelen van de belastingbetaler van de Unie juist en verstandig worden uitgegeven, met inbegrip van de volgende beginselen:

                           —

                           vaststelling van de begroting van de Unie op grond van een onderzoek van het voorgestelde beleid, de kosten voor de betrokken organen en begunstigden en de doelstellingen die met de beschikbare fondsen kunnen worden bereikt,

                           —

                           waarborgen dat de acties en programma’s realistisch en zo eenvoudig mogelijk zijn,

                           —

                           waarborgen dat er volledig en op overeengekomen wijze verantwoording voor de uitgaven moet worden afgelegd,

                     en stelt voor dat de Commissie in samenwerking met de Rekenkamer een procedure bestudeert met als doel een algemene betrouwbaarheidsverklaring te verkrijgen voor elk van de financiële vooruitzichten en deze procedure, in afwachting van een rechtsgrondslag die deze verplicht stelt, op vrijwillige basis toe te passen;

      Opmerkingen van commissies voor advies

      Commissie ontwikkelingssamenwerking

               203.

               maakt zich zorgen over het feit dat de Rekenkamer heeft vastgesteld dat de toezicht- en controlesystemen voor externe steun en ontwikkeling slechts gedeeltelijk doeltreffend geweest zijn voor wat het waarborgen van de regelmatigheid van de betalingen betreft en dat de betalingen een materieel foutenniveau vertoonden; vindt het zorgwekkend dat fouten die de Rekenkamer in enkele saldobetalingen heeft aangetroffen niet door de Commissie werden opgemerkt en dat de Commissie niet bijhoudt in hoeverre partners gebruikmaken van de humanitaire aanbestedingscentra; is verheugd over het feit dat het aantal transacties dat fouten bevatte (13 %) in vergelijking met voorgaande jaren met meer dan de helft is gedaald, maar benadrukt evenwel dat er naar moet worden gestreefd dit percentage verder terug te brengen;

               204.

               stelt vast dat „gebreken die zijn vastgesteld tijdens de periodieke controles van de systemen van partners niet altijd tijdig worden aangepakt” (17) door DG ECHO; vraagt DG ECHO bijgevolg met aandrang zijn capaciteiten voor controle en follow-up te vergroten;

               205.

               vraagt dat de Commissie milieuaspecten uitvoeriger opneemt in ontwikkelingsprojecten en programma’s voor begrotingssteun en een beoordeling uitvoert van de integratie van milieukwesties in ontwikkelingssamenwerking; betreurt dat deze tekortkomingen mogelijk te wijten zijn aan personeelsgebrek en rekent op verbetering dankzij de komst van de Europese Dienst voor extern optreden;

               206.

               verzoekt nogmaals om meer betrokkenheid van de parlementen en meer overleg met het plaatselijke maatschappelijk middenveld in partnerlanden bij de opstelling en herziening van de landenstrategiedocumenten in het kader van het instrument voor ontwikkelingssamenwerking (IOS);

               207.

               dringt er bij de Commissie op aan de partnerlanden te ondersteunen bij de ontwikkeling van hun parlementaire controle- en auditcapaciteit en de vergroting van de transparantie en publieke toegankelijkheid van informatie, met name wanneer bijstand wordt verleend in de vorm van begrotingssteun, in overeenstemming met de bepalingen van artikel 25, lid 1, onder b), van de IOS-verordening (18), en vraagt dat de Commissie regelmatig verslag uitbrengt over de geboekte vorderingen;

               208.

               verzoekt de Commissie nogmaals aan te tonen dat ze ten minste 20 % van de ontwikkelingshulp heeft uitgegeven aan basis- en middelbaar onderwijs en basisgezondheidszorg, inclusief de veilige toegang tot water en sanitaire voorzieningen; stelt voorts voor om grondige impactbeoordelingen uit te voeren voor deze uitgaven, met als doel de doeltreffendheid van de opgezette programma’s te optimaliseren;

               209.

               moedigt de Commissie ertoe aan meer aandacht te besteden aan de gezondheid van vrouwen in ontwikkelingslanden in het algemeen en aan de gezondheid van moeders in het bijzonder, aangezien de verwezenlijking van de millenniumontwikkelingsdoelstellingen op dit vlak het verst achterblijft;

               210.

               wijst erop dat ontwikkelingshulpmechanismen ook moeten beogen het scheppen van rijkdom te bevorderen en kleine en middelgrote ondernemingen te ondersteunen, aangezien het scheppen van rijkdom een cruciaal middel blijft om armoede te verminderen; herinnert eraan dat jaarlijks naar schatting 800 000 000 000 EUR door illegale kapitaalstromen uit ontwikkelingslanden verloren gaat en dat het voorkomen daarvan bepalend kan zijn voor de vermindering van de armoede en de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling;

               211.

               onderkent dat organisaties van de Verenigde Naties vaak beschikken over specifieke ervaring en expertise die niet gemakkelijk elders worden gevonden; maakt zich desondanks zorgen over het feit dat de Commissie op voorhand niet overtuigend aantoont dat de keuze voor een VN-organisatie daadwerkelijk efficiënter en doeltreffender is dan andere vormen van steunverlening (19); verzoekt de Commissie het selectieproces van kanalen voor de verstrekking van steun transparanter en objectiever vorm te geven;

               212.

               dringt er bij de Commissie op aan te zorgen voor een betere zichtbaarheid van door de Unie gefinancierde overzeese projecten;

      Commissie werkgelegenheid en sociale zaken

               213.

               stelt vast dat het benuttingspercentage van de betalingskredieten voor 2009 van het meerjarig financieel kader 2000-2006 voor het Europees Sociaal Fonds (ESF) 97,1 % bedraagt (1 540 000 000 EUR); stelt vast dat de tussentijdse betalingen en voorschotten voor het meerjarig financieel kader 2007-2013 een bedrag van 11 300 000 000 EUR belopen; waardeert het streven van de Commissie naar verbetering van het financieel beheer; betreurt dat de lidstaten ondanks de financiële crisis geen middelen uit het ESF opnemen;

               214.

               stelt vast dat de hoeveelheid tekortkomingen de afgelopen drie jaar een dalende lijn vertoont, van 54 % in 2007 tot 36 % in 2009; waardeert de inspanningen van de Commissie om de foutenpercentages te verklagen; roept op tot meer inspanningen op dit gebied, in het bijzonder het beperken van de vergoeding van kosten die daar niet voor in aanmerking komen;

               215.

               verzoekt de Commissie bij te dragen aan het verbeteren van het financiële beheer door het actieprogramma uit te voeren waarmee de besluitvormingsprocedures voor de financiële correcties worden versneld;

               216.

               verwelkomt het feit dat de uitvoering van het ESF-programma in 2009 gericht was op de Europese Werkgelegenheidsstrategie, met name op de maatregelen ter verbetering van de inzetbaarheid op de arbeidsmarkt (30,6 % (20)) en op activiteiten ter ontwikkeling van onderwijs en opleidingen (22,8 % (20)), sociale integratie (20,8 % (20)) en gelijke kansen (6,5 % (20));

               217.

               is verheugd dat de Commissie ernaar streeft dat alle lidstaten volledig rekenschap afleggen via jaarlijkse controleverslagen van de auditdiensten en samenvattende jaarverslagen;

      Commissie interne markt en consumentenbescherming

               218.

               benadrukt het belang van begrotingslijnen 17 02 02 (activiteiten ten behoeve van de consumenten) en 17 01 04 03 (administratief beheer) voor de doeltreffende uitvoering van de jaarlijkse werkprogramma’s in het consumentenprogramma 2007-2013, en verzoekt de Commissie om meer bekendheid te geven aan de beschikbare subsidies (vooral wat betreft de gemeenschappelijke optredens in het kader van de verordening betreffende samenwerking met betrekking tot consumentenbescherming (Verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad (21)), waarvoor geen enkele aanvraag werd gedaan); is ingenomen met het vruchtdragende gebruik van de extra middelen (2 000 000 EUR) die in 2009 zijn uitgetrokken voor het proefproject betreffende toezichtmaatregelen op het gebied van het consumentenbeleid;

               219.

               verheugt zich over de komende publicaties van het scorebord voor de consumentenmarkten, dat een belangrijk hulpmiddel vormt om het markttoezicht te verbeteren en de markten op vernieuwende wijze te rangschikken; is van mening dat de gecreëerde empirische grondslag aan de basis moet liggen van nieuwe beleidsinzichten op het niveau van de Unie en op nationaal niveau, en vraagt de Commissie de resultaten van het scorebord voor de consumentenmarkten in alle relevante onderdelen van haar beleidsvorming te gebruiken;

               220.

               neemt met grote interesse kennis van de omvorming van het Agentschap voor het volksgezondheidsprogramma tot Uitvoerend Agentschap voor gezondheid en consumenten (EAHC) en van het eerste werkingsjaar van dit agentschap sinds de verlenging van zijn mandaat; feliciteert het EAHC met de verwezenlijking van de gestelde doelen voor het beheer van subsidies en contracten in het kader van het consumentenprogramma (Besluit nr. 1926/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad (22)); acht het niettemin problematisch dat 3 % van de betalingen pas heeft plaatsgevonden na afloop van de betalingstermijn;

               221.

               is ingenomen met de inspanningen die gedaan zijn om tot een uitvoeringspeil van 92 % van betalingskredieten voor de tenuitvoerlegging en ontwikkeling van de interne markt (begrotingslijn 12 02 01) te komen; stelt vast dat het uitvoeringspeil voor het Solvit-programma (begrotingslijn 12 02 02) waarschijnlijk bijna 92 % zal bedragen, rekening houdend met alle betalingen die in 2008, 2009 en 2010 gedaan zijn; herhaalt dat de afzonderlijke begrotingslijn voor Solvit behouden moet blijven;

               222.

               onderstreept het belang van kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) en spoort de Commissie aan om de doeltreffendheid van de huidige financieringsprogramma’s voor kmo’s te analyseren en de deelname van kmo’s aan onderzoeksprogramma’s van de Unie te bevorderen door innovatieve financiële instrumenten in de begroting van de Unie op te nemen;

               223.

               wijst op de beschouwingen van de Rekenkamer met betrekking tot goederen die het grondgebied van de Unie op illegale wijze zijn binnengebracht (zie punt 2.22 van zijn jaarverslag) en het antwoord hierop van de Commissie met de verduidelijking uit het gemoderniseerde douanewetboek; vraagt dat de Commissie zo snel mogelijk verslag uitbrengt aan het Parlement over het aan de relevante uitspraken van het Hof van Justitie gegeven gevolg;

               224.

               spoort de lidstaten aan om geschikte risicoanalysemethoden te gebruiken teneinde douanecontroles toe te spitsen op handelaren of goederen die als risicovol worden beschouwd; verzoekt de lidstaten voorts om op risicoanalyse gebaseerde controles aan te vullen met een aantal willekeurig geselecteerde controles; verzoekt de Commissie bij de opstelling van de uitvoeringsbepalingen van het gemoderniseerd douanewetboek bijzondere aandacht te schenken aan de uitvoering van fysieke controles op goederen, zowel voor fiscale als voor veiligheids/beveiligingsdoeleinden; dringt ten slotte aan op de verbetering van de auditcontroles voor- en achteraf door middel van eenvoudigere procedures en gecentraliseerde goedkeuring;

      Commissie vervoer en toerisme

               225.

               merkt op dat in de begroting 2009, zoals uiteindelijk goedgekeurd en gewijzigd in de loop van dat jaar, specifiek voor het beleid dat tot de bevoegdheid van de Commissie vervoer en toerisme behoort, in totaal 2 427 000 000 EUR aan vastleggingskredieten was opgenomen en 2 103 000 000 EUR aan betalingskredieten beschikbaar was; wijst er verder op dat van deze bedragen:

                           —

                           934 582 000 EUR aan vastleggingskredieten en 830 594 000 EUR aan betalingskredieten beschikbaar was voor trans-Europese vervoersnetwerken (TEN-T),

                           —

                           17 600 000 EUR aan vastleggingskredieten en 14 500 000 EUR aan betalingskredieten beschikbaar was voor verkeersveiligheid,

                           —

                           64 971 000 EUR aan vastleggingskredieten en 29 054 000 EUR aan betalingskredieten beschikbaar was voor het Marco Polo-programma,

                           —

                           146 902 000 EUR aan vastleggingskredieten en 109 257 000 EUR aan betalingskredieten beschikbaar was voor de vervoersagentschappen en de Europese GNSS-toezichtautoriteit,

                           —

                           427 424 000 EUR aan vastleggingskredieten en 388 859 000 EUR aan betalingskredieten beschikbaar was voor vervoer, met inbegrip van het prioritaire beleidsgebied van het duurzaam stedelijk vervoer, in het zevende kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling,

                           —

                           2 750 000 EUR aan vastleggingskredieten beschikbaar was voor verkeersveiligheid,

                           —

                           3 800 000 EUR aan vastleggingskredieten en 3 600 000 EUR aan betalingskredieten beschikbaar was voor toerisme;

               226.

               betreurt het dat de Rekenkamer er bij haar behandeling van de uitvoering van de begroting 2009 opnieuw de voorkeur aan heeft gegeven haar aandacht hoofdzakelijk te richten op het onderzoeks- en het energiebeleid in plaats van het vervoerbeleid;

               227.

               is ingenomen met de nog steeds hoge bestedingspercentages voor de vastleggingskredieten en de betalingskredieten voor TEN-T-projecten, die beide bijna 100 % bedragen; verzoekt de lidstaten ervoor te zorgen dat voldoende middelen beschikbaar worden gesteld uit de nationale begrotingen om gelijke tred te houden met de committering van de Unie; herinnert eraan dat het Parlement gepleit heeft voor een hogere financiering door de Unie; is ingenomen met de tussentijdse balans van de projecten in het kader van het TEN-T-meerjarenprogramma 2007-2013, die op 27 oktober 2010 werd gepubliceerd en gericht is op een optimale besteding van de begrotingsmiddelen voor TEN-T en waarin belang wordt gehecht aan een betrouwbare financiële planning van de projecten;

               228.

               is verontrust over het feit dat het bestedingspercentage van de betalingskredieten voor de veiligheid en de verbetering van de vervoerssystemen en de rechten van passagiers opnieuw laag was (73 %); betreurt het dat een bestedingspercentage van 100 % van de kredieten voor het Marco Polo II-programma slechts kon worden verwezenlijkt omdat meer dan de helft van de oorspronkelijk uitgetrokken kredieten in de loop van 2009 opnieuw werd toegewezen;

               229.

               is ingenomen met de, in vergelijking tot 2008, aanmerkelijke stijging van het bestedingspercentage van de betalingskredieten voor het Galileo-programma en onderstreept het aanzienlijke belang van dit programma voor de sectoren logistiek en duurzaam vervoer;

               230.

               neemt er kennis van dat de tests met steekproeven een meer dan waarschijnlijk foutenpercentage tussen 2 % en 5 % uitwijzen; verzoekt de Commissie haar inspanningen op te voeren zodat dit foutenpercentage nog verder wordt verlaagd;

               231.

               spreekt er zijn tevredenheid over uit dat de Rekenkamer heeft geoordeeld dat de jaarrekeningen van het Uitvoerend Agentschap voor het trans-Europees vervoersnetwerk wettig en regelmatig zijn wat de belangrijkste aspecten ervan betreft; is ingenomen met het feit dat het Agentschap erin is geslaagd de posten op te vullen die eind 2008 nog vacant waren;

               232.

               onderstreept dat het dringend noodzakelijk is dat het regionaal en vervoerbeleid transparanter wordt gemaakt door middel van passende informatieverstrekking aan de belastingbetalers en de begrotingsautoriteit, en dat het beter gecoördineerd wordt, met name bij de financiering van de TEN-T, omdat de projecten thans nauwelijks op hun Europese toegevoegde waarde worden getoetst, waardoor de kredieten niet optimaal worden ingezet, om onder andere knelpunten, grensproblemen of problemen als gevolg van ontbrekende verbindingen op te lossen;

               233.

               verlangt nadrukkelijk dat de procedure voor de selectie van vervoersprojecten en de goedkeuring daarvan in het kader van het cohesiebeleid betrouwbaarder moet worden;

               234.

               is ingenomen met Speciaal verslag nr. 8/2010 van de Rekenkamer over investeringen in de Europese spoorweginfrastructuren en vooral de vaststelling dat de huidige TEN-T-coördinatoren een waardevolle rol hebben gespeeld, onder meer doordat zij het contact tussen de betrokken actoren hebben vergemakkelijkt; steunt de aanbeveling dat de Commissie zou moeten overwegen om nog meer coördinatoren voor de andere prioritaire projecten in te zetten;

               235.

               neemt kennis van de constatering van de Rekenkamer dat prioritaire projecten niet op basis van feitelijke en verwachte vervoersstromen zijn geselecteerd en dat meer gebruik zou kunnen worden gemaakt van kosten-batenanalyses; wijst er evenwel op dat prioritaire projecten ook doelstellingen van de Unie inzake economische, sociale en territoriale cohesie dienen en beantwoorden aan de wens om de klimaatverandering te bestrijden door middel van steun voor milieuvriendelijkere vervoermiddelen;

      Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken

               236.

               verheugt zich over de aanzienlijke vooruitgang in het uitvoeringspercentage van de betalingskredieten op de begroting voor de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht (97,7 % in vergelijking met 87,5 % in 2008), en eveneens over het uitvoeringspercentage van de betalingen (89,6 % in vergelijking met 80,9 % in 2008);

               237.

               betreurt dat de annuleringen van betalingskredieten een zo hoog percentage bereikten (8,5 %), hoofdzakelijk als gevolg van annuleringen van betalingskredieten in de begrotingen voor de agentschappen en voor grootschalige IT-systemen (SIS II en VIS);

               238.

               is ingenomen met de hoge uitvoeringspercentages van de vier fondsen voor „solidariteit en beheer van de migratiestromen”; merkt op dat die hoge uitvoeringspercentages ook het nut van die fondsen aantonen, en bepleit om dit in aanmerking te nemen bij de toekomstige begrotingsplanning en bij de discussies over het volgende meerjarig financieel kader, aan de hand van de door de Commissie uitgewerkte tussentijdse evaluatierapporten;

               239.

               acht het spijtig dat het uitvoeringspercentage voor betalingskredieten niet zo hoog lag bij de programma’s „Grondrechten en justitie” en „Veiligheid en bescherming van de vrijheden”; neemt nota van de verklaring die de Commissie hiervan geeft, namelijk dat de oproepen tot indiening van voorstellen geen bevredigende resultaten hadden opgeleverd en dat de economische crisis de verkrijging van medefinanciering voor de aanvragers bemoeilijkte;

               240.

               betreurt dat de Rekenkamer heeft opgemerkt dat sommige agentschappen geen verklaring hebben afgelegd inzake hun geconsolideerde jaarrekeningen of een gewijzigde verklaring hebben ingediend, en dat de verlangde informatie al enkele jaren lang telkens ontbreekt;

               241.

               dringt bij de Commissie aan op een zo spoedig mogelijke publicatie van de tussentijdse evaluatierapporten over de verschillende fondsen en programma’s;

      Commissie cultuur en onderwijs

               242.

               verzoekt de Commissie zich te blijven inspannen om het percentage fouten bij afsluitingen terug te dringen en de vorige generatie programma’s nauwlettend te evalueren; stelt vast dat het percentage fouten bij het beheer van de nieuwe generatie programma’s in vergelijking met de vorige generatie een dalende lijn laat zien, hetgeen aantoont hoe nuttig de technische wijzigingen zijn die in de regels van de huidige programma’s zijn aangebracht;

               243.

               stelt vast dat de meeste transacties op het beleidsterrein „Onderwijs en burgerschap” via nationale agentschappen worden uitgevoerd; acht het dan ook een goede zaak dat de Commissie de nationale agentschappen heeft geholpen hun boekhoudsystemen te verbeteren, en verzoekt de Commissie de nodige maatregelen te nemen indien niet aan de eisen van de Unie inzake financiële controle wordt voldaan;

               244.

               spreekt zijn voldoening uit over het toegenomen gebruik van IT-instrumenten, aangezien dit de bureaucratie beperkt en de aanvraagprocedures hierdoor aanzienlijk gemakkelijker verlopen en de verwerking van aanvragen minder tijd kost;

               245.

               verzoekt de Commissie, het Uitvoerend Agentschap Onderwijs, audiovisuele middelen en cultuur en de nationale agentschappen met klem zich te blijven inzetten voor flexibele procedures en het terugdringen van de betalingsachterstanden, aangezien begunstigden mogen verwachten dat de in programmabrochures of andere officiële mededelingen aangegeven tijdschema’s worden nageleefd;

      Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid

               246.

               beschouwt de algemene uitvoeringspercentages van de begrotingslijnen voor milieu, volksgezondheid en voedselveiligheid als bevredigend;

               247.

               wijst op het globale uitvoeringspercentage van 97,12 % van de vastleggingskredieten op het gebied van milieu, wat een beter resultaat is dan de 95,15 % het jaar voordien; merkt verder op dat de uitvoering van de betalingskredieten het hoge peil van 99,92 % heeft bereikt;

               248.

               is ingenomen met het over het algemeen opmerkelijke uitvoeringspeil van vastleggings- en betalingskredieten op het gebied van volksgezondheid, dat voor de vastleggingskredieten op alle begrotingslijnen in de buurt van 100 % ligt;

               249.

               wijst erop dat het hoge uitvoeringspeil van de vastleggingskredieten op het gebied van voedselveiligheid, diergezondheid, dierenwelzijn en de gezondheid van planten stabiel blijft op 98 % zoals het jaar voordien; is zich bewust van de licht gedaalde uitvoering van de betalingskredieten (82 %); verzoekt de lidstaten hun inspanningen te intensiveren teneinde de Commissie nauwkeurigere ramingen te verstrekken op het gebied van uitroeiingsmaatregelen;

               250.

               is ingenomen met de uitvoering van 99,35 % van de operationele begroting voor Life+, met name omdat de begrotingsautoriteit de vastleggingskredieten met 29 000 000 EUR heeft verhoogd ten opzichte van het oorspronkelijke Commissievoorstel; wijst erop dat in het kader van de derde oproep voor het Life + programma 210 projecten werden geselecteerd met betrekking tot acties op het gebied van natuur en biodiversiteit (84), milieubeleid en governance (115), en informatie en communicatie (11);

               251.

               benadrukt het feit dat de bijdrage aan internationale activiteiten op milieugebied dient ter dekking van verplichte en vrijwillige bijdragen aan internationale conventies, protocollen en overeenkomsten, en dat deze een globaal uitvoeringspercentage van 84,46 % heeft bereikt, ten opzichte van 76,12 % in 2008; weet dat het uitvoeringspercentage tevens afhankelijk is van wisselkoersschommelingen omdat de meeste bijdragen in US dollar worden betaald;

               252.

               wijst erop dat het financieringsinstrument voor civiele bescherming dat betrekking heeft op rampenbestrijding, paraatheidsacties en maatregelen ter voorkoming of beperking van de gevolgen van een noodsituatie, een uitvoeringspercentage heeft gehaald van 72,56 %, hetgeen overeenkomt met 15 411 000 EUR; merkt verder op dat het uitvoeringspercentage voor de betalingskredieten 44,52 % bedraagt omdat de oproepen pas in het eerste semester van 2009 werden gepubliceerd en de projecten bijgevolg nog niet voltooid waren;

               253.

               merkt op dat met betrekking tot noodfondsen en rampenfondsen de uiteindelijke kostenclaims die de lidstaten indienen vaak veel lager zijn dan de oorspronkelijke raming; verzoekt de lidstaten hun inspanningen op te drijven om aan de Commissie nauwkeurigere ramingen voor te leggen en verzoekt de Commissie met klem de lidstaten tijdens het ramingsproces beter bij te staan;

               254.

               wijst erop dat, in het kader van de begroting 2009, 3 proefprojecten en 2 voorbereidende acties werden uitgevoerd op het gebied van milieu en 4 op het gebied van volksgezondheid; neemt kennis van de povere kwaliteit van de voorstellen die werden ingediend voor het proefproject „Handel in zwaveldioxide-emissierechten in de Oostzeeregio”, waarvoor bijgevolg geen contract werd gesloten; is zich ervan bewust dat de voorbereidende actie betreffende controleposten voor het vervoer van dieren werd geannuleerd als gevolg van de povere kwaliteit van de voorstellen, die niet aan de minimale beoordelingscriteria voldeden;

               255.

               benadrukt dat het belangrijk is bij aanbestedingen gerichter te werk te gaan en indieners meer bijstand te verlenen, met name ten aanzien van programma’s op het gebied van volksgezondheid, zodat wordt voorkomen dat aanvragen worden ingediend voor projecten die duidelijk niet voor financiering in aanmerking komen of die ondermaats zijn; is zich niettemin bewust van het feit dat bepaalde projecten altijd problemen bij de uitvoering zullen ondervinden;

               256.

               wijst erop dat naleving van administratieve en financiële bepalingen van het Financieel Reglement niet mag leiden tot onnodige vertraging bij de toekenning van subsidies of de selectie van te financieren projecten; verzoekt de Commissie haar inspanningen ter verbetering van administratieve procedures die een invloed hebben op de uitvoering van de vastleggings- en betalingskredieten voort te zetten;

               257.

               wijst erop dat het Uitvoerend Agentschap voor gezondheid en consumenten, een administratieve entiteit van de Commissie, eind 2009 een portefeuille van 361 projecten van het volksgezondheidsprogramma beheerde waarvan de kosten werden gedeeld, waaronder 287 ondertekende overeenkomsten, met een totale bijdrage van de Unie van 156 000 000 EUR; benadrukt dat de administratieve begroting die nodig is om programma’s van de Unie uit te voeren, voor het Uitvoerend Agentschap voor het volksgezondheidsprogramma (PHEA) in totaal 6 400 000 EUR bedroeg; neemt kennis van de nieuwe gestructureerde rapporteringsmethoden waardoor beter moet kunnen worden toegezien op de uitvoering van de begroting teneinde overdrachten te vermijden en het jaarperiodiciteitsbeginsel van de begroting strikt toe te passen;

               258.

               stelt vast dat de communicatie tussen de agentschappen en de instellingen en tussen de agentschappen en de bevolking van de Unie te wensen overlaat; zet alle actoren in de agentschappen en instellingen ertoe aan de onderlinge communicatie en de communicatie met het publiek te verbeteren;

               259.

               verzoekt de Commissie DG SANCO en DG ENVI met aandrang om in het kader van de kwijtingsprocedure jaarlijks verslag uit te brengen aan het Parlement over de doeltreffendheid en efficiëntie van de projecten en programma’s die worden uitgevoerd;

      Commissie buitenlandse zaken

               260.

               neemt er nota van dat de Rekenkamer in zijn rapport betreffende de uitvoering van de begroting van de Unie voor het begrotingsjaar 2009 opmerkt dat „de betalingen voor externe steun, ontwikkeling en uitbreiding over het op 31 december 2009 afgesloten jaar materiële fouten vertonen” (23); is verontrust over het feit dat de fouten verband houden met subsidiabiliteit en met onregelmatigheden in aanbestedingsprocedures, de terreinen die het gevoeligst zijn voor wanbeheer en fraude (24);

               261.

               is ingenomen, wat betreft de regelmatigheid van de verrichtingen voor de uitgaven op het gebied van buitenlandse betrekkingen, met het toegenomen aantal verrichtingen die door de Rekenkamer als volkomen „regelmatig” zijn bevonden vergeleken met de cijfers van 2008 en 2007;

               262.

               is ook verheugd met de invoering, in 2009, van nieuwe procedures en controlelijsten die het mogelijk hebben gemaakt om de ex ante controleprocedures te versterken binnen DG RELEX;

               263.

               dringt aan, met betrekking tot de tenuitvoerlegging van het Europees veiligheids- en defensiebeleid (EVDB), op het feit dat het Parlement spoedig op de hoogte dient te worden gebracht van de vastgestelde doelstellingen en de gekozen taken om zijn aanbevelingen aan de Raad en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor het buitenlands en veiligheidsbeleid beter te kunnen formuleren;

               264.

               is ingenomen met het feit dat de Commissie van 2007 tot 2010 een bedrag van 396 000 000 EUR heeft uitgegeven om de kandidaat-lidstaten te steunen bij hun activiteiten ter verbetering van het rechtsstelsel en bestrijding van corruptie, alsmede over de hierbij geboekte vooruitgang; waarschuwt niettemin voor al te groot optimisme en verzoekt de Commissie aan te tonen dat dit bedrag doelmatig besteed is en dat betere controlestructuren ook tot toegenomen bestraffing van corrupte spelers, ook op topniveau, hebben geleid, dat de wetgeving ten volle wordt toegepast en dat de hervormingen duurzaam zijn;

               265.

               wijst op het toenemende gebruik van gezamenlijk beheer bij de Voedselfaciliteit en vraagt DG ECHO in haar jaarlijks activiteitenverslag voor 2010 verslag uit te brengen van haar ervaringen met de tenuitvoerlegging van de Voedselfaciliteit;

      Commissie regionale ontwikkeling

               266.

               wijst erop dat de cohesiefondsen onderworpen zijn aan bijzonder complexe regels en niet op dezelfde wijze worden uitgevoerd als andere sectoren waar middelen van de Unie worden besteed, waardoor ze gevoeliger zijn voor fouten; vestigt de aandacht op het feit dat het foutenpercentage voor cohesie-uitgaven het hoogste van alle betalingen van de Unie blijft, met name meer dan 5 % in 2009; wijst echter op de omvangrijke daling van dit foutenpercentage ten opzichte van 2008, en dringt dan ook aan op meer vereenvoudiging en technische steun om de lidstaten en regio’s in staat te stellen te zorgen voor doelmatiger tenuitvoerlegging; wijst erop dat de Commissie en de lidstaten aan regionale overheden de technische kennis en vaardigheden moeten verstrekken die hen in staat stellen de doelmatigheid op te voeren van de financiële middelen die hun ter beschikking worden gesteld;

               267.

               wijst erop dat inbreuken op de openbareaanbestedingsregels een van de meest voorkomende onregelmatigheden zijn, wat deels aan de complexiteit ervan te wijten is; beveelt aan de openbareaanbestedingsregels te vereenvoudigen en in aantal te reduceren om het globale aantal fouten te verminderen;

               268.

               maakt zich zorgen over het feit dat DG REGIO in zijn betrouwbaarheidsverklaring over het jaarlijkse activiteitenverslag 2009 stelt dat DG REGIO voor 38 van de 79 betrokken programma’s niet in redelijke mate overtuigd is van de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen ten aanzien van terugbetalingen in 2009 van gedeclareerde uitgaven; dringt aan op meer details over ontbrekende informatie ten aanzien van terugbetalingen in 2009; wijst erop dat de lidstaten verplicht zijn in hun jaarlijkse activiteitenverslagen voldoende informatie te verstrekken en verzoekt de Commissie een sanctiesysteem voor te stellen voor het geval zij op grond van de verstrekte informatie de wettigheid en regelmatigheid niet kan garanderen;

               269.

               is ingenomen met advies nr. 1/2010 van de Europese Rekenkamer „Naar een beter financieel beheer van de begroting van de Unie: Risico’s en uitdagingen”, en vestigt de aandacht op de gedeeltelijke doelmatigheid van toezichts- en controlesystemen op een aantal gebieden met een hoog risico ten aanzien van het Europees economisch herstelplan, met name cohesie en plattelandsontwikkeling;

               270.

               wijst er, in verband met de herziening van het Financieel Reglement op dat de regels en beheersprogramma’s in het kader van gezamenlijk beheer moeten worden verduidelijkt, en dat deze verduidelijking met betrekking tot het cohesiebeleid zo ver mogelijk moet worden doorgevoerd om onverenigbaarheden met het Financieel Reglement te voorkomen; wijst erop dat governanceproblemen tussen het Financieel Reglement en de cohesieverordeningen kunnen worden vermeden door de subsidiabiliteitsregels over de verschillende beleidsterreinen heen beter op elkaar af te stemmen; is niettemin van mening dat vereenvoudiging, vooral in verband met de herziening van het Financieel Reglement op lange termijn stabiele voorschriften en beheersprogramma’s moet waarborgen;

               271.

               verzoekt de Commissie en de lidstaten na te denken over de mogelijkheid het beginsel van het „vertrouwenscontract” te ontwikkelen, waardoor het mogelijk wordt de controles te beperken die drukken op systemen die hun waarde hebben bewezen in de strijd tegen fouten en fraude;

               272.

               wijst erop dat er voor de controle- en auditsystemen voor Interreg-programma’s deels geen uniforme aanpak bestaat die door de controleorganen van alle deelnemende lidstaten wordt erkend; dringt aan op wederzijdse erkenning van een gemeenschappelijke set regels en normen tussen de instanties van de lidstaten die betrokken zijn bij audits en controles van grensoverschrijdende programma’s;

               273.

               verwijst voor verdere, meer specifieke opmerkingen bij het kwijtingbesluit naar zijn resolutie van 10 mei 2011 over de de speciale verslagen van de Rekenkamer in de context van de verlening van kwijting aan de Commissie voor 2009 (25).

      (1)  PB L 69 van 13.3.2009.

      (2)  PB C 308 van 12.11.2010, blz. 1.

      (3)  PB C 303 van 9.11.2010, blz. 1.

      (4)  PB C 308 van 12.11.2010, blz. 129.

      (5)  PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1.

      (6)  PB L 390 van 30.12.2006, blz. 1.

      (7)  PB L 343 van 27.12.2007, blz. 9.

      (8)  PB L 11 van 16.1.2003, blz. 1.

      (9)  Conclusies van de Ecofin-Raad over de begrotingsrichtsnoeren voor 2011, aangenomen op 16 maart 2010, doc 6794/10, 24 februari 2010, blz. 9.

      (10)  Aangenomen teksten, P7_TA(2010)0401.

      (11)  Bijvoorbeeld de paragrafen 23 en 24 van de Resolutie van het Europees Parlement van 24 april 2007 met de opmerkingen die een integrerend deel uitmaken van het besluit betreffende het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2005, Afdeling III — Commissie (PB L 187 van 15.7.2008, blz. 25).

      (12)  PB L 340 van 6.12.2006, blz. 5.

      (13)  Arrest van 9 november 2010 in gevoegde zaken C-92/09 en C-93-09, Volker en Markus Schecke GbR en Hartmut Eifert v Land Hessen, nog niet gepubliceerd in Jurispr.

      (14)  PB L 134 van 30.4.2004, blz. 1.

      (15)  PB L 134 van 30.4.2004, blz. 114.

      (16)  PB L 210 van 31.7.2006, blz. 25.

      (17)  Jaarverslag van de Rekenkamer over de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2009, blz. 144, lid 6.42.

      (18)  Verordening (EG) nr. 1905/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 tot invoering van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (PB L 378 van 27.12.2006, blz. 41).

      (19)  Speciaal verslag van de Rekenkamer nr. 15/2009 over „EU-hulp die wordt verleend via organisaties van de Verenigde Naties: besluitvorming en toezicht”.

      (20)  Van de gecertificeerde uitgaven.

      (21)  PB L 364 van 9.12.2004, blz. 1.

      (22)  PB L 404 van 30.12.2006, blz. 39.

      (23)  PB C 303 van 9.11.2010, blz. 146.

      (24)  PB C 303 van 9.11.2010, blz. 140.

      (25)  Aangenomen teksten, P7_TA(2011)0195. Zie bladzijde 63 van dit Publicatieblad.
 ---documentbreak--- NA ---documentbreak---

               27.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 250/63

         RESOLUTIE VAN HET EUROPEES PARLEMENT
   van 10 mei 2011
   over de speciale verslagen van de Rekenkamer, in de context van de verlening van kwijting aan de Commissie voor 2009
   HET EUROPEES PARLEMENT,
   gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2009 (1),
   gezien de definitieve jaarrekening van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2009 (SEC(2010) 963 — C7-0211/2010) (2),
   gezien het jaarverslag van de Rekenkamer over de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2009, vergezeld van de antwoorden van de instellingen (3), en de speciale verslagen van de Rekenkamer,
   gezien de betrouwbaarheidsverklaring van de Rekenkamer waarin de betrouwbaarheid van de rekeningen en de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen worden bevestigd, als bedoeld in artikel 287 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (4),
   gezien zijn besluit van 10 mei 2011 tot het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2009, afdeling III — Commissie (5) en zijn resolutie met opmerkingen die een integrerend deel uitmaken van dat besluit;
   gezien de speciale verslagen van de Rekenkamer overeenkomstig artikel 287, lid 4, tweede alinea van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   gezien de aanbeveling van de Raad van 15 februari 2011 inzake de aan de Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2009 (05891/2011 — C7-0053/2011),
   gezien artikel 17, lid 1 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, de artikelen 317, 318 en 319 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en de artikelen 179 bis en 180 ter van het Euratom-Verdrag,
   gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (6), en met name de artikelen 145, 146 en 147 hiervan,
   gezien artikel 76 en bijlage VI van zijn Reglement,
   gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en de adviezen van de andere betrokken commissies (A7-0135/2011),

               A.

               overwegende dat de Commissie overeenkomstig artikel 17, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie de begroting uitvoert en programma’s beheert en dit overeenkomstig artikel 317 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie in samenwerking met de lidstaten doet onder haar eigen verantwoordelijkheid en overeenkomstig het beginsel van goed financieel beheer,

               B.

               overwegende dat de speciale verslagen van de Rekenkamer informatie verstrekken over punten van bezorgdheid betreffende de tenuitvoerlegging van fondsen, en dat deze informatie nuttig is opdat het Parlement zijn rol van kwijtingautoriteit kan vervullen,

               C.

               overwegende dat zijn opmerkingen over de speciale verslagen van de Rekenkamer een integrerend deel uitmaken van zijn besluit van 10 mei 2011 over de verlening van kwijting over de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2009, afdeling III — Commissie,

      ALGEMENE OPMERKINGEN

               1.

               spreekt zijn voldoening uit over het feit dat de Rekenkamer erin is geslaagd jaar na jaar steeds meer en betere speciale verslagen te produceren; betreurt dat deze wegens de regels van het Parlement niet altijd de politieke aandacht krijgen die zij verdienen;

               2.

               wijst erop dat deze speciale verslagen van groot belang zijn ingeval zij kritische overwegingen over programma’s en projecten, en wijzigingen en/of aanpassingen daarop bevatten die kunnen leiden tot een efficiënter gebruik van menselijke hulpbronnen en begrotingsmiddelen; is ingenomen met de positieve houding van de Commissie ten aanzien van deze processen en met haar bereidwilligheid om prompt actie te ondernemen om de meeste van de tekortkomingen die de Rekenkamer in deze verslagen onder de aandacht heeft gebracht te verhelpen;

               3.

               roept zijn bevoegde organen ertoe op de regels zodanig te wijzigen dat de bevoegde commissie kan beslissen of er, afhankelijk van de ernst van de opmerkingen van de Rekenkamer, al dan niet een initiatiefverslag buiten het quotum voor initiatiefverslagen ter attentie van de plenaire moet worden opgesteld;

      SPECIFIEKE OPMERKINGEN

      Deel I:   Speciaal verslag nr. 15/2009 van de Rekenkamer „EU-hulp die wordt verleend via organisaties van de Verenigde Naties: besluitvorming en toezicht”

               4.

               constateert dat de ontwikkelingsgelden van de Unie die via VN-organisaties worden besteed tussen 2002 en 2008 verdubbeld zijn tot een bedrag van meer dan 1 miljard EUR;

               5.

               onderkent dat hulpverlening via VN-organisaties schaalvoordelen kan opleveren, alsook een grotere doeltreffendheid door een betere donorcoördinatie, maar wijst erop dat dit niet altijd per se het geval is, aangezien organisaties uit het maatschappelijk middenveld vaak waardevolle kennis over de plaatselijke omstandigheden inbrengen en hun betrokkenheid kan bijdragen tot een grotere eigen verantwoordelijkheid van de partnerontwikkelingslanden;

               6.

               is bezorgd dat er volgens het oordeel van de Rekenkamer problemen bestaan met het vertalen van strikte juridische vereisten voor de objectieve en transparante selectie van partners in praktische criteria ter ondersteuning van het besluitvormingsproces;

               7.

               dringt er daarom bij de Commissie op aan heldere selectiecriteria en -procedures op te stellen, die waarborgen dat in elk geval de meest doeltreffende en effectieve hulpverleningsmechanismen worden gekozen;

               8.

               verzoekt de Commissie een grondiger toezicht uit te oefenen op hulpverleningsprojecten die via VN-organisaties worden uitgevoerd om hun feitelijke impact en kosteneffectiviteit te kunnen verifiëren;

               9.

               is van mening dat het voorstel van de Commissie over multidonorfondsen de capaciteit van de Commissie om deze te vormen, te beheren en te coördineren moet koppelen aan voldoende democratische en budgettaire controle;

               10.

               is van oordeel dat samenwerking met de VN moet afhangen van de vraag of er voldoende vorderingen worden geboekt met de hervorming van de VN, de status van de Commissie in het VN-systeem en de ontwikkeling van procedures en praktijken inzake de vervolging van misdrijven door personeel van internationale organisaties; is voorts van mening dat er een systeem moet worden opgezet voor onderzoek naar en invordering van onjuist besteed EU-geld;

               11.

               acht het noodzakelijk dat het bestaande controlekader wordt vervolledigd door de gedelegeerde ordonnateurs en de interne auditdienst van de Commissie en de Europese Rekenkamer toegang tot de interne auditverslagen van de VN te geven;

               12.

               is van mening dat het Parlement betrouwbaar bewijs moet worden gegeven in de vorm van een betrouwbaarheidsverklaring van de internationale organisatie, vergelijkbaar met de verklaring die de gedelegeerde ordonnateurs van de Commissie moeten overleggen en met de door het Parlement gevraagde nationale managementverklaring van de lidstaten;

               13.

               is van mening dat de oprichting van de Europese Dienst voor extern optreden, met zijn gecompliceerde structuur, die zijn functionarissen in staat stelt de gelden van de Commissie voor externe acties te beheren, het nog urgenter maakt een oplossing te vinden voor de management- en controleproblemen; is daarom van mening dat de Unie een gelijke positie moet krijgen met de lidstaten in de VN, om zichtbare vooruitgang te boeken met de controle en eventueel de follow-up van terugvorderingen of andere gevallen van aansprakelijkheid;

               14.

               dringt er bij de Commissie op aan meer informatie te verstrekken over de implementatie van het EOF op nationaal en regionaal niveau in de ACS-landen en te zorgen voor een betere zichtbaarheid van door de EU gefinancierde buitenlandse projecten;

      Deel II:   Speciaal verslag nr. 17/2009 van de Rekenkamer over door het Europees Sociaal Fonds gecofinancierde beroepsopleidingsacties voor vrouwen

               15.

               herinnert de Rekenkamer en de Commissie eraan dat uit hoofde van artikel 8 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie de bevordering van de gelijkheid van mannen en vrouwen een grondbeginsel is bij elk optreden van de Europese Unie, en dat om die reden in alle fasen van de begrotingsprocedure, met inbegrip van de opstelling, de uitvoering en het controleren van de begroting, rekening moet worden gehouden met genderaspecten;

               16.

               herinnert de Rekenkamer en de Commissie aan de conclusies en aanbevelingen van bovengenoemde haalbaarheidsstudie over genderbudgettering;

               17.

               is verheugd over het verslag, dat stoelt op evaluaties op het niveau van de Commissie en vijf lidstaten (Duitsland, Spanje, Frankrijk, Italië en het Verenigd Koninkrijk) over in totaal 76 % van de uitgaven voor beroepsopleidingsacties voor vrouwen die in de programmeringsperiode 2000-2006 gecofinancierd zijn door het Europees Sociaal Fonds; stelt echter vast dat in het verslag een aantal tekortkomingen aan het licht zijn gebracht betreffende de totstandkoming van maatregelen en de selectie van projecten die door de Rekenkamer gecontroleerd werden; constateert tekortkomingen in de controle van de prestaties van de programma’s;

               18.

               stelt vast dat de opleidingsacties in de gecontroleerde programma’s niet waren opgezet als directe reactie op de analyses van de vereisten op de arbeidsmarkt en dat de voorgestelde maatregelen over het algemeen een ruime marge lieten voor de manier waarop acties hadden moeten worden uitgevoerd en niet voldoende op specifieke doelgroepen gericht waren; betreurt dat de Rekenkamer bredere vraagstukken met betrekking tot het naar werk terugleiden van vrouwen of het verbeteren van hun vaardigheden niet in aanmerking heeft genomen;

               19.

               is van oordeel dat toekomstige operationele programma’s moeten worden opgesteld op basis van een arbeidsmarktanalyse zodat de beroepsopleidingsacties beantwoorden aan de bevindingen van deze analyse; blijft echter van mening dat opleidingen voor vrouwen gericht moeten zijn op het vergroten van hun vaardigheden, zonder echter de specifieke behoeften van vrouwen, zoals kinderopvang en flexibele werkomstandigheden, uit het oog te verliezen; steunt bovendien de stelling dat een effectieve projectselectieprocedure moet worden ingesteld voor het goedkeuren van projecten die zich richten op het tegengaan van ongelijkheid en die een antwoord bieden op de problemen die in de analyse aan het licht komen;

               20.

               merkt op dat bij gebruikmaking van de huidige indicatoren de projectselectiecriteria in de gecontroleerde lidstaten niet voldoende rekening hielden met analyses van de arbeidsmarkt en er ook niet voor zorgden dat de geselecteerde projecten in overeenstemming waren met de algehele programmadoelstellingen; doet de aanbeveling de indicatoren in de toekomst meer te richten op de gelijkheid van mannen en vrouwen, duidelijke doelen te stellen en de betrouwbaarheid van informatie te verbeteren om ervoor te zorgen dat evaluaties effectief kunnen worden uitgevoerd door de uitvoerende instanties, de lidstaten en de Commissie;

               21.

               vraagt de Commissie te blijven controleren dat de lidstaten geschikte en haalbare indicatoren formuleren om ervoor te zorgen dat er betrouwbare gegevens worden verzameld op basis waarvan zinvolle conclusies kunnen worden getrokken over de efficiëntie en doeltreffendheid van de gecofinancierde acties; verlangt regelmatig op de hoogte te worden gehouden van de vorderingen die verwezenlijkt zijn, waarbij ervoor gezorgd moet worden dat de verplichtingen voor de projectsponsoren niet te belastend worden;

               22.

               verzoekt de Rekenkamer rekening te houden met het antwoord van de Commissie in het Jaarverslag over de uitvoering van de begroting dat de begrotingsonderdelen 4 en 13 een breder bereik hebben en onder andere gendergelijkheidsbeleid omvatten;

               23.

               verzoekt de Commissie, gezien de voortdurende beloningskloof tussen mannen en vrouwen in Europa, beroepsopleidingsacties specifiek voor vrouwen te blijven bevorderen zodat zij de vereiste vaardigheden krijgen of hun vaardigheden verbeteren om een einde te kunnen maken aan deze verstoring;

               24.

               betreurt de constatering van de Rekenkamer in het jaarverslag dat er met betrekking tot het Daphne II-project sprake was van ten onrechte verrichte betalingen; dringt er bij de Commissie op aan hieraan gevolgen te verbinden en voortaan een goede uitvoering van het Daphne-programma te waarborgen;

               25.

               herhaalt zijn verzoek aan de Commissie en de Rekenkamer in de kwijtingsverslagen gegevens over beleidsmaatregelen inzake gendermainstreaming en genderspecifieke gegevens op te nemen;

      Deel III:   Speciaal verslag nr. 1/2010 van de Rekenkamer „Worden vereenvoudigde douaneprocedures voor importen op doeltreffende wijze gecontroleerd?”

               26.

               is ingenomen met de publicatie van het verslag en de grondige analyse van de Rekenkamer;

               27.

               spreekt zijn waardering uit over de belangrijke rol die de vereenvoudigde douaneprocedures voor importen spelen in termen van vergemakkelijking van het handelsverkeer, maar betreurt het dat deze procedures hebben geleid tot ongerechtvaardigd hoge verliezen voor de begroting van de Europese Unie en inbreuken op het handelsbeleid van de EU;

               28.

               is ingenomen met het verbeterde regelgevende kader voor vereenvoudigde procedures voor invoer, dat vanaf 2009 is ingevoerd en verwacht dat de Commissie zonder verdere vertragingen en ten laatste tegen eind 2011 haar richtsnoeren voor de audits achteraf zal hebben gecompleteerd;

               29.

               verzoekt de lidstaten om snel uitvoering te geven aan dit kader en verzoekt de Commissie om een grondig onderzoek in te stellen naar de daarbij geboekte vooruitgang;

               30.

               beschouwt het in het verslag van de Rekenkamer onthulde ontbreken van effectieve controles op de vereenvoudigde procedures voor invoer in de lidstaten als onaanvaardbaar, en doet een beroep op de Commissie om een verdergaand onderzoek in te stellen naar de effectiviteit van de controles op de vereenvoudigde procedures in de lidstaten, en met name naar de vooruitgang die de lidstaten hebben geboekt bij het verrichten van controles achteraf (frequentie, methodologie, gebruik van risicoanalyse, organisatie), en uiterlijk tegen het einde van 2011 voor ten minste de helft van de lidstaten en tegen eind 2012 voor de resterende lidstaten over dit onderzoek een verslag uit te brengen aan het Europees Parlement;

               31.

               is van mening dat de lidstaten zich sterker moeten inzetten voor het verzekeren van de effectieve inning van de douanerechten, te meer daar zij zelf 25 % van dit bedrag mogen inhouden als bijdrage in de kosten voor het innen ervan;

               32.

               verzoekt de Rekenkamer eventueel een follow-up van dit bijzondere verslag op te stellen na de inwerkingtreding van de richtsnoeren voor audits achteraf en verzoekt de Commissie om aan het Parlement ramingen voor te leggen van de verliezen aan traditionele eigen middelen die zijn opgetreden als gevolg van de huidige ineffectieve controles op de vereenvoudigde procedures in de lidstaten;

               33.

               verzoekt de Commissie een onderzoek te doen naar het Nederlandse concept voor audits voorafgaande aan de verlening van vergunningen, dat weliswaar in Nederland ook niet algemeen gevolgd wordt, maar door de Rekenkamer wel werd beschouwd als volledig in overeenstemming met zijn eigen controlemodel, en om het gebruik van dit model in de lidstaten aan te bevelen en tegen september 2011 aan het Parlement verslag uit te brengen over de hierbij geboekte vooruitgang;

               34.

               dringt er bij de Commissie op aan in meer detail te onderzoeken of het misbruik van „supervereenvoudigingen” (vrijstellingen van de notificatieverplichting) en tegen het einde van de kwijtingsprocedure voor 2009 aan het Parlement gedetailleerde cijfers te verstrekken over de frequentie van het voorkomen van supervereenvoudigingen in elke lidstaat; dringt er bij de Commissie op aan om meer in detail te formuleren onder welke bijzondere omstandigheden handelaren kunnen profiteren van de vrijstelling van notificatie;

               35.

               verzoekt de Commissie om uiterlijk in februari 2011 een onderzoek te doen naar de gevallen van België, Frankrijk, Ierland, Zweden en het Verenigd Koninkrijk, waar handelaars niet in staat waren de vereiste douanedocumentatie te verstrekken in het kader van de audits na afloop, en om voor het einde van de kwijtingsprocedure voor 2009 aan het Parlement verslag uit te brengen over de maatregelen die deze lidstaten hebben genomen om verbetering te brengen in deze situatie;

               36.

               betreurt het ontbreken van een coherent beleid van de Europese Unie met betrekking tot sancties die door de lidstaten moeten worden opgelegd aan handelaren die inbreuk maken op de bepalingen voor vereenvoudigde procedures, die zijn ingevoerd om hun economische transacties te vergemakkelijken; verzoekt de Commissie het Parlement te informeren over de stappen die zijn ondernomen om aan deze situatie een eind te maken;

               37.

               dringt er bij de lidstaten op aan om de markt deelnemers beter bewust te maken van hun verantwoordelijkheden wanneer zij gebruikmaken van de vereenvoudigde procedures, waarbij ook gedacht kan worden aan verplichte bijscholing;

      Deel IV:   Speciaal verslag nr. 2/2010 van de Rekenkamer „De doeltreffendheid van de steunregelingen voor ontwerpstudies en de opbouw van nieuwe infrastructuren in het kader van het zesde kaderprogramma voor onderzoek”

               38.

               merkt op dat de Unie op het gebied van onderzoek, ontwikkeling en innovatie te maken heeft met steeds sterker wordende concurrentie van zowel traditionele concurrenten als van opkomende landen; stelt in verband hiermee dat onderzoek, en met name nieuwe onderzoeksinfrastructuur, voor de Europese Unie van groot belang is om de doelstellingen van de strategie „Europa 2020”: een slimme, duurzame en inclusieve groei te realiseren;

               39.

               benadrukt dat de Commissie zorgvuldig alle aspecten in overweging moet nemen, teneinde de beste prijs-kwaliteitverhouding te verkrijgen; stelt echter vast dat noch het speciaal verslag, noch het antwoord van de Commissie duidelijk bewijs levert voor de conclusie dat de Commissie inderdaad de beste prijs-kwaliteitverhouding heeft verkregen;

               40.

               benadrukt het belang van de vaststelling van de Commissie in haar analyse uit 2000 dat er sprake is van een gebrek aan kritische massa in de technologische ontwikkeling op het gebied van infrastructuur; stelt vast dat noch het speciaal verslag, noch het antwoord van de Commissie leidt tot de conclusie dat met deze hoeveelheid projecten (28 in totaal) en met de kenmerken van deze projecten de beoogde doelstelling, het behalen van een bepaalde kritische massa, is bereikt; verzoekt de Commissie derhalve in dit concrete geval de doelstelling om een bepaalde kritische massa te bereiken verder te verduidelijken, alsmede de wijze waarop dat werd gestimuleerd;

               41.

               merkt in verband met de ontwerpstudies op dat niet duidelijk is dat de Rekenkamer bij de ondervraging van begunstigden, vertegenwoordigers van onderzoeksorganisaties, vertegenwoordigers van onderzoeksorganisaties, vertegenwoordigers van de onderzoeksgemeenschap en vertegenwoordigers van de lidstaten en de geassocieerde staten rekening heeft gehouden met het gegeven dat deze partijen naar hun aard positief staan tegenover de uitgevoerde studies; moedigt de Rekenkamer ertoe aan gebruik te maken van aanvullend bewijs om het onderzoeken van de effectiviteit van de betrokken projecten te verbeteren;

               42.

               merkt op dat de Commissie in haar antwoord stelt dat met de communautaire financiering uit hoofde van de regeling voor de opbouw van nieuwe infrastructuren niet werd beoogd de besluitvorming omtrent de opbouw van nieuwe infrastructuur op gang te brengen, maar de Europese dimensie van nieuwe infrastructuren te versterken; merkt echter op dat de begrippen „Europese dimensie” en „Europese toegevoegde waarde” (7) onvoldoende gedefinieerd zijn en dat met name onduidelijk is hoe deze begrippen worden gemeten en in hoeverre de financiële middelen voor deze projecten gerelateerd zijn aan bovengenoemde begrippen; verzoekt de Commissie derhalve deze begrippen nader te verduidelijken, opdat zij specifiek en meetbaar zijn;

               43.

               is het met de Rekenkamer en de Commissie eens dat potentiële aanvragers moeten worden gewezen op de voordelen van het gebruik van aanvullende financieringsbronnen, en dat dit gebruik door de Commissie en de autoriteiten van de lidstaten verder moet worden bevorderd, ook nu er in het kader van KP7 reeds aanzienlijke vooruitgang is geboekt;

               44.

               is van mening dat het gebruik van aanvullende financieringsbronnen een essentiële factor is voor de opbouw van nieuwe onderzoeksinfrastructuren in de komende jaren;

               45.

               merkt op dat de Commissie praktische stappen dient te nemen om bij het beheer van de steun het aanvullende aspect van de financiering zorgvuldig te bewaken, bijvoorbeeld door het invoeren van controle op dubbele financiering of ontoelaatbare cofinanciering;

               46.

               herinnert eraan dat de Commissie in 2008 een praktische gids over de mogelijkheden tot EU-financiering voor onderzoek en innovatie heeft gepubliceerd en de lidstaten heeft verzocht de regelingen voor het gecoördineerde gebruik van financiering te verbeteren;

               47.

               verzoekt de Rekenkamer uit het oogpunt van de rekeningen en de begroting een evaluatie uit te voeren van door de EU gesubsidieerd O&O, met inbegrip van FP6, PASR en FP7, volgens de aanbeveling van de studie van de beleidsondersteunende afdeling C) „Review of security measures in the research framework programme” van oktober 2010;

      Deel V:   Speciaal verslag nr. 3/2010 van de Rekenkamer „Effectbeoordelingen in de EU-instellingen: ondersteunen zij de besluitvorming?”

               48.

               is ingenomen met het verslag van de Rekenkamer, en onderschrijft de opmerkingen en de conclusies van de Rekenkamer;

               49.

               is verheugd over het goede begin en prijst de aanhoudende verbeteringen van het systeem voor effectbeoordeling (EB) van de Commissie, met name de voortdurende bijwerking van de EB-richtsnoeren van de Commissie en de versterking van de rol van de Raad voor effectbeoordeling (REB);

               50.

               stelt met voldoening vast dat de EB-procedures volgens de bevindingen van de Rekenkamer een onlosmakelijk deel zijn geworden van het beleidsontwikkelingsproces en hebben bijgedragen aan de verbetering van de wetgevingsvoorstellen van de Commissie;

               51.

               moedigt de Commissie aan maatregelen in te voeren met het oog op meer transparantie van het EB-planningsproces; gelooft dat de Commissie niet alleen moet uitleggen waarom een EB noodzakelijk is, maar ook de achterliggende redenen voor een besluit om geen EB te verrichten openbaar moet maken (met name in gevallen dat de REB de noodzaak voor een EB heeft vastgesteld);

               52.

               is van mening dat alle wetgevingsinitiatieven, zoals vermeld in het tweede tussentijdse verslag over wetgevende activiteiten en interinstitutionele betrekkingen van de werkgroep voor de hervorming van het Parlement van 21 mei 2008, aan een EB moeten worden onderworpen, ook vereenvoudigings- en comitologiemaatregelen; verzoekt alle betrokkenen om de reikwijdte van de EB’s tijdens de volgende interinstitutionele besprekingen te herdefiniëren, en daarbij met name rekening te houden met de recente wijzigingen die met het Verdrag van Lissabon zijn ingevoerd;

               53.

               verzoekt de Commissie dringend de belanghebbenden niet alleen te betrekken bij de voorbereidende werkzaamheden voor de EB’s, maar om hen ook te raadplegen bij de ontwerp-EB-verslagen en om deze, naar het voorbeeld van sommige OESO-landen, openbaar te maken;

               54.

               moedigt de Commissie aan de planning van het EB-proces te verbeteren zodat de REB voldoende tijd krijgt voor zijn beoordeling;

               55.

               meent dat het presenteren en bespreken van de EB’s een integraal deel van de wetgevingswerkzaamheden van het Parlement zou moeten zijn, en moedigt zijn commissies aan de vertegenwoordigers van de Commissie hiervoor vaker uit te nodigen;

               56.

               wijst de Commissie op de kritische opmerkingen betreffende de lengte en de technische aard van de EB’s, en het complexe taalgebruik; is van oordeel dat verbetering op die gebieden de bruikbaarheid van de EB’s voor de wetgevers, belanghebbenden en het publiek zou verhogen;

               57.

               is echter van mening dat de onafhankelijkheid van de EB’s zoals deze momenteel worden uitgevoerd twijfelachtig is op grond van het feit dat de leden van de Raad voor effectbeoordeling (REB) van de Commissie, die instaat voor de EB’s van de Commissie, door de Commissievoorzitter worden benoemd en instructies van hem ontvangen;

               58.

               wijst er voorts op dat hetzelfde probleem rijst met de evaluaties achteraf van de Commissie, die slechts een beperkt nut hebben als basis voor de controle door het Parlement van de uitvoering van de begroting door de Commissie;

               59.

               wijst erop dat EB’s niet alleen vóór de aanneming van een wet (ex ante) moeten worden uitgevoerd, maar ook nadien (ex post); herinnert eraan dat dit noodzakelijk is om te kunnen beoordelen of de doelstellingen van een wet daadwerkelijk gehaald zijn en in hoeverre wetgeving moet worden aangepast of gehandhaafd;

               60.

               is ervan overtuigd dat EB’s en evaluaties in opdracht van het Parlement het inzicht van de burgers in en hun kennis van het belang van het EU-beleid kunnen bevorderen en een rol kunnen spelen in de participatie van de burgers en in het maatschappelijke debat;

               61.

               onderstreept dat het initiatiefrecht van de Commissie de rol van het Parlement beknot en is er stellig van overtuigd dat onafhankelijke, vrije en onbeperkte EB’s en evaluaties de leden van het Europees Parlement meer zeggenschap zouden geven over de toekomstige ontwikkelingen in het Europees beleid;

      Deel VI:   Speciaal verslag nr. 4/2010 van de Rekenkamer „Is het waarschijnlijk dat het ontwerp en het beheer van de mobiliteitsregeling van het Leonardo da Vinci-programma tot doeltreffende resultaten leiden?”

               62.

               is ingenomen met het verslag van de Rekenkamer en de erin vervatte gedegen beoordeling van het ontwerp en het beheer van de mobiliteitsregeling van het Leonardo da Vinci-programma;

               63.

               neemt met tevredenheid nota van de algehele conclusie van de Rekenkamer dat het ontwerp en het beheer van de mobiliteitsregeling van het Leonardo da Vinci-programma tot doeltreffende resultaten zouden kunnen leiden;

               64.

               is, hoewel het zich volledig bewust is van de complexiteit van de taak om geschikte indicatoren te ontwikkelen voor de vele doelstellingen die voor het programma zijn opgesteld en de recente vooruitgang op dat gebied erkent, evenwel bezorgd over de bevindingen van de Rekenkamer over het ontbreken van een alomvattend systeem voor impactmeting van Leonardo en over het feit dat de Commissie niet in staat is te beoordelen in hoeverre de doelstellingen na drie jaar, een periode die overeenstemt met ongeveer de helft van de looptijd van het programma, zijn gehaald;

               65.

               verzoekt de Commissie het Parlement te informeren over de vooruitgang met betrekking tot het invoeren van een nieuw gebruiksvriendelijk en effectief instrument om partners te zoeken, dat de problemen van de aanvragers om gastpartners te vinden in andere landen kan oplossen;

               66.

               verzoekt de Commissie te zorgen voor een juiste beoordeling van de aanvragen door het evaluatiehandboek voor beoordelaars verder te ontwikkelen en door bezoeken aan deelnemende landen en controles ter beoordeling van aanvragen in haar kwaliteits- en effectcontroles op te nemen indien onderzoek uitwijst dat dergelijke controles meerwaarde hebben;

               67.

               verzoekt de Commissie een alomvattend systeem in te voeren voor de impactmeting van het programma en het systeem te verbeteren voor de verslaglegging over de resultaten en effecten van het Leonardo da Vinci-programma, en met name onverwijld de LLPLink-softwareapplicatie voor de verslaglegging over de effectmeting af te ronden, alsmede het Parlement op de hoogte te houden van de vooruitgang op dat gebied;

               68.

               verzoekt de Commissie de tekortkomingen in de controles, zoals aangegeven in het verslag van de Rekenkamer, aan te pakken;

      Deel VII:   Speciaal verslag nr. 5/2010 van de Rekenkamer „Toepassing van de aanpak van Leader op plattelandsontwikkeling”

               69.

               merkt op dat de Rekenkamer aangeeft dat op een aantal gebieden significante verbeteringen mogelijk zijn om te zorgen voor de toegevoegde waarde die de kern is van de aanpak van Leader; betreurt het ten zeerste dat 10 jaar na de vorige audit van de Leader-aanpak door de Rekenkamer nog steeds dezelfde ernstige gebreken voorkomen;

               70.

               stemt in met de aanbevelingen 3, 4, 5 en 6 van de Rekenkamer;

               71.

               stemt in met aanbeveling 1, dat subsidies voor voltooide projecten niet mogen worden toegekend, maar is van oordeel dat dit de toekenning van kredieten door Leader voor uitbreiding van bestaande projecten niet mag verhinderen; verwelkomt in dat verband de plannen van de Commissie om voorstellen in te dienen die het mogelijk maken projecten uit te breiden in het kader waarvan een nieuw verzoek om subsidies is ingediend voor volgende fasen;

               72.

               constateert dat in aanbeveling 2 staat dat leden van de lokale actiegroepen (LAG’s) „dienen afwezig te zijn bij de bespreking, beoordeling of het besluit” indien zij „een persoonlijk, politiek, beroepsmatig of zakelijk belang hebben bij een projectvoorstel”; merkt in dat opzicht op dat het Financieel Reglement acties verbiedt die kunnen resulteren in een belangenconflict; verzoekt de Commissie en de lidstaten erover te waken dat het Financieel Reglement ten volle wordt nageleefd door de leden van de comités van de LAG’s voor projectbeoordeling en besluitvorming; stemt ermee in dat waar nodig een schriftelijke verklaring moet worden opgesteld en dat de verklaringen inzake belangenconflicten in de notulen van de vergadering moeten worden gepubliceerd;

               73.

               verzoekt de Commissie een duidelijke definitie te verstrekken van het begrip „belang in een project” en is van mening dat gedetailleerde notulen van alle besluitvormingsvergaderingen de norm moeten worden, om alle vermoedens van oneerlijkheid bij de selectie van de projecten de kop in te drukken en om te zorgen voor meer transparantie en neutraliteit in de besluitvorming;

               74.

               is van mening dat de Commissie, om de toegevoegde waarde van Leader zeker te stellen, de LAG’s verder moet aansporen om „straathoekwerk” uit te voeren om te zien welke lokale actoren meer strategische projecten in bepaalde gebieden kunnen ontwikkelen, zoals momenteel gebeurt in Mecklenburg-Vorpommern (Duitsland) en Ierland;

               75.

               verzoekt de Commissie onverwijld maatregelen te nemen ter verhoging van de transparantie bij de projectselectie, en daarbij uit te gaan van de voorbeelden van Mecklenburg-Vorpommern (Duitsland) en de Pays de la Loire (Frankrijk), en pleit voor het invoeren van een systeem waarbij LAG’s op hun website de notulen publiceren van de vergaderingen waarin de projecten worden geselecteerd;

      Deel VIII:   Speciaal verslag nr. 6/2010 van de Rekenkamer „Heeft de hervorming van de suikermarkt haar voornaamste doelstellingen bereikt?”

               76.

               is van oordeel dat de hervorming van de suikermarkt in 2006 algemeen gezien een succes was en de doelstellingen van het versterken van het concurrentievermogen en het overbruggen van de kloof tussen de Unie en de wereldmarkt heeft gerealiseerd;

               77.

               stelt vast dat de Rekenkamer opmerkingen heeft geformuleerd over het feit dat de meting van het concurrentievermogen alleen gebaseerd is op de regio’s; benadrukt dat de Commissie niet de gelegenheid heeft gehad om het daadwerkelijke concurrentievermogen van individuele telers en fabrieken te onderzoeken; spreekt in dat opzicht zijn bezorgdheid uit over het feit dat, als het concurrentievermogen van een regio niet is gebaseerd op het werkelijke vermogen, maar op de verstoorde markt als gevolg van de hoge quota die in sommige regio’s op basis van politieke criteria werden toegekend, is er geen garantie dat de nieuwe situatie na de hervorming optimaal is als het gaat om het daadwerkelijke concurrentievermogen van deze regio’s;

               78.

               is het met de Rekenkamer eens dat gegevens over de productiviteit en efficiëntie van suikerproducenten zeer nuttig kunnen zijn bij de beoordeling van de uitvoering van de hervorming; vraagt de Commissie derhalve waarom zij de verstrekking van dergelijke gegevens niet verplicht heeft gesteld als voorwaarde voor financiële steun;

               79.

               vraagt de Commissie waarom de grote suikerproducenten die afstand hebben gedaan van hun quota in ruil voor de compensatie uit het herstructureringsfonds, als financiële stimulans om de sector te verlaten, niet is gevraagd om informatie te verschaffen over hoe zij deze compensatie hebben gebruikt; wijst tevens op het belang van het verzamelen en verwerken van dergelijke informatie om ervoor te zorgen dat de organisatie van het gemeenschappelijk landbouwbeleid in de toekomst effectiever en efficiënter is;

               80.

               wijst erop dat suikerfabrieken een belangrijke plaats innemen in het landbouwbeleid en hun lokale aanwezigheid een vereiste is voor de productie van bieten, maar dat dit niet van toepassing is op rietsuikerraffinaderijen, aangezien rietsuiker buiten de Unie wordt geproduceerd; vraagt de Commissie daarom welk publiek belang werd gediend door overgangssteun te betalen aan de suikerrietindustrie;

               81.

               onderstreept dat, wat de extra isoglucosequota betreft, de industriële productie hiervan geen verband houdt met de lokale beschikbaarheid van maïs en andere grondstoffen en dat, zoals de Commissie meldt, de prijs van maïs en andere grondstoffen voor productie van isoglucose dezelfde blijft; tekent derhalve aan dat de vraag en het patroon van isoglucoseconsumptie fundamenteel verschillen van de vraag en het patroon van suikerconsumptie; is het daarom eens met de volgende bewering van de Rekenkamer: „de logica van het meetellen van die kosteloze quota in de latere quotumverlagingen is verre van duidelijk” (8) en vraagt de Commissie welk publiek belang werd gediend in de gevallen waarin een kosteloos quotum werd toegekend aan de isoglucoseproducenten;

               82.

               verzoekt de Commissie te onderzoeken of geld dat was bedoeld voor de herstructureringsregeling, is gebruikt voor de verplaatsing van sommige EU-fabrieken naar derde landen die een voorkeursbehandeling van de Unie krijgen, gezien het feit dat het subsidiëren van productiviteit buiten Europa niet een van de doelstellingen van de suikermarkthervorming was;

               83.

               wijst de Commissie erop dat de voordelen van de verhoogde industriële concentratie in de sector niet of nauwelijks gepaard zijn gegaan met prijsverlagingen voor consumenten; vraagt de Commissie derhalve of zij tijdens de hervorming van de suikermarkt of in de context hiervan stappen heeft genomen of initiatieven heeft ontplooid om ervoor te zorgen dat verlagingen van de prijs van losse suiker worden doorgegeven aan de eindverbruiker;

               84.

               tekent aan dat er in het speciale verslag van de Rekenkamer het volgende staat: „bijgevolg geven de beschikbare gegevens grote variaties te zien, die lopen van een netto overschot van 390 EUR per afgestane ton in vergelijking met de netto sluitingskosten tot een netto tekort van 226 EUR per ton” (9) en vraagt zich af of de hervorming niet meer gericht had kunnen zijn op het tot een minimum beperken van deze variaties;

               85.

               is het met de Rekenkamer eens dat „er geen alomvattende informatie is over het effect van de quota-afstand op de lokale economie, over het aantal verloren banen of het elders tewerkstellen van het vroegere personeel van de ontmantelde fabrieken” (10) en is van mening dat deze informatie heel nuttig zou zijn om een goed beeld te krijgen van de impact van de hervorming op de betrokken regio’s; tekent derhalve aan dat als er geld van de Unie wordt verstrekt aan een begunstigde, we mogen verwachten dat er in ruil hiervoor transparante informatie wordt verstrekt over de manier waarop dit geld wordt gebruikt, aangezien de Europese belastingbetaler het recht heeft dit te weten, en dat dit eveneens op geen enkele manier in strijd is met de bevoegdheden van de lidstaten;

               86.

               is het met de Rekenkamer eens dat lidstaten die hebben besloten diversificatiesteun te geven, nationale herstructureringsprogramma’s hadden moeten opzetten waarin werd omschreven welke diversificatiemaatregelen zouden worden getroffen in de betrokken regio’s, en dat zij de Commissie op de hoogte hadden moeten stellen van dergelijke programma’s; verzoekt de Commissie derhalve een indicatie te geven van de impact van de diversificatiesteun op de betrokken regio’s;

               87.

               is het met de Rekenkamer eens dat de Commissie een reeks maatregelen moet voorstellen „ter opheffing van de rigide beperkingen in het huidige quotasysteem die hinderlijk zijn voor het concurrentievermogen van telers en producenten” (11);

               88.

               kan ten aanzien van de opmerking van de Rekenkamer dat de Unie afhankelijker is geworden van importen, geen oordeel vellen over het antwoord van de Commissie dat over het algemeen „de mate van zelfvoorziening binnen de quota die ondanks de hervorming is behouden (ongeveer 85 %) als bevredigend [kan] worden beschouwd” (12), hierbij rekening houdend met het feit dat de EU-markt is opengesteld voor derde landen; tekent aan dat de discussie over de beschikbaarheid van de voorziening niet goed is gedocumenteerd en onderbouwd en dat het Parlement geen toegang had tot onderzoeken over het optimale niveau van de suikervoorziening of mogelijke scenario’s van de gevolgen van niet-beschikbaarheid van de suikervoorziening en de mogelijke reacties hierop (inclusief de relevante kosten) indien zich een ernstige verstoring van de wereldsuikermarkt voordoet;

      Deel IX:   Speciaal verslag nr. 8/2010 van de Rekenkamer „Verbetering van de vervoersprestaties op de trans-Europese spoorwegassen: zijn de EU-investeringen in spoorweginfrastructuur doeltreffend geweest?”

               89.

               is ingenomen met de publicatie van het degelijk voorbereide en constructieve verslag en de grondige analyse van de Rekenkamer;

               90.

               is van mening dat verbeteringen in de definitie van prioritaire projecten de coördinatie en concentratie van financiële middelen van de Unie verder in de hand kunnen werken; verzoekt de Commissie de definitie van prioritaire projecten af te stemmen op aantoonbare behoeften aan bestaande en voorziene spoorwegdiensten;

               91.

               verzoekt de Commissie de benodigde maatregelen te treffen om de spoorweginfrastructuur aan te passen ten behoeve van trans-Europese diensten en tegelijk op grensplaatsen in ontbrekende verbindingen te voorzien, knelpunten op belangrijke spoorwegverbindingen weg te nemen en oude spoorweginfrastructuur te vervangen of te moderniseren;

               92.

               is ingenomen met de inspanningen van de Commissie om op Europees niveau vooruitgang te boeken met het aannemen van wetgeving; is van mening dat de Commissie de samenwerking met de lidstaten verder moet verbeteren opdat de wetgevende maatregelen betreffende de veiligheid van het spoorvervoer en de rechten van reizigers, marktopenstelling en interoperabiliteit op EU-niveau met succes worden omgezet in nationale wetgeving;

               93.

               is ingenomen met de inspanningen van de Commissie aanzienlijke middelen in te blijven zetten ten behoeve van de verbetering van projectvoorbereiding;

               94.

               dringt er bij de Commissie op aan externe deskundigen op het gebied van spoorweginfrastructuur te raadplegen om de technische aspecten van voorgestelde projecten beter te evalueren alvorens ze goed te keuren in het kader van het Cohesiefonds;

               95.

               benadrukt de noodzaak een betere projectvoorbereiding te stimuleren om het risico op kostenoverschrijdingen ten gevolge van onvoorziene factoren, zoals onverwacht moeilijke geografische omstandigheden en milieubeschermingsvoorschriften, bij toekomstige projecten te verminderen;

               96.

               merkt op dat infrastructuur soms pas met enige vertraging beschikbaar komt voor gebruik; verzoekt de Commissie nauwer met de lidstaten samen te werken om de nodige verbeteringen aan toekomstige plannen aan te brengen;

               97.

               is ingenomen met de effectieve prestaties op de baanvakken voor reizigersdiensten met hoge snelheid die volgens verwachting blijken te zijn;

               98.

               merkt op dat de Rekenkamer diverse complicaties heeft vastgesteld, waaronder verschillen in spoorbreedte, rijstroom, treinbeïnvloedings- of seinsystemen, toegestane treinlengte en bedrijfsvoorschriften; verzoekt de Commissie de lidstaten beter bij te staan bij het opheffen van dergelijke beperkingen met het oog op potentiële verbeteringen in het trans-Europese vervoer; wijst erop dat de Unie een belangrijke rol dient te spelen bij de bevordering van de interoperabiliteit van nationale netwerken in samenhang met efficiënte financiële steun;

               99.

               merkt op dat de benoeming van de Europese coördinatoren heeft geleid tot een aanzienlijk verbeterde uitvoering van TEN-V-projecten door concentratie van de investeringen en ondersteuning van de ontwikkeling van de prioritaire projecten; roept de Commissie op de rol die momenteel gespeeld wordt door de coördinatoren te handhaven en de mogelijkheid te onderzoeken meer coördinatoren te benoemen voor die delen van de prioritaire projecten waar grote complicaties bestaan;

               100.

               is van mening dat de verantwoordelijkheden van het Uitvoerend Agentschap voor het trans-Europees vervoersnetwerk moeten worden uitgebreid met het oog op meer doelmatige controle op en een betere evaluatie van de prioritaire projecten;

               101.

               merkt op dat de concentratie van TEN-V-medefinanciering op grensplaatsen sinds 2006 is verbeterd, maar dat er nog veel moet worden bereikt, zoals het wegnemen van knelpunten en het aanleggen van ontbrekende verbindingen;

               102.

               benadrukt dat alle resterende problemen en kwesties dienen te worden geëvalueerd in voorbereiding op de herziening van de TEN-V-richtsnoeren;

               103.

               roept de Commissie op het TEN-V-beleid te herzien met het oog op toekomstige uitdagingen in verband met de klimaatdoelstellingen, verdere economische groei en economische en sociale samenhang;

      Deel X:   Speciaal verslag nr. 9/2010 van de Rekenkamer „Worden de bestedingen uit hoofde van structurele maatregelen van de EU op het gebied van de watervoorziening voor huishoudelijk gebruik optimaal benut?”

               104.

               benadrukt dat water en met name drinkwater een natuurlijke hulpbron van strategisch belang is die net als andere natuurlijke hulpbronnen in de 21e eeuw onder toenemende druk staat van de groeiende vraag; stelt dat het daarom onze taak en plicht is om speciale aandacht te geven aan de bescherming en een verstandig en rationeel gebruik van water teneinde te zorgen voor een goede waterkwaliteit en een afdoende drinkwatervoorraad voor de groeiende bevolking en toekomstige generaties;

               105.

               neemt met tevredenheid kennis van de opbouwende aanbevelingen van de Rekenkamer en vraagt lidstaten om bij de voorbereiding van programma’s en projecten voor cofinanciering door de Unie meer aandacht te besteden aan een geïntegreerd waterbeheer dat zowel milieubelangen als economische belangen dient; vraagt de lidstaten daarnaast zich te richten op een maximale toegevoegde waarde van de interventie van de Unie;

               106.

               benadrukt de noodzaak van een strengere beoordeling van projecten in de aanvraagfase om tekortkomingen te voorkomen; verzoekt de Commissie daarom te zorgen voor een beter gebruik van richtlijnen en checklists door helderder criteria aan te geven voor de beoordeling van de steunaanvragen teneinde de effectiviteit en de consistentie van de procedures en de resultaten te verbeteren; benadrukt daarnaast de noodzaak van een passende follow-up ingeval verplichte informatie niet wordt verschaft of vereiste maatregelen niet worden genomen;

               107.

               is geschokt door de bevindingen van de Rekenkamer volgens welke sommige projecten die al verscheidene jaren voordat het onderzoek plaats vond voltooid waren, niet in bedrijf zijn genomen vanwege ontbrekende infrastructuur; moedigt daarom de lidstaten aan te streven naar een betere planning van de projecten om te voorkomen dat dure infrastructuur zoals gebruikt wordt in de waterleveringssector niet kan functioneren door ontbrekende aansluitingen in het netwerk;

               108.

               verzoekt de lidstaten om te zorgen voor een betere planning middels een uitgebreide evaluatie van de behoeften en erop toe te zien dat, zover mogelijk, de investeringen efficiënt en economisch zijn door rekening te houden met de potentiële kostenterugwinning van gebruikers en door een efficiënter watergebruik waardoor de watervoorraden worden beschermd; verzoekt daarom dat investeringen mede gericht zijn op een efficiënter watergebruik en het terugbrengen van waterverlies;

               109.

               verzoekt de lidstaten ook om te zorgen voor betere coördinatie en om meer belanghebbenden te betrekken bij de projectplanning teneinde situaties te vermijden waarin bijvoorbeeld investeringen gericht op een versterking van de capaciteit van de watervoorziening worden gedaan in een gemeente zonder dat rekening gehouden wordt met een afnemende consumptie als gevolg van andere investeringen in dezelfde gemeente of situaties waarin investeringen gedaan worden in een watervoorzieningssysteem op bovengemeentelijk niveau zonder dat de betrokken gemeenten zich verplichten hiervan gebruik te maken;

      Deel XI:   Speciaal verslag nr. 10/2010 van de Rekenkamer „Specifieke maatregelen ten behoeve van de landbouw in de ultraperifere gebieden van de Unie en op de kleinere eilanden in de Egeïsche Zee”

               110.

               is ingenomen met het verslag van de Rekenkamer en de antwoorden van de Commissie;

               111.

               stemt in met aanbeveling 1 van het verslag van de Rekenkamer; wijst erop dat, wat betreft artikel 12 van Verordening (EG) nr. 247/2006 van de Raad van 30 januari 2006 houdende specifieke maatregelen ten behoeve van de landbouw in de ultraperifere gebieden van de Unie (13), in overeenstemming met de richtsnoeren van de Commissie het subsidiariteitsbeginsel toepasselijk is op het uitwerken van programma’s; is zich bewust van het feit dat de juiste maatregelen op nationaal niveau moeten worden genomen, binnen de vooropgestelde algemene voorwaarden; is ingenomen met de rol die de Commissie heeft gespeeld in het bepalen of programma’s in overeenstemming zijn met het EU-recht en in de coördinatie met de nationale autoriteiten tijdens de programmeringsfase, alsook het opstellen van richtsnoeren voor de lidstaten; onderstreept in het bijzonder het belang van het bevorderen van de samenwerking tussen de Commissie en de lidstaten, zodat de controle-indicatoren en de doeltreffendheid kunnen worden verbeterd;

               112.

               stemt in met aanbeveling 2 van het verslag van de Rekenkamer; is ingenomen met de door de Commissie voorgestelde wijziging van het relevante artikel van Verordening (EG) nr. 247/2006 met als doel de procedure van het jaarverslag van de lidstaten te vereenvoudigen;

               113.

               stemt in met aanbeveling 3 van het verslag van de Rekenkamer; bekrachtigt het subsidiariteitsbeginsel van de lidstaten bij de vaststelling van de maatregelen; stelt vast dat een grotere betrokkenheid van de deelnemers aan een programma alsook een nauwkeurigere economische analyse in de betrokken lidstaten tot een verbetering van de maatregelen kan leiden; blijft erbij dat bij de vaststelling van maatregelen op nationaal niveau duurzame doelstellingen moeten worden nagestreefd om te vermijden dat de aandacht te veel naar oppervlakkige maatregelen uitgaat; is van mening dat forfaitaire steun en uitsluitend op de productie gebaseerde steun in bepaalde regio’s gerechtvaardigd zijn, maar dringt aan op een duurzame benadering met als doel de levensvatbaarheid van de landbouw in de betrokken regio’s te waarborgen;

               114.

               stemt in met aanbeveling 4 van het verslag van de Rekenkamer; verzoekt de lidstaten bovendien algemene voorwaarden voor gezamenlijke controle-indicatoren te ontwikkelen; is zich ervan bewust dat de ontwikkeling van controle-indicatoren die voor de gehele Unie gelden bemoeilijkt wordt door de uiteenlopende kenmerken van de landen die met individuele programma’s werken; is niettemin van oordeel dat gezamenlijke controle-indicatoren onontbeerlijk zijn voor een duurzame ontwikkeling van de landbouw en van het platteland; is ingenomen met het overleg tussen de Commissie en de lidstaten om gezamenlijke controle-indicatoren te definiëren die voor programma’s vanaf 2011 moeten gelden; is van mening dat dit overlegproces als model kan dienen voor andere regio’s waaraan de Unie subsidies verleent;

               115.

               stemt in met aanbeveling 5 van het verslag van de Rekenkamer; juicht het voorstel van de Rekenkamer toe om de periode tussen programmabeoordelingen terug te brengen tot minder dan vijf jaar; neemt kennis van de antwoorden van de Commissie op het voorstel van de Rekenkamer; stemt in met de aanbeveling van de Rekenkamer om de periode tussen twee evaluaties van vijf jaar moet worden teruggebracht tot een jaar, ongeacht de jaarlijkse uitvoeringsverslagen die de lidstaten bij de Commissie indienen; dringt voorts aan op de invoering van een informatiebeheersysteem om ervoor te zorgen dat de door de lidstaten verzamelde gegevens op basis van representatieve controle-indicatoren worden gecontroleerd, teneinde de doeltreffendheid en de duurzaamheid van de financiële steun te verbeteren;

               116.

               verzoekt de Commissie de samenwerking met de lidstaten doeltreffender te maken; neemt kennis van het feit dat de Commissie een lidstaat niet kan dwingen voorgestelde wijzigingen die de programma’s duurzamer zouden kunnen maken door te voeren; is van mening dat de nauwere betrokkenheid van de Commissie bij controlemaatregelen de doeltreffendheid van de programma’s ten goede zal komen;

               117.

               verzoekt zijn voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Hof van Justitie van de Europese Unie en de Rekenkamer, en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie (serie L).

      (1)  PB L 69 van 13.3.2009.

      (2)  PB C 308 van 12.11.2010, blz. 1.

      (3)  PB C 303 van 9.11.2010, blz. 1.

      (4)  PB C 308 van 12.11.2010, blz. 129.

      (5)  Aangenomen teksten, P7_TA(2011)0194. Zie bladzijde 31 van dit Publicatieblad.

      (6)  PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1.

      (7)  Speciaal verslag nr. 2/2010, antwoord van de Commissie op de punten 25-26: Doel van de regeling voor de opbouw van nieuwe infrastructuren was de „optimalisering van Europese infrastructuur door beperkte steun voor de ontwikkeling van een beperkt aantal projecten voor nieuwe infrastructuren in goed gemotiveerde gevallen waarin de steun een katalyserend effect kan hebben in termen van Europese meerwaarde”.

      (8)  Speciaal verslag nr. 6/2010, punt 43.

      (9)  Speciaal verslag nr. 6/2010, punt 72.

      (10)  Speciaal verslag nr. 6/2010, punt 73.

      (11)  Speciaal verslag nr. 6/2010, aanbeveling 2.

      (12)  Speciaal verslag nr. 6/2010, antwoord van de Commissie, punt 58.

      (13)  PB L 42 van 14.2.2006, blz. 1.