Belangrijke juridische mededeling

|

E1999C0113

Beschikking van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA nr. 113/99/COL van 4 juni 1999 betreffende de invoering van richtsnoeren inzake overheidssteun voor opleiding, en achttiende wijziging van de formele en materiële regels op het gebied van overheidssteun

Publicatieblad Nr. L 137 van 08/06/2000 blz. 0011 - 0019

Beschikking van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVANr. 113/99/COLvan 4 juni 1999betreffende de invoering van richtsnoeren inzake overheidssteun voor opleiding, en achttiende wijziging van de formele en materiële regels op het gebied van overheidssteunDE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA,Gelet op de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte(1), inzonderheid op de artikelen 61 tot 63,Gelet op de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie(2), inzonderheid op artikel 1 van Protocol nr. 3,Overwegende dat ingevolge artikel 24 van de TA- en Hof-Overeenkomst de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA uitvoering geeft aan de bepalingen inzake overheidssteun,Overwegende dat ingevolge artikel 5, lid 2, onder b), van de TA- en Hof-Overeenkomst de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA kennisgevingen en richtsnoeren doet uitgaan betreffende de in de EER-Overeenkomst behandelde aangelegenheden indien die overeenkomst of TA- en Hof-Overeenkomst zulks uitdrukkelijk voorschrijft of indien de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA dit nodig acht,Wijzend op de formele en materiële regels op het gebied van overheidssteun(3), op 19 januari 1994 vastgesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA(4),Overwegende dat de Europese Commissie op 22 juli 1998 een kaderregeling inzake opleidingssteun (PB C 343 van 11.11.1998) heeft goedgekeurd, in punt 36 waarvan dienstige maatregelen in de zin van artikel 93, lid 1, van het EG-Verdrag worden voorgesteld,Overwegende dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA volgens punt II onder de rubriek "Algemeen" aan het einde van bijlage XV van de EER-Overeenkomst, na overleg met de Europese Commissie besluiten dient vast te stellen die overeenkomen met die welke door de Commissie worden genomen teneinde gelijke mededingingsvoorwaarden te handhaven,Na overleg met de Europese Commissie,Overwegende dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tijdens een multilaterale bijeenkomst over overheidssteun op 19 november 1997 de EVA-staten heeft geraadpleegd over de invoering van nieuwe richtsnoeren,Overwegende dat punt 18A.5.2 van de nieuwe richtsnoeren een voorstel bevat voor passende maatregelen in de zin van artikel 1, lid 1, van Protocol nr. 3 van de TA- en Hof-Overeenkomst en toestemming van de betrokken EVA-staten vereist,HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN:1. De richtsnoeren overheidssteun worden gewijzigd door daarin de richtsnoeren inzake opleidingssteun zoals vervat in bijlage I bij deze beschikking op te nemen als nieuw hoofdstuk 18A.2. De EVA-staten worden van deze beschikking in kennis gesteld door middel van een brief die vergezeld gaat van een afschrift van de beschikking, met inbegrip van bijlage I, en waarin zij worden verzocht binnen de twee maanden hun instemming te kennen te geven met de voorgestelde dienstige maatregelen zoals vervat in punt 18A.5.2 van de richtsnoeren.3. De beschikking wordt, met inbegrip van bijlage I, bekendgemaakt in het EER-deel van het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen en in het EER-supplement daarbij.4. Deze beschikking is authentiek in de Engelse taal.Gedaan te Brussel, 4 juni 1999.Voor de Toezichthoudende Autoriteit van de EVADe voorzitterKnut Almestad(1) Hierna "de EER-Overeenkomst" te noemen.(2) Hierna "de TA- en Hof-Overeenkomst" te noemen.(3) Ook wel "richtsnoeren overheidssteun" genoemd.(4) Oorspronkelijk gepubliceerd in PB L 240 van 15.9.1994 en op dezelfde datum in EER-supplement nr. 34 daarbij. De laatste wijziging is vastgesteld bij Besluit nr. 112/99/COL van 4 juni 1999 (PB L 112 van 11.5.2000, blz. 75).BIJLAGE I"18A. OPLEIDINGSSTEUN(1)18A.1. Inleiding1. Hoewel op dit moment de werkloosheid in de EVA-staten betrekkelijk laag is, is het voor alle partijen in de EER-Overeenkomst steeds een belangrijke uitdaging om manieren te vinden om de werkgelegenheid te verbeteren. Uit de preambule van de EER-Overeenkomst en uit latere politieke verklaringen(2) blijkt duidelijk dat de overeenkomstsluitende partijen onder andere een harmonieuze economische ontwikkeling, het bevorderen van hoog niveau van werkgelegenheid en het vermijden van sociale en economische ongelijkheid tot hun belangrijkste gemeenschappelijke doelen rekenen.2. Bij vele gelegenheden is benadrukt dat opleiding een belangrijke rol speelt met het oog op het versterken van de concurrentiepositie van bedrijven van de EER en op het scheppen en behouden van werkgelegenheid. De partijen bij de EER-Overeenkomst zijn het eens over het belang van het bevorderen van investeringen in opleiding als een belangrijke factor voor het concurrentievermogen en als katalysator van een hernieuwde groei en van het herstel van een sociaal aanvaardbaar werkgelegenheidsniveau(3). In het kader van de samenwerking uit hoofde van de EER-Overeenkomst hebben de EVA-staten zich, ook al behelst dit kader een ietwat kleiner toepassingsgebied dan dat van de huidige Europese Unie, geschaard achter vergelijkbare gemeenschappelijke doelen als die welke binnen de Europese Unie worden nagestreefd met betrekking tot het bevorderen van een vakbekwame, geschoolde en flexibele beroepsbevolking en van een arbeidsmarkt die snel kan reageren op economische veranderingen. Deze gemeenschappelijke doelstellingen, met als einddoel een hoog niveau van werkgelegenheid, moeten ook in acht worden genomen bij de toepassing van mededingingsregels in het kader van de EER-Overeenkomst.3. Talrijke studies tonen aan dat het voorhanden zijn van geschoolde arbeidskrachten een belangrijke factor is in de beslissingen van ondernemingen betreffende een plaats van vestiging. Opleiding is derhalve niet alleen belangrijk voor werknemers, die daardoor hun positie op de arbeidsmarkt verbeteren en minder risico lopen om werkloos te worden, en voor ondernemingen, die door middel van het opleiden van personeel hun prestaties kunnen verbeteren, maar ook voor de economie van de regio's, aangezien een hooggeschoolde beroepsbevolking een onbetwistbare troef vormt bij het aantrekken van nieuwe investeringen.4. De inspanningen die nodig zijn om de werking van de arbeidsmarkt te verbeteren en de tekorten aan opleiding weg te werken, vergen een vooruitziende en actieve aanpak van alle betrokkenen: de betrokken staten, ondernemingen, individuen en sociale partners. Op dit moment loopt er een aantal initiatieven op opleidingsgebied, zowel op nationaal niveau als op het niveau van de Europese Unie, in veel gevallen met actieve deelname van de EVA-staten op basis van de in deel VI van de EER-Overeenkomst vervatte procedures. De Autoriteit zal zich inspannen om erop toe te zien dat de controle van staatssteun geen ongerechtvaardigde belemmering vormt voor arbeidsmarktmaatregelen van de EVA-staten die verenigbaar zijn met de EER-Overeenkomst.5. Er lijkt algemene overeenstemming over te bestaan dat het optreden van de EER-landen niet kan worden beperkt tot het verbeteren van de stelsels van initiële opleiding, beroepsopleiding en opleiding van werklozen. De aanpassing van de ondernemingen aan de structurele en technologische veranderingen mag niet zonder meer geschieden via ontslag van mensen en het aantrekken van beter gekwalificeerde arbeidskrachten van elders. Er moet ook een preventief beleid worden ontwikkeld dat werknemers aanmoedigt om hun bekwaamheden en aanpassingsvermogen te verbeteren en dat ondernemingen aanzet om in de opleiding van hun werknemers te investeren. Een dergelijk beleid moet erop gericht zijn te vermijden dat de minst gekwalificeerde werknemers tot werkloosheid vervallen en moet daarentegen ervoor zorgen dat zij een nieuwe opleiding krijgen en overdraagbare kwalificaties verwerven. De financiële middelen die moeten worden ingezet zijn aanzienlijk en een optreden van de overheid kan een noodzakelijke stimulans in het belang van alle overeenkomstsluitende partijen zijn.6. Het grootste deel van de overheidsfinanciering op opleidingsgebied valt buiten de werkingssfeer van de mededingingsregels. Wanneer de EVA-staten evenwel financiële en fiscale prikkels invoeren om ondernemingen aan te moedigen tot investering in de opleiding van hun werknemers, moet erop worden gelet dat zij niet handelen op een wijze die strijdig is met de doelstellingen van het mededingingsbeleid, dat erop gericht is het concurrentievermogen van ondernemingen veilig te stellen. Overeenkomstig de voorschriften inzake overheidssteun die in de artikelen 61 en 62 van de overeenkomst zijn vervat is het aan de Toezichthoudende Autoriteit opleidingsmaatregelen te onderzoeken die steun in de zin van artikel 61, lid 1, van de overeenkomst kunnen opleveren, en zich ervan te vergewissen dat die maatregelen verenigbaar zijn met de werking van de overeenkomst.7. Opleidingskosten maken steeds meer deel uit van de kosten die ondernemingen moeten dragen om concurrerend te blijven. De technische vooruitgang, de invoering van nieuwe technologieën en de snelle ontwikkelingen op het gebied van onderzoek en technologische ontwikkeling dwingen de ondernemingen hun werknemers voortdurend bij te scholen. Opleidingssteun die, ten behoeve van sommige ondernemingen, erop gericht is de kosten te verminderen die zij normalerwijze in hun eigen belang moeten dragen om de kwalificaties van hun werknemers te verbeteren, kent deze ondernemingen ten opzichte van hun concurrenten een voordeel toe en kan derhalve de mededinging vervalsen.8. Wanneer een maatregel staatssteun in de zin van artikel 61, lid 1, vormt, moet hij tijdig bij de Autoriteit worden aangemeld en door deze worden goedgekeurd alvorens ten uitvoer te worden gelegd. Dit stelsel is er uitsluitend op gericht te garanderen dat de Autoriteit preventief toezicht op de steunmaatregelen houdt teneinde te vermijden dat maatregelen ten uitvoer worden gelegd die de mededinging vervalsen op een wijze die strijdig is met het gemeenschappelijke belang. Bij haar onderzoek naar de verenigbaarheid van maatregelen met de gemeenschappelijke markt zal de Autoriteit rekening houden met de gunstige gevolgen van de steun die een verstoring van de mededinging kunnen rechtvaardigen.9. Opleiding heeft over het algemeen positieve externe gevolgen voor de maatschappij als geheel. Zo komen de opleidingsuitgaven van een bepaalde onderneming niet alleen ten goede aan de werknemers die de opleiding ontvangen, maar dragen zij eveneens bij tot vergroting van het aantal gekwalificeerde arbeidskrachten waaruit ook andere ondernemingen kunnen putten. Globaal bezien versterken investeringen in opleiding de concurrentiepositie van het bedrijfsleven in de EER en de aantrekkelijkheid van de EER als locatie voor investeringen. Aangezien een onderneming bij haar besluit om in opleiding te investeren geen rekening houdt met deze secundaire effecten, zijn de totale inspanningen van de ondernemingen op dit gebied wellicht lager dan hetgeen sociaal wenselijk is, temeer daar een investering in opleiding vanuit het standpunt van de onderneming het risico inhoudt dat werknemers, nadat zij de opleiding hebben genoten, de onderneming verlaten om elders te gaan werken. Dit risico is des te groter bij kleine ondernemingen, hetgeen mede de terughoudendheid van deze ondernemingen verklaart om in opleiding te investeren. Dit risico is voorts des te groter naarmate de verstrekte kwalificaties beter overdraagbaar zijn. Op grond van deze aspecten kan het merendeel van de steunmaatregelen ten behoeve van opleiding niet als loutere exploitatiesteun worden gezien, en staat de Autoriteit er welwillend tegenover voorzover de mededingingsvervalsingen die eruit kunnen voortvloeien worden gerechtvaardigd door of een tegenwicht vinden in de bijdrage van die maatregelen aan gemeenschappelijke doelstellingen die door marktkrachten alleen niet kunnen worden verwezenlijkt. Daarom neemt de Autoriteit in het beleid inzake staatssteun over het algemeen een positief standpunt in tegenover opleidingssteun.10. Teneinde het toezicht op de opleidingssteun doorzichtiger te maken en gelijke behandeling te garanderen heeft de Autoriteit deze richtsnoeren opgesteld, op grond waarvan zij de verenigbaarheid van de opleidingssteun met de werking van de EER-Overeenkomst zal onderzoeken. De hierin uiteengezette criteria zijn erop gericht te garanderen dat alleen opleidingssteun die tot de verwezenlijking van de gemeenschappelijke doelstellingen bijdraagt wordt goedgekeurd en dat deze steun binnen de limieten van de noodzakelijke aanmoediging blijft en geen verkapte exploitatiesteun inhoudt.11. De doelstellingen van deze richtsnoeren zijn derhalve talrijk:- verheldering van de interpretatie van artikel 61 van de EER-Overeenkomst, en van artikel 1 van Protocol nr. 3 van de TA- en Hof-Overeenkomst met betrekking tot het begrip opleidingssteun, teneinde een betere rechtszekerheid en een grotere transparantie te verzekeren ten aanzien van de aanmeldingsverplichting uit hoofde van artikel 1, lid 3, van Protocol nr. 3 van de TA- en Hof-Overeenkomst;- zorg voor samenhang tussen de voorschriften inzake opleidingssteun en die inzake andere soorten steun (met name in andere richtsnoeren of kaderregelingen);- meer doorzichtigheid in de benadering die de Autoriteit bij zijn beoordeling van de verenigbaarheid van opleidingssteun zal volgen.12. In punt 18A.2 wordt eerst beschreven welke soorten maatregelen steun kunnen inhouden die binnen de werkingssfeer van de concurrentievoorschriften van de EER-Overeenkomst valt. In punt 18A.3 wordt het toepassingsgebied van de richtsnoeren afgebakend. In punt 18A.4 worden de beginselen uiteengezet waarop de Autoriteit zijn beoordeling van de verenigbaarheid van de als steun aangemerkte maatregelen zal baseren. Deze beginselen, die de mogelijkheid bieden om de doelstellingen van een actief werkgelegenheidsbeleid met billijke spelregels voor alle ondernemingen te verzoenen, leiden de Autoriteit ertoe om een reeks intensiteitsdrempels te bepalen, waaronder de steunmaatregelen verenigbaar met de Overeenkomst kunnen worden geacht. De verschillen tussen de voorgestelde drempels weerspiegelen de verschillende gradaties in de externe gevolgen en in de noodzakelijkheid van de steun naargelang van de overdraagbaarheid van de opleiding, van de omvang van de onderneming en de regio waarin deze is gevestigd.18A.2. Werkingssfeer van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst1. Deze richtsnoeren hebben alleen betrekking op steunmaatregelen die binnen de werkingssfeer van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst vallen, waarin is bepaald dat 'steunmaatregelen van de lidstaten van de EG, de EVA-staten of in welke vorm ook met staatsmiddelen bekostigd, die de mededinging door begunstiging van bepaalde ondernemingen of bepaalde producties vervalsen of dreigen te vervalsen, onverenigbaar (zijn) met de werking van deze overeenkomst voorzover deze steun het handelsverkeer tussen de overeenkomstsluitende partijen ongunstig beïnvloedt'. De in deze richtsnoeren bedoelde steunmaatregelen zijn maatregelen die één of meer ondernemingen of sectoren begunstigen door beperking van de kosten die zij normalerwijze zouden moeten dragen wanneer zij wensen dat hun werknemers nieuwe vaardigheden verwerven of wanneer zij hun werknemers de gelegenheid tot verwerving van dergelijke vaardigheden bieden.2. Er dient te worden vastgesteld dat een groot aantal maatregelen inzake opleiding niet onder artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst vallen, maar algemene maatregelen zijn. Het merendeel van de opleidingsmaatregelen maakt immers deel uit van de traditionele taken van de overheid en komt voornamelijk ten goede aan personen of werknemers in het algemeen. De financiering van dit type opleidingsmaatregelen door de staat vormt geen begunstiging van bepaalde ondernemingen of van bepaalde producties in de zin van artikel 61, lid 1. De beschikkingspraktijk van de bevoegde toezichthoudende autoriteiten en de jurisprudentie van de bevoegde rechterlijke instanties geven aan in welke omstandigheden een maatregel als 'algemene maatregel' moet worden aangemerkt en derhalve van de werkingssfeer van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst is uitgesloten. Dit is onder meer het geval bij:- onderwijssystemen en systemen van initiële opleiding (bijvoorbeeld leercontracten, alternerende opleidingen);- scholing of herscholing van werklozen, met inbegrip van bedrijfsstages;- de maatregelen die rechtstreeks op de werknemers of zelfs op bepaalde categorieën werknemers zijn gericht en hun de mogelijkheid bieden om buiten de onderneming of de sector waar zij werken opleidingen te volgen (bijvoorbeeld het systeem van de 'opleidingscheque');- algemene stelsels van fiscale prikkels (bijvoorbeeld een belastingkrediet) die openstaan voor alle ondernemingen die in de opleiding van werknemers investeren, en automatisch van toepassing zijn.3. In dit verband dient evenwel te worden verduidelijkt dat een maatregel die in theorie algemeen van toepassing is, maar in de praktijk één of meer ondernemingen of sectoren bevordert in feite een specifiek karakter heeft. Dit is bijvoorbeeld het geval wanneer de autoriteiten bij de toepassing van een algemene maatregel over een discretionaire bevoegdheid beschikken die hun de mogelijkheid biedt de hoogte van het steunbedrag af te stemmen op de omstandigheden(4). Dergelijke maatregelen kunnen als steunmaatregelen in de zin van artikel 61, lid 1, worden aangemerkt en moeten krachtens artikel 1, lid 3, van Protocol nr. 3 van de TA- en Hof-Overeenkomst worden aangemeld.4. Ten slotte vallen steunmaatregelen slechts onder artikel 61, lid 1, voorzover zij gevolgen hebben voor het handelsverkeer tussen de overeenkomstsluitende partijen. Zo valt opleidingssteun die is toegekend aan ondernemingen of sectoren waarvan de activiteiten niet of waarschijnlijk niet het voorwerp van handelsverkeer tussen de overeenkomstsluitende partijen zijn (bijvoorbeeld bepaalde buurtdiensten) buiten de werkingssfeer van artikel 61, lid 1, van de overeenkomst. Steunmaatregelen die aan de voorwaarden van de in hoofdstuk 12 van de richtsnoeren overheidssteun vastgestelde 'de minimis'-regeling voldoen worden eveneens geacht geen gevolgen voor het handelsverkeer binnen de EER te hebben. Deze steunverlening valt derhalve niet onder artikel 61, lid 1, en is niet aan de aanmeldingsverplichting van artikel 1, lid 3, van Protocol nr. 3 van de TA- en Hof-Overeenkomst onderworpen.18A.3. Werkingssfeer van deze richtsnoerenA. Beginselen1. Deze richtsnoeren zijn van toepassing op alle steunmaatregelen ten behoeve van opleiding die tijdens de geldigheidsduur ervan zijn aangemeld of ten uitvoer gelegd, met uitzondering van de steunmaatregelen in het kader van de redding of herstructurering van ondernemingen in moeilijkheden - bijvoorbeeld steun ten behoeve van de herscholing van werknemers -, die zal worden beoordeeld overeenkomstig de terzake geldende richtsnoeren van hoofdstuk 16. Wat de kleine en middelgrote ondernemingen betreft, vervangen deze richtsnoeren de bepalingen inzake opleidingssteun die zijn neergelegd in de richtsnoeren van hoofdstuk 10 inzake overheidssteun voor kleine en middelgrote ondernemingen.2. Deze richtsnoeren zin in beginsel op alle bedrijfssectoren van toepassing. Ten aanzien van sectoren die als kwetsbaar worden beschouwd en waarvoor bijzondere voorschriften inzake steun gelden(5), zijn deze richtsnoeren evenwel slechts van toepassing voorzover zij hiermee niet in tegenspraak zijn. Op de sector luchtvervoer zijn zij echter volledig van toepassing.3. Voorts zijn deze richtsnoeren van toepassing op steunmaatregelen ten behoeve van opleiding, ongeacht of de opleiding wordt verstrekt door de onderneming zelf of door openbare of particuliere opleidingscentra.B. De verhouding met steunmaatregelen ten behoeve van de werkgelegenheid4. De in deze richtsnoeren bedoelde opleidingssteun dient te worden onderscheiden van werkgelegenheidssteun, waarvan de verenigbaarheid met de werking van de overeenkomst aan de relevante richtsnoeren dient te worden getoetst(6). Bepaalde vormen van werkgelegenheidssteun zijn weliswaar ten dele gerechtvaardigd omdat de begunstigde onderneming bij het in dienst nemen van bepaalde werknemers extra opleidingskosten moet maken. Dit is bijvoorbeeld het geval bij steunmaatregelen die bedoeld zijn ter aanmoediging van de indienstneming van bepaalde categorieën werklozen die bijzondere moeilijkheden ondervinden bij het toetreden tot de arbeidsmarkt. Zolang de doelstelling en het directe gevolg van een dergelijke steun het stimuleren van de werkgelegenheid is door het bieden van financiële prikkels om de werkgever ertoe aan te zetten werknemers in dienst te nemen die zonder die steun niet in dienst zouden worden genomen, wordt de steun evenwel volledig aangemerkt als werkgelegenheidssteun. De opleiding is dan een bijkomend element van de indienstneming waarop de steun is gericht. In een dergelijk geval is het overigens vaak onmogelijk te bepalen welk gedeelte van de totale steun op de opleiding is gericht en dat te scheiden van de rest van het bedrag. Zelfs wanneer werkgelegenheidssteun een gedeelte opleiding bevat, wordt een dergelijke steunmaatregel derhalve als werkgelegenheidssteun behandeld.5. Opgemerkt zij dat alleen steunmaatregelen die geen verband houden met een investering binnen het toepassingsgebied van de richtsnoeren inzake werkgelegenheidssteun vallen. Wanneer werkgelegenheidssteun verband houdt met een investering en tevens een opleidingscomponent bevat, zal derhalve het opleidingsgedeelte op grond van de onderhavige richtsnoeren afzonderlijk worden onderzocht.18A.4. Beoordelingscriteria inzake opleidingssteunA. Algemene beginselen1. Onder bepaalde voorwaarden kunnen steunmaatregelen ten behoeve van opleiding die onderworpen zijn aan het verbod van artikel 61, lid 1, voor één van de uitzonderingen van artikel 61, lid 3, in aanmerking komen.2. De belangrijkste uitzondering in dit opzicht is die van artikel 61, lid 3, onder c), krachtens welke de Autoriteit steunmaatregelen om de ontwikkeling van bepaalde vormen van economische bedrijvigheid te vergemakkelijken kan toestaan, mits de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt daardoor niet zodanig worden veranderd dat het gemeenschappelijk belang wordt geschaad. Maatregelen die gericht zijn op de verbetering van de bekwaamheden van het personeel van een onderneming dragen bij tot de versterking van de concurrentiepositie van die onderneming en vergemakkelijken in die zin de ontwikkeling van bepaalde activiteiten. Voorts speelt opleiding een onontbeerlijke rol in het kader van de invoering van nieuwe technologieën en de aanmoediging van innovatie en investeringen. Tevens kan opleiding bijdragen tot het scheppen en het behoud van werkgelegenheid. Om die redenen kunnen steunmaatregelen ten behoeve van opleiding voor de uitzondering van artikel 61, lid 3, onder c), in aanmerking komen.3. Het voornaamste argument ten gunste van opleidingssteun is dat die steun ertoe bijdraagt om bepaalde onvolkomenheden van de markt te corrigeren. Dit geldt met name voor de beroepsopleiding vanwege de vele externe gevolgen daarvan. Het belang van de externe gevolgen van de opleiding is voornamelijk afhankelijk van de overdraagbaarheid van de kennis en de kwalificaties die de opleiding verschaft. Om die reden is de Autoriteit van mening dat een gunstiger houding gerechtvaardigd is ten aanzien van projecten op het gebied van de bij- en nascholing waarvan een aanzienlijk deel daadwerkelijk aan de werknemers ten goede komt en meer omvat dan strikt noodzakelijk is voor hun functie, en die niet uitsluitend beantwoorden aan de specifieke behoeften van de onderneming.4. In dit verband maakt de Autoriteit onderscheid tussen specifieke en algemene opleidingsprojecten:- een specifieke opleiding behelst theoretisch en praktisch onderricht dat direct en hoofdzakelijk voor de huidige of toekomstige functie van de werknemer in de begunstigde onderneming bruikbaar is. De opleiding houdt verband met de specifieke activiteit van de onderneming. Een deel van deze opleiding wordt meestal op de werkplek van de werknemer gegeven. De overdraagbaarheid naar andere ondernemingen of andere werkgebieden is zeer beperkt;- een algemene opleiding behelst onderricht dat niet uitsluitend of hoofdzakelijk bruikbaar is voor de huidige of de toekomstige functie van de werknemer in de begunstigde onderneming. De opleiding houdt verband met de algemene activiteiten van de onderneming en verschaft kwalificaties die in het algemeen naar andere ondernemingen of werkgebied overdraagbaar zijn.Algemene opleidingsprojecten bieden de betrokken werknemers bijkomende kwalificaties die rechtstreeks naar andere ondernemingen overdraagbaar zijn. Zij verbeteren derhalve daadwerkelijk het kwalificatieniveau, de inzetbaarheid en het aanpassingsvermogen van de werknemers en dragen aldus in grotere mate bij tot de verbetering van de werkgelegenheid en de ontwikkeling van menselijke hulpbronnen.5. De mate van overdraagbaarheid van de via opleiding verworven bekwaamheden wordt onder meer op grond van de onderstaande criteria vastgesteld:- erkenning, certificatie of homologatie van kwalificaties en bekwaamheden door autoriteiten of overheidsorganen dan wel door andere lichamen of instellingen waaraan een EVA-staat de benodigde bevoegdheden heeft toegekend. Een opleiding die leidt tot een diploma, een certificaat of een andere titel die door een EVA-staat of in het kader van certificatie- en erkenningsstelsels van beroepservaring wordt erkend, wordt geacht van algemene aard te zijn;- het feit dat de opleiding openstaat voor werknemers van verscheidene ondernemingen of gezamenlijk georganiseerd wordt door verscheidene onafhankelijke ondernemingen.In dit opzicht dient erop te worden gewezen dat een interne bedrijfsopleiding, zelfs als die rechtstreeks aan de actuele behoeften van de onderneming beantwoordt, van algemene aard kan zijn indien de bekwaamheden die zij verschaft in ruime mate overdraagbaar zijn.6. Om een steunmaatregel krachtens artikel 61, lid 3, onder c), van de overeenkomst goed te keuren dient de Autoriteit zich ervan te vergewissen dat de maatregel de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt niet zodanig negatief beïnvloedt dat het gemeenschappelijk belang wordt geschaad. Om voor vrijstelling krachtens deze bepaling in aanmerking te komen moet een steunmaatregel derhalve van stimulerende aard zijn en evenredig zijn aan de doelstellingen van gemeenschappelijk belang waarop hij is gericht. Laatstgenoemde voorwaarde wordt geacht te zijn vervuld wanneer de steunintensiteit de in punt 18A.4.11 vastgestelde drempels niet overschrijdt.7. Teneinde het stimulerende effect van de steun vast te stellen zal de Autoriteit onderzoeken of de steun ertoe strekt de ondernemingen aan te sporen tot extra inspanningen op opleidingsgebied, die verder reiken dan de normale activiteiten van de onderneming of de normaal voor opleiding uitgetrokken middelen. Een steunmaatregel die betrekking heeft op de gebruikelijke exploitatiekosten van de onderneming (standaardintroductiecursussen voor nieuwe werknemers, enz.) en uitsluitend dient om kosten die de onderneming normalerwijze moet dragen permanent of periodiek te verminderen heeft geen stimulerend karakter en kan over het algemeen niet worden goedgekeurd. Wanneer steun ten behoeve van een specifieke opleiding wordt toegekend aan grote ondernemingen die buiten stimuleringsregio's in de zin van artikel 61, lid 3, onder a) of c), gevestigd zijn moet het stimulerende effect ervan worden bewezen. In alle andere gevallen wordt de steun om de in het volgende punt uiteengezette redenen geacht een stimulerend effect te hebben.8. Uit de statistieken blijkt dat er een rechtstreeks verband bestaat tussen de grootte van de onderneming en van de waarschijnlijkheid dat de werknemers er een opleiding ontvangen(7). In het algemeen neemt het aantal werknemers dat aan een opleiding deelneemt toe met de grootte van de onderneming. Gezien de zeer lage investeringen op het gebied van opleiding in kleine en middelgrote ondernemingen(8), is de Autoriteit van mening dat opleidingssteun in die ondernemingen steeds een stimulerend effect sorteert en dat hogere intensiteiten kunnen worden toegestaan. Voorts wordt aangenomen dat opleidingssteun zelfs ten aanzien van grote ondernemingen een stimuleringseffect heeft in streken waar de levensstandaard abnormaal laag is of waar een ernstig gebrek aan werkgelegenheid heerst (artikel 61, lid 3, onder a)), vanwege het relatief grote externe effect dat de opleiding daar kan hebben. In die gebieden zijn de uitgaven voor opleiding en het kwalificatieniveau het laagst(9), en is het gemeenschappelijke belang dat verbonden is aan verhoging van dat niveau om de werkgelegenheidssituatie te verbeteren en nieuwe investeringen aan te trekken het grootst. Een verhoging van de toelaatbare intensiteiten is derhalve eveneens gerechtvaardigd. Aangezien in het kader van industriële hervormingen kwalificatie en herscholing van werknemers eveneens een belangrijke rol vervullen, is eenzelfde benadering gerechtvaardigd voor de in artikel 61, lid 3, onder c), bedoelde regio's. Ten slotte kan steeds worden aangenomen dat algemene opleiding, gezien de belangrijke externe gevolgen van dit type opleiding, een aansporend effect heeft. Wanneer de werknemer die een opleiding ontvangt contractueel wordt verplicht de werkgever schadeloos te stellen wanneer hij de onderneming binnen een bepaalde termijn verlaat, zullen de externe gevolgen daarentegen beperkt zijn en zal de Autoriteit opleidingssteun in beginsel niet gerechtvaardigd achten.B. In aanmerking komende kosten9. De kosten die in het kader van een project inzake opleidingssteun in aanmerking komen, zijn:1. de personeelskosten van de opleiders;2. de verplaatsingskosten van de opleiders en cursisten;3. andere lopende uitgaven (materiaal, benodigdheden, enz.);4. afschrijvingen van instrumenten en uitrusting voorzover zij uitsluitend voor het betreffende opleidingsproject worden gebruikt;5. kosten voor 'counselling'-diensten in verband met de opleidingsmaatregel;6. de personeelskosten van de deelnemers aan opleidingsprojecten tot ten hoogste het totale bedrag in de punten 1 tot en met 5 genoemde subsidiabele kosten.Van de voor steun in aanmerking komende kosten moeten heldere en gespecificeerde opgaven worden overgelegd. Onder de in punt 6 genoemde post 'personeelskosten van de deelnemers aan de opleidingsprojecten' mogen slechts de uren in aanmerking worden genomen waarin de werknemers daadwerkelijk aan de opleiding hebben deelgenomen, onder aftrek van de uren waarin zij hebben gewerkt of daarmee gelijkgestelde uren.C. Toegestane intensiteiten10. Steunmaatregelen ten behoeve van opleiding zijn toelaatbaar krachtens artikel 61, lid 3, van de overeenkomst indien zij in overeenstemming zijn met de onderstaande toegestane intensiteiten ten aanzien van de in het vorige punt omschreven in aanmerking komende kosten.11.>RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>12. Bovengenoemde intensiteiten kunnen worden verhoogd met 10 procentpunten wanneer de begunstigden van de opleiding tot categorieën kansarme werknemers behoren (laaggekwalificeerde werknemers, gehandicapten, oudere werknemers, herintredende vrouwen, ...).13. Steunmaatregelen ten behoeve van opleiding kunnen slechts worden gecumuleerd binnen de grenzen van de in de punten 18A.4.11 en 18A.4.12 genoemde intensiteiten.18A.5. Aanmelding en bestaande regelingen1. Maatregelen die in dit document worden aangemerkt als maatregelen die geen overheidssteun behelzen in de zin van artikel 61, lid 1, van de overeenkomst, behoeven niet bij de Autoriteit te worden aangemeld. Alle steunregelingen ten behoeve van opleiding en alle gevallen van ad-hocopleidingssteun die buiten de toegestane regelingen vallen en die niet aan de voorwaarden van de 'de minimis'-regel voldoen moeten echter overeenkomstig artikel 1, lid 3, van Protocol nr. 3 van de TA- en Hof-Overeenkomst voldoende tijdig bij de Autoriteit worden aangemeld om hem in staat te stellen opmerkingen te maken ten aanzien van de verenigbaarheid van de maatregelen met de werking van de overeenkomst.2. Deze richtsnoeren hebben geen gevolgen voor de regelingen die al door de Autoriteit zijn goedgekeurd op het moment van publicatie van de richtsnoeren. De Autoriteit zal deze regelingen evenwel opnieuw onderzoeken op grond van artikel 1, lid 1, van Protocol nr. 3 van de TA- en Hof-Overeenkomst. Daartoe stelt de Autoriteit de EVA-staten het volgende voor als passende maatregel in de zin van artikel 1, lid 1, van Protocol nr. 3 van de TA- en Hof-Overeenkomst:- vanaf 1 juli 1999 wordt elk steunvoornemen in het kader van een goedgekeurde regeling aan de Autoriteit gemeld wanneer het steunbedrag aan een individueel bedrijf hoger is dan 2,5 miljoen EUR bruto subsidie-equivalent over een periode van drie jaar; en- alle bestaande regelingen inzake steun voor opleiding die niet vóór 31 december 1999 aflopen, worden bij de Autoriteit gemeld.3. Ingeval een EVA-staat de voorgestelde passende maatregelen niet aanvaardt, ziet de Autoriteit zich ertoe genoopt een procedure in de zin van artikel 1, lid 2 van Protocol nr. 3 van de TA- en Hof-Overeenkomst in te leiden.18A.6. Duur en herziening1. De Autoriteit zal zich op deze richtsnoeren baseren om steunmaatregelen ten behoeve van opleiding gedurende maximaal vijf jaar vanaf de publicatiedatum ervan te beoordelen. Vóór het verstrijken van deze periode zullen de bepalingen van deze richtsnoeren worden geëvalueerd en, indien nodig, gewijzigd."(1) Dit hoofdstuk komt overeen met de kaderregeling inzake opleidingssteun (PB C 343 van 11.11.1998).(2) Hier kan in het bijzonder worden verwezen naar de gezamenlijke bijeenkomsten van de ministers van Financiën en Economische Zaken van de Europese Unie en de EVA, die sinds 1993 jaarlijks plaatsvinden, en de gezamenlijke verklaringen naar aanleiding van die bijeenkomsten. Bij deze bijeenkomsten is gesproken over algemene aspecten van het economisch beleid, zoals groei, concurrentievermogen, werkgelegenheid, opleiding en flexibiliteit van de arbeidsmarkt. Zie bijvoorbeeld de gezamenlijke verklaring en het gezamenlijke EU/EFTA-document naar aanleiding van de bijeenkomst van ministers op 12 oktober 1998.(3) Zie ook de richtsnoeren en aanbevelingen met betrekking tot het Witboek groei, concurrentievermogen en werkgelegenheid, die zijn goedgekeurd tijdens de Europese Raad van 1994 te Essen, en het gezamenlijke communiqué van de bijeenkomst van de ministers van Financiën en Economische Zaken van de Europese Unie en de EVA op 18 september 1995, alsmede verklaringen tijdens latere soortgelijke bijeenkomsten.(4) Zie het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen in zaak C-241/94 Frankrijk/Commissie (Kimberley Clark), Jurisprudentie 1996, blz. I-4551.(5) Dit is momenteel het geval in de scheepsbouw, de synthetische vezels, de automobielsector, de staalindustrie en het vervoer.(6) Zie hoofdstuk 18: Steunverlening aan de werkgelegenheid.(7) Eurostat, Statistics in Focus, Population and social conditions, 1996, nr. 7, tabel 2.(8) Zie punt 10.2 van de richtsnoeren overheidssteun voor een definitie van kleine en middelgrote ondernemingen.(9) Eurostat, Statistics in Focus, Population and social conditions, 1996, nr. 7, tabel 1.


Avis juridique important

|

41994D0001

Het Schengenacquis - Besluit van het Uitvoerend Comité van 26 april 1994 betreffende aanpassingsmaatregelen met het oog op de verwijdering van verkeershindernissen en opheffing van verkeersbeperkingen bij rijwegovergangen aan de binnengrenzen (SCH/Com-ex(94) 1, 2e herz.)

Publicatieblad Nr. L 239 van 22/09/2000 blz. 0157 - 0162

BESLUIT VAN HET UITVOEREND COMITÉvan 26 april 1994betreffende de aanpassingsmaatregelen met het oog op verwijdering van verkeershindernissen en opheffing van verkeersbeperkingen bij rijwegovergangen aan de binnengrenzen(SCH/Com-ex(94) 1, 2e herz.)HET UITVOEREND COMITÉ,Gelet op de Overeenkomst ter uitvoering van het akkoord van Schengen, inzonderheid op artikel 132,Gelet op artikel 2 van deze Overeenkomst,Neemt met instemming kennis van het document betreffende de afschaffing van personencontroles aan de binnengrenzen (SCH/I-Front (94)1, 3e herz.) enBESLUIT:De aanpassingsmaatregelen met het oog op verwijdering van verkeersbelemmeringen en opheffing van verkeersbeperkingen aan rijwegovergangen aan de binnengrenzen worden op grond van het aangehechte document uitgevoerd.De uitvoering van de aanpassingsmaatregelen komt aan de bevoegdheid van de onderscheidene partnerstaten toe.Gedaan te Bonn, 26 april 1994.De voorzitterBernd SchmidbauerAANPASSINGSMAATREGELEN MET HET OOG OP VERWIJDERING VAN VERKEERSHINDERNISSEN EN OPHEFFING VAN VERKEERSBEPERKINGEN BIJ RIJWEGOVERGANGEN AAN DE BINNENGRENZENTeneinde te komen tot volledige afschaffing van de controles aan de binnengrenzen van de Schengenstaten, is het tevens noodzakelijk dat hindernissen worden verwijderd welke in het verleden als controlefaciliteiten zijn aangebracht en thans het reisverkeer belemmeren.De partnerstaten wensen derhalve onverwijld een aanvang te maken met de geleidelijke verwijdering van deze hindernissen, zodra zij beschikken over positieve aanwijzingen voor de in het perspectief liggende verwezenlijking van een operationeel SIS.In een eerste fase is voorzien in maatregelen welke met name vereist zijn ter waarborging van een vlotte overschrijding van de binnengrenzen en welke snel en zonder al te hoge kosten kunnen worden uitgevoerd.Daartoe dienen in het bijzonder de navolgende maatregelen te worden uitgevoerd:- openstelling van rijbanen en stroken welke tot dusverre in verband met de uitvoering van controles waren afgesloten, in het bijzonder bij grensovergangen op autosnelwegen;- verwijdering van controlehokjes tussen de rijbanen, teneinde te voorkomen dat de veiligheid van het met grote snelheid voorbijkomende verkeer in gevaar wordt gebracht;- verwijdering van overkappingen van de rijbaan bij grensovergangen, teneinde beperking van het zicht en hinderlijke luchtdrukverschillen te vermijden;- opheffing van snelheidsbeperkingen, waarbij eventuele nieuwe snelheidsvoorschriften uitsluitend op basis van de verkeersveiligheid worden vastgesteld;- aanbrenging van technische voorzieningen om het keren mogelijk te maken op autosnelwegen en vergelijkbare wegen ten behoeve van tijdelijke herinvoering van controles aan de binnengrenzen om redenen verband houdende met de openbare orde of veiligheid of met het oog op de uitvoering van een verbod op binnenreis.Uitvoering van de programma's dient onder verantwoordelijkheid van de nationale autoriteiten te geschieden en - voorzover dit vanuit juridisch of praktisch oogpunt noodzakelijk of doelmatig is - in onderling overleg of door middel van gecoördineerde actie. De onderscheidene partnerstaten rapporteren over de getroffen maatregelen aan het secretariaat-generaal.Van bovengenoemde, tijdens de eerste fase te treffen maatregelen zouden er zoveel mogelijk op het tijdstip van inwerkingstelling van de Schengenuitvoeringsovereenkomst moeten zijn afgerond; zulks geldt in ieder geval voor die maatregelen welke zonder lange voorbereiding snel kunnen worden omgezet (bijv. verwijdering van op de rijbanen aangebrachte versperringen).De voorbereiding van de overige tijdens de eerste fase te treffen aanpassingsmaatregelen geschiedt volgens onderstaand programma.1. Tijdens de fase van 1 juli tot en met 15 september 1994 dient een inventaris te worden opgemaakt en voor elke grensovergang aan de binnengrenzen te worden aangegeven welke onderscheidene stappen met het oog op uitvoering van de aanpassingsmaatregelen dienen te worden ondernomen.Daarbij dient ermee rekening te worden gehouden dat ten behoeve van de politiële samenwerking aan bepaalde grensovergangen voorlopig installaties moeten worden gehandhaafd, zodat aldaar bijvoorbeeld wegens de toegangswegen naar de diensten snelheidsbeperkingen zouden kunnen worden gehandhaafd.2. Van 15 september tot en met 31 oktober 1994 dienen de respectieve nabuurstaten tot onderlinge afspraken te komen. Tijdens deze periode dienen zij voor iedere grensovergang overeenstemming te bereiken omtrent de voor uitvoering van de aanpassingsmaatregelen vereiste activiteiten.3. Vóór 31 december 1994 dienen de partnerstaten ervoor zorg te dragen dat de planningen met het oog op de inwerkingstelling van de Schengenuitvoeringsovereenkomst worden afgerond.De overeenkomstsluitende partijen stellen de Centrale Groep telkens na afronding van één der drie voorbereidende fasen in kennis van de verwezenlijking van het uitvoeringsschema en leggen hiertoe gedetailleerde overzichten voor.AFSCHAFFING VAN DE PERSONENCONTROLES AAN DE BINNENGRENZENSCH/I-Front(94) 1, 3e herz.De verschillende compenserende maatregelen zoals neergelegd in de op 19 juni 1990 tot stand gekomen Schengenuitvoeringsovereenkomst zijn na jaren van intensieve voorbereiding nagenoeg volledig verwezenlijkt of worden - zoals het geval is voor het Schengeninformatiesysteem - nadrukkelijk bespoedigd.Ter verwezenlijking van het doel waarop deze maatregelen gericht zijn - afschaffing van de personencontroles aan de binnengrenzen - ontbreekt het nog aan een aantal voorzieningen. Teneinde te vermijden dat verdere vertraging optreedt bij de volledige opheffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen, zelfs nadat aan alle compenserende voorwaarden is voldaan, is het dringend noodzakelijk de hiervoor vereiste condities te scheppen. Daarbij ligt het in de aard der zaak niet enkel formeel tot opheffing van de controles over te gaan, doch ook algemeen ervoor te zorgen dat de belemmeringen voor het verkeer welke in het verleden voor controledoeleinden aan de binnengrenzen zijn aangebracht, daadwerkelijk zijn verwijderd.Teneinde dit proces planmatig te laten verlopen, is het noodzakelijk over een concreet actieprogramma voor de uitvoering van de onderscheidene etappen te beschikken.1. Afschaffing van de personencontroles en opheffing van de desbetreffende legitimatieplicht aan landgrenzen, op luchthavens en in zeehavens1.1. Afschaffing van de personencontrolesVolgens artikel 2, lid 1, van de Schengenuitvoeringsovereenkomst mogen de binnengrenzen op iedere plaats, zonder dat personencontrole wordt uitgeoefend, worden overschreden.Dit betekent dat het de bevoegde grensautoriteiten geheel verboden is nog langer binnengrenscontroles uit te voeren, behoudens in de gevallen als bedoeld in artikel 2, lid 2, van de Schengenuitvoeringsovereenkomst.Omgekeerd betekent dit dat alle reizigers - ongeacht hun nationaliteit - zich bij grensoverschrijding niet langer aan enige vorm van controle door de grensbewakingsautoriteiten hoeven te onderwerpen en evenmin nog de verplichting hebben van aangewezen grensdoorlaatposten gebruik te maken.Onverlet blijft de toepassing van artikel 22 van de Uitvoeringsovereenkomst alsmede de uitoefening van de bevoegdheden welke toekomen aan de naar nationaal recht bevoegde autoriteiten van een partnerstaat om op hun grondgebied, met inbegrip van de grenszones, te toetsen of de verplichtingen betreffende het bezitten, het meevoeren en het overleggen van documenten en bewijzen worden nageleefd.Niet verenigbaar met de bepalingen tot afschaffing van de binnengrenscontroles zoals neergelegd in de Uitvoeringsovereenkomst zijn zogenaamde vervangende grenscontroles. Hiervan is sprake indien naar aanleiding van de grensoverschrijding systematisch personencontroles in het achterland of in bepaalde grenszones worden uitgevoerd. Onverlet blijft hierbij artikel 2, lid 2, van de Uitvoeringsovereenkomst.In- en uitreis via lucht- of zeehavens kunnen uitsluitend zonder controle plaatsvinden, voorzover daarbij gemeenschappelijke grenzen worden overschreden. Dit geldt voor luchtvaart- en zeeverbindingen binnen het Schengengebied. Als gevolg van de automatische scheiding tussen reizigersstromen van intra- en extra-Schengenverkeer kan controlevrije overschrijding van de Schengenbinnengrenzen per vliegtuig of boot feitelijk alleen maar plaatsvinden, wanneer de lucht- en zeehavens over de noodzakelijke landings-, respectievelijk aanmeringsfaciliteiten beschikken.De overeenkomstsluitende partijen informeren op passende wijze- de bevolking,- de grensbewakingsautoriteiten en politiediensten,- de lucht en zeehavenexploitanten alsmede de vervoersmaatschappijenover alle aspecten van de nieuwe situatie welke na afschaffing van de controles aan de binnengrenzen ontstaat.1.2. Opheffing van de verplichting om naar aanleiding van grensoverschrijding grensoverschrijdingsdocumenten over te leggenMet de opheffing van de grenscontroles vervalt tegelijkertijd de verplichting om op grond van de overschrijding van de binnengrenzen een geldig grensoverschrijdingsdocument te tonen of over te leggen.Onverlet blijven de voor het binnenland geldende nationale bepalingen inzake het bezitten, het meevoeren en het overleggen van documenten ten behoeve van de vaststelling van de identiteit en het recht op verblijf.De onderscheidene delegaties doen vóór eind april 1994 de desbetreffende nationale bepalingen toekomen en delen mede welke identiteitsdocumenten in hun staat vereist zijn, alsmede welke controles naar nationaal recht kunnen worden uitgevoerd.2. Aanpassingsmaatregelen met het oog op verwijdering van verkeersbelemmeringen en opheffing van verkeersbeperkingen aan rijwegovergangenAfschaffing van de personencontroles is het belangrijkste element in het streven naar een "grenzenloos" vrij verkeer van personen. Voor de volledige totstandbrenging hiervan is het echter tevens noodzakelijk dat belemmeringen worden verwijderd welke in het verleden als controlefaciliteiten zijn aangebracht en thans de vrije doorgang belemmeren.2.1. Algemene opmerkingena) De bestaande doorlaatposten aan de binnengrenzen - althans de grotere en belangrijkste - vormen een geheel van gebouwen en faciliteiten.De eerste fase der flankerende maatregelen tot afschaffing van de controles dient uitsluitend te bestaan uit werkzaamheden welke rechtstreeks op een ongehinderde grensoverschrijding zijn gericht.Verwijdering of gewijzigde bestemming van andere gebouwen, welke de herinnering aan de slagbomen van weleer levendig houden, alsmede de uitvoering van grootschalige werkzaamheden om bijvoorbeeld het tracé van de wegen recht te maken, dienen in een tweede fase te worden uitgevoerd.b) De meeste Schengenstaten hebben op grond van bilaterale overeenkomsten bewerkstelligd dat controle van grensoverschrijdend verkeer op gemeenschappelijke grondslag kan geschieden, en wel hetzij op het eigen grondgebied hetzij op het grondgebied van de nabuurstaat. Op basis hiervan zijn praktische afspraken gemaakt om aan nagenoeg alle grensovergangen een gezamenlijke controle uit te voeren. Voor het aanbrengen van wijzigingen zoals deze uit de Schengenuitvoeringsovereenkomst voortvloeien, is bijgevolg de instemming van beide staten vereist. De overeenkomstsluitende partijen dienen derhalve zo spoedig mogelijk daaromtrent afspraken te maken en het Uitvoerend Comité daarover medededeling te doen.2.2. Bouwkundige/technische aanpassingsmaatregelenIn het bijzonder zouden allereerst een aantal bouwkundige/technische aanpassingsmaatregelen moeten worden voorbereid:- Aan verschillende, vooral op autosnelwegen gelegen overgangen bestaan rijstroken voor het doorgaand verkeer welke evenwel door slagbomen of een vangrail zijn versperd. Tot openstelling van deze rijstroken kan en moet snel worden overgegaan.- De controlehokjes welke zich tussen de verkeerstroken bevinden - dit is met name op autosnelwegen het geval - bevinden zich te dicht bij de rijweg en brengen de veiligheid van het met hoge snelheid voorbijkomende verkeer in gevaar. Zij dienen derhalve te worden verwijderd.- Met het oog op de hogere toegestane snelheden dienen overkappingen van de rijbaan aan grensovergangen te worden verwijderd, teneinde beperking van het zicht en hinderlijke luchtdrukverschillen te vermijden.2.3. Opheffing van verkeersbeperkingenZodra de noodzakelijke aanpassingsmaatregelen zijn uitgevoerd, kunnen de thans nog geldende snelheidsbeperkingen worden opgeheven. Eventuele nieuwe snelheidsbeperkingen kunnen, indien de verkeersveiligheid dit vereist, worden ingevoerd.2.4. Voorzieningen voor de tijdelijke herinvoering van binnengrenscontrolesBij tijdelijke herinvoering van controles aan de binnengrenzen in de omstandigheden zoals bedoeld in artikel 2, lid 2, van de Schengenuitvoeringsovereenkomst kunnen de mobiele grensbewakingsautoriteiten door middel van tijdelijk te plaatsen borden snelheidsbeperkingen opleggen met het oog op de uitvoering van controles. Voor deze gevallen hoeven derhalve geen duurzame verkeerstekens te worden aangebracht.Met het oog op de uitvoering van een verbod op binnenreis, dienen evenwel technische voorzieningen te worden aangebracht om het keren mogelijk te maken. Derhalve dienen op autosnelwegen en vergelijkbare wegen in de vangrail tussen beide verkeersstroken scharnierende gedeelten te worden aangebracht, welke zo nodig onmiddellijk kunnen worden geopend.2.5. Actieprogramma'sDe overeenkomstsluitende partijen werken ten behoeve van de infrastructurele aanpassing van de grensovergangen in de eerste fase gedetailleerde programma's uit met het oog op de concrete toepassing van de Schengenuitvoeringsovereenkomst en leggen deze voor aan het Uitvoerend Comité.Tijdig vóór het tijdstip van inwerkingstelling van de Schengenuitvoeringsovereenkomst dienen de navolgende maatregelen te zijn uitgevoerd:- openstelling van rijbanen en stroken welke tot dusverre in verband met de uitvoering van controles waren afgesloten, in het bijzonder bij grensovergangen op autosnelwegen;- verwijdering van controlehokjes tussen de rijbanen, teneinde te voorkomen dat de veiligheid van het met grote snelheid voorbijkomende verkeer in gevaar wordt gebracht;- verwijdering van overkappingen van de rijbaan bij grensovergangen, teneinde beperking van het zicht en hinderlijke luchtdrukverschillen te vermijden;- opheffing van snelheidsbeperkingen, waarbij eventuele nieuwe snelheidsvoorschriften uitsluitend op basis van de verkeersveiligheid worden vastgesteld;- aanbrenging van technische voorzieningen om het keren mogelijk te maken op autosnelwegen en vergelijkbare wegen ten behoeve van tijdelijke herinvoering van controles aan de binnengrenzen om redenen verband houdende met de openbare orde of veiligheid of met het oog op de uitvoering van een verbod op binnenreis.De uitvoering van de programma's dient onder verantwoordelijkheid van de nationale autoriteiten te geschieden en - voorzover dit vanuit juridisch of praktisch oogpunt noodzakelijk of doelmatig is - in onderling overleg of door middel van een gecoördineerde actie. De onderscheidene partnerstaten rapporteren over de door hen getroffen maatregelen aan het secretariaat-generaal.3. Informatieverstrekking over opheffing van controles waartoe reeds vóór de inwerkingstelling van de Schengenuitvoeringsovereenkomst wordt overgegaanDe grondgedachte van de Schengenuitvoeringsovereenkomst berust op afschaffing van de binnengrenscontroles gekoppeld aan voorafgaande totstandbrenging van compenserende mechanismen.Eén van de belangrijste mechanismen, het Schengeninformatiesysteem, is nog niet voltooid, zodat de personencontroles in beginsel dienen te worden gehandhaafd.De partnerstaten achten het in voorkomend geval gerechtvaardigd om op basis van bilaterale afspraken in een aantal gevallen thans reeds symbolisch en bij wijze van proef de binnengrenscontroles op te heffen, voorzover tenminste daardoor de veiligheidsbelangen niet of niet ernstig worden geschaad.Indien zij overwegen over te gaan tot een dergelijke vervroegde opheffing van controles, doen zij daarvan mededeling aan het Uitvoerend Comité.4. Raadpleging in geval van vervangende grenscontrolesVolgens artikel 2, lid 2, van de Schengenuitvoeringsovereenkomst hebben de overeenkomstsluitende partijen de verplichting de andere partijen te raadplegen wanneer zij gedurende een beperkte periode aan de binnengrenzen, op grond van de openbare orde of de nationale veiligheid, nationale grenscontroles willen uitvoeren.Naar de geest van deze bepaling geldt deze verplichting eveneens wanneer in het achterland of in bepaalde grenszones vervangende grenscontroles worden uitgevoerd (cf. punt 1.1).Indien een dergelijke maatregel wordt beoogd, dient de betrokken partnerstaat de overige partnerstaten hiervan in kennis te stellen, en wel op dezelfde wijze als in gevallen waarin grenscontroles tijdelijk direct aan de binnengrenzen worden uitgevoerd.


title: 2008/537/EG: Besluit van het Europees Parlement van 24 april 2007 over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Europees Bureau voor wederopbouw voor het begrotingsjaar 2005

text:
               15.7.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 187/182

         BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT
   van 24 april 2007
   over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Europees Bureau voor wederopbouw voor het begrotingsjaar 2005
   (2008/537/EG)
   HET EUROPEES PARLEMENT,
   gezien de definitieve jaarrekening van het Europees Bureau voor wederopbouw voor het begrotingsjaar 2005 (1),
   gezien het verslag van de Rekenkamer over de definitieve jaarrekening van het Europees Bureau voor wederopbouw voor het begrotingsjaar 2005, tezamen met de antwoorden van het Bureau (2),
   gezien de aanbeveling van de Raad van 27 februari 2007 (5711/2007 — C6-0080/2007),
   gelet op het EG-Verdrag, en met name artikel 276,
   gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (3), en met name artikel 185,
   gelet op Verordening (EG) nr. 2667/2000 van de Raad van 5 december 2000 over het Europees Bureau voor wederopbouw (4), en met name artikel 8,
   gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 2343/2002 van de Commissie van 19 november 2002 houdende de financiële kaderregeling van de organen zoals bedoeld in artikel 185 van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad (5), en met name artikel 94,
   gelet op artikel 71 en bijlage V van zijn Reglement,
   gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole (A6-0116/2007),

               1.

               verleent de directeur van het Europees Bureau voor wederopbouw kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Bureau voor het begrotingsjaar 2005;

               2.

               formuleert zijn opmerkingen in onderstaande resolutie;

               3.

               verzoekt zijn voorzitter dit besluit en de resolutie die daarvan een integrerend deel uitmaakt, te doen toekomen aan de directeur van het Europees Bureau voor wederopbouw, de Raad, de Commissie en de Rekenkamer, en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie (serie L).

            De voorzitter

         Hans-Gert PÖTTERING

            De secretaris-generaal

         Harald RØMER

      (1)  PB C 266 van 31.10.2006, blz. 7.

      (2)  PB C 312 van 19.12.2006, blz. 18.

      (3)  PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG, Euratom) nr. 1995/2006 (PB L 390 van 30.12.2006, blz. 1).

      (4)  PB L 306 van 7.12.2000, blz. 7. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1756/2006 (PB L 332 van 30.11.2006, blz. 18).

      (5)  PB L 357 van 31.12.2002, blz. 72.
    ---documentbreak---

               15.7.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 187/183

         RESOLUTIE VAN HET EUROPEES PARLEMENT
   van 24 april 2007
   met de opmerkingen die een integrerend deel uitmaken van het besluit over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Europees Bureau voor wederopbouw voor het begrotingsjaar 2005
   HET EUROPEES PARLEMENT,
   gezien de definitieve jaarrekening van het Europees Bureau voor wederopbouw voor het begrotingsjaar 2005 (1),
   gezien het verslag van de Rekenkamer over de definitieve jaarrekening van het Europees Bureau voor wederopbouw voor het begrotingsjaar 2005, tezamen met de antwoorden van het Bureau (2),
   gezien de aanbeveling van de Raad van 27 februari 2007 (5711/2007 — C6-0080/2007),
   gelet op het EG-Verdrag, en met name artikel 276,
   gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (3), en met name artikel 185,
   gelet op Verordening (EG) nr. 2667/2000 van de Raad van 5 december 2000 over het Europees Bureau voor wederopbouw (4), in het bijzonder artikel 8,
   gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 2343/2002 van de Commissie van 19 november 2002 houdende de financiële kaderregeling van de organen zoals bedoeld in artikel 185 van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad (5), en met name artikel 94,
   gelet op artikel 71 en bijlage V van zijn Reglement,
   gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole (A6-0116/2007),

               A.

               overwegende dat de Rekenkamer heeft verklaard redelijke zekerheid te hebben gekregen dat de jaarrekening voor het begrotingsjaar dat op 31 december 2005 afliep, betrouwbaar is en dat de onderliggende verrichtingen, met inachtneming van het voorbehoud, over het geheel genomen wettig en regelmatig zijn,

               B.

               overwegende dat het Parlement op 27 april 2006 aan de directeur kwijting heeft verleend voor de uitvoering van de begroting van het Bureau voor het begrotingsjaar 2004 (6) en dat het Parlement in de resolutie bij het kwijtingsbesluit onder meer

                           —

                           het Bureau verzoekt advies te vragen ter verbetering van het beleid inzake het beheer van de kasmiddelen om een zo goed mogelijk gebruik te maken van de vaak aanzienlijke bedragen op de lopende bankrekeningen;

                           —

                           kennisneemt van het feit dat de transacties met betrekking tot tegenwaardefondsen, machtigingsregelingen en bijzondere gelden volledig zijn geregistreerd omdat doeltreffende interne controle procedures voor ontvangsten op lange termijn ontbreken; dringt erop aan dat alle transacties door de Rekenkamer kunnen worden geverifieerd;

                           —

                           de Commissie en het Europees Bureau voor wederopbouw oproept, teneinde de ernstige problemen van onbetrouwbaarheid (en beschuldigingen van corrupte praktijken) aan te pakken die toen in verband werden gebracht met de voorwaarden waaronder openbare aanbestedingscontracten en concessies worden gegund voor uiterst gevoelige projecten (bijvoorbeeld op het gebied van mobiele telefoniediensten), om in nauwe samenwerking met de Missie van de Verenigde Naties voor interimbestuur in Kosovo (UNMIK) en de Financiële Inlichtingen-eenheid (FIU) duidelijke en transparante regels voor aanbestedingen vast te leggen en interne en hogere controle-instanties op te richten, en het Europees Parlement op de hoogte te houden van de geboekte vooruitgang;

         Algemene punten die van toepassing zijn op de meerderheid van EU-agentschappen die individuele kwijting vereisen

               1.

               meent dat het voortdurend toenemende aantal communautaire agentschappen en de activiteiten van enkele ervan slecht lijken te passen in een algemeen beleidskader en dat de taken van bepaalde agentschappen niet altijd een afspiegeling vormen van de werkelijke behoeften van de Europese Unie noch van de verwachtingen van haar burgers; constateert dat de agentschappen in het algemeen niet altijd een goed imago en een goede pers hebben;

               2.

               verzoekt de Commissie daarom een algemeen beleidskader voor de oprichting van nieuwe communautaire agentschappen vast te stellen, een kosten-batenanalyse voor te leggen voordat een nieuw agentschap wordt opgericht en erop toe te zien dat duplicatie van activiteiten tussen agentschappen of van taken van andere Europese organen wordt vermeden;

               3.

               roept de Rekenkamer op haar oordeel over de kosten-batenanalyse uit te spreken voordat het Parlement een besluit neemt;

               4.

               verzoekt de Commissie elke vijf jaar een studie te overleggen naar de toegevoegde waarde van ieder bestaand agentschap; verzoekt alle verantwoordelijke instellingen om in geval van een negatief oordeel over de toegevoegde waarde van een agentschap de noodzakelijke stappen te zetten om het mandaat van dat agentschap te herzien of het agentschap te sluiten;

               5.

               betreurt, gezien het groeiende aantal regelgevende agentschappen, dat de onderhandelingen over het ontwerp van interinstitutioneel akkoord inzake een gemeenschappelijk kader voor deze agentschappen nog niet zijn afgerond; verzoekt de bevoegde diensten van OLAF, de Rekenkamer en de Commissie alles in het werk te stellen om een dergelijk akkoord zo snel mogelijk te bereiken;

               6.

               stelt vast dat de begrotingsverantwoordelijkheid van de Commissie nauwere banden van de agentschappen met de Commissie noodzakelijk maakt; roept de Commissie en de Raad ertoe op alle noodzakelijke stappen te ondernemen om de Commissie vóór 31 december 2007 een blokkerende minderheid te geven in de bestuursraden van de regelgevende agentschappen en daar in het geval van nieuwe agentschappen direct bij oprichting in te voorzien;

               7.

               verzoekt de Rekenkamer, met het oog op een beter inzicht in het gebruik van EU-fondsen door agentschappen, een aanvullend hoofdstuk in haar jaarverslag op te nemen, dat is gewijd aan alle agentschappen waarvoor kwijting is vereist in de jaarrekening van de Commissie;

               8.

               herinnert aan het beginsel volgens hetwelk voor alle communautaire agentschappen, gesubsidieerd of niet, kwijting door het Parlement vereist is, ook wanneer in hun oprichtingsstatuten is voorzien in een kwijtingsautoriteit;

               9.

               verzoekt de Rekenkamer bij alle agentschappen gedegen audits van het financieel beheer uit te voeren en daarover bij de bevoegde commissies van het Parlement, met inbegrip van de Commissie begrotingscontrole, verslag uit te brengen;

               10.

               merkt op dat het aantal agentschappen voortdurend toeneemt en dat het gezien de politieke verantwoordelijkheid van de Commissie voor het functioneren van de agentschappen, die veel verder gaat dan eenvoudige logistieke ondersteuning, nog noodzakelijker is geworden dat de directoraten-generaal van de Commissie die belast zijn met de oprichting van en het toezicht op agentschappen een gezamenlijke opstelling tegenover agentschappen ontwikkelen; is van mening dat een soortgelijke structuur als die welke door de agentschappen is gevormd voor de coördinatie met de betrokken directoraten-generaal een pragmatische stap voorwaarts zou zijn op weg naar een gezamenlijke opstelling van de Commissie in alle zaken met betrekking tot agentschappen;

               11.

               verzoekt de Commissie de administratieve en technische steun aan agentschappen uit te breiden in verband met de toenemende complexiteit van communautaire administratieve regels en technische problemen;

               12.

               stelt vast dat een disciplinair orgaan bij alle communautaire agentschappen ontbreekt; verzoekt de diensten van de Commissie de noodzakelijke maatregelen te nemen om een dergelijk mechanisme zo snel mogelijk in te voeren;

               13.

               juicht de aanzienlijke verbeteringen in de coördinatie van de agentschappen toe, die hen in staat stellen terugkerende problemen aan te pakken en efficiënter samen te werken met de Commissie en het Parlement;

               14.

               is van opvatting dat de oprichting door diverse agentschappen van een gezamenlijke ondersteunende dienst met het oog op aanpassing van hun computersystemen voor financieel beheer aan die van de Commissie, een initiatief is dat moet worden voortgezet en uitgebreid;

               15.

               roept de agentschappen ertoe op de samenwerking en benchmarking met andere spelers in het veld te verbeteren; moedigt de Commissie ertoe aan de maatregelen te nemen die zij dienstig acht om de agentschappen te helpen hun imago te verbeteren en de zichtbaarheid van hun activiteiten te verhogen;

               16.

               roept de Commissie op een voorstel te doen voor harmonisering van de indeling van de jaarverslagen van de agentschappen en prestatie-indicatoren te ontwikkelen waarmee de doelmatigheid van de agentschappen kan worden vergeleken;

               17.

               verzoekt de agentschappen aan het begin van elk jaar indicatoren te overleggen waarmee hun prestaties kunnen worden gemeten;

               18.

               verzoekt alle agentschappen in toenemende mate SMART-doelstellingen te hanteren die moeten leiden tot een realistische planning en resultaatgericht werken;

               19.

               onderschrijft de opvatting van de Rekenkamer dat de Commissie ook verantwoordelijk is voor het (financiële) beheer van de agentschappen; dringt er derhalve bij de Commissie op aan toezicht te houden op de leiding van de verschillende agentschappen en deze waar nodig bij te sturen en te helpen, in het bijzonder in verband met de juiste toepassing van aanbestedingsprocedures, de transparantie van de procedures voor de aanwerving van personeel, goed financieel beheer (onderbesteding en overbudgettering) en, als belangrijkste punt, de juiste toepassing van de regels met betrekking tot het kader voor interne controle;

               20.

               meent dat de bijdragen van agentschappen in hun werkprogramma’s in operationele en meetbare termen dienen te worden uitgedrukt en dat daarbij de nodige aandacht moet worden besteed aan de Commissienormen voor interne controle;

         Specifieke punten

               21.

               onderstreept zijn grote waardering voor de resultaten die het Bureau heeft geboekt, en de aanzienlijke verbeteringen die de agentschappen konden aanbrengen zodat positief op de aanbevelingen van de Rekenkamer en het Parlement kon worden gereageerd;

               22.

               feliciteert de directeur en zijn personeel met het werk dat zij in een zeer moeilijke omgeving verrichten waardoor het imago van de EU en haar zichtbaarheid sterk worden verbeterd;

               23.

               dringt erop aan dat de Commissie het mandaat van het Bureau, dat in 2008 afloopt, verlengt; is van mening dat het Bureau op basis van een voorafgaande kosten-batenanalyse dient te worden omgevormd tot een agentschap voor de uitvoering van bepaalde externe EU-acties, met het oog op het beheren van post-crisissituaties — waarbij erop dient te worden toegezien dat duplicatie van activiteiten van andere Europese organisaties wordt vermeden —, om te voorkomen dat de opgebouwde expertise verloren gaat;

               24.

               verzoekt de Commissie het Parlement mede te delen om welke redenen, behalve haar voornemen het Bureau in 2008 te sluiten, het Bureau niet is belast met de uitvoering van het speciale programma van de Unie voor het noordelijke deel van Cyprus en de verlening van bijstand aan het Palestijnse volk;

               25.

               meent dat het Bureau niet slechts beschikt over de systemen (logistiek, IT-systemen en andere) om snel een grote mate van steun in postconflictgebieden te implementeren, maar vooral ook over bewezen hoge niveaus van expertise en knowhow in naoorlogse wederopbouw;

               26.

               is ervan overtuigd dat nu de Commissie het beheer van het nieuwe instrument voor pretoetredingssteun wil overnemen met het oog op aan het acquis gerelateerde taken in de Balkanlanden, het Bureau de taken dient over te nemen waarvan de uitvoering wordt verlangd door een „agentschap voor externe acties van DG RELEX”;

               27.

               meent dat een nieuw mandaat van dit succesvolle Bureau de doeltreffendste manier zou zijn om de nieuwe taken in verband met externe acties te verrichten, die niet door de diensten van de Commissie in Brussel of door de delegaties van de Commissie kunnen worden uitgevoerd;

               28.

               meent dat het Bureau zeer efficiënt kan werken in gebieden waar traditionele ontwikkelingshulp niet mogelijk is; meent tevens dat de zichtbaarheid van de EU daardoor aanzienlijk zou toenemen;

               29.

               verwelkomt de maatregelen die het Bureau heeft getroffen om de gunning van opdrachten te verbeteren naar aanleiding van de opmerkingen van de Rekenkamer in haar jaarverslagen over 2003 en 2004, wat leidde tot een grotere doorzichtigheid op verschillende gebieden: zo zijn de belangrijke beslissingen die worden genomen tijdens de evaluatie en die invloed hebben op de gunning van opdrachten, beter gedocumenteerd en voorts droeg dit ook bij tot een grotere algemene discipline bij de beoordelings- en gunningsprocedures in verband met de opdrachten;

               30.

               verzoekt het Bureau de selectiecriteria realistischer te maken, omdat zij soms slecht zijn afgestemd op de omstandigheden waarin het Bureau opereert;

               31.

               verwelkomt de geboekte vooruitgang op het gebied van aanbestedingen en moedigt het Bureau aan zich te blijven inspannen om te bewerkstelligen dat de gegunde opdrachten volledig voldoen aan de voorschriften ter zake;

               32.

               merkt op dat de Rekenkamer in haar verslag over 2004 op basis van een onderzoek naar de acties die waren toevertrouwd aan UNMIK, heeft vastgesteld dat het Bureau betalingen verrichtte zonder een behoorlijke financiële controle uit te oefenen en dat het grote moeite had om de acties af te sluiten, vooral door het ontbreken van deugdelijke rekeningen met betrekking tot de projecten en voldoende motivering van de uitgaven; verwelkomt de serieuze moeite die het Bureau in 2005 heeft gedaan om deze situatie te verhelpen, merkt evenwel op dat enkele problemen bij de afsluiting van de acties bleven bestaan.

      (1)  PB C 266 van 31.10.2006, blz. 7.

      (2)  PB C 312 van 19.12.2006, blz. 18.

      (3)  PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG, Euratom) nr. 1995/2006 (PB L 390 van 30.12.2006, blz. 1).

      (4)  PB L 306 van 7.12.2000, blz. 7. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1756/2006 (PB L 332 van 30.11.2006, blz. 18).

      (5)  PB L 357 van 31.12.2002, blz. 72.

      (6)  PB L 340 van 6.12.2006, blz. 74.


title: 2010/740/EU: Besluit van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2009/024 NL/Noord-Holland en Zuid-Holland, afdeling 58, Nederland)

text:
               4.12.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 318/37

         BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
   van 24 november 2010
   betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2009/024 NL/Noord-Holland en Zuid-Holland, afdeling 58, Nederland)
   (2010/740/EU)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1), met name punt 28,
   Gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2), en met name artikel 12, lid 3,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt.

               (2)

               Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die worden ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis.

               (3)

               Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen EUR.

               (4)

               Nederland heeft op 30 december 2009 een aanvraag ingediend om middelen uit het EFG beschikbaar te stellen in verband met gedwongen ontslagen in acht bedrijven die vallen onder afdeling 58 van de NACE Rev. 2 („Uitgeverijen”) in de aan elkaar grenzende NUTS II-regio’s Noord-Holland (NL32) en Zuid-Holland (NL33); aan de aanvraag werd aanvullende informatie tot en met 31 mei 2010 toegevoegd. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor een financiële bijdrage overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 2 326 459 EUR beschikbaar te stellen.

               (5)

               Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Nederland ingediende aanvraag,

         HEBBEN HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering 2 326 459 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld.
   Artikel 2
   Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Straatsburg, 24 november 2010.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         J. BUZEK

            Voor de Raad

            De voorzitter

         O. CHASTEL

      (1)  PB C 139 van 14.6.2006, blz. 1.

      (2)  PB L 406 van 30.12.2006, blz. 1.


Avis juridique important

|

31999D0460

1999/460/EG: Besluit van de Raad van 20 mei 1999 betreffende de sluiting van het aanvullende protocol bij de EEG-Cyprus-associatieovereenkomst inzake de deelname van Cyprus aan het vijfde kaderprogramma van de Europese Gemeenschap voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (1998-2002)

Publicatieblad Nr. L 180 van 15/07/1999 blz. 0035 - 0036

BESLUIT VAN DE RAADvan 20 mei 1999betreffende de sluiting van het aanvullende protocol bij de EEG-Cyprus-associatieovereenkomst inzake de deelname van Cyprus aan het vijfde kaderprogramma van de Europese Gemeenschap voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (1998-2002)(1999/460/EG)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 170 juncto artikel 300, lid 2, en lid 3, eerste alinea,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Europees Parlement(2),(1) Overwegende dat de overeenkomst waarbij een associatie tot stand werd gebracht (hierna "de associatieovereenkomst" te noemen) tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek Cyprus(3) (hierna "Cyprus" te noemen) op 1 juni 1973 in werking is getreden;(2) Overwegende dat het protocol betreffende de financiële en technische samenwerking tussen de Europese Gemeenschap enerzijds, en de Republiek Cyprus(4), anderzijds, op 30 oktober 1995 is ondertekend;(3) Overwegende dat in de conclusies van de Europese Raad van 12-13 december 1997 is bevestigd dat een van de instrumenten die kunnen worden gebruikt in de strategie om de kandidaat-lidstaten voor te bereiden op hun toetreding, is bedoelde landen te betrekken bij de communautaire kaderprogramma's voor activiteiten op het gebied van onderzoek en technologische ontwikkeling;(4) Overwegende dat Cyprus de Commissie op 7 april 1998 formeel ervan in kennis heeft gesteld dat het een dergelijke deelname wenst;(5) Overwegende dat de Raad bij zijn besluit van 13 oktober 1998 de Commissie heeft gemachtigd te onderhandelen over een aanvullend protocol bij de associatieovereenkomst (hierna "protocol" te noemen);(6) Overwegende dat het Europees Parlement en de Raad bij Besluit nr. 182/1999/EG(5) het vijfde kaderprogramma van de Europese Gemeenschap voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (1998-2002) (hierna "vijfde kaderprogramma" te noemen) hebben aangenomen;(7) Overwegende dat het protocol waarbij Cyprus wordt betrokken bij het vijfde kaderprogramma, namens de Gemeenschap moet worden goedgekeurd en ondertekend,BESLUIT:Artikel 1Het aanvullende protocol bij de EEG-Cyprus-associatieovereenkomst wordt namens de Gemeenschap goedgekeurd.De tekst van het protocol is aan dit besluit gehecht.Artikel 2De voorzitter van de Raad wordt hierbij gemachtigd de persoon (personen) aan te duiden die gemachtigd is (zijn) het protocol te ondertekenen teneinde daardoor de Gemeenschap te binden.Artikel 3De voorzitter van de Raad verricht de in artikel 10 van het protocool bedoelde kennigsgeving.Gedaan te Brussel, 20 mei 1999.Voor de RaadDe voorzitterE. BULMAHN(1) PB C 89 van 30.3.1999, blz. 31.(2) Advies uitgebracht op 14 april 1999 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).(3) PB L 133 van 21.5.1973, blz. 2.(4) PB L 278 van 21.11.1995, blz. 23.(5) PB L 26 van 1.2.1999, blz. 1.


Avis juridique important

|

31999D0008

1999/8/EG: Besluit van de Raad van 31 december 1998 houdende aanneming van het statuut van het Economisch en Financieel Comité

Publicatieblad Nr. L 005 van 09/01/1999 blz. 0071 - 0071

BESLUIT VAN DE RAAD van 31 december 1998 houdende aanneming van het statuut van het Economisch en Financieel Comité (1999/8/EG) DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 153,Gezien het advies van de Commissie,Overwegende dat, overeenkomstig artikel 109 C, lid 2, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, aan het begin van de derde fase een Economisch en Financieel Comité wordt ingesteld;Overwegende dat de Raad op 21 december 1998 een besluit heeft aangenomen betreffende de samenstelling van het Economisch en Financieel Comité (1);Memorerend dat de Europese Raad op 16 juni 1997 een resolutie inzake de instelling van een wisselkoersmechanisme in de derde fase van de Economische en Monetaire Unie (2) heeft aangenomen;Memorerend dat de Europese Raad op 13 december 1997 een resolutie betreffende de coördinatie van het economisch beleid in de derde fase van de EMU en betreffende de artikelen 109 en 109 B van het EG-Verdrag (3) heeft aangenomen;Memorerend dat in deze resoluties een bepaalde rol is toebedeeld aan het Economisch en Financieel Comité;Overwegende dat derhalve het statuut van het Economisch en Financieel Comité moet worden aangenomen,BESLUIT:Artikel 1 Het statuut van het Economisch en Financieel Comité wordt hierbij aangenomen.De tekst van het statuut is aan dit besluit gehecht.Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Het wordt van kracht vanaf 1 januari 1999.Gedaan te Brussel, 31 december 1998.Voor de RaadDe VoorzitterR. EDLINGER(1) PB L 358 van 31. 12. 1998, blz. 109.(2) PB C 236 van 2. 8. 1997, blz. 5.(3) PB C 35 van 2. 2. 1998, blz. 1.


title: 2005/901/EG: Besluit van de Raad van  12 december 2005  houdende benoeming van een Belgisch lid van het Comité van de Regio’s

text:
               15.12.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 328/59

      BESLUIT VAN DE RAAD

   van 12 december 2005
   houdende benoeming van een Belgisch lid van het Comité van de Regio’s
   (2005/901/EG)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 263,
   Gezien de voordracht van de Belgische regering,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 22 januari 2002 heeft de Raad Besluit 2002/60/EG houdende benoeming van de leden en plaatsvervangers van het Comité van de Regio’s voor de periode van 26 januari 2002 tot en met 25 januari 2006 (1) aangenomen.

               (2)

               Door het verstrijken van de ambtstermijn van de minister-president van de Waalse regering, de heer Jean-Claude VAN CAUWENBERGHE, is in het Comité van de Regio’s een zetel van lid vrijgekomen,

         BESLUIT:
   Artikel 1
   Tot lid in het Comité van de Regio’s wordt benoemd, voor de verdere duur van de ambtstermijn, dat wil zeggen tot en met 25 januari 2006:
   de heer Jean-Claude VAN CAUWENBERGHE,
   lid van het Waalse parlement.
   Artikel 2
   Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Het wordt van kracht op de dag waarop het wordt aangenomen.

      Gedaan te Brussel, 12 december 2005.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J. STRAW

      (1)  PB L 24 van 26.1.2002, blz. 38.


Avis juridique important

|

31993D0171

93/171/EEG: Besluit van de Raad van 25 februari 1993 betreffende de sluiting van de Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Economische Gemeenschap en het Koninkrijk Noorwegen inzake de aanpassing van de Overeenkomst betreffende de onderlinge handel in kaas

Publicatieblad Nr. L 072 van 25/03/1993 blz. 0026

BESLUIT VAN DE RAAD van 25 februari 1993 betreffende de sluiting van de Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Economische Gemeenschap en het Koninkrijk Noorwegen inzake de aanpassing van de Overeenkomst betreffende de  onderlinge handel in kaas(93/171/EEG)DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 113,  Gelet op de aanbeveling van de Commissie,  Overwegende dat in de op 22 maart 1989 ondertekende Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Economische Gemeenschap en het Koninkrijk Noorwegen betreffende de onderlinge handel in kaas (1) alleen de voor het tijdvak 1989 tot en  met 1991 door respectievelijk de Gemeenschap en Noorwegen te openen tariefcontingenten zijn vastgesteld; dat deze contingenten voor 1992 middels een overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de overeenkomstsluitende partijen (2) ongewijzigd  blijven; dat het derhalve dienstig is de contingenten vast te stellen die vanaf 1 januari 1993 zullen worden toegepast, onverminderd het bepaalde in de in verband met de toetreding van Spanje en Portugal op 14 juli 1986 ondertekende Overeenkomst in de  vorm van een briefwisseling tussen de Gemeenschap en het Koninkrijk Noorwegen op het gebied van de landbouw en visserij (3);  Overwegende dat de Commissie daartoe met Noorwegen overleg heeft gepleegd en dat dit overleg tot een overeenkomst heeft geleid,  BESLUIT:  Artikel 1  De Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Economische Gemeenschap en het Koninkrijk Noorwegen inzake de aanpassing van de Overeenkomst betreffende de onderlinge handel in kaas wordt namens de Gemeenschap  goedgekeurd.  De tekst van de Overeenkomst is aan dit besluit gehecht.  Artikel 2  De Voorzitter van de Raad is gemachtigd de persoon aan te wijzen die bevoegd is om de Overeenkomst te ondertekenen ten einde daardoor de Gemeenschap te binden.  Gedaan te Brussel, 25 februari 1993.  Voor de Raad De Voorzitter J. TROEJBORG (1) PB nr. L 362 van 30. 12. 1988, blz. 53.  (2) PB nr. L 44 van 20. 2. 1992, blz. 38.  (3) PB nr. L 328 van 22. 11. 1986, blz. 80.


Avis juridique important

|

31963D0106

63/106/EEG: Besluit van de Raad houdende sluiting van de Overeenkomst waarbij een Associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Griekenland

Publicatieblad Nr. 026 van 18/02/1963 blz. 0293 - 0293 Bijzondere uitgave in het Deens: Serie II Deel I(1a) blz. 0003  Bijzondere uitgave in het Engels: Serie II Deel I(1) blz. 0003

++++BESLUIT VAN DE RAAD  houdende sluiting van de Overeenkomst waarbij een Associatie tot stand  wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en  Griekenland   ( 63/106/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP ,  Gelet op de bepalingen van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , waarvan inzonderheid artikel 238 ,  Gelet op de Overeenkomst waarbij een Associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Griekenland , die op 9 juli 1961 te Athene is ondertekend ,  Gelet op de raadpleging van het Europese Parlement d.d . 19 september 1961 ,  BESLUIT :  Artikel 1  Namens de Gemeenschap worden de Overeenkomst waarbij een Associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Griekenland , de Bijlagen en Protocollen hiervan , alsmede de aan de Slotakte gehechte verklaringen , welke documenten op negen juli negentienhonderd eenenzestig te Athene werden ondertekend , goedgekeurd en bevestigd .  Artikel 2  De Voorzitter van de Raad gaat over tot kennisgeving van het onderhavige besluit overeenkomstig artikel 75 , alinea 2 van de Associatieovereenkomst .  Gedaan te Brussel , de 25e september 1961 .  Voor de Raad  De Voorzitter  MUELLER-ARMACK


title: 2007/97/EG: Besluit van de Raad van 12 februari 2007 tot wijziging van Besluit 1999/70/EG betreffende de externe accountants van de nationale centrale banken, wat betreft de externe accountants van Banco de España

text:
               14.2.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 42/24

      BESLUIT VAN DE RAAD

   van 12 februari 2007
   tot wijziging van Besluit 1999/70/EG betreffende de externe accountants van de nationale centrale banken, wat betreft de externe accountants van Banco de España
   (2007/97/EG)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Protocol betreffende de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, gehecht aan het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 27, lid 1,
   Gezien Aanbeveling ECB/2006/18 van de Europese Centrale Bank van 13 november 2006 aan de Raad van de Europese Unie betreffende de externe accountants van Banco de España (1),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De rekeningen van de Europese Centrale Bank (ECB) en de nationale centrale banken van het Eurosysteem dienen te worden gecontroleerd door onafhankelijke externe accountants, die op aanbeveling van de Raad van bestuur van de ECB zijn aanvaard door de Raad van de Europese Unie.

               (2)

               Overeenkomstig artikel 4, lid 2, van Wet 13/1994 inzake de autonomie van Banco de España en artikel 29, lid 3, en artikel 31 van haar Reglement van orde, worden de rekeningen van Banco de España gecontroleerd door onafhankelijke externe accountants overeenkomstig artikel 27 van het Protocol betreffende de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank en de in Wet 19/1988 inzake het controleren van de rekeningen (2) vervatte bepalingen betreffende de bekwaamheid, het mandaat en de rotatie van de accountants.

               (3)

               Het mandaat van de huidige externe accountants van Banco de España eindigt na de controle van het boekjaar 2005. Het is derhalve noodzakelijk om met ingang van het boekjaar 2006 nieuwe externe accountants aan te stellen.

               (4)

               Banco de España heeft Deloitte, S.L. als externe accountant geselecteerd voor de boekjaren 2006 tot en met 2008, met de mogelijkheid van jaarlijkse verlenging tot en met het einde van het boekjaar 2012.

               (5)

               De ECB is van oordeel dat de door Banco de España gekozen externe accountants voldoen aan de aanstellingsvoorwaarden en de Raad van bestuur van de ECB beveelt aan dat Deloitte, S.L. aangesteld wordt voor de boekjaren 2006 tot en met 2008, met de mogelijkheid van jaarlijkse verlenging tot en met het einde van het boekjaar 2012.

               (6)

               Het is raadzaam de aanbeveling van de Raad van bestuur van de ECB te volgen en Besluit 1999/70/EG (3) dienovereenkomstig aan te passen,

         BESLUIT:
   Artikel 1
   Artikel 1, punt 3, van Besluit 1999/70/EG wordt vervangen door:

      „3.   Deloitte, S.L. wordt aanvaard als externe accountant van Banco de España voor de boekjaren 2006 tot en met 2008.
      Dit mandaat kan jaarlijks worden verlengd tot en met het einde van het boekjaar 2012.”.

   Artikel 2
   Dit besluit wordt ter kennis gebracht van de Europese Centrale Bank.
   Artikel 3
   Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Brussel, 12 februari 2007.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         F.-W. STEINMEIER

      (1)  PB C 283 van 21.11.2006, blz. 16.

      (2)  Wet als gewijzigd bij Wet 44/2002 inzake de hervormingsmaatregelen betreffende het financiële stelsel.

      (3)  PB L 22 van 29.1.1999, blz. 69. Besluit laatstelijk gewijzigd bij Besluit 2006/852/EG (PB L 331 van 29.11.2006, blz. 19).


title: 2012/292/EU: Besluit van de Raad van 31 mei 2012 betreffende de ondertekening namens de Unie van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Moldavië inzake de bescherming van geografische aanduidingen van landbouwproducten en levensmiddelen

text:
               7.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 147/1

         BESLUIT VAN DE RAAD
   van 31 mei 2012
   betreffende de ondertekening namens de Unie van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Moldavië inzake de bescherming van geografische aanduidingen van landbouwproducten en levensmiddelen
   (2012/292/EU)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 207, lid 4, eerste alinea, juncto artikel 218, lid 5,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De Commissie heeft namens de Unie onderhandeld over een Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Moldavië inzake de bescherming van geografische aanduidingen van landbouwproducten en levensmiddelen („de overeenkomst”).

               (2)

               De overeenkomst zal de wederzijdse bescherming van de geografische aanduidingen van de Unie en de Republiek Moldavië mogelijk maken en zal bijdragen tot de onderlinge aanpassing van de wetgeving van de buurlanden van de Unie.

               (3)

               De overeenkomst dient te worden ondertekend,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Er wordt namens de Unie machtiging verleend tot de ondertekening van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Moldavië inzake de bescherming van geografische aanduidingen van landbouw-producten en levensmiddelen, onder voorbehoud van de sluiting ervan (1).
   Artikel 2
   De voorzitter van de Raad wordt gemachtigd de persoon (personen) aan te wijzen die bevoegd is (zijn) de overeenkomst namens de Unie te ondertekenen.
   Artikel 3
   Dit besluit treedt in werking op de dag van de vaststelling ervan.

      Gedaan te Brussel, 31 mei 2012.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         P. OLSEN DYHR

      (1)  De tekst van de overeenkomst zal samen met het besluit betreffende de sluiting ervan worden bekendgemaakt.


Besluit van het Europees Parlement over het verzoek om opheffing van de immuniteit van Elisabeth Jeggle (2001/2031(IMM)


Avis juridique important

|

31984D0128

84/128/EEG: Besluit van de Commissie van 29 februari 1984 tot instelling van een Raadgevend Comité voor onderzoek en ontwikkeling in de industrie (IRDAC)

Publicatieblad Nr. L 066 van 08/03/1984 blz. 0030 - 0031 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 13 blz. 0190  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 16 Deel 1 blz. 0183  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 13 blz. 0190  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 16 Deel 1 blz. 0183

*****BESLUIT  VAN DE COMMISSIE  van 29 februari 1984  tot instelling van een Raadgevend Comité voor onderzoek en ontwikkeling in de industrie (IRDAC)  (84/128/EEG)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Overwegende dat de bevordering van het concurrentievermogen van de Europese industrie een van de hoofddoelen van het kaderprogramma vormt;  Overwegende dat een permanente dialoog tussen industrie en Commissie van groot belang is;  Overwegende dat onderzoek en ontwikkeling in de industrie een weerslag hebben op werkgelegenheid en arbeidsomstandigheden;  Overwegende dat de Commissie bij Besluit 78/636/EEG (1) het Raadgevend Comité voor industrieel onderzoek en ontwikkelingswerk (CORDI) heeft ingesteld;  Overwegende dat uit de ervaring is gebleken dat de overlegstructuur aan de nieuwe richtsnoeren en de nieuwe behoeften van het beleid op het gebied van wetenschap en technologie dient te worden aangepast,  BESLUIT:  Artikel 1  Bij de Commissie wordt een Raadgevend Comité voor onderzoek en ontwikkeling in de industrie (IRDAC) ingesteld, hierna te noemen het »Comité".  Artikel 2  1. Het Comité heeft tot taak de Commissie, op haar verzoek of op eigen initiatief, bij de voorbereiding en de uitvoering van communautair beleid inzake onderzoek en ontwikkeling in de industrie en met name ten aanzien van de weerslag ervan op industrieel en sociaal gebied van advies te dienen. In het bijzonder draagt het ertoe bij de behoeften en de kansen van de Gemeenschap op dit gebied te bepalen en verschaft het de Commissie de nodige gegevens over het onderzoek en de ontwikkeling (O & O) in de industrie. Voorts adviseert het de Commissie op haar verzoek over de aspecten van andere initiatieven van de Gemeenschap die voor industrieel O & O van belang zijn.  2. Ter uitvoering van de in lid 1 bedoelde taken:  - brengt het Comité aan de Commissie in het kader van algemene problemen die met niet aan een bepaalde industrietak gebonden industrieel O & O verband houden, advies en verslag uit;  - wisselt het Comité met de Commissie informatie uit over de weerslag op industrieel O & O van initiatieven op gemeenschapsniveau.  Artikel 3  1. Het Comité telt 12 leden met ruime ervaring op het gebied van het onderzoek- en ontwikkelingswerk in industriële ondernemingen, in onderzoek- of in andere industrieel O & O verrichtende instellingen, die daarin door de Commissie op persoonlijke titel worden benoemd.  2. Ten einde zowel de continuïteit met het voorafgaande werk van het CORDI te waarborgen en de uitwisseling van informatie te vergemakkelijken, als adequaat met de belangen van de op het gebied van industrieel O & O bevoegde Europese organisaties, namelijk:  - die Unie van Industriefederaties van de Europese Gemeenschap (UNICE),  - het Europees Centrum van gemeenschapsbedrijven (CEEP),  - de »Federation of European Industrial Cooperative Research Organizations" (FEICRO),  - het Europees Verbond van Vakverenigingen (EVV),  rekening te houden, telt het Comité bovendien vier leden die, na raadpleging van deze organisaties, daarin door de Commissie worden benoemd.  3. De namen van de leden van het Comité worden door de Commissie in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen bekendgemaakt.  Artikel 4  1. De leden van het Comité worden voor drie jaar benoemd zonder mogelijkheid van verlenging voor de in artikel 3, lid 1, bedoelde leden. Zij blijven in functie totdat in hun vervanging is voorzien.  2. Aan de bekleding van de functies is geen beloning verbonden; reis- en verblijfkosten voor de vergaderingen van het Comité en van werkgroepen worden door de Commissie volgens de daarvoor geldende administratieve regelingen vergoed.  Artikel 5  1. Het Comité kiest uit zijn midden een voorzitter. De voorzitter wordt met een meerderheid van tweederde van de aanwezige leden verkozen, met dien verstande dat hij ten minste zeven stemmen op zich moet hebben verenigd.  2. Op dezelfde wijze en met dezelfde meerderheid wordt een vice-voorzitter gekozen, die de voorzitter bij diens afwezigheid vervangt.  3. De organisatie van de werkzaamheden van het Comité en van het secretariaat ervan worden in nauwe samenwerking met de voorzitter door de Commissie verzorgd.  Artikel 6  1. Het Comité vergadert op convocatie van de Commissie ter plaatse waar deze laatste is gevestigd.  2. Het Comité kan werkgroepen instellen.  3. Vertegenwoordigers van de Commissie hebben het recht aan de vergaderingen van het Comité en van zijn werkgroepen deel te nemen.  4. Het Comité en de werkgroepen mogen een ieder die met betrekking tot een op de agenda opgenomen punt bijzonder bevoegd is, uitnodigen om als deskundige aan de werkzaamheden deel te nemen. Deze deskundigen nemen alleen over de punten waaromtrent zij zijn uitgenodigd, aan de besprekingen deel.  Artikel 7  Het Comité stelt zijn reglement van orde vast.  Artikel 8  Onverminderd het bepaalde in artikel 214 van het Verdrag, zijn de leden van het Comité gehouden inlichtingen waarover zij op grond van de werkzaamheden van het Comité of van de werkgroepen beschikken, niet openbaar te maken, wanneer de Commissie hen laat weten dat het verlangde advies of het vraagpunt een onderwerp van vertrouwelijke aard betreft. In dat geval nemen alleen de leden van het Comité en vertegenwoordigers van de Commissie aan de zittingen deel.  Artikel 9  Besluit 78/636/EEG van 29 juni 1978 is hierbij ingetrokken.  Artikel 10  Dit besluit heeft werking met ingang van 1 januari 1984.  Gedaan te Brussel, 29 februari 1984.  Voor de Commissie  Étienne DAVIGNON  Vice-Voorzitter  (1) PB nr. L 203 van 27. 7. 1978, blz. 36.