Avis juridique important

|

32002D0177

2002/177/EG: Besluit van de Raad van 18 februari 2002 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2002

Publicatieblad Nr. L 060 van 01/03/2002 blz. 0060 - 0069

Besluit van de Raadvan 18 februari 2002betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2002(2002/177/EG)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met name op artikel 128, lid 2,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Europees Parlement(2),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(3),Gezien het advies van het Comité van de Regio's(4),Gezien het advies van het Comité voor de werkgelegenheid,Overwegende hetgeen volgt:(1) Het proces van Luxemburg, dat gebaseerd is op de uitvoering van een gecoördineerde Europese werkgelegenheidsstrategie, is door de bijzondere Europese Raad over werkgelegenheid op 20 en 21 november 1997 op gang gebracht. De resolutie van de Raad van 15 december 1997 inzake de werkgelegenheidsrichtsnoeren voor 1998(5), heeft een proces met een hoge zichtbaarheid, een sterke politieke inzet en een brede aanvaarding onder de betrokkenen op gang gebracht.(2) De Europese Raad van Lissabon van 23 en 24 maart 2000 heeft een nieuw strategisch doel voor de Europese Unie vastgesteld, namelijk de meest concurrerende en dynamische kenniseconomie van de wereld te worden die in staat is tot duurzame economische groei met meer en betere banen en een hechtere sociale samenhang. Als dit doel wordt bereikt, zal er in de Unie opnieuw volledige werkgelegenheid zijn.(3) De Europese Raad van Nice van 7, 8 en 9 december 2000, heeft zijn goedkeuring gehecht aan de Europese sociale agenda, die stelt dat de terugkeer naar volledige werkgelegenheid een ambitieus beleid vergt met betrekking tot verhoging van de arbeidsparticipatie, terugdringing van regionale verschillen, vermindering van de ongelijkheid en verbetering van de kwaliteit van de arbeid.(4) De Europese Raad van Stockholm van 23 en 24 maart 2001 is overeengekomen de doelstellingen van Lissabon voor 2010 aan te vullen met tussentijdse doelstellingen voor de arbeidsparticipatie die voor 2005 moeten worden bereikt, alsmede een nieuwe doelstelling voor 2010 voor een grotere arbeidsparticipatie van oudere vrouwen en mannen.(5) De Europese Raad van Stockholm is ook overeengekomen dat het opnieuw bereiken van volledige werkgelegenheid niet alleen aandacht voor meer banen, maar ook voor betere banen betekent, en dat met het oog daarop een gemeenschappelijke aanpak moet worden gedefinieerd om de kwaliteit van de arbeid te handhaven en te verbeteren, hetgeen als een algemene doelstelling moet worden opgenomen in de werkgelegenheidsrichtsnoeren.(6) Voorts is de Europese Raad van Stockholm overeengekomen dat modernisering van de arbeidsmarkten en arbeidsmobiliteit dienen te worden aangemoedigd, zodat beter op veranderingen kan worden ingespeeld door opheffing van de bestaande belemmeringen.(7) De Europese Raad van Göteborg van 15 en 16 juni 2001 heeft erkend dat duurzame ontwikkeling, een fundamentele doelstelling van het Verdrag, betekent dat werkgelegenheid, economische hervormingen, sociaal en milieubeleid op een elkaar onderling versterkende manier moeten worden benaderd, en heeft de lidstaten verzocht strategieën voor duurzame ontwikkeling op te stellen; een van de onderdelen van dergelijke strategieën dient de bevordering van de werkgelegenheid in de milieusector te zijn. De synergieën die uit het milieu- en werkgelegenheidsbeleid voortkomen moeten in beeld worden gebracht en benut.(8) Bij de uitvoering van de werkgelegenheidsrichtsnoeren dienen de lidstaten te streven naar een hoge mate van consistentie met twee andere prioriteiten van de conclusies van de Europese Raad van Lissabon, namelijk modernisering van de sociale bescherming en bevordering van sociale integratie, waarbij er tegelijkertijd voor moet worden gezorgd dat werken loont, en de betaalbaarheid op lange termijn van de stelsels voor sociale bescherming veilig wordt gesteld.(9) De Europese Raad van Lissabon heeft de noodzaak van aanpassing van de Europese onderwijs- en opleidingsstelsels aan de behoeften van de kennismaatschappij alsook van méér en betere werkgelegenheid benadrukt en heeft de lidstaten, de Raad en de Commissie opgeroepen het nodige te doen om te komen tot een sterke jaarlijkse groei van de investeringen per hoofd van de bevolking in menselijk kapitaal. De lidstaten dienen met name sterkere inspanningen te leveren om informatie- en communicatietechnologieën voor het leren te gebruiken.(10) De Europese Raad van Santa Maria da Feira van 19 en 20 juni 2000 heeft de sociale partners verzocht een meer toonaangevende rol te spelen bij de bepaling, de uitvoering en de evaluatie van de werkgelegenheidsrichtsnoeren die van hen afhangen, en zich met name te richten op modernisering van de arbeidsorganisatie, levenslang leren en verhoging van de participatiegraad, met name voor vrouwen.(11) Het besluit van de Raad van 19 januari 2001 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2001(6) weerspiegelt de nieuwe politieke boodschappen van de Europese Raden van Lissabon en Santa Maria da Feira.(12) Het gezamenlijke verslag van de Raad en de Commissie over de werkgelegenheid 2001 beschrijft de werkgelegenheidssituatie in de Gemeenschap en onderzoekt het optreden van de lidstaten bij de uitvoering van hun werkgelegenheidsbeleid overeenkomstig de richtsnoeren voor 2001 en de aanbeveling van de Raad van 19 januari 2001 betreffende de tenuitvoerlegging van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten(7).(13) Er moet worden gezorgd voor consistentie en synergie tussen de werkgelegenheidsrichtsnoeren en de globale richtsnoeren voor het economisch beleid.(14) De Europese Raden van Lissabon en Nice hebben een proces van open coördinatie op het gebied van sociale insluiting op gang gebracht; er moet worden gezorgd voor consistentie en synergie tussen het werkgelegenheidsproces en het proces van sociale insluiting.(15) Het advies van het Comité voor de werkgelegenheid is opgesteld in samenwerking met het Comité voor economische politiek.(16) Op 18 februari 2002 heeft de Raad een nieuwe aanbeveling betreffende de uitvoering van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten goedgekeurd(8).(17) De uitvoering van de richtsnoeren kan verschillen naar gelang van hun aard, hun doelgroep en de respectieve situatie in de verschillende lidstaten. Daarbij moet rekening worden gehouden met het subsidiariteitsbeginsel en met de bevoegdheden van de lidstaten inzake werkgelegenheid.(18) Bij de uitvoering van de werkgelegenheidsrichtsnoeren moeten de lidstaten rekening kunnen houden met regionale omstandigheden, zonder dat de nationale doelstellingen en het beginsel van gelijke behandeling in het gedrang komen.(19) Wil het proces van Luxemburg resultaat opleveren, dan moeten er voor de uitvoering van de werkgelegenheidsrichtsnoeren onder meer financiële middelen komen. Daartoe moeten de nationale verslagen waar nodig begrotingsinformatie bevatten, zodat de vooruitgang van elke lidstaat bij de uitvoering van de richtsnoeren naar behoren kan worden geëvalueerd, rekening houdend met hun weerslag en kosteneffectiviteit.(20) Partnerschap op alle niveaus moet worden bevorderd, ook met de sociale partners, de regionale en lokale overheden en de vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld, zodat elk binnen zijn eigen bevoegdheidsgebied kan bijdragen tot de bevordering van een hoog werkgelegenheidsniveau.(21) Vergelijkbare indicatoren moeten verder worden ontwikkeld of geconsolideerd om de uitvoering en het effect van de richtsnoeren te toetsen, de doelstellingen ervan te verfijnen en de identificatie en uitwisseling van beste praktijken te vergemakkelijken.(22) De lidstaten moeten zich meer inspanningen getroosten om het genderperspectief in alle pijlers te integreren en zichtbaar te maken.(23) De kwaliteit van de arbeid is een belangrijke doelstelling van de Europese werkgelegenheidsstrategie. Die kwaliteit heeft zowel betrekking op de kenmerken van de baan als op de bredere context van de arbeidsmarkt, en moet via acties in alle pijlers worden bevorderd,BESLUIT:Enig artikelDe hierbij gevoegde richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2002 worden aangenomen. De lidstaten houden met die richtsnoeren rekening in hun werkgelegenheidsbeleid.Gedaan te Brussel, 18 februari 2002.Voor de RaadDe voorzitterM. Arias Cañete(1) Voorstel van 12 september 2001 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).(2) Advies uitgebracht op 29 november 2001 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).(3) Advies uitgebracht op 17 oktober 2001 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).(4) Advies uitgebracht op 14 november 2001 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).(5) PB C 30 van 28.1.1998, blz. 1.(6) PB L 22 van 24.1.2001, blz. 18.(7) PB L 22 van 24.1.2001, blz. 27.(8) Zie bladzijde 70 van dit Publicatieblad.BIJLAGEWERKGELEGENHEIDSRICHTSNOEREN VOOR 2002horizontale doelstellingen - voorwaarden scheppen voor volledige werkgelegenheid in een kennismaatschappijDe geleidelijke totstandbrenging gedurende het afgelopen decennium van een macro-economisch kader voor stabiliteit en groei, met ononderbroken inspanningen gericht op het hervormen van de arbeids-, kapitaal-, goederen- en dienstenmarkten, heeft, in combinatie met een verbetering van de arbeidsmarktsituatie de afgelopen jaren, de verwezenlijking van een aantal van de belangrijkste doelstellingen van de Europese werkgelegenheidsstrategie binnen bereik gebracht. Daarom heeft de Europese Raad volledige werkgelegenheid tot het kernpunt van het werkgelegenheids- en sociaal beleid van de EU verklaard. De Raad heeft de lidstaten opgeroepen de strategische doelstelling te verwezenlijken om van de Unie de meest concurrerende en dynamische kenniseconomie in de wereld te maken, die in staat is tot duurzame economische groei met meer en betere banen en een hechtere sociale samenhang.Om deze doelstellingen te verwezenlijken, moeten de Gemeenschap en de lidstaten zich gezamenlijke inspanningen getroosten. Daarnaast vereist het de ononderbroken uitvoering van een samenhangend beleid gericht op groei en macro-economische stabiliteit, bijkomende structurele hervormingen om de werking van de Europese arbeidsmarkt te verbeteren, innovatie en concurrentievermogen te bevorderen en bij te dragen tot een actieve welvaartsstaat gericht op de ontwikkeling van menselijk potentieel, participatie, integratie en solidariteit. Verdere vooruitgang komt echter niet vanzelf tot stand, maar vereist sterkere inspanningen gezien de minder gunstige economische en werkgelegenheidsvooruitzichten.Het proces van Luxemburg wordt met een aantal belangrijke uitdagingen geconfronteerd: voorbereiding van de overgang naar een kenniseconomie, benutten van de voordelen van de informatie- en communicatietechnologieën, moderniseren van het Europees sociaal model door investeringen in mensen, bestrijden van sociale uitsluiting en bevorderen van gelijke kansen. Teneinde de in Lissabon overeengekomen doelstelling van volledige werkgelegenheid te verwezenlijken, moeten de lidstaten de richtsnoeren vertalen in een samenhangende, globale strategie voor de vier pijlers, die uitgaat van onderstaande, horizontale doelstellingen:A. De lidstaten moeten de kansen op werk vergroten en passende prikkels geven aan iedereen die bereid is betaald werk te verrichten, teneinde de doelstelling van volledige werkgelegenheid te verwezenlijken; zij moeten daarbij de verschillende uitgangsposities van de lidstaten in acht nemen, alsook het feit dat volledige werkgelegenheid een doel is van het algemene nationale economische beleid. Daartoe dienen de lidstaten na te denken over de bepaling van nationale doelstellingen om de arbeidsparticipatie te verhogen teneinde bij te dragen tot de algemene Europese doelstellingen:- tegen januari 2005 een algemene arbeidsparticipatie bereiken van 67 % en een arbeidsparticipatie voor vrouwen van 57 %;- tegen 2010 een algemene arbeidsparticipatie bereiken van 70 % en een arbeidsparticipatie voor vrouwen van meer dan 60 %;- tegen 2010 een arbeidsparticipatie voor ouderen (55-64 jaar) van 50 % bereiken.B. Teneinde de arbeidsparticipatie te verhogen, sociale cohesie en sociale vooruitgang te bevorderen, het concurrentievermogen, de productiviteit en de werking van de arbeidsmarkt te verbeteren, streven de lidstaten ernaar dat beleidsmaatregelen in het kader van de vier pijlers bijdragen tot het behoud en de verbetering van de kwaliteit van de arbeid. Nagedacht zou o.a. moeten worden over de kenmerken van de baan (zoals de intrinsieke kwaliteit van de arbeid, vaardigheden, levenslang leren en loopbaanontwikkeling) als met de bredere context van de arbeidsmarkt: gelijke kansen voor vrouwen en mannen, veiligheid en gezondheid op het werk, flexibiliteit en zekerheid, integratie op en toegang tot de arbeidsmarkt, arbeidsorganisatie en het evenwicht tussen werken en leven, sociale dialoog en inspraak van de werknemers, verscheidenheid en non-discriminatie alsmede algemene arbeidsprestaties en -productiviteit.C. De lidstaten moeten alomvattende en samenhangende strategieën voor levenslang leren ontwikkelen, teneinde mensen te helpen de vaardigheden te verwerven en op peil te houden die nodig zijn om gedurende het hele leven te kunnen inspelen op economische en sociale veranderingen. Deze strategieën moeten vooral betrekking hebben op de ontwikkeling van systemen voor lager, middelbaar en hoger onderwijs, bijscholing en beroepsopleiding voor jongeren en volwassenen teneinde hun inzetbaarheid, aanpassingsvermogen en vaardigheden, alsmede hun participatie in de kennismaatschappij te verbeteren. Dergelijke strategieën benadrukken de gedeelde verantwoordelijkheid van overheden, ondernemingen, sociale partners en individuen met een relevante bijdrage van het maatschappelijk middenveld, waarbij het doel de verwezenlijking van een kennismaatschappij is. In dit verband wordt de sociale partners verzocht via onderhandelingen tot afspraken te komen over maatregelen ter verbetering van bijscholing en scholing van volwassenen, teneinde het aanpassingsvermogen van werknemers en het concurrentievermogen van het bedrijfsleven te verbeteren. Met het oog hierop moeten de lidstaten nationale doelstellingen bepalen voor een toename van de investeringen in menselijk potentieel en in de participatie aan bijscholing en opleiding (formeel of informeel). Ook moeten ze de vooruitgang bij de verwezenlijking van die doelstellingen regelmatig evalueren.D. De lidstaten moeten een alomvattend partnerschap met de sociale partners ontwikkelen voor de tenuitvoerlegging, evaluatie en follow-up van de werkgelegenheidsstrategie. De sociale partners op alle niveaus wordt verzocht hun actie ter ondersteuning van het proces van Luxemburg uit te breiden. Verder wordt hen gevraagd om binnen het algemene kader en de doelstellingen van deze richtsnoeren, in overeenstemming met hun nationale tradities en praktijken, een eigen proces te ontwikkelen voor de uitvoering van de richtsnoeren waarvoor zij de hoofdverantwoordelijkheid dragen, de onderwerpen te bepalen waarover zij moeten onderhandelen en regelmatig, desgewenst in het kader van de nationale actieplannen, verslag uit te brengen over de vooruitgang, alsmede het effect van hun acties op de werkgelegenheid en het functioneren van de arbeidsmarkt. De sociale partners op Europees niveau wordt gevraagd hun eigen bijdrage te definiëren en te zorgen voor evaluatie, aanmoediging en ondersteuning van de inspanningen op het nationale vlak.E. Bij het vertalen van de werkgelegenheidsrichtsnoeren in nationaal beleid moeten de lidstaten de nodige aandacht besteden aan alle vier de pijlers en de horizontale doelstellingen en daartoe hun prioriteiten op evenwichtige wijze vaststellen, zodat het geïntegreerde karakter en de gelijke waarde van de richtsnoeren wordt gerespecteerd. De werkgelegenheidsstrategie wordt (met gendermainstreaming) uitgewerkt in de nationale actieplannen, waarbij de op de vier pijlers en de horizontale doelstellingen gebaseerde beleidsmix wordt geïdentificeerd, die moet aangeven op welke wijze beleidsinitiatieven onder de verschillende richtsnoeren worden gestructureerd met het oog op het verwezenlijken van langetermijndoelstellingen. Bij de uitvoering van de strategie worden de regionale dimensie en de regionale ongelijkheden in aanmerking genomen door middel van differentiatie van beleid of doelstellingen, terwijl het bereiken van nationale doelstellingen en het beginsel van gelijke behandeling volledig worden geëerbiedigd. Ook moeten de lidstaten zich, onverminderd het algemene kader, met name richten op bepaalde aspecten van de strategie om aan de specifieke behoeften van hun arbeidsmarkt tegemoet te komen.F. De lidstaten en de Commissie moeten meer aandacht besteden aan de ontwikkeling van gemeenschappelijke indicatoren, dit om de vooruitgang onder de vier pijlers ook met betrekking tot de kwaliteit van banen, adequaat te kunnen evalueren, en de vaststelling van benchmarks en beste praktijken te ondersteunen. De sociale partners wordt verzocht passende indicatoren en benchmarks, alsmede ondersteunende statistische gegevensbanken te ontwikkelen om de vooruitgang bij de acties waarvoor zij verantwoordelijk zijn te kunnen meten. De lidstaten dienen met name in het kader van hun nationale actieplannen de doeltreffendheid van hun beleidsmaatregelen in de zin van het effect voor de arbeidsmarktresultaten te evalueren en daarover verslag uit te brengen.I. VERBETERING VAN DE INZETBAARHEIDBestrijding van de jeugdwerkloosheid en voorkoming van langdurige werkloosheidOm de trend van de jeugdwerkloosheid en de langdurige werkloosheid om te buigen, moeten de lidstaten zich meer inspannen om preventieve en op inzetbaarheid gerichte strategieën op basis van de vroegtijdige identificatie van individuele behoeften te ontwikkelen. Binnen een jaar - een periode die voor lidstaten met een bijzonder hoge werkloosheid kan worden verlengd en onverminderd de herziening van de richtsnoeren in 2002 - zorgen de lidstaten ervoor dat:1. elke werkloze, voordat hij zes maanden - in het geval van jongeren - of twaalf maanden - in het geval van volwassenen - werkloos is een nieuwe start wordt geboden in de vorm van een opleiding, omscholing, het opdoen van werkervaring, een baan of andere maatregelen ter bevordering van de inzetbaarheid, waaronder, in meer algemene zin, een individuele beroepskeuzebegeleiding met het oog op effectieve integratie op de arbeidsmarkt.Deze preventieve en inzetbaarheidsmaatregelen dienen te worden gecombineerd met herintredingsmaatregelen voor langdurig werklozen.In dit verband dienen de lidstaten verder te werken aan de modernisering van hun overheidsdiensten voor arbeidsvoorziening, met name door toezicht op de vooruitgang, het stellen van duidelijke termijnen en efficiënte omscholing van hun personeel. De lidstaten dienen samenwerking met andere dienstverleners aan te moedigen, zodat de preventie- en activeringsstrategie betere resultaten oplevert.Een werkgelegenheidsvriendelijkere benadering: uitkerings-, belasting- en opleidingsstelselsDe uitkerings-, belasting- en opleidingsstelsels moeten - waar nodig - worden herzien en aangepast zodat zij de inzetbaarheid van werklozen actief ondersteunen. Bovendien moet er een goede interactie tussen die stelsels zijn, zodat de prikkel om terug te keren op de arbeidsmarkt voor werkwillige, arbeidsgeschikte werklozen groter wordt. Er dient in het bijzonder aandacht te worden besteed aan het bevorderen van prikkels voor werklozen of inactieven om werk te zoeken en te aanvaarden, alsmede aan maatregelen voor het vergroten van hun vaardigheden en kansen op werk, met name voor zeer moeilijk bemiddelbaren.2. Elke lidstaat:- onderzoekt en herziet waar nodig zijn uitkerings- en belastingstelsels teneinde armoedevallen te verminderen en werklozen en inactieven te stimuleren om werk te zoeken en te aanvaarden, of deel te nemen aan maatregelen waardoor hun inzetbaarheid wordt verhoogd, en werkgevers ertoe aan te zetten nieuwe banen te creëren;- spant zich in om het percentage werklozen en inactieven voor wie actieve maatregelen gelden ter bevordering van hun inzetbaarheid met het oog op de effectieve integratie op de arbeidsmarkt, aanzienlijk te verhogen, en het resultaat, de opbrengst en de kosteneffectiviteit van dergelijke maatregelen te verbeteren;- bevordert maatregelen voor werklozen en inactieven om vaardigheden, waaronder IT- en communicatievaardigheden, te verwerven of te verbeteren teneinde hun toegang tot de arbeidsmarkt te vergemakkelijken en lacunes in vaardigheden te reduceren. Hiertoe stelt elke lidstaat een doelstelling vast voor actieve maatregelen, waaronder onderwijs, opleidingen of soortgelijke maatregelen voor werklozen, gericht op het geleidelijk bereiken van het gemiddelde van de drie best presterende lidstaten, en ten minste 20 %.Ontwikkeling van beleid inzake actief ouder wordenOm volledige werkgelegenheid te bereiken, de billijkheid en de betaalbaarheid van de socialezekerheidsstelsels op termijn te waarborgen en optimaal gebruik te maken van de ervaring van oudere werknemers zijn diepgaande veranderingen nodig in de bestaande maatschappelijke opvattingen over oudere werknemers, alsmede een herziening van de uitkerings- en belastingstelsels. De bevordering van de kwaliteit van de arbeid moet ook gezien worden als een belangrijke manier om oudere werknemers ertoe te motiveren langer aan het werk te blijven.3. De lidstaten stellen derhalve, waar passend met de sociale partners, een beleid op voor het actief ouder worden, met het oog op het vergroten van de geschiktheid van en de stimulansen voor oudere werknemers om zo lang mogelijk aan het arbeidsproces te blijven deelnemen, in het bijzonder door:- positieve maatregelen goed te keuren om de arbeidsgeschiktheid en de vaardigheden van oudere werknemers, met name in een op kennis gebaseerde arbeidsmarkt, vooral door voldoende toegang tot onderwijs en opleiding op peil te houden, om flexibele werkregelingen, waaronder bijvoorbeeld deeltijdwerk voor werknemers die dat wensen, in te voeren en om werkgevers meer bewust te maken van het potentieel van oudere werknemers; en- belasting- en uitkeringsstelsels te herzien, om het aantal negatieve prikkels te verminderen en het voor oudere werknemers aantrekkelijker te maken om aan het arbeidsproces te blijven deelnemen.Ontwikkeling van vaardigheden voor de nieuwe arbeidsmarkt in het kader van levenslang lerenVoor de ontwikkeling van een kenniseconomie en het creëren van meer en betere banen zijn efficiënte en goed functionerende onderwijs- en opleidingsstelsels, die sporen met de behoeften van de arbeidsmarkt, van wezenlijke betekenis. Ze zijn ook van essentieel belang voor het verwezenlijken van levenslang leren met het oog op een vlotte overgang van school naar werk, omdat zo de basis wordt gelegd voor productieve werknemers met kern- en specifieke vaardigheden en mensen in staat worden gesteld zich positief aan sociale en economische veranderingen aan te passen. Voor de ontwikkeling van inzetbare arbeidskrachten is het nodig dat mensen toegang krijgen tot de kennismaatschappij en er de voordelen van plukken, dat lacunes in vaardigheden worden aangepakt en dat het verlies van kwalificaties ten gevolge van werkloosheid, non-participatie en uitsluiting gedurende het hele leven wordt voorkomen. De lidstaten scheppen in overleg met de sociale partners een passend kader om werkende en werkzoekende volwassenen effectieve toegang te bieden tot beroepsbijscholing.4. Derhalve worden de lidstaten opgeroepen om de kwaliteit van hun onderwijs- en opleidingsstelsels, alsmede de desbetreffende curricula, te verbeteren, onder meer door in het kader van zowel de initiële beroepsopleiding als van levenslang leren in een passende begeleiding te voorzien, de leerlingstelsels en bedrijfsopleidingen te moderniseren en de ontwikkeling van veelzijdige lokale leercentra te bevorderen, teneinde:- jonge mensen de basisvaardigheden bij te brengen die sporen met de behoeften van de arbeidsmarkt en die nodig zijn om deel te nemen aan levenslang leren;- ongeletterdheid onder jongeren en volwassenen terug te dringen en het aantal voortijdige schoolverlaters aanzienlijk te verminderen. Er moet ook bijzondere aandacht worden besteed aan jongeren met leer- en opvoedingsmoeilijkheden. De lidstaten ontwikkelen in dit verband maatregelen om tegen 2010 het aantal 18- tot 24-jarigen dat alleen lager middelbaar onderwijs heeft gevolgd en geen bijscholing krijgt te halveren;- de voorwaarden te creëren voor betere toegang tot levenslang leren voor volwassenen, onder wie volwassenen met atypische arbeidsovereenkomsten, teneinde het percentage van de volwassen bevolking in de actieve leeftijd (25-64 jaar) dat op enig moment aan onderwijs en opleiding deelneemt, te verhogen. De lidstaten moeten hiervoor streefwaarden vaststellen.- mobiliteit en levenslang leren te bevorderen, waarbij o.a. aandacht wordt geschonken aan vreemdetalenonderwijs, betere erkenning van kwalificaties en de door onderwijs, opleiding en ervaring verkregen kennis en vaardigheden.5. De lidstaten streven naar het ontwikkelen van eLearning voor alle burgers. In het bijzonder zetten zij hun inspanningen voort om ervoor te zorgen dat alle scholen toegang hebben tot internet en multimedia en dat alle hiervoor vereiste docenten eind 2002 geschoold zijn in het gebruik van internet en multimedia teneinde alle leerlingen goede digitale vaardigheden bij te brengen.Actieve maatregelen om vraag en aanbod beter op elkaar af te stemmen en zich aftekenende knelpunten op de nieuwe open Europese arbeidsmarkt te bestrijdenIn alle lidstaten bestaan naast werkloosheid en uitsluiting van de arbeidsmarkt ook arbeidstekorten in bepaalde sectoren, beroepen en regio's. Met de verbetering van de werkgelegenheidssituatie en de steeds snellere technologische veranderingen nemen deze knelpunten toe. Een gebrek aan actieve maatregelen ter voorkoming en bestrijding van arbeidstekorten is schadelijk voor het concurrentievermogen, verhoogt de inflatiedruk en houdt de structurele werkloosheid hoog. De mobiliteit van werknemers moet worden vergemakkelijkt en gestimuleerd om de mogelijkheden van open en toegankelijke Europese arbeidsmarkten volledig te benutten.6. De lidstaten voeren, waar nodig samen met de sociale partners, hun inspanningen op om nieuwe knelpunten te onderkennen en te voorkomen, in het bijzonder door:- het ontwikkelen van het vermogen van de diensten voor arbeidsvoorziening om vraag en aanbod op de arbeidsmarkt op elkaar af te stemmen;- het uitwerken van beleid ter voorkoming van een tekort aan vaardigheden;- het bevorderen van de beroeps- en geografische mobiliteit in elke lidstaat en binnen de Europese Unie;- het verbeteren van het functioneren van de arbeidsmarkten door betere, op Europees niveau aan elkaar gekoppelde gegevensbanken met vacatures en scholingsmogelijkheden, en door het gebruik van op Europees niveau reeds beschikbare moderne informatietechnologieën en ervaringen.Bestrijding van discriminatie en bevordering van sociale integratie door middel van toegang tot werkVeel groepen en individuen ondervinden bijzondere moeilijkheden bij het verwerven van de nodige vaardigheden en bij het verkrijgen van toegang tot en het zich handhaven op de arbeidsmarkt, waardoor het risico van uitsluiting toeneemt. Er bestaat behoefte aan een coherent pakket maatregelen om de sociale integratie te bevorderen door de arbeidsintegratie van groepen en personen met een achterstand te ondersteunen en de kwaliteit van hun banen te verbeteren. Discriminatie op de arbeidsmarkt en bij de toegang ertoe moet worden vermeden.7. Elke lidstaat:- onderkent en bestrijdt alle vormen van discriminatie bij de toegang tot de arbeidsmarkt en tot onderwijs en opleiding;- ontwikkelt trajecten bestaande uit efficiënte preventieve en actieve beleidsmaatregelen ter bevordering van de integratie op de arbeidsmarkt van groepen en personen die kwetsbaar zijn of een achterstand hebben, met het oog op het voorkomen van marginalisering, het ontstaan van "werkende armen" en het afglijden naar uitsluiting;- treft passende maatregelen om tegemoet te komen aan de behoeften van mensen met een handicap, etnische minderheden en migrerende werknemers in verband met hun integratie op de arbeidsmarkt, en stelt hiertoe in voorkomend geval nationale doelstellingen vast.II. ONTWIKKELING VAN ONDERNEMERSCHAP EN HET SCHEPPEN VAN BANENVergemakkelijken van het starten en exploiteren van een bedrijfHet ontstaan van nieuwe bedrijven in het algemeen en de bijdrage aan de groei van het midden- en kleinbedrijf (MKB) in het bijzonder is essentieel voor het scheppen van banen en het uitbreiden van de opleidingskansen voor jongeren. Dit proces moet door de lidstaten worden bevorderd door het belang van ondernemerschap in de gehele samenleving en in leerplannen meer te benadrukken, door de invoering van duidelijke, vaste en voorspelbare regels en voorschriften en door de voorwaarden voor de ontwikkeling van de markten voor risicodragend kapitaal en de toegang tot die markten te verbeteren. De lidstaten dienen ook de administratieve en fiscale formaliteiten voor het MKB te verlichten en te vereenvoudigen. Beleidsmaatregelen moeten bijdragen tot de inspanningen van de lidstaten om zwartwerk te voorkomen en te bestrijden.8. De lidstaten streven in het bijzonder naar een forse verlaging van de algemene kosten en de administratieve lasten van de ondernemingen, met name bij de start van een bedrijf en bij het in dienst nemen van extra personeel. Verder dienen de lidstaten wanneer ze nieuwe regels voorbereiden het mogelijke effect daarvan op die administratieve lasten en algemene kosten van de ondernemingen te evalueren.9. De lidstaten bevorderen het starten als zelfstandig ondernemer door:- het opsporen en afschaffen van belemmeringen, met name in de belasting- en socialezekerheidsstelsels, voor zelfstandige vestiging of voor het oprichten van een kleine onderneming;- het bevorderen van opleidingen in ondernemerschap en zelfstandige beroepsactiviteiten, van gespecialiseerde ondersteunende diensten en opleidingen voor ondernemers en toekomstige ondernemers;- het bestrijden van zwartwerk en het bevorderen van het omzetten van zwartwerk in legaal werk, met alle nodige middelen, waaronder regelgeving, prikkels en de hervorming van belasting- en uitkeringsstelsels, in samenwerking met de sociale partners.Nieuwe werkgelegenheidskansen in de kennismaatschappij en de dienstensectorIndien de Europese Unie de uitdaging van de werkgelegenheid met succes het hoofd wil bieden, moeten alle potentiële bronnen van werkgelegenheid alsook de nieuwe technologieën efficiënt worden benut. Innovatieve ondernemingen kunnen er sterk toe bijdragen dat het potentieel van de kennismaatschappij voor het creëren van hoogwaardige banen wordt benut. In de dienstensector bestaat een aanzienlijk potentieel voor banencreatie. De milieusector kan aanzienlijke mogelijkheden bieden voor toegang tot de arbeidsmarkt. De vaardigheden van de werknemers kunnen worden verbeterd via een snellere invoering van moderne technologie. Hiertoe:10. schaffen de lidstaten de belemmeringen voor het verlenen van diensten af en creëren zij randvoorwaarden om het werkgelegenheidspotentieel van de hele dienstensector te gebruiken voor het scheppen van meer en betere banen. In het bijzonder dient gebruik te worden gemaakt van het werkgelegenheidspotentieel van de kennismaatschappij en de milieusector.Regionale en lokale actie voor werkgelegenheidAlle betrokkenen op regionaal en lokaal niveau, inclusief de sociale partners, moeten worden opgeroepen om mee te werken aan de uitvoering van de Europese werkgelegenheidsstrategie, door na te gaan waar het werkgelegenheidspotentieel op lokaal niveau ligt en door met het oog hierop sterkere partnerschappen op te bouwen.11. De lidstaten:- houden, waar mogelijk in hun algemeen werkgelegenheidsbeleid, rekening met het aspect regionale ontwikkeling;- moedigen lokale en regionale autoriteiten aan om strategieën voor werkgelegenheid te ontwikkelen, teneinde de mogelijkheden van het scheppen van banen op lokaal niveau volledig te benutten en hiertoe partnerschappen op te bouwen met alle betrokken actoren, inclusief vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld;- bevorderen maatregelen om het concurrentievermogen te vergroten en meer en betere banen te scheppen in de sociale economie, in het bijzonder via het aanbod van goederen en diensten die voorzien in behoeften welke nog niet door de markt worden vervuld, en sporen eventuele belemmeringen voor deze maatregelen op teneinde zulke belemmeringen te beperken;- versterken de rol van de overheidsdiensten voor arbeidsvoorziening op alle niveaus bij de identificatie van de lokale werkgelegenheidsmogelijkheden en de verbetering van het functioneren van de lokale arbeidsmarkten.Belastinghervormingen voor werkgelegenheid en opleidingHet is belangrijk het onderzoek naar de invloed van de belastingdruk op de werkgelegenheid te verdiepen en het belastingstelsel werkgelegenheidsvriendelijker te maken door op lange termijn de trend naar hogere belastingen en heffingen op arbeid te keren. Het effect van belastingstelsels op de werkgelegenheid moet nader worden bestudeerd. Belastinghervormingen moeten ook rekening houden met de noodzaak van hogere investeringen in mensen door het bedrijfsleven, overheden en individuen zelf, gezien de invloed op lange termijn op de werkgelegenheid en het concurrentievermogen.12. Elke lidstaat:- bepaalt, voorzover nodig en rekening houdend met het huidige belastingniveau, een doelstelling voor een geleidelijke verlaging van de totale belastingdruk en, waar aangewezen, een doelstelling voor een geleidelijke verlaging van de belastingdruk op zowel arbeid als indirecte loonkosten - met name op relatief laaggeschoolde en laagbetaalde arbeid. Dergelijke hervormingen moeten worden doorgevoerd zonder de overheidsfinanciën en de betaalbaarheid op lange termijn van de socialezekerheidsstelsels op de helling te zetten;- geeft prikkels voor investeringen in menselijk potentieel en neemt fiscale belemmeringen daarvoor weg;- onderzoekt de haalbaarheid van mogelijke alternatieve bronnen van belastinginkomsten, onder andere energie en vervuilende emissies, rekening houdend met de in diverse lidstaten opgedane ervaringen met milieubelastinghervormingen.III. BEVORDERING VAN HET AANPASSINGSVERMOGEN VAN DE ONDERNEMINGEN EN VAN HUN WERKNEMERSDe mogelijkheden die de kenniseconomie biedt en het vooruitzicht van meer en betere banen vereisen een overeenkomstige aanpassing van de arbeidsorganisatie en een bijdrage door alle betrokkenen, waaronder de ondernemingen, aan de uitvoering van de strategieën inzake levenslang leren, teneinde aan de behoeften van werknemers en werkgevers te voldoen.Modernisering van de arbeidsorganisatieOm een impuls te geven aan de modernisering van de arbeidsorganisatie en de arbeidsvormen, die onder andere bijdragen tot de verbetering van de kwaliteit van de arbeid, dient een sterk partnerschap tot stand te worden gebracht, zulks op alle passende niveaus (Europees, nationaal, sectoraal, lokaal en op bedrijfsniveau).13. De sociale partners wordt verzocht:- op alle passende niveaus via onderhandelingen overeenkomsten te sluiten en uit te voeren met het oog op de modernisering van de arbeidsorganisatie, met inbegrip van flexibele arbeidsregelingen, teneinde ondernemingen productief en concurrerend te maken en hen in staat te stellen zich aan te passen aan de industriële veranderingen, het vereiste evenwicht tussen flexibiliteit en zekerheid tot stand te brengen en de kwaliteit van banen te verbeteren. De te behandelen onderwerpen kunnen bijvoorbeeld betrekking hebben op de invoering van nieuwe technologieën, nieuwe arbeidsvormen en kwesties in verband met de arbeidsduur, zoals het vaststellen van de arbeidsduur op jaarbasis, arbeidstijdverkorting, beperking van overwerk, uitbreiding van deeltijdarbeid en toegang tot loopbaanonderbrekingen en daarmee samenhangende werkzekerheidskwesties; en- in het kader van het proces van Luxemburg jaarlijks verslag uit te brengen over de aspecten van de modernisering van de arbeidsorganisatie die bij de onderhandelingen aan bod zijn gekomen, alsmede over de stand van de uitvoering ervan en de invloed op de werkgelegenheid en het functioneren van de arbeidsmarkt.14. De lidstaten, waar aangewezen in samenwerking met de sociale partners of op basis van overeenkomsten die de sociale partners hebben gesloten,- herzien de bestaande regelgeving en bestuderen voorstellen voor nieuwe bepalingen en prikkels om ervoor te zorgen dat deze de belemmeringen voor werkgelegenheid helpen verminderen, de invoering van moderne vormen van arbeidsorganisatie helpen vergemakkelijken en de arbeidsmarkt helpen zich aan te passen aan structurele veranderingen in de economie;- gaan tegelijkertijd, rekening houdende met de steeds grotere diversiteit aan werkgelegenheidsvormen, na of het wenselijk is in de nationale wetgeving flexibeler arbeidsovereenkomsten op te nemen en zorgen ervoor dat werknemers met dergelijke overeenkomsten meer zekerheid en een hogere beroepsstatus krijgen, die verenigbaar is met de behoeften van de ondernemingen en de wensen van de werknemers;- trachten een betere toepassing van de bestaande wetgeving inzake gezondheid en veiligheid op de werkplek te waarborgen door meer en strengere handhavingsmaatregelen te nemen, door ondernemingen, met name het midden- en kleinbedrijf (MKB), advies te geven over de naleving van de bestaande wetgeving, door de opleiding inzake gezondheid en veiligheid op het werk te verbeteren en door maatregelen ter vermindering van het aantal arbeidsongevallen en beroepsziekten in traditionele risicosectoren te bevorderen.Ondersteuning van het aanpassingsvermogen als onderdeel van levenslang lerenTeneinde het vaardighedenniveau in ondernemingen te verhogen als onderdeel van levenslang leren:15. wordt de sociale partners op alle relevante niveaus verzocht om, waar aangewezen, overeenkomsten betreffende levenslang leren te sluiten teneinde het aanpassingsvermogen en de innovatie, in het bijzonder op het gebied van informatie- en communicatietechnologieën, te vergemakkelijken. In dit verband moeten de voorwaarden worden geschapen om ervoor te zorgen dat in 2003 elke werknemer over de vaardigheden beschikt die de informatiemaatschappij vergt.IV. VERSTERKING VAN HET GELIJKEKANSENBELEID VOOR MANNEN EN VROUWENGendermainstreamingTeneinde, overeenkomstig de conclusies van de Europese Raad van Lissabon, de doelstelling van gelijke kansen te verwezenlijken en tot een hogere arbeidsparticipatie van vrouwen te komen, moet het beleid van de lidstaten in verband met gelijkheid van vrouwen en mannen worden versterkt en moet het aandacht besteden aan alle voorwaarden - zoals mannen die zorgtaken op zich nemen - die van invloed kunnen zijn op de beslissing van vrouwen om te gaan werken.Vrouwen ondervinden nog steeds specifieke problemen bij het vinden van een baan, op het vlak van loopbaanontwikkeling en beloning en bij het combineren van arbeid en zorg. Daarom is het van belang om onder andere:- ervoor te zorgen dat voor vrouwen een actief arbeidsmarktbeleid wordt gevoerd dat in verhouding staat tot hun aandeel in de werkloosheid;- bijzondere aandacht te besteden aan het gendereffect van belasting- en uitkeringsstelsels. Wanneer men constateert dat belasting- en uitkeringsstelsels de arbeidsparticipatie van vrouwen negatief beïnvloeden, moeten deze worden herzien;- er met name op toe te zien dat het beginsel van gelijk loon voor gelijk werk of werk van gelijke waarde wordt toegepast;- bijzondere aandacht te schenken aan de obstakels die vrouwen ondervinden bij het opzetten van een nieuw bedrijf of bij het zelfstandig worden met de bedoeling deze weg te nemen;- ervoor te zorgen dat zowel mannen als vrouwen op een positieve manier, op vrijwillige basis en zonder verlies van arbeidskwaliteit, kunnen kiezen voor flexibele vormen van arbeidsorganisatie;- de voorwaarden te scheppen waaronder de toegang van vrouwen tot onderwijs, bij- en nascholing en levenslang leren, met name toegang tot opleiding en tot de nodige kwalificaties voor een loopbaan in de informatietechnologie, wordt vergemakkelijkt.16. De lidstaten houden daartoe bij de uitvoering van de richtsnoeren in het kader van de vier pijlers rekening met het genderaspect:- ontwikkeling en versterking van systemen voor raadpleging van organisaties die zich voor gelijkheid van vrouwen en mannen inzetten;- toepassing van procedures voor de beoordeling van het gendereffect in het kader van elk richtsnoer;- ontwikkeling van indicatoren voor het meten van vooruitgang in verband met de gelijkheid van vrouwen en mannen in het kader van elk richtsnoer.Om een gedegen evaluatie van de geboekte vooruitgang mogelijk te maken, dienen de lidstaten te zorgen voor adequate systemen en methoden voor gegevensverzameling en een uitsplitsing van de werkgelegenheidscijfers naar sekse.Bestrijding van op gendergerelateerde verschillenDe lidstaten en de sociale partners moeten aandacht besteden aan de ongelijke vertegenwoordiging van vrouwen of mannen in bepaalde economische sectoren en beroepen, alsmede aan de verbetering van de kansen van vrouwen inzake loopbaanontwikkeling. Een breed aanbod aan onderwijs- en opleidingsmogelijkheden vanaf het eerste stadium is in dit verband van essentieel belang.17. De lidstaten, waar aangewezen samen met de sociale partners:- vergroten hun inspanningen om het verschil tussen de werkloosheidspercentages van vrouwen en mannen te verkleinen door een grotere participatie van vrouwen aan het arbeidsproces actief te steunen en te overwegen nationale streefcijfers te bepalen overeenkomstig de doelstellingen van de conclusies van Lissabon;- nemen maatregelen om tot een evenwichtige vertegenwoordiging van vrouwen en mannen in alle sectoren en beroepen en op alle niveaus te komen;- nemen positieve maatregelen om gelijk loon voor gelijk werk of werk van gelijke waarde te bevorderen en de inkomensverschillen tussen mannen en vrouwen te verkleinen: er zijn maatregelen nodig om de loonverschillen tussen mannen en vrouwen in de openbare en de particuliere sector aan te pakken, de beleidseffecten op de verschillen in beloning tussen mannen en vrouwen moeten worden gemeten en bepaald moet worden welke vervolgactie nodig is;- overwegen om meer maatregelen te nemen ter verbetering van de positie van vrouwen, teneinde gendergerelateerde verschillen te verkleinen.Combineren van arbeid en zorgBeleidsmaatregelen voor loopbaanonderbreking, ouderschapsverlof en deeltijdwerk alsmede flexibele werkregelingen in het belang van zowel de werkgevers als de werknemers zijn bijzonder belangrijk voor vrouwen en mannen. De uitvoering van de diverse richtlijnen en overeenkomsten van de sociale partners op dit terrein moet worden versneld en regelmatig worden gecontroleerd. Er moet worden gezorgd voor een voldoende aanbod van goede opvangmogelijkheden voor kinderen en andere zorgbehoevenden, teneinde de intrede en blijvende participatie van vrouwen en mannen op de arbeidsmarkt te bevorderen. Gelijke verdeling van de gezinstaken is in dit verband van cruciaal belang. Het is mogelijk dat degenen die herintreden na loopbaanonderbreking verouderde vaardigheden hebben en moeilijk toegang tot een opleiding krijgen. Herintreding van vrouwen en mannen op de arbeidsmarkt na een periode van afwezigheid moet worden vergemakkelijkt.18. Teneinde gelijke kansen te versterken, zullen de lidstaten en de sociale partners:- gezinsvriendelijke beleidsmaatregelen ontwerpen, uitvoeren en bevorderen, met inbegrip van betaalbare, toegankelijke en goede opvangvoorzieningen voor kinderen en andere zorgbehoevenden, alsmede regelingen inzake ouderschapsverlof en andere vormen van verlof;- rekening houdend met de eigen nationale situatie nadenken over de vaststelling van een nationale doelstelling voor het vergroten van het aanbod van opvangvoorzieningen voor kinderen en andere zorgbehoevenden;- bijzondere aandacht besteden aan de situatie van vrouwen en mannen die na een onderbreking van hun beroepsleven weer betaald werk willen doen, en daartoe nagaan hoe de belemmeringen voor herintreding geleidelijk kunnen worden weggenomen.


title: 2005/702/EG: Besluit van de Raad van 20 september 2005 betreffende de sluiting van een protocol bij de Euro-mediterraanse overeenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Arabische Republiek Egypte, anderzijds, teneinde rekening te houden met de toetreding van de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek tot de Europese Unie

text:
               12.10.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 267/24

         BESLUIT VAN DE RAAD
   van 20 september 2005
   betreffende de sluiting van een protocol bij de Euro-mediterraanse overeenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Arabische Republiek Egypte, anderzijds, teneinde rekening te houden met de toetreding van de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek tot de Europese Unie
   (2005/702/EG)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 310, in samenhang met de tweede zin van artikel 300, lid 2, eerste alinea, en artikel 300, lid 3, tweede alinea,
   Gelet op de Toetredingsakte van 2003, en met name op artikel 6, lid 2,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien de instemming van het Europees Parlement (1),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Het protocol bij de Euro-mediterraanse overeenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Arabische Republiek Egypte, anderzijds, werd op 20 december 2004 namens de Europese Gemeenschap en haar lidstaten ondertekend.

               (2)

               Het protocol dient te worden goedgekeurd,

         BESLUIT:
   Enig artikel
   Het protocol bij de Euro-mediterraanse overeenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Arabische Republiek Egypte, anderzijds, teneinde rekening te houden met de toetreding van de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek tot de Europese Unie, wordt goedgekeurd namens de Europese Gemeenschap en haar lidstaten.
   De tekst van het protocol is aan dit besluit gehecht (2).

      Gedaan te Brussel, 20 september 2005.

            Voor de Raad

            De voorzitster

         M. BECKETT

      (1)  Instemming betuigd op 23 februari 2005 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (2)  PB L 31 van 4.2.2005, blz. 31.


Avis juridique important

|

31997D0027

97/27/EG: Besluit van de Commissie van 3 december 1996 tot beëindiging van de anti-dumpingprocedure met betrekking tot de invoer van kogellagers van oorsprong uit Japan

Publicatieblad Nr. L 010 van 14/01/1997 blz. 0034 - 0039

BESLUIT VAN DE COMMISSIE van 3 december 1996 tot beëindiging van de anti-dumpingprocedure met betrekking tot de invoer van kegellagers van oorsprong uit Japan (97/27/EG) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (1), inzonderheid op artikel 23,Gelet op Verordening (EEG) nr. 2423/88 van de Raad van 11 juli 1988 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping of subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Economische Gemeenschap (2), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 522/94 (3), inzonderheid op artikel 9,Na overleg in het bij genoemde verordening ingestelde raadgevende comité,Overwegende hetgeen volgt:A. PROCEDURE (1) In november 1993 heeft de Commissie een klacht ontvangen van de Federation of European Bearing Manufacturers' Associations (Febma) namens EG-producenten die samen het grootste gedeelte van de totale EG-produktie van kegellagers voor hun rekening zouden nemen.(2) De klacht bevatte bewijsmateriaal inzake dumping en de hieruit voortvloeiende aanzienlijke schade, dat toereikend werd geacht om tot de inleiding van een procedure over te gaan. Na overleg in het raadgevend comité heeft de Commissie bijgevolg, door middel van een bericht in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen (4), de inleiding aangekondigd van een anti-dumpingprocedure met betrekking tot de invoer in de Gemeenschap van kegellagers van oorsprong uit Japan.(3) De Commissie heeft de haar bekende belanghebbende EG-producenten, importeurs en Japanse producenten alsmede de vertegenwoordigers van Japan officieel van de inleiding van het onderzoek in kennis gesteld en heeft de belanghebbenden in de gelegenheid gesteld hun standpunt schriftelijk bekend te maken en te verzoeken om te worden gehoord.(4) De Commissie heeft alle gegevens die zij voor haar vaststellingen noodzakelijk achtte, verzameld en geverifieerd.(5) Het onderzoektijdvak dat in deze procedure in aanmerking werd genomen liep van 1 oktober 1993 tot en met 30 juni 1994. Om vast te stellen of de EG-bedrijfstak door de invoer in kwestie schade heeft geleden, werd de evaluatie van de factoren in de periode van 1 januari 1991 tot en met 30 juni 1994 in aanmerking genomen. Om de gegevens over het onderzoektijdvak vergelijkbaar te maken met de gegevens over de voorafgaande kalenderjaren werden eerstgenoemde gegevens geëxtrapoleerd zodat zij de situatie in een periode van twaalf maanden weergaven.(6) Wegens de complexiteit van het onderzoek naar de schade en het oorzakelijke verband, die vooral een gevolg was van het grote aantal verschillende types van het betrokken produkt en de diversiteit daarvan, kon het onderzoek niet binnen de normale termijn worden voltooid.(7) De EG-bedrijfstak bestaat uit de volgende producenten:FAG Kugelfischer Georg Schaaefer KGaA (Schweinfurt, Duitsland);SKF GmbH (Schweinfurt, Duitsland);SKF Industrie SpA (Cascine Vica, Italië);SKF Espagnola SA (Madrid, Spanje);Timken France (Colmar, Frankrijk);Britisch Timken (Northampton, Verenigd Koninkrijk);Société Nouvelle de Roulements (Annecy, Frankrijk).(8) Gedurende het onderzoektijdvak exporteerden de volgende bedrijven kegellagers uit Japan naar de Europese Gemeenschap:Koyo Seiko Co. Ltd (Osaka);NTN Corporation (Osaka);Nachi Fujikoshi Corporation (Tokio);NSK Ltd (Tokio);Maekawa Bearing Manufacturing Co. Ltd (Osaka);MC International Inc. (Osaka).B. PRODUKT EN SOORTGELIJK PRODUKT (9) De produkten waarop de klacht betrekking heeft en waarvoor de procedure werd geopend zijn kegellagers, samenstellingen van konische ringen en konische rollen daaronder begrepen, ingedeeld onder GN-code 8482 20 00.(10) Kegellagers omvatten de volgende componenten: (1) een binnenring in de vorm van een kegel, die van hetzelfde materiaal vervaardigd is als de buitenring (de binnen- en de buitenring zijn vaak uit hetzelfde stuk materiaal gestanst); (2) konische rollen die de frictie moeten opvangen en bevestigd zijn op de binnenring waardoor deze ten opzichte van de buitenring kan bewegen; (3) een kogelkooi die de rollen op de binnenring op hun plaats houdt, en (4) een buitenring of schaal die het vrouwelijke gedeelte vormt waarin het mannelijke gedeelte, de kegel (bestaande uit de binnenring, de rollen en de kogelkooi), is gemonteerd en die samen een compleet kegellager vormen. Kegellagers worden hoofdzakelijk gebruikt in de automobielindustrie.(11) In Japan en in de Gemeenschap worden kegellagers hoofdzakelijk verkocht aan twee categorieën klanten, namelijk industriële gebruikers en distributeurs.(12) Er werd vastgesteld dat in Japan vervaardigde en naar de Gemeenschap uitgevoerde kegellagers en door de EG-producenten vervaardigde kegellagers wat hun fysieke kenmerken en gebruik betreft vergelijkbaar zijn. Zij dienen derhalve te worden beschouwd als soortgelijke produkten overeenkomstig artikel 2, lid 12, van Verordening (EEG) nr. 2423/88.(13) In 1991 heeft de Commissie, op verzoek van de EG-bedrijfstak, een afzonderlijke anti-dumpingprocedure ingeleid met betrekking tot de invoer van buitenringen van kegellagers (5) en in 1993 werd op dit produkt een definitief anti-dumpingrecht ingesteld (6).(14) In het kader van het huidige onderzoek heeft de EG-bedrijfstak argumenten aangevoerd om de Commissie ertoe te bewegen kegellagers en buitenringen van kegellagers (schalen) als één en hetzelfde produkt te beschouwen en het onderzoek in het kader van de huidige procedure samen te voegen met het gelijktijdig plaatsvindende nieuwe onderzoek naar de anti-dumpingmaatregelen die van toepassing zijn op de invoer van schalen van oorsprong uit Japan (7). De Japanse producenten steunden deze aanpak. Overeenkomstig de motivering van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (8) heeft de Commissie evenwel het standpunt gehandhaafd dat kegellagers en buitenringen van kegellagers (schalen) afzonderlijke produkten zijn die wettelijk aan afzonderlijke anti-dumpingprocedures kunnen worden onderworpen.C. BEDRIJFSTAK VAN DE EG (15) Eén van de EG-producenten heeft de vragenlijst van de Commissie niet binnen de gestelde termijn op bevredigende wijze beantwoord. Gezien het gebrek aan medewerking van dit bedrijf, werd het uitgesloten van de in de klacht omschreven bedrijfstak van de Gemeenschap en derhalve van de vaststelling van de schade door de Commissie in het kader van onderhavig onderzoek. Voor het overige verwijst de term "bedrijfstak van de Gemeenschap" naar de EG-producenten die de klacht steunden, die hun medewerking aan het onderzoek verleenden en wier gezamenlijke produktie van kegellagers het grootste gedeelte van de totale produktie in de Gemeenschap, in de zin van artikel 4, lid 5, van Verordening (EEG) nr. 2423/88, vertegenwoordigde.D. SCHADE Verbruik (16) Tussen 1991 en het einde van het onderzoektijdvak daalde het verbruik van kegellagers in de Gemeenschap van ongeveer 150 miljoen stuks tot ongeveer 135 miljoen stuks, dat wil zeggen met ongeveer 9 %. Deze inkrimping van de markt is het gevolg van de algemene conjunctuurinvloed op de kegellagermarkt, die afhankelijk is van het algemene niveau van activiteit van de gebruikers van kegellagers.Ingevoerde hoeveelheden en marktaandeel (17) Tussen 1991 en het onderzoektijdvak daalde de invoer van 5 800 ton tot 5 000 ton, dat wil zeggen met 13,8 %. In dezelfde periode daalde de verkoop van de hier bedoelde importprodukten van 11 miljoen stuks tot 8,5 miljoen stuks, dat wil zeggen met 23 %.(18) In dezelfde periode daalde het marktaandeel van de kegellagers uit Japan van 7,4 % in 1991 tot 6,2 % gedurende het onderzoektijdvak.Prijzen van de ingevoerde produkten (19) De prijzen die werden aangerekend door de Japanse producenten die gegevens over prijzen hadden verstrekt, werden vergeleken met de prijzen die door de EG-producenten werden aangerekend voor de types die door de belanghebbenden als identiek werden beschouwd. De vergelijking vond plaats per categorie afnemers in vier Lid-Staten (Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Italië) die als representatief werden beschouwd voor de situatie in de gehele Gemeenschap. Op deze basis werd prijsonderbieding vastgesteld.De gewogen gemiddelde onderbiedingsmarge voor de exporteurs die met de Commissie hadden meegewerkt, in procenten van de omzet van de EG-producenten voor de bedoelde types, bedraagt ongeveer 13 %. Bovendien hebben de diensten van de Commissie het prijsgedrag van de exporteurs bij verkoop aan de twee in overweging 11 genoemde categorieën klanten onderzocht met gebruikmaking van de hierboven beschreven methode. Bij dit onderzoek bleek dat de prijsonderbieding door de Japanse exporteurs bij de verkoop aan distributeurs hoger was dan bij de verkoop aan industriële gebruikers. Hiermee wordt de bewering van de EG-bedrijfstak weerlegd dat de betrokken exporteurs agressiever zijn in het voor de EG-bedrijfstak belangrijkste marktsegment, namelijk dat van de industriële gebruikers.De situatie van de EG-bedrijfstak Marktaandeel(20) Het marktaandeel van door de EG-bedrijfstak vervaardigde kegellagers daalde tussen 1991 en het eind van het onderzoektijdvak (in stuks) van 80,58 % tot 75,52 %. In dezelfde periode steeg het marktaandeel van kegellagers vervaardigd in reeds lang bestaande en met de EG-bedrijfstak gelieerde produktiebedrijven buiten de Gemeenschap van de Twaalf (hoofdzakelijk in Oostenrijk en de Verenigde Staten) van 6,17 % tot 10,08 %.Prijzen(21) Vastgesteld werd dat de door de EG-bedrijfstak in de Gemeenschap voor kegellagers aangerekende prijzen, uitgedrukt in ecu, tussen 1991 en het einde van het onderzoektijdvak, bij verkoop aan alle categorieën klanten, gemiddeld met 2,81 % daalden. Vanaf 1993 bedroeg de daling 0,98 %. Bij de verkoop aan industriële gebruikers, die het grootste gedeelte van de totale omzet van de EG-bedrijfstak voor hun rekening nemen, bedroeg de daling tussen 1991 en het einde van het onderzoektijdvak 3,18 % en vanaf 1993 1,87 %. Bij de verkoop aan distributeurs was er sprake van een prijsdaling van 0,88 % tussen 1991 en het einde van het onderzoektijdvak en van een stijging met 3,74 % vanaf 1993.Verkoop(22) Tussen 1991 en het onderzoektijdvak daalde de verkoop van de EG-bedrijfstak van in de Gemeenschap vervaardigde kegellagers, in aantallen, met 14 %. Zoals reeds werd vermeld was er in dezelfde periode echter sprake van een aanzienlijke stijging van de verkoop van kegellagers die afkomstig waren van reeds lang bestaande en aan de EG-bedrijfstak gelieerde produktiebedrijven in landen buiten de Gemeenschap van de Twaalf en die door de EG-bedrijfstak in de Gemeenschap werden ingevoerd en verkocht. Alles te zamen genomen is de verkoop van kegellagers door de EG-bedrijfstak met 10 % gedaald, hetgeen overeenstemt met het bovenvermelde percentage betreffende de inkrimping van de markt, maar steeg deze verkoop tussen 1993 en het onderzoektijdvak met 8 %.Rentabiliteit(23) De verkoop van het onderzochte produkt door de EG-bedrijfstak leverde in de onderzochte periode een verlies op van ongeveer 11 % in 1991, dat toenam tot een verlies van ongeveer 17 % in 1993. Tussen 1993 en het einde van het onderzoektijdvak verbeterde de situatie van de EG-bedrijfstak echter en bedroeg het verlies nog ongeveer 7 %.Produktie(24) Tussen 1991 en het onderzoektijdvak daalde de produktie van de EG-bedrijfstak met ongeveer 11 %.Capaciteit/bezettingsgraad, onderzoek en ontwikkeling en investeringen(25) De capaciteit van de EG-bedrijfstak daalde met 9,3 % en de bezettingsgraad daalde met 2,2 procentpunten. De kosten voor onderzoek en ontwikkeling daalden in dezelfde periode met 62 % en ook de nieuwe investeringen daalden aanzienlijk.Werkgelegenheid(26) De werkgelegenheid in de EG-bedrijfstak daalde tussen 1991 en het onderzoektijdvak met ongeveer 27 %. Gedurende de periode in kwestie vonden binnen het wereldwijde produktieapparaat van de EG-bedrijfstak evenwel bepaalde capaciteitsverschuivingen en ingrijpende herstructureringen plaats die ten doel hadden de produktiviteit in het algemeen te verbeteren, hetgeen tot een daling van de werkgelegenheid leidde.Conclusie in verband met de schade (27) In het licht van bovenstaande analyse werd geconcludeerd dat de EG-bedrijfstak gedurende de onderzochte periode met economische moeilijkheden had te kampen. De financiële resultaten, ofschoon nog steeds negatief, verbeterden evenwel aanzienlijk.E. OORZAKELIJK VERBAND (28) Overeenkomstig de bepalingen van de basisverordening heeft de Commissie onderzocht of de ingevoerde hoeveelheden en de prijzen van de ingevoerde produkten verantwoordelijk waren voor de situatie van de EG-bedrijfstak en voor deze bedrijfstak dusdanige gevolgen hadden dat er sprake is van aanmerkelijke schade. Bij dit onderzoek werd ervoor gezorgd dat de invloed van andere factoren op de negatieve situatie van de EG-bedrijfstak niet aan de betrokken invoer werd toegeschreven.(29) Zoals reeds werd vermeld, daalde het marktaandeel van de Japanse invoer van 7,4 % in 1991 tot 6,2 % gedurende het onderzoektijdvak. Dit dient vergeleken te worden met het marktaandeel van de in de Gemeenschap door EG-producenten vervaardigde kegellagers, dat in 1991 80,58 % en gedurende het onderzoektijdvak 75,52 % bedroeg. Voorts dient rekening te worden gehouden met de aanzienlijke hoeveelheden kegellagers, afkomstig van reeds lang bestaande, met de EG-bedrijfstak gelieerde produktiebedrijven in bij voorbeeld de Verenigde Staten en Oostenrijk, die door de EG-bedrijfstak in de Gemeenschap werden ingevoerd en doorverkocht. Het marktaandeel van deze invoer varieerde van 6,17 % in 1991 tot 10,08 % in het onderzoektijdvak. Deze invoer was groter dan die uit andere derde landen (die van 5,86 tot 6,68 % steeg) en bereikte een hoger niveau dan de invoer uit Japan, zowel in absolute cijfers als in marktaandeel.(30) Ondanks de onderbieding door Japanse exporteurs bleef het marktaandeel van de EG-bedrijfstak, mede door de invoer van kegellagers uit reeds lang bestaande, met deze bedrijfstak gelieerde produktiebedrijven, gedurende het gehele onderzoektijdvak bijna volledig onaangetast. Het verlies aan marktaandeel van de EG-bedrijfstak werd derhalve hoofdzakelijk veroorzaakt door diens invoer uit produktiefaciliteiten in derde landen en de EG-bedrijfstak heeft dit verlies dus aan zichzelf te wijten. Bij de evaluatie van de gevolgen van de Japanse invoer voor de ontwikkeling van het marktaandeel van de EG-bedrijfstak in de onderzochte periode en van de invoer uit de met de EG-bedrijfstak gelieerde produktiebedrijven in derde landen, is de Commissie tot de conclusie gekomen dat deze niet als aanmerkelijk kunnen worden beschouwd.(31) De EG-bedrijfstak voerde aan dat hij verplicht was zijn prijzen aan te passen aan de lagere prijzen en prijsoffertes van de Japanse exporteurs om zijn marktaandeel te behouden. Hierdoor stonden zijn prijzen onder druk (prijsdepressie) of konden kostenstijgingen niet worden doorberekend (prijssuppressie) en dit leidde tevens tot hoge financiële uitgaven. De Japanse exporteurs zouden, ondanks hun betrekkelijk geringe marktaandeel, op die wijze een grote invloed hebben uitgeoefend op de prijzen in de Gemeenschap.(32) Het bestaan en het niveau van de prijsonderbieding bij bepaalde transacties in bepaalde verkoopkanalen wordt niet als doorslaggevend voor het resultaat van dit onderzoek beschouwd. Volgens de bepalingen van de basisverordening zijn de gevolgen van deze prijsonderbieding doorslaggevend. In dit verband merkte de EG-bedrijfstak op dat aan de door de Commissie berekende prijsdepressiemarge een marge van 3 % diende te worden toegevoegd, overeenstemmende met de vastgestelde gemiddelde stijging van de produktiekosten van de bedrijfstak in dezelfde periode, waardoor de prijssuppressiemarge zou worden verkregen. De prijssuppressie (het niet kunnen doorberekenen van kostenverhogingen) zou vooral belangrijk zijn bij de verkoop aan een bepaalde categorie klanten, met name de industriële gebruikers. De EG-bedrijfstak zou in de periode van recessie (tussen 1990 en begin 1994) zijn marktaandeel tegen de lagere prijsoffertes van de Japanse concurrenten hebben beschermd. Deze handelwijze van de EG-bedrijfstak zou in een periode van recessie noodzakelijk zijn geweest omdat een daling van de omzet en van het marktaandeel tot een stijging van de produktiekosten per eenheid zou hebben geleid en bijgevolg tot grotere verliezen van de EG-bedrijfstak.(33) De Commissie heeft inderdaad vastgesteld dat de prijzen in de periode van 1 januari 1991 tot en met 30 juni 1994 zijn gedaald. Indien de EG-bedrijfstak er evenwel toe werd gedwongen zijn prijzen laag te houden om zijn omzet en marktaandeel te kunnen handhaven - hetgeen in grote mate werd verwezenlijkt - dan hadden grotere financiële verliezen moeten zijn vastgesteld. Uit de bevindingen van het onderzoek bleek evenwel het tegendeel, namelijk betere resultaten voor de EG-bedrijfstak en dit in een periode waarin geen anti-dumpingmaatregelen van kracht waren met betrekking tot de invoer van het onderzochte produkt.(34) Gezien het bovenstaande is de Commissie het er niet mee eens dat de onderzochte invoer de prijzen van de EG-bedrijfstak in aanmerkelijke mate heeft gedrukt of in aanmerkelijke mate prijsverhogingen heeft verhinderd, vooral gezien het feit dat er in de bedoelde periode sprake was van een recessie.(35) Wat het prijsgedrag van de Japanse exporteurs betreft, werd vastgesteld dat de onderbieding van de prijzen van de EG-bedrijfstak bij de verkoop aan industriële gebruikers, de belangrijkste categorie afnemers van de EG-bedrijfstak, minder was dan bij verkoop aan distributeurs, de andere categorie afnemers. Het gewogen gemiddelde onderbiedingspercentage bestond dus voornamelijk uit de hogere onderbieding van de Japanse exporteurs bij de verkoop aan distributeurs. Daarentegen dient te worden opgemerkt dat uit de beperkte druk op de prijzen en de beperkte mate waarin prijsverhogingen werden verhinderd het tegenovergestelde bleek (dat wil zeggen de verkoop aan industriële gebruikers werd sterker getroffen dan de verkoop aan distributeurs).(36) De EG-bedrijfstak voerde ook aan dat hij, ten gevolge van het lage prijsniveau, zijn capaciteit in de Gemeenschap en zijn investeringen in de referentieperiode had moeten beperken om het "break-even"-punt te verlagen en zijn verliezen te beperken. Dit had ertoe geleid dat de EG-bedrijfstak in 1995 niet aan de vraag van de klanten had kunnen voldoen. Om in nieuwe capaciteit te investeren zou de rentabiliteit van de EG-bedrijfstak aanzienlijk hoger moeten zijn dan die welke bij het onderzoek werd vastgesteld.(37) De Commissie is evenwel van oordeel dat het een normale handelwijze van bedrijven is de kosten te verlagen, zeker in een periode van economische recessie. Anderzijds lijkt het in een periode van hoogconjunctuur eveneens normaal de capaciteit te verhogen en deze verhoging uit de normale financiële middelen te bekostigen. Deze capaciteitsbeperking mag derhalve niet worden toegeschreven aan de invoer in kwestie, des te meer omdat de invoer sterker daalde dan de capaciteitsbeperking van de EG-bedrijfstak. Bovendien mag deze capaciteitsbeperking niet los worden gezien van het feit dat de EG-bedrijfstak zijn produktie kennelijk naar reeds lang bestaande produktie-installaties in landen buiten de Gemeenschap van de Twaalf heeft verlegd.(38) Na overweging van alle bovenstaande factoren is de Commissie tot de conclusie gekomen dat de gevolgen van de invoer uit Japan voor de situatie van de EG-bedrijfstak niet van die aard zijn dat van "aanmerkelijke" schade kan worden gesproken in de zin van artikel 4, lid 1, van Verordening (EEG) nr. 2423/88.F. DREIGENDE SCHADE (39) De EG-bedrijfstak voerde aan dat de invoer uit Japan ernstige schade dreigt te veroorzaken in de zin van artikel 4, lid 3, van Verordening (EEG) nr. 2423/88 en heeft gegevens voorgelegd waaruit zou blijken dat vooral de invoer uit Japan, in absolute cijfers, na het onderzoektijdvak is gestegen en dat deze invoer tot verdere prijsdalingen of tot een verhindering van prijsverhogingen heeft geleid.(40) Er wordt op gewezen dat de Commissie heeft vastgesteld dat het marktaandeel van de Japanse exporteurs gedurende het onderzoektijdvak is gedaald en dat de invoer in kwestie geen wezenlijke gevolgen had voor de prijzen die gedurende deze periode door de EG-bedrijfstak werden berekend.(41) Ondanks de gegevens die de EG-bedrijfstak heeft voorgelegd, kan op die basis niet worden geconcludeerd dat, zelfs indien grotere hoeveelheden worden ingevoerd, dit de ontwikkeling van het marktaandeel en van de prijzen van de EG-bedrijfstak in die mate zouden beïnvloeden dat er sprake zou zijn van aanmerkelijke schade in de zin van artikel 4, lid 1, van Verordening (EEG) nr. 2423/88, vooral wanneer rekening wordt gehouden met de kennelijk opleving van de markt na de onderzochte periode.(42) Bovendien wijst niets erop dat de produktiecapaciteit of de voorraden in Japan zijn gestegen of in de nabije toekomst zullen stijgen.(43) De Commissie is derhalve van oordeel dat niet duidelijk voorspelbaar is dat de EG-bedrijfstak door de invoer uit Japan in de nabije toekomst aanmerkelijke schade zal lijden en dat er geen aanleiding bestaat op grond van dreigende schade anti-dumpingmaatregelen te nemen,G. DUMPING (44) Gezien bovenstaande conclusies was de Commissie van oordeel dat het niet noodzakelijk was na te gaan of de invoer in kwestie al dan niet met dumping gepaard ging, omdat, zelfs indien er sprake was van invoer met dumping, dit niet van invloed zou zijn op bovenstaande analyse en de bereikte conclusies niet zou wijzigen.H. CONCLUSIE (45) Gezien het bovenstaande dient de procedure te worden beëindigd overeenkomstig artikel 9 van Verordening (EEG) nr. 2423/88.(46) De Commissie heeft de belanghebbenden, waaronder de bedrijfstak van de Gemeenschap, van haar bevindingen in kennis gesteld. Na door de Commissie van bovenstaande gegevens, bevindingen en conclusies in kennis te zijn gesteld, hebben de vertegenwoordigers van de bedrijfstak van de Gemeenschap, zowel schriftelijk als mondeling, verdere opmerkingen gemaakt over de gevolgen van Japanse invoer in kwestie voor de bedrijfstak van de Gemeenschap. De Commissie heeft deze opmerkingen in overweging genomen, maar is tot de conclusie gekomen dat ze haar bovenvermelde conclusies niet kon wijzigen. Enkele Lid-Staten hebben het raadgevend comité van hun bezwaren in kennis gesteld,BESLUIT:Enig artikel De anti-dumpingprocedure met betrekking tot de invoer van kegellagers, ingedeeld onder GN-code 8482 20 00, van oorsprong uit Japan, wordt hierbij beëindigd.Gedaan te Brussel, 3 december 1996.Voor de CommissieLeon BRITTANVice-Voorzitter(1) PB nr. L 56 van 6. 3. 1996, blz. 1.(2) PB nr. L 209 van 2. 8. 1988, blz. 1.(3) PB nr. L 66 van 10. 3. 1994, blz. 10.(4) PB nr. C 181 van 2. 7. 1994, blz. 7.(5) PB nr. C 2 van 4. 1. 1991, blz. 8.(6) PB nr. L 9 van 15. 1. 1993, blz. 7.(7) PB nr. C 292 van 20. 10. 1994, blz. 5.(8) Zaak T-166/94 (Koyo Seiko Co. Ltd v. Raad van de Europese Unie). Arrest van 14 juli 1995.


title: 2005/741/EG,Euratom: Besluit van de Raad van de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten van 14 oktober 2005 houdende benoeming van een advocaat-generaal bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen

text:
               22.10.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 279/70

      BESLUIT VAN DE RAAD VAN DE VERTEGENWOORDIGERS VAN DE REGERINGEN VAN DE LIDSTATEN

   van 14 oktober 2005
   houdende benoeming van een advocaat-generaal bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
   (2005/741/EG, Euratom)
   DE VERTEGENWOORDIGERS VAN DE REGERINGEN VAN DE LIDSTATEN VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 223, alsmede op de artikelen 5, 7 en 8 van het Protocol betreffende het statuut van het Hof van Justitie,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, en met name op artikel 139,
   Overwegende hetgeen volgt:
   Ingevolge het ontslag van de heer Francis JACOBS dient een advocaat-generaal te worden benoemd voor de verdere duur van diens ambtstermijn,
   BESLUITEN:
   Artikel 1
   Mevrouw Eleanor SHARPSTON wordt met ingang van de datum van haar eedaflegging tot en met 6 oktober 2009 benoemd tot advocaat-generaal bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen.
   Artikel 2
   Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Brussel, 14 oktober 2005.

            De voorzitter

         J. GRANT


Avis juridique important

|

31995D0363

95/363/EG: Besluit van de Raad van 7 september 1995 houdende benoeming van drie leden en drie plaatsvervangende leden van het Comité van de Regio's

Publicatieblad Nr. L 216 van 12/09/1995 blz. 0007 - 0007

BESLUIT VAN DE  RAAD van 7 september 1995 houdende benoeming van drie leden en drie plaatsvervangende leden van het  Comité van de Regio's (95/363/EG)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 198 A, Gelet op Besluit 94/65/EG van de Raad van 26 januari 1994 tot benoeming van de leden van het Comité  van de Regio's voor de periode van 26 januari 1994 tot en met 25 januari 1998  (1), Overwegende dat in het Comité drie zetels van leden vacant zijn geworden tengevolge van het  aftreden van de heer José Marco Bérges, de heer Joan Lerma i Blasco en de heer Antonio Trevín  Lombán, waarvan de Raad op 20 maart en 25 juli 1995 in kennis is gesteld; Overwegende dat in het Comité drie zetels van plaatsvervangers vacant zijn geworden tengevolge van  het aftreden van de heer Ramón Tejedor Sanz, mevrouw Antonia Fernández Felgueroso en mevrouw  Clementina Ródenas Villena, waarvan de Raad op 11 april, 28 juli en 22 augustus 1995 in kennis is  gesteld; Gezien de voordracht van de Spaanse Regering, BESLUIT: Enig artikel 1.  De heer S. Lanzuela wordt benoemd tot lid van het Comité van  de Regio's, ter vervanging van de heer Marco Bérges, voor de verdere duur van diens ambtstermijn,  dat wil zeggen tot en met 25 januari 1998. 2.  De heer E. Zaplana Hermández-Soro wordt benoemd tot lid van het Comité van de Regio's, ter  vervanging van de heer Lerma i Blasco, voor de verdere duur van diens ambtstermijn, dat wil zeggen  tot en met 25 januari 1998. 3.  De heer S. Marqués Fernández wordt benoemd tot lid van het Comité van de Regio's, ter  vervanging van de heer A. Trevín Lombán, voor de verdere duur van diens ambtstermijn, dat wil  zeggen tot en met 25 januari 1998. 4.  De heer Giménez Abad wordt benoemd tot plaatsvervangend lid van het Comité van de Regio's, ter  vervanging van de heer R. Tejedor Sanz, voor de verdere duur van diens ambtstermijn, dat wil zeggen  tot en met 25 januari 1998. 5.  De heer J.  R. García Cañal wordt benoemd tot plaatsvervangend lid van het Comité van de  Regio's, ter vervanging van mevrouw A. Fernández Felgueroso voor de verdere duur van haar  ambtstermijn, dat wil zeggen tot en met 25 januari 1998. 6.  De heer J.  L. Olivas Martínez wordt benoemd tot plaatsvervangend lid van het Comité van de  Regio's, ter vervanging van mevrouw C. Ródenas Villena, voor de verdere duur van haar ambtstermijn,  dat wil zeggen tot en met 25 januari 1998. Gedaan te Brussel, 7 september 1995. Voor de Raad De Voorzitter J. SOLANA


Avis juridique important

|

31993D0246

93/246/EEG: Besluit van de Raad van 29 april 1993 tot goedkeuring van de tweede fase van het Transeuropees Mobiliteitsprogramma voor universiteitsstudies (Tempus II) (1994-1998)

Publicatieblad Nr. L 112 van 06/05/1993 blz. 0034 - 0039 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 5 Deel 6 blz. 0057  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 5 Deel 6 blz. 0057

BESLUIT VAN DE RAAD van 29 april 1993 tot goedkeuring van de tweede fase van het Transeuropees Mobiliteitsprogramma voor universiteitsstudies (Tempus II) (1994-1998)(93/246/EEG)DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 235,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europees Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat de Raad op 18 december 1989 Verordening (EEG) nr. 3906/89 (4) betreffende economische hulp aan bepaalde landen in Midden- en Oost-Europa heeft vastgesteld, waarin wordt voorzien in hulp op bepaalde gebieden, waaronder opleiding, om het  proces van economische en sociale hervormingen in Midden- en Oost-Europa te steunen;  Overwegende dat uit de ervaring die is opgedaan bij het beheer van het Phare-programma betreffende steun aan Midden- en Oost-Europa blijkt dat de vormen van hulpverlening en bijstand overeenkomstig de nationale behoeften en prioriteiten voor  hervormingen van de betreffende hoger-onderwijsstelsels alsmede van de structuren van de hoger-onderwijsinstellingen dienen te worden aangepast en gediversifieerd, en dat, waar mogelijk, een meerjarige programmering van de hulpverlening dient te worden  uitgewerkt;  Overwegende dat, in het kader van de maatregelen ter ondersteuning van het huidige proces van economische en sociale hervormingen, de landen van Midden- en Oost-Europa het belang van het hoger onderwijs hebben erkend en prioriteit verlenen aan de  ontwikkeling van de universitaire sector door middel van samenwerking met de Gemeenschap;  Overwegende dat Polen, Hongarije en Tsjechoslowakije op 16 december 1991 Europa-overeenkomsten met de Gemeenschap hebben gesloten, waarin is vastgelegd dat het Tempus-programma een kader vormt voor de samenwerking op het gebied van onderwijs en  opleiding;  Overwegende dat samenwerking op het gebied van hoger onderwijs een versterking en verdieping vormt voor het gehele samenstel van de betrekkingen tussen de verschillende volkeren van Europa, hun gemeenschappelijke culturele waarden doet uitkomen, een  vruchtbare uitwisseling van ideeën mogelijk maakt en multinationale activiteiten op wetenschappelijk, cultureel, sociaal-economisch, artistiek en handelsgebied vergemakkelijkt;  Overwegende dat actie op communautair niveau een extra dimensie kan geven aan het bereiken van de doeleinden van Tempus die door de afzonderlijke Lid-Staten niet kunnen worden verwezenlijkt;  Overwegende dat de ervaring en deskundigheid die in de Gemeenschap, inzonderheid op het vlak van samenwerking tussen de universiteiten onderling en studentenuitwisseling alsmede samenwerking tussen universiteit en bedrijfsleven zijn opgedaan, zijn  aangewend om samenwerking en mobiliteit tussen de Gemeenschap en de landen van Midden- en Oost-Europa op het gebied van het hoger onderwijs op gang te brengen en om wederzijds nuttige contacten op onderwijs- en opleidingsgebied te bevorderen;  Overwegende dat de Raad bij Besluit 90/233/EEG (5) een Transeuropees Mobiliteitsprogramma voor universiteitsstudies (Tempus) heeft ingesteld in het vooruitzicht van een looptijd van in totaal vijf jaar voor een eerste proefperiode van vier jaar vanaf 1  juli 1990;  Overwegende dat in artikel 11 van Besluit 90/233/EEG wordt bepaald dat de Commissie vóór 31 december 1992 een tussentijds verslag voorlegt met inbegrip van de resultaten van de evaluatie, alsook een voorstel tot verlenging of aanpassing van het  Tempus-programma als geheel na de eerste proefperiode;  Overwegende dat de resultaten van de overeenkomstig artikel 11 van dat besluit uitgevoerde externe evaluatie van de eerste anderhalf jaar van de proefperiode bevestigen dat voor ieder betrokken land de doelstellingen van Tempus duidelijker moeten worden  gericht of wel op de hervorming van het hoger onderwijs op lange termijn of wel op de behoeften van de economische herstructurering op korte termijn;  Overwegende dat door de bevoegde autoriteiten van de landen van Midden- en Oost-Europa een positieve beoordeling over het programma is uitgesproken en dat zij in de toekomst met de evaluatie rekening zullen houden bij de vaststelling van hun  prioriteiten voor het verlenen van Phare-bijstand en van hun specifieke strategie en behoeften in het kader van het Tempus-programma;  Overwegende dat de Raad op 15 juli 1991 Verordening (EEG, Euratom) nr. 2157/91 betreffende technische bijstand aan de Unie van Socialistische Sowjetrepublieken bij het streven naar sanering en herstel van haar economie (6) heeft aangenomen;  Overwegende dat de ministers van Onderwijs van een aantal Republieken van de voormalige Sowjetunie de wens hebben uitgesproken om deel te nemen aan Tempus als een geschikt instrument voor de hervorming van hun hoger-onderwijsstelsels in het kader van  maatschappelijke hervormingen die economische hervormingen en economisch herstel, alsmede democratische en bestuurlijke hervormingen omvatten en dat de eerste drie jaar van de tenuitvoerlegging van het Tempus-programma de nodige ervaring en het nodige  inzicht in de problemen van de hervorming van het hoger onderwijs hebben opgeleverd die van direct belang zijn voor deze Republieken;  Overwegende dat Tempus II kan worden beschouwd als een programma dat zal bijdragen tot de sociale en sociaal-economische cohesie tussen de Gemeenschap en de landen van het betrokken gebied;  Overwegende dat in de Gemeenschap en in derde landen regionale en/of nationale, openbare en/of particuliere voorzieningen bestaan, waarop een beroep kan worden gedaan voor bijstand bij het daadwerkelijk verlenen van financiële steun op het gebied van  opleidingen op hoger-onderwijsniveau;  Overwegende dat het Verdrag voor de betreffende actie niet voorziet in andere bevoegdheden dan die van artikel 235 en dat aan de voorwaarden voor het gebruik van dat artikel is voldaan,  BESLUIT:  Artikel 1   Duur van Tempus II  Hierbij wordt de tweede fase van het Transeuropees Mobiliteitsprogramma voor universiteitsstudies, hierna  "Tempus II" te noemen, aangenomen voor een periode van vier jaar, met ingang van 1 juli 1994.  Artikel 2   Begunstigde landen  Tempus II betreft de landen van Midden- en Oost-Europa die bij Verordening (EEG) nr. 3906/89 (Phare-programma) zijn aangewezen om voor economische hulp in aanmerking te komen, en de Republieken van de voormalige Sowjetunie als  vastgesteld in Verordening (EEG, Euratom) nr. 2157/91 (Tacis-programma). Deze landen worden hierna  "begunstigde landen" genoemd. Op basis van een beoordeling van de specifieke situatie van elk land maakt de Commissie overeenkomstig de bij bovenvermelde  verordeningen vastgestelde procedures met de betrokken begunstigde landen afspraken over het eventuele begin van hun deelname aan Tempus II en over het algemene toepassingsgebied en de aard van hun deelname, in het kader van de nationale planning van de  communautaire steun aan hun maatschappelijke en economische hervormingen.  Artikel 3   Definities  In het kader van Tempus II wordt verstaan onder:  a)  "universiteit": alle soorten instellingen voor post-secundair onderwijs en post-secundaire beroepsopleidingen waar in het raam van het voortgezet onderwijs of van een voortgezette opleiding kwalificaties of diploma's op dat niveau kunnen worden  behaald, ongeacht de benaming van de instelling;  b)  "onderneming" en  "bedrijf": alle soorten van economische activiteit, ongeacht hun rechtsvorm, openbare lichamen en lokale overheidsinstanties, autonome economische organisaties, kamers van koophandel en fabrieken en/of equivalenten daarvan,  beroepsverenigingen, werkgevers- en werknemersorganisaties, alsmede opleidingscentra van de bovenbedoelde instellingen en organisaties.  Elke Lid-Staat en elk begunstigd land kan bepalen welke soorten instellingen als bedoeld onder a), mogen deelnemen aan Tempus II.  Artikel 4   Doelstellingen  Tempus II is erop gericht om, als onderdeel van de algemene doelstellingen en richtsnoeren van de programma's Phare en Tacis in het kader van economische en sociale hervormingen, de ontwikkeling van de hoger-onderwijsstelsels in de  begunstigde landen te bevorderen via een zo evenwichtig mogelijke samenwerking met partners uit alle Lid-Staten van de Gemeenschap. In het bijzonder streeft Tempus II ernaar de hoger-onderwijsstelsels van de begunstigde landen bij te staan bij het  aanpakken van:  a) vraagstukken in verband met de ontwikkeling en herziening van leerplannen op prioritaire gebieden;  b) de hervorming van structuren en instellingen in het hoger onderwijs en van het beheer daarvan;  c) de ontwikkeling van op de verwerving van bepaalde vaardigheden gerichte opleidingen, ten einde gedurende de economische hervormingen specifieke tekorten aan vaardigheden op het niveau van het hoger en voortgezet onderwijs te dekken, met name door  verbetering en uitbreiding van de contacten met het bedrijfsleven.  De doelstellingen van Tempus II worden door de Commissie verwezenlijkt in overeenstemming met het algemene beleid van de Gemeenschap inzake gelijke kansen voor mannen en vrouwen. Dit geldt tevens voor minder bevoorrechte groepen zoals personen met een  handicap.  Artikel 5   Dialoog met de begunstigde landen  De Commissie komt met de bevoegde autoriteiten in elk begunstigd land gedetailleerde doelstellingen en prioriteiten overeen voor de rol van Tempus II in de nationale strategie voor economische en sociale hervormingen,  op basis van de doelstellingen van het programma en het bepaalde in de bijlage, en in overeenstemming met in het bijzonder:  a) i) de algemene doelstellingen van het Phare-programma;  ii) de algemene doelstellingen van het Tacis-programma, waarbij met name rekening moet worden gehouden met de sectoriële gerichtheid ervan;  b) het beleid van elk begunstigd land met betrekking tot economische, sociale en onderwijshervormingen;  c) de noodzaak van een passend evenwicht tussen de geselecteerde prioritaire gebieden en de aan Tempus II toegewezen middelen.  Artikel 6   Comité  1. De Commissie legt Tempus II ten uitvoer overeenkomstig het bepaalde in de bijlage, aan de hand van jaarlijks aan te nemen gedetailleerde richtsnoeren en volgens de overeenkomstig artikel 5 met de bevoegde autoriteiten in elk begunstigd land  overeengekomen gedetailleerde doelstellingen en prioriteiten.  2. Bij het uitvoeren van deze taak wordt de Commissie bijgestaan door een Comité dat bestaat uit twee vertegenwoordigers per Lid-Staat en dat wordt voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie. De leden van het Comité kunnen worden bijgestaan  door deskundigen en adviseurs.  Dit Comité verleent met name de Commissie bijstand bij de tenuitvoerlegging van het programma, gelet op de in artikel 4 genoemde doelstellingen, en cooerdineert zijn werkzaamheden met andere comités waarvan de activiteiten hetzelfde gebied als Tempus II  bestrijken.  3. De vertegenwoordiger van de Commissie legt aan het Comité ontwerp-maatregelen voor betreffende:  a) de algemene richtsnoeren voor Tempus II;  b) de selectieprocedures en de algemene richtsnoeren betreffende de financiële steun die door de Gemeenschap wordt verstrekt (bedragen, looptijd en begunstigden);  c) vraagstukken inzake het algemene evenwicht van Tempus II met inbegrip van de uitsplitsing daarvan over de verschillende acties;  d) de met de bevoegde autoriteiten in elk begunstigd land overeen te komen gedetailleerde doelstellingen en prioriteiten;  e) regelingen voor toezicht op en evaluatie van Tempus II.  4. Het Comité brengt advies uit over deze ontwerpen binnen een termijn die de voorzitter kan vaststellen naar gelang van de urgentie van de materie. Het advies wordt uitgebracht met de meerderheid van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag  is voorgeschreven voor de aanneming van de besluiten die de Raad op voorstel van de Commissie dient te nemen. Bij de stemming in het Comité worden de stemmen van de vertegenwoordigers van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig genoemd artikel. De  voorzitter neemt niet aan de stemming deel.  De Commissie stelt maatregelen vast die onmiddellijk van toepassing zijn. Indien deze maatregelen echter niet in overeenstemming zijn met het advies dat het Comité heeft uitgebracht, worden zij onverwijld door de Commissie ter kennis van de Raad  gebracht.  In dat geval kan de Commissie de toepassing van de maatregelen waartoe zij heeft besloten twee maanden uitstellen.  De Raad kan binnen de in de voorgaande alinea genoemde termijn met een gekwalificeerde meerderheid van stemmen een andersluidend besluit nemen.  5. De Commissie kan voorts het Comité raadplegen over alle andere aangelegenheden die op de tenuitvoerlegging van Tempus II betrekking hebben, met inbegrip van het jaarverslag.  De vertegenwoordiger van de Commissie legt het Comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het Comité brengt binnen een termijn die de voorzitter kan vaststellen naar gelang van de urgentie van de materie advies uit over dit ontwerp, zo nodig  door middel van een stemming.  Het advies wordt in de notulen opgenomen; voorts heeft elke Lid-Staat het recht te verzoeken dat zijn standpunt in de notulen wordt opgenomen.  De Commissie houdt zoveel mogelijk rekening met het door het Comité uitgebrachte advies. Zij brengt het Comité op de hoogte van de wijze waarop zij rekening heeft gehouden met zijn advies.  Artikel 7   Samenwerking met de ter zake bevoegde instellingen  1. In elk van de begunstigde landen werkt de Commissie samen met de instellingen die zijn aangewezen of opgericht om de verbindingen en structuren voor een doeltreffende tenuitvoerlegging van Tempus II  te cooerdineren, daaronder begrepen de toewijzing van middelen die door de begunstigde landen zelf ter beschikking worden gesteld.  2. De Commissie werkt bij de tenuitvoerlegging van Tempus II ook nauw samen met de door de Lid-Staten aangewezen bevoegde nationale instanties. Zij houdt zoveel mogelijk rekening met door de Lid-Staten genomen bilaterale maatregelen ter zake.  Artikel 8   Verband met andere acties van de Gemeenschap  De Commissie draagt overeenkomstig de procedure van artikel 6, lid 5, van dit besluit, en, in voorkomend geval, overeenkomstig de procedure van artikel 9 van Verordening (EEG) nr. 3906/89, zorg voor de  coherentie en waar nodig de complementariteit van Tempus II en de overige communautaire acties, zowel binnen de Gemeenschap als ten behoeve van de begunstigde landen, in het bijzonder met betrekking tot de werkzaamheden van de Europese Stichting voor  opleiding.  Artikel 9   Cooerdinatie met acties van derde landen  1. De Commissie zorgt voor adequate cooerdinatie met acties van landen die geen Lid-Staat zijn van de Gemeenschap (*), of van universiteiten en bedrijven in deze landen die op hetzelfde gebied als Tempus II  werkzaam zijn, met inbegrip, waar dat dienstig is, van deelneming aan Tempus II-projecten.  2. Die deelneming kan verschillende vormen aannemen, waaronder een of meer van de volgende:  - deelneming aan Tempus II-projecten via medefinanciering;  - gebruik van Tempus II-faciliteiten voor het sturen van uitwisselingsprojecten met bilaterale financiering;  - cooerdinatie van Tempus II met initiatieven van nationale oorsprong die met dezelfde doelstellingen verband houden doch afzonderlijk gefinancierd en beheerd worden;  - onderlinge uitwisseling van informatie over alle relevante initiatieven op dit gebied.  Artikel 10   Jaarverslag  De Commissie legt jaarlijks aan het Europees Parlement, de Raad en het Economisch en Sociaal Comité een verslag over de werking van Tempus II voor. Het verslag wordt ter informatie aan de begunstigde landen meegedeeld.  Artikel 11   Regelingen voor toezicht en evaluatie - Verslagen  Overeenkomstig de procedure van artikel 6, lid 3, stelt de Commissie regelingen vast voor geregeld toezicht op en externe evaluatie van de bij de tenuitvoerlegging van Tempus II opgedane ervaring,  waarbij met name de in artikel 4 genoemde doelstellingen en de overeenkomstig artikel 5 vastgestelde nationale doelstellingen in aanmerking worden genomen.  Vóór 30 april 1996 legt zij een tussentijds verslag voor, met inbegrip van de resultaten van de evaluatie, evenals, zo mogelijk, een voorstel tot verlenging of aanpassing van Tempus II na 1 juli 1998.  Uiterlijk op 30 juni 1999 dient de Commissie een eindverslag in.  Gedaan te Luxemburg, 29 april 1993.  Voor de Raad De Voorzitter S. BERGSTEIN (1) PB nr. C 311 van 27. 12. 1992, blz. 1.  (2) PB nr. C 115 van 26. 4. 1993.  (3) PB nr. C 73 van 15. 3. 1993, blz. 1.  (4) PB nr. L 375 van 23. 12. 1989, blz. 11. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 2334/92 (PB nr. L 227 van 11. 8. 1992, blz. 1).  (5) PB nr. L 131 van 23. 5. 1990, blz. 21. Besluit gewijzigd bij Besluit 92/240/EEG (PB nr. L 122 van 7. 5. 1992, blz. 43).  (6) PB nr. L 201 van 24. 7. 1991, blz. 2.  (7)() Op dit moment omvat deze categorie de landen van de Groep van 24 die geen Lid-Staat zijn van de Gemeenschap en de Republieken Cyprus en Malta; de deelneming heeft betrekking op projecten met de landen van Midden- en Oost-Europa die begunstigd  worden in het kader van het Phare-programma.    BIJLAGE   Gezamenlijke Europese projecten  1. De Gemeenschap steunt gezamenlijke Europese projecten met een maximale looptijd van drie jaar.  Gezamenlijke Europese projecten omvatten ten minste één universiteit uit een begunstigd land, één universiteit uit een Lid-Staat en één partnerorganisatie (universiteit of bedrijf) uit een andere Lid-Staat.  Met name om redenen van kosteneffectiviteit worden dergelijke projecten waar mogelijk verbonden met bestaande netwerken, vooral die welke zijn opgericht in het kader van de programma's Erasmus, Comett en Lingua, of met andere communautaire  hulpprogramma's voor de begunstigde landen die zijn gericht op aspecten van economische en sociale hervorming.  2. Subsidies voor gezamenlijke Europese projecten kunnen worden toegekend voor activiteiten naar gelang van de specifieke behoeften van de betrokken instellingen en de prioriteiten die zijn vastgesteld, zoals i) gezamenlijke onderwijs- en opleidingsactiviteiten, met name de ontwikkeling en herziening van leerplannen, de ontwikkeling van de capaciteit van universiteiten voor het verzorgen van her- en bijscholing, het organiseren van korte, intensieve  cursussen en de ontwikkeling van faciliteiten voor open en afstandsonderwijs;  ii) maatregelen inzake hervorming en ontwikkeling van het hoger onderwijs, in het bijzonder door herstructurering van het beheer van hoger-onderwijsinstellingen en -stelsels, modernisering van faciliteiten en, naar gelang van het geval, technische en  financiële bijstand voor de verantwoordelijke instanties;  iii) bevordering van samenwerking tussen universiteiten en ondernemingen in de begunstigde landen door universiteiten beter in staat te stellen met ondernemingen samen te werken en via gezamenlijke opleidingsactiviteiten van universiteiten en  ondernemingen;  iv) apparatuur die nodig is voor de uitvoering van een gezamenlijk Europees project;  v) ontwikkeling van studenten- en personeelsmobiliteit in het kader van gezamenlijke Europese projecten;  vi) activiteiten waarbij twee of meer begunstigde landen betrokken zijn.  3. Mobiliteit in het kader van gezamenlijke Europese projecten In het kader van gezamenlijke Europese projecten verleent de Gemeenschap steun voor de mobiliteit van studenten en personeel, vooral door middel van beurzen, waarbij zo nodig bedragen worden gereserveerd voor de taalkundige voorbereiding. Dit zal met  name geschieden op de volgende wijzen:  i) aan studenten tot en met het doctoraal niveau en aan universitair afgestudeerden zullen beurzen worden toegekend; daarvoor komen zowel studenten uit de begunstigde landen die studieperiodes in de Gemeenschap doorbrengen als studenten uit de  Gemeenschap die studieperiodes in de begunstigde landen doorbrengen in aanmerking. De beurzen worden normaliter toegekend voor een periode van drie maanden tot één jaar;  ii) wat betreft studenten die deelnemen aan gezamenlijke Europese projecten waarvan het specifieke doel is uitwisseling te bevorderen, zal prioriteit worden verleend aan studenten die deelnemen aan projecten waarbij de studieperiode in het buitenland de  volledige academische erkenning door hun eigen universiteit geniet;  iii) aan docenten en administratief personeel van universiteiten evenals aan opleidend personeel uit het bedrijfsleven van Lid-Staten die voor de periode van één week tot één jaar onderwijs- en opleidingsopdrachten in begunstigde landen aanvaarden, en  vice versa;  iv) aan docenten en administratief personeel van universiteiten van begunstigde landen die her- en bijscholingscursussen in de Gemeenschap volgen;  v) steun voor bedrijfs- en praktische stages van één maand tot één jaar voor docenten, opleiders, studenten en afgestudeerden uit de begunstigde landen, tussen de voltooiing van hun studies en hun eerste baan, zodat zij stage kunnen lopen bij  ondernemingen in de Gemeenschap en vice versa.  Individuele beurzen en aanvullende activiteiten  1. De Gemeenschap verleent ook buiten de gezamenlijke Europese projecten steun voor individuele beurzen ten behoeve van docenten, opleiders, universiteitsadministrateurs, hoge ministeriële ambtenaren,  onderwijsplanners en andere opleidingsdeskundigen voor de volgende activiteiten:  i) korte bezoeken voor een periode van één week tot twee maanden aan een Lid-Staat of een begunstigd land met als doel het voorbereiden van gezamenlijke Europese projecten, het ontwikkelen van onderwijsmateriaal, het verzamelen en verspreiden van  informatie, het uitwisselen van deskundig advies en het vergroten van het wederzijdse inzicht in de betrokken opleidings- en hoger-onderwijsstelsels;  ii) onderwijs- en opleidingsopdrachten aan universiteiten in de Gemeenschap en in de begunstigde landen voor een periode van één week tot één jaar;  iii) stages bij ondernemingen of onderwijsinstanties in de Gemeenschap of in de begunstigde landen voor een periode van één maand tot één jaar;  iv) her- en bijscholing van universiteitspersoneel uit de begunstigde landen in de Gemeenschap, voor een periode van één week tot één jaar.  2. Er worden beurzen beschikbaar gesteld om de begunstigde landen in staat te stellen deel te nemen aan de activiteiten van Europese verenigingen, met name verenigingen van universiteiten.  3. Er wordt steun verleend om publikaties en andere voorlichtingsactiviteiten te vergemakkelijken die van direct belang zijn voor de ondersteuning van de ontwikkeling en vernieuwing van de hoger-onderwijsstelsels in de begunstigde landen.  4. Er wordt steun verleend voor activiteiten (vooral technische bijstand, opleiding, studiebijeenkomsten en studies) die tot doel hebben de ontwikkeling van de stelsels van hoger onderwijs en opleiding in de begunstigde landen te ondersteunen, in het  bijzonder voor de verspreiding van de resultaten van de gezamenlijke Europese projecten en van de ervaring die hierbij is opgedaan.  5. Er kan beperkte steun worden verleend aan projecten die betrekking hebben op zowel jongerenactiviteiten als op uitwisseling van jongeren en jeugdwerkers tussen de Lid-Staten en de begunstigde landen.  Ondersteunende activiteiten  1. Aan de Commissie zal de noodzakelijke technische bijstand worden verleend ter ondersteuning van de overeenkomstig dit besluit ontwikkelde activiteiten en voor het noodzakelijke toezicht op de uitvoering van het programma.   2. Er wordt steun verleend voor een geëigende externe evaluatie van Tempus II.