title: Besluit (EU) 2015/1565 van de Raad van 14 september 2015 houdende goedkeuring, namens de Europese Unie, van de verklaring inzake de toekenning van vangstmogelijkheden in de wateren van de EU aan vissersvaartuigen die de vlag van de Bolivariaanse Republiek Venezuela voeren in de exclusieve economische zone voor de kust van Frans-Guyana

text:
               19.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 244/55

         BESLUIT (EU) 2015/1565 VAN DE RAAD
   van 14 september 2015
   houdende goedkeuring, namens de Europese Unie, van de verklaring inzake de toekenning van vangstmogelijkheden in de wateren van de EU aan vissersvaartuigen die de vlag van de Bolivariaanse Republiek Venezuela voeren in de exclusieve economische zone voor de kust van Frans-Guyana
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 43, lid 2, juncto artikel 218, lid 6, onder a), punt v),
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Gezien de goedkeuring van het Europees Parlement,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Onder voorwaarde dat zij zich zouden houden aan de toepasselijke juridisch bindende handelingen van de Unie betreffende de instandhouding en het beheer van visbestanden, zijn vissersvaartuigen die de vlag van de Bolivariaanse Republiek van Venezuela voerden, vele tientallen jaren lang actief geweest in de wateren van de Unie in de exclusieve economische zone voor de kust van Frans-Guyana.

               (2)

               De verwerkende industrie die in Frans-Guyana is gevestigd, is afhankelijk van de aanlandingen van die vissersvaartuigen en daarom moet de continuïteit van deze activiteiten worden gewaarborgd.

               (3)

               Dit besluit dient Besluit 2012/19/EU van de Raad (1), dat nietig is verklaard door het arrest van het Hof van Justitie van 26 november 2014 (2), te vervangen; volgens genoemd arrest blijven de gevolgen van besluit 2012/19/EU gehandhaafd tot aan de inwerkingtreding, binnen een redelijke termijn, van een nieuw besluit. Aangezien de verklaring reeds is meegedeeld aan de Bolivariaanse Republiek van Venezuela, hoeft die niet opnieuw te worden meegedeeld,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   De tot de Bolivariaanse Republiek Venezuela gerichte verklaring inzake de toekenning van vangstmogelijkheden in de wateren van de EU aan vissersvaartuigen die de vlag van de Bolivariaanse Republiek Venezuela voeren in de exclusieve economische zone voor de kust van Frans-Guyana (hierna „de verklaring” genoemd), wordt namens de Europese Unie goedgekeurd.
   De tekst van de verklaring is aan dit besluit gehecht.
   Artikel 2
   Dit besluit treedt in werking op de derde dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Brussel, 14 september 2015.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J. ASSELBORN

      (1)  Besluit 2012/19/EU van de Raad van 16 december 2011 houdende goedkeuring, namens de Europese Unie, van een verklaring inzake de toekenning van vangstmogelijkheden in wateren van de EU aan vissersvaartuigen die de vlag van de Bolivariaanse Republiek Venezuela voeren in de exclusieve economische zone voor de kust van Frans Guyana (PB L 6 van 10.1.2012, blz. 8).

      (2)  Gevoegde zaken C-103-12 en C-165/12, Europees Parlement en Commissie tegen Raad.

         Verklaring inzake de toekenning van vangstmogelijkheden in de wateren van de EU aan vissersvaartuigen die de vlag van de Bolivariaanse Republiek Venezuela voeren in de exclusieve economische zone voor de kust van Frans-Guyana

                  1.

                  De Europese Unie geeft voor een beperkt aantal vissersvaartuigen die de vlag van de Bolivariaanse Republiek Venezuela voeren, vismachtigingen af om te vissen in het deel van de exclusieve economische zone voor de kust van Frans-Guyana buiten 12 zeemijlen gemeten vanaf de basislijnen, mits daarbij aan de in deze verklaring vervatte voorwaarden wordt voldaan.

                  2.

                  Overeenkomstig artikel 22 van Verordening (EG) nr. 1006/2008 van de Raad van 29 september 2008 betreffende machtigingen voor visserijactiviteiten van communautaire vissersvaartuigen buiten de communautaire wateren en de toegang van vaartuigen van derde landen tot de communautaire wateren (1), moeten gemachtigde vissersvaartuigen die de vlag van de Bolivariaanse Republiek Venezuela voeren, wanneer zij in het in lid 1 bedoelde gebied vissen, voldoen aan de bepalingen van het gemeenschappelijke visserijbeleid van de Europese Unie inzake instandhoudings- en controlemaatregelen en aan de andere bepalingen van de Europese Unie inzake de visserij in dat gebied.

                  3.

                  Meer in het bijzonder moeten gemachtigde vissersvaartuigen die de vlag van de Bolivariaanse Republiek Venezuela voeren, voldoen aan alle toepasselijke wet- en regelgeving van de Europese Unie, waarin onder meer is bepaald welke visbestanden mogen worden bevist, wat het maximumaantal gemachtigde vissersvaartuigen is en welk aandeel van de vangsten in de havens van Frans-Guyana moet worden aangeland.

                  4.

                  Behalve dat zij machtigingen die verstrekt zijn aan individuele vissersvaartuigen die de vlag van de Bolivariaanse Republiek Venezuela voeren, kan intrekken wanneer deze de toepasselijke wet- of regelgeving van de Europese Unie niet naleven, kan de Europese Unie te allen tijde middels een unilaterale verklaring de in deze verklaring uitgedrukte specifieke verbintenis om vangstmogelijkheden toe te staan, intrekken.

         (1)  PB L 286 van 29.10.2008, blz. 33.


title: 2014/616/EU: Besluit van het Europees Parlement van 3 april 2014 over de afsluiting van de rekeningen van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten voor het begrotingsjaar 2012

text:
               5.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 266/300

         BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT
   van 3 april 2014
   over de afsluiting van de rekeningen van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten voor het begrotingsjaar 2012
   (2014/616/EU)
   HET EUROPEES PARLEMENT,

               —

               gezien de definitieve jaarrekening van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten voor het begrotingsjaar 2012,

               —

               gezien het jaarverslag van de Rekenkamer over de definitieve jaarrekening van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten voor het begrotingsjaar 2012, tezamen met de antwoorden van het Bureau (1),

               —

               gezien de aanbeveling van de Raad van 18 februari 2014 (05849/2014 — C7-0054/2014),

               —

               gezien artikel 319 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

               —

               gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (2), en met name artikel 185,

               —

               gezien Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (3), en met name artikel 208,

               —

               gezien Verordening (EG) nr. 168/2007 van de Raad van 15 februari 2007 tot oprichting van een Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten (4), en met name artikel 21,

               —

               gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 2343/2002 van de Commissie van 19 november 2002 houdende de financiële kaderregeling van de organen zoals bedoeld in artikel 185 van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (5),

               —

               gezien Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 1271/2013 van de Commissie van 30 september 2013 houdende de financiële kaderregeling van de organen, bedoeld in artikel 208 van Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad (6), en met name artikel 108,

               —

               gezien artikel 77 en bijlage VI van zijn Reglement,

               —

               gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en het advies van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken (A7-0184/2014),

               1.

               hecht zijn goedkeuring aan de afsluiting van de rekeningen van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten voor het begrotingsjaar 2012;

               2.

               verzoekt zijn voorzitter dit besluit en de resolutie die daarvan een integrerend deel uitmaakt, te doen toekomen aan de directeur van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten, de Raad, de Commissie en de Rekenkamer, en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie (serie L).

            De voorzitter

         Martin SCHULZ

            De secretaris-generaal

         Klaus WELLE

      (1)  PB C 365 van 13.12.2013, blz. 245.

      (2)  PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1.

      (3)  PB L 298 van 26.10.2012, blz. 1.

      (4)  PB L 53 van 22.2.2007, blz. 1.

      (5)  PB L 357 van 31.12.2002, blz. 72.

      (6)  PB L 328 van 7.12.2013, blz. 42.


title: Besluit 2013/44/GBVB van de Raad van 22 januari 2013 tot wijziging en verlenging van Besluit 2010/96/GBVB betreffende een militaire missie van de Europese Unie om de Somalische veiligheidstroepen te helpen opleiden

text:
               23.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 20/57

      BESLUIT 2013/44/GBVB VAN DE RAAD

   van 22 januari 2013
   tot wijziging en verlenging van Besluit 2010/96/GBVB betreffende een militaire missie van de Europese Unie om de Somalische veiligheidstroepen te helpen opleiden
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie, en met name op artikel 42, lid 4, en artikel 43, lid 2,
   Gezien het voorstel van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 15 februari 2010 heeft de Raad Besluit 2010/96/GBVB (1) vastgesteld.

               (2)

               Op 28 juli 2011 heeft de Raad Besluit 2011/483/GBVB (2) tot wijziging en verlenging van Besluit 2010/96/GBVB met nog eens een jaar vastgesteld.

               (3)

               Op 14 mei 2012 onderstreepte de Raad dat het van groot belang is dat de verantwoordelijkheid voor de veiligheid uiteindelijk wordt overgedragen aan de Somalische autoriteiten, en dat daartoe de internationale steun voor de Somalische nationale veiligheidstroepen (SNSF) moet worden uitgebreid. Hij prees de bijdrage die getrainde Somalische soldaten leveren om de veiligheid in Somalië te herstellen, en zegde toe steun te blijven verlenen, in de vorm van de militaire opleidingsmissie van de EU, aan de ontwikkeling van de SNSF, waaronder de commando- en controlestructuur, in samenwerking met de missie van de Afrikaanse Unie in Somalië (AMISOM), Uganda, de Verenigde Staten en andere betrokken partijen.

               (4)

               De secretaris-generaal van de Verenigde Naties beval in zijn rapport voor de Veiligheidsraad van 1 mei 2012 aan de internationale gemeenschap aan te sporen serieus te investeren in een herstel en ontwikkeling op lange termijn voor Somalië, onder meer door steun voor het versterken van de veiligheidssector.

               (5)

               De tweede internationale conferentie inzake Somalië op 31 mei en 1 juni 2012 te Istanbul prees de Unie voor haar steun aan AMISOM en de Somalische veiligheidsinstanties. De conferentie erkende dat de internationale gemeenschap steun moeten blijven bieden aan het herstel van een professioneel, inclusief, gedisciplineerd en goed uitgerust veiligheidsapparaat, waaronder het nationale leger, de politie, de marine, de kustwacht en de inlichtingendiensten van Somalië, en onderstreepte de noodzaak om alle Somalische strijdkrachten onder één commandostructuur te brengen.

               (6)

               De president van de Republiek Somalië, die een zespijlerbeleid voert ter bevordering van stabiliteit, economisch herstel, vredestichting, dienstverlening, internationale betrekkingen en eenheid, waarin de hervorming van de veiligheidssector wordt beschouwd als een belangrijke basis voor een leefbaar Somalië, verzocht de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (HV) om de steun van de Unie aan Somalië voort te zetten.

               (7)

               De Ugandese regering heeft haar voldoening uitgesproken over het partnerschap met de Unie in de context van de militaire opleidingsmissie van de EU en was bereid de samenwerking in die context voort te zetten.

               (8)

               Op 27 november 2012 heeft de minister-president van de Republiek Somalië de HV een uitnodiging gestuurd in verband met de militaire opleidingsmissie van de EU, waarin hij meedeelde ingenomen te zijn met de steun van de Unie aan de opleiding van de Somalische strijdkrachten.

               (9)

               De Raad heeft op 10 december 2012 het herziene crisisbeheersingsconcept voor de militaire opleidingsmissie van de EU goedgekeurd.

               (10)

               Overeenkomstig artikel 5 van het Protocol betreffende de positie van Denemarken, dat is gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, neemt Denemarken niet deel aan de uitwerking en de uitvoering van besluiten en acties van de Unie die gevolgen hebben op defensiegebied. Denemarken neemt niet deel aan de uitvoering van dit besluit en derhalve ook niet aan de financiering van deze missie.

               (11)

               De militaire opleidingsmissie van de EU moet andermaal worden verlengd met een aangepast mandaat,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Besluit 2010/96/GBVB wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               artikel 1 wordt vervangen door:
               „Artikel 1
               Missie
               1.   De Unie leidt een militaire opleidingsmissie teneinde bij te dragen aan de opbouw en de versterking van de nationale strijdkrachten van Somalië („SNAF”), die verantwoording aflegt aan de nationale regering van Somalië, in overeenstemming met de Somalische behoeften en prioriteiten.
               2.   Met het oog op de verwezenlijking van de in lid 1 genoemde doelstellingen wordt de militaire opleidingsmissie van de EU ingezet in Somalië en Uganda om de Somalische autoriteiten te begeleiden, te adviseren en te steunen bij het opbouwen van SNAF, de uitvoering van het Somalische veiligheids- en stabilisatieplan en de opleidingsactiviteiten van SNAF. De militaire opleidingsmissie van de EU zal, met de middelen en vermogens waarover zij beschikt, steun verlenen aan andere actoren van de Unie bij de uitvoering van hun respectieve mandaten op veiligheids- en defensiegebied in Somalië.
               3.   De tenuitvoerlegging van de mandaten in Somalië hangt af van de veiligheidsvoorwaarden in Somalië en politieke aansturing door het Politiek en Veiligheidscomité.”;

               2)

               artikel 2, lid 1, wordt vervangen door:
               „1.   Brigadegeneraal Gerald AHERNE wordt met ingang van 1 februari 2013 benoemd tot commandant van de EU-missie.”;

               3)

               artikel 3 wordt vervangen door:
               „Artikel 3
               Aanwijzing van het hoofdkwartier van de missie
               1.   Het hoofdkwartier van de missie blijft voorlopig in Uganda, maar kan in de looptijd van het mandaat, overeenkomstig de planningsdocumenten, overgebracht worden naar Somalië. Het vervult de functie van operationeel hoofdkwartier en van hoofdkwartier van de troepenmacht.
               2.   Het hoofdkwartier van de missie omvat een verbindingskantoor in Nairobi en een ondersteunende cel in Brussel.”;

               4)

               artikel 7 wordt vervangen door:
               „Artikel 7
               Samenhang van het optreden van de Unie en coördinatie
               1.   De HV ziet toe op de samenhang van de uitvoering van dit besluit met het externe optreden van de Unie als geheel, met inbegrip van de ontwikkelingsprogramma’s van de Unie.
               2.   Onverminderd de commandostructuur krijgt de commandant van de EU-missie ter plaatse politieke aansturing van de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de Hoorn van Afrika en de betrokken delegaties van de Unie in de regio.
               3.   De militaire opleidingsmissie van de EU streeft naar handhaving en verbetering van de coördinatie met EUNAVFOR Atalanta en EUCAP Nestor. Het EU-operatiecentrum zal, in overeenstemming met zijn mandaat in Besluit 2012/173/GBVB van 23 maart 2012 over het activeren van het operatiecentrum van de EU voor de in het kader van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid uitgevoerde missies en operatie in de Hoorn van Afrika (3), die coördinatie en informatie-uitwisseling faciliteren ter verbetering van samenhang, efficiëntie en synergie tussen de missies en operaties op het gebied van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid in de regio.
               4.   De militaire opleidingsmissie van de EU treedt op in nauwe samenwerking met andere internationale actoren in de regio, met name de Verenigde Naties, Amisom, de Verenigde Staten van Amerika en Uganda, conform de overeengekomen voorschriften van de nationale regering van Somalië.

               5)

               artikel 10 wordt vervangen door:
               „Artikel 10
               Financiële regelingen
               1.   De gemeenschappelijke kosten van de militaire missie van de EU worden beheerd overeenkomstig Besluit 2011/871/GBVB van de Raad van 19 december 2011 tot instelling van een mechanisme voor het beheer van de financiering van de gemeenschappelijke kosten van de operaties van de Europese Unie die gevolgen hebben op militair of defensiegebied (Athena) (4) („Athena”).
               2.   Het financieel referentiebedrag ter dekking van de gemeenschappelijke kosten van de militaire missie van de EU voor het tijdvak tot en met 9 augustus 2011 bedraagt 4,8 miljoen EUR. Het in artikel 25, lid 1, van Athena bedoelde percentage van het referentiebedrag bedraagt 60 %.
               3.   Het financieel referentiebedrag ter dekking van de gemeenschappelijke kosten van de militaire missie van de EU voor het tijdvak van 9 augustus 2011 tot en met 31 december 2012 bedraagt 4,8 miljoen EUR. Het in artikel 25, lid 1, van Athena bedoelde percentage van het referentiebedrag bedraagt 30 %.
               4.   Het financieel referentiebedrag ter dekking van de gemeenschappelijke kosten van de militaire missie van de EU voor het tijdvak dat ingaat op 1 januari 2013 bedraagt 11,6 miljoen EUR. Het in artikel 25, lid 1, van Athena bedoelde percentage van het referentiebedrag bedraagt 20 %, en het in artikel 32, lid 3, van ATHENA bedoelde vastleggingspercentage bedraagt 30 %.

               6)

               artikel 11 wordt vervangen door:
               „Artikel 11
               Vrijgeven van informatie
               1.   De HV is gemachtigd de bij dit besluit betrokken derde staten, waar passend en in overeenstemming met de behoeften van de missie, gerubriceerde EU-informatie te verstrekken die voor de missie is vergaard, overeenkomstig Besluit 2011/292/EU van de Raad van 31 maart 2011 betreffende de beveiligingsvoorschriften voor de bescherming van gerubriceerde EU-informatie (5):

                           a)

                           tot het niveau waarin de toepasselijke overeenkomst voor de beveiliging van informatie voorziet die tussen de Unie en de betrokken derde staat gesloten is;

                           b)

                           of, in andere gevallen, tot het niveau „CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL”.

                     2.   De HV is tevens gemachtigd, naar gelang van de operationele behoeften van de missie, gerubriceerde EU-informatie tot het niveau van „RESTREINT UE/EU RESTRICTED” die ten behoeve van de missie zijn opgesteld, overeenkomstig Besluit 2011/292/EU vrij te geven aan de Verenigde Naties (VN) en de Afrikaanse Unie (AU). Daartoe worden regelingen tussen de HV en de bevoegde autoriteiten van de VN en de AU opgesteld.
               3.   Indien er sprake is van een specifieke en onmiddellijke operationele behoefte, is de HV voorts gemachtigd gerubriceerde EU-informatie tot het niveau „RESTREINT UE/EU RESTRICTED” die ten behoeve van de missie zijn opgesteld, overeenkomstig Besluit 2011/292/EU vrij te geven aan het gastland. Daartoe worden regelingen tussen de HV en de bevoegde autoriteiten van het gastland opgesteld.
               4.   De HV is gemachtigd niet-gerubriceerde documenten van de Unie betreffende de beraadslagingen van de Raad over de missie die vallen onder de geheimhoudingsplicht van artikel 6, lid 1, van het reglement van orde van de Raad (6) vallen, vrij te geven aan de derde landen die bij dit besluit zijn betrokken.
               5.   De HV kan die bevoegdheden, alsook de bevoegdheid om bovenbedoelde regelingen te sluiten, delegeren aan functionarissen van de Europese dienst voor extern optreden en/of de commandant van de EU-missie.

               7)

               in artikel 12 wordt lid 2 vervangen door:
               „2.   Het mandaat van de militaire missie van de EU eindigt op 31 maart 2015.”.

         Artikel 2
   Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt vastgesteld.
   Het is van toepassing met ingang van 1 januari 2013.

      Gedaan te Brussel, 22 januari 2013.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         M. NOONAN

      (1)  PB L 44 van 19.2.2010, blz. 16.

      (2)  PB L 198 van 30.7.2011, blz. 37.

      (3)  PB L 89 van 27.3.2012, blz. 66.”;

      (4)  PB L 343 van 23.12.2011, blz. 35.”;

      (5)  PB L 141 van 27.5.2011, blz. 17.

      (6)  Besluit 2009/937/EU van de Raad van 1 december 2009 houdende vaststelling van zijn reglement van orde (PB L 325 van 11.12.2009, blz. 35).”;


title: 2006/38/EG: Besluit van de Commissie van  22 december 2005  tot wijziging van Besluit 1999/572/EG van de Commissie tot aanvaarding van de verbintenissen die zijn aangeboden in het kader van de antidumpingprocedure betreffende de invoer van stalen kabels uit onder meer India

text:
               26.1.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 22/54

      BESLUIT VAN DE COMMISSIE

   van 22 december 2005
   tot wijziging van Besluit 1999/572/EG van de Commissie tot aanvaarding van de verbintenissen die zijn aangeboden in het kader van de antidumpingprocedure betreffende de invoer van stalen kabels uit onder meer India
   (2006/38/EG)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (1) (hierna „de basisverordening” genoemd), en met name op de artikelen 8 en 9,
   Na overleg met het Raadgevend Comité,
   Overwegende hetgeen volgt:
   A.   VOORAFGAANDE PROCEDURE

               (1)

               In augustus 1999 stelde de Raad bij Verordening (EG) nr. 1796/1999 (2) een definitief antidumpingrecht in op de invoer van stalen kabels (hierna „het betrokken product” genoemd) uit onder meer India.

               (2)

               Bij Besluit 1999/572/EG (3) aanvaardde de Commissie een prijsverbintenis van een Indiase onderneming, Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd. Deze onderneming wijzigde ondertussen haar naam en staat nu bekend onder de naam Usha Martin Limited (hierna „UML” genoemd). De naamswijziging had hoegenaamd geen gevolgen voor de activiteiten van de onderneming.

               (3)

               Ten gevolge hiervan werd de invoer in de Gemeenschap van een type van het betrokken product waarop de verbintenis van toepassing was (hierna „het product waarop de verbintenis van toepassing was” genoemd) van oorsprong uit India, dat werd vervaardigd door UML of door een andere, waar ook ter wereld gevestigde, met UML verbonden onderneming van de definitieve antidumpingrechten vrijgesteld.

               (4)

               In dit verband wordt erop gewezen dat bepaalde typen stalen kabels die momenteel door UML worden vervaardigd, tijdens het onderzoektijdvak dat tot de instelling van de antidumpingmaatregelen heeft geleid, niet naar de Gemeenschap werden uitgevoerd; de vrijstelling van de antidumpingrechten in het kader van de verbintenis was dan ook niet van toepassing op deze typen. Bijgevolg moest voor deze stalen kabels wanneer zij in de Gemeenschap in het vrije verkeer werden gebracht antidumpingrechten worden betaald.

               (5)

               In november 2005, na een herziening naar aanleiding van het vervallen van de maatregelen overeenkomstig artikel 11, lid 2, van de basisverordening, besloot de Raad bij Verordening (EG) nr. 121/2006 (4) dat de antidumpingmaatregelen die van toepassing waren op de invoer van het betrokken product uit onder meer India gehandhaafd moesten worden.

         B.   SCHENDING VAN DE VERBINTENIS
   1.   Verplichtingen van de ondernemingen in het kader van verbintenissen

               (6)

               De verbintenis die door UML werd aangeboden heeft voor de onderneming (en voor iedere waar ook ter wereld gevestigde andere onderneming die met UML verbonden is) onder meer tot gevolg dat de onderneming bij verkoop van het product waarop de verbintenis betrekking heeft aan de eerste onafhankelijke afnemer in de Gemeenschap verkoopprijzen moet hanteren die gelijk zijn aan, of meer bedragen dan, de in de verbintenis vastgestelde minimuminvoerprijzen. Deze prijzen maken een einde aan de schadelijke gevolgen van de dumping. Wanneer de goederen in de Gemeenschap door verbonden importeurs worden doorverkocht aan de eerste onafhankelijke afnemer moeten de verkoopprijzen van het product waarop de verbintenis betrekking heeft, na de nodige correcties voor verkoopkosten, algemene en administratieve uitgaven alsmede een redelijke winst eveneens toereikend zijn om aan de schadelijke gevolgen van de dumping een eind te maken.

               (7)

               Op grond van de verbintenis was UML er ook toe verplicht de Commissie in de vorm van kwartaalverslagen regelmatig gedetailleerde informatie te verstrekken over de invoer van het betrokken product uit India door UML in de Gemeenschap (en over de wederverkoop in de Gemeenschap van de met UML verbonden, in de Gemeenschap gevestigde partijen). In dergelijke verslagen moeten niet alleen de producten worden opgenomen waarop de verbintenis betrekking heeft en die in aanmerking komen voor vrijstelling van het antidumpingrecht maar ook de andere typen stalen kabels waarop de verbintenis niet van toepassing is en waarvoor derhalve het antidumpingrecht geldt.

               (8)

               Tenzij anders vermeld gaat de Commissie ervan uit dat deze verslagen die UML indient (en de verslagen over de wederverkoop van haar verbonden, in de Gemeenschap gevestigde ondernemingen) volledig zijn en correcte informatie bevatten.

               (9)

               Voorts aanvaardde UML dat alleen vrijstelling van de antidumpingrechten kan worden verleend indien een „verbintenisfactuur” wordt overgelegd aan de douaneautoriteiten van de Gemeenschap. Bovendien verbond UML zich ertoe een dergelijke verbintenisfactuur niet op te stellen voor verkoop van die typen van het betrokken product waarop de verbintenis niet van toepassing is en waarvoor derhalve een antidumpingrecht geldt.

               (10)

               Verder gelden de bepalingen van de verbintenis ook voor iedere met UML verbonden onderneming, waar ook ter wereld.

               (11)

               Om te waarborgen dat de verbintenis werd nageleefd stemde UML er ook mee in de Commissie alle noodzakelijk geachte gegevens te verstrekken en controlebezoeken in haar bedrijven en in de bedrijven van haar verbonden ondernemingen toe te staan zodat de juistheid en de betrouwbaarheid van de gegevens in de kwartaalverslagen konden worden gecontroleerd.

               (12)

               In dit verband vonden controlebezoeken plaats in de bedrijven van UML in India en in het bedrijf van een in Dubai gevestigde verbonden onderneming, namelijk Brunton Wolf Wire Ropes FZE (hierna „BWWR” genoemd).

         2.   Resultaten van het controlebezoek in de bedrijven van UML

               (13)

               Bij onderzoek van de boekhouding van de onderneming bleek dat grote hoeveelheden van het betrokken product waarop de verbintenis niet van toepassing was niet waren vermeld in de kwartaalverslagen die de Commissie werden voorgelegd. Bovendien waren de goederen in kwestie door UML verkocht aan haar verbonden importeurs in het Verenigd Koninkrijk en Denemarken en opgenomen in de verbintenisfacturen.

               (14)

               De Commissie is van oordeel dat het niet vermelden van de verkoop in kwestie in de verkoopverslagen en de onterechte opname ervan in de verbintenisfacturen een schending van de verbintenis inhouden.

         3.   Resultaten van het controlebezoek in het bedrijf van BWWR

               (15)

               De door BWWR vervaardigde afgewerkte stalen kabels doorlopen twee belangrijke productiestadia: namelijk i) een bepaald aantal afzonderlijke staaldraden wordt gevlochten tot zogenaamde „strengen”, en ii) een bepaald aantal van deze strengen, die van afzonderlijke staaldraden zijn vervaardigd, wordt vervolgens gevlochten tot afgewerkte stalen kabels.

               (16)

               Tijdens de controle bij BWWR bleek dat belangrijke hoeveelheden strengen van Indiase oorsprong door UML aan BWWR waren verkocht en dat BWWR deze strengen had getransformeerd tot stalen kabels waarvan een gedeelte vervolgens naar de Gemeenschap werd uitgevoerd; als oorsprong werd hierbij de Verenigde Arabische Emiraten (hierna „UAE” genoemd) opgegeven.

               (17)

               Gezien deze bewerking of verwerking werd het noodzakelijk geacht de oorsprong van de door BWWR aan de Gemeenschap verkochte stalen kabels nader te onderzoeken. Hiervoor werd verwezen naar artikel 22 van Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (5) (hierna „het communautair douanewetboek” genoemd) waarin is bepaald dat de niet-preferentiële oorsprong van de goederen is omschreven met het oog op de toepassing van andere maatregelen dan tariefmaatregelen die in het kader van het goederenverkeer bij specifieke communautaire bepalingen zijn vastgesteld, zoals antidumpingmaatregelen.

               (18)

               De bepalingen met betrekking tot de niet-preferentiële oorsprong van goederen bij welker vervaardiging twee of meer landen betrokken zijn, zijn vastgesteld in de artikelen 24 en 25 van het communautair douanewetboek en de artikelen 35 en 39 van Verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie (6) tot vaststelling van enkele bepalingen tot uitvoering van het communautair douanewetboek. Bij stalen kabels wordt er wat betreft „de laatste ingrijpende verwerking of bewerking”, waarnaar in artikel 24 van het communautair douanewetboek wordt verwezen, van uitgegaan dat dit product zijn laatste ingrijpende verwerking of bewerking heeft ondergaan wanneer het wordt ingedeeld onder een andere, uit vier cijfers bestaande tariefpost van het geharmoniseerd systeem (hierna „de 4-cijferpost” genoemd) dan de 4-cijferposten waaronder de materialen worden ingedeeld die voor de vervaardiging van deze producten worden gebruikt.

               (19)

               Dit betekent dat de bewerking of verwerking van Indiase strengen, die worden ingedeeld onder de 4-cijferpost 73.12, tot stalen kabel, die eveneens wordt ingedeeld onder de 4-cijferpost 73.12 niet tot gevolg heeft dat het afgewerkte product, in dit geval stalen kabel, de oorsprong uit UAE verwerft; integendeel het product behoudt zijn Indiase oorsprong.

               (20)

               De stalen kabels die door BWWR worden verkocht en die vervaardigd zijn van strengen van Indiase oorsprong worden derhalve beschouwd als van Indiase oorsprong en zijn dan ook onderworpen aan de antidumpingmaatregelen die momenteel van toepassing zijn op invoer van oorsprong uit India. Wanneer deze producten in de Gemeenschap in het vrije verkeer worden gebracht zijn derhalve de voorwaarden van de verbintenis van toepassing of, wanneer zij niet onder een productcategorie vallen waarop de verbintenis van toepassing is, de antidumpingrechten.

               (21)

               Bovendien werd vastgesteld dat de door BWWR naar de Gemeenschap uitgevoerde stalen kabels in kwestie — die als van Indiase oorsprong worden beschouwd — niet waren opgegeven in de kwartaalverslagen over de verkoop die UML, of de met UML verbonden ondernemingen, aan de Commissie moesten voorleggen. Deze producten waren evenmin bij invoer in de Gemeenschap waar ze in het vrije verkeer werden gebracht, aangegeven als van Indiase oorsprong. Omdat voor deze producten van Indiase oorsprong, die vanuit Dubai in de Gemeenschap werden ingevoerd waar ze in het vrije verkeer werden gebracht, geen verbintenisfactuur was opgesteld, waren dan ook antidumpingrechten verschuldigd.

               (22)

               Bovendien werd vastgesteld dat deze in Dubai vervaardigde stalen kabels van Indiase oorsprong in de Gemeenschap waren verkocht tegen prijzen die onder de in de verbintenis van UML voor de stalen kabels in kwestie vastgestelde minimuminvoerprijzen lagen.

               (23)

               Gezien het bovenstaande werd UML op de hoogte gebracht van de essentiële feiten en overwegingen op basis waarvan de Commissie voornemens was de aanvaarding van de verbintenis in te trekken en in de plaats daarvan een definitief antidumpingrecht in te stellen. Er werd een termijn toegestaan waarbinnen zowel schriftelijke als mondelinge opmerkingen konden worden gemaakt. UML reageerde zowel schriftelijk als mondeling.

         4.   Reacties
   a)   Het niet nakomen van de verplichting verslag uit te brengen

               (24)

               UML verklaarde dat de in de verbintenisfacturen opgenomen producten die in de Gemeenschap waren ingevoerd maar niet vermeld waren in de kwartaalverslagen over de verkoop van de onderneming, waren ingevoerd in het kader van de regeling actieve veredeling en vervolgens in de Gemeenschap in het vrije verkeer waren gebracht na betaling van het antidumpingrecht, of opnieuw uit de Gemeenschap waren uitgevoerd. Het feit dat deze goederen niet waren vermeld in de kwartaalverslagen van de onderneming was volgens de onderneming eenvoudigweg toe te schrijven aan een administratieve fout. Er was geen kwaad geschied en er had geen belangrijke schending van de verbintenis plaatsgevonden.

               (25)

               Om dit argument te staven voerde UML aan dat een verbintenis in de eerste plaats bedoeld is om te waarborgen dat de verkoop plaatsvindt tegen prijzen waarbij niet langer schade wordt berokkend. De onderneming was van mening dat aan deze voorwaarde ten volle was voldaan en dat de nauwkeurigheid van de kwartaalverslagen over de verkoop van de onderneming van secundair belang was. Voorts was UML van oordeel dat indien voor producten waarop de verbintenis niet van toepassing was maar die wel in de verbintenisfacturen werden vermeld uiteindelijk antidumpingrechten werden betaald of indien dergelijke producten later opnieuw uit de Gemeenschap werden uitgevoerd de essentie van de verbintenis in acht was genomen. Volgens UML was derhalve, niettegenstaande haar activiteiten of die van haar verbonden ondernemingen in de Gemeenschap, de status-quo op de markt van de Gemeenschap gehandhaafd.

               (26)

               De Commissie is het ermee eens dat het doel van een verbintenis is een eind te maken aan de schadelijke gevolgen van dumping. De verplichting om op accurate wijze verslag uit te brengen over de verkoop, of het feit dat goederen waarop een verbintenis niet van toepassing is niet in de verbintenisfacturen mogen worden vermeld, is in haar ogen echter niet van secundair of ondergeschikt belang in vergelijking met andere bepalingen van een verbintenis. De Commissie kan een verbintenis alleen doeltreffend controleren indien zij in het bezit is van alle gegevens in verband met de verkoop van het betrokken product aan de Gemeenschap; slechts dan kan zij oordelen of de verbintenis wordt nageleefd en aan de schadelijke gevolgen van de dumping een eind wordt gemaakt. Indien de verslagen over de verkoop onvolledig of onvoldoende nauwkeurig zijn, ontstaat er twijfel over het feit of de onderneming de verbintenis als zodanig respecteert. Het naleven van de verplichtingen op het gebied van verslaggeving moet derhalve worden beschouwd als één van de eerste verplichtingen van de betrokken ondernemingen aangezien deze formaliteiten niet slechts bedoeld zijn om administratieve procedures te vereenvoudigen maar ook noodzakelijk zijn voor de goede werking van het systeem van verbintenissen als zodanig.

               (27)

               Dit heeft tot gevolg dat op de vraag of de status-quo op de markt van de Gemeenschap werd gehandhaafd (en impliciet, of de bedrijfstak van de Gemeenschap schade werd berokkend) moet worden geantwoord dat het niet nakomen van de verplichting de Commissie verslagen voor te leggen de doeltreffendheid van het systeem van verbintenissen in gevaar brengt, terwijl dit systeem specifiek werd opgezet om de producenten van stalen kabels in de Gemeenschap tegen schadelijke dumping te beschermen. Het niet ter beschikking stellen van volledige en betrouwbare verslagen doet ook twijfel rijzen over de vraag of aan de wezenlijke bepalingen van de verbintenis werd voldaan en belet de Commissie derhalve vast te stellen of de onderneming al haar verplichtingen is nagekomen. De Commissie moet dergelijke inbreuken dan ook als nadelig beschouwen voor de producenten van de Gemeenschap.

               (28)

               Bovendien houdt de verbintenis in dat UML en de met UML verbonden ondernemingen waar ook ter wereld alle afzonderlijke bepalingen van de verbintenis moeten naleven en doeltreffende maatregelen moeten nemen om te waarborgen dat dit ook gebeurt. In dit geval ontbraken de interne controles en procedures om UML in staat te stellen haar verplichtingen volledig na te komen overeenkomstig de bepalingen van de verbintenis.

               (29)

               De argumenten van de onderneming in verband met haar verplichting tot verslaggeving hebben derhalve geen invloed op het standpunt van de Commissie dat de verbintenis werd geschonden.

         b)   Evenredigheid

               (30)

               Voorts voerde de onderneming aan dat de door de instellingen van de Gemeenschap voor het betrokken product van oorsprong uit India in het kader van het huidige systeem van verbintenissen genomen maatregelen in proportie moeten zijn tot de doelstelling van deze maatregelen (evenredigheidsbeginsel).

               (31)

               In verband met het evenredigheidsbeginsel wordt er in de eerste plaats op gewezen dat overeenkomstig artikel 8, lid 7, van de basisverordening het niet voldoen aan de eis relevante inlichtingen te verstrekken (bijvoorbeeld het niet voldoen aan één van de eisen in verband met de verslaggeving) beschouwd zal worden als een schending van de verbintenis. Overeenkomstig artikel 8, lid 9, van de basisverordening mag bovendien een definitief antidumpingrecht worden ingesteld wanneer de verbintenis wordt geschonden. De Commissie oordeelt dat deze artikelen het belang „op zich” van de verplichting verslag uit te brengen benadrukken. Dit wordt nog eens benadrukt door de duidelijke en precieze bewoordingen van de verbintenis zelf waarin alle verplichtingen in verband met de verslaggeving zijn uiteengezet.

               (32)

               Deze benadering werd ook bevestigd door de jurisprudentie van het Gerecht van eerste aanleg dat oordeelde dat schending van een verbintenis voor de Commissie reeds voldoende grond kan zijn om haar aanvaarding van de verbintenis in te trekken (7).

               (33)

               De argumenten van UML met betrekking tot de evenredigheid doen derhalve geen afbreuk aan het standpunt van de Commissie dat de verbintenis werd geschonden.

         c)   Ontwikkelingsland

               (34)

               Het Indiase bedrijf betoogde voorts een exporteur/producent te zijn in een door de WTO als ontwikkelingsland omschreven land en dat overeenkomstig artikel 15 van de Antidumpingovereenkomst van de WTO speciale aandacht aan dat land moest worden besteed. De Commissie zou derhalve de aanvaarding van de verbintenis niet moeten intrekken omdat „het de eerste maal was dat een minder belangrijk punt niet werd nageleefd”.

               (35)

               Bij het beantwoorden van de vraag of het feit dat UML in een ontwikkelingsland gevestigd is, een reden is om de aanvaarding van de verbintenis niet in te trekken wordt eraan herinnerd dat UML de moedermaatschappij is van een multinationale groep van ondernemingen en tevens één van de grootste producenten van het betrokken product wereldwijd. Gezien de duidelijke bekwaamheid van het bestuur en de structuur van de UML-groep die de Commissie tijdens haar controlebezoeken kon vaststellen, kan niet worden aanvaard dat het naleven van een eis op het gebied van verslaggeving voor de onderneming moeilijkheden zou kunnen opleveren. Bovendien moet een onderneming indien zij een verbintenis aanbiedt zich ervan vergewissen dat zij later de verplichtingen ten gevolge van de verbintenis kan nakomen. De argumenten van de onderneming op dit gebied worden derhalve van de hand gewezen.

         d)   Niet-preferentiële oorsprong in geval van invoer

               (36)

               In verband met de oorsprong van de stalen kabels die vanuit Dubai naar de Gemeenschap werden uitgevoerd en die vervaardigd waren van strengen van Indiase oorsprong werd door UML aangevoerd dat de goederen in kwestie in het laatste stadium van de bewerking (wanneer de strengen worden gevlochten en afgewerkt tot stalen kabel) de Indiase oorsprong niet meer behielden maar net op grond van deze laatste bewerking UAE-oorsprong verwierven.

               (37)

               Volgens UML baseerde de Commissie zich ten onrechte op een wijziging van de 4-cijferpost als de enige doorslaggevende factor voor de niet-preferentiële oorsprong. De onderneming argumenteerde dat volgens de artikelen 24 en 25 van het communautair douanewetboek een wijziging van de 4-cijferpost slechts één factor is waarmee rekening wordt gehouden die niet noodzakelijk doorslaggevend is aangezien de ter plekke aan ingevoerde goederen toegevoegde waarde een andere essentiële factor is. In dit verband werd aangevoerd dat de in Dubai toegevoegde waarde meer bedroeg dan 25 %. Bovendien beweerde UML ook dat de vaststelling van de oorsprong van goederen op basis van wijzigingen van de 4-cijferpost die (al dan niet) hadden plaatsgevonden het standpunt was dat de Gemeenschap innam bij onderhandelingen over de oorsprongsregels in het kader van de WTO en dat deze benadering niet was opgenomen in goedgekeurde gemeenschapswetgeving.

               (38)

               Voorts verklaarde UML niet op de hoogte te zijn van de niet-preferentiële oorsprongsregels en dat het bestuur van de groep in Dubai en in India er bij de oprichting van het bedrijf in Dubai in 2003, van uitging dat de stalen kabels die in Dubai van strengen van Indiase oorsprong werden vervaardigd UAE-oorsprong zouden verwerven.

               (39)

               Als antwoord op de argumenten van UML in verband met de oorsprong van de producten in kwestie die vanuit Dubai naar de Gemeenschap werden uitgevoerd, wenst de Commissie er in de eerste plaats op te wijzen dat voor goederen bij welker vervaardiging twee of meer landen betrokken zijn, voor de niet-preferentiële oorsprong het concept van „de laatste ingrijpende verwerking of bewerking” inderdaad de oorsprong van de goederen bepaalt. De laatste ingrijpende bewerking of verwerking wordt evenwel bepaald aan de hand van één van de volgende drie volgende manieren, i) een besluit waarbij de tarief(sub)post in het geharmoniseerd systeem wordt gewijzigd, of ii) een lijst van productieprocédés dan wel van verwerkingen of bewerkingen die de goederen al dan niet de oorsprong verlenen van het land waarin deze werkzaamheden hebben plaatsgevonden, of iii) een besluit betreffende toegevoegde waarde.

               (40)

               Voor stalen kabels is wijziging van de tarief(sub)post vereist. Aangezien de 4-cijferpost voor strengen dezelfde is als die voor stalen kabels houdt de bewerking of verwerking die in Dubai plaatsvindt geen wijziging in van de Indiase oorsprong van de goederen voor de vaststelling van de niet-preferentiële oorsprong.

               (41)

               Hoewel het niet nodig was na te gaan of aan de in Dubai ingevoerde goederen waarde werd toegevoegd, werden voor de goede orde ook de cijfers onderzocht die UML voorlegde om de bewering van de onderneming te staven dat de in Dubai toegevoegde waarde aanzienlijk was. Uit het onderzoek bleek dat de werkelijke in Dubai toegevoegde waarde, wanneer deze werd uitgedrukt in percenten van de prijs af fabriek van de stalen kabels, in ieder geval minder bedroeg dan de 25 % waarvan door de onderneming gewag werd gemaakt.

               (42)

               Wat het argument betreft van UML dat de Commissie alleen bij de onderhandelingen betreffende de oorsprongsregels in het kader van de WTO uitgaat van wijziging van de 4-cijferpost als criterium en dat het hier geen goedgekeurde wetgeving betreft wordt erop gewezen dat de „4-cijferpost-regel” een vaste praktijk is bij de toepassing van artikel 24 van het communautair douanewetboek. Dit is de regel die door de instellingen van de Gemeenschap en door de bevoegde douaneautoriteiten van de lidstaten wordt toegepast bij de vaststelling van de niet-preferentiële oorsprong van een reeks producten waartoe ook het product in kwestie behoort.

               (43)

               Wat het argument betreft dat de onderneming niet op de hoogte was van de niet-preferentiële oorsprongsregels wijst de Commissie er nogmaals op dat UML de moedermaatschappij is van een grote multinational met verbonden productiemaatschappijen, distributeurs en handelsmaatschappijen over de gehele wereld. Rekening houdend met het verkeer van grondstoffen, afgewerkte producten en halffabrikaten tussen de leden van de groep lijkt het onwaarschijnlijk dat de onderneming niet op de hoogte was van de niet-preferentiële oorsprongsregels of van de oorsprong van belangrijke producten die in één van haar bedrijven worden vervaardigd. Bovendien wijst zij erop dat ondernemingen hoe dan ook verondersteld worden het wetboek en de voorschriften die van toepassing zijn te kennen en niet kunnen aanvoeren niet op de hoogte te zijn ter rechtvaardiging van het feit dat zij de geldende voorschriften niet hebben nageleefd.

               (44)

               Gezien het bovenstaande oordeelt de Commissie dat de uit Dubai uitgevoerde goederen in kwestie van Indiase oorsprong waren en dat deze goederen derhalve onderworpen zijn aan de antidumpingrechten die van toepassing zijn op de invoer van stalen kabels van oorsprong uit India.

               (45)

               De argumenten van de onderneming in verband met de oorsprong van de goederen in kwestie werden bijgevolg niet aanvaard en zijn derhalve niet van invloed op het standpunt van de Commissie dat de verbintenis werd geschonden.

         C.   WIJZIGING VAN BESLUIT 1999/572/EG

               (46)

               In het licht van het bovenstaande wordt geoordeeld dat de aanvaarding van de verbintenis die was aangeboden door Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd, nu bekend onder de naam Usha Martin Ltd, moet worden ingetrokken. Artikel 1 van Besluit 1999/572/EG van de Commissie tot aanvaarding van een verbintenis van Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd moet dienovereenkomstig worden gewijzigd,

         BESLUIT:
   Artikel 1
   De aanvaarding van de verbintenis in verband met de invoer van stalen kabels die was aangeboden door Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd wordt ingetrokken.
   Artikel 2
   De tabel in artikel 1, lid 1, van Besluit 1999/572/EG wordt door de volgende tabel vervangen:

               Land

               Producent

               Aanvullende Taric-code

               Zuid-Afrika

                           Haggie

                           Lower Germiston Road

                           Jupiter

                           PO Box 40072

                           Cleveland

                           Zuid-Afrika

               A023

         Artikel 3
   Dit besluit treedt in werking op de dag volgende op die van zijn bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Brussel, 22 december 2005.

            Voor de Commissie

         Peter MANDELSON

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 56 van 6.3.1996, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2117/2005 (PB L 340 van 23.12.2005, blz. 17).

      (2)  PB L 217 van 17.8.1999, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1674/2003 (PB L 238 van 25.9.2003, blz. 1).

      (3)  PB L 217 van 17.8.1999, blz. 63. Besluit laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1678/2003 (PB L 238 van 25.9.2003, blz. 13).

      (4)  Zie bladzijde 1 van dit Publicatieblad.

      (5)  PB L 302 van 19.10.1992, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 648/2005 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 117 van 4.5.2005, blz. 13).

      (6)  PB L 253 van 11.10.1993, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 883/2005 (PB L 148 van 11.6.2005, blz. 5).

      (7)  Zaak T-51/96 Miwon Co. Ltd/Raad (2000) Jur. II-1841, paragraaf 52.


title: Besluit van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA nr. 45/98/COL van 4 maart 1998 betreffende de dertiende wijziging van de formele en materiële regels op het gebied van overheidssteun

text:
23. 4. 98       ¬ NL ¬             Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                L 120/27
                                 EUROPESE ECONOMISCHE RUIMTE
                     TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT
                                                VAN DE EVA
                BESLUIT VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA
                                                      Nr. 45/98/COL
                                                     van 4 maart 1998
          betreffende de dertiende wijziging van de formele en materiële regels op het gebied
                                                    van overheidssteun
          DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA,
          heeft de formele en materiële regels op het gebied van overheidssteun (1), welke op 19 januari
          1994 zijn vastgesteld (2) en laatstelijk op 17 december 1997 zijn gewijzigd (3), als volgt gewijzigd.
          De volgende regels inzake kortlopende exportkredietverzekering en een lijst van landen met een
          verhandelbaar risico (voor de toepassing van de regels van hoofdstuk 17A inzake kortlopende
          exportkredietverzekering) worden als een nieuw hoofdstuk, hoofdstuk 17A, en al als een nieuwe
          bijlage IX aan de richtsnoeren inzake overheidssteun toegevoegd:
          „17A.    KORTLOPENDE EXPORTKREDIETVERZEKERING (1)
            17A.1. Inleiding
            1.     Uitvoersubsidies hebben een rechtstreekse ongunstige invloed op de mededinging op de
                   markt tussen potentiële leveranciers van goederen en dienstverrichters. Zich bewust van
                   deze schadelijke gevolgen hebben de Commissie van de Europese Gemeenschappen en
                   de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA uitvoersteun in het handelsverkeer binnen
                   de EER steeds streng veroordeeld (2). Hoewel de steun van de EER-staten voor hun
                   uitvoer buiten de EER de mededinging binnen de EER eveneens ongunstig kan beïn-
                   vloeden (3), hebben noch de Commissie noch de Toezichthoudende Autoriteit van de
                   EVA op dit gebied stelselmatig maatregelen genomen uit hoofde van de in het
                   EG-Verdrag (artikelen 92, 93 en 94) of de EER-Overeenkomst (artikel 61 alsmede artikel
                   1 van Protocol nr. 3 van de TA- en Hof-overeenkomst) neergelegde regels inzake staats-
                   steun. Hiervoor bestonden enkele redenen. Ten eerste zijn in de Europese Gemeenschap
                   de bepalingen van het EG-Verdrag op het gebied van buitenlandse handel (de artikelen
                   112 en 113) gedeeltelijk op deze activiteit van toepassing. Ten tweede wordt niet alleen
                   de mededinging in de Gemeenschap of de EER ongunstig beïnvloed door steun voor
                   extracommunautaire uitvoer, maar ook het concurrentievermogen van de EER-
                   exporteurs ten opzichte van die van de handelspartners van de EER-staten, die soortge-
                   lijke steun verlenen. Ten slotte is vooruitgang geboekt bij het reguleren van steun in het
                   kader van de OESO en de WTO.
          (1) Hierna „richtsnoeren inzake overheidssteun” genoemd.
          (2) PB L 231 van 3. 9. 1994, blz. 1; EER-Supplement bij het PB nr. 32 van 3. 9. 1994.
          (3) PB C 38 van 5. 2. 1998, blz. 19; EER-Supplement bij het PB nr. 5 van 5. 2. 1998, blz. 214.
 ---pagebreak--- L 120/28    ¬ NL ¬             Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                               23. 4. 98
         2.    Hoewel de Commissie van de Europese Gemeenschappen er tot op het ogenblik van de
               goedkeuring van de aan deze regels ten grondslag liggende mededeling van heeft afge-
               zien, gebruik te maken van haar controlebevoegdheden op het gebied van exportkrediet
               en exportkredietverzekering, is uit de werkzaamheden van de coördinatiegroep Krediet-
               verzekering en financieringskredieten van de Raad (4) en uit de rechtspraak van het Hof
               van Justitie van de Europese Gemeenschappen (5) naar het oordeel van de Commissie
               gebleken, dat ten minste in één sector, die van de kortlopende exportkredietverzekering,
               de feitelijke of potentiële verstoringen van de mededinging in de Gemeenschap wellicht
               maatregelen van de Commissie rechtvaardigen uit hoofde van de regels inzake staats-
               steun, zonder vooruitgang op andere gebieden af te wachten.
         3.    De Overeenkomst betreffende de EER voorziet niet in een gemeenschappelijke han-
               delspolitiek ten opzichte van derde landen en bevat derhalve geen bepalingen die over-
               eenstemmen met die in de artikelen 112 en 113 van het EG-Verdrag. De Overeenkomst
               beperkt derhalve niet, zoals het EG-Verdrag voor de lidstaten van de Europese Gemeen-
               schap doet, de vrijheid van de EVA-staten om de handel met derde landen te stimuleren,
               mits dergelijke maatregelen geen invloed hebben op de handel tussen de partijen bij de
               EER-Overeenkomst. Zoals hiervoor is vastgesteld, kunnen dergelijke maatregelen echter
               de mededinging en de handel binnen de EER beïnvloeden. Voorts kunnen de mededin-
               gingsdistorsies zich niet alleen voordoen tussen exporteurs in verschillende EER-staten
               bij hun handelsactiviteiten in en buiten de EER, maar ook tussen exportkredietverzeke-
               raars die hun diensten in de EER aanbieden. De Autoriteit is daarom van oordeel dat de
               situatie, wat betreft de toepasbaarheid van artikel 61 van de EER-Overeenkomst en van
               artikel 1 van Protocol nr. 3 van de TA- en Hof-overeenkomst op kortlopende exportkre-
               dietverzekering, dezelfde is als voor de toepassing van de artikelen 92 en 93 van het
               EG-Verdrag. De feitelijke of potentiële verstoringen van de mededinging en van de
               handel binnen de EER vergen met andere woorden dat de Autoriteit actie onderneemt
               uit hoofde van de regels inzake staatssteun.
         4.    Deze regels hebben ten doel de distorsies op te heffen die het gevolg zijn van staatssteun
               in de sector van het exportkredietverzekeringsbedrijf waar openbare of door de overheid
               gesteunde exportkredietverzekeraars en particuliere exportkredietverzekeraars met elkaar
               concurreren. Deze commerciële sector van de exportkredietverzekering betreft de verze-
               kering van kortlopende exportkredietrisico’s in de handel binnen de EER en met vele
               landen erbuiten. Dergelijke risico’s worden „verhandelbaar” genoemd en zullen in punt
               17A.2 worden gedefinieerd. De definitie omvat thans uitsluitend de zogenoemde „com-
               merciële” risico’s, in tegenstelling tot de „politieke” risico’s, in de handel in de EER en
               met de meeste OESO-landen die in bijlage IX bij deze richtsnoeren zijn opgenomen.
               Hoewel de EVA-staten aanzienlijke inspanningen hebben geleverd om steun in de
               commerciële sector van de exportkredietverzekering af te schaffen, vereist het goed func-
               tioneren van de EER-Overeenkomst waarborgen ter verzekering dat de concurrentiever-
               houdingen onder alle omstandigheden eerlijk blijven.
         5.    Deze regels betreffen niet de verzekering van middellange- en langetermijnexportkre-
               dietrisico’s die tot dusverre grotendeels onverhandelbaar zijn. De factoren die de
               Commissie van de Europese Gemeenschappen en de Toezichthoudende Autoriteit van
               de EVA ervan hebben weerhouden in deze sector uitvoerig gebruik te maken van haar
               controlebevoegdheden op het gebied van staatssteun, verzetten zich nog steeds tegen
               dergelijke stappen.
         6.    In punt 17A.2 wordt de structuur van de exportkredietverzekeringsmarkt beschreven.
               Wat de commerciële of marktsector betreft, waarop particuliere verzekeraars opereren en
               waarop deze regels betrekking hebben, wordt een onderscheid gemaakt tussen particu-
               liere exportkredietverzekeraars enerzijds en openbare of door de overheid gesteunde
               verzekeraars anderzijds. Er wordt tevens uitgelegd waarom en in hoeverre de bepalingen
               inzake staatssteun van de EER-Overeenkomst van toepassing zijn. Ten slotte deelt de
               Autoriteit in punt 17A.4 mee welke maatregelen zij nodig acht om te verzekeren dat
               eventuele nog bestaande staatssteun van de in punt 17A.3 genoemde soorten uit de
               marktsector wordt verwijderd en verzoekt zij de EVA-staten ingevolge artikel 1, lid 1, van
               Protocol nr. 3 van de TA- en Hof-Overeenkomst zo nodig dergelijke maatregelen te
               nemen.
 ---pagebreak--- 23. 4. 98    ¬ NL ¬              Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                L 120/29
          17A.2. De commerciële en de niet-commerciële sector van de kortlopende exportkre-
                 dietverzekering
          1.     Uit het verslag van de coördinatiegroep Kredietverzekering en financieringskredieten
                 van de Raad, waarnaar wordt verwezen in een voetnoot bij punt 17A.1.2 (hierna „verslag”
                 genoemd), uit klachten bij de Commissie van de Europese Gemeenschappen van parti-
                 culiere exportkredietverzekeringsmaatschappijen en uit de rechtspraak van het Hof van
                 Justitie van de Europese Gemeenschappen is gebleken, dat in sommige lidstaten van de
                 Europese Gemeenschap dezelfde „officiële” exportkredietmaatschappijen die de middel-
                 lange- en langetermijnrisico’s van exporteurs voor rekening of met de garantie (6) van de
                 staat te verzekeren, ook voor rekening of met de garantie van de staat actief zijn in
                 segmenten van de kortlopende exportkredietverzekeringsmarkt, waar zij aldus
                 concurreren met particuliere exportkredietverzekeraars die geen banden met de staat
                 hebben. Voorafgaand onderzoek dat door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA is
                 verricht, wijst erop dat dit ook het geval is in twee van de drie EVA-staten die partij zijn
                 bij de EER-Overeenkomst, namelijk Noorwegen en IJsland. De betrokken „officiële”
                 exportkredietmaatschappijen kunnen regeringsdepartementen zijn, ondernemingen die
                 in staatseigendom zijn of onder zeggenschap van de staat vallen, of ondernemingen die
                 volledig in particuliere handen zijn en onder particuliere zeggenschap staan. In deze
                 regels worden dergelijke maatschappijen „openbare of door de overheid gesteunde
                 exportkredietverzekeraars” genoemd. Evenals de „officiële” maatschappijen, die zowel op
                 de middellange en lange als op de korte termijn opereren, kunnen sommige exportkre-
                 dietverzekeraars die in particuliere eigendom zijn of onder particuliere zeggenschap
                 staan en die uitsluitend kortlopende verzekeringen afsluiten, door de overheid worden
                 gesteund door middel van garanties of gelijkwaardige herverzekeringsovereenkomsten
                 voor bepaalde onderdelen van hun activiteiten. Ook deze verzekeringsmaatschappijen
                 moeten worden gerangschikt onder de „openbare of door de overheid gesteunde” verze-
                 keraars. Anderzijds worden exportkredietverzekeringsmaatschappijen die hoofdzakelijk of
                 uitsluitend op de korte termijn werken en voor geen enkel onderdeel van hun activi-
                 teiten voor rekening of met de garantie (7) van de staat opereren „particuliere exportkre-
                 dietverzekeraars” genoemd.
          2.     Uit het verslag bleek dat, wanneer openbare of door de overheid gesteunde exportkre-
                 dietverzekeraars voor rekening of met de garantie van de overheid op gedeelten van de
                 kortetermijnmarkt opereren waar zij met particuliere verzekeraars concurreren, zij
                 bepaalde financiële voordelen hadden die de mededinging kunnen vervalsen ten koste
                 van particuliere verzekeraars. In geen enkel land hebben openbare of door de overheid
                 gesteunde exportkredietverzekeraars een monopolie op de kortetermijnmarkt.
          3.     Een van de moeilijkste onderwerpen die in het verslag zijn behandeld, was het
                 verstrekken van herverzekeringen door de staat, hetzij rechtstreeks, hetzij indirect. Het
                 verslag merkt herverzekeringsovereenkomsten die 100 % dekking verschaffen en
                 gelijkwaardig zijn met garanties, als subsidies aan. Thans wordt erkend, dat herverzeke-
                 ringsfaciliteiten, waarbij de staat uistluitend in een herverzekeringsovereenkomst in de
                 particuliere sector deelneemt of deze aanvult, de verzekeraars die hiervan profiteren ook
                 in een voordelige positie kunnen brengen ten opzichte van particuliere verzekeraars die
                 een dergelijke dekking niet ontvangen, en derhalve de mededinging vervalsen.
          4.     Ondanks recente verbeteringen — waarbij openbare of door de overheid gesteunde
                 exportkredietverzekeraars in toenemende mate hun kortetermijnactiviteiten onder-
                 brengen in afzonderlijke ondernemingen of een aparte boekhouding invoeren — is hier-
                 boven reeds opgemerkt, dat het nog steeds nodig is om maatregelen te nemen om de
                 gewenste eerlijke concurrentieverhoudingen tot stand te brengen. Om te beginnen moet
                 worden nagegaan, in welke sector een concurrerende markt bestaat. In het verslag werd
                 voor het onderzoek van de marktsector als doorslaggevend criterium gebruikt, of particu-
                 liere herverzekering algemeen beschikbaar was, en niet alleen in individuele gevallen.
                 Het antwoord was over het algemeen bevestigend voor commerciële particuliere kopers-
                 risico’s; wat de politieke risico’s betreft (waaronder risico’s met betrekking tot openbare
                 kopers, wisselkoersrisico’s en niet-commerciële rampenrisico’s) is de capaciteit tot
                 dusverre onvoldoende om het dekken van dergelijke risico’s duidelijk als een marktacti-
                 viteit aan te merken. Op grond van een analyse van de particuliere herverzekeringsmarkt,
                 gebaseerd op de drie criteria duur, plaats en aard van de verzekerde risico’s, is er in het
                 verslag van uitgegaan, dat „verhandelbare” risico’s commerciële risico’s zijn met een risi-
                 coperiode van normaal maximaal drie jaar voor uitvoer over de gehele wereld.
 ---pagebreak--- L 120/30     ¬ NL ¬              Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                              23. 4. 98
         5.     Uit latere opmerkingen van de lidstaten van de Europese Gemeenschap, EVA-staten,
                bedrijfsverenigingen en verzekeraars bleek, dat deze definitie over het algemeen te ruim
                was. Van degenen die opmerkingen indienden, deelden de meesten de opvatting van het
                verslag, dat politieke risico’s moeten worden uitgesloten, omdat de particuliere herverze-
                keringsmarkt niet groot genoeg is, en zij gaven de voorkeur aan een maximale risicope-
                riode van twee jaar voor commerciële risico’s. Verder was het kennelijk erg moeilijk om
                op de particuliere verzekeringsmarkt het commerciële risico van langdurige niet-
                nakoming van betalingsverplichtingen door niet-OESO-landen te herverzekeren.
         6.     Gezien het nauwe verband tussen langdurige niet-nakoming van betalingsverplichtingen
                en insolventie — doordat het risico van langdurige niet-nakoming een insolventierisico
                kan worden — en de daaruit voortvloeiende noodzaak om beide risico’s tot dezelfde
                categorie te rekenen (verhandelbaar of onverhandelbaar), lijkt het verstandig voorlopig
                alle commerciële risico’s met betrekking tot niet-OESO-landen van de definitie van
                verhandelbare risico’s en de werkingssfeer van deze regels uit te sluiten. Ten slotte
                schijnen er op dit moment nog steeds problemen te bestaan bij de particuliere herverze-
                kering van commerciële risico’s met betrekking tot bepaalde OESO-landen.
         7.     In het licht van het bovenstaande worden „verhandelbare” risico’s voor de toepassing van
                deze regels als volgt gedefinieerd: commerciële risico’s met betrekking tot niet-openbare
                debiteuren (8), die zijn gevestigd in de in bijlage IX genoemde landen. Voor deze risico’s
                bedraagt de maximale risicoperiode (dit wil zeggen fabricage- plus kredietperiode met
                het gebruikelijke uitgangspunt van de Berner Unie en de gewone krediettermijn) minder
                dan twee jaar.
         8.     Alle andere risico’s (dit wil zeggen politieke risico’s, rampenrisico’s (9) en commerciële
                risico’s met betrekking tot openbare kopers en met betrekking tot niet in bijlage IX
                genoemde landen) worden nog niet als verhandelbare risico’s beschouwd.
         9.     Voor de toepassing van deze regels worden „commerciële” risico’s als volgt omschreven:
                — ongegronde opzegging van een contract door een debiteur, dit wil zeggen het door
                     een niet-openbare debiteur zonder geldige reden opschorten of beëindigen van het
                     contract;
                — ongegronde weigering van een particuliere debiteur om de goederen waarop het
                     contract betrekking heeft, te accepteren;
                — insolventie van een niet-openbare debiteur of zijn garant;
                — niet-betaling door een niet-openbare debiteur of door een garant van een schuld die
                     voortvloeit uit het contract, dit wil zeggen langdurige niet-nakoming van een beta-
                     lingsverplichting.
         10.    De capaciteit van de particuliere herverzekeringsmarkt is flexibel. Dit heeft tot gevolg,
                dat de definitie van verhandelbare risico’s niet constant is en in de loop van de tijd kan
                veranderen (in de toekomst wellicht met uitbreiding tot politieke risico’s). Deze definitie
                moet derhalve regelmatig (ten minste eenmaal per jaar) door de Autoriteit worden herbe-
                zien. De Autoriteit zal de EVA-staten en andere belanghebbenden hiertoe raadplegen.
                Voorzover wijzigingen van de definitie noodzakelijk zijn, zal hierbij rekening moeten
                worden gehouden met de werkingssfeer van EER-wetgeving inzake exportkredietverze-
                kering, teneinde tegenstrijdigheden of rechtsonzekerheid te voorkomen.
         17A.3. Factoren die de mededinging tussen particuliere en openbare of door de over-
                heid gesteunde exportkredietverzekeraars vervalsen
         1.     De factoren die de mededinging kunnen vervalsen ten gunste van openbare of door de
                overheid gesteunde exportkredietverzekeraars die verhandelbare risico’s verzekeren,
                zijn (10):
                — een staatsgarantie, rechtens of feitelijk, voor leningen en verliezen. Dergelijke garan-
                     ties stellen de verzekeraar in staat tegen lagere rentevoeten dan de normale marktta-
                     rieven te lenen of om hoe dan ook leningen aan te gaan. Bovendien voorkomen zij
                     dat verzekeraars zich moeten herverzekeren op de particuliere markt;
 ---pagebreak--- 23. 4. 98    ¬ NL ¬             Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                              L 120/31
                — eventuele verschillen met particuliere verzekeraars ten aanzien van de verplichting
                    om adequate voorzieningen aan te houden. Toen Richtlijn 73/239/EEG (11) werd
                    gewijzigd bij Richtlijn 87/343/EEG (12), werd ervan uitgegaan, dat de uitzonderingsbe-
                    paling voor verrichtingen op het gebied van de exportkredietverzekering voor reke-
                    ning of met garantie van de staat (artikel 2, lid 2, onder d), van de oorspronkelijke
                    richtlijn) niet gold voor verrichtingen op het gebied van kortlopende commerciële
                    risico’s welke door openbare of door de overheid gesteunde exportkredietverzekeraars
                    voor eigen rekening en zonder overheidsgarantie worden uitgevoerd (13). Dit betekent
                    dat openbare of door de overheid gesteunde verzekeraars, om kortlopende commer-
                    ciële risico’s te kunnen verzekeren, eerst moeten beschikken over een welbepaald
                    bedrag aan eigen middelen (solventiemarge en garantiefonds) en technische voorzie-
                    ningen (met name een egalisatiereserve) en een vergunning moeten hebben overeen-
                    komstig artikel 6 en volgende van Richtlijn 73/239/EEG;
                — belastingverlichting of -vrijstelling van normaal verschuldigde belastingen (bijvoor-
                    beeld vennootschapsbelasting en belasting op verzekeringspolissen);
                — steunverlening of kapitaalverstrekking door de staat — wat het laatste betreft, dient
                    het beginsel in acht te worden genomen dat, tenzij de overheid optreedt als een
                    particuliere investeerder in een markteconomie, kapitaalinjecties staatssteun
                    inhouden (14) —, het verlenen van diensten in natura door de staat, zoals de toegang
                    tot en het gebruik van infrastructuur, faciliteiten of bevoorrechte informatie van de
                    staat (bijvoorbeeld door ambassades verzamelde informatie over debiteuren) tegen
                    voorwaarden die geen juiste afspiegeling van de kosten vormen, en de herverzekering
                    door de staat, ofwel rechtstreeks, ofwel indirect via een openbare of door de overheid
                    gesteunde exportkredietverzekeraar, op voorwaarden die gunstiger zijn dan die welke
                    door de particuliere herverzekeringsmarkt worden aangeboden, hetgeen ofwel tot een
                    te lage prijs van de herverzekering leidt, ofwel tot de kunstmatige schepping van
                    capaciteit die op de particuliere markt niet beschikbaar zou komen.
          2.    De in punt 17A.3.1 genoemde faciliteiten geven exportkredietverzekeraars die hiervan
                gebruik maken, feitelijk of potentieel een financieel voordeel boven andere exportkre-
                dietverzekeraars. Dergelijke financiële voordelen die aan bepaalde ondernemingen
                worden verleend, vervalsen de mededinging en vormen staatssteun in de zin van artikel
                61, lid 1, van de EER-Overeenkomst.
          3.    Artikel 61, lid 1, is van toepassing op alle maatregelen die bepaalde ondernemingen of
                producten in financieel of economisch opzicht bevoordelen en die een feitelijke of
                mogelijke belasting van of verlies aan openbare middelen meebrengen en waarvoor
                nauwelijks of geen tegenprestatie van de desbetreffende steunontvangende onderneming
                wordt verlangd, voorzover deze maatregelen het handelsverkeer tussen de partijen bij de
                Overeeenkomst ongunstig beïnvloeden en de mededinging door begunstiging van
                bepaalde ondernemingen of bepaalde producties vervalsen of dreigen te vervalsen (15).
          4.    De in punt 17A.3.1 genoemde financiële voordelen leiden voor de in de punten 17A.2.7
                tot en met 17A.2.9 omschreven verhandelbare risico’s tot een distorsie van het diensten-
                verkeer binnen de EER. Bovendien veroorzaken zij verschillen in de voor de verhandel-
                bare risico’s beschikbare verzekeringsdekking in verschillende EER-staten, waardoor de
                mededinging tussen ondernemingen in de EER-staten wordt vervalst en neveneffecten
                voor het handelsverkeer binnen de EER ontstaan, ongeacht of het gaat om export
                binnen of buiten het grondgebied van de partijen bij de Overeenkomst (16). De uitzon-
                deringen van artikel 61 van de EER-Overeenkomst zijn niet van toepassing op steun
                voor de verzekering van verhandelbare risico’s, aangezien het verstorende effect van
                dergelijke steun binnen de EER zwaarder weegt dan de mogelijke nationale of EER-
                belangen die met uitvoersteun worden gediend. Het hierboven weergegeven standpunt is
                bevestigd door het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen in
                zaak C-63/89 die rechtstreeks verband hield met het in deze regels behandelde onder-
                werp. Het Hof was van oordeel dat, hoewel de richtlijn inzake de gedeeltelijke harmoni-
                satie van de egalisatiereserves voor verzekeringsondernemingen, waardoor exportkrediet-
                verzekeringsverrichtingen voor rekening of met garantie van de overheid worden vrijge-
 ---pagebreak--- L 120/32    ¬ NL ¬               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                23. 4. 98
                steld, niet onwettig is, de factoren die de mededinging tussen particuliere en openbare of
                door de overheid gesteunde exportkredietverzekeraars vervalsen, „wel grond opleveren
                voor een beroep in rechte om de inbreuk op de bepalingen (van artikel 92 van het
                EG-Verdrag) te doen bestraffen” (17). In zijn arrest in zaak C-44/93 concludeerde het Hof,
                dat de desbetreffende voordelen staatssteun inhouden en bevestigde het dat de
                Commissie stappen zou kunnen nemen om hieraan een einde te maken.
         17A.4. Maatregelen die noodzakelijk zijn om mededingingsvervalsingen op het gebied
                van de kortlopende exportkredietverzekering met betrekking tot verhandelbare
                risico’s op te heffen
         1.     De in punt 17A.3.1 genoemde vormen van steun die worden verleend aan openbare of
                door de overheid gesteunde exportkredietverzekeraars voor de in de punten 17A.2.7 tot
                en met 17A.2.9 omschreven verhandelbare risico’s, kunnen de mededinging vervalsen en
                kunnen derhalve niet in aanmerking komen voor vrijstelling van de regels inzake staats-
                steun van de EER-Overeenkomst.
         2.     De EVA-staten wordt derhalve ingevolge artikel 1, lid 1, van Protocol nr. 3 van de TA-
                en Hof-overeenkomst verzocht, hun stelsels van exportkredietverzekering voor verhan-
                delbare risico’s waar nodig zodanig te wijzigen, dat het verlenen van de volgende vormen
                van staatssteun aan openbare of door de overheid gesteunde exportkredietverzekeraars
                met betrekking tot dergelijke risico’s vóór 1 januari 1999 wordt beëindigd:
                a) staatsgaranties voor leningen of verliezen;
                b) vrijstelling van de verplichting om adequate reserves te vormen en van de andere in
                    punt 17A.3.1, tweede streepje, genoemde verplichtingen;
                c) verlaging of vrijstelling van belasting of van andere lasten welke gewoonlijk verschul-
                    digd zijn;
                d) steunverlening of kapitaalverstrekking of andere vormen van financiering in omstan-
                    digheden waarin een particuliere investeerder die onder normale marktvoorwaarden
                    handelt, niet in de onderneming zou investeren, of op voorwaarden die een particu-
                    liere investeerder niet aanvaardbaar zou achten;
                e) het verlenen van diensten in natura door de staat, zoals de toegang tot en het gebruik
                    van de infrastructuur, faciliteiten of bevoorrechte informatie van de staat (bijvoorbeeld
                    door ambassades verzamelde informatie over debiteuren), tegen voorwaarden die geen
                    juiste afspiegeling vormen van de kosten, en
                f) herverzekering door de staat, hetzij rechtstreeks, hetzij indirect via een openbare of
                    door de overheid gesteunde exportkredietverzekeraar, op voorwaarden die gunstiger
                    zijn dan die welke op de particuliere herverzekeringsmarkt gelden, hetgeen ofwel tot
                    een te lage prijs van de herverzekeringsdekking leidt of tot de kunstmatige
                    totstandbrenging van capaciteit, die op de particuliere markt niet beschikbaar zou
                    komen.
         3.     Hangende de resultaten van het in punt 17A.4.6 genoemde onderzoek blijven de
                bestaande aanvullende herverzekeringsovereenkomsten van de staat evenwel voorlopig
                toegestaan, mits:
                — de herverzekering door de staat een ondergeschikt element vormt in het totale
                     herverzekeringspakket van de verzekeraar;
                — wanneer de herverzekeringsovereenkomsten van de verzekeraar zowel verhandelbare
                     als onverhandelbare risico’s omvatten, en een eventuele overheidsherverzekering dus
                     onvermijdelijk betrekking heeft op verhandelbare risico’s, het niveau van overheids-
                     herverzekering voor de verhandelbare risico’s niet hoger is dan dat op de particuliere
                     herverzekeringsmarkt indien deze risico’s afzonderlijk zouden worden herverzekerd;
                — de herverzekering door de staat de verzekeraar niet in staat stelt bij de verzekering
                     van activiteiten voor individuele kopers de grenzen die deelnemende herverzekeraars
                     op de particuliere markt hebben vastgesteld, te overschrijden;
                — de premie voor staatsherverzekering een onmiskenbare afspiegeling vormt van het
                     risico, wordt berekend op basis van commerciële markttechnieken en, wanneer een
                     gelijkwaardig commercieel tarief beschikbaar is, ten minste gelijk is aan dat tarief.
                — de staatsherverzekering voor verhandelbare risico’s toegankelijk is voor alle krediet-
                     verzekeraars die voldoen aan de gemeenschappelijke criteria om hiervoor in aanmer-
                     king te komen.
 ---pagebreak--- 23. 4. 98     ¬ NL ¬             Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                               L 120/33
          4.     Teneinde te voldoen aan de punten 17A.4.2 en 17A.4.3, dienen openbare of door de
                 overheid gesteunde exportkredietverzekeraars op zijn minst een gescheiden administratie
                 en gescheiden rekeningen te voeren voor het verzekeren van verhandelbare en onverhan-
                 delbare risico’s voor rekening of met garantie van de staat, waaruit blijkt dat zij bij hun
                 activiteiten inzake het verzekeren van verhandelbare risico’s geen staatssteun ontvangen.
                 De rekeningen voor activiteiten die voor eigen rekening van de verzekeraar worden
                 verzekerd, dienen in overeenstemming te zijn met het in bijlage IX, punt 12b, van de
                 EER-Overeenkomst vermelde besluit (18).
          5.     Bovendien zal een EVA-staat die herverzekeringsdekking verstrekt aan een exportkre-
                 dietverzekeraar door middel van deelneming aan of betrokkenheid bij particuliere
                 herverzekeringsovereenkomsten die zowel op verhandelbare als op onverhandelbare risi-
                 co’s betrekking hebben, moeten aantonen dat deze geen staatssteun omvatten in de zin
                 van punt 17A.4.2.f).
          6.     Hiertoe zal de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, in nauwe samenwerking met
                 de EVA-staten, vanaf de bekendmaking van deze regels, voortdurend toezicht houden op
                 dergelijke overeenkomsten op basis van halfjaarlijkse verslagen die door de betrokken
                 EVA-staten moeten worden ingediend, en zal zij tegen februari 1999 een uitvoerig
                 onderzoek naar dergelijke overeenkomsten doen. Dit onderzoek zal alle kennis en erva-
                 ring in aanmerking nemen die in de tussentijd is opgedaan inzake de werking van de
                 kortlopende exportkredietverzekeringsmarkt, en de rol die de EVA-staten daarin spelen,
                 op basis van de verslagen inzake de tenuitvoerlegging die ingevolge punt 17A.4.14
                 moeten worden uitgebracht, van het eerste van de jaarlijkse onderzoeken die overeen-
                 komstig punt 17A.4.15 moeten worden verricht en van eventuele aanmeldingen van het
                 gebruik van de ontsnappingsclausule overeenkomstig de punten 17A.4.8 tot en met
                 17A.4.13. Komt het onderzoek tot de conclusie, dat de overeenkomsten in een EVA-staat
                 staatssteun behelzen, dan zal de EVA-staat worden verzocht deze uiterlijk eind 1999 te
                 beëindigen.
          7.     Onder de in de punten 8 tot en met 13 hierna vastgestelde omstandigheden mag worden
                 afgeweken van het beginsel dat exportkredietverzekering voor verhandelbare risico’s
                 uitsluitend door openbare of door de overheid gesteunde exportkredietverzekeraars mag
                 worden verstrekt indien de in punt 17A.4.2 juncto punt 17A.4.3, genoemde financiële
                 voordelen ontbreken (ontsnappingsclausule)
          8.     In sommige landen kan voor verhandelbare exportkredietrisico’s tijdelijk geen dekking
                 beschikbaar zijn bij particuliere exportkredietverzekeraars of openbare of door de over-
                 heid gesteunde exportkredietverzekeraars die voor eigen rekening opereren, door een
                 gebrek aan verzekerings- of herverzekeringscapaciteit. Derhalve worden deze risico’s
                 tijdelijk als onverhandelbaar beschouwd.
          9.     Onder dergelijke omstandigheden kunnen deze tijdelijk onverhandelbare risico’s worden
                 verzekerd door een openbare of door de overheid gesteunde exportkredietverzekeraar
                 voor onverhandelbare risico’s voor rekening of met garantie van de overheid. De verzeke-
                 raar moet zijn tarieven voor dergelijke risico’s zoveel mogelijk afstemmen op die welke
                 elders door particuliere exportkredietverzekeraars voor het betrokken risico worden bere-
                 kend.
          10.    Een EVA-staat die van deze ontsnappingsclausule gebruik wil maken, moet zijn
                 ontwerpbesluit onmiddellijk bij de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA aanmelden.
                 Deze aanmelding moet een marktverslag bevatten, waarin wordt aangetoond dat er op de
                 particuliere verzekeringsmarkt geen dekking beschikbaar is. Dit dient te worden gestaafd
                 met verklaringen van twee grote, bekende internationale particuliere exportkredietverze-
                 keraars, alsmede van een nationale kredietverzekeraar, teneinde aldus het gebruik van
                 deze ontsnappingsclausule te rechtvaardigen. Dat op de particuliere verzekeringsmarkt
                 geen dekking beschikbaar is, kan echter eventueel ook worden aangetoond door middel
                 van een marktverslag van een onafhankelijke adviseur die door de Autoriteit betrouwbaar
                 en onpartijdig wordt geacht. De aanmelding dient bovendien een beschrijving te
                 bevatten van de voorwaarden die de openbare of door de overheid gesteunde exportkre-
                 dietverzekeraar voor deze risico’s wil hanteren.
          11.    De Autoriteit onderzoekt, binnen twee maanden na deze aanmelding, of het gebruik van
                 de ontsnappingsclausule strookt met de bovengenoemde voorwaarden en verenigbaar is
                 met de EER-Overeenkomst.
 ---pagebreak--- L 120/34      ¬ NL ¬              Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                            23. 4. 98
          12.     Komt de Autoriteit tot de conclusie, dat de voorwaarden voor het gebruik van de
                  ontsnappingsclausule zijn nagekomen, dan geldt haar beschikking inzake de verenig-
                  baarheid voor een periode van twee jaar, te rekenen vanaf de datum van de beschikking,
                  op voorwaarde dat de marktomstandigheden die het gebruik van de ontsnappingsclau-
                  sule rechtvaardigen, zich in die periode niet wijzigen.
          13.     Voorts kan de Autoriteit, in overleg met de EVA-staten, de voorwaarden voor het gebruik
                  van de ontsnappingsclausule aanpassen. Tevens mag zij deze opschorten of vervangen
                  door een ander geschikt systeem.
          14.     Deze bepalingen worden per 1 januari 1998 van kracht en gelden tot eind 2002. De
                  EVA-staten wordt verzocht de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA binnen twee
                  maanden na bekendmaking van deze regels mee te delen of zij de erin vervatte aanbeve-
                  lingen aanvaarden. Uiterlijk op 1 januari 1999 delen de EVA-staten de Autoriteit mee,
                  welke maatregelen zij hebben genomen om hieraan te voldoen. Mocht door middel van
                  deze verslagen of anderszins blijken dat de in de EVA-staten geldende regelingen nog
                  steeds staatssteun behelzen, dan zal de Autoriteit deze steun beoordelen op grond van
                  artikel 61 van de EER-overeenkomst en van artikel 1 van Protocol nr. 3 van de TA- en
                  Hof-overeenkomst in het licht van het hierboven uiteengezette beleid.
          15.     In samenwerking met de EVA-staten en belanghebbende derden zal de Autoriteit de
                  definitie van verhandelbare risico’s en de werking van deze regels in het licht van de
                  marktontwikkelingen en eventuele voor de EER van belang zijnde wetgeving, aan een
                  onderzoek onderwerpen. Alle informatie die de Autoriteit in verband met een dergelijk
                  onderzoek van de EVA-staten en belanghebbenden ontvangt, zal, met de toestemming
                  van de informatieverstrekker, aan alle andere bij dit onderzoek betrokken deelnemers ter
                  beschikking worden gesteld.
         (1) Dit hoofdstuk komt overeen met de mededeling van de Commissie aan de lidstaten inge-
             volge artikel 93, lid 1, van het EG-Verdrag inzake de toepassing van de artikelen 92 en 93
             van het Verdrag op kortlopende exportkredietverzekering (PB C 281 van 17. 9. 1997, blz. 4).
         (2) In de zevende verslag over het mededingingsbeleid (1977), punt 242, deelde de Commissie
             mee, dat steunmaatregelen voor de export in het intracommunautaire handelsverkeer niet in
             aanmerking komen voor toepassing van enige der uitzonderingsbepalingen, ongeacht de
             intensiteit, de vorm, de motivering of de strekking van de steunmaatregelen.
         (3) Zie het arrest van het Hof van Justitie in zaak C-142/87 (België/Commissie), Jurisprudentie
             1990, I-959. Zie ook zaak C-44/93 (Assurances du Crédit/NDD en België), Jurisprudentie
             1994, I-3829, rechtsoverweging 30.
         (4) „L’assurance-crédit et le marché unique 1992 (court-terme)”, bij de coördinatiegroep inge-
             diend verslag; rapporteur P. Callut.
         (5) Zie zaak C-63/89 (Assurances du Crédit en Cobac/Raad en Commissie), Jurisprudentie 1991,
             I-1799, en zaak C-44/93 (Assurances du Crédit/NDD en België), Jurisprudentie 1994, I-3829.
         (6) In sommige gevallen worden middellange- en langetermijnrisico’s niet door een garantie
             gedekt, maar door een alomvattende herverzekeringsovereenkomst met de overheid.
         (7) Of met gelijkwaardige herverzekeringsovereenkomsten.
         (8) Of niet-openbare garanten. Een openbare debiteur of garant is een debiteur of garant die, op
             een of andere wijze, de overheid zelf vertegenwoordigt en die niet bij een gerechtelijke of
             administratieve procedure insolvent kan worden verklaard. Voor de toepassing van deze
             regels worden openbare bedrijven of bedrijven waarover de overheid zeggenschap heeft en
             die gevestigd zijn in de landen welke in bijlage IX als landen met een verhandelbaar risico
             worden genoemd en waarop de gebruikelijke voorschriften van het vennootschapsrecht van
             toepassing zijn, als niet-openbare debiteurs/garanten beschouwd.
         (9) Dit wil zeggen oorlog, revolutie, natuurrampen, kernongevallen, enz., niet de zogenoemde
             „commerciële rampenrisico’s” (catastrofale cumulering van verliezen met betrekking tot indi-
             viduele kopers of landen) die door een schade-execedent-herverzekering kunnen worden
             gedekt en die commerciële risico’s zijn.
 ---pagebreak--- 23. 4. 98       ¬ NL ¬             Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                               L 120/35
          (10) De koppeling door een openbare of door de overheid gesteunde exportkredietverzekeraar van
               het verzekeren van niet-marktrisico’s aan de dekking van marktrisico’s kan een inbreuk
               vormen op artikel 54 van de EER-Overeenkomst. Een dergelijke handelwijze kan zowel door
               de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA of de Commissie van de Europese Gemeen-
               schappen worden vervolgd als in rechte en bij nationale mededingingsautoriteiten worden
               aangevochten.
          (11) Eerste Richtlijn 73/239/EEG van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke
               en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf,
               met uitzondering van de levensverzekeringsbranche en de uitoefening daarvan (PB L 228 van
               16. 8. 1973, blz. 3); zie punt 2 van bijlage IX bij de EER-Overeenkomst.
          (12) Richtlijn 87/343/EEG van de Raad van 22 juni 1987 tot wijziging van Richtlijn 73/239/EEG
               tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot
               het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de
               uitoefening daarvan (PB L 185 van 4. 7. 1987, blz. 72); zie punt 2, derde streepje, van bijlage
               IX bij de EER-Overeenkomst.
          (13) Zie arrest van het Hof van Justitie in zaak C-63/89 (Assurances du Crédit en Cobac/Raad en
               Commissie), Jurisprudentie 1991, blz. I-1848 (rechtsoverweging 22).
          (14) Zie de hoofdstukken 19 en 20 van deze richtsnoeren inzake overheidssteun.
          (15) Zie de arresten van het Hof van Justitie in zaak 30/59 (Steenkolenmijnen/Hoge Autoriteit),
               Jurisprudentie 1961, blz. 1, rechtsoverweging 19; in zaak 173/73 (Italië/Commissie), Jurispru-
               dentie 1974, blz. 709, en in zaak 730/79 (Philip Morris/Commissie), Jurisprudentie 1980, blz.
               2671.
          (16) In zijn arrest in zaak C-142/87 (België/Commissie), geciteerd in voetnoot 3 bij punt 17A.1.1,
               was het Hof van Justitie van oordeel, dat niet alleen de steun voor intracommunautaire
               uitvoer, doch ook steun voor uitvoer uit de Gemeenschap het intracommunautaire handels-
               verkeer nadelig kan beïnvloeden. In beide gevallen wordt steun verleend in de vorm van
               exportkredietverzekering, en steun voor beide vormen van uitvoer kan derhalve gevolgen
               hebben voor de mededinging en het handelsverkeer binnen de Gemeenschap.
          (17) Arrest van het Hof van Justitie in zaak C-63/89, geciteerd in een voetnoot bij punt 17A.1.3,
               rechtsoverweging 24. Advocaat-generaal Tesauro was in zijn conclusie in deze zaak van
               oordeel dat, wanneer er zich mededinging tussen particuliere en openbare of door de over-
               heid gesteunde exportkredietverzekeraars voordoet, het „hoogst twijfelachtig is of de lidstaten
               wel financiële steun mogen verlenen aan openbare bedrijven. Dat zou immers onverenigbaar
               kunnen zijn met de bepalingen betreffende steunmaatregelen van de staten” (Jurisprudentie
               1991, I-1835, rechtsoverweging 15).
          (18) Richtlijn 91/674/EEG van de Raad van 19 december 1991 betreffende de jaarrekening en de
               geconsolideerde jaarrekening van verzekeringsondernemingen (PB L 374 van 31. 12. 1991,
               blz. 7), gewijzigd voor de toepassing van de EER-overeenkomst bij Besluit nr. 7/94 van het
               Gemengd Comité van de EER (PB L 160 van 28. 6. 1994; EER-Supplement bij het PB nr. 17
               van 28. 6. 1994).”.
                                                     „BIJLAGE IX
          LIJST VAN LANDEN MET EEN VERHANDELBAAR RISICO VOOR DE TOEPAS-
          SING VAN DE REGELS DIE ZIJN VERVAT IN HOOFDSTUK 17A OVER KORTLO-
                                    PENDE EXPORTKREDIETVERZEKERING
          Landen die partij zijn bij de EER-Overeenkomst
          België
          Denemarken
          Duitsland
 ---pagebreak--- L 120/36       ¬ NL ¬         Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                   23. 4. 98
         Finland
         Frankrijk
         Griekenland
         Ierland
         Italië
         Luxemburg
         Nederland
         Oostenrijk
         Portugal
         Spanje
         Verenigd Koninkrijk
         Zweden
         IJsland
         Liechtenstein
         Noorwegen
         OESO-landen die als landen met een verhandelbaar risico worden beschouwd
         Australië
         Canada
         Japan
         Nieuw-Zeeland
         Verenigde Staten
         Zwitserland”
         Gedaan te Brussel, 4 maart 1998.
                                                          Voor de Toezichthoudende Autoriteit
                                                                    van de EVA
                                                                    De Voorzitter
                                                                   Knut ALMESTAD