title: BESLUIT VAN DE RAAD van 25 februari 1991 betreffende de sluiting van de Samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek Finland inzake een Europees plan ter stimulering van de economische wetenschap (SPES) (91/118/EEG) #

text:
Avis juridique important

|

31991D0118

BESLUIT VAN DE RAAD van 25 februari 1991 betreffende de sluiting van de Samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek Finland inzake een Europees plan ter stimulering van de economische wetenschap (SPES) (91/118/EEG)  -

Publicatieblad Nr. L 061 van 07/03/1991 blz. 0007

BESLUIT VAN DE RAAD van 25 februari 1991 betreffende de sluiting van de Samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek Finland inzake een Europees plan ter stimulering van de economische wetenschap (SPES) (91/118/EEG)DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 130 Q, lid 2,Gezien het voorstel van de Commissie (1),In samenwerking met het Europese Parlement (2),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),mité (3),Overwegende dat de Raad bij Beschikking 89/118/EEG (4) een Europees plan ter stimulering van de economische wetenschap (1989-1992) heeft vastgesteld; dat bij artikel 5 van genoemde beschikking de Commissie wordt gemachtigd om te onderhandelen over overeenkomsten met derde landen, in het bijzonder met die Europese landen die kaderovereenkomsten voor wetenschappelijke en technische samenwerking met de Gemeenschap hebben gesloten, ten einde deze landen bij het gehele programma of een deel daarvan te betrekken;Overwegende dat de Raad bij Besluit 87/177/EEG (5) zijn goedkeuring heeft gehecht aan de sluiting namens de Europese Economische Gemeenschap van de Kaderovereenkomst inzake wetenschappelijke en technische samenwerking tussen de Europese Gemeenschappen en onder meer de Republiek Finland;Overwegende dat de Samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek Finland inzake een Europees plan ter stimulering van de economische wetenschap (SPES) dient te worden goedgekeurd,BESLUIT: Artikel 1De Samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek Finland inzake een Europees plan ter stimulering van de economische wetenschap (SPES) wordt namens de Gemeenschap goedgekeurd.De tekst van de Overeenkomst is aan dit besluit gehecht. Artikel 2De Voorzitter van de Raad verricht de kennisgeving bedoeld in artikel 10 van de Overeenkomst.Gedaan te Brussel, 25 februari 1991.Voor de RaadDe VoorzitterJ.-C. JUNCKER(1) PB nr. C 148 van 16. 6. 1990, blz. 7.(2) PB nr. C 284 van 12. 11. 1990, blz. 74, en besluit van 24 januari 1991 (nog niet verschenen in het Publikatieblad).(3) PB nr. C 31 van 6. 2. 1991, blz. 37.(4) PB nr. L 44 van 16. 2. 1989, blz. 43.(5) PB nr. L 71 van 14. 3. 1987, blz. 29.


title: Besluit van de Raad van 9 november 1973 houdende sluiting van de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek Niger betreffende de levering van mager melkpoeder als voedselhulp

text:
Nir. L 343 /44                       Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                 13 . 12 . 73
                                                   BESLUIT VAN DE RAAD
                                                      van 9 november 1973
              houdende sluiting van de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap
              en de Republiek Niger betreffende de levering van mager -melkpoeder als voedselhulp
                                                           (73/387/EEG)
              DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,
              Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,
               inzonderheid op de artikelen 113 , 114 en 228,
               Gezien de aanbeveling van de Commissie,
              Overwegende dat bij Verordening (EEG) nr. 1264/73 van de Raad van 14 mei 1973
              betreffende de levering van mager melkpoeder als voedselhulp aan de Sahellanden (*),
              besloten is 2 500 ton mager melkpoeder ter beschikking van de Republiek Niger te
               stellen;
               Overwegende dat de manier van vaststelling van de in artikel II van de Overeenkomst
               bedoelde plaats van bestemming nader dient te worden omschreven,
              BESLUIT :
                                                             Artikel 1
              Namens de Gemeenschap wordt de Overeenkomst tussen de Europese Economische
               Gemeenschap en de Republiek Niger betreffende de levering van mager melkpoeder
               als voedselhulp gesloten, waarvan de tekst aan het onderhavige besluit is gehecht.
                                                             Artikel 2
               De in artikel II van de Overeenkomst bedoelde goedkeuring wordt namens de Ge
               meenschap gegeven door de Commissie.
                                                             Artikel 3
              Dc Voorzitter van de Raad is gemachtigd de personen aan te wijzen, die de Overeen
               komst mogen ondertekenen, en hun de bevoegdheid te verlenen, die nodig is om de
               Gemeenschap te binden.
               Gedaan te Brussel, 9 november 1973 .
                                                                               Voor de Raad
                                                                                De Voorzitter
                                                                              Per HAEKKERUP
              l 1 ) PB nr. L 129 van 16. 5 . 1973 , blz. 27.


title: Besluit 2014/75/GBVB van de Raad van 10 februari 2014 betreffende het Instituut voor veiligheidsstudies van de Europese Unie

text:
               12.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 41/13

      BESLUIT 2014/75/GBVB VAN DE RAAD

   van 10 februari 2014
   betreffende het Instituut voor veiligheidsstudies van de Europese Unie
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie, en met name artikel 28 en artikel 31, lid 1,
   Gezien het voorstel van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op 20 juli 2001 heeft de Raad Gemeenschappelijk Optreden 2001/554/GBVB vastgesteld (1).

               (2)

               Het Instituut voor veiligheidsstudies van de Europese Unie („het Instituut”) moet de Europese Unie en haar lidstaten helpen bij de uitvoering van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB), met inbegrip van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (GVDB), alsmede ander extern optreden van de Unie, onder het politieke toezicht van de Raad en de operationele leiding van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (HV).

               (3)

               Het Instituut moet rechtspersoonlijkheid hebben en in volstrekte intellectuele onafhankelijkheid werken, onverminderd de verantwoordelijkheden van de Raad en van de HV.

               (4)

               De HV heeft op 20 september 2011 overeenkomstig artikel 19 van Gemeenschappelijk Optreden 2001/554/GBVB bij de Raad een verslag over de beoordeling van de werking van het Instituut ingediend. Het Politiek en Veiligheidscomité (PVC) heeft nota genomen van dat verslag en de Raad op 1 februari 2012 de aanbeveling gedaan Gemeenschappelijk Optreden 2001/554/GBVB te wijzigen.

               (5)

               Ter wille van de juridische duidelijkheid is het wenselijk eerdere wijzigingen en de verdere voorgestelde wijzigingen te consolideren in één nieuw besluit, en Gemeenschappelijk Optreden 2001/554/GBVB in te trekken,

         HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Continuïteit en locatie
   1.   Het Instituut voor veiligheidsstudies van de Europese Unie, opgericht bij Gemeenschappelijk Optreden 2001/554/GBVB („het Instituut”) zet zijn werkzaamheden voort als bepaald in dit besluit.
   2.   Aan geen van de bestaande rechten en verplichtingen noch aan de regels die zijn vastgesteld in het kader van Gemeenschappelijk Optreden 2001/554/GBVB wordt afbreuk gedaan. In het bijzonder blijven alle bestaande arbeidsovereenkomsten geldig en de daaruit voortvloeiende rechten blijven bestaan.
   3.   Het Instituut heeft zijn zetel in Parijs. Om activiteiten in Brussel te kunnen organiseren, heeft het Instituut een verbindingskantoor in Brussel. De organisatie van het Instituut is flexibel, waarbij bijzondere aandacht besteed wordt aan kwaliteit en efficiëntie, ook wat betreft het personeelsbestand.
   Artikel 2
   Taakstelling en werkzaamheden
   1.   Het Instituut draagt in nauwe samenwerking met de lidstaten bij tot de ontwikkeling van strategisch denken van de EU op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Unie (GBVB) en het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (GVDB), met inbegrip van conflictpreventie en vredesopbouw, alsmede op het gebied van het andere externe optreden van de Unie, met als doel het vermogen van de EU om ten behoeve van haar externe optreden analyses te maken, vooruit te zien en in een netwerk te werken, te verhogen.
   2.   De activiteiten van het Instituut worden gericht op het maken van beleidsgerichte analyses, op het vergaren van informatie en de verspreiding ervan en het voeren van debatten; op het organiseren van netwerk- en studiebijeenkomsten, en op het vergaren van ter zake doende documentatie voor functionarissen en deskundigen van de Unie en van de lidstaten.
   3.   Ook bevordert het Instituut contacten met de academische wereld, denktanks en relevante actoren uit het maatschappelijk middenveld op het gehele Europese continent, de Atlantische gemeenschap en de verdere internationale gemeenschap, en treedt het op als een schakel tussen de instellingen van de Unie en de wereld van de externe deskundigen, met inbegrip van actoren op het gebied van veiligheid.
   Artikel 3
   Politiek toezicht en operationele leiding
   1.   Het Politiek en Veiligheidscomité (PVC) is, onder verantwoordelijkheid van de Raad, belast met het politieke toezicht op de activiteiten van het Instituut. De hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (HV) geeft, in overeenstemming met de verantwoordelijkheid van de HV voor het GBVB en, in het bijzonder, voor het GVDB, operationele leiding aan het Instituut.
   2.   Dit politieke toezicht en deze operationele leiding worden uitgevoerd zonder de intellectuele onafhankelijkheid en operationele autonomie die het Instituut bij de uitvoering van zijn opdracht en taken geniet in het gedrang te brengen.
   Artikel 4
   Rechtspersoonlijkheid
   Het Instituut heeft de rechtspersoonlijkheid die nodig is om zijn taken uit te oefenen en zijn doelstellingen te bereiken. Het kan in het bijzonder contracten sluiten, onroerende en roerende zaken verwerven of vervreemden en in rechte optreden. Het Instituut is een non-profitorganisatie. De lidstaten nemen maatregelen om het Instituut naar gelang van de behoefte de handelingsbevoegdheid toe te kennen die overeenkomstig hun nationale wetgeving aan rechtspersonen wordt verleend.
   Artikel 5
   Raad van bestuur
   1.   Het Instituut heeft een raad van bestuur die het jaar- en het langetermijnwerkprogramma en de passende begroting goedkeurt. De raad van bestuur is een forum waar kwesties in verband met de opdracht, de taken, de werking en het personeel van het Instituut worden besproken.
   2.   De raad van bestuur wordt voorgezeten door de HV of, door een vertegenwoordiger van de HV. Het secretariaat van de raad van bestuur wordt verzorgd door de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO).
   3.   De raad van bestuur bestaat uit één vertegenwoordiger per lidstaat. Elk lid van de raad van bestuur mag door een plaatsvervanger vertegenwoordigd of vergezeld worden. De Commissie neemt deel aan het werk van de raad van bestuur en wijst ook een vertegenwoordiger aan.
   4.   De directeur van het Instituut of de vertegenwoordiger van de directeur woont normaliter de vergaderingen van de raad van bestuur bij. Ook de directeur-generaal van de militaire staf en de voorzitter van het militair comité, of hun vertegenwoordigers, kunnen de vergaderingen van de raad van bestuur bijwonen.
   5.   Besluiten van de raad van bestuur worden bij stemming genomen door de vertegenwoordigers van de lidstaten met een gekwalificeerde meerderheid, waarbij de stemmen gewogen worden overeenkomstig artikel 16, leden 4 en 5, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), onverminderd artikel 11, leden 2 en 3, van dit besluit. De raad van bestuur stelt zijn reglement van orde vast.
   6.   De raad van bestuur kan besluiten ad-hocwerkgroepen of permanente comités op te richten die onder zijn algehele verantwoordelijkheid en onder zijn toezicht specifieke onderwerpen of vraagstukken behandelen. Het mandaat, de samenstelling en de termijn van deze werkgroepen en comités worden in het desbetreffende oprichtingsbesluit vastgesteld.
   7.   De voorzitter roept de raad van bestuur ten minste tweemaal per jaar bijeen. De raad van bestuur komt ook bijeen op verzoek van ten minste een derde van zijn leden.
   Artikel 6
   Directeur
   1.   De raad van bestuur benoemt de directeur van het Instituut uit onderdanen van de lidstaten, op basis van een aanbeveling van de HV. De directeur wordt voor een periode van drie jaar benoemd, met een mogelijke verlenging van één periode van twee jaar.
   2.   Kandidaten voor de post van directeur moeten een erkende langdurige deskundigheid hebben en ervaring hebben met buitenlandse betrekkingen, veiligheidsbeleid en diplomatie en daarmee verband houdend onderzoek. De lidstaten dragen kandidaten voor aan de HV, die de raad van bestuur daarvan in kennis stelt. De voorselectie gebeurt onder de verantwoordelijkheid van de HV. Het voorselectiecomité wordt samengesteld uit drie vertegenwoordigers van de EDEO en drie vertegenwoordigers van de lidstaten uit het trio-voorzitterschap, en wordt voorgezeten door de HV of diens vertegenwoordiger. De HV verstrekt de raad van bestuur, op basis van de resultaten van de voorselectie, een aanbeveling met een beperkte lijst van ten minste drie kandidaten die wordt opgesteld in de volgorde van voorkeur van het voorselectiecomité.
   3.   De directeur vertegenwoordigt het Instituut in rechte.
   4.   De directeur is belast met de indienstneming van alle andere personeelsleden van het Instituut. De leden van de raad van bestuur worden vooraf in kennis gesteld van de aanstelling van analisten.
   5.   Na goedkeuring door de raad van bestuur en met inachtneming van de financiële gevolgen na de vaststelling van de jaarlijkse begroting van het Instituut, kan de directeur een adjunct-directeur benoemen. De adjunct-directeur wordt voor een periode van ten hoogste drie jaar benoemd, met een mogelijke verlenging van één periode van twee jaar.
   6.   De directeur is belast met de uitvoering van de opdracht en taken van het Instituut overeenkomstig artikel 2. Voorts zorgt de directeur ervoor dat het Instituut gekenmerkt wordt door een hoge mate van deskundigheid en vakkundigheid, en ziet hij erop toe dat het Instituut zijn activiteiten op een doeltreffende en effectieve manier volbrengt.
   De directeur is ook belast met:

               a)

               de opstelling van het jaarlijks werkprogramma van het Instituut alsmede van het jaarverslag over de activiteiten van het Instituut;

               b)

               de voorbereiding van de werkzaamheden van de raad van bestuur;

               c)

               het dagelijks bestuur van het Instituut;

               d)

               alle personeelsaangelegenheden;

               e)

               de voorbereiding van de staat van ontvangsten en uitgaven en de uitvoering van de begroting van het Instituut;

               f)

               het informeren van het PVC over het jaarlijks werkprogramma;

               g)

               het onderhouden van contacten en nauwe samenwerking met instellingen van de Unie en met nationale en internationale instellingen op verwante gebieden.

         De directeur moet tevens, na overleg met de raad van bestuur, de mogelijkheden onderzoeken voor aanvullende bijdragen aan de begroting van het Instituut.
   7.   Binnen het overeengekomen werkprogramma en de overeengekomen begroting van het Instituut is de directeur gemachtigd om contracten te sluiten, voor de in de begroting goedgekeurde posten personeel in dienst te nemen en de voor de werking van het Instituut noodzakelijke betalingsverplichtingen aan te gaan.
   8.   Elk jaar stelt de directeur vóór 31 maart een verslag op van de activiteiten van het Instituut van het voorbije jaar. Het jaarverslag wordt toegezonden aan de raad van bestuur en via de HV aan de Raad, die het dan aan het Europees Parlement, aan de Commissie en aan de lidstaten doet toekomen.
   9.   De directeur legt verantwoording af aan de raad van bestuur.
   Artikel 7
   Personeel
   1.   Het personeel van het Instituut, bestaande uit analisten en administratief medewerkers, heeft de status van contractueel personeel en wordt geworven onder de onderdanen van de lidstaten. De analisten van het Instituut worden op basis van hun intellectuele verdiensten, ervaring en deskundigheid die relevant zijn voor de in artikel 2 aangegeven opdracht en taken van het Instituut, en door middel van een eerlijk, transparant vergelijkend onderzoek geworven. Het statuut voor het personeel van het Instituut wordt door de Raad op grond van een aanbeveling van de directeur vastgesteld.
   2.   Er kunnen op een ad hoc-basis en voor korte duur onderzoekers en stagiairs worden aangeworven.
   Met de toestemming van de directeur en na de raad van bestuur hiervan te hebben ingelicht, kunnen onderzoekers voor bepaalde tijd bij het Instituut worden gedetacheerd voor posten binnen de organisatorische structuur van het Instituut of voor specifieke taken en projecten die relevant zijn voor de in artikel 2 aangegeven opdracht en taken van het Instituut.
   Personeelsleden kunnen voor bepaalde tijd in het belang van de dienst worden gedetacheerd voor een post buiten het Instituut, overeenkomstig het statuut van het personeel van het Instituut.
   De bepalingen betreffende detachering worden op voorstel van de directeur door de raad van bestuur aangenomen.
   Artikel 8
   Onafhankelijkheid en autonomie
   De directeur en de analisten zijn intellectueel onafhankelijk en operationeel autonoom in het uitvoeren van de activiteiten van het Instituut.
   Artikel 9
   Werkprogramma
   1.   De directeur stelt uiterlijk op 31 oktober van elk jaar een ontwerpwerkprogramma voor het volgende jaar op, dat vergezeld gaat van indicatieve langetermijnvooruitzichten voor de volgende jaren, en dient dit ontwerp ter goedkeuring bij de raad van bestuur in.
   2.   De raad van bestuur keurt het jaarlijkse werkprogramma uiterlijk 30 november van elk jaar goed.
   Artikel 10
   Begroting
   1.   Voor alle ontvangsten en uitgaven van het Instituut worden voor elk begrotingsjaar, dat samenvalt met het kalenderjaar, ramingen opgesteld. De ontvangsten en uitgaven worden opgenomen in de begroting van het Instituut, die tevens een overzicht van de personeelsbezetting bevat.
   2.   De ontvangsten en uitgaven van de begroting van het Instituut moeten in evenwicht zijn.
   3.   De ontvangsten van het Instituut bestaan uit bijdragen van de lidstaten volgens de bni-verdeelsleutel. Op voorstel van de directeur en na goedkeuring door de raad van bestuur kunnen voor specifieke projecten die relevant zijn voor de in artikel 2 aangegeven opdracht en taken van het Instituut aanvullende bijdragen worden aanvaard van andere bronnen, in het bijzonder van de lidstaten, of van instellingen van de Unie.
   Artikel 11
   Begrotingsprocedure
   1.   De directeur dient elk jaar uiterlijk op 31 oktober een jaarlijkse ontwerpbegroting voor het Instituut in bij de raad van bestuur, waarin de huishoudelijke en operationele uitgaven en de verwachte ontvangsten worden behandeld, met inbegrip van aanvullende bijdragen voor specifieke projecten als bedoeld in artikel 10, lid 3.
   2.   De raad van bestuur keurt de jaarlijkse begroting van het Instituut uiterlijk 30 november van elk jaar met eenparigheid van stemmen van de vertegenwoordigers van de lidstaten goed.
   3.   In geval van onvermijdbare, uitzonderlijke of onvoorziene omstandigheden, kan de directeur een ontwerp van gewijzigde begroting voorleggen aan de raad van bestuur. Rekening houdend met de vereiste spoed neemt de raad van bestuur de gewijzigde begroting met eenparigheid van stemmen van de vertegenwoordigers van de lidstaten aan.
   4.   De gedetailleerde rekeningen van alle ontvangsten en uitgaven van het voorgaande begrotingsjaar, alsmede een verslag over de activiteiten van het Instituut worden door de directeur jaarlijks uiterlijk op 31 maart aan de Raad en aan de raad van bestuur voorgelegd.
   5.   De raad van bestuur verleent de directeur kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Instituut.
   Artikel 12
   Financiële regeling
   Met de instemming van de Raad stelt de raad van bestuur, op voorstel van de directeur, gedetailleerde financiële voorschriften op, waarbij met name de te volgen procedure voor de vaststelling en de uitvoering van en de controle op de begroting van het Instituut wordt vermeld.
   Artikel 13
   Voorrechten en immuniteiten
   1.   De voorrechten en immuniteiten van de directeur en van het personeel van het Instituut staan in het Besluit van de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, van 15 oktober 2001 betreffende de voorrechten en immuniteiten die aan het Instituut voor veiligheidsstudies en het satellietcentrum van de Europese Unie, alsmede aan hun organen en de leden van hun personeel worden verleend. In afwachting van de inwerkingtreding van dat besluit kan de staat van ontvangst de directeur en het personeel van het Instituut de daarin bepaalde voorrechten en immuniteiten verlenen.
   2.   De voorrechten en immuniteiten van het Instituut staan in Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, dat gehecht is aan het VEU en aan het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU).
   Artikel 14
   Wettelijke aansprakelijkheid
   1.   De contractuele aansprakelijkheid van het Instituut wordt beheerst door het recht dat van toepassing is op de betrokken overeenkomst.
   2.   Het Hof van Justitie van de Europese Unie is bevoegd uitspraak te doen wanneer een door het Instituut gesloten overeenkomst een arbitragebeding bevat.
   3.   De persoonlijke aansprakelijkheid van de personeelsleden ten opzichte van het Instituut wordt geregeld bij de betreffende bepalingen die van toepassing zijn op het personeel van het Instituut.
   Artikel 15
   Toegang tot documenten
   Op voorstel van de directeur neemt de raad van bestuur voorschriften aan inzake de toegang van het publiek tot de documenten van het Instituut, rekening houdend met de beginselen en beperkingen die zijn vastgesteld in Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad (2).
   Artikel 16
   Bescherming van gerubriceerde EU-informatie
   Het Instituut past Besluit 2013/488/EU van de Raad (3) toe.
   Artikel 17
   Samenwerking met lidstaten en instellingen, organen of instanties van de EU
   Voor het vervullen van zijn taakstelling en werkzaamheden, overeenkomstig artikel 2, werkt het Instituut nauw samen met de lidstaten en de EDEO. Tevens knoopt het Instituut de nodige werkbetrekkingen aan met instellingen van de Unie, en met de daarvoor in aanmerking komende organen en instanties van de Unie, met inbegrip van de Europese veiligheids- en defensieacademie (EVDA), met het oog op de uitwisseling van deskundigheid en advies op gebieden van wederzijds belang. Het Instituut mag ook gezamenlijke projecten doen met instellingen, organen of instanties van de Unie.
   Artikel 18
   Gegevensbescherming
   Op voorstel van de directeur stelt de raad van bestuur uitvoeringsvoorschriften vast met betrekking tot Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad (4).
   Artikel 19
   Verslaglegging
   De HV dient uiterlijk op 31 juli 2016 bij de Raad een verslag in over de uitvoering van dit besluit, indien nodig vergezeld van passende aanbevelingen.
   Artikel 20
   Intrekking
   Gemeenschappelijk Optreden 2001/554/GBVB wordt ingetrokken.
   Artikel 21
   Inwerkingtreding
   Dit besluit treedt in werking op de datum waarop het wordt vastgesteld.

      Gedaan te Brussel, 10 februari 2014.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         C. ASHTON

      (1)  Gemeenschappelijk Optreden 2001/554/GBVB van 20 juli 2001 betreffende de oprichting van een instituut voor veiligheidsstudies van de Europese Unie (PB L 200 van 25.7.2001, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145 van 31.5.2001, blz. 43).

      (3)  Besluit 2013/488/EU van de Raad van 23 september 2013 betreffende de beveiligingsvoorschriften voor de bescherming van gerubriceerde EU-informatie (PB L 274 van 15.10.2013, blz. 1).

      (4)  Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 8 van 12.1.2001, blz. 1).


title: Besluit (EU) 2015/2240 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2015 tot vaststelling van een programma inzake interoperabiliteitsoplossingen en gemeenschappelijke kaders voor Europese overheidsdiensten, bedrijven en burgers (ISA2-programma) als middel om de overheidssector te moderniseren (Voor de EER relevante tekst)

text:
               4.12.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 318/1

         BESLUIT (EU) 2015/2240 VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
   van 25 november 2015
   tot vaststelling van een programma inzake interoperabiliteitsoplossingen en gemeenschappelijke kaders voor Europese overheidsdiensten, bedrijven en burgers (ISA2-programma) als middel om de overheidssector te moderniseren
   (Voor de EER relevante tekst)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 172,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Gezien het advies van het Comité van de Regio's (2),
   Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (3),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               In een reeks ministeriële verklaringen (Manchester 24 november 2005, Lissabon 19 september 2007, Malmö 18 november 2009 en Granada 19 april 2010) hebben de betrokken ministers de Commissie verzocht de samenwerking tussen de lidstaten te bevorderen door grens- en sectoroverschrijdende interoperabiliteitsoplossingen te verwezenlijken die doeltreffendere en veiligere overheidsdienstverlening mogelijk maken. Voorts erkennen de lidstaten dat betere overheidsdiensten moeten worden geleverd met minder middelen en dat het potentieel van e-overheid kan worden opgedreven door een samenwerkingscultuur te stimuleren en door de randvoorwaarden voor interoperabiliteit in Europese overheidsdiensten te verbeteren.

               (2)

               In haar mededeling van 19 mei 2010 getiteld „Een digitale agenda voor Europa” (DAE), een van de vlaggenschipinitiatieven van de Europa 2020-strategie, heeft de Commissie benadrukt dat interoperabiliteit essentieel is om het maatschappelijke en economische potentieel van informatie- en communicatietechnologie (ICT) optimaal te benutten, en dat de digitale agenda derhalve alleen doeltreffend kan zijn als interoperabiliteit is gewaarborgd.

               (3)

               In haar mededeling van 16 december 2010, getiteld „Naar interoperabele Europese overheidsdiensten”, heeft de Commissie de Europese interoperabiliteitsstrategie (EIS) en het Europese interoperabiliteitskader (EIF) geïntroduceerd.

               (4)

               Interoperabiliteit bevordert de succesvolle uitvoering van beleidsmaatregelen en biedt een enorm potentieel voor het vermijden van grensoverschrijdende elektronische belemmeringen, wat verder zal bijdragen aan de opkomst van nieuwe of de consolidatie van gemeenschappelijke overheidsdiensten in ontwikkeling op Unieniveau. De in de volgende overwegingen omschreven beleidsterreinen zijn voor de doeltreffende en efficiënte uitvoering afhankelijk van interoperabiliteit.

               (5)

               Op het gebied van de interne markt zijn de lidstaten op grond van Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad (4) verplicht dienstverrichters de mogelijkheid te bieden op afstand alle nodige procedures en formaliteiten elektronisch af te handelen met het oog op het verrichten van diensten buiten de lidstaat waar zij zijn gevestigd.

               (6)

               Op het gebied van het vennootschapsrecht stelt Richtlijn 2012/17/EU van het Europees Parlement en de Raad (5) de interoperabiliteit van centrale, handels- en vennootschapsregisters van de lidstaten door middel van een centraal platform verplicht. Met gekoppelde vennootschapsregisters is grensoverschrijdende uitwisseling van informatie tussen registers mogelijk en wordt de toegang op Unieniveau van bedrijven en burgers tot gegevens over ondernemingen vergemakkelijkt, hetgeen ten goede komt van de rechtszekerheid voor het bedrijfsleven in de Unie.

               (7)

               Op het gebied van het milieu moeten er op grond van Richtlijn 2007/2/EG van het Europees Parlement en de Raad (6) uitvoeringsbepalingen met betrekking tot technische voorschriften voor de interoperabiliteit worden vastgesteld. Op grond van deze richtlijn moet met name nationale infrastructuur worden aangepast om te waarborgen dat ruimtelijke gegevens en diensten interoperabel en binnen de Unie grensoverschrijdend toegankelijk zijn.

               (8)

               Op het gebied van justitie en binnenlandse zaken vormt verbeterde interoperabiliteit tussen Europese databases de basis voor het visuminformatiesysteem (7), het Schengeninformatiesysteem van de tweede generatie (8), het Europees systeem voor de vergelijking van vingerafdrukken (9) en het e-justitieportaal (10). Daarnaast heeft de Raad op 24 september 2012 conclusies aangenomen waarin wordt opgeroepen tot de invoering van de Europese identificatiecode voor wetgeving en wordt gewezen op de behoefte aan het interoperabel zoeken naar en uitwisselen van juridische informatie die is gepubliceerd in nationale publicatie- en staatsbladen, waarbij gebruik wordt gemaakt van unieke identificatiecodes en gestructureerde metagegevens. Samenwerking tussen het Europees Agentschap voor het operationeel beheer van grootschalige IT-systemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht en het bij dit besluit vastgestelde programma zou tot synergieën kunnen leiden, wat de verwezenlijking van hun respectieve doelstellingen ten goede zou komen.

               (9)

               Interoperabiliteit binnen lokale, nationale en Europese overheidsdiensten draagt bij tot het bereiken van de doelstellingen die het Parlement noemt in zijn resolutie van 29 maart 2012 over het verslag over het EU-burgerschap 2010: Het wegnemen van de belemmeringen voor de rechten van EU-burgers.

               (10)

               Voor het succes van douanerechten, belastingen, accijnzen en heffingen was interoperabiliteit van doorslaggevend belang voor de toepassing van trans-Europese ICT-systemen in alle lidstaten en voor de ondersteuning van uit de programma's Fiscalis-2013 en Douane-2013 gefinancierde interoperabele zakelijke diensten. Deze programma's worden uitgevoerd en toegepast door de Commissie en nationale overheden. De in het kader van de programma's Fiscalis-2013 en Douane-2013 gecreëerde instrumenten kunnen voor andere beleidsterreinen worden gebruikt. Voorts is de lidstaten en de Commissie in de conclusies van de Raad van 26 mei 2014 over hervorming van de governance van de douane-unie van de EU verzocht om een strategie te ontwikkelen voor gezamenlijk beheerde en geëxploiteerde IT-systemen op alle douanegerelateerde gebieden.

               (11)

               Op het gebied van gezondheid voorziet Richtlijn 2011/24/EU van het Europees Parlement en de Raad (11) in regels voor het vergemakkelijken van de toegang tot veilige en hoogwaardige grensoverschrijdende gezondheidszorg. Bij deze richtlijn is met name het e-gezondheidsnetwerk opgericht, waarmee problemen op het gebied van interoperabiliteit tussen elektronische gezondheidsstelsels worden aangepakt. In het kader van het e-gezondheidsnetwerk kunnen richtsnoeren worden vastgelegd inzake de minimale gegevensverzameling die bij ongeplande zorg en spoedeisende hulp grensoverschrijdend moet worden uitgewisseld, en inzake diensten voor elektronische recepten over grenzen heen.

               (12)

               Op het gebied van Europese fondsen is in artikel 122 van Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad (12) bepaald dat alle uitwisseling van informatie tussen de begunstigden en managementautoriteiten, certificeringsautoriteiten, auditautoriteiten en intermediaire instanties door middel van elektronische systemen voor gegevensuitwisseling moet kunnen plaatsvinden. Deze systemen moeten interoperabel zijn met de kaders van de lidstaten en van de Unie en ervoor zorgen dat de begunstigden alle vereiste informatie slechts één keer hoeven in te dienen.

               (13)

               Op het gebied van overheidsinformatie wordt in Richtlijn 2013/37/EU van het Europees Parlement en de Raad (13) benadrukt dat openbare lichamen documenten, waar mogelijk en passend, in een open en machinaal leesbaar formaat, samen met de metagegevens, met de meest geschikte mate van precisie en detailleringsniveau, beschikbaar moeten stellen in een vorm die interoperabiliteit, hergebruik en toegankelijkheid waarborgt.

               (14)

               Op het gebied van elektronische identificatie voorziet Verordening (EU) nr. 910/2014 van het Europees Parlement en de Raad (14) in een interoperabiliteitskader met het oog op de interoperabiliteit van nationale elektronische-identificatiestelsels.

               (15)

               Op het gebied van ICT-normalisatie wordt interoperabiliteit in Verordening (EU) nr. 1025/2012 van het Europees Parlement en de Raad (15) beschouwd als een essentieel resultaat van normalisatie.

               (16)

               Op het gebied van onderzoek en innovatie is in Verordening (EU) nr. 1291/2013 van het Europees Parlement en de Raad (16), waarbij Horizon 2020 is vastgesteld, duidelijk bepaald dat interoperabele ICT-oplossingen en -normen de kern vormen van partnerschappen van sectoren op Unieniveau. Door een samenwerking rondom gemeenschappelijke open-technologieplatforms met overloop- en hefboomeffecten, zal een breed scala aan belanghebbenden profijt trekken van nieuwe ontwikkelingen en zullen nog meer innovaties ontstaan.

               (17)

               Op het gebied van overheidsopdrachten zijn de lidstaten op grond van de Richtlijnen 2014/23/EU (17), 2014/24/EU (18) en 2014/25/EU (19) van het Europees Parlement en de Raad verplicht elektronische aanbestedingen in te voeren. In deze richtlijnen is bepaald dat de voor mededelingen langs elektronische weg te gebruiken middelen, en de technische kenmerken daarvan, in combinatie met algemeen gebruikte ICT-producten moeten kunnen functioneren. Daarnaast voorziet Richtlijn 2014/55/EU van het Europees Parlement en de Raad (20) in de ontwikkeling van een Europese norm voor elektronisch factureren bij overheidsopdrachten teneinde interoperabiliteit tussen de elektronische factureringssystemen in de hele EU te waarborgen.

               (18)

               Bijgevolg is het belangrijk dat beleid op het gebied van interoperabiliteit en het mogelijke gebruik daarvan op Unieniveau op de efficiëntste en voor eindgebruikers meest ontvankelijke manier wordt gecoördineerd. Om een einde te maken aan de versnippering in het interoperabiliteitslandschap moeten een gemeenschappelijk begrip van interoperabiliteit in de Unie en een holistische benadering van interoperabiliteitsoplossingen worden bevorderd.

               (19)

               Interoperabiliteit is tevens een fundamenteel onderdeel van de Connecting Europe Facility (CEF) op het gebied van breedbandinfrastructuur en –diensten, die is vastgesteld bij Verordening (EU) nr. 1316/2013 van het Europees Parlement en de Raad (21). In Verordening (EU) nr. 283/2014 van het Europees Parlement en de Raad (22) betreffende richtsnoeren voor trans-Europese netwerken op het gebied van telecommunicatie-infrastructuur is uitdrukkelijk bepaald dat een aantal van de operationele prioriteiten van de CEF bestaat in de interoperabiliteit, connectiviteit, duurzame introductie, exploitatie en opwaardering van trans-Europese digitalediensteninfrastructuren en de coördinatie daarvan op Unieniveau. Verordening (EU) nr. 283/2014 voorziet met name in zogeheten bouwstenen, zoals e-identificatie, e-bezorging en geautomatiseerde vertaling, om de grensoverschrijdende interoperabiliteit te vergemakkelijken.

               (20)

               Op politiek niveau heeft de Raad herhaaldelijk opgeroepen tot een nog grotere mate van interoperabiliteit in Europa en tot voortzetting van de inspanningen om de Europese overheidsdiensten te moderniseren. Op 24 en 25 oktober 2013 heeft de Europese Raad conclusies aangenomen waarin wordt benadrukt dat de modernisering van overheidsdiensten moet worden voortgezet door middel van de vlotte invoering van diensten zoals e-overheid, e-gezondheid, e-facturering en e-aanbesteding, die afhankelijk zijn van interoperabiliteit. De inzet van de lidstaten is van essentieel belang voor een snelle ontwikkeling van een interoperabele e-samenleving in de Unie en voor de betrokkenheid van overheidsdiensten bij het stimuleren van het gebruik van onlineprocedures. Bovendien kan het noodzakelijk zijn de Europese overheidsdiensten, met ondersteuning door de lidstaten, aan te passen met het oog op de totstandbrenging van een effectievere, vereenvoudigde en gebruikersvriendelijke e-overheid. Efficiënte onlineoverheidsdiensten zijn van cruciaal belang voor het bevorderen van het vertrouwen van bedrijven en burgers in digitale diensten.

               (21)

               Benadering van interoperabiliteit vanuit één sector gaat gepaard met het risico dat de vaststelling van andere of niet-compatibele oplossingen op nationaal of sectoraal niveau nieuwe elektronische obstakels tot gevolg heeft die een belemmering vormen voor de goede werking van de interne markt en het daarmee verband houdende vrije verkeer, en die de openheid en het concurrentievermogen van markten alsmede de verlening van diensten van algemeen belang aan bedrijven en burgers ondermijnen. Om dat risico te beperken, dienen de lidstaten en de Unie zich meer gezamenlijke inspanningen te getroosten om marktversnippering te voorkomen. Zij moeten toezien op grens- of sectoroverschrijdende interoperabiliteit door middel van de tenuitvoerlegging van wetgeving, waarbij dient te worden gezorgd voor het terugdringen van administratieve lasten en kosten, het verbeteren van de efficiëntie, het bevorderen van gemeenschappelijk overeengekomen ICT-oplossingen en het waarborgen van behoorlijk bestuur.

               (22)

               Bij de totstandbrenging, verbetering of toepassing van gemeenschappelijke oplossingen moeten alle initiatieven, waar aangewezen, voortbouwen op of vergezeld gaan van het delen van ervaringen en oplossingen en van de uitwisseling en bevordering van optimale werkwijzen, waarbij steeds acht moet worden geslagen op de beginselen van technologische neutraliteit en aanpasbaarheid, veiligheid, privacy en gegevensbescherming. In dit verband moet de inachtneming van het EIF en van de openheid van specificaties en normen worden bevorderd.

               (23)

               Met verschillende opeenvolgende programma's is gestreefd naar de coherente ontwikkeling en uitvoering van globale en sectorale interoperabiliteitsstrategieën, wettelijke kaders, richtsnoeren, diensten en instrumenten om te voldoen aan vereisten in het kader van Uniebrede beleidsterreinen, zoals: i) het programma voor gegevensuitwisseling tussen overheidsdiensten (1999-2004) (het „IDA-programma”), dat is vastgesteld bij de Besluiten nr. 1719/1999/EG (23) en nr. 1720/1999/EG (24) van het Europees Parlement en de Raad; ii) het programma betreffende de interoperabele levering van pan-Europese e-overheidsdiensten aan overheidsdiensten, ondernemingen en burgers (2005-2009) (het „IDABC-programma”), dat is vastgesteld bij Besluit 2004/387/EG van het Europees Parlement en de Raad (25), en iii) het programma inzake interoperabiliteitsoplossingen voor Europese overheidsdiensten (2010-2015) (het „ISA-programma”), dat is vastgesteld bij Besluit nr. 922/2009/EG van het Europees Parlement en de Raad (26). Het bij dit besluit vastgestelde programma moet gebaseerd zijn op de in de loop van deze programma's opgedane ervaring.

               (24)

               De in het kader van het IDA-, IDABC- en ISA-programma ontplooide activiteiten hebben in belangrijke mate bijgedragen aan het waarborgen van interoperabiliteit bij de elektronische uitwisseling van informatie tussen Europese overheidsdiensten. In zijn resolutie van 20 april 2012 over een concurrerende digitale interne markt — e-overheid als speerpunt, heeft het Europees Parlement de bijdrage van het ISA-programma erkend, alsmede de overkoepelende rol ervan bij de vaststelling, bevordering en ondersteuning van de toepassing van interoperabiliteitsoplossingen en kaders voor Europese overheidsdiensten bij de totstandkoming van synergieën en de bevordering van het hergebruik van oplossingen en bij de verwezenlijking van hun eisen in verband met de interoperabiliteit in specificaties en normen voor digitale dienstverlening.

               (25)

               Besluit nr. 922/2009/EG verstrijkt op 31 december 2015. Er is bijgevolg een nieuw Unieprogramma inzake interoperabiliteitsoplossingen en gemeenschappelijke kaders voor Europese overheidsdiensten, bedrijven en burgers (het „ISA2-programma”) nodig voor het ontwikkelen, handhaven en bevorderen van een holistische benadering van interoperabiliteit, teneinde versnippering in het interoperabiliteitslandschap weg te werken en elektronische belemmeringen in de Unie te voorkomen; voor het bevorderen van efficiënte en doeltreffende grens- en sectoroverschrijdende elektronische wisselwerking tussen Europese overheidsdiensten enerzijds en tussen Europese overheidsdiensten en bedrijven en burgers anderzijds; voor het vinden, creëren en exploiteren van interoperabiliteitsoplossingen die de tenuitvoerlegging van het beleid en de werkzaamheden van de Unie bevorderen, en voor het bevorderen van hergebruik door Europese overheidsdiensten van interoperabiliteitsoplossingen.

               (26)

               Naast Europese overheidsdiensten zijn ook bedrijven en burgers eindgebruikers van interoperabiliteitsoplossingen doordat zij gebruikmaken van elektronische openbare diensten die overheidsdiensten verstrekken. Gebruikersgerichtheid heeft met name betrekking op de eindgebruikers van interoperabiliteitsoplossingen. Onder bedrijven moeten met name kleine en middelgrote ondernemingen (kmo's) en micro-ondernemingen worden verstaan, gezien hun waardevolle bijdrage aan de economie van de Unie.

               (27)

               Gemeenschappelijke kaders en oplossingen die worden ontwikkeld of gebruikt in het kader van het ISA2-programma, dienen voor zover mogelijk een interoperabiliteitslandschap te vormen om de wisselwerking tussen Europese overheidsdiensten, bedrijven en burgers te bevorderen en grens- of sectoroverschrijdende interoperabiliteit te waarborgen, te vergemakkelijken of mogelijk te maken.

               (28)

               Het moet mogelijk zijn acties in het kader van het ISA2-programma volgens een „iteratieve methodologie” uit te voeren.

               (29)

               Aangezien steeds meer overheidsdiensten „standaard digitaal” worden aangeboden, is het belangrijk dat overheidsmiddelen voor ICT-oplossingen zo efficiënt mogelijk worden besteed. Daartoe moeten zulke diensten zo vroeg mogelijk worden gepland en moeten oplossingen, waar mogelijk, worden uitgewisseld en hergebruikt om maximaal rendement te halen uit de ingezette overheidsmiddelen. Het ISA2-programma moet aan deze doelstelling bijdragen.

               (30)

               Interoperabiliteit en bijgevolg de oplossingen die worden ontwikkeld of gebruikt in het kader van het ISA2-programma, dragen wezenlijk bij aan de volledige benutting van het potentieel van e-overheid en e-democratie doordat zij de oprichting van centrale aanspreekpunten en een transparante eind-tot-eindverlening van openbare diensten mogelijk maken, wat minder administratieve lasten en lagere kosten met zich meebrengt.

               (31)

               Ook bedrijven en burgers dienen als eindgebruikers baat te hebben bij gemeenschappelijke, herbruikbare en interoperabele frontofficediensten die resulteren uit de betere integratie van processen en de uitwisseling van gegevens via de backoffices van Europese overheidsdiensten.

               (32)

               De Unie moet in haar activiteiten het gelijkheidsbeginsel in acht nemen. De burgers van de Unie zijn gerechtigd op een gelijke behandeling door de instellingen, organen en instanties van de Unie. De Unie moet rekening houden met vereisten die verband houden met de strijd tegen sociale uitsluiting. In dit verband moet bij de ontwikkeling van strategieën met betrekking tot de interoperabiliteit van openbare diensten in de hele Unie worden gestreefd naar toegankelijkheid voor eenieder, rekening houdend met de meest achtergestelde burgers en de dunbevolktste gebieden, teneinde de digitale kloof en uitsluiting tegen te gaan, zoals het Europees Parlement heeft gevraagd in zijn resolutie van 20 april 2012 over een concurrerende digitale interne markt — e-overheid als speerpunt. De invoering van elektronische openbare diensten door Europese overheidsdiensten vergt een inclusieve benadering (digitale inclusie), waarbij zo nodig technische ondersteuning en opleiding worden verstrekt om de verschillen in de toepassing van ICT-oplossingen te verkleinen, en dienstverlening via meerdere kanalen wordt aangeboden, indien nodig met inbegrip van de instandhouding van de traditionele toegangsmiddelen.

               (33)

               Interoperabiliteitsoplossingen in het kader van het ISA2-programma moeten worden ontwikkeld in overeenstemming met het recht van de eindgebruikers om toegang te krijgen tot informatie en inhoud en deze te delen, toepassingen en diensten te gebruiken en aan te bieden, en gebruik te maken van de eindapparatuur van hun keuze, ongeacht de locatie van de eindgebruiker of de aanbieder en ongeacht de locatie, de herkomst of de bestemming van de informatie, inhoud, toepassing of dienst, via hun dienst voor internettoegang zoals bepaald in Verordening (EU) 2015/2120 van het Europees Parlement en de Raad (27).

               (34)

               Het ISA2-rogramma dient een instrument te zijn voor de modernisering van Europese overheidsdiensten. De modernisering van Europese overheidsdiensten en de verbetering van hun interoperabiliteit dragen in belangrijke mate bij aan de voltooiing van de digitale interne markt om burgers volledig te laten profiteren van interoperabele e-diensten, waaronder e-overheid en e-gezondheid, waarbij voorrang moet worden gegeven aan het wegnemen van belemmeringen, zoals niet-verbonden e-diensten. Gebrek aan interoperabiliteit ondermijnt vaak de uitvoering van digitale eind-tot-einddiensten en de ontwikkeling van centrale aanspreekpunten voor bedrijven en burgers.

               (35)

               Interoperabiliteit houdt rechtstreeks verband met en is afhankelijk van het gebruik van open specificaties en normen. Het ISA2-programma dient de gedeeltelijke of volledige normalisatie van bestaande interoperabiliteitsoplossingen te bevorderen en zo nodig te ondersteunen. Voor het bereiken van dergelijke normalisatie moet rekening worden gehouden met andere normalisatiewerkzaamheden op Unieniveau en moet worden samengewerkt met de Europese en andere internationale normalisatie-instellingen.

               (36)

               Door voor interoperabiliteit te zorgen, blijven Europese overheidsdiensten open en flexibel genoeg om zich te kunnen ontwikkelen en om te worden uitgebreid met nieuwe uitdagingen en nieuwe terreinen. Interoperabiliteit is een voorwaarde om niet aan een bepaalde technologie vast komen te zitten, technische ontwikkelingen mogelijk te maken en innovatie te stimuleren. Door interoperabele oplossingen en gemeenschappelijke kaders te ontwikkelen, moet het ISA2-programma bijdragen tot interoperabiliteit tussen Europese overheidsdiensten, met inachtneming van technologische neutraliteit, teneinde te voorkomen dat zij aan bepaalde technologie vast komen te zitten en om meer concurrentie en innovatie mogelijk te maken, wat het mondiale concurrentievermogen van de Unie zal stimuleren.

               (37)

               De modernisering van Europese overheidsdiensten is één van de voornaamste prioriteiten met het oog op de succesvolle tenuitvoerlegging van de Europa 2020-strategie en de digitale interne markt. Uit de door de Commissie in 2011, 2012 en 2013 gepubliceerde jaarlijkse groeianalyses blijkt in dat verband dat de kwaliteit van de Europese overheidsdiensten rechtstreeks van invloed is op het economische klimaat en om die reden cruciaal is voor het stimuleren van de productiviteit, het concurrentievermogen, economische samenwerking, groei en werkgelegenheid. Dit vindt een duidelijke weerslag in de landspecifieke aanbevelingen, waarin wordt opgeroepen tot specifieke maatregelen om de Europese overheidsdiensten te hervormen.

               (38)

               Een van de thematische doelstellingen van Verordening (EU) nr. 1303/2013 is „vergroting van de institutionele capaciteit van overheidsinstanties en belanghebbenden en een doelmatig openbaar bestuur”. In dat verband dient het ISA2-programma aan te sluiten bij andere initiatieven die bijdragen tot de modernisering van Europese overheidsdiensten, met name in verband met werkzaamheden inzake interoperabiliteit, en te streven naar synergieën met die initiatieven.

               (39)

               De interoperabiliteit van Europese overheidsdiensten betreft alle overheidsniveaus: Uniaal, nationaal, regionaal en lokaal. Om deze reden is het belangrijk om toe te zien op zo breed mogelijke deelname aan het ISA2-programma, en dat er bij oplossingen rekening wordt gehouden met de respectieve behoeften van deze niveaus en voor zover relevant met de behoeften van bedrijven en de burgers.

               (40)

               De inspanningen van nationale, regionale en lokale overheden kunnen worden ondersteund door middel van specifieke instrumenten in het kader van de Europese structuur- en investeringsfondsen, met name het deel met betrekking tot de institutionele capaciteitsopbouw, in voorkomend geval met inbegrip van opleiding van het personeel van Europese overheidsdiensten. Door middel van nauwe samenwerking in het kader van het ISA2-programma kunnen de uit deze instrumenten verwachte baten maximaal worden bevorderd door te waarborgen dat gefinancierde projecten aansluiten op Uniebrede interoperabiliteitskaders en -specificaties, zoals het EIF.

               (41)

               Bij dit besluit worden de financiële middelen voor de gehele looptijd van het ISA2-programma bepaald, die voor het Europees Parlement en de Raad in het kader van de jaarlijkse begrotingsprocedure het voornaamste referentiebedrag vormen in de zin van punt 17 van het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer (28).

               (42)

               Aandacht moet uitgaan naar de mogelijkheid om pretoetredingssteun aan te wenden om de deelname van kandidaat-lidstaten aan het ISA2-programma te bevorderen en naar het gebruik en de verdere tenuitvoerlegging in die landen van in het kader van dat programma geboden oplossingen.

               (43)

               Het ISA2-programma dient bij te dragen tot de tenuitvoerlegging van eventuele vervolgactiviteiten in het kader van Europa 2020 en de DAE. Om dubbel werk te voorkomen, dient in het ISA2-programma rekening te worden gehouden met andere programma's en initiatieven van de Unie op het gebied van ICT-oplossingen, -diensten en -infrastructuur, met name met de CEF, Horizon 2020 en het in de mededeling van de Commissie van 15 december 2010 vastgestelde Europese actieplan inzake e-overheid 2011-2015. De Commissie dient die activiteiten te coördineren bij de tenuitvoerlegging van het ISA2-programma, alsmede bij de planning van toekomstige initiatieven die raken aan interoperabiliteit. Met het oog op rationalisering dient voor de planning van de comitévergaderingen over het ISA2-programma zoveel mogelijk rekening te worden gehouden met de geplande vergaderingen voor andere relevante EU-initiatieven en -programma's.

               (44)

               De beginselen en bepalingen die zijn neergelegd in de Uniewetgeving inzake de bescherming van personen wat betreft de verwerking van persoonsgegevens en het vrije verkeer van dergelijke gegevens, met name Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad (29), Richtlĳn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad (30) en Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad (31), moeten van toepassing zijn op alle in het kader van het ISA2-programma toegepaste oplossingen die gepaard gaan met het verwerken van persoonsgegevens. Er moeten dan ook passende technische en organisatorische maatregelen worden genomen om ervoor te zorgen dat deze oplossingen voldoen aan de Unierechtelijke vereisten inzake gegevensbescherming. Meer bepaald mogen persoonsgegevens standaard alleen maar worden verwerkt wanneer zij, uitgaande van de doeleinden waarvoor zij worden verzameld, adequaat, ter zake dienend en niet buitensporig zijn. Bij het ontwikkelen en vaststellen van interoperabiliteitsoplossingen dient de nodige aandacht uit te gaan naar de invloed op de bescherming van persoonsgegevens.

               (45)

               Bij de beoordeling van het ISA2-programma dient de Commissie bijzondere aandacht te besteden aan de vraag of de gecreëerde en ten uitvoer gelegde oplossingen een positief of negatief effect hebben op de modernisering van de overheidssector en of tegemoet komen aan de behoeften van bedrijven en burgers, bijvoorbeeld doordat zij de administratieve rompslomp en kosten verminderen en de algehele onderlinge koppeling van Europese overheidsdiensten enerzijds en van Europese overheidsdiensten en bedrijven en burgers anderzijds bevorderen.

               (46)

               Indien voor het ISA2-programma moet worden gebruikgemaakt van externe diensten, zijn Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad (32) en de Richtlijnen 2014/23/EU, 2014/24/EU en 2014/25/EU van toepassing.

               (47)

               Om eenvormige voorwaarden voor de uitvoering van dit besluit te waarborgen, dienen aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden te worden toegekend ter vaststelling van een voortschrijdend werkprogramma. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (33).

               (48)

               De Commissie moet onmiddellijk toepasselijke uitvoeringshandelingen vaststellen indien dit in naar behoren gemotiveerde gevallen met betrekking tot het lopende voortschrijdende werkprogramma, zoals bij een dreigende dienstonderbreking, om dwingende redenen van urgentie is vereist.

               (49)

               Dit besluit beoogt het ontwikkelen, handhaven en bevorderen van een holistische benadering van interoperabiliteit, het bevorderen van een efficiënte en doeltreffende grens- en sectoroverschrijdende elektronische interactie tussen Europese overheidsdiensten enerzijds en tussen Europese overheidsdiensten en bedrijven en burgers anderzijds, het vinden, creëren en exploiteren van interoperabiliteitsoplossingen die de tenuitvoerlegging van het beleid en de werkzaamheden van de Unie bevorderen, en het vergemakkelijken van hergebruik door Europese overheidsdiensten van interoperabiliteitsoplossingen. Aangezien deze doelstellingen niet voldoende door de lidstaten alleen kunnen worden verwezenlijkt, omdat het voor de lidstaten moeilijk en duur zou zijn zelf op hun niveau een coördinatiefunctie op het niveau van de Unie op te zetten, maar deze vanwege de omvang en de gevolgen ervan beter op Unieniveau kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat dit besluit niet verder dan nodig is om die doelstellingen te verwezenlijken,

         HEBBEN HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Onderwerp en doelstellingen
   1.   Bij dit besluit wordt voor de periode 2016-2020 een programma inzake interoperabiliteitsoplossingen en gemeenschappelijke kaders voor Europese overheidsdiensten, bedrijven en burgers („het ISA2-programma”) vastgesteld.
   De doelstellingen van het ISA2-programma zijn:

               a)

               het ontwikkelen, handhaven en bevorderen van een holistische benadering van interoperabiliteit in de Unie, teneinde versnippering in het interoperabiliteitslandschap in de Unie weg te werken;

               b)

               het faciliteren van een efficiënte en doeltreffende grens- en sectoroverschrijdende elektronische interactie tussen Europese overheidsdiensten enerzijds en tussen Europese overheidsdiensten en bedrijven en burgers anderzijds, en het bijdragen tot de ontwikkeling van doeltreffendere, vereenvoudigde, gebruikersvriendelijke e-overheidsdiensten op nationaal, regionaal en lokaal niveau;

               c)

               het vinden, creëren en exploiteren van interoperabiliteitsoplossingen die de tenuitvoerlegging van Uniebeleid en -optreden bevorderen;

               d)

               het faciliteren van hergebruik door Europese overheidsdiensten van interoperabiliteitsoplossingen.

         Het ISA2-programma houdt rekening met de sociale, economische en andere aspecten van interoperabiliteit, alsmede met de specifieke situatie van kmo's en micro-ondernemingen, om de interactie tussen Europese overheidsdiensten enerzijds en tussen Europese overheidsdiensten en bedrijven en burgers anderzijds te verbeteren.
   2.   Het ISA2-programma zorgt voor een gemeenschappelijke visie op interoperabiliteit via het EIF en de toepassing ervan door overheidsinstanties van de lidstaten. De Commissie houdt via het ISA2-programma toezicht op de tenuitvoerlegging van het EIF.
   3.   Het ISA2-programma is de opvolger van het ISA-programma en dient ter consolidering, bevordering en uitbreiding van de activiteiten van het ISA-programma.
   Artikel 2
   Definities
   In dit besluit wordt verstaan onder:
   1)   „interoperabiliteit”: de mogelijkheid voor ongelijksoortige en uiteenlopende organisaties om te interageren teneinde wederzijds voordelige en overeengekomen gemeenschappelijke doelstellingen na te streven, waaronder het delen van informatie en kennis tussen de organisaties, via de bedrijfsprocessen die zij ondersteunen, door middel van de uitwisseling van gegevens tussen hun respectieve ICT-systemen;
   2)   „interoperabiliteitskader”: een overeengekomen benadering van de interoperabiliteit voor organisaties die willen samenwerken aan de gemeenschappelijke openbare dienstverlening, waarbij, binnen het toepassingsdomein ervan, een reeks gemeenschappelijke elementen wordt gespecificeerd, zoals woordenschat, concepten, principes, beleidslijnen, richtsnoeren, aanbevelingen, normen, specificaties en werkwijzen;
   3)   „gemeenschappelijke kaders”: referentiearchitecturen, specificaties, begrippen, beginselen, beleidslijnen, aanbevelingen, normen, methodologieën, richtsnoeren, semantische activa en soortgelijke benaderingen en documenten, afzonderlijk of als samenstel beschouwd;
   4)   „gemeenschappelijke diensten”: de organisatorische en technische capaciteit om Europese overheidsdiensten een enkel resultaat te bieden, met inbegrip van operationele systemen, toepassingen en digitale infrastructuur van generieke aard die voldoen aan beleids- of grensoverschrijdende gemeenschappelijke gebruikerseisen, alsmede het ondersteunende operationele beheer daarvan;
   5)   „generieke instrumenten”: systemen, referentieplatforms, gedeelde en samenwerkingsplatforms alsmede generieke componenten die voldoen aan beleids- of grensoverschrijdende gemeenschappelijke gebruikerseisen;
   6)   „interoperabiliteitsoplossingen”: gemeenschappelijke diensten en generieke instrumenten ter bevordering van de samenwerking tussen ongelijksoortige en uiteenlopende organisaties, die ofwel autonoom gefinancierd en ontwikkeld zijn in het kader van het ISA2-programma, ofwel in samenwerking met andere EU-initiatieven zijn ontwikkeld op basis van door Europese overheidsdiensten vastgestelde vereisten;
   7)   „acties”: projecten, oplossingen die zich al in een operationele fase bevinden en bijbehorende maatregelen;
   8)   „project”: een in de tijd beperkte opeenvolging van duidelijk omschreven taken die door middel van een gefaseerde aanpak tegemoetkomt aan geconstateerde gebruikersbehoeften;
   9)   „geschorste acties”: acties van het ISA2-programma waarvoor de financiering gedurende een bepaalde periode wordt geschorst, maar waarvan de doelstelling nog steeds relevant is en die onderworpen blijven aan monitoring en evaluatie in het kader van het ISA2-programma;
   10)   „begeleidende maatregelen”:

               a)

               strategische maatregelen;

               b)

               informatie, communicatie over de voordelen van het ISA2-programma en bewustmaking gericht op Europese overheidsdiensten en zo nodig bedrijven en burgers;

               c)

               maatregelen ter ondersteuning van het beheer van het ISA2-programma;

               d)

               maatregelen in verband met het delen van ervaringen en het uitwisselen en bevorderen van optimale werkwijzen;

               e)

               maatregelen ter bevordering van het hergebruik van bestaande interoperabiliteitsoplossingen;

               f)

               maatregelen die zijn gericht op gemeenschapsopbouw en het vergroten van capaciteiten, en

               g)

               maatregelen die zijn gericht op de totstandbrenging van synergieën met initiatieven betreffende interoperabiliteit op ander beleidsterreinen van de Unie;

         11)   „ondersteunende instrumenten voor overheidsdiensten”: de interoperabiliteitshulpmiddelen, -kaders, -richtsnoeren en -specificaties die Europese overheidsdiensten helpen bij het uittekenen, implementeren en exploiteren van interoperabiliteitsoplossingen;
   12)   „Europese overheidsdiensten”: overheden op Unie-, nationaal, regionaal en lokaal niveau;
   13)   „eindgebruikers”: Europese overheidsdiensten, bedrijven, met inbegrip van kmo's en micro-ondernemingen, en burgers;
   14)   „essentiële interoperabiliteitsinstrumenten”: interoperabiliteitsoplossingen die nodig zijn om een efficiënte en doeltreffende openbare dienstverlening tussen overheidsdiensten mogelijk te maken;
   15)   „Europese interoperabiliteitsreferentiearchitectuur” of „EIRA”: een generieke structuur die beginselen en richtsnoeren omvat die gelden voor de tenuitvoerlegging van interoperabiliteitsoplossingen in de Unie;
   16)   „Europees interoperabiliteitskaartsysteem” of „EIC”: een register van door de instellingen en de lidstaten van de Unie beschikbaar gestelde interoperabiliteitsoplossingen voor Europese overheidsdiensten, die in een gemeenschappelijk EIRA-formaat worden gepresenteerd en voldoen aan specifieke criteria betreffende herbruikbaarheid en interoperabiliteit.
   Artikel 3
   Werkzaamheden
   Met het ISA2-programma worden de volgende acties ondersteund en bevorderd:

               a)

               het beoordelen, verbeteren, exploiteren en hergebruiken van bestaande grens- of sectoroverschrijdende interoperabiliteitsoplossingen en gemeenschappelijke kaders;

               b)

               het ontwikkelen, vaststellen, gebruiksklaar maken, exploiteren en hergebruiken van nieuwe grens- of sectoroverschrijdende interoperabiliteitsoplossingen en gemeenschappelijke kaders;

               c)

               het beoordelen van de ICT-effecten van voorgestelde of vastgestelde Uniewetgeving;

               d)

               het vaststellen, op Unie- en nationaal niveau, van wetgevingslacunes die grens- of sectoroverschrijdende interoperabiliteit tussen Europese overheidsdiensten belemmeren;

               e)

               het ontwikkelen van mechanismen waarmee de baten van interoperabiliteitsoplossingen worden gemeten en gekwantificeerd, met inbegrip van werkwijzen om kostenbesparingen te beoordelen;

               f)

               het in kaart brengen en analyseren van het algehele interoperabiliteitslandschap in de Unie door het vaststellen, handhaven en verbeteren van de EIRA en het EIC als instrumenten om het hergebruik van bestaande interoperabiliteitsoplossingen te vergemakkelijken en vast te stellen in welke gebieden die oplossingen nog ontbreken;

               g)

               het onderhouden, actualiseren, bevorderen en monitoren van de tenuitvoerlegging van de EIS, het EIF en de EIRA;

               h)

               het beoordelen, actualiseren en bevorderen van bestaande gemeenschappelijke specificaties en normen alsmede het ontwikkelen, vaststellen en bevorderen van nieuwe gemeenschappelijke specificaties en open specificaties en normen door middel van de normalisatieplatforms van de Unie en in voorkomend geval in samenwerking met Europese of internationale normalisatie-instellingen;

               i)

               het onderhouden en publiceren van een platform dat toegang biedt tot optimale werkwijzen en samenwerking ter zake mogelijk maakt, dat dient om de beschikbare oplossingen, met inbegrip van de veiligheids- en beveiligingskaders, onder de aandacht te brengen en te verspreiden, en dat dubbel werk helpt te voorkomen en tegelijkertijd de herbruikbaarheid van oplossingen en normen bevordert;

               j)

               het gebruiksklaar maken van nieuwe interoperabiliteitsdiensten en -instrumenten, en het handhaven en exploiteren van bestaande interoperabiliteitsdiensten en -instrumenten op voorlopige basis;

               k)

               het vaststellen en bevorderen van optimale werkwijzen, om richtsnoeren te ontwikkelen om interoperabiliteitsinitiatieven te coördineren en steun te bieden aan gemeenschappen die zich bezighouden met kwesties op het gebied van elektronische grens- of sectoroverschrijdende interactie tussen eindgebruikers.

         Uiterlijk op 8 september 2016 ontwikkelt de Commissie een communicatiestrategie die bedoeld is om te zorgen voor betere informatie en meer bewustwording over het ISA2-programma en de voordelen ervan en die gericht is op bedrijven, met inbegrip van kmo's, en burgers, waarbij gebruikersvriendelijke middelen worden ingezet op de website van het ISA2-programma.
   Artikel 4
   Algemene beginselen
   In het kader van het ISA2-programma ontplooide of voortgezette acties:

               a)

               zijn nuttig en voldoen aan vastgestelde behoeften en programmadoelstellingen;

               b)

               voldoen aan de volgende beginselen:

                           —

                           subsidiariteit en evenredigheid,

                           —

                           gebruikersgerichtheid,

                           —

                           inclusiviteit en toegankelijkheid,

                           —

                           openbare dienstverlening die is gericht op voorkoming van een digitale kloof,

                           —

                           veiligheid, eerbiediging van de privacy en gegevensbescherming,

                           —

                           meertaligheid,

                           —

                           administratieve vereenvoudiging en modernisering,

                           —

                           transparantie,

                           —

                           behoud van informatie,

                           —

                           openheid,

                           —

                           herbruikbaarheid en voorkoming van dubbel werk,

                           —

                           technologische neutraliteit, oplossingen die voor zover mogelijk toekomstbestendig zijn, en aanpasbaarheid,

                           —

                           doeltreffendheid en efficiëntie;

               c)

               zijn flexibel, uitbreidbaar en in andere sectoren en op andere beleidsterreinen toepasbaar, en

               d)

               zijn op financieel, organisatorisch en technisch vlak aantoonbaar duurzaam.

         Artikel 5
   Acties
   1.   De Commissie voert, in samenwerking met de lidstaten en overeenkomstig artikel 8, de acties uit die gespecificeerd zijn in het overeenkomstig artikel 9 opgezette voortschrijdend werkprogramma.
   2.   Acties in de vorm van projecten bestaan in voorkomend geval uit de volgende fasen:

               —

               initiëring,

               —

               planning,

               —

               uitvoering,

               —

               afsluiting en eindbeoordeling,

               —

               toezicht en controle.

         De fasen van de specifieke projecten worden omschreven en gespecificeerd bij de opneming van de actie in het voortschrijdend werkprogramma. De Commissie houdt toezicht op de voortgang van projecten.
   3.   De tenuitvoerlegging van het ISA2-programma wordt ondersteund door begeleidende maatregelen.
   Artikel 6
   Subsidiabiliteitscriteria
   Alle uit hoofde van het ISA2-programma te financieren acties voldoen aan de volgende subsidiabiliteitscriteria:

               a)

               de in artikel 1, lid 1, omschreven doelstellingen van het ISA2-programma;

               b)

               een of meer van de in artikel 3 omschreven werkzaamheden van het ISA2-programma;

               c)

               de in artikel 4 omschreven algemene beginselen van het ISA2-programma;

               d)

               de in artikel 11 omschreven financieringsvoorwaarden.

         Artikel 7
   Rangordebepaling
   1.   Onder voorbehoud van lid 2 wordt de rangorde van alle acties die voldoen aan de subsidiabiliteitscriteria, bepaald aan de hand van de volgende rangordecriteria:

               a)

               de bijdrage van de actie tot het interoperabiliteitslandschap, afgemeten aan het belang en de noodzaak van de actie voor het vervolledigen van interoperabiliteitslandschap in de Unie;

               b)

               het geldingsbereik van de actie, afgemeten aan het horizontale effect, na voltooiing ervan, in alle betrokken sectoren;

               c)

               de geografische reikwijdte van de actie, afgemeten aan het aantal betrokken lidstaten en Europese overheidsdiensten;

               d)

               de urgentie van de actie, afgemeten aan de potentiële gevolgen ervan, met inaanmerkingneming van het gebrek aan andere financieringsbronnen;

               e)

               de herbruikbaarheid van de actie, af te meten aan de mate waarin de resultaten ervan kunnen worden hergebruikt;

               f)

               het hergebruik door de actie van bestaande gemeenschappelijke kaders en elementen van interoperabiliteitsoplossingen;

               g)

               de koppeling van de actie aan EU-initiatieven, af te meten aan het niveau van samenwerking en de mate waarin de actie bijdraagt aan initiatieven van de Unie zoals de digitale eengemaakte markt.

         2.   De in lid 1 vermelde rangordecriteria zijn gelijkwaardig. Hoe hoger het aantal criteria waaraan een subsidiabele actie voldoet, hoe hoger de plaats in de rangorde in het voortschrijdend werkprogramma.
   Artikel 8
   Uitvoeringsvoorschriften
   1.   Bij de tenuitvoerlegging van het ISA2-programma wordt de nodige aandacht geschonken aan de EIS en het EIF.
   2.   Om te zorgen voor interoperabiliteit tussen nationale en Uniesystemen worden interoperabiliteitsoplossingen gespecificeerd op grond van de huidige en nieuwe Europese normen of van publiekelijk beschikbare of open specificaties voor informatie-uitwisseling en integratie van diensten.
   3.   De totstandbrenging of de verbetering van interoperabiliteitsoplossingen dient, waar aangewezen, voort te bouwen op of vergezeld te gaan van gedachtewisselingen, van het delen van ervaringen en van de uitwisseling en bevordering van optimale werkwijzen. Daartoe brengt de Commissie de belanghebbenden samen en organiseert zij conferenties, workshops en andere bijeenkomsten over vraagstukken die met het ISA2-programma samenhangen.
   4.   Bij de tenuitvoerlegging van interoperabiliteitsoplossingen in het kader van het ISA2-programma wordt in voorkomend geval naar behoren rekening gehouden met de EIRA.
   5.   Interoperabiliteitsoplossingen en de actualisering daarvan worden in voorkomend geval opgenomen in de EIC en ter beschikking gesteld voor hergebruik door Europese overheidsdiensten.
   6.   De Commissie moedigt lidstaten te allen tijde aan en stelt hen in de gelegenheid om in elk stadium bij een actie of een project aan te sluiten.
   7.   Teneinde dubbel werk te voorkomen wordt bij uit hoofde van het ISA2-programma gefinancierde interoperabiliteitsoplossingen in voorkomend geval verwezen naar de resultaten van relevante initiatieven van de Unie of de lidstaten en worden bestaande interoperabiliteitsoplossingen hergebruikt.
   8.   Om synergieën maximaal te bevorderen en aanvullende en gezamenlijke inspanningen aan te moedigen, worden de acties, waar passend, gecoördineerd met andere relevante initiatieven van de Unie.
   9.   In het kader van het ISA2-programma ontwikkelde of verbeterde interoperabiliteitsoplossingen bouwen voort op het delen van ervaringen en de uitwisseling en bevordering van optimale werkwijzen. Het ISA2-programma bevordert gemeenschapsvormende activiteiten rond kaders en oplossingen van gemeenschappelijk belang, in overleg met de relevante belanghebbenden, waaronder non-profitorganisaties en universiteiten.
   Artikel 9
   Voortschrijdend werkprogramma
   1.   Uiterlijk op 8 juni 2016 stelt de Commissie voor het uitvoeren van acties door middel van uitvoeringshandelingen een voortschrijdend werkprogramma vast voor de gehele periode waarin dit besluit van toepassing is. Die uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 12, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure. De Commissie stelt minstens één keer per jaar uitvoeringshandelingen vast tot wijziging van dit voortschrijdend werkprogramma.
   In het kader van het voortschrijdend werkprogramma worden acties bepaald, naar prioriteit geordend, gedocumenteerd, geselecteerd, ontworpen, uitgevoerd, geëxploiteerd en beoordeeld, worden de resultaten ervan bevorderd en wordt de financiering ervan overeenkomstig artikel 11, lid 5, geschorst of beëindigd.
   2.   Om te worden opgenomen in het voortschrijdend werkprogramma voldoen acties aan de artikelen 6 en 7.
   3.   Projecten die van start zijn gegaan en zijn ontwikkeld in het kader van het ISA-programma of een ander EU-initiatief, kunnen in alle fasen in het voortschrijdend werkprogramma worden opgenomen.
   Artikel 10
   Begrotingsbepalingen
   1.   Er worden financiële middelen vrijgemaakt wanneer een project of oplossing zich in de operationele fase bevindt en is opgenomen in het voortschrijdend werkprogramma, dan wel nadat een projectfase met succes is voltooid zoals bepaald in het voortschrijdend werkprogramma en eventuele wijzigingen daarvan.
   2.   Wijzigingen van het voortschrijdend werkprogramma die betrekking hebben op toegewezen begrotingsmiddelen van meer dan 400 000 EUR per actie, worden vastgesteld volgens de onderzoeksprocedure van artikel 12, lid 2.
   3.   Voor acties in het kader van het ISA2-programma kan een aanbesteding met betrekking tot externe diensten nodig zijn, waarbij de aanbestedingsregels van de Unie zoals neergelegd in Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 moeten worden nageleefd.
   Artikel 11
   Financiering van acties
   1.   Het ontwikkelen, opzetten en verbeteren van gemeenschappelijke kaders en generieke instrumenten wordt uit het ISA2-programma gefinancierd. Het gebruik van die kaders en instrumenten wordt door de Europese overheidsdiensten gefinancierd.
   2.   Het ontwikkelen, tot stand brengen, gebruiksklaar maken en verbeteren van gemeenschappelijke diensten worden uit het ISA2-programma gefinancierd. Ook de gecentraliseerde exploitatie van dergelijke diensten op Unieniveau kan uit het ISA2-programma worden gefinancierd, indien een dergelijke exploitatie in het belang van de Unie is en zulks naar behoren in het voortschrijdend werkprogramma is gerechtvaardigd. In alle andere gevallen wordt het gebruik van dergelijke diensten op een andere manier gefinancierd.
   3.   Interoperabiliteitsoplossingen die door het ISA2-programma zijn overgenomen, voor het gebruiksklaar maken dan wel voor het voorlopig handhaven ervan, worden uit het ISA2-programma gefinancierd totdat zij door andere programma's of initiatieven worden overgenomen.
   4.   Begeleidende maatregelen worden uit het ISA2-programma gefinancierd.
   5.   De financiering van een actie kan worden geschorst of beëindigd naargelang van de resultaten van monitoring en overeenkomstig artikel 5 verricht toezicht, waarbij wordt nagegaan of de actie nog steeds aan de vastgestelde behoeften tegemoetkomt en of zij doeltreffend en efficiënt is.
   Artikel 12
   Comitéprocedure
   1.   De Commissie wordt bijgestaan door het Comité inzake interoperabiliteitsoplossingen voor Europese overheidsdiensten, bedrijven en burgers (het ISA2-comité). Dat comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011.
   2.   Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing.
   3.   Om naar behoren gemotiveerde dwingende redenen van urgentie stelt de Commissie volgens de in artikel 8 van Verordening (EU) nr. 182/2011 bedoelde procedure onmiddellijk toepasselijke uitvoeringshandelingen vast. Die handelingen blijven niet langer dan zes maanden geldig.
   Artikel 13
   Monitoring en beoordeling
   1.   De Commissie monitort regelmatig de tenuitvoerlegging en het effect van het ISA2-programma en beoordeelt daarbij of de acties nog steeds aan de vastgestelde behoeften tegemoetkomen. De Commissie bekijkt eveneens de mogelijkheid van synergieën met complementaire Unieprogramma's.
   2.   De Commissie brengt jaarlijks verslag uit aan het ISA2-comité, de bevoegde commissie(s) van het Europees Parlement, de Raad en het Comité van de Regio's over de tenuitvoerlegging en de resultaten van het ISA2-programma.
   In het kader van het op grond van artikel 9, lid 1, opgezette voortschrijdend werkprogramma monitort de Commissie regelmatig de tenuitvoerlegging en het hergebruik van interoperabiliteitsoplossingen in de hele EU.
   3.   De Commissie onderwerpt het ISA2-programma uiterlijk op 30 september 2019 aan een tussentijdse beoordeling en uiterlijk op 31 december 2021 aan een eindbeoordeling, en deelt de resultaten van die beoordelingen uiterlijk op diezelfde data mee aan het Europees Parlement en de Raad. In dat verband kan de bevoegde commissie of kunnen de bevoegde commissies van het Europees Parlement de Commissie verzoeken de resultaten van de beoordelingen toe te lichten en vragen van hun leden te beantwoorden.
   4.   Bij de in lid 3 bedoelde beoordelingen wordt onder meer een onderzoek verricht van de relevantie, doeltreffendheid, efficiëntie, nuttigheid, in voorkomend geval met inbegrip van de tevredenheid van bedrijven en burgers, en de duurzaamheid en coherentie van acties in het kader van het ISA2-programma. Bij de eindbeoordeling wordt bovendien onderzocht in hoeverre de doelstelling van het ISA2-programma, zoals het hergebruik van interoperabiliteitsoplossingen in de hele Unie, is bereikt, waarbij bijzondere aandacht uitgaat naar de behoeften die de Europese overheidsdiensten kenbaar hebben gemaakt.
   5.   Bij de beoordelingen worden de in het kader van het ISA2-programma behaalde prestaties geëvalueerd aan de hand van de verwezenlijking van de in artikel 1, lid 1, vastgelegde doelstellingen en de inachtneming van de in artikel 4, onder b), uiteengezette beginselen. De verwezenlijking van de doelstellingen wordt met name nagegaan aan de hand van het aantal essentiële interoperabiliteitsinstrumenten en van het aantal aan overheidsdiensten geleverde en door Europese overheidsdiensten gebruikte ondersteuningsinstrumenten. Het voortschrijdend werkprogramma voorziet in indicatoren voor het meten van het resultaat en het effect van het ISA2-programma.
   6.   Bij de beoordelingen wordt onderzocht welke voordelen de acties de Unie hebben opgeleverd voor de bevordering van gemeenschappelijk beleid, worden mogelijke overlappingen vastgesteld, wordt gekeken naar coherentie met voor verbetering vatbare gebieden, en wordt nagegaan of er met andere EU-initiatieven, met name met de CEF, synergieën zijn.
   De beoordelingen gaan in op de relevantie van de acties van het ISA2-programma voor lokale en regionale overheden, met het oog op de verbetering van de interoperabiliteit in het openbaar bestuur en de doeltreffendheid van de openbare dienstverlening.
   7.   De evaluaties verstrekken, voor zover van toepassing, informatie over:

               a)

               de kwantificeerbare en kwalificeerbare voordelen die de interoperabiliteitsoplossingen opleveren door ICT af te stemmen op de behoeften van eindgebruikers;

               b)

               het kwantificeerbare en kwalificeerbare effect van de interoperabele ICT-oplossingen.

         8.   Voltooide of geschorste acties blijven onderworpen aan de algemene beoordeling van het programma. Zij worden gemonitord aan de hand van hun plaats in het interoperabiliteitslandschap in Europa en beoordeeld aan de hand van de acceptatie door gebruikers, de toepassing en de herbruikbaarheid.
   Artikel 14
   Internationale samenwerking
   1.   Het ISA2-programma staat open voor andere landen van de Europese Economische Ruimte en de kandidaat-lidstaten in het kader van hun respectieve overeenkomsten met de Unie.
   2.   De samenwerking met andere derde landen en internationale organisaties of organen wordt aangemoedigd, met name in het kader van het Europees-mediterrane partnerschap en het Oostelijk Partnerschap, en met de buurlanden, met name de landen van de Westelijke Balkan en de landen van de Zwarte Zeeregio. Daaraan verbonden kosten worden niet door het ISA2-programma gedekt.
   3.   In voorkomend geval wordt in het kader van het ISA2-programma het hergebruik van de oplossingen ervan door derde landen bevorderd.
   Artikel 15
   Niet-EU-initiatieven
   Onverminderd andere beleidsmaatregelen van de Unie mogen de onder het ISA2-programma ontwikkelde of geëxploiteerde interoperabiliteitsoplossingen ook voor niet-commerciële doeleinden worden benut in het kader van niet-EU-initiatieven, voor zover dat geen extra kosten meebrengt voor de Uniebegroting en voor zover de belangrijkste Uniedoelstelling van de interoperabiliteitsoplossing niet in het gedrang komt.
   Artikel 16
   Gegevensbescherming
   Bij de verwerking van persoonsgegevens middels onder het ISA2-programma geëxploiteerde oplossingen worden de beginselen en bepalingen in acht genomen die zijn neergelegd in de Richtlijnen 95/46/EG en 2002/58/EG, en in Verordening (EG) nr. 45/2001.
   Artikel 17
   Financiële bepalingen
   1.   De financiële middelen voor de uitvoering van het ISA2-programma worden voor de periode van de toepassing ervan vastgesteld op 130 928 000 EUR.
   2.   De jaarlijkse kredieten worden door het Europees Parlement en de Raad toegekend binnen de grenzen van het meerjarig financieel kader.
   3.   De financiële middelen voor het ISA2-programma kunnen tevens kosten dekken van voorbereidende werkzaamheden, toezicht, controles, audits en evaluaties die regelmatig nodig zijn voor het beheer van het programma en de verwezenlijking van de doelstellingen van het programma.
   Artikel 18
   Inwerkingtreding
   Dit besluit treedt in werking op de derde dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Het is van toepassing van 1 januari 2016 tot en met 31 december 2020.
   In afwijking van de tweede alinea van dit artikel is artikel 13 van toepassing van 1 januari 2016 tot en met 31 december 2021.

      Gedaan te Straatsburg, 25 november 2015.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         M. SCHULZ

            Voor de Raad

            De voorzitter

         N. SCHMIT

      (1)  PB C 12 van 15.1.2015, blz. 99.

      (2)  PB C 140 van 28.4.2015, blz. 47.

      (3)  Standpunt van het Europees Parlement van 11 november 2015 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 23 november 2015.

      (4)  Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt (PB L 376 van 27.12.2006, blz. 36).

      (5)  Richtlijn 2012/17/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 juni 2012 tot wijziging van Richtlijn 89/666/EEG van de Raad en Richtlijnen 2005/56/EG en 2009/101/EG van het Europees Parlement en de Raad wat de koppeling van centrale, handels- en vennootschapsregisters betreft (PB L 156 van 16.6.2012, blz. 1).

      (6)  Richtlijn 2007/2/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 maart 2007 tot oprichting van een infrastructuur voor ruimtelijke informatie in de Gemeenschap (Inspire) (PB L 108 van 25.4.2007, blz. 1).

      (7)  Verordening (EG) nr. 767/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 betreffende het Visuminformatiesysteem (VIS) en de uitwisseling tussen de lidstaten van gegevens op het gebied van visa voor kort verblijf (VIS-verordening) (PB L 218 van 13.8.2008, blz. 60).

      (8)  Verordening (EG) nr. 1987/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende de instelling, de werking en het gebruik van het Schengeninformatiesysteem van de tweede generatie (SIS II) (PB L 381 van 28.12.2006, blz. 4).

      (9)  Verordening (EG) nr. 2725/2000 van de Raad van 11 december 2000 betreffende de instelling van „Eurodac” voor de vergelijking van vingerafdrukken ten behoeve van een doeltreffende toepassing van de Overeenkomst van Dublin (PB L 316 van 15.12.2000, blz. 1).

      (10)  https://e-justice.europa.eu

      (11)  Richtlijn 2011/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2011 betreffende de toepassing van de rechten van patiënten bij grensoverschrijdende gezondheidszorg (PB L 88 van 4.4.2011, blz. 45).

      (12)  Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 houdende gemeenschappelijke bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds, het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij en algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad (PB L 347 van 20.12.2013, blz. 320).

      (13)  Richtlijn 2013/37/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot wijziging van Richtlijn 2003/98/EG inzake het hergebruik van overheidsinformatie (PB L 175 van 27.6.2013, blz. 1).

      (14)  Verordening (EU) nr. 910/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 2014 betreffende elektronische identificatie en vertrouwensdiensten voor elektronische transacties in de interne markt en tot intrekking van Richtlijn 1999/93/EG (PB L 257 van 28.8.2014, blz. 73).

      (15)  Verordening (EU) nr. 1025/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 betreffende Europese normalisatie, tot wijziging van de Richtlijnen 89/686/EEG en 93/15/EEG van de Raad alsmede de Richtlijnen 94/9/EG, 94/25/EG, 95/16/EG, 97/23/EG, 98/34/EG, 2004/22/EG, 2007/23/EG, 2009/23/EG en 2009/105/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Beschikking 87/95/EEG van de Raad en Besluit nr. 1673/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 316 van 14.11.2012, blz. 12).

      (16)  Verordening (EU) nr. 1291/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 tot vaststelling van Horizon 2020 — het kaderprogramma voor onderzoek en innovatie (2014-2020) en tot intrekking van Besluit nr. 1982/2006/EG (PB L 347 van 20.12.2013, blz. 104).

      (17)  Richtlijn 2014/23/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van concessieovereenkomsten (PB L 94 van 28.3.2014, blz. 1).

      (18)  Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van Richtlijn 2004/18/EG (PB L 94 van 28.3.2014, blz. 65).

      (19)  Richtlijn 2014/25/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten en houdende intrekking van Richtlijn 2004/17/EG (PB L 94 van 28.3.2014, blz. 243).

      (20)  Richtlijn 2014/55/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 inzake elektronische facturering bij overheidsopdrachten (PB L 133 van 6.5.2014, blz. 1).

      (21)  Verordening (EU) nr. 1316/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 tot vaststelling van de financieringsfaciliteit voor Europese verbindingen, tot wijziging van Verordening (EU) nr. 913/2010 en tot intrekking van Verordeningen (EG) nr. 680/2007 en (EG) nr. 67/2010 (PB L 348 van 20.12.2013, blz. 129).

      (22)  Verordening (EU) nr. 283/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2014 betreffende richtsnoeren voor trans-Europese netwerken op het gebied van telecommunicatie-infrastructuur en tot intrekking van Beschikking nr. 1336/97/EG (PB L 86 van 21.3.2014, blz. 14).

      (23)  Besluit nr. 1719/1999/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 1999 betreffende een reeks richtsnoeren, met inbegrip van de vaststelling van projecten van gemeenschappelijk belang, voor trans-Europese netten voor elektronische gegevensuitwisseling tussen overheidsdiensten (IDA) (PB L 203 van 3.8.1999, blz. 1).

      (24)  Besluit nr. 1720/1999/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 1999 tot vaststelling van een reeks acties en maatregelen ter verzekering van de interoperabiliteit van en de toegang tot trans-Europese netten voor elektronische gegevensuitwisseling tussen overheidsdiensten (IDA) (PB L 203 van 3.8.1999, blz. 9).

      (25)  Besluit 2004/387/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende de interoperabele levering van pan-Europese e-overheidsdiensten aan overheidsdiensten, ondernemingen en burgers (IDABC) (PB L 144 van 30.4.2004, blz. 62).

      (26)  Besluit nr. 922/2009/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 inzake interoperabiliteitsoplossingen voor Europese overheidsdiensten (ISA) (PB L 260 van 3.10.2009, blz. 20).

      (27)  Verordening (EU) 2015/2120 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2015 tot vaststelling van maatregelen betreffende het open internet en tot wijziging van Richtlijn 2002/22/EG inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en -diensten en Verordening (EU) nr. 531/2012 betreffende roaming op openbare mobielecommunicatienetwerken binnen de Unie (PB L 310 van 26.11.2015, blz. 1).

      (28)  PB C 373 van 20.12.2013, blz. 1.

      (29)  Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 281 van 23.11.1995, blz. 31).

      (30)  Richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlĳn betreffende privacy en elektronische communicatie) (PB L 201 van 31.7.2002, blz. 37).

      (31)  Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 8 van 12.1.2001, blz. 1).

      (32)  Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad (PB L 298 van 26.10.2012, blz. 1).

      (33)  Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (PB L 55 van 28.2.2011, blz. 13).