				|

		52014PC0538

			Πρόταση EKTEΛΕΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ με την οποία επιτρέπεται στη Γερμανία να εφαρμόσει μειωμένο φορολογικό συντελεστή στην απευθείας παροχή ηλεκτρικής ενέργειας σε ελλιμενισμένα πλοία σύμφωνα με το άρθρο 19 της οδηγίας 2003/96/ΕΚ /* COM/2014/0538 final - 2014/0247 (NLE) */

			   	ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ
ΕΚΘΕΣΗ
1.           ΠΛΑΙΣΙΟ
ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ
Η
φορολογία των
ενεργειακών
προϊόντων και
της ηλεκτρικής
ενέργειας στην
Ένωση διέπεται
από την οδηγία
2003/96/ΕΚ του
Συμβουλίου ([1])
(εφεξής «οδηγία
για τη
φορολογία της
ενέργειας» ή «οδηγία»).
Σύμφωνα
με το άρθρο 19
παράγραφος 1
της οδηγίας,
εκτός από τις
διατάξεις που
προβλέπονται
ειδικότερα στα
άρθρα 5, 15 και 17, το
Συμβούλιο
μπορεί,
αποφασίζοντας
ομόφωνα κατόπιν
πρότασης της
Επιτροπής, να
επιτρέπει στα
κράτη μέλη να
προβλέψουν
περαιτέρω
απαλλαγές ή
μειώσεις του
επιπέδου
φορολογίας για
λόγους ειδικής
πολιτικής.
Στόχος
της παρούσας
πρότασης είναι
να επιτραπεί στη
Γερμανία να
εφαρμόσει
μειωμένο
συντελεστή φόρου
ηλεκτρικής
ενέργειας στην
ηλεκτρική
ενέργεια που
παρέχεται
απευθείας σε
ελλιμενισμένα
πλοία (εφεξής «ηλεκτροδότηση
από την ξηρά»).
Στόχος της
απαλλαγής αυτής
είναι η παροχή
οικονομικού
κινήτρου για
την
ηλεκτροδότηση
από την ξηρά
ώστε να
μειωθεί η ατμοσφαιρική
ρύπανση στις
πόλεις-λιμένες.
Το
αίτημα και το
γενικό πλαίσιο
Στις 12
Ιουλίου 2011, το
Συμβούλιο εξέδωσε
την
εκτελεστική
απόφαση 2011/445/EΕ του
Συμβουλίου, με
την οποία
επιτρέπεται
στη Γερμανία
να εφαρμόσει
μειωμένο
συντελεστή
φόρου
ηλεκτρικής
ενέργειας που
παρέχεται
απευθείας σε
ελλιμενισμένα πλοία
(«ηλεκτροδότηση
από την ξηρά»)
σύμφωνα με το άρθρο
19 της οδηγίας
2003/96/ΕΚ ([2]).
Η ισχύς της εν
λόγω απόφασης
λήγει στις 16
Ιουλίου 2014.
Με
επιστολή της
26ης
Φεβρουαρίου 2014,
οι γερμανικές
αρχές ζήτησαν
νέα απόφαση
για άδεια που
θα επιτρέπει
στη Γερμανία
να συνεχίσει
να εφαρμόζει
μειωμένο
φορολογικό
συντελεστή. Η
Γερμανία
ζήτησε να
εγκριθεί η
μείωση αυτή
για έξι έτη.
Με το
αιτούμενο
μέτρο, η
Γερμανία
επιθυμεί να
παράσχει
κίνητρο για
την
ηλεκτροδότηση
από την ξηρά, η
οποία
θεωρείται
λιγότερο
ρυπογόνος
επιλογή έναντι
της
ηλεκτροπαραγωγής
επί
ελλιμενισμένων
πλοίων. Εάν δεν
εγκριθεί το
μέτρο, η
ηλεκτροδότηση από
την ξηρά θα
πρέπει να
φορολογείται
με τον γενικό
εθνικό
συντελεστή
φόρου
ηλεκτρικής
ενέργειας, ο
οποίος
ανέρχεται σε
20,50 ευρώ/MWh.
Από την
άλλη πλευρά, το
άρθρο 14
παράγραφος 1
στοιχείο γ)
της οδηγίας
για τη
φορολογία της
ενέργειας
υποχρεώνει τα
κράτη μέλη να
απαλλάσσουν τα
ενεργειακά
προϊόντα που
χρησιμοποιούνται
ως καύσιμα από
πλοία τα οποία
πλέουν στα
ύδατα της ΕΕ. Η
απαλλαγή αυτή
καλύπτει
επίσης τα
ενεργειακά
προϊόντα που
χρησιμοποιούνται
για την παραγωγή
ηλεκτρικής
ενέργειας σε
ελλιμενισμένα
πλοία. Τα κράτη
μέλη μπορούν
επίσης να
απαλλάσσουν τα
ενεργειακά
προϊόντα που
χρησιμοποιούνται
για τη
ναυσιπλοΐα σε
εσωτερικές
πλωτές οδούς
σύμφωνα με το
άρθρο 15
παράγραφος 1
στοιχείο στ),
το οποίο
καλύπτει επίσης
την παραγωγή
ηλεκτρικής
ενέργειας επί
του πλοίου. Ως
εκ τούτου, στις
περισσότερες
περιπτώσεις,
το σύστημα
φορολόγησης
βάσει της
οδηγίας για τη
φορολογία της
ενέργειας δεν
επηρεάζει το
κόστος
παραγωγής
ηλεκτρικής
ενέργειας επί
ελλιμενισμένων
πλοίων, παρόλο
που η εν λόγω
παραγωγή θα
μπορούσε να
έχει αρνητικές
επιπτώσεις
στην υγεία και
το περιβάλλον
λόγω της
υποβάθμισης
της ποιότητας
του ατμοσφαιρικού
αέρα και της
αύξησης της
στάθμης του
θορύβου στους
λιμένες.
Η
Γερμανία
επιθυμεί να
συνεχίσει να
εφαρμόζει
μειωμένο
συντελεστή
0,50 ευρώ ανά MWh
στην ηλεκτροδότηση
από την ξηρά,
τηρώντας έτσι
τον
προβλεπόμενο
στην οδηγία
2003/96/ΕΚ κατώτατο
φορολογικό
συντελεστή
ηλεκτρικής
ενέργειας. Ο
μειωμένος
συντελεστής φορολόγησης
της ηλεκτρικής
ενέργειας θα
εφαρμόζεται στο
σύνολο της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά,
τόσο στα ύδατα
της ΕΕ όσο και
στις
εσωτερικές
πλωτές οδούς,
με εξαίρεση τα
ιδιωτικά σκάφη
αναψυχής. Σύμφωνα
με τους
υπολογισμούς
των γερμανικών
αρχών για την
περίοδο της
τριετούς
εφαρμογής του
μέτρου, οι
μέσες ετήσιες
φορολογικές
δαπάνες ήσαν
περίπου 2,2 εκατ.
ευρώ. Σύμφωνα
με εκτιμήσεις
της
ομοσπονδιακής
κυβέρνησης,
κατά τα
επόμενα έξι
έτη, αυτές οι
κατ’ εκτίμηση
δημοσιονομικές
δαπάνες
αναμένεται να
αυξηθούν
σταδιακά σε 3‑4 εκατομμύρια
ευρώ ετησίως.
Με τη
μείωση του
συντελεστή, η
Γερμανία
επιθυμεί να
συνεχίσει να
παρέχει
κίνητρο στους
φορείς
εκμετάλλευσης
πλοίων για
ηλεκτροδότηση
από την ξηρά,
ώστε να περιοριστούν
η ρύπανση από
αερόφερτα
σωματίδια και ο
θόρυβος από
ελλιμενισμένα
πλοία, καθώς
και οι εκπομπές
διοξειδίου του
άνθρακα. Με την
εφαρμογή
μειωμένου
φορολογικού
συντελεστή, η
ηλεκτροδότηση
από την ξηρά θα
καταστεί
ανταγωνιστικότερη
σε σύγκριση με
την ηλεκτροπαραγωγή
επί του
σκάφους με τη
χρήση καυσίμων
πλοίων, η οποία
τυγχάνει
πλήρους
φοροαπαλλαγής.
Οι
γερμανικές
αρχές
ενημέρωσαν την
Επιτροπή ότι,
επί του παρόντος,
απ’ όλους τους
θαλάσσιους
λιμένες της Γερμανίας
μόνον ο
λιμένας της Lübeck
διαθέτει
εγκαταστάσεις
για την παροχή
ηλεκτρισμού
υψηλότερου
ηλεκτρικού
φορτίου από
την ξηρά. Πέραν
των χερσαίων εγκαταστάσεων,
ο λιμένας
διαθέτει
επίσης
«φορτηγίδες
ηλεκτροπαραγωγής»,
δηλαδή πλωτές
εγκαταστάσεις
συνδυασμένης
παραγωγής
θερμότητας και
ηλεκτρισμού οι
οποίες που
χρησιμοποιούν
υγροποιημένο
φυσικό αέριο.
Το κτήριο των
μη κινητών
εγκαταστάσεων
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά
στον λιμένα
του Αμβούργου
έχει
προγραμματιστεί
για τον Μάιο
του 2014 και
περιλαμβάνει
τον εξοπλισμό
δύο τερματικών
σταθμών για
κρουαζιερόπλοια
με
εγκαταστάσεις
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά στον
τερματικό
σταθμό Altona.
Υπάρχουν
επίσης σχέδια
για προμήθεια
φορτηγίδων
ηλεκτροπαραγωγής
για τον τερματικό
σταθμό HafenCity.
Όσον
αφορά τους
λιμένες
εσωτερικής
ναυσιπλοΐας, οι
εγκαταστάσεις
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά είναι
πιο
διαδεδομένοι
και υπάρχουν
σχέδια για περαιτέρω
ανάπτυξη.
Η
Γερμανία
θεωρεί ότι το
μέτρο αυτό
συνάδει με τη
σύσταση 2006/339/ΕΚ
της Επιτροπής ([3])
σχετικά με την
προώθηση της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά σε
πλοία
ελλιμενισμένα
στην ΕΕ, όπως
και με την
ανακοίνωση της
Επιτροπής
«Στρατηγικοί
στόχοι και
συστάσεις
πολιτικής της
ΕΕ για τις
θαλάσσιες
μεταφορές
μέχρι το 2018» ([4]). Σε
αυτό το
πλαίσιο
σημειώνεται
ότι από τον
Ιούνιο του 2011 τα
κράτη μέλη
αναλαμβάνουν
την άνευ όρων
υποχρέωση να
τηρούν πρότυπα
ποιότητας του
ατμοσφαιρικού
αέρα για
σημαντικούς
ρύπους, όπως
αιωρούμενα
σωματίδια ([5]). Η
υποχρέωση αυτή
απαιτεί την
εξεύρεση
λύσεων από τα
κράτη μέλη σε
προβλήματα
όπως οι
εκπομπές ρύπων
από ελλιμενισμένα
πλοία, όποτε
συντρέχει
περίπτωση, και
γίνεται
αντιληπτό ότι
σε λιμένες που
αντιμετωπίζουν
αυτά τα
προβλήματα η
ηλεκτροδότηση
από την ξηρά θα
ενθαρρύνεται
στο πλαίσιο
της συνολικής
στρατηγικής για
την ποιότητα
του αέρα.
Επιχειρήματα
των γερμανικών
αρχών σχετικά
με τον
αντίκτυπο του
μέτρου στην
εσωτερική
αγορά
Οι
γερμανικές
αρχές
ισχυρίζονται
ότι το μέτρο δεν
θα επηρεάσει
την εύρυθμη
λειτουργία της
εσωτερικής
αγοράς ούτε θα
οδηγήσει σε
στρέβλωση του
ανταγωνισμού.
Η Γερμανία
επιτρέπει την
παροχή φορολογικού
πλεονεκτήματος
τόσο με την
εφαρμογή
μειωμένου
φορολογικού
συντελεστή όσο
και με την
επιστροφή
φόρου. Σε
περίπτωση
φορολόγησης
της ηλεκτροδότησης
με μειωμένο
συντελεστή,
υπάρχει το
ενδεχόμενο ο
πάροχος
ηλεκτρικής
ενέργειας να
μην
μετακυλίσει ή
να μετακυλίσει
μόνο ένα μέρος
του
φορολογικού
πλεονεκτήματος
στον τελικό
καταναλωτή,
δηλαδή στον φορέα
εκμετάλλευσης
του πλοίου.
Σύμφωνα πάντα
με τις
γερμανικές
αρχές, κατά
κανόνα το
φορολογικό
πλεονέκτημα
μετακυλίεται.
Ακόμη όμως και
στις
περιπτώσεις
όπου η μείωση
του φόρου
μετακυλίεται
πλήρως στους
φορείς
εκμετάλλευσης
πλοίων που
τροφοδοτούνται
από την ξηρά με
ηλεκτρική
ενέργεια
φορολογούμενη
με τον
ελάχιστο συντελεστή
όπως
προβλέπεται
στην οδηγία
2003/96/ΕΚ, οι εν λόγω
φορείς
εκμετάλλευσης
δεν
αποκομίζουν
στην πραγματικότητα
οικονομικό
πλεονέκτημα
έναντι των
φορέων
εκμετάλλευσης
που παράγουν
οι ίδιοι ηλεκτρική
ενέργεια επί
του πλοίου,
διότι αυτή η ηλεκτρική
ενέργεια
απαλλάσσεται
από φόρο. Κατά
τις γερμανικές
αρχές, η
υποκατάσταση
της
ηλεκτροπαραγωγής
επί ελλιμενισμένων
σκαφών από την
ηλεκτροδότηση
από την ξηρά, η
οποία θα
φορολογείται
με τον
κατώτατο συντελεστή,
δεν θα
οδηγήσει σε
συνολικό
πλεονέκτημα
από πλευράς
κόστους.
Οι
γερμανικές
αρχές
πληροφόρησαν
την Επιτροπή ότι
στην παρούσα
φάση δεν
διαθέτουν
στοιχεία σχετικά
με τον αριθμό
των φορέων
εκμετάλλευσης
πλοίων που
ηλεκτροδοτούνται
από την ξηρά
και ότι δεν μπορούν
να εκτιμήσουν
πλήρως την
τάση που
παρουσιάζει η
ζήτηση
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά
λόγω της βραχείας
περιόδου
εφαρμογής του
μέτρου. Πάντως,
με βάση τις
διαθέσιμες
πληροφορίες,
θεωρούν ότι
υπήρξε
σημαντική
αύξηση στη
ζήτηση
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά,
ιδίως για τα
σκάφη που
είναι ελλιμενισμένα
σε λιμένες που
βρίσκονται σε
οδούς
εσωτερικής
ναυσιπλοΐας.
Ισχύουσες
διατάξεις στον
τομέα της
πρότασης
Οδηγία
2003/96/ΕΚ του
Συμβουλίου,
της 27ης
Οκτωβρίου 2003, σχετικά
με την
αναδιάρθρωση
του κοινοτικού
πλαισίου
φορολογίας των
ενεργειακών
προϊόντων και
της ηλεκτρικής
ενέργειας, και
ειδικότερα το
άρθρο 14 παράγραφος
1 στοιχείο γ) και
το άρθρο 15
παράγραφος 1
στοιχείο στ).
Αξιολόγηση
του μέτρου
σύμφωνα με το
άρθρο 19 της οδηγίας
2003/96/ΕΚ
Λόγοι
ειδικής
πολιτικής
Το άρθρο 19
παράγραφος 1
πρώτο εδάφιο
της οδηγίας ορίζει
τα ακόλουθα:
«Εκτός
από τις
διατάξεις που
περιλαμβάνονται
στα προηγούμενα
άρθρα και
ειδικότερα στα
άρθρα 5, 15 και 17, το
Συμβούλιο
αποφασίζοντας
ομόφωνα μετά
από πρόταση
της Επιτροπής
μπορεί να
επιτρέψει σε
ένα κράτος
μέλος να
θεσπίσει
περαιτέρω απαλλαγές
ή μειώσεις για
λόγους ειδικής
πολιτικής.»
Με τη
συγκεκριμένη
μείωση του
φορολογικού
συντελεστή, οι
γερμανικές
αρχές
επιδιώκουν να
συνεχίσουν να
προωθούν την
κάλυψη των
αναγκών των
πλοίων σε
ηλεκτρική
ενέργεια ενόσω
είναι
ελλιμενισμένα
με τρόπο λιγότερο
επιζήμιο για
το περιβάλλον,
με αποτέλεσμα
τη βελτίωση
της ποιότητας
του
ατμοσφαιρικού
αέρα σε τοπικό
επίπεδο. Όπως
επισήμανε η
Γερμανία, η Επιτροπή
συνιστά ήδη
την
ηλεκτροδότηση
από την ξηρά ως
εναλλακτική
λύση αντί της
ηλεκτροπαραγωγής
επί
ελλιμενισμένων
πλοίων και,
επομένως,
αναγνωρίζει τα
περιβαλλοντικά
πλεονεκτήματα
που προσφέρει
η λύση αυτή ([6]).
Χωρίς το μέτρο
αυτό, η
ηλεκτροδότηση
ελλιμενισμένων
πλοίων θα
πρέπει να
φορολογείται
στη Γερμανία
με 20,50 ευρώ ανά MWh.
Επομένως, η
αιτούμενη
μείωση, ύψους 20
ευρώ MWh,
αποτελεί
πρόσθετο
κίνητρο για τη
χρήση της
τεχνολογίας
αυτής,
συμβάλλοντας
έτσι στον προαναφερθέντα
στόχο
πολιτικής.
Η
Επιτροπή
σημειώνει
επίσης ότι ένα
σημαντικό πρόσκομμα
στην ευρύτερη
χρήση της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά
είναι η επί του παρόντος
σχεδόν
παντελής
απουσία των
απαραίτητων
χερσαίων
υποδομών στους
λιμένες και ως
εκ τούτου
είναι πιθανόν
να χρειάζονται
επιπλέον
κίνητρα για
την κατασκευή
αυτών των
υποδομών ώστε
να επιτευχθεί
ο στόχος
πολιτικής της
εν λόγω
φοροαπαλλαγής.
Σύμφωνα με τις
πληροφορίες
που
παρασχέθηκαν
από τις γερμανικές
αρχές, τα
ποντοπόρα
πλοία απαιτούν
εγκαταστάσεις
ικανές να
εξυπηρετούν
υψηλά
ηλεκτρικά φορτία
και, επί του
παρόντος, μόνο
ο λιμένας της Lübeck
διαθέτει
εγκαταστάσεις
του είδους
αυτού.
Υπάρχουν σχέδια
για τον
εξοπλισμό του
λιμένα του
Αμβούργου με
ανάλογες
εγκαταστάσεις.
Εγκαταστάσεις
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά
είναι
διαθέσιμες σε
μεγαλύτερο αριθμό
σε λιμένες
εσωτερικής
ναυσιπλοΐας,
στους οποίους
τα πλοία έχουν
κατά κανόνα
μικρότερες
απαιτήσεις
ηλεκτρικού φορτίου.
Σε ό,τι
αφορά τον
χαρακτήρα του
επιδιωκόμενου
στόχου
πολιτικής, η
Επιτροπή
σημειώνει ότι
η προώθηση της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά
συνιστά κοινό
στόχο
πολιτικής που
θα πρέπει να
επιδιωχθεί σε
επίπεδο
Ένωσης. Αυτό
δηλώνεται
σαφώς στην
ανακοίνωση της
Επιτροπής – Μια
ολοκληρωμένη
θαλάσσια
πολιτική για
την Ευρωπαϊκή
Ένωση ([7])
και στο
συνοδευτικό
έγγραφο
εργασίας των
υπηρεσιών της
Επιτροπής ([8]). Το
μέτρο συνάδει
με την πρόταση
οδηγίας της
Επιτροπής για
την ανάπτυξη
υποδομών
εναλλακτικών
καυσίμων, η οποία
αφορά το θέμα
της
δημιουργίας,
στους λιμένες,
εγκαταστάσεων
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά
στις περιπτώσεις
που κρίνονται
συμφέρουσες
από οικονομική
άποψη και
είναι
επωφελείς για
το περιβάλλον ([9]).
Η
πρόταση της
Επιτροπής για
την αναθεώρηση
της οδηγίας
για τη
φορολογία της
ενέργειας
προβλέπει την
απαλλαγή από
την φορολογία
της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά
των
ελλιμενισμένων
πλοίων ([10]).
Ωστόσο, η
πρόταση της
Επιτροπής δεν
έχει ακόμη εγκριθεί
από το
Συμβούλιο. Στο
μεταξύ, στους
οικονομικούς
φορείς στη
Γερμανία και
στις
γερμανικές
αρχές πρέπει
να παρασχεθεί
ασφάλεια
δικαίου όσον
αφορά τα
ισχύοντα
φορολογικά
μέτρα για την
προώθηση της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά.
Προς το παρόν, η
μόνη
δυνατότητα
ευνοϊκής
φορολογικής
αντιμετώπισης
της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά παρέχεται
από το άρθρο 19.
Ωστόσο, σκοπός
του είναι να δοθεί
απάντηση σε
ό,τι αφορά
ειδικές
περιστάσεις σε
επί μέρους
κράτη μέλη, οι
οποίες δεν
καλύπτονται
από την ίδια
την οδηγία.
Παρέκκλιση
βάσει του άρθρου
19 με το οποίο
επιδιώκεται ως
στόχος πολιτικής
η προώθηση της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά
μπορεί επομένως
να παραχωρηθεί
μόνο ως
μεταβατικό
μέτρο έως ότου
το Συμβούλιο
επιληφθεί του
στόχου αυτού
στο πλαίσιο
της
αναθεώρησης
της οδηγίας 2003/96/EΚ.
Συνοχή
με τις άλλες
πολιτικές και
στόχους της
Ένωσης.
Το αιτούμενο
μέτρο αφορά
κυρίως την
περιβαλλοντική
πολιτική της
ΕΕ. Το εν λόγω
μέτρο, στον
βαθμό που θα
συμβάλει στον
περιορισμό της
καύσης
καυσίμων πλοίων
επί
ελλιμενισμένων
πλοίων, θα
συμβάλει στην
πράξη και στην
επίτευξη του
στόχου
βελτίωσης της
ποιότητας του
ατμοσφαιρικού
αέρα σε τοπικό
επίπεδο. Το
μέτρο είναι
επίσης πιθανόν
να συμβάλει, σε
περιορισμένο
βαθμό, στη
μείωση των
εκπομπών
διοξειδίου του
άνθρακα·
ωστόσο, το κατά
πόσον η
επενέργεια
αυτή θα είναι
σημαντική θα
εξαρτηθεί από
την πηγή παραγωγής
της ηλεκτρικής
ενέργειας προς
παροχή στα
σκάφη ([11]).
Ως ένδειξη της
κλίμακας του
περιβαλλοντικού
προβλήματος,
οι γερμανικές
αρχές
αναφέρουν το
παράδειγμα του
λιμένα Lübeck-Travemünde,
στον οποίο τα
πλοία ευθύνονται
για το 90 % των
εκπομπών
διοξειδίου του
θείου και για
το 80 % περίπου
των εκπομπών
οξειδίου του
αζώτου. Οι
γερμανικές
αρχές παρέχουν
την ακόλουθη
σύγκριση, η
οποία
στηρίζεται σε
ετήσια
κατανάλωση ηλεκτρικής
ενέργειας 5 584 MWh,
μεταξύ των
κατ’ εκτίμηση
ετήσιων
εκπομπών που
οφείλονται στη
χρήση του χερσαίου
δικτύου
ηλεκτροδότησης
στον λιμένα
της Lübeck και
εκείνων λόγω
χρήσης, για την
παραγωγή
ηλεκτρικής
ενέργειας επί
του πλοίου,
πετρελαίου
θαλάσσσης το
οποίο πληροί
τις απαιτήσεις
όσον αφορά την
περιεκτικότητα
σε θείο, που
προβλέπονται
στην οδηγία
της ΕΕ για το
θείο ([12]):
   || ΝΟx || SO2 || CO2
 Πράσινη ηλεκτρική ενέργεια από υδροηλεκτρική ενέργεια || 0.078 t || 0.056 t || 0 t
 Πετρέλαιο θαλάσσης || 3.571 t || 6.026 t || 4251.9 t
Σύμφωνα
με τις
εκτιμήσεις των
λιμενικών
αρχών του
Αμβούργου, με
τις
προβλεπόμενες
εγκαταστάσεις ηλεκτροδότησης
από την ξηρά θα
μειωθούν, σε
σχέση με τη χρήση
πετρελαίου
θαλάσσης, οι
ετήσιες
εκπομπές στον τερματικό
σταθμό Altona κατά
περίπου 39 t ή
κατά 74 % για το NOx,
κατά περίπου 1,1 t
ή 62 % για το SO2
και κατά
περίπου 0,5 t ή 5 %
για τα λεπτά
αιωρούμενα σωματίδια.
Η λειτουργία
των
εγκαταστάσεων
αυτών με το
σύνηθες
γερμανικό
μείγμα πηγών
ηλεκτρικής ενέργειας
αναμένεται ότι
θα οδηγήσει σε
μείωση των
εκπομπών CO2
κατά περίπου
1 050 t ή 19 % ετησίως.
Η προβλεπόμενη
παροχή
ηλεκτρικής
ενέργειας από
ανανεώσιμες πηγές
θα μπορούσε να
οδηγήσει σε
πολύ
μεγαλύτερη μείωση
των εκπομπών CO2
κατά 3 354 t
ετησίως,
ανάλογα με τις
επιδόσεις των
εγκαταστάσεων
ηλεκτροπαραγωγής.
Η μείωση των
εκπομπών
ατμοσφαιρικών
ρύπων με τη
χρήση
φορτηγίδων ηλεκτροπαραγωγής
που
χρησιμοποιούν υγροποιημένο
φυσικό αέριο
για την
ηλεκτροδότηση
κρουαζιερόπλοιων
στον τερματικό
σταθμό HafenCity θα οδηγήσει
σε μείωση των
εκπομπών NOx κατά
51 t ή 73 %. Μετά την
αφαίρεση
ετήσιων
εκπομπών NOx 5 t
που οφείλονται
στις
φορτηγίδες
ηλεκτροπαραγωγής,
προκύπτει συνολική
μείωση
εκπομπών 46 t
ετησίως. Οι
εκπομπές αναμένεται
ότι θα
μειωθούν κατά
1,5 t ή 58 % όσον
αφορά το SOx και
κατά 0,7 t ή 48 %
ετησίως για τα
λεπτά
αιωρούμενα
σωματίδια,
χωρίς
πρόσθετες
εκπομπές από
τις φορτηγίδες
ηλεκτροπαραγωγής.
Οι εκπομπές CO2
αναμένεται ότι
θα μειωθούν
κατά 1 824 t ή 26 %
ετησίως, εάν
αντί
πετρελαίου
θαλάσσης
χρησιμοποιείται
υγροποιημένο
φυσικό αέριο.
Στις
εκτιμήσεις
έχουν ληφθεί
υπόψη οι
υπολειπόμενες
εκπομπές από
τους βοηθητικούς
λέβητες (για τη
θέρμανση επί
του σκάφους).
Υπενθυμίζεται
στο σημείο
αυτό ότι
σημαντικός
λόγος της
δυσμενούς
ανταγωνιστικής
θέσης της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά
είναι ότι για
την εναλλακτική
λύση, δηλαδή
την
ηλεκτροπαραγωγή
επί των πλοίων
που είναι
αγκυροβολημένα
σε θαλάσσιους
λιμένες,
ισχύει πλήρης φοροαπαλλαγή:
απαλλάσσεται
από τη
φορολογία όχι μόνο
το καύσιμο
πλοίων που
χρησιμοποιείται
για την
παραγωγή
ηλεκτρικής
ενέργειας,
πράγμα που αντιστοιχεί
στο σύνηθες
καθεστώς
δυνάμει του
άρθρου 14
παράγραφος 1
στοιχείο α) της
οδηγίας 2003/96/ΕΚ,
αλλά και η ίδια
η ηλεκτρική
ενέργεια που
παράγεται επί
του πλοίου (βλ.
άρθρο 14
παράγραφος 1
στοιχείο γ) της
οδηγίας 2003/96/ΕΚ).
Παρόλο που η
τελευταία αυτή
απαλλαγή είναι
δυνατόν να
θεωρηθεί ότι
δύσκολα
συμβιβάζεται με
τους
περιβαλλοντικούς
στόχους της
Ένωσης, ωστόσο
εξυπηρετεί
πρακτικούς
σκοπούς.
Πράγματι, για τη
φορολόγηση της
ηλεκτρικής
ενέργειας που
παράγεται επί
του πλοίου
χρειάζεται
δήλωση εκ
μέρους του
πλοιοκτήτη – ο
οποίος συνήθως
είναι
εγκατεστημένος
σε τρίτη χώρα – ή
του φορέα
εκμετάλλευσης
σχετικά με την καταναλωθείσα
ποσότητα
ηλεκτρικής
ενέργειας. Στη
δήλωση πρέπει
επίσης να
προσδιορίζεται
το ποσοστό της
ηλεκτρικής
ενέργειας που
καταναλώνεται
στα χωρικά
ύδατα του
κράτους μέλους
στο οποίο οφείλεται
ο φόρος. Αυτό θα
είχε ως
αποτέλεσμα ένα
τεράστιο
διοικητικό
φόρτο για τους
πλοιοκτήτες οι
οποίοι θα
όφειλαν να
συμπληρώνουν
δήλωση για
κάθε κράτος μέλος,
στα χωρικά
ύδατα του
οποίου
καταναλώνεται ηλεκτρική
ενέργεια. Υπό
τις
περιστάσεις
αυτές μπορεί
να
δικαιολογηθεί
η μεταχείριση
της λιγότερο
ρυπογόνου
εναλλακτικής
δυνατότητας
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά
κατά τρόπο
ώστε να μη
βρίσκεται σε
μειονεκτική θέση
και, επομένως,
να επιτραπεί
στη Γερμανία η
εφαρμογή
μειωμένου
φορολογικού
συντελεστή.
Σε ό,τι
αφορά την
ηλεκτρική
ενέργεια που
καταναλώνουν
πλοία
ελλιμενισμένα
σε εσωτερικές
πλωτές οδούς
και σε
αντίθεση με
την κατάσταση
στους
θαλάσσιους
λιμένες, η απαλλαγή
για την
ηλεκτρική
ενέργεια που
παράγεται επί
των πλοίων
είναι απλώς
προαιρετική
για τα κράτη
μέλη (άρθρο 15
παράγραφος 1
στοιχείο στ)).
Επομένως, δεν
υφίσταται
νομικό κώλυμα
για την ίση
μεταχείριση,
από τα κράτη
μέλη, της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά και
της ηλεκτρικής
ενέργειας που
παράγεται επί
των πλοίων σε
λιμένες
εσωτερικών
πλωτών οδών.
Ωστόσο, η
δυνατότητα μη
φορολόγησης
της ηλεκτρικής
ενέργειας που
παράγεται επί
των πλοίων,
βάσει του άρθρου
15 παράγραφος 1
στοιχείο στ)
της οδηγίας,
εξηγείται και
πάλι από
πρακτικούς
λόγους που
συνεκτίμησε ο
νομοθέτης και,
συγχρόνως,
συνδέεται
στενά με τα
προαιρετικά
φορολογικά
πλεονεκτήματα
για τη ναυσιπλοΐα
στις
εσωτερικές
πλωτές οδούς. Η
πλειονότητα των
κρατών μελών,
μεταξύ των
οποίων η
Γερμανία,
αποφάσισε να
μη φορολογεί
τα καύσιμα που
χρησιμοποιούνται
για τον σκοπό
αυτό. Όσον
αφορά τον Ρήνο
και τους
παραποτάμους
του, η εν λόγω
φοροαπαλλαγή
έχει επίσης
κατοχυρωθεί
μέσω διεθνούς
συμφωνίας ([13]), την
οποία η
Γερμανία έχει
κυρώσει.
Επίσης
θεωρείται
πρακτικά
ανέφικτο να
φορολογούνται
χωριστά οι
εισροές
καυσίμου που
χρησιμοποιείται
για την
παραγωγή
ηλεκτρικής ενέργειας
επί του
πλοίου ([14]),
διότι αυτό θα
σήμαινε, σε
τελευταία
ανάλυση, διάκριση
μεταξύ του
καυσίμου που
χρησιμοποιείται
για την
ηλεκτροπαραγωγή
και αυτού που χρησιμοποιείται
για την πλεύση.
Τέλος, για να
αποφασίσουν τα
κράτη αν θα
επεκτείνουν τη
φοροαπαλλαγή
που ισχύει για
τις θαλάσσιες
μεταφορές και
στα καύσιμα
που
χρησιμοποιούνται
στη ναυσιπλοΐα
σε εσωτερικές
πλωτές οδούς,
θα λάβουν
υπόψη διάφορες
πτυχές, μεταξύ
άλλων τους
ευρύτερους
στόχους της
εθνικής πολιτικής
μεταφορών,
όπως τις
περιβαλλοντικές
εκτιμήσεις,
βάσει των
οποίων
ενδέχεται να
αποφασίσουν τη
μη φορολόγηση
των καυσίμων
που
χρησιμοποιούνται
για τον σκοπό
αυτό.
Συνεπώς,
στο παρόν
στάδιο
κρίνεται
δικαιολογημένη
η διατήρηση
από τη
Γερμανία της
δυνατότητας απαλλαγής
της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά σε
λιμένες
εσωτερικών
πλωτών οδών.
Εσωτερική
αγορά και
θεμιτός
ανταγωνισμός
Σε ό,τι
αφορά την
εσωτερική
αγορά και τον
θεμιτό
ανταγωνισμό,
με το
αιτούμενο
μέτρο περιορίζεται
η υφιστάμενη
στρέβλωση
μεταξύ δύο ανταγωνιστικών
πηγών
ηλεκτρικής
ενέργειας για τα
ελλιμενισμένα
πλοία, δηλαδή
της
ηλεκτροπαραγωγής
επί του πλοίου
και της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά, η
οποία οφείλεται
στη
φοροαπαλλαγή
των καυσίμων
πλοίων.
Σε ό,τι
αφορά τον
ανταγωνισμό
μεταξύ φορέων
εκμετάλλευσης
πλοίων, κατ’
αρχάς
επαναλαμβάνεται
ότι πολύ λίγα
πλοία
χρησιμοποιούν
επί του
παρόντος την
ηλεκτροδότηση
από την ξηρά σε
εμπορική βάση.
Δεύτερον,
ακόμη και αν το
μέτρο παράσχει
πλεονέκτημα
στις ναυτιλιακές
εταιρίες, υπό
την έννοια ότι
θα έχουν τη
δυνατότητα να
αγοράζουν
ηλεκτρική
ενέργεια με
μικρότερη
δαπάνη σε
σύγκριση με
εταιρίες που
δραστηριοποιούνται
σε άλλους
κλάδους, το υπό
εξέταση μέτρο
δεν αναμένεται
να
διαφοροποιήσει
σε σημαντικό
βαθμό την κατάσταση
του
ανταγωνισμού
εντός του
ναυτιλιακού κλάδου.
Αν και οι
ακριβείς
προβλέψεις
κόστους εξαρτώνται
κυρίως από την
διαμόρφωση των
τιμών του πετρελαίου
και ως εκ
τούτου είναι
δύσκολο να
γίνουν, από τις
διαθέσιμες
πληροφορίες ([15]) και
τα στοιχεία
που παρέσχαν
οι γερμανικές
αρχές φαίνεται
ότι, εν γένει,
ακόμη και η
πλήρης φοροαπαλλαγή
δεν θα μείωνε
στις
περισσότερες
περιπτώσεις το
λειτουργικό
κόστος της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά σε
επίπεδο
χαμηλότερο του
κόστους
ηλεκτροπαραγωγής
επί του πλοίου
και, κατά συνέπεια,
δεν θα
αποτελούσε σε
καμία
περίπτωση
σημαντικό
ανταγωνιστικό
πλεονέκτημα
για τους
φορείς εκμετάλλευσης
πλοίων οι
οποίοι κάνουν
χρήση της ηλεκτροδότησης
από την ξηρά σε
σχέση με
αυτούς που
χρησιμοποιούν
ηλεκτρική
ενέργεια
παραγόμενη επί
του πλοίου. Στην
παρούσα
περίπτωση,
είναι ακόμη
λιγότερο αναμενόμενη
παρόμοια
σημαντική
στρέβλωση,
εφόσον η Γερμανία
τηρεί το
κατώτατο
επίπεδο
φορολόγησης που
καθορίζεται
στην οδηγία
2003/96/ΕΚ.
Όσον
αφορά τον
ανταγωνισμό
μεταξύ
λιμένων, σε μια
κατάσταση στην
οποία, όπως προαναφέρεται,
δεν είναι
πιθανόν,
τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα,
να καταστεί η
χρήση
ηλεκτρικής
παροχής από
την ξηρά
οικονομικότερη
από την
ηλεκτροπαραγωγή
επί του πλοίου,
παρά τη μείωση
της φορολογίας,
ούτε η μείωση
του φόρου επί
της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά
είναι πιθανόν
να στρεβλώσει
σημαντικά τον
ανταγωνισμό
μεταξύ
λιμένων,
παρακινώντας
τα πλοία να
αλλάξουν
πορεία ανάλογα
με τη
διαθεσιμότητα αυτής
της επιλογής.
Οι γερμανικές
αρχές υπογραμμίζουν
ότι η ηλεκτροδότηση
από την ξηρά
είναι
περιορισμένη
όχι μόνο λόγω
της έλλειψης
λιμενικών
εγκαταστάσεων
ή του
υψηλότερου
κόστους αλλά
και λόγω της
έλλειψης
διεθνώς
συμφωνημένων
τεχνικών
προτύπων για
τη σύνδεση των
σκαφών με το
ηλεκτρικό
δίκτυο.
Τέλος,
μπορεί να προστεθεί
ότι το χρονικό
διάστημα για
το οποίο
προτείνεται να
επιτραπεί η
εφαρμογή
μειωμένου
φορολογικού
συντελεστή
αντικατοπτρίζει
σε μεγάλο βαθμό
το χρονικό
πλαίσιο οκτώ
ετών που
προβλέπει η πρόταση
της Επιτροπής
για τη
φορολογική
απαλλαγή της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά.
Περίοδος
εφαρμογής του
μέτρου και
εξέλιξη του πλαισίου
της ΕΕ για τη
φορολόγηση της
ενέργειας
Καταρχήν,
η περίοδος
εφαρμογής της
παρέκκλισης πρέπει
να είναι
αρκετά μεγάλη
ώστε να μην
αποθαρρυνθούν
οι φορείς
εκμετάλλευσης
των λιμένων
από την
πραγματοποίηση
των αναγκαίων
επενδύσεων.
Στην προκειμένη
περίπτωση, με
την πρόταση
της Επιτροπής
για αναθεώρηση
της οδηγίας
για την
φορολογία της
ενέργειας, η
οποία
προβλέπει την
υποχρεωτική απαλλαγή
της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά
επί οκτώ έτη
από την έναρξη
ισχύος της, θα
παρατεινόταν η
περίοδος εφαρμογής
του μέτρου και
θα αυξανόταν
το ποσοστό
μείωσης του
φόρου. Η
παρέκκλιση
όμως δεν
πρέπει να παρεμποδίσει
τις
μελλοντικές
τροποποιήσεις
του υφιστάμενου
θεσμικού
πλαισίου και
πρέπει να
ληφθεί υπόψη
το ενδεχόμενο
έκδοσης από το
Συμβούλιο
νομοθετικής
πράξης βάσει
της πρότασης
της Επιτροπής
για την τροποποίηση
της οδηγίας
σχετικά με τη
φορολογία της
ενέργειας. Υπό
τις
περιστάσεις
αυτές κρίνεται
σκόπιμο να
χορηγηθεί η
αιτούμενη
άδεια για
μέγιστη περίοδο
έξι ετών που
προβλέπει η
οδηγία, με την
επιφύλαξη όμως
της έναρξης
της εφαρμογής
γενικών
διατάξεων επί
του θέματος
πριν από την εν
λόγω
προβλεπόμενη
λήξη της
περιόδου Η εν
λόγω χρονική
περίοδος θα
εξασφαλίσει
ασφάλεια
δικαίου στους
φορείς
εκμετάλλευσης
των πλοίων και
των λιμένων
προκειμένου να
προγραμματίσουν
τις επενδύσεις
τους σε
εγκαταστάσεις
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά ή
σε εξοπλισμό
επί του
σκάφους. Θα
επιτρέψει
επίσης στις
γερμανικές
αρχές να συλλέξουν
στοιχεία για
την πλήρη
αξιολόγηση του
μέτρου.
Κανόνες
για τις
κρατικές
ενισχύσεις
Ο
φορολογικός
συντελεστής
0,50 ευρώ/MWh που
προβλέπεται
από τις
γερμανικές
αρχές είναι
σύμφωνος με το κατώτατο
επίπεδο
φορολογίας
σύμφωνα με το
άρθρο 10 της
οδηγίας 2003/96/ΕΚ. Το
μέτρο πληροί
επομένως έναν
από τους όρους
που προβλέπει
το άρθρο 44 του
κανονισμού (ΕΕ)
αριθ. 651/2014 της
Επιτροπής ([16]), το
οποίο
καθορίζει τους
όρους υπό τους
οποίους απαλλάσσεται
κάποιο μέτρο
από την
υποχρέωση κοινοποίησης.
Δεν μπορεί,
ωστόσο, να
εξακριβωθεί
προς το παρόν
κατά πόσο
πληρούνται
όλοι οι όροι
του κανονισμού
και η πρόταση
για
εκτελεστική απόφαση
του Συμβουλίου
δεν εμποδίζει
την Επιτροπή
να απαιτήσει
από τη
Γερμανία να
συμμορφωθεί με
τους κανόνες
για τις
κρατικές
ενισχύσεις.
2.           ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
ΤΩΝ
ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΩΝ
ΜΕ ΤΑ
ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΑ
ΜΕΡΗ ΚΑΙ
ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ
ΕΠΙΠΤΩΣΕΩΝ
Διαβούλευση
με τα
ενδιαφερόμενα
μέρη
Η
παρούσα
πρόταση
βασίζεται σε
αίτημα της
Γερμανίας και
αφορά μόνο το
εν λόγω κράτος
μέλος.
Συγκέντρωση
και χρήση
εμπειρογνωμοσύνης
Δεν
παρέστη ανάγκη
για εξωτερική
εμπειρογνωμοσύνη.
Εκτίμηση
επιπτώσεων
Η
παρούσα
πρόταση αφορά
τη χορήγηση
άδειας σε μεμονωμένο
κράτος μέλος
κατόπιν
αιτήματός του.
3.           ΝΟΜΙΚΑ
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ
ΠΡΟΤΑΣΗΣ
Αρχή
της
επικουρικότητας
Ο τομέας
της έμμεσης
φορολογίας που
καλύπτεται από
το άρθρο 113 της
ΣΛΕΕ δεν
υπάγεται στην
αποκλειστική
αρμοδιότητα
της Ευρωπαϊκής
Ένωσης, όπως
αυτή ορίζεται
στο άρθρο 3 της
ΣΛΕΕ.
Εντούτοις,
η άσκηση των
αρμοδιοτήτων
των κρατών μελών
στον
συγκεκριμένο
τομέα υπάγεται
σε αυστηρές
ρυθμίσεις και
οριοθετείται
σύμφωνα με την
ισχύουσα
ενωσιακή
νομοθεσία.
Δυνάμει του άρθρου
19 της οδηγίας
2003/96/ΕΚ, μόνο το
Συμβούλιο
μπορεί να
επιτρέψει σε
ένα κράτος
μέλος να
θεσπίσει περαιτέρω
απαλλαγές ή
μειώσεις κατά
την έννοια της
εν λόγω
διάταξης. Τα
κράτη μέλη δεν
δύνανται να
υποκαταστήσουν
το Συμβούλιο.
Ως εκ
τούτου, η
πρόταση τηρεί
την αρχή της
επικουρικότητας.
Αρχή
της
αναλογικότητας
Η
πρόταση τηρεί
την αρχή της
αναλογικότητας.
Η μείωση της
φορολογίας δεν
υπερβαίνει τα
αναγκαία όρια
για την
επίτευξη του
συγκεκριμένου
στόχου (βλ.
σκέψεις που
αναπτύσσονται
ανωτέρω για τα
θέματα εσωτερικής
αγοράς και
θεμιτού
ανταγωνισμού).
Επιλογή
νομικών
πράξεων
Προτεινόμενο(α)
μέσο(α): Απόφαση
του
Συμβουλίου.
Το άρθρο 19
της οδηγίας
2003/96/ΕΚ προβλέπει
μόνο αυτό το είδος
μέτρου.
4.           ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΕΣ
ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ
Το μέτρο
δεν
συνεπάγεται
ούτε οικονομική
ούτε
διοικητική
επιβάρυνση για
την Ένωση. Συνεπώς,
η πρόταση δεν
έχει καμία
επίπτωση στον
προϋπολογισμό
της Ένωσης.
2014/0247 (NLE)
Πρόταση
EKTEΛΕΣΤΙΚΗ
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
με την
οποία
επιτρέπεται
στη Γερμανία
να εφαρμόσει
μειωμένο
φορολογικό
συντελεστή
στην απευθείας
παροχή
ηλεκτρικής
ενέργειας σε
ελλιμενισμένα
πλοία σύμφωνα
με το άρθρο 19 της
οδηγίας 2003/96/ΕΚ
ΤΟ
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ
ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας
υπόψη τη
Συνθήκη για τη
λειτουργία της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης,
Έχοντας
υπόψη την
οδηγία 2003/96/ΕΚ του
Συμβουλίου,
της 27ης
Οκτωβρίου 2003,
σχετικά με την αναδιάρθρωση
του κοινοτικού
πλαισίου
φορολογίας των
ενεργειακών
προϊόντων και
της ηλεκτρικής
ενέργειας ([17]), και
ιδίως το άρθρο 19,
Έχοντας
υπόψη την
πρόταση της
Ευρωπαϊκής
Επιτροπής,
Εκτιμώντας
τα ακόλουθα:
(1)       Με
την
εκτελεστική
απόφαση 2011/445/EΕ του
Συμβουλίου, επιτράπηκε
στη Γερμανία
να εφαρμόσει
μειωμένο φορολογικό
συντελεστή
στην ηλεκτρική
ενέργεια που παρέχεται
απευθείας σε
ελλιμενισμένα
πλοία («ηλεκτροδότηση
από την ξηρά»)
σύμφωνα με το
άρθρο 19 της
οδηγίας 2003/96/ΕΚ,
μέχρι τις 16
Ιουλίου 2014.
(2)       Με
επιστολή της
26ης
Φεβρουαρίου 2014, η
Γερμανία ζήτησε
την άδεια να
συνεχίσει την
εφαρμογή
μειωμένου φορολογικού
συντελεστή
στην
ηλεκτροδότηση
από την ξηρά
σύμφωνα με το
άρθρο 19 της
οδηγίας 2003/96/ΕΚ.
(3)       Με τη
μείωση της
φορολογίας που
προτίθεται να
εφαρμόσει, η
Γερμανία
επιδιώκει να
συνεχίσει την
προώθηση της
ευρύτερης
χρήσης της
παροχής
ηλεκτρικής
ενέργειας από
την ξηρά, με την
οποία τα
ελλιμενισμένα
πλοία μπορούν
να ικανοποιούν
τις ανάγκες τους
σε ηλεκτρική
ενέργεια με
τρόπο λιγότερο
επιζήμιο για
το περιβάλλον,
σε σύγκριση με
τη χρήση καυσίμων
πλοίων επί του
σκάφους.
(4)       Στον
βαθμό που με τη
χρήση
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά
αποφεύγεται η
εκπομπή
ατμοσφαιρικών
ρύπων, την
οποία
συνεπάγεται η
καύση καυσίμων
πλοίων επί των
ελλιμενισμένων
σκαφών, τούτο
συμβάλλει στη
βελτίωση του
τοπικού ατμοσφαιρικού
αέρα σε
πόλεις-λιμένες.
Συνεπώς, αναμένεται
ότι το μέτρο θα
συμβάλει στην
υλοποίηση των
στόχων
πολιτικής της
Ένωσης για το
περιβάλλον, την
υγεία και το
κλίμα.
(5)       Η
χορήγηση
άδειας στη
Γερμανία να
εφαρμόσει μειωμένο
φορολογικό
συντελεστή
στην
ηλεκτροδότηση από
την ξηρά
παραμένει
εντός των
ορίων του
αναγκαίου για
την αύξηση της
χρήσης
ηλεκτρικής
ενέργειας που
παρέχεται από
την ξηρά,
δεδομένου ότι
στις περισσότερες
περιπτώσεις η
ηλεκτροπαραγωγή
επί του πλοίου
θα
εξακολουθήσει
να αποτελεί
την πλέον
ανταγωνιστική
εναλλακτική
λύση. Για τον
ίδιο λόγο, και
επειδή σήμερα
είναι σχετικά
χαμηλός ο βαθμός
διείσδυσης της
τεχνολογίας
στην αγορά, δεν
υπάρχουν
πιθανότητες να
προκληθούν
σημαντικές
στρεβλώσεις
του ανταγωνισμού
κατά τη
διάρκεια
εφαρμογής του
μέτρου, και,
συνεπώς, το
μέτρο αυτό δεν
θα επηρεάσει
αρνητικά την
εύρυθμη
λειτουργία της
εσωτερικής
αγοράς.
(6)       Από
το άρθρο 19
παράγραφος 2
της οδηγίας
2003/96/ΕΚ προκύπτει
ότι κάθε άδεια
που χορηγείται
σύμφωνα με την
εν λόγω
διάταξη πρέπει
να υπόκειται
σε αυστηρούς
χρονικούς
περιορισμούς.
Δεδομένου ότι
απαιτείται
επαρκής χρόνος
για να
αξιολογηθεί
κατά τον δέοντα
τρόπο το μέτρο,
και επειδή
πρέπει να μην
υπονομευθεί η
μελλοντική
ανάπτυξη του
υφιστάμενου
νομικού πλαισίου,
είναι σκόπιμο
να χορηγηθεί η
αιτούμενη άδεια
για περίοδο
έξι ετών, με την
επιφύλαξη όμως
ότι οι
σχετικές
γενικές
διατάξεις θα
αρχίσουν να
εφαρμόζονται
πριν από την
προβλεπόμενη
λήξη.
(7)       Προκειμένου
να υπάρξει
ασφάλεια
δικαίου για
τους φορείς
εκμετάλλευσης
λιμένων και
πλοίων και για
να αποφευχθεί
το ενδεχόμενο
αύξησης του
διοικητικού
φόρτου των εταιρειών
διανομής και
αναδιανομής
ηλεκτρικής ενέργειας,
που θα
μπορούσε να
προκύψει από
τις τροποποιήσεις
των συντελεστών
του ειδικού
φόρου
κατανάλωσης
που επιβάλλεται
στην
ηλεκτροδότηση
από την ξηρά, θα
πρέπει να
διασφαλισθεί
ότι η Γερμανία
μπορεί να συνεχίσει
να εφαρμόζει
χωρίς διακοπή
τον ισχύοντα
μειωμένο
φορολογικό
συντελεστή τον
οποίο αφορά η παρούσα
απόφαση.
Συνεπώς, θα
πρέπει να
χορηγηθεί η
αιτούμενη άδεια
με ισχύ από τις 17
Ιουλίου 2014, βάσει
των ίδιων
ρυθμίσεων που
προβλέπει η
εκτελεστική
απόφαση 2011/445/EΕ του
Συμβουλίου.
(8)       Η
παρούσα
απόφαση δεν
θίγει την
εφαρμογή των
ενωσιακών
κανόνων
σχετικά με τις κρατικές
ενισχύσεις,
ΕΞΕΔΩΣΕ
ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ
ΑΠΟΦΑΣΗ:
Άρθρο 1
Επιτρέπεται
στη Γερμανία
να εφαρμόσει
μειωμένο συντελεστή
φόρου
ηλεκτρικής
ενέργειας στην
απευθείας
παροχή
ηλεκτρικής
ενέργειας σε
ελλιμενισμένα
πλοία, πλην των
ιδιωτικών
σκαφών
αναψυχής («ηλεκτροδότηση
από την ξηρά»),
υπό τον όρο ότι
τηρούνται τα
ελάχιστα
επίπεδα
φορολογίας,
σύμφωνα με το
άρθρο 10 της
οδηγίας 2003/96/ΕΚ.
Άρθρο 2
Η
παρούσα
απόφαση
παράγει
αποτελέσματα
από την ημέρα
της
κοινοποίησής
της.
Εφαρμόζεται
από τις 17
Ιουλίου 2014.
Παύει να ισχύει
στις 16 Ιουλίου 2020.
Ωστόσο,
εάν το
Συμβούλιο,
αποφασίζοντας
βάσει του
άρθρου 113 της
ΣΛΕΕ,
καθορίσει
γενικούς
κανόνες περί
φορολογικών
πλεονεκτημάτων
για την
ηλεκτροδότηση
από την ξηρά, η
παρούσα
απόφαση παύει
να ισχύει την
ημέρα κατά την
οποία αρχίζει
η εφαρμογή των
εν λόγω
γενικών
κανόνων.
Άρθρο 3
Η
παρούσα
απόφαση
απευθύνεται
στην
Ομοσπονδιακή
Δημοκρατία της
Γερμανίας.
Βρυξέλλες,
                                                                       Για
το Συμβούλιο
                                                                       Ο
Πρόεδρος
([1])            Οδηγία
2003/96/ΕΚ του
Συμβουλίου,
της 27ης
Οκτωβρίου 2003, σχετικά
με την
αναδιάρθρωση
του κοινοτικού
πλαισίου
φορολογίας των
ενεργειακών
προϊόντων και
της ηλεκτρικής
ενέργειας (ΕΕ L 283
της 31.10.2003, σ. 51).
([2])            ΕΕ
L 191 της 22.07.2011, σ. 22.
([3])            Σύσταση
2006/339/ΕΚ της
Επιτροπής, της
8ης Μαΐου 2006,
σχετικά με την
προώθηση της
ηλεκτροδότησης
από την ξηρά
πλοίων
ελλιμενισμένων
σε λιμένες της
Κοινότητας (ΕΕ L
125 της 12.5.2006).
([4])            COM(2009)
8 τελικό της 21ης
Ιανουαρίου 2009.
([5])            Πρβλ.
οδηγία 2008/50/ΕΚ του
Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου
και του
Συμβουλίου,
της 21ης Μαΐου 2008,
για την ποιότητα
του
ατμοσφαιρικού
αέρα και
καθαρότερο
αέρα για την
Ευρώπη (ΕΕ L 152 της
11.6.2008).
([6])            Πρβλ.
υποσημείωση 3
ανωτέρω.
([7])            COM(2007)575
τελικό της 10ης
Οκτωβρίου 2007.
([8])            SEC(2007)
1278 τελικό της 10ης
Οκτωβρίου 2007.
([9])            COM(2013)18
final της 24ης Ιανουαρίου
2013.
([10])           COM(2011)
169 τελικό της 13ης
Απριλίου 2011.
([11])           Η
Επιτροπή
υπολόγισε στο
παρελθόν ότι η
στροφή στην
ηλεκτροδότηση
από την ξηρά θα
έχει ως
συνέπεια τη
μείωση των
εκπομπών
διοξειδίου του
άνθρακα κατά 50 %
κατά μέσο όρο,
πρβλ.
υποσημείωση 2.
Ωστόσο, ο
αντίκτυπος του
εν λόγω μέτρου
ενδέχεται να
διαφέρει
σημαντικά από
τη μέση αυτή
τιμή, καθώς
εξαρτάται σε
μεγάλο βαθμό
από την ένταση
διοξειδίου του
άνθρακα στη
σχετική
περιοχή αγοράς
καθώς και από
τον ακριβή
χρόνο στον
οποίο θα
ανακύψει η
επιπρόσθετη
ζήτηση
ηλεκτρικής
ενέργειας.
([12])           Οδηγία
1999/32/ΕΚ του
Συμβουλίου,
της 26ης
Απριλίου 1999, σχετικά
με τη μείωση
της
περιεκτικότητας
ορισμένων υγρών
καυσίμων σε
θείο και για
την
τροποποίηση
της οδηγίας
93/12/ΕΟΚ (ΕΕ L 121 της 11.5.1999,
σ.–13).
([13])           Πρβλ.
άρθρο 1 της
συμφωνίας της
16ης Μαΐου 1952
μεταξύ των παρόχθιων
κρατών του
Ρήνου και του
Βελγίου
σχετικά με
τους δασμούς
και τη
φορολογική
μεταχείριση του
πετρελαίου
εσωτερικής
καύσης που
χρησιμοποιείται
για την
τροφοδοσία
σκαφών κατά τη
ναυσιπλοΐα
στον Ρήνο (Bundesgesetzblatt 1953,
μέρος II, σ. 531).
([14])           Πρβ.
άρθρο 21
παράγραφος 5
τρίτο εδάφιο
της οδηγίας 2003/96/EΚ.
([15])           Βλ.
Ευρωπαϊκή
Επιτροπή,
Γενική
Διεύθυνση
Περιβάλλοντος
– Service Contract on Ship Emissions: Assignment, Abatement and Market-based
Instruments, Task 2a – Shore-Side Electricity,
Αύγουστος 2005,
http://ec.europa.eu/environment/air/pdf/task2_shoreside.pdf. Η
ανάλυση κόστους
αφορά τους
τρεις λιμένες
Gothenburg (Σουηδία), Juneau
και Long Beach (ΗΠΑ).
([16])           Κανονισμός
(ΕΚ) αριθ. 651/2014 της
Επιτροπής, της
17ης Ιουνίου 2014,
για την κήρυξη
ορισμένων
κατηγοριών
ενισχύσεων ως
συμβατών με
την κοινή αγορά
κατ’ εφαρμογή
των άρθρων 107 και
108 της Συνθήκης (ΕΕ
L 187 της 26.6.2014, σ. 1).
([17])            ΕΕ
L 283 της 31.10.2003, σ. 51.


               ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
            Βρυξέλλες, 5.7.2017
            COM(2017) 369 final
            2017/0153(NLE)
            Πρόταση
            ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
            με την οποία εξουσιοδοτούνται η Αυστρία και η Ρουμανία, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να αποδεχθούν την προσχώρηση του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ στη σύμβαση της Χάγης του 1980 για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών

               ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

               1.ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ

               •Αιτιολόγηση και στόχοι της πρότασης

               Στόχος της σύμβασης της Χάγης, της 25ης Οκτωβρίου 1980, για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών (εφεξής: «η σύμβαση του 1980»), η οποία μέχρι σήμερα έχει κυρωθεί από 97 χώρες, συμπεριλαμβανομένου του συνόλου των κρατών μελών της ΕΕ, είναι η αποκατάσταση του status quo με την άμεση επιστροφή των παιδιών που έχουν αποτελέσει αντικείμενο παράνομης μετακίνησης ή κατακράτησης, μέσω συστήματος συνεργασίας μεταξύ των κεντρικών αρχών που έχουν ορίσει τα συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης.

               Δεδομένου ότι η πρόληψη της απαγωγής παιδιών αποτελεί ουσιώδες μέρος της πολιτικής της ΕΕ για την προαγωγή των δικαιωμάτων των παιδιών, η Ευρωπαϊκή Ένωση δραστηριοποιείται σε διεθνές επίπεδο για τη βελτίωση της εφαρμογής της σύμβασης του 1980 και παροτρύνει τρίτες χώρες να προσχωρήσουν σε αυτή.

               Ο Παναμάς κατέθεσε το έγγραφο προσχώρησής του στη σύμβαση της Χάγης του 1980 στις 2 Φεβρουαρίου 1994. Η σύμβαση τέθηκε σε ισχύ για τον Παναμά την 1η Μαΐου 1994.

               Η σύμβαση του 1980 ισχύει ήδη μεταξύ του Παναμά και 26 κρατών μελών της ΕΕ. Μόνο η Αυστρία και η Ρουμανία δεν έχουν αποδεχτεί ακόμα την προσχώρηση του Παναμά στη σύμβαση.

               Η Ουρουγουάη κατέθεσε το έγγραφο προσχώρησής της στη σύμβαση της Χάγης του 1980 στις 18 Νοεμβρίου 1999. Η σύμβαση τέθηκε σε ισχύ για την Ουρουγουάη την 1η Φεβρουαρίου 2000.

               Η σύμβαση του 1980 ισχύει ήδη μεταξύ της Ουρουγουάης και 25 κρατών μελών της ΕΕ. Μόνο η Αυστρία, η Δανία και η Ρουμανία δεν έχουν αποδεχτεί ακόμα την προσχώρηση της Ουρουγουάης στη σύμβαση.

               Η Κολομβία κατέθεσε το έγγραφο προσχώρησής της στη σύμβαση της Χάγης του 1980 στις 13 Δεκεμβρίου 1995. Η σύμβαση τέθηκε σε ισχύ για την Κολομβία την 1η Μαρτίου 1996.

               Η σύμβαση του 1980 ισχύει ήδη μεταξύ της Κολομβίας και 25 κρατών μελών της ΕΕ. Μόνο η Αυστρία, η Δανία και η Ρουμανία δεν έχουν αποδεχτεί ακόμα την προσχώρηση της Κολομβίας στη σύμβαση.

               Το Ελ Σαλβαδόρ κατέθεσε το έγγραφο προσχώρησής της στη σύμβαση της Χάγης του 1980 στις 5 Φεβρουαρίου 2001. Η σύμβαση τέθηκε σε ισχύ για το Ελ Σαλβαδόρ την 1η Μαΐου 2001.

               Η σύμβαση του 1980 ισχύει ήδη μεταξύ του Ελ Σαλβαδόρ και 25 κρατών μελών της ΕΕ. Μόνο η Αυστρία, η Δανία και η Ρουμανία δεν έχουν αποδεχτεί ακόμα την προσχώρηση του Ελ Σαλβαδόρ στη σύμβαση.

               Το άρθρο 38 εδάφιο 4 της σύμβασης του 1980 ορίζει ότι η προσχώρηση έχει αποτελέσματα μεταξύ του προσχωρούντος κράτους και των συμβαλλόμενων μερών που δηλώνουν ότι αποδέχονται αυτή την προσχώρηση.

               Η ύπαρξη αποκλειστικής αρμοδιότητας της ΕΕ όσον αφορά την αποδοχή της προσχώρησης τρίτου κράτους στη σύμβαση του 1980 επιβεβαιώθηκε από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του οποίου ζητήθηκε η γνώμη με πρωτοβουλία της Επιτροπής.

               Στις 14 Οκτωβρίου 2014 το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη γνωμοδότησή του 1/13 έκρινε ότι «η αποδοχή της προσχωρήσεως τρίτου κράτους στη Σύμβαση για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών, η οποία συνάφθηκε στη Χάγη στις 25 Οκτωβρίου 1980, εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

               Το Δικαστήριο επέμεινε στην ανάγκη ομοιόμορφης ερμηνείας σχετικά με το θέμα αυτό σε επίπεδο ΕΕ, ώστε να αποφευχθεί μια μεταβλητή γεωμετρία μεταξύ των κρατών μελών.

               Δεδομένου ότι το ζήτημα της διεθνούς απαγωγής παιδιών εμπίπτει στην αποκλειστική εξωτερική αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η απόφαση σχετικά με το αν θα γίνει αποδεκτή η προσχώρηση του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ πρέπει να ληφθεί σε επίπεδο ΕΕ με απόφαση του Συμβουλίου. Η Αυστρία και η Ρουμανία θα πρέπει, συνεπώς, να προβούν σε δήλωση αποδοχής σχετικά με την προσχώρηση του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

               Η αποδοχή εκ μέρους της Αυστρίας και της Ρουμανίας θα καταστήσει εφαρμοστέα τη σύμβαση του 1980 μεταξύ της Ουρουγουάης, της Κολομβίας, του Ελ Σαλβαδόρ και όλων των κρατών μελών της ΕΕ εκτός της Δανίας. Όσον αφορά τον Παναμά, η σύμβαση του 1980 θα καταστεί εφαρμοστέα ως προς όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ.

               •Συνεκτικότητα με ισχύουσες διατάξεις στον τομέα πολιτικής

               Όσον αφορά την απαγωγή παιδιών από γονείς, η σύμβαση της Χάγης του 1980 είναι η διεθνής νομοθετική πράξη που αντιστοιχεί στον κανονισμό αριθ. 2201/2003 του Συμβουλίου (που είναι γνωστός ως κανονισμός «Βρυξέλλες IIα»), ο οποίος αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της δικαστικής συνεργασίας της ΕΕ σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας
                  1
               .

               Ένας από της βασικούς στόχους του κανονισμού είναι η αποτροπή της απαγωγής παιδιών μεταξύ κρατών μελών μέσω της θέσπισης διαδικασιών για τη διασφάλιση της ταχείας επιστροφής του παιδιού στο κράτος μέλος της συνήθους διαμονής του. Για τον σκοπό αυτό, ο κανονισμός «Βρυξέλλες IIα» ενσωματώνει στο άρθρο 11 τη διαδικασία που προβλέπεται στη σύμβαση της Χάγης του 1980 και τη συμπληρώνει, αποσαφηνίζοντας ορισμένες πτυχές της, ιδίως την ακρόαση του παιδιού, την προθεσμία για την έκδοση απόφασης μετά την κατάθεση της αίτησης επιστροφής και τους λόγους για τη μη επιστροφή του παιδιού. Θεσπίζει επίσης διατάξεις που διέπουν την περίπτωση αντικρουόμενων αποφάσεων επιστροφής και μη επιστροφής οι οποίες εκδίδονται σε διαφορετικά κράτη μέλη.

               Σε διεθνές επίπεδο, η Ευρωπαϊκή Ένωση υποστηρίζει την προσχώρηση τρίτων κρατών στη σύμβαση του 1980, ώστε τα κράτη μέλη της να βασίζονται σε ένα κοινό νομικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση των διεθνών απαγωγών παιδιών.

               Μεταξύ Ιουνίου 2015 και Δεκεμβρίου 2016 εκδόθηκαν δέκα αποφάσεις του Συμβουλίου για την αποδοχή της προσχώρησης 10 τρίτων χωρών (Μαρόκο, Σιγκαπούρη, Ρωσική Ομοσπονδία, Αλβανία, Ανδόρα, Σεϋχέλλες, Αρμενία, Δημοκρατία της Κορέας, Καζακστάν και Περού) στη σύμβαση της Χάγης του 1980 για τη διεθνή απαγωγή παιδιών
                  2
               .

               •Συνεκτικότητα με άλλες πολιτικές της Ένωσης

               Η παρούσα πρόταση συνδέεται προφανώς με τον γενικό στόχο που κατοχυρώνεται στο άρθρο 3 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση για την προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών. Το σύστημα της σύμβασης της Χάγης του 1980 αποσκοπεί στην προστασία των παιδιών από τις επιβλαβείς επιπτώσεις της απαγωγής από γονείς και στη διασφάλιση του ότι το παιδί μπορεί να διατηρεί επαφή και με τους δύο γονείς του, για παράδειγμα με την εξασφάλιση της αποτελεσματικής άσκησης του δικαιώματος επικοινωνίας.

               Αξίζει να αναφερθεί επίσης ο σύνδεσμος με την προώθηση της χρήσης της διαμεσολάβησης για την επίλυση διασυνοριακών οικογενειακών διαφορών. Η οδηγία για ορισμένα θέματα διαμεσολάβησης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις
                  3
                εφαρμόζεται επίσης στο οικογενειακό δίκαιο εντός του κοινού ευρωπαϊκού δικαστικού χώρου. Η σύμβαση της Χάγης του 1980 παροτρύνει τον φιλικό διακανονισμό των οικογενειακών διαφορών. Ένας από τους οδηγούς ορθής πρακτικής στο πλαίσιο της σύμβασης της Χάγης του 1980 που δημοσιεύθηκε από τη Διάσκεψη της Χάγης για το ιδιωτικό διεθνές δίκαιο είναι αφιερωμένος στη χρήση της διαμεσολάβησης για την επίλυση των διεθνών οικογενειακών διαφορών οι οποίες αφορούν παιδιά και εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της σύμβασης. Με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ο εν λόγω οδηγός έχει μεταφραστεί σε όλες τις γλώσσες της ΕΕ πέραν της αγγλικής και γαλλικής, καθώς και στην αραβική γλώσσα, ώστε να υποστηριχθεί ο διάλογος με τα κράτη τα οποία δεν έχουν ακόμη κυρώσει τη σύμβαση και να προωθηθεί η εύρεση συγκεκριμένων τρόπων για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που προκαλούνται στις περιπτώσεις διεθνούς απαγωγής παιδιών με χώρες που δεν έχουν κυρώσει τη σύμβαση
                  4
               .

               2.ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ, ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ

               •Νομική βάση

               Δεδομένου ότι η απόφαση αφορά διεθνή συμφωνία, η εφαρμοστέα νομική βάση είναι το άρθρο 218 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε συνδυασμό με το άρθρο 81 παράγραφος 3. Το Συμβούλιο αποφασίζει ομόφωνα, έπειτα από διαβούλευση με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

               Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία δεσμεύονται από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2201/2003 και, συνεπώς, συμμετέχουν στην έκδοση και την εφαρμογή της παρούσας απόφασης.

               Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 22 σχετικά με τη θέση της Δανίας, το οποίο προσαρτάται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Δανία δεν συμμετέχει στην έκδοση της παρούσας απόφασης και δεν δεσμεύεται από τη συμφωνία ούτε υπόκειται στην εφαρμογή της.

               •Αναλογικότητα

               Η παρούσα πρόταση έχει συνταχθεί κατά το πρότυπο των ήδη υφιστάμενων αποφάσεων του Συμβουλίου με το ίδιο αντικείμενο και δεν βαίνει πέραν αυτού που είναι αναγκαίο για την επίτευξη του στόχου μιας συνεκτικής δράσης της ΕΕ στο θέμα της διεθνούς απαγωγής παιδιών, διασφαλίζοντας ότι η Αυστρία και η Ρουμανία αποδέχονται την προσχώρηση του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ στη σύμβαση της Χάγης του 1980 εντός μιας δεδομένης προθεσμίας.

               3.ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΩΝ, ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΑ ΜΕΡΗ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΥ

               •Διαβουλεύσεις με τα ενδιαφερόμενα μέρη

               Η Αυστρία και η Ρουμανία, κατόπιν διαβουλεύσεων με την Επιτροπή όσον αφορά την πρόθεσή τους να αποδεχθούν την προσχώρηση του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ στη σύμβαση του 1980, εξέδωσαν ευνοϊκή γνώμη.

               Από τις συζητήσεις κατά τη συνεδρίαση εμπειρογνωμόνων της 24ης Απριλίου 2017 προκύπτει ότι, επί του παρόντος, δεν υπάρχουν αντιρρήσεις από τα κράτη μέλη ως προς την αποδοχή εκ μέρους της Αυστρίας και της Ρουμανίας της προσχώρησης του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ στη σύμβαση του 1980.

               •Συλλογή και χρήση εμπειρογνωσίας

               Δεδομένου ότι η σύμβαση ισχύει ήδη με 26 κράτη μέλη όσον αφορά τον Παναμά, και με 25 κράτη μέλη όσον αφορά την Ουρουγουάη, την Κολομβία και το Ελ Σαλβαδόρ, η γνώμη της Επιτροπής και των εμπειρογνωμόνων των κρατών μελών ήταν ότι, σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν χρειάζεται ειδική αξιολόγηση της κατάστασης της οικείας τρίτης χώρας.

               Οι εμπειρογνώμονες των κρατών μελών δεν ανέφεραν προβλήματα σχετικά με την εφαρμογή της σύμβασης του 1980 όσον αφορά τον Παναμά, την Ουρουγουάη, την Κολομβία και το Ελ Σαλβαδόρ.

               •Εκτίμηση αντικτύπου

               Όσον αφορά τις δέκα αποφάσεις του Συμβουλίου που εκδόθηκαν ήδη μεταξύ 2015 και 2016 για την αποδοχή της προσχώρησης ορισμένων τρίτων κρατών στη σύμβαση της Χάγης του 1980, δεν διενεργήθηκε ειδική εκτίμηση αντικτύπου, λόγω της φύσης της παρούσας νομοθετικής πράξης. Σε κάθε περίπτωση, κρίθηκε περιττή η διενέργεια ειδικής εκτίμησης της κατάστασης του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ, λαμβανομένων υπόψη τόσο του γεγονότος ότι η σύμβαση ισχύει ήδη με 26 ή 25 κράτη μέλη της ΕΕ όσο και της προθυμίας της Αυστρίας και της Ρουμανίας να αποδεχθούν την προσχώρηση του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ.

               4.ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ

               Η προτεινόμενη συμφωνία δεν έχει δημοσιονομικές επιπτώσεις.

               5.ΛΟΙΠΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

               •Σχέδια εφαρμογής και παρακολούθηση, αξιολόγηση και ρυθμίσεις περί υποβολής εκθέσεων

               Δεδομένου ότι η πρόταση αφορά μόνο την εξουσιοδότηση της Αυστρίας και της Ρουμανίας να αποδεχθούν την προσχώρηση του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ στη σύμβαση του 1980, η παρακολούθηση της εφαρμογής της περιορίζεται στην τήρηση από την Αυστρία και τη Ρουμανία της διατύπωσης της δήλωσης καθώς και του χρονοδιαγράμματος για την κατάθεσή της και τη γνωστοποίηση της κατάθεσής της στην Επιτροπή, όπως ορίζεται στην απόφαση του Συμβουλίου.

               2017/0153 (NLE)

               Πρόταση

               ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

               με την οποία εξουσιοδοτούνται η Αυστρία και η Ρουμανία, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να αποδεχθούν την προσχώρηση του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ στη σύμβαση της Χάγης του 1980 για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών

               ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

               Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 81 παράγραφος 3, σε συνδυασμό με το άρθρο 218,

               Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,

               Έχοντας υπόψη τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
                  5
               ,

               Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

               (1)Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει ως έναν από τους στόχους της την προαγωγή της προστασίας των δικαιωμάτων των παιδιών, όπως αναφέρεται στο άρθρο 3 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα μέτρα για την προστασία των παιδιών από την παράνομη μετακίνηση ή κατακράτηση αποτελούν ουσιώδες τμήμα αυτής της πολιτικής.

               (2)Το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2201/2003 («κανονισμός Βρυξέλλες IIα»), ο οποίος αποσκοπεί στην προστασία των παιδιών από τις επιβλαβείς συνέπειες της παράνομης μετακίνησης ή κατακράτησης και στη θέσπιση διαδικασιών που αποβλέπουν στη διασφάλιση της άμεσης επιστροφής των παιδιών στο κράτος της συνήθους διαμονής τους, καθώς και στην εξασφάλιση της προστασίας του δικαιώματος προσωπικής επικοινωνίας και του δικαιώματος επιμέλειας.

               (3)Ο κανονισμός «Βρυξέλλες IIα» συμπληρώνει και ενισχύει τη σύμβαση της Χάγης, της 25ης Οκτωβρίου 1980, για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών («σύμβαση της Χάγης του 1980»), η οποία θεσπίζει, σε διεθνές επίπεδο, σύστημα υποχρεώσεων και συνεργασίας μεταξύ των συμβαλλόμενων κρατών και μεταξύ των κεντρικών αρχών με σκοπό την εξασφάλιση της άμεσης επιστροφής των παιδιών που μετακινήθηκαν ή κατακρατούνται παράνομα.

               (4)Όλα τα κράτη μέλη της Ένωσης αποτελούν συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης της Χάγης του 1980.

               (5)Η Ένωση παροτρύνει τις τρίτες χώρες να προσχωρήσουν στη σύμβαση της Χάγης του 1980 και υποστηρίζει την ορθή εφαρμογή της σύμβασης της Χάγης του 1980 συμμετέχοντας, από κοινού με τα κράτη μέλη, μεταξύ άλλων, στις ειδικές επιτροπές που οργανώνονται σε τακτική βάση από τη Διάσκεψη της Χάγης για το ιδιωτικό διεθνές δίκαιο.

               (6)Ένα κοινό νομικό πλαίσιο που εφαρμόζεται μεταξύ των κρατών μελών της Ένωσης και τρίτων χωρών μπορεί να αποτελεί την καλύτερη λύση σε ευαίσθητες υποθέσεις διεθνούς απαγωγής παιδιών.

               (7)Η σύμβαση της Χάγης του 1980 ορίζει ότι ισχύει μεταξύ της προσχωρούσας χώρας και των συμβαλλόμενων μερών τα οποία έχουν δηλώσει ότι αποδέχονται την προσχώρηση.

               (8)Η σύμβαση της Χάγης του 1980 δεν επιτρέπει σε οργανισμούς περιφερειακής οικονομικής ολοκλήρωσης όπως η Ένωση να καταστούν συμβαλλόμενα μέρη της. Ως εκ τούτου, η Ένωση δεν μπορεί να προσχωρήσει στη σύμβαση, ούτε να καταθέσει δήλωση αποδοχής προσχωρούντος κράτους.

               (9)Σύμφωνα με τη γνωμοδότηση 1/13 του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι δηλώσεις αποδοχής βάσει της σύμβασης της Χάγης του 1980 εμπίπτουν στην αποκλειστική εξωτερική αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

               (10)Ο Παναμάς κατέθεσε το έγγραφο προσχώρησής του στη σύμβαση της Χάγης του 1980 στις 2 Φεβρουαρίου 1994. Η σύμβαση τέθηκε σε ισχύ για τον Παναμά την 1η Μαΐου 1994.

               (11)Όλα τα οικεία κράτη μέλη, πλην της Αυστρίας και της Ρουμανίας, έχουν ήδη αποδεχτεί την προσχώρηση του Παναμά στη σύμβαση της Χάγης του 1980. Ο Παναμάς αποδέχτηκε τη Βουλγαρία, την Κύπρο, την Εσθονία, τη Λιθουανία, τη Μάλτα και τη Σλοβενία. Μια εκτίμηση της κατάστασης στον Παναμά οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η Αυστρία και η Ρουμανία είναι σε θέση να αποδεχτούν, προς το συμφέρον της Ένωσης, την προσχώρηση του Παναμά υπό τους όρους της σύμβασης της Χάγης του 1980.

               (12)Η Ουρουγουάη κατέθεσε το έγγραφο προσχώρησής της στη σύμβαση της Χάγης του 1980 στις 18 Νοεμβρίου 1999. Η σύμβαση τέθηκε σε ισχύ για την Ουρουγουάη την 1η Φεβρουαρίου 2000.

               (13)Όλα τα οικεία κράτη μέλη, πλην της Αυστρίας και της Ρουμανίας, έχουν ήδη αποδεχτεί την προσχώρηση της Ουρουγουάης στη σύμβαση της Χάγης του 1980. Η Ουρουγουάη έχει αποδεχτεί τη Βουλγαρία, την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία. Μια εκτίμηση της κατάστασης στην Ουρουγουάη οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η Αυστρία και η Ρουμανία είναι σε θέση να αποδεχτούν, προς το συμφέρον της Ένωσης, την προσχώρηση της Ουρουγουάης υπό τους όρους της σύμβασης της Χάγης του 1980.

               (14)Η Κολομβία κατέθεσε το έγγραφο προσχώρησής της στη σύμβαση της Χάγης του 1980 στις 13 Δεκεμβρίου 1995. Η σύμβαση τέθηκε σε ισχύ για την Κολομβία την 1η Μαρτίου 1996.

               (15)Όλα τα οικεία κράτη μέλη, πλην της Αυστρίας και της Ρουμανίας, έχουν ήδη αποδεχτεί την προσχώρηση της Κολομβίας στη σύμβαση της Χάγης του 1980. Η Κολομβία έχει αποδεχτεί τη Βουλγαρία, την Εσθονία, τη Λετονία, τη Λιθουανία και τη Μάλτα. Μια εκτίμηση της κατάστασης στην Κολομβία οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η Αυστρία και η Ρουμανία είναι σε θέση να αποδεχτούν, προς το συμφέρον της Ένωσης, την προσχώρηση της Κολομβίας υπό τους όρους της σύμβασης της Χάγης του 1980.

               (16)Το Ελ Σαλβαδόρ κατέθεσε το έγγραφο προσχώρησής της στη σύμβαση της Χάγης του 1980 στις 5 Φεβρουαρίου 2001. Η σύμβαση τέθηκε σε ισχύ για το Ελ Σαλβαδόρ την 1η Μαΐου 2001.

               (17)Όλα τα οικεία κράτη μέλη, πλην της Αυστρίας και της Ρουμανίας, έχουν ήδη αποδεχτεί την προσχώρηση του Ελ Σαλβαδόρ στη σύμβαση της Χάγης του 1980. Το Ελ Σαλβαδόρ έχει αποδεχτεί τη Βουλγαρία, την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία. Μια εκτίμηση της κατάστασης στο Ελ Σαλβαδόρ οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η Αυστρία και η Ρουμανία είναι σε θέση να αποδεχτούν, προς το συμφέρον της Ένωσης, την προσχώρηση του Ελ Σαλβαδόρ υπό τους όρους της σύμβασης της Χάγης του 1980.

               (18)Η Αυστρία και η Ρουμανία θα πρέπει, συνεπώς, να εξουσιοδοτηθούν να καταθέσουν τη δήλωση αποδοχής τους όσον αφορά την προσχώρηση του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ προς το συμφέρον της Ένωσης σύμφωνα με τους όρους που θέτει η παρούσα απόφαση. Τα υπόλοιπα κράτη μέλη της Ένωσης που έχουν ήδη αποδεχτεί την προσχώρηση του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ στη σύμβαση της Χάγης του 1980 δεν θα πρέπει να καταθέσουν νέες δηλώσεις αποδοχής, δεδομένου ότι οι υφιστάμενες δηλώσεις εξακολουθούν να ισχύουν δυνάμει του δημοσίου διεθνούς δικαίου.

               (19)Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία δεσμεύονται από τον κανονισμό «Βρυξέλλες IΙα» και συμμετέχουν στην έκδοση και στην εφαρμογή της παρούσας απόφασης.

               (20)Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 22 σχετικά με τη θέση της Δανίας, το οποίο προσαρτάται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Δανία δεν συμμετέχει στην έκδοση της παρούσας απόφασης και δεν δεσμεύεται από αυτήν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή της,

               ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:

               Άρθρο 1

               1.
                     Η Αυστρία και η Ρουμανία εξουσιοδοτούνται να αποδεχτούν την προσχώρηση του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ στη σύμβαση της Χάγης, της 25ης Οκτωβρίου 1980, για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών («η σύμβαση της Χάγης του 1980»), προς το συμφέρον της Ένωσης.

               2.
                     Η Αυστρία και η Ρουμανία καταθέτουν, το αργότερο... [δώδεκα μήνες μετά την ημερομηνία έκδοσης της παρούσας απόφασης], δήλωση αποδοχής της προσχώρησης του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ στη σύμβαση της Χάγης του 1980 προς το συμφέρον της Ένωσης, με το ακόλουθο κείμενο:

               «Η/Το/Οι [πλήρης ονομασία του ΚΡΑΤΟΥΣ ΜΕΛΟΥΣ] δηλώνει/-ουν ότι αποδέχεται/-ονται την προσχώρηση του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ στη σύμβαση της Χάγης, της 25ης Οκτωβρίου 1980, για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών σύμφωνα με την απόφαση (ΕΕ) 2017/… του Συμβουλίου*».

                  63.
                     Η Αυστρία και η Ρουμανία ενημερώνουν το Συμβούλιο και την Επιτροπή για την κατάθεση της δήλωσης αποδοχής της προσχώρησης του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ και ανακοινώνουν στην Επιτροπή το κείμενο της δήλωσης εντός διμήνου από την κατάθεσή της.

               Άρθρο 2

               Τα κράτη μέλη που έχουν καταθέσει τις δηλώσεις αποδοχής τους όσον αφορά την προσχώρηση του Παναμά, της Ουρουγουάης, της Κολομβίας και του Ελ Σαλβαδόρ στη σύμβαση της Χάγης του 1980 πριν από την ημερομηνία έκδοσης της παρούσας απόφασης δεν καταθέτουν νέες δηλώσεις.

               Άρθρο 3

               Η παρούσα απόφαση αρχίζει να ισχύει την επομένη της δημοσίευσής της στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

               Άρθρο 4

               Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στην Αυστρία και τη Ρουμανία.

               Βρυξέλλες,

                     Για το Συμβούλιο

                     Ο Πρόεδρος

                     (1)
                  ΕΕ L 338 της 23.12.2003, σ.31.

                     (2)
                  Το Συμβούλιο έχει εκδώσει ήδη δέκα αποφάσεις, με τις οποίες εξουσιοδοτεί τα κράτη μέλη να αποδεχτούν την προσχώρηση στη σύμβαση του 1980 της Ανδόρας (απόφαση 2015/1023 του Συμβουλίου που εκδόθηκε στις 15 Ιουνίου 2015)· των Σεϋχελλών (απόφαση 2015/2354 του Συμβουλίου που εκδόθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2015)· της Ρωσίας (απόφαση 2015/2355 του Συμβουλίου που εκδόθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2015)· της Αλβανίας (απόφαση 2015/2356 του Συμβουλίου που εκδόθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2015)· της Σιγκαπούρης (απόφαση 2015/1024 του Συμβουλίου που εκδόθηκε στις 15 Ιουνίου 2015)· του Μαρόκου (απόφαση 2015/2357 του Συμβουλίου που εκδόθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2015)· της Αρμενίας (απόφαση 2015/2358 του Συμβουλίου που εκδόθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2015)· της Δημοκρατίας της Κορέας (απόφαση 2016/2313 του Συμβουλίου που εκδόθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2016 ) , του Καζακστάν (απόφαση 2016/2311 του Συμβουλίου που εκδόθηκε στις 8.12.2016 ) και του Περού (απόφαση 2016/2312 του Συμβουλίου που εκδόθηκε στις 8.12.2016).

                     (3)
                  Οδηγία 2008/52/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Μαΐου 2008, για ορισμένα θέματα διαμεσολάβησης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ L 136 της 24.5.2008, σ. 3)·

                     (4)

                     https://www.hcch.net/en/publications-and-studies/details4/?pid=5568&dtid=3

                     (5)
                  ΕΕ C […] της […], σ. […].

                     (6)
                  ΕΕ: να προστεθεί ο αριθμός της παρούσας απόφασης.