				|

		52013PC0803

			Πρόταση ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με τις κατευθυντήριες γραμμές για τις πολιτικές απασχόλησης των κρατών μελών /* COM/2013/0803 final - 2013/0392 (NLE) */

			   	ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ
ΕΚΘΕΣΗ
1.           ΠΛΑΙΣΙΟ
ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ
Στις 26
Μαρτίου 2010 το
Ευρωπαϊκό
Συμβούλιο
συμφώνησε με
την πρόταση
της Ευρωπαϊκής
Επιτροπής για
την εφαρμογή
της νέας
στρατηγικής
για την
ανάπτυξη και
την απασχόληση
«Ευρώπη 2020»[1],
η οποία,
βασιζόμενη στο
μεγαλύτερο
συντονισμό των
οικονομικών
πολιτικών, θα
εστιαστεί σε
νευραλγικούς
τομείς στους
οποίους
απαιτείται
δράση ώστε να
ενισχυθούν οι
δυνατότητες
της Ευρώπης
για βιώσιμη
ανάπτυξη και
ανταγωνιστικότητα.
Για τον σκοπό
αυτό, το
Ευρωπαϊκό Συμβούλιο
συμφώνησε να
καθοριστούν οι
πρωταρχικοί
στόχοι της ΕΕ,
οι οποίοι
αποτελούν τους
κοινούς
στόχους που θα
καθοδηγούν τις
ενέργειες των
κρατών μελών
και της Ένωσης.
Η
Συνθήκη για τη
λειτουργία της
ΕΕ προβλέπει
ότι τα κράτη
μέλη θεωρούν
τις
οικονομικές
τους πολιτικές
και την
προώθηση της
απασχόλησης ως
θέματα κοινού ενδιαφέροντος
και τις
συντονίζουν
στο πλαίσιο του
Συμβουλίου. Σε
δύο χωριστά
άρθρα
προβλέπει ότι
το Συμβούλιο
θεσπίζει
γενικούς
προσανατολισμούς
των
οικονομικών
πολιτικών
(άρθρο 121) και
κατευθυντήριες
γραμμές για
την απασχόληση
(άρθρο 148), ενώ
διευκρινίζεται
ότι οι
κατευθυντήριες
γραμμές πρέπει
να συνάδουν
προς τους
γενικούς
προσανατολισμούς
των οικονομικών
πολιτικών.
Λαμβάνοντας
υπόψη αυτή τη
νομική βάση, οι
γενικοί
προσανατολισμοί
των οικονομικών
πολιτικών και
οι
κατευθυντήριες
γραμμές για
την απασχόληση
παρουσιάζονται
ως δύο χωριστά —
αλλά εγγενώς αλληλένδετα
— νομικά μέσα:
–
Μια
σύσταση του
Συμβουλίου για
τους γενικούς
προσανατολισμούς
των
οικονομικών
πολιτικών των
κρατών μελών
και της Ένωσης -
Μέρος Ι των
ολοκληρωμένων
κατευθυντήριων
γραμμών για
την «Ευρώπη 2020»·
–
Μια
απόφαση του
Συμβουλίου
σχετικά με τις
κατευθυντήριες
γραμμές για
τις πολιτικές
απασχόλησης των
κρατών μελών -
Μέρος ΙΙ των
ολοκληρωμένων
κατευθυντήριων
γραμμών για
την «Ευρώπη 2020».
Αυτές οι
κατευθυντήριες
γραμμές που
εφαρμόζονται
με τα
προαναφερθέντα
νομικά μέσα
αποτελούν από
κοινού τις
ολοκληρωμένες
κατευθυντήριες
γραμμές για
την εφαρμογή
της
στρατηγικής
«Ευρώπη 2020». Οι
κατευθυντήριες
γραμμές για
την απασχόληση
εγκρίθηκαν
στις 21 Οκτωβρίου
2010 και, όπως
προβλέπεται
στην απόφαση
που έχει εκδοθεί,
πρέπει να
παραμείνουν
αμετάβλητες
μέχρι το 2014 για
να
εξασφαλιστεί η
εστίαση στην
υλοποίηση.
Οι
συνολικοί
στόχοι και
προτεραιότητες
που έχουν
διατυπωθεί
στις
κατευθυντήριες
γραμμές για τις
πολιτικές
απασχόλησης
εξακολουθούν
να ισχύουν.
Βάσει του
άρθρου 148
παράγραφος 2, η
ισχύς τους για
το 2014 πρέπει να
επιβεβαιωθεί
με απόφαση του
Συμβουλίου, κατόπιν
διαβούλευσης
με το
Ευρωπαϊκό
Κοινοβούλιο, την
Επιτροπή των
Περιφερειών,
την Ευρωπαϊκή
Οικονομική και
Κοινωνική
Επιτροπή και
την Επιτροπή
Απασχόλησης.
2.           ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
ΤΩΝ
ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΩΝ
ΜΕ ΤΑ
ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΑ
ΜΕΡΗ ΚΑΙ
ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ
ΕΠΙΠΤΩΣΕΩΝ
Άνευ
αντικειμένου
3.           ΝΟΜΙΚΑ
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ
ΠΡΟΤΑΣΗΣ
ΕΕ L 308 της 24.11.2010,
σ. 46.
2013/0392 (NLE)
Πρόταση
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
σχετικά
με τις
κατευθυντήριες
γραμμές για
τις πολιτικές
απασχόλησης
των κρατών
μελών
ΤΟ
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ
ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας
υπόψη τη
Συνθήκη για τη
λειτουργία της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης, και
ιδίως το άρθρο 148
παράγραφος 2,
Έχοντας
υπόψη την πρόταση
της Ευρωπαϊκής
Επιτροπής,
Έχοντας
υπόψη τη γνώμη
του Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου[2],
Έχοντας
υπόψη τη γνώμη
της Επιτροπής
Απασχόλησης,
Έχοντας
υπόψη τη γνώμη
της Ευρωπαϊκής
Οικονομικής
και Κοινωνικής
Επιτροπής[3],
Έχοντας
υπόψη τη γνώμη
της Επιτροπής
των
Περιφερειών[4],
Εκτιμώντας
τα ακόλουθα:
(1)       Το
άρθρο 145 της
Συνθήκης για
τη λειτουργία
της Ευρωπαϊκής
Ένωσης ορίζει
ότι τα κράτη
μέλη και η Ένωση
εργάζονται για
την ανάπτυξη
συντονισμένης
στρατηγικής
για την
απασχόληση,
και δη για να
προάγουν τη
δημιουργία
εξειδικευμένου,
εκπαιδευμένου
και ευπροσάρμοστου
εργατικού
δυναμικού, και
αγοράς
εργασίας ανταποκρινόμενης
στις εξελίξεις
της
οικονομίας, προκειμένου
να επιτύχουν
τους στόχους
που ορίζονται
στο άρθρο 3 της
Συνθήκης για
την Ευρωπαϊκή
Ένωση.
(2)       Η
στρατηγική
«Ευρώπη 2020» που
πρότεινε η
Επιτροπή προσφέρει
στην Ένωση τη
δυνατότητα να
στρέψει την οικονομία
της προς μια
έξυπνη,
βιώσιμη και
χωρίς αποκλεισμούς
ανάπτυξη,
συνοδευόμενη
από υψηλό επίπεδο
απασχόλησης,
παραγωγικότητας
και κοινωνικής
συνοχής. Πέντε
πρωταρχικοί
στόχοι, που
αναπτύσσονται στις
αντίστοιχες
κατευθυντήριες
γραμμές, αποτελούν
κοινούς
στόχους που
καθοδηγούν τις
ενέργειες των
κρατών μελών,
λαμβάνοντας
υπόψη τις
σχετικές
θέσεις
εκκίνησής τους
και τις
εθνικές
ιδιαιτερότητές
τους, καθώς και
τις θέσεις και
τις
ιδιαιτερότητες
της Ένωσης. Η
ευρωπαϊκή
στρατηγική για
την απασχόληση
έχει τον
κορυφαίο ρόλο
όσον αφορά την
εφαρμογή των στόχων
της
απασχόλησης
και της αγοράς
εργασίας της
νέας
στρατηγικής.
(3)       Αυτές
οι νέες
ολοκληρωμένες
κατευθυντήριες
γραμμές
συνάδουν με τα
συμπεράσματα
του Ευρωπαϊκού
Συμβουλίου της
17ης Ιουνίου 2010.
Παρέχουν ακριβή
καθοδήγηση στα
κράτη μέλη για
τον προσδιορισμό
των εθνικών
προγραμμάτων
μεταρρυθμίσεων
και για την
εφαρμογή των
μεταρρυθμίσεων.
Οι κατευθυντήριες
γραμμές για
την απασχόληση
θα πρέπει να
αποτελέσουν τη
βάση για όλες
τις ειδικές
κατά χώρα
συστάσεις που
ενδέχεται να
απευθυνθούν
από το
Συμβούλιο στα
κράτη μέλη
σύμφωνα με το
άρθρο 148
παράγραφος 4 της
Συνθήκης για
τη λειτουργία
της Ευρωπαϊκής
Ένωσης, παράλληλα
με τις ειδικές
κατά χώρα
συστάσεις που
απευθύνονται
προς τα κράτη
μέλη δυνάμει
του άρθρου 121 παράγραφος
2 της ΣΛΕΕ. Οι
κατευθυντήριες
γραμμές για
την απασχόληση
θα αποτελέσουν
επίσης τη βάση
για την
κατάρτιση της
κοινής έκθεσης
για την απασχόληση,
που
διαβιβάζεται
ετησίως από το
Συμβούλιο και
την Επιτροπή
στο Ευρωπαϊκό
Συμβούλιο.
(4)       Η
εξέταση των
σχεδίων των
εθνικών
μεταρρυθμιστικών
προγραμμάτων
των κρατών
μελών που
περιέχεται
στην κοινή
έκθεση για την
απασχόληση
δείχνει ότι τα
κράτη μέλη θα
πρέπει να
εξακολουθήσουν
να καταβάλλουν
κάθε προσπάθεια
στους
ακόλουθους
τομείς
προτεραιότητας:
αύξηση της
συμμετοχής
στην αγορά
εργασίας και
μείωση της
διαρθρωτικής
ανεργίας,
ανάπτυξη
ειδικευμένου
εργατικού
δυναμικού που
να
ανταποκρίνεται
στις ανάγκες
της αγοράς
εργασίας,
προώθηση της
ποιότητας των
θέσεων εργασίας
και της διά
βίου μάθησης,
βελτίωση των
επιδόσεων των
συστημάτων
εκπαίδευσης
και κατάρτισης
σε όλες τις
βαθμίδες και
αύξηση της
συμμετοχής στην
τριτοβάθμια
εκπαίδευση,
προώθηση της
κοινωνικής
ένταξης και
καταπολέμηση
της φτώχειας.
(5)       Οι
κατευθυντήριες
γραμμές για
την απασχόληση
που εγκρίθηκαν
το 2010 θα πρέπει
να παραμείνουν
αμετάβλητες
έως το 2014, ώστε να
εξασφαλισθεί η
εστίαση στην
εφαρμογή τους.
Έως το τέλος
του 2014,
οποιαδήποτε
επικαιροποίηση
των
κατευθυντήριων
γραμμών θα
πρέπει να
είναι αυστηρά
περιορισμένη.
Το 2011, το 2012 και το 2013
οι
κατευθυντήριες
γραμμές
διατηρήθηκαν.
Θα πρέπει να
διατηρηθούν
για το 2014.
ΕΞΕΔΩΣΕ
ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ
ΑΠΟΦΑΣΗ:
Άρθρο 1
Οι
κατευθυντήριες
γραμμές για
τις πολιτικές
απασχόλησης
των κρατών
μελών, όπως
ορίζονται στο
παράρτημα της
απόφασης του
Συμβουλίου,
της 21ης Οκτωβρίου
2010, για τις
κατευθυντήριες
γραμμές των
πολιτικών
απασχόλησης
των κρατών
μελών[5]
διατηρούνται
για το 2014 και
λαμβάνονται
υπόψη από τα
κράτη μέλη
στις πολιτικές
τους για την
απασχόληση.
Άρθρο 2
Η
παρούσα
απόφαση
απευθύνεται
στα κράτη μέλη.
Βρυξέλλες,
                                                                       Για
το Συμβούλιο
                                                                       Ο
Πρόεδρος
[1]               COM(2010)2020 τελικό
της 3.3.2010.
[2]               ΕΕ C της , σ. .
[3]               ΕΕ C της , σ. .
[4]               ΕΕ C της , σ. .
[5]               Απόφαση
2010/707/ΕΕ του
Συμβουλίου,
της 21ης
Οκτωβρίου 2010, για
τις
κατευθυντήριες
γραμμές των
πολιτικών
απασχόλησης
των κρατών
μελών (ΕΕ L 308 της
24.11.2010, σ. 46).


				|

		52013PC0208

			Πρόταση ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με τη θέση που θα λάβει, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (ΔΝΟ) ως προς τη θέσπιση ορισμένων Κωδίκων και σχετικών τροποποιήσεων των συμβάσεων /* COM/2013/0208 final - 2013/0111 (NLE) */

			   	ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ
ΕΚΘΕΣΗ
1.           ΠΛΑΙΣΙΟ
ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ
Η
παρούσα
πρόταση της
Επιτροπής
αφορά τον
καθορισμό της
θέσης της
Ένωσης σε
διάφορα όργανα
του ΔΝΟ σε
σχέση με τα
ακόλουθα:
α)           Την
έγκριση Κώδικα
του ΔΝΟ για την
εφαρμογή των πράξεων
(εφεξής
«Κώδικας ΙΙΙ»),
β)           Την
έγκριση Κώδικα
του ΔΝΟ για
τους
αναγνωρισμένους
οργανισμούς
(εφεξής
«Κώδικας ΑΟ»),
γ)           Την
έγκριση
τροποποιήσεων
ορισμένων
διεθνών συμβάσεων,
και
δ)           Την
αποδοχή των εν
λόγω
τροποποιήσεων,
σύμφωνα με τις
αντίστοιχες
διατάξεις των
εν λόγω
συμβάσεων.
1.1.        Ο
Κώδικας ΙΙΙ
Το
σχέδιο του
Κώδικα III
αποσκοπεί στην
ενίσχυση της
παγκόσμιας
ναυτικής
ασφάλειας και
την προστασία
του θαλάσσιου
περιβάλλοντος
και τη στήριξη
των κρατών για
την εφαρμογή
των ακόλουθων
πράξεων:
·
της
Διεθνούς
Σύμβασης περί
ασφαλείας της
ανθρώπινης
ζωής εν
θαλάσση, του 1974,
όπως
τροποποιήθηκε
(SOLAS 1974), και το
σχετικό
πρωτόκολλο του
1988,
·
της
Διεθνούς
Σύμβασης
αποφυγής
ρυπάνσεως της
θαλάσσης από
πλοία, του 1973,
όπως
τροποποιήθηκε
με τα πρωτόκολλα
του 1978 και του 1997
που
σχετίζονται με
αυτή, όπως
τροποποιήθηκε
(MARPOL 73/78),
·
της
σύμβασης περί
διεθνών
κανονισμών
προς αποφυγήν
συγκρούσεων εν
θαλάσση, του 1972,
όπως
τροποποιήθηκε
(COLREG 1972),
·
της
Διεθνούς
Σύμβασης περί
γραμμών
φορτώσεως πλοίων,
του 1966 (LL 1966) και το
σχετικό
πρωτόκολλο του
1988,
·
της
Διεθνούς
Σύμβασης για
πρότυπα
εκπαίδευσης, έκδοσης
πιστοποιητικών
και τήρησης
φυλακών των ναυτικών,
1978 (STCW), και
·
της
Διεθνούς
Σύμβασης για
την
καταμέτρηση
της χωρητικότητας
των πλοίων, του
1969 (TONNAGE 1969).
Ο
Κώδικας
περιέχει αμφότερες
υποχρεωτικές
διατάξεις και
συστάσεις επεξεργασίας
των πτυχών που
θεωρούνται
αναγκαίες ώστε
συμβαλλόμενο
μέρος να
υλοποιήσει με
τρόπο πλήρη
και
ολοκληρωμένο
τις διατάξεις
των ισχυουσών
διεθνών
πράξεων των
οποίων
αποτελεί
συμβαλλόμενο
μέρος. Οι
τομείς που
καλύπτονται
είναι οι
ακόλουθοι:
·
Όσον
αφορά τα κράτη
σημαίας, τα
παράκτια κράτη
και τα κράτη
λιμένα:
γενικές
διατάξεις
σχετικά με την
εφαρμογή της
στρατηγικής,
το πεδίο
εφαρμογής, τις
αρχικές
ενέργειες, τη
μετάδοση
πληροφοριών, την
τήρηση αρχείων
και τη
βελτίωση,
·
Όσον
αφορά τα κράτη
σημαίας:
εφαρμογή,
ανάθεση αρμοδιοτήτων,
εκτέλεση,
επιθεωρητές
του κράτους σημαίας,
έρευνες του
κράτους
σημαίας,
αξιολόγηση και
επανεξέταση,
·
Όσον
αφορά τα
παράκτια
κράτη:
εφαρμογή,
εκτέλεση, αξιολόγηση
και
επανεξέταση,
·
Όσον αφορά
τα κράτη
λιμένα:
εφαρμογή,
εκτέλεση,
αξιολόγηση και
επανεξέταση.
1.2.        Ο
Κώδικας ΑΟ
Το
σχέδιο του
Κώδικα ΑΟ
αποσκοπεί στην
παροχή, στα
κράτη σημαίας,
ενός προτύπου
για την
αξιολόγηση και
έγκριση
αναγνωρισμένων
οργανισμών,
καθώς και
μηχανισμών για
τη συνεπή,
αποδοτική και
αποτελεσματική
εποπτεία των
αναγνωρισμένων
οργανισμών,
καθώς και στη
διασαφήνιση
των
αρμοδιοτήτων
των οργανισμών
που εγκρίνονται
ως
αναγνωρισμένοι
και το πεδίο
εφαρμογής της
εν λόγω
έγκρισης.
Αυτό
αφορά τις
ακόλουθες
πράξεις:
·
τη Διεθνή
Σύμβαση περί
ασφαλείας της
ανθρώπινης
ζωής στη
θάλασσα, του 1974,
όπως
τροποποιήθηκε
(SOLAS 1974),
·
το
πρωτόκολλο του
1978 σχετικά με τη
Διεθνή Σύμβαση
αποφυγής
ρυπάνσεως της
θαλάσσης από
πλοία, του 1973,
·
το
πρωτόκολλο του
1988 σχετικά με τη
Διεθνή Σύμβαση
περί γραμμών
φορτώσεως
πλοίων, του 1966.
Ο
Κώδικας ισχύει
για όλους τους
αναγνωρισμένους
και δυνάμει
αναγνωρισμένους
οργανισμούς
από κράτος
σημαίας ώστε
να παρέχουν,
για λογαριασμό
του,
θεσμοθετημένες
πιστοποιήσεις
και υπηρεσίες
στο πλαίσιο
υποχρεωτικών
πράξεων του
ΔΝΟ και της
εθνικής
νομοθεσίας, καθώς
και για όλα τα
κράτη σημαίας
που
προτίθενται να
χορηγήσουν την
εν λόγω
αναγνώριση.
Ο
Κώδικας
περιέχει
υποχρεωτικές
διατάξεις όσον
αφορά την
ανάθεση
αρμοδιοτήτων
και τη
μετάδοση πληροφοριών,
και καθορίζει:
·
Τις
υποχρεωτικές
απαιτήσεις που
πληροί ένας
οργανισμός για
να
αναγνωριστεί
από κράτος
σημαίας,
·
Τις
υποχρεωτικές
απαιτήσεις που
πληροί αναγνωρισμένος
οργανισμός
κατά την
παροχή
θεσμοθετημένων
πιστοποιήσεων
και υπηρεσιών
για λογαριασμό
του
εξουσιοδοτούντος
κράτους
σημαίας,
·
Τις
υποχρεωτικές
απαιτήσεις με
τις οποίες
συμμορφώνονται
τα κράτη
σημαίας κατά
τη χορήγηση
άδειας σε
αναγνωρισμένο
οργανισμό,
·
Κατευθυντήριες
γραμμές για
την εποπτεία
των αναγνωρισμένων
οργανισμών από
το κράτος
σημαίας.
1.3.        Έγκριση
των Κωδίκων
1.3.1.     Έγκριση
του Κώδικα ΙΙΙ
Μετά την
έγκρισή του
από την
Επιτροπή
Προστασίας Θαλάσσιου
Περιβάλλοντος
του ΔΝΟ στην 64η
συνεδρίασή της
(MEPC 64, Οκτώβριος 2012)
και από την
Επιτροπή
Ναυτικής
Ασφάλειας του
ΔΝΟ στην 91η
συνεδρία της (MSC 91,
Νοέμβριος 2012), ο
Κώδικας III
αναμένεται να
εγκριθεί από
την 28η Συνέλευση
του ΔΝΟ τον
Δεκέμβριο 2013.
1.3.2.     Θέσπιση
του Κώδικα ΑΟ
Μετά την
έγκρισή του
από την
Επιτροπή
Προστασίας Θαλάσσιου
Περιβάλλοντος
του ΔΝΟ στην 64η
συνεδρία της
(Οκτώβριος 2012)
και από την
Επιτροπή
Ναυτικής
Ασφάλειας του
ΔΝΟ στην 91η
συνεδρία της
(Νοέμβριος 2012), ο
Κώδικας ΑΟ
αναμένεται να
υιοθετηθεί από
τις εν λόγω
επιτροπές τον
Μάιο και τον
Ιούνιο 2013, στο
πλαίσιο της 65ης
και 92ης
συνεδρίας
τους,
αντίστοιχα.
1.4.        Τροποποίηση
των σχετικών
διεθνών
συμβάσεων
1.4.1.     Θέσπιση
των
τροποποιήσεων
που αφορούν
τον Κώδικα III
Η
Επιτροπή
Προστασίας
Θαλάσσιου
Περιβάλλοντος του
ΔΝΟ ενέκρινε,
κατά την 64η
συνεδρία της,
τροποποιήσεις
στα πρωτόκολλα
του 1978 και του 1997
σχετικά με τη
σύμβαση MARPOL, προκειμένου
να γίνει
υποχρεωτικός ο
Κώδικας ΙΙΙ, από
κοινού με
σύστημα
ελέγχου
σχετικού
κράτους σημαίας.
Η επιτροπή
αναμένεται να
εγκρίνει τις
σχετικές
τροπολογίες
κατά την 66η
συνεδρία της,
το 2014.
Η
Επιτροπή
Ναυτικής
Ασφάλειας του
ΔΝΟ ενέκρινε, κατά
την 91η
συνεδρία της,
τροποποιήσεις
στη σύμβαση SOLAS
και στο
πρωτόκολλο του
1988 σχετικά με τη
σύμβαση περί
γραμμών
φορτώσεως,
προκειμένου να
καταστεί
υποχρεωτικός ο
Κώδικας ΙΙΙ,
καθώς και
σύστημα
ελέγχου σχετικού
κράτους
σημαίας. Στην 92η
συνεδρία της,
που θα
πραγματοποιηθεί
τον Ιούνιο 2013, η
επιτροπή
αναμένεται να
εγκρίνει
τροποποιήσεις
στη σύμβαση STCW
για τον ίδιο
σκοπό. Η
επιτροπή
αναμένεται να
εγκρίνει τις
τροποποιήσεις
που ορίζονται
στην παρούσα
παράγραφο κατά
την 93η
συνεδρία της,
το 2014.
Η
Επιτροπή
Ναυτικής
Ασφάλειας του
ΔΝΟ, κατά την 91η
συνεδρία της,
ενέκρινε
τροποποιήσεις
στη σύμβαση
περί γραμμών
φορτώσεως
πλοίων, τη
σύμβαση COLREG και τη
σύμβαση για
την
καταμέτρηση
της
χωρητικότητας
των πλοίων,
ώστε να
καταστεί
υποχρεωτικός ο
εν λόγω
Κώδικας, από
κοινού με ένα
σύστημα
ελέγχου
σχετικού
κράτους σημαίας,
προς εξέταση
και έγκριση
από την 28η
Συνέλευση.
1.4.2.     Θέσπιση
τροποποιήσεων
που αφορούν
τον Κώδικα ΑΟ
Η
Επιτροπή
Προστασίας
Θαλάσσιου
Περιβάλλοντος του
ΔΝΟ ενέκρινε,
κατά την 64η
συνεδρία της,
τροποποιήσεις
στο πρωτόκολλο
του 1978 σχετικά με
τη σύμβαση MARPOL,
προκειμένου να
καταστεί
υποχρεωτικός ο
Κώδικας ΑΟ. Η
επιτροπή
αναμένεται να
εγκρίνει τις σχετικές
τροπολογίες
κατά την 65η
συνεδρία της,
τον Μάιο 2013.
Η
Επιτροπή
Ναυτικής
Ασφάλειας του
ΔΝΟ ενέκρινε,
κατά την 91η
συνεδρία της,
τροποποιήσεις
στη σύμβαση SOLAS
και στο
πρωτόκολλο του
1988 σχετικά με τη
σύμβαση περί
γραμμών
φορτώσεως,
προκειμένου να
καταστεί
υποχρεωτικός ο
Κώδικας ΑΟ. Η
επιτροπή
αναμένεται να
εγκρίνει τις
σχετικές
τροπολογίες
κατά την 92η
συνεδρία της.
1.4.3.     Αποδοχή
και έναρξη
ισχύος.
Επιφυλάξεις.
Μόλις
εγκριθούν από
την αρμόδια
επιτροπή του
ΔΝΟ ή από τη
Συνέλευση,
ανάλογα με την
περίπτωση, οι
τροποποιήσεις
των ανωτέρω
συμβάσεων θα
υποβληθούν στα
αντίστοιχα
συμβαλλόμενα
μέρη, προκειμένου
αυτά να
εκφράσουν τη
συγκατάθεσή
τους να
δεσμευτούν από
τις εν λόγω
τροποποιήσεις
είτε σιωπηρά
είτε ρητά,
σύμφωνα με τις
σχετικές
διατάξεις της
κάθε σύμβασης.
Καμία
από τις
προαναφερθείσες
συμβάσεις δεν
περιέχει
ρήτρες που
αποκλείουν τη
διατύπωση
επιφυλάξεων
όσον αφορά τις
τροποποιήσεις.
1.4.4.     Συνοπτικός
πίνακας
Για
λόγους
ευκολότερης
αναφοράς
παρουσιάζεται παρακάτω
συνοπτικός
πίνακας των
γεγονότων που
περιγράφονται
στην
προηγούμενη επιμέρους
ενότητα:
 Κώδικας ή σύμβαση || Έγκριση || Αναμενόμενη θέσπιση || Είδος αποδοχής || Περίοδος κυκλοφορίας || Αναμενόμενη αποδοχή || Αναμενόμενη έναρξη ισχύος των τροποποιήσεων
 Κώδικας ΙΙΙ || MEPC[1]64, Οκτώβριος 2012 MSC[2]91, Νοέμβριος 2012 || 28η Συνέλευση του ΔΝΟ, Δεκέμβριος 2013 || -/- || -/- || -/- || -/-
 Σύμβαση περί γραμμών φορτώσεως πλοίων 1966   (Κώδικας ΙΙΙ) || MSC91, Νοέμβριος 2012 || 28η Συνέλευση του ΔΝΟ, Δεκέμβριος 2013 || Ομόφωνη και σιωπηρή, ή || 3 έτη   || 1/1/2017 || 1/1/2018[3]
 Με πλειοψηφία 2/3 και ρητή || Βάσει επίτευξης επαρκών ρητών αποδοχών ||   || Ημερομηνία 12 μήνες μετά τη λήψη των ρητών αποδοχών
 Σύμβαση για την καταμέτρηση της χωρητικότητας των πλοίων, 1969, (Κώδικας ΙΙΙ) || MSC91, Νοέμβριος 2012 || 28η Συνέλευση του ΔΝΟ, Δεκέμβριος 2013 || Ομόφωνη και σιωπηρή, ή || 2 έτη || 1/1/2016 || 1/1/2017[4]
 Με πλειοψηφία 2/3 και ρητή || Βάσει επίτευξης επαρκών ρητών αποδοχών ||   || Ημερομηνία 12 μήνες μετά τη λήψη των ρητών αποδοχών
 Κανονισμοί Αποφυγής Συγκρούσεων (Κώδικας ΙΙΙ) || MSC91, Νοέμβριος 2012 || 28η Συνέλευση του ΔΝΟ, Δεκέμβριος 2013 || Με πλειοψηφία 2/3 Σιωπηρή || 18 μήνες || 1/7/2015 || 1/1/2016
 Κώδικας ΑΟ || MEPC64, Οκτώβριος 2012 MSC91, Νοέμβριος 2012 || MEPC65, Μάιος 2013 MSC92, Ιούνιος 2013 || -/- || -/- || -/- || -/-
 Πρωτόκολλο MARPOL (1978) (Κώδικας ΑΟ)   || MEPC64, Οκτώβριος 2012 || MEPC65, Μάιος 2013 || Με πλειοψηφία 2/3 Σιωπηρή || ≥10 μήνες || 1/4/2014 || 1/10/2014
 Σύμβαση SOLAS και πρωτόκολλο σχετικά με τις γραμμές φορτώσεως (1988), (Κώδικας ΑΟ) || MSC91, Νοέμβριος 2012 || MSC92, Ιούνιος 2013 || Με πλειοψηφία 2/3 Σιωπηρή || ≥1 έτος || 1/7/2014 || 1/1/2015
 Πρωτόκολλα MARPOL (1978/1997) (Κώδικας ΙΙΙ)   || MEPC64, Οκτώβριος 2012 || MEPC66, Μάρτιος 2014 || Με πλειοψηφία 2/3 Σιωπηρή || ≥10 μήνες || 1/2/2015[5] || 1/8/2015[6]
 Σύμβαση SOLAS και πρωτόκολλο σχετικά με τις γραμμές φορτώσεως (1988), (Κώδικας ΙΙΙ) || MSC91, Νοέμβριος 2012 || MSC93, Μάιος 2014 || Με πλειοψηφία 2/3 Σιωπηρή || ≥1 έτος || 1/7/2015 || 1/1/2016
 Σύμβαση STCW και μέρος Α του κώδικα STCW (Κώδικας ΙΙΙ) || MSC92, Ιούνιος 2013 || MSC93, Μάιος 2014 || Με πλειοψηφία 2/3 Σιωπηρή || ≥1 έτος || 1/7/2015 || 1/1/2016
1.5.        Συναφής
ενωσιακή
νομοθεσία
1.5.1.     Οδηγία
2009/15/ΕΚ
Η οδηγία
2009/15/ΕΚ του
Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου
και του
Συμβουλίου
σχετικά με
κοινούς
κανόνες και
πρότυπα για
τους
οργανισμούς
επιθεώρησης
και ελέγχου πλοίων
και για τις
συναφείς
δραστηριότητες
των ναυτικών
αρχών[7]
(εφεξής «η
οδηγία»)
κατήργησε και
εν μέρει
αντικατέστησε
την οδηγία 94/57/ΕΚ
του
Συμβουλίου,
της 22ας Νοεμβρίου
1994, σχετικά με
κοινούς
κανόνες και
πρότυπα για
τους
οργανισμούς
επιθεώρησης
και εξέτασης
πλοίων και για
τις συναφείς
δραστηριότητες
των ναυτικών
αρχών[8].
Η οδηγία
ρυθμίζει τη
σχέση μεταξύ
των κρατών
μελών και των
αναγνωρισμένων
οργανισμών που
εξουσιοδοτούνται
από αυτά να
εκπληρώνουν
θεσμοθετημένα
καθήκοντα εξ
ονόματός τους.
1.5.2.     Κανονισμός
391/2009
Ο
κανονισμός (ΕΚ)
αριθ. 391/2009 του
Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου
και του
Συμβουλίου
σχετικά με
κοινούς κανόνες
και πρότυπα
για τους
οργανισμούς
επιθεώρησης και
ελέγχου πλοίων[9] (στο
εξής «ο
κανονισμός»)
τροποποίησε
και
αντικατέστησε
το σύστημα που
καθορίστηκε
παλαιότερα
στην οδηγία
94/57/ΕΚ του Συμβουλίου
για την
αναγνώριση και
εκτίμηση των
νηογνωμόνων.
Ο
κανονισμός
προβλέπει μια
σειρά από
κριτήρια και
τις
υποχρεώσεις
που πρέπει να
πληροί ένας
οργανισμός
προκειμένου να
επιτύχει και
να διατηρήσει
την αναγνώρισή
του από την ΕΕ.
Οι απαιτήσεις
αυτές αφορούν
τόσο τις
θεσμοθετημένες
και τις
σχετικές με
την ταξινόμηση
δραστηριότητες
και καθορίζονται[10] στο
άρθρο 8
παράγραφος 4,
στα άρθρα 9, 10 και 11,
καθώς και στο
παράρτημα Ι
του
κανονισμού.
Οι
απαιτήσεις που
προβλέπονται
στον κανονισμό
αποσκοπούν
ειδικά στην
ενίσχυση της
ασφάλειας όλων
των πλοίων που
εμπίπτουν στην
κατηγορία των
αναγνωρισμένων
οργανισμών και
στην πρόληψη
της ρύπανσης
από αυτά[11].
Έχουν διατυπωθεί
με γενικούς
όρους και δεν
κάνουν
διάκριση βάσει
σημαίας.
Ο
κανονισμός
διέπει επίσης
τη χορήγηση
και την ανάκληση
της
αναγνώρισης
από την ΕΕ,
προβλέπει περιοδική
αξιολόγηση των
ΑΟ από την
Ευρωπαϊκή
Επιτροπή και
καθορίζει
σύστημα
κυρώσεων σε
περίπτωση μη
συμμόρφωσης.
1.5.3.     Οδηγία
2009/21/ΕΚ
Η οδηγία
2009/21/ΕΚ σχετικά με
τις απαιτήσεις
του κράτους
σημαίας[12],
η οποία
συμπεριλαμβανόταν
επίσης στην 3η
δέσμη μέτρων
για τη ναυτική
ασφάλεια,
προβλέπει ορισμένες
υποχρεώσεις
για τα κράτη
μέλη ως κράτη σημαίας.
Σε αυτές
συμπεριλαμβάνεται
η υποχρέωση
των κρατών
μελών να
λαμβάνουν τα
αναγκαία μέτρα
ώστε η διοίκησή
τους να
ελέγχεται από
τον ΔΝΟ
τουλάχιστον μία
φορά κάθε επτά
έτη. Ωστόσο, η
διάταξη αυτή
παύει να
ισχύει «το
αργότερο στις 17
Ιουνίου 2017 ή
εφόσον έχει τεθεί
σε ισχύ
υποχρεωτικό
σύστημα
ελέγχου για τα κράτη
μέλη του ΔΝΟ, σε
προγενέστερη
ημερομηνία την
οποία ορίζει η
Επιτροπή
σύμφωνα με την
κανονιστική
διαδικασία
στην οποία
παραπέμπει το
άρθρο 10 παράγραφος
2».
1.5.4.     Οδηγία
2008/106/ΕΚ
Η οδηγία
2008/106/ΕΚ για το
ελάχιστο
επίπεδο
εκπαίδευσης
των ναυτικών[13]
προβλέπει,
μεταξύ άλλων,
ελάχιστο
επίπεδο εκπαίδευσης
των ναυτικών
στην Ένωση
βάσει των
προτύπων της
εκπαίδευσης
που
περιέχονται
στη σύμβαση STCW και
τις σχετικές
με αυτήν
κατευθυντήριες
γραμμές, καθώς
και διατάξεις
για ελάχιστες
περιόδους
ανάπαυσης του
προσωπικού
τήρησης
φυλακών των
ναυτικών σύμφωνα
με την ίδια
σύμβαση.
Η οδηγία
2008/106/ΕΚ θεσπίζει
επίσης σειρά
συγκεκριμένων
υποχρεώσεων
για τα κράτη
μέλη ως κράτη
σημαίας και
κράτη λιμένα,
όπως: α) διαδικασίες
και κοινά
κριτήρια για
την αναγνώριση
από τα κράτη
μέλη των
πιστοποιητικών
που εκδίδονται
από τρίτες
χώρες, βάσει
των απαιτήσεων
εκπαίδευσης
και
πιστοποίησης
που
περιλαμβάνονται
στη σύμβαση STCW β)
κριτήρια
σχετικά με την
επιθεώρηση
ναυτικών
εκπαιδευτικών
ιδρυμάτων,
προγραμμάτων
κατάρτισης και
εκπαιδευτικών
μαθημάτων γ)
διατάξεις για
την επιθεώρηση
πλοίων από τις
λιμενικές
αρχές και
έλεγχο από το
κράτος λιμένα
δ) διατάξεις
για την εφαρμογή
από τα κράτη
μέλη,
συμπεριλαμβανόμενης
της πρόληψης
από δόλιες
πρακτικές και
συστήματος
κυρώσεων.
1.6.        Αρμοδιότητα
της ΕΕ
Ενόψει
της ανωτέρω
σχετικής
νομοθεσίας της
ΕΕ, η Επιτροπή
θεωρεί ότι η
έγκριση του
σχεδίου του
Κώδικα ΙΙΙ και
του Κώδικα ΑΟ,
καθώς και των
τροποποιήσεων
των συμβάσεων
που
αναφέρονται στις
ανωτέρω ενότητες
1.1 και 1.2,
υπάγονται στην
αποκλειστική
αρμοδιότητα της
ΕΕ την οποία η
Ένωση απέκτησε
βάσει του
άρθρου 3
παράγραφος 2
της ΣΛΕΕ, στο
μέτρο που η
έγκριση των
διακυβευόμενων
διεθνών
πράξεων μπορεί
να επηρεάσει
τους κοινούς
κανόνες ή να
μεταβάλει την
εμβέλειά τους.
Από αυτήν την
άποψη:
1.           Το
σχέδιο Κώδικα III
αποσκοπεί στην
αντικατάσταση του
ψηφίσματος A.973(24)
στο οποίο
περιέχεται ο
υφιστάμενος
Κώδικας για
την εφαρμογή
των
υποχρεωτικών πράξεων
του ΔΝΟ, το
οποίο με τη
σειρά του
αντικατέστησε
το ψήφισμα A.847(20)
της
Συνέλευσης,
και το οποίο τα
κράτη μέλη είναι
υποχρεωμένα να
εφαρμόζουν
δυνάμει του
άρθρου 3
παράγραφος 1
της οδηγίας
2009/15/ΕΚ.
2.           Το
ζήτημα του
Κώδικα ΑΟ
ρυθμίζεται
εξαντλητικά από
την
προαναφερόμενη
οδηγία και από
τον κανονισμό
(ΕΚ) αριθ. 391/2009, είτε
απευθείας είτε
με αναφορά σε
σειρά ψηφισμάτων
του ΔΝΟ.
3.           Σύμφωνα
με το πρώτο
εδάφιο του
άρθρου 7
παράγραφος 2
της οδηγίας
2009/15/ΕΚ: «Μετά την
έγκριση νέων
πράξεων ή
πρωτοκόλλων
των διεθνών
συμβάσεων που
προβλέπονται
στο άρθρο 2 στοιχείο
δ), το Συμβούλιο
κατόπιν
πρότασης της
Επιτροπής
αποφασίζει,
λαμβανομένων
υπόψη των
κοινοβουλευτικών
διαδικασιών
των κρατών
μελών καθώς
και των
σχετικών
διαδικασιών
του IMO, τις
λεπτομέρειες για
την επικύρωση
των νέων αυτών
πράξεων ή
πρωτοκόλλων,
μεριμνώντας
συγχρόνως για
την ομοιόμορφη
και ταυτόχρονη
εφαρμογή τους
στα κράτη μέλη.»
4.           Ο
όρος «διεθνείς
συμβάσεις»
ορίζεται στην
οδηγία 2009/15/ΕΚ
(άρθρο 2
παράγραφος δ)
και στον
κανονισμό (ΕΚ)
αριθ. 391/2009 (άρθρο 2
παράγραφος β)
ώστε να
συμπεριληφθούν
οι συμβάσεις SOLAS
και MARPOL και η
σύμβαση περί
γραμμών φορτώσεως
πλοίων, από
κοινού με τα
πρωτόκολλα και
τις τροποποιήσεις
σε αυτά, καθώς
και οι
συναφείς, υποχρεωτικά
εφαρμοστέοι
κώδικες στην
ενημερωμένη εκδοχή
τους.
5.           Οι
υποχρεώσεις
που βαρύνουν
τα κράτη μέλη
ως κράτη
σημαίας και
κράτη λιμένα
σύμφωνα με την
σύμβαση STCW
καλύπτονται
εξαντλητικά
από την οδηγία
2008/106/ΕΚ.
Σύμφωνα
με ένα άρτια
ενοποιημένο
σώμα νομολογίας,
ακόμη και αν η
Ευρωπαϊκή
Ένωση δεν
είναι μέλος του
ΔΝΟ, δεν
επιτρέπεται
στα κράτη μέλη
να αναλάβουν
υποχρεώσεις
που ενδέχεται
να επηρεάσουν
τους
κοινοτικούς
κανόνες που
θεσπίσθηκαν
για την
επίτευξη των
στόχων των
Συνθηκών,
εκτός αν
εξουσιοδοτηθούν
να το πράξουν
μέσω απόφασης
του
Συμβουλίου,
κατόπιν
πρότασης της
Επιτροπής. Ως
εκ τούτου, η ανάγκη
εξουσιοδότησης
αφορά κάθε
παρόμοια υποχρέωση,
ανεξάρτητα από
το αντικείμενο
των σχετικών διεθνών
πράξεων.
1.7.        Τομείς
σύγκρουσης
μεταξύ των
σχεδίων
Κωδίκων του
ΔΝΟ και του
ενωσιακού
δικαίου
Η
Επιτροπή
θεωρεί ότι οι
Κώδικες είναι
συμβατοί με το
ενωσιακό
δίκαιο, με
εξαίρεση τους
ακόλουθους
τομείς:
1.7.1.     Σχέδιο
Κώδικα ΙΙΙ
1.7.1.1.  Πιστοποιητικά
κλάσης σκάφους
και
θεσμοθετημένα
πιστοποιητικά
Στην ενότητα
16 μέρος 2 του
Κώδικα
προβλέπεται
κατάρτιση
καταλόγου
πόρων και
διαδικασιών,
έστω στην πιο
βασική μορφή
του, που πρέπει
να καθιερώσουν
τα κράτη
σημαίας
προκειμένου να
διαχειριστούν
πρόγραμμα
ασφάλειας και
περιβαλλοντικής
προστασίας.
Σύμφωνα με το
σημείο 1 της εν
λόγω ενότητας,
ο κατάλογος
αυτός πρέπει
να
περιλαμβάνει «διοικητικές
οδηγίες για
την εφαρμογή των
ισχυόντων
διεθνών
κανόνων και
κανονισμών, καθώς
και για την
κατάρτιση και
τη διάδοση
τυχόν ερμηνευτικών
εθνικών
κανονισμών,
που ενδέχεται
να χρειαστούν,
συμπεριλαμβανομένων
πιστοποιητικών
που εκδίδονται
από νηογνώμονα
αναγνωρισμένο από
το κράτος
σημαίας
σύμφωνα με τις
διατάξεις του
κανονισμού SOLAS XI-1/1.
Τα πιστοποιητικά
αυτά
απαιτούνται
από το κράτος
σημαίας ώστε
να αποδειχθεί
η συμμόρφωσή
του με τις δομικές,
μηχανικές,
ηλεκτρολογικές
ή/και άλλες απαιτήσεις
διεθνούς
σύμβασης της
οποίας το
κράτος σημαίας
είναι
συμβαλλόμενο
μέρος ή η
συμμόρφωση με
απαίτηση των
εθνικών
κανονισμών του
κράτους σημαίας».
Ο
κανονισμός (ΕΚ)
αριθ. 391/2009 και η
οδηγία 2009/15/ΕΚ
καθορίζουν δύο
είδη
πιστοποιητικών
που μπορούν να
εκδοθούν από
τους
νηογνώμονες:
«θεσμοθετημένα
πιστοποιητικά»,
ήτοι τα
πιστοποιητικά
που εκδίδονται
από ή για
λογαριασμό του
κράτους
σημαίας σύμφωνα
με τις
διεθνείς
συμβάσεις, και
«πιστοποιητικά
κλάσης
σκάφους», ήτοι
τα έγγραφα που
εκδίδονται από
αναγνωρισμένο
οργανισμό και
πιστοποιούν
την καταλληλότητα
πλοίου για
συγκεκριμένη
χρήση ή
υπηρεσία,
σύμφωνα με
τους κανόνες
και τις
διαδικασίες
που θεσπίζονται
και
δημοσιοποιούνται
από τον εν λόγω
αναγνωρισμένο
οργανισμό.
Σε
αντίθεση με
αυτές τις
διατάξεις, η ενότητα
16 του σχεδίου
Κώδικα III
φαίνεται να
αναφέρεται σε
όλα τα
πιστοποιητικά
που εκδίδονται
από τους
νηογνώμονες με
απαίτηση του
κράτους
σημαίας και τα
οποία, κατά
συνέπεια,
πρέπει να
συμμορφώνονται
με τις
παρεχόμενες
από το εν λόγω
κράτος διοικητικές
οδηγίες. Η ενότητα
αυτή πρέπει να
εκληφθεί ότι
αναφέρεται σε
αυτά που στην
ΕΕ θεωρούνται
ως καθήκοντα ή
πιστοποιητικά
κλάσης
σκάφους, ιδίως
σε εκείνα που
απαιτούνται ως
απόδειξη
συμμόρφωσης με
τη σύμβαση SOLAS,
κεφ. ΙΙ-Ι, Μέρος
Α-1, καν. 3-1[14],
τα οποία
παραμένουν
πράξεις των
αναγνωρισμένων
οργανισμών
και, ως εκ
τούτου, δεν
μπορούν να
τύχουν της
προστασίας που
παρέχουν οι
πράξεις ενός
κράτους.
Επομένως, ελλοχεύει
ο κίνδυνος οι
απαιτήσεις που
περιλαμβάνονται
στον ανωτέρω
κανονισμό
σχετικά με τα
καθήκοντα και
τα
πιστοποιητικά
ταξινόμησης, ή
τα μέτρα που
λαμβάνονται
προκειμένου να
διασφαλιστεί η
εφαρμογή των απαιτήσεων
αυτών, να
αμφισβητηθούν
από τρίτες χώρες
ή από τους
ίδιους τους
αναγνωρισμένους
οργανισμούς
που βασίζονται
σε
διαφορετικές
διοικητικές
οδηγίες που
προέρχονται
από εκείνα τα
κράτη.
1.7.1.2.  Εξουσιοδότηση
αναγνωρισμένων
οργανισμών
Σύμφωνα
με το
εισαγωγικό
μέρος της ενότητας
18, Μέρος 2 του
σχεδίου Κώδικα
III, «Όσον αφορά
μόνο τα πλοία
που φέρουν τη
σημαία του, το
κράτος σημαίας
το οποίο
επιτρέπει σε
αναγνωρισμένο
οργανισμό να
ενεργεί εξ
ονόματός του κατά
τη διεξαγωγή
των ερευνών,
των
επιθεωρήσεων
και ελέγχων,
την έκδοση
πιστοποιητικών
και εγγράφων,
τη σήμανση των
πλοίων και
άλλες
θεσμοθετημένες
εργασίες που
απαιτούνται
βάσει των
συμβάσεων του
Οργανισμού ή
της εθνικής
νομοθεσίας
τους, πρέπει να
ρυθμίζει
την/τις εν λόγω
έγκριση/εγκρίσεις
σύμφωνα με τις ισχύουσες
απαιτήσεις των
διεθνών
υποχρεωτικών πράξεων
[...]».
Σύμφωνα
με τον
κανονισμό (ΕΚ)
αριθ. 391/2009,
παρέχεται αναγνώριση
σε επίπεδο ΕΕ
και ο
αναγνωρισμένος
νηογνώμονας,
μετά την εν
λόγω
αναγνώριση,
μπορεί να
εκπληρώσει
θεσμοθετημένα
καθήκοντα και
καθήκοντα
ταξινόμησης
εντός της ΕΕ.
Επιπλέον, η
αναγνώριση
προβλέπεται
για την
παγκόσμια δραστηριότητα
του
νηογνώμονα. Ο
κατάλογος των
ελάχιστων
κριτηρίων και
υποχρεώσεων
που
προβλέπονται στον
κανονισμό (πολλά
από τα οποία
είναι
διαρθρωτικής
φύσης) αφορούν
το σύνολο των
δραστηριοτήτων
του
οργανισμού, ανεξαρτήτως
σημαίας.
Ο
ανωτέρω
περιορισμός
στο σχέδιο του
Κώδικα ΙΙΙ περί
της ικανότητας
του κράτους
σημαίας να
ρυθμίζει τη
δραστηριότητα
του οργανισμού
μόνο σε ό, τι
αφορά τα πλοία
που φέρουν τη
σημαία του,
μπορεί να
θεωρηθεί ότι
αντιβαίνει
προς τα
κριτήρια που
εφαρμόζονται
σε επίπεδο ΕΕ
ως εκ των ων ουκ
άνευ προϋπόθεση
για τη
χορήγηση και
διατήρηση της
αναγνώρισης.
Ωστόσο, πρέπει
να σημειωθεί
ότι η αναγνώριση
παρέχεται από
την Επιτροπή,
ενώ τα κράτη
μέλη μπορούν
να
εξουσιοδοτούν
μόνο τους
οργανισμούς
που αναγνωρίζονται
σε ενωσιακό
επίπεδο.
1.7.1.3.  Ειδικές
απαιτήσεις
Η ενότητα
18 του σχεδίου
Κώδικα III
παρέχει
εξαντλητικό
κατάλογο των
περιοχών στις
οποίες τα κράτη
μπορούν να
παρεμβαίνουν
στη
δραστηριότητα
αναγνωρισμένου
οργανισμού
προκειμένου να
εξασφαλιστεί η
συμμόρφωση με
συγκεκριμένα
πρότυπα. Ακόμα
και αν οι
απαιτήσεις
αυτές
διατυπώνονται
ευρέως, δεν
καλύπτουν όλα
τα ελάχιστα
κριτήρια και τις
υποχρεώσεις
που προβλέπονται
στον
κανονισμό,
όπως το
κριτήριο B.5 (πνευματική
ιδιοκτησία) ή
τις
υποχρεώσεις
σχετικά με την
εναρμόνιση των
κανόνων
ταξινόμησης
και της
αμοιβαίας
αναγνώρισης
δυνάμει του
άρθρου 10 παράγραφος
1 του
κανονισμού, ή
που απορρέουν
από τις υποχρεώσεις
των κρατών
μελών που
προβλέπονται
στην οδηγία 2009/15/ΕΚ,
όπως η
οικονομική
ευθύνη, όπως
προβλέπεται στο
άρθρο 5
παράγραφος 2
στοιχείο β).
Ωστόσο,
από τη φύση του
ίδιου του
Κώδικα και το
πεδίο
εφαρμογής του,
όπως
αναφέρεται στην
ενότητα 6 («Ο
κώδικας επιδιώκει
να
επεξεργαστεί
τις πτυχές που
θεωρούνται
αναγκαίες ώστε
μια
συμβαλλόμενη
κυβέρνηση ή ένα
συμβαλλόμενο
μέρος να
υλοποιήσει με
τρόπο πλήρη
και
ολοκληρωμένο
τις διατάξεις
των ισχυουσών
διεθνών
πράξεων των
οποίων
αποτελεί
συμβαλλόμενο
μέρος...»), φαίνεται
ότι, εκτός αν η
απαγόρευση
διατυπώνεται
ρητά, οι
διατάξεις της
θα πρέπει να
νοούνται ότι
καθορίζουν τα
ελάχιστα
πρότυπα βάσει
των οποίων τα
επιμέρους
κράτη μέλη
μπορούν να
προβούν σε
λεπτομερείς
αναλύσεις και
βελτιώσεις.
Αυτή είναι και
η πρόθεση που δηλώνεται
αναφέρεται
στην
αιτιολογική
σκέψη 4 του
κανονισμού 391/2009.
1.7.1.4.  Εφαρμογή
των κανόνων
ταξινόμησης
Σύμφωνα
με την ενότητα 19,
μέρος 2 του
σχεδίου Κώδικα
III, «Κανένα
κράτος σημαίας
δεν αναθέτει
στους αναγνωρισμένους
οργανισμούς
του να εφαρμόσουν
σε πλοία, εκτός
αυτών που δεν
δικαιούνται να
φέρουν τη
σημαία του,
οιεσδήποτε
απαιτήσεις
σχετικά με
τους κανόνες
ταξινόμησης
του εν λόγω
κράτους, τις
απαιτήσεις,
τις
διαδικασίες ή
τις επιδόσεις
λοιπών
θεσμοθετημένων
διαδικασιών
πιστοποίησης,
πέραν των
απαιτήσεων των
συμβάσεων και
των
υποχρεωτικών πράξεων
του
οργανισμού.»
Ως εκ
τούτου, το
κράτος σημαίας
δεν θα είναι σε
θέση να
επιβάλει στους
εξουσιοδοτημένους
από αυτό νηογνώμονες
απαιτήσεις που
υπερβαίνουν
τις απαιτήσεις
των συμβάσεων
και των
υποχρεωτικών
πράξεων του
ΔΝΟ, εκτός από
την περίπτωση
των πλοίων που
φέρουν τη
σημαία του.
Αντιθέτως,
κάθε κράτος
σημαίας
δύναται να
επιβάλει
παρόμοιες
απαιτήσεις που
συμφωνούν με
τη σύμβαση ή
άλλες υποχρεωτικές
πράξεις του
ΔΝΟ,
συμπεριλαμβανομένων
και των
Κωδίκων III και ΑΟ.
Όπως
προκύπτει από
την προηγούμενη
επιμέρους ενότητα,
μια σειρά
απαιτήσεων που
περιέχονται
στον προαναφερόμενο
κανονισμό και
την
προαναφερόμενη
οδηγία δεν
καλύπτονται
από την
παρούσα
διάταξη.
Επιπλέον,
η εμπειρία
κατά την
επεξεργασία
των Κωδίκων
έχει δείξει
ότι ορισμένα
κράτη μέλη
τείνουν να θεωρούν
ότι ορισμένες
από τις
απαιτήσεις
αυτές θίγουν
την κυριαρχία
τους.
Εντούτοις,
αυτή η αντίληψη
είναι αβάσιμη,
για τους
ακόλουθους
λόγους:
·
Οι
νηογνώμονες
παραμένουν
ελεύθεροι να
καθορίζουν
τους δικούς τους
κανόνες και
διαδικασίες,
όπως κρίνουν
σκόπιμο, υπό
την προϋπόθεση
ότι αυτοί οι
κανόνες και διαδικασίες
συμμορφώνονται
με τα
βασιζόμενα
στους στόχους
πρότυπα που
ορίζονται από
τον ΔΝΟ. Οι νηογνώμονες
θεσπίζουν τους
εν λόγω
κανόνες και
διαδικασίες
βάσει δικής
τους
αποκλειστικής
αρμοδιότητας.
·
Επομένως,
οι
διεξαγόμενες
έρευνες
ταξινόμησης και
τα
πιστοποιητικά
ταξινόμησης
που υποβάλλονται
με σκοπό τη
θέσπιση και,
κατά συνέπεια,
την τήρηση των
εν λόγω
κανόνων και
διαδικασιών
αποτελούν δραστηριότητες
αυστηρά ιδιωτικού
χαρακτήρα και,
ως εκ τούτου,
ούτε πράξεις
οιουδήποτε
κράτους, ούτε
πράξεις που
πραγματοποιήθηκαν
για λογαριασμό
οιουδήποτε
κράτους.
·
Η
ιδιωτική φύση
των καθηκόντων
και της
πιστοποίησης
ταξινόμησης
είναι μια
πραγματικότητα
που δεν
επηρεάζεται
από την ένταξή
τους στον
ορισμό για
«θεσμοθετημένη
πιστοποίηση
και
θεσμοθετημένες
υπηρεσίες».
Επιπλέον, η εν
λόγω φύση
ιδιωτικού
χαρακτήρα δεν
μεταβάλλεται
από το γεγονός
ότι στη
σύμβαση SOLAS, κεφ.
ΙΙ-Ι, Μέρος Α-1,
καν. 3-1 τα
συμβαλλόμενα
μέρη
υποχρεώνονται
να
διασφαλίζουν
ότι τα πλοία
που φέρουν τη
σημαία τους
συμμορφώνονται
με τις δομικές,
μηχανικές και
ηλεκτρολογικές
απαιτήσεις του
αναγνωρισμένου
από τη
διοίκηση
νηογνώμονα.
Όπως προκύπτει
από την ίδια τη
διατύπωση της
εν λόγω
διάταξης,
αυτές παραμένουν
απαιτήσεις του
νηογνώμονα και
όχι του
κράτους που
τον
αναγνωρίζει.
·
Κάθε
νηογνώμονας
είναι
ελεύθερος να
επιλέξει αν πρέπει
να συνάψει
συμφωνίες
αδειοδότησης
με κράτη
σημαίας και, ως
εκ τούτου, να
δεχθεί ή να
αρνηθεί τους
όρους που
καθορίζονται
από τα κράτη
αυτά ως
προϋπόθεση για
την
αναγνώριση, σε
σχέση με τους
εν λόγω
κανόνες και
διαδικασίες
ταξινόμησης.
·
Επομένως,
εναπόκειται σε
κάθε
αναγνωρισμένο
οργανισμό να
διασφαλίσει τη
συμβατότητα
μεταξύ των υποχρεώσεων
που έχουν
αναληφθεί με
διαφορετικά κράτη
σημαίας. Αν και
είναι απόλυτα
κατανοητό ότι
οι συνθήκες
αναγνώρισης
όσον αφορά τα
καθήκοντα και
την πιστοποίηση
ταξινόμησης,
όπως
προβλέπονται
από διάφορα κράτη,
μπορεί να
είναι
ασύμβατες
μεταξύ τους,
αυτό σε καμία
περίπτωση δεν
συνεπάγεται
σύγκρουση κυριαρχικών
δικαιωμάτων
και δεν έχει
άλλη συνέπεια
πέραν της αδυναμίας
ενός
οργανισμού να
φέρει την
αναγνώριση όλων
ή μέρους των εν
λόγω κρατών
ταυτόχρονα.
Η
εμπειρία των
ναυτικών
καταστροφών
του παρελθόντος,
όπως τα
ατυχήματα του
«Erika» και του «Prestige», τα
οποία έφεραν
αμφότερα τη
σημαία τρίτων
(τότε) χωρών,
αλλά ήταν
καταχωρισμένα
σε οργανισμούς
αναγνωρισμένους
από την ΕΕ, έχει
καταδείξει σε
ποιον βαθμό η
ναυτική
ασφάλεια και
προστασία του
περιβάλλοντος
στην Ευρώπη
εξαρτώνται από
την καλή
επίδοση των αναγνωρισμένων
από την ΕΕ
νηογνωμόνων σε
αμφότερους
τους τομείς της
θεσμοθέτησης
και της
ταξινόμησης
και ανεξαρτήτως
σημαίας. Η
Ένωση δεν
μπορεί να
αγνοήσει αυτή
την ανάγκη,
δεδομένου ότι,
σε άλλη
περίπτωση, θα δημιουργηθεί
η εξής
αντίφαση: θα
πρέπει να
επιτραπεί
στους οργανισμούς
που
εξουσιοδοτούνται
να πιστοποιούν
την ασφάλεια
των πλοίων της
ΕΕ, και ως εκ
τούτου επωφελούνται
από τη δωρεάν
πρόσβαση σε
αγορά σημαντικής
ποιότητας και
μεγέθους, να
εφαρμόζουν χαμηλότερα
πρότυπα κατά
την
πιστοποίηση
πλοίων που φέρουν
τη σημαία
τρίτων χωρών,
τα οποία θα
μπορούσαν να
θέσουν σε κίνδυνο
τα έννομα,
ζωτικά
συμφέροντα της
Ένωσης, όπως η
ασφάλεια και η
προστασία του
περιβάλλοντος.
Εξ ου ο
κανονισμός 391/2009
απαιτεί, όπως
προκύπτει από τα
άρθρα του 1 και 4
σε συνδυασμό
με την
αιτιολογική
σκέψη 13,
συμμόρφωση με
τα κατάλληλα
κριτήρια και
τις
υποχρεώσεις
συστημικού
χαρακτήρα,
τόσο όσον
αφορά την
ταξινόμηση και
τα
θεσμοθετημένα
καθήκοντα και
χωρίς να κάνει
διάκριση βάσει
σημαίας του
πλοίου, ως εκ
των ων ουκ άνευ
προϋπόθεση για
να αναγνωριστεί
ένας
οργανισμός σε
επίπεδο ΕΕ και
να διατηρήσει
εν συνεχεία
την εν λόγω
αναγνώριση.
1.7.2.     Σχέδιο
Κώδικα ΑΟ
1.7.2.1.  Πιστοποιητικά
κλάσης σκάφους
και
θεσμοθετημένα
πιστοποιητικά
Σύμφωνα
με την ενότητα 1.3
του μέρους ΙΙ
του Κώδικα ΑΟ,
«θεσμοθετημένη
πιστοποίηση
και
θεσμοθετημένες
υπηρεσίες»
σημαίνει
«πιστοποιητικά
που εκδίδονται
και υπηρεσίες
που παρέχονται
βάσει των
νόμων, των
κανόνων και
των κανονισμών
που
θεσπίζονται
από την
κυβέρνηση κυρίαρχου
κράτους. Στον
ορισμό αυτό
περιλαμβάνονται
η αναθεώρηση, η
έρευνα ή/και ο
έλεγχος του
σχεδίου που
προηγούνται ή
στηρίζουν την
έκδοση
πιστοποιητικού
από ή για
λογαριασμό
κράτους
σημαίας, ως
απόδειξη της
συμμόρφωσης με
τις
προδιαγραφές
που περιέχονται
σε διεθνή
σύμβαση ή στην
εθνική νομοθεσία.
Περιλαμβάνονται
επίσης
πιστοποιητικά
που εκδίδονται
από οργανισμό
αναγνωρισμένο
από το κράτος
σημαίας,
σύμφωνα με τις
διατάξεις του
κανονισμού SOLAS XI-1/1,
και τα οποία
μπορεί να
περιλαμβάνουν
απόδειξη της
συμμόρφωσης με
τις δομικές,
μηχανολογικές
και
ηλεκτρολογικές
προδιαγραφές
των ΑΟ σύμφωνα
με τους όρους
της συμφωνίας
αναγνώρισης με
το κράτος
σημαίας».
Λαμβάνοντας
υπόψη τους
ορισμούς του
«θεσμοθετημένου
πιστοποιητικού»
και του
«πιστοποιητικού
κλάσης», όπως
προβλέπεται
στο ενωσιακό
δίκαιο, οι
εκτιμήσεις που
παρατίθενται
στις επιμέρους
ενότητες 1.7.1.1 έως
1.7.1.4 για το σχέδιο
Κώδικα ΙΙΙ
ισχύουν εξίσου
για το σχέδιο
Κώδικα ΑΟ.
1.7.2.2.  Συνεργασία
μεταξύ
αναγνωρισμένων
οργανισμών
Στα
σημεία 3.9.3.1 και 3.9.3.2
του μέρους ΙΙ
του σχεδίου
Κώδικα ΑΟ
προβλέπεται
μηχανισμός
συνεργασίας
μεταξύ
αναγνωρισμένων
οργανισμών,
αλλά βάσει του
πλαισίου που
θεσπίζεται από
το κράτος
σημαίας.
Η
συνεργασία
μεταξύ
αναγνωρισμένων
οργανισμών καθορίζεται
από το άρθρο 10
παράγραφος 1
του κανονισμού
(ΕΚ) αριθ. 391/2009 και
αφορά τα
καθήκοντα και
τα
πιστοποιητικά
ταξινόμησης
χωρίς διάκριση
βάσει σημαίας.
Σε αντίθεση με
αυτές τις διατάξεις
που
περιλαμβάνονται
στο ενωσιακό
δίκαιο, τα
σημεία 3.9.3.1 και 3.9.3.2
του μέρους ΙΙ
του σχεδίου
του Κώδικα ΑΟ
φαίνεται να
δημιουργούν
ορισμένους
περιορισμούς
στη συνεργασία
μεταξύ αναγνωρισμένων
οργανισμών, με
την έννοια ότι
η εφαρμογή του
Κώδικα από τα
κράτη μέλη θα
σήμαινε ότι: α) η
αμοιβαία
αναγνώριση θα
ήταν δυνατή
μόνο αν υπάρχει
πλαίσιο για το
σκοπό αυτό στο
εσωτερικό κάθε
κράτους
μέλους, για τα
πλοία που
φέρουν τη
σημαία του και
β) ο αντίκτυπος
του εν λόγω
πλαισίου δεν
μπορεί να
εκτείνεται
πέραν των
ορίων του
στόλου που
φέρει τη
σημαία κάθε
κράτους
μέλους.
Ο
κανονισμός 391/2009
ισχύει άμεσα σε
όλα τα κράτη
μέλη και, ως εκ
τούτου, πληροί
τον όρο α).
Εντούτοις, για
τους λόγους
που
περιγράφονται στις
ενότητες 1.7.1.3 και
1.7.1.4, το πλαίσιο
της
συνεργασίας
που δημιουργήθηκε
με τον
κανονισμό 391/2009
υπερβαίνει τα
όρια του στόλου
που φέρει τη
σημαία κάθε
κράτους μέλους
και, ως εκ
τούτου, δεν
συνάδει με τον
όρο β), συνεπώς
αντιβαίνει
προς τα σημεία
3.9.3.1 και 3.9.3.2 του
μέρους ΙΙ του
σχεδίου Κώδικα
ΑΟ.
1.7.2.3.  Εφαρμογή
των κανόνων
ταξινόμησης
Δεδομένου
ότι οι
διατάξεις του
σημείου 3.9.3.3 του μέρους
ΙΙ του σχεδίου
Κώδικα ΑΟ
είναι
πανομοιότυπες
με εκείνες που
περιλαμβάνονται
στην ενότητα 19,
Μέρος 2 του
σχεδίου του
Κώδικα ΙΙΙ, οι
εκτιμήσεις που
γίνονται στην επιμέρους
ενότητα 1.7.1.4
ισχύουν επίσης
για τις εν λόγω
διατάξεις.
1.7.2.4.  Εξουσιοδότηση
αναγνωρισμένων
οργανισμών
Σύμφωνα
με το σημείο 8.1.1
του μέρους ΙΙ
του σχεδίου Κώδικα
ΑΟ, «[...] το κράτος
σημαίας μπορεί
να
εξουσιοδοτήσει
ΑΟ να ενεργεί
εξ ονόματός
του όσον αφορά
θεσμοθετημένη
πιστοποίηση
και υπηρεσίες
και καθορισμό
της χωρητικότητας
μόνο για πλοία
που φέρουν τη
σημαία του,
όπως απαιτείται
από τις
συμβάσεις
αυτές. Οι
άδειες αυτές
δεν απαιτούν
από τους ΑΟ να
εκτελούν
δράσεις που
προσκρούουν
στα δικαιώματα
έτερου κράτους
σημαίας.»
Η
διάταξη αυτή
πρέπει να
αναλυθεί σε
σχέση με τον ορισμό
της
«θεσμοθετημένης
πιστοποίησης
και θεσμοθετημένων
υπηρεσιών»,
ώστε να φανεί
αν με την
επέκταση των
απαιτήσεων του
κράτους
σημαίας
σχετικά με τα πιστοποιητικά
κλάσης και του
ελάχιστου
καταλόγου των
κριτηρίων που
πρέπει να
πληροί ένας
φορέας για να
αναγνωριστεί
σε επίπεδο ΕΕ
θα μπορούσε να
αμφισβητηθεί η
εξουσία άλλων
κρατών
σημαίας. Από
αυτήν την
άποψη, ισχύουν
και εδώ οι
εκτιμήσεις που
διατυπώνονται
στις ενότητες
1.7.1.3 και 1.7.1.4.
1.8.        Έλεγχος
ΔΝΟ
Οι
προβλεπόμενες
τροποποιήσεις
στις υπό
συζήτηση
διεθνείς
συμβάσεις
θεσπίζουν
επίσης
υποχρεωτικό
σύστημα
ελέγχου του
ΔΝΟ που
ορίζεται ως
εξής: «το
σύστημα
ελέγχου των
κρατών μελών
του ΔΝΟ καθορίζεται
από τον
Οργανισμό
λαμβάνοντας
υπόψη τις κατευθυντήριες
γραμμές του
και αποσκοπεί
στη διασφάλιση
της συνεπούς
και
αποτελεσματικής
εφαρμογής των
πράξεων του
Οργανισμού και
στη στήριξη
των κρατών
προκειμένου να
βελτιώσουν τις
ικανότητές
τους και τη
συνολική απόδοσή
τους από αυτήν
την άποψη.»
Σύμφωνα
με τις
προτεινόμενες
τροποποιήσεις,
τα κράτη μέλη
θα υπόκεινται
σε αυτούς τους
ελέγχους σε
τακτά χρονικά
διαστήματα. Όπως
ορίζεται, ο
έλεγχος
λαμβάνει υπόψη
τη συμμόρφωση
με τις πράξεις
του ΔΝΟ και
βασίζεται σε
συνολικό
χρονοδιάγραμμα
που
καθορίζεται
από τον Γενικό
Γραμματέα του
Οργανισμού,
λαμβάνοντας
υπόψη τις
κατευθυντήριες
γραμμές που
αναπτύχθηκαν.
Ως εκ
τούτου,
καταρχήν, η
συμμόρφωση με
τις διεθνείς
συμβάσεις,
όπως ορίζεται
στον κανονισμό
(ΕΚ) αριθ. 391/2009 και
την οδηγία 2009/15/ΕΚ,
συμπεριλαμβανομένων
του Κώδικα ΙΙΙ
και του Κώδικα
ΑΟ, θα
αξιολογηθεί
επίσης στο
πλαίσιο
υποχρεωτικού
ελέγχου του
ΔΝΟ.
Σε αυτό
το πλαίσιο
απαιτείται να
εξεταστεί αν
είναι πιθανό
να προκύψει
ασυμβατότητα
μεταξύ των διεθνών
υποχρεώσεων
των κρατών
μελών και των
υποχρεώσεων
που υπέχουν
βάσει
ενωσιακού
δικαίου.
Από την
ανάλυση που
πραγματοποιείται
στις ενότητες 1.7.1
και 1.7.2
εμφαίνεται η
ύπαρξη
ορισμένων
τομέων του σχεδίου
Κώδικα ΙΙΙ και
του Κώδικα ΑΟ
οι οποίοι αντιβαίνουν
στο ισχύον
ενωσιακό
δίκαιο και, ως
εκ τούτου,
απαιτείται να
εξασφαλιστεί
ότι οι
υποχρεώσεις
των κρατών
βάσει διεθνών
συμβάσεων για
τη ναυτική
ασφάλεια, και
για τις οποίες
θα ελεγχθούν
από τον ΔΝΟ,
είναι συμβατές
με τις υποχρεώσεις
τους σε
κοινοτικό
επίπεδο.
1.9.        Οδηγία
2008/106/ΕΚ
Με την
επιφύλαξη των
εκτιμήσεων που
διατυπώθηκαν
στις ενότητες 1.6
έως 1.8, δεν έχουν
εντοπιστεί τομείς
σύγκρουσης
μεταξύ των
σχεδίων των
Κωδίκων και
της οδηγίας
2008/106/ΕΚ.
1.10.      Συμπέρασμα
Με
γνώμονα τα ανωτέρω,
μόνο τα κράτη
μέλη είναι σε
θέση να συγκατατίθενται
να δεσμεύονται
από τον Κώδικα
ΙΙΙ και τον
Κώδικα ΑΟ,
εφόσον
λαμβάνονται οι
αναγκαίες προφυλάξεις
ώστε να διασφαλιστεί
με τον πλέον
άρτιο τρόπο
ότι:
α)           η
πλήρης
αποτελεσματικότητα
του κανονισμού
391/2009 και της
οδηγίας 2009/15/ΕΚ,
καθώς και η
ικανότητα της
Ένωσης να
συνεχίσει να
αναπτύσσει το
κεκτημένο, και
β)           η
ικανότητα της
Επιτροπής να αναγνωρίζει
μόνο τους
οργανισμούς
που πληρούν τα κριτήρια
και τις
υποχρεώσεις
που ορίζονται
στον κανονισμό
391/2009, και να
αποσύρει την
αναγνώριση
εκείνων που
δεν ανταποκρίνονται,
τηρούνται
πλήρως.
Η
Επιτροπή
θεωρεί ότι,
προκειμένου να
προστατευθεί η
επίτευξη των
στόχων της εν
λόγω οδηγίας
και του κανονισμού,
όταν τα κράτη
μέλη
συγκατατίθενται
να δεσμεύονται
από τους
Κώδικες,
πρέπει να
διατυπώνουν ρητή
επιφύλαξη σε
σχέση με τις
υποχρεώσεις
τους που
απορρέουν από
το ενωσιακό
δίκαιο, και να
υποβάλουν τις
ναυτικές αρχές
τους σε
υποχρεωτικό
σύστημα
ελέγχου των
κρατών μελών
του ΔΝΟ.
Όσον
αφορά τα
θέματα που
θίγονται στην ενότητα
1.7.1.3 αρκεί τα
κράτη μέλη να
καταστήσουν
σαφές, όταν εκφράζουν
τη συγκατάθεσή
τους να
δεσμεύονται από
τους Κώδικες,
ότι ερμηνεύουν
με συγκεκριμένο
τρόπο τις εν
λόγω διατάξεις
– π.χ. παρέχοντας
μόνο ελάχιστο
κατάλογο
προδιαγραφών
που δεν
εμποδίζει τα
κράτη σημαίας
να επιβάλλουν
άλλες
προδιαγραφές
στους
αναγνωρισμένους
οργανισμούς.
Τέλος, η
υποχρέωση των
κρατών μελών
να υποβάλλονται
σε έλεγχο του
ΔΝΟ, όπως
προβλέπεται
στο άρθρο 7 της
οδηγίας 2009/21/ΕΚ, θα
πρέπει να
εξεταστεί
επίσης υπό το
πρίσμα των
υποχρεώσεών
τους σε
διεθνές
επίπεδο και σε επίπεδο
ΕΕ. Ως εκ τούτου,
κάθε έλεγχος
του ΔΝΟ πρέπει
να εξακριβώνει
τη συμμόρφωση
μόνο προς τις
διατάξεις
εκείνες των
διεθνών
συμβάσεων τις
οποίες τα
κράτη μέλη
έχουν
αποδεχθεί.
2013/0111 (NLE)
Πρόταση
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
σχετικά
με τη θέση που
θα λάβει, εξ
ονόματος της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης, στον
Διεθνή
Ναυτιλιακό
Οργανισμό (ΔΝΟ)
ως προς τη
θέσπιση ορισμένων
Κωδίκων και
σχετικών
τροποποιήσεων
των συμβάσεων
ΤΟ
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ
ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ
ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας
υπόψη τη
Συνθήκη για τη
λειτουργία της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης, και ιδίως
το άρθρο 100
παράγραφος 2 σε
συνδυασμό με
το άρθρο 218 παράγραφος
9,
Έχοντας
υπόψη την
πρόταση της
Ευρωπαϊκής
Επιτροπής,
Εκτιμώντας
τα ακόλουθα:
(1)       Μετά
την έγκριση
από την
Επιτροπή
Προστασίας Θαλάσσιου
Περιβάλλοντος
του ΔΝΟ στην 64η
συνεδρία της (MEPC 64,
Οκτώβριος 2012) και
από την
Επιτροπή Ναυτικής
Ασφάλειας του
ΔΝΟ στην 91η
συνεδρία της (MSC 91,
Νοέμβριος 2012), η 28η
Συνέλευση του
ΔΝΟ αναμένεται
να εγκρίνει
έναν Κώδικα
εφαρμογής των
πράξεων του
ΔΝΟ (Κώδικας
ΙΙΙ) τον
Δεκέμβριο 2013.
(2)       Κατόπιν
έγκρισης από
την MEPC 64 του ΔΝΟ
και την MSC 91 του ΔΝΟ,
αναμένεται να
εγκριθεί από
αυτές τις
επιτροπές
Κώδικας για
τους
Αναγνωρισμένους
Οργανισμούς
(Κώδικας ΑΟ) τον
Μάιο και τον
Ιούνιο 2013, στην 65η
και 92η
συνεδρία τους,
αντίστοιχα.
(3)       Η MSC 91
του ΔΝΟ
ενέκρινε
τροποποιήσεις
στη Διεθνή Σύμβαση
περί γραμμών
φορτώσεως
πλοίων, 1966
(εφεξής η «σύμβαση
περί γραμμών
φορτώσεως»),
στους διεθνείς
κανονισμούς
προς αποφυγήν
συγκρούσεων εν
θαλάσση, 1972, και
στη Διεθνή
Σύμβαση για
την
καταμέτρηση
της χωρητικότητας
των πλοίων, 1969,
προκειμένου να
καταστεί
υποχρεωτικός ο
Κώδικας III, από
κοινού με
σύστημα ελέγχου
σχετικού
κράτους
σημαίας, προς
εξέταση και
έγκριση από
την 28η
Συνέλευση του
ΔΝΟ.
(4)       Η MEPC 64
του ΔΝΟ
ενέκρινε
τροποποιήσεις
στα πρωτόκολλα
του 1978 και του 1997
σχετικά με τη
Διεθνή Σύμβαση
για την
αποφυγή
ρυπάνσεως της
θαλάσσης από
πλοία, 1973 (εφεξής
«σύμβαση MARPOL»), ώστε
να καταστεί
υποχρεωτικός ο
Κώδικας ΙΙΙ,
από κοινού με
σύστημα
ελέγχου σχετικού
κράτους
σημαίας. Η
επιτροπή
αναμένεται να
εγκρίνει τις
σχετικές
τροπολογίες
κατά την 66η
συνεδρία της,
το 2014.
(5)       Η MSC 91
του ΔΝΟ
ενέκρινε τροποποιήσεις
στη Διεθνή
Σύμβαση για
την ασφάλεια της
ανθρώπινης
ζωής στη
θάλασσα, 1974
(εφεξής «η
σύμβαση SOLAS») και
στο συναφές
πρωτόκολλο του
1988, καθώς και στο πρωτόκολλο
του 1988 σχετικά με
τη Διεθνή
Σύμβαση περί
γραμμών
φορτώσεως
πλοίων, 1966,
προκειμένου να
καταστεί
υποχρεωτικός ο
Κώδικας III, από
κοινού με
σύστημα
ελέγχου
σχετικού
κράτους
σημαίας. Στην 92η
συνεδρία της,
τον Ιούνιο 2013, η MSC
αναμένεται να
εγκρίνει
τροποποιήσεις
στη Διεθνή
Σύμβαση για
πρότυπα εκπαίδευσης,
έκδοσης
πιστοποιητικών
και τήρησης
φυλακών των
ναυτικών, 1978
(εφεξής «η
σύμβαση STCW»), με
τον ίδιο σκοπό.
Η εν λόγω
επιτροπή
αναμένεται να
εγκρίνει τις
τροποποιήσεις
που
αναφέρονται στην
παρούσα
παράγραφο κατά
την 93η
συνεδρία της,
το 2014.
(6)       Η MEPC 64
του ΔΝΟ
ενέκρινε
τροποποιήσεις
στο πρωτόκολλο
του 1978 σχετικά με
τη σύμβαση MARPOL, ώστε
να καταστεί
υποχρεωτικός ο
Κώδικας ΑΟ. Αναμένεται
ότι η επιτροπή
αυτή θα
εγκρίνει τις
σχετικές
τροπολογίες
κατά την 65η συνεδρία
της.
(7)       Η MSC 91
του ΔΝΟ,
ενέκρινε
τροποποιήσεις
στη σύμβαση SOLAS
και στο
πρωτόκολλο του
1988 σχετικά με τη
σύμβαση γραμμών
φορτώσεως,
ώστε να
καταστεί
υποχρεωτικός ο
Κώδικας ΑΟ και
αναμένεται να
εγκρίνει τις
σχετικές
τροπολογίες
κατά την 92η
συνεδρία της.
(8)       Μόλις
εγκριθούν οι
τροποποιήσεις
των ανωτέρω συμβάσεων,
θα υποβληθούν
από τον Γενικό
Γραμματέα του
ΔΝΟ στα
αντίστοιχα
συμβαλλόμενα
μέρη,
προκειμένου αυτά
να εκφράσουν
τη συγκατάθεσή
τους να
δεσμεύονται
από τις εν λόγω
τροποποιήσεις
είτε σιωπηρά
είτε ρητά,
σύμφωνα με τις
σχετικές
διατάξεις κάθε
σύμβασης.
(9)       Καμία
από τις
προαναφερθείσες
συμβάσεις δεν
περιέχει
ρήτρες που
αποκλείουν τη
διατύπωση
επιφυλάξεων
όσον αφορά τις
τροποποιήσεις.
(10)     Το
σχέδιο Κώδικα III
αποσκοπεί στην
αντικατάσταση του
ψηφίσματος A.973(24)
που περιέχει
τον ισχύοντα Κώδικα
για την εφαρμογή
των
υποχρεωτικών
πράξεων του
ΔΝΟ, το οποίο με
τη σειρά του
αντικατέστησε
το ψήφισμα A.847(20)
της Συνέλευσης,
και το οποίο
υποχρεούνται
να εφαρμόζουν τα
κράτη μέλη δυνάμει
του άρθρου 3
παράγραφος 1
της οδηγίας
2009/15/ΕΚ του
Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου
και του
Συμβουλίου
σχετικά με
κοινούς
κανόνες και πρότυπα
για τους
οργανισμούς
επιθεώρησης
και ελέγχου
πλοίων και για
τις συναφείς
δραστηριότητες
των ναυτικών
αρχών[15].

(11)     Το
θέμα του
Κώδικα ΑΟ
ρυθμίζεται
εξαντλητικά
από την
προαναφερθείσα
οδηγία και από
τον κανονισμό
(ΕΚ) αριθ. 391/2009 του
Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου
και του
Συμβουλίου
σχετικά με
κοινούς
κανόνες και
πρότυπα για
τους
οργανισμούς
επιθεώρησης
και ελέγχου
πλοίων[16],
είτε άμεσα
είτε με παραπομπή
σε σειρά
ψηφισμάτων του
ΔΝΟ.
(12)     Επιπλέον,
σύμφωνα με το
πρώτο εδάφιο
του άρθρου 7
παράγραφος 2
της οδηγίας 2009/15/ΕΚ,
μετά την
έγκριση νέων
πράξεων ή
πρωτοκόλλων των
διεθνών
συμβάσεων που
προβλέπονται
στο άρθρο 2
στοιχείο δ), το
Συμβούλιο,
κατόπιν
πρότασης της Επιτροπής
αποφασίζει,
λαμβανομένων
υπόψη των κοινοβουλευτικών
διαδικασιών
των κρατών
μελών καθώς
και των
σχετικών
διαδικασιών
του IMO, τις
λεπτομέρειες
για την
επικύρωση των
νέων αυτών
πράξεων ή πρωτοκόλλων,
μεριμνώντας
συγχρόνως για
την ομοιόμορφη
και ταυτόχρονη
εφαρμογή τους
στα κράτη μέλη.
Ο όρος «διεθνείς
συμβάσεις»
ορίζεται στην
οδηγία 2009/15/ΕΚ και
στον κανονισμό
(ΕΚ) αριθ. 391/2009 ώστε
να
συμπεριλάβει
τις συμβάσεις
SOLAS, MARPOL και τη
σύμβαση
γραμμών
εκφορτώσεων, από
κοινού με τα
πρωτόκολλα και
τις
τροποποιήσεις
τους, καθώς και
τους συναφείς
κώδικες, με
υποχρεωτική
εφαρμογή, στην
επικαιροποιημένη
μορφή τους.
(13)     Οι
υποχρεώσεις
που υπέχουν τα
κράτη σημαίας
δυνάμει της
σύμβασης STCW
καλύπτονται
από την οδηγία
2008/106/ΕΚ για το
ελάχιστο
επίπεδο
εκπαίδευσης
των ναυτικών[17], όπως
τροποποιήθηκε με
την οδηγία 2012/35/ΕΕ[18].
(14)     Είναι
αναγκαίο να
διασφαλιστεί ότι
συνάδουν με το
ενωσιακό
δίκαιο οι
υποχρεώσεις των
κρατών μελών
που απορρέουν
από την
εφαρμογή του
Κώδικα ΙΙΙ και
του Κώδικα ΑΟ
δυνάμει των
συμβάσεων που
αναφέρονται
στις
προηγούμενες
παραγράφους και
δυνάμει άλλων
συμβάσεων που
καθιστούν τους
εν λόγω
κωδικούς
υποχρεωτικούς
για τα
συμβαλλόμενα
μέρη.
(15)     Η
οδηγία 2009/21/ΕΚ για
την τήρηση των
υποχρεώσεων
του κράτους
σημαίας[19]
προβλέπει
ορισμένες
υποχρεώσεις
για τα κράτη μέλη
ως κράτη
σημαίας. Σε
αυτές
συμπεριλαμβάνεται
η υποχρέωση
των κρατών
μελών να
λαμβάνουν τα
αναγκαία μέτρα
ώστε η
διοίκησή τους
να ελέγχεται
από τον ΔΝΟ
τουλάχιστον
μία φορά κάθε
επτά έτη.
Ωστόσο, η
διάταξη αυτή
παύει να ισχύει
το αργότερο
στις 17 Ιουνίου 2017
ή εφόσον έχει
τεθεί σε ισχύ
υποχρεωτικό
σύστημα
ελέγχου για τα
κράτη μέλη του
ΔΝΟ, σε
προγενέστερη
ημερομηνία την
οποία ορίζει η
Επιτροπή.
(16)     Για
τους ανωτέρω λόγους,
ο Κώδικας III και ο
Κώδικας ΑΟ,
καθώς και οι αντίστοιχες
τροποποιήσεις
των ανωτέρω
συμβάσεων, υπάγονται
στην αποκλειστική
αρμοδιότητα
της ΕΕ την
οποία η Ένωση
απέκτησε
δυνάμει του
άρθρου 3
παράγραφος 2
της ΣΛΕΕ, στο
μέτρο που η
έγκριση των
διακυβευόμενων
διεθνών
πράξεων μπορεί
να επηρεάσει
τους κοινούς κανόνες
ή να μεταβάλει
την εμβέλειά
τους.
(17)     Ορισμένες
διατάξεις στο
σχέδιο του
Κώδικα ΙΙΙ
αντιβαίνουν
προς τις
προαναφερθείσες
πράξεις του
ενωσιακού δικαίου,
ιδίως όσον
αφορά: α) την
επέκταση του
Κώδικα ώστε να
καλύπτει τις
διοικητικές
οδηγίες του
κράτους
σημαίας, όπως
καθήκοντα και
πιστοποιητικά
ταξινόμησης,
με αποτέλεσμα
να ελλοχεύει ο
κίνδυνος να
αμφισβητηθούν
αδικαιολόγητα
οι απαιτήσεις
που περιλαμβάνονται
στον κανονισμό
(ΕΚ) 391/2009 σχετικά με
τα εν λόγω καθήκοντα
και
πιστοποιητικά,
ή τα μέτρα που
λαμβάνονται
προκειμένου να
διασφαλιστεί η
εφαρμογή των
απαιτήσεων
αυτών, β) τον
περιορισμό της
ικανότητας του
κράτους
σημαίας να
ρυθμίζει τη
δραστηριότητα
αναγνωρισμένων
οργανισμών
μόνο σε πλοία
που φέρουν τη
σημαία του, σε
αντίθεση με τα
κριτήρια και
τις υποχρεώσεις
που
προβλέπονται
στον εν λόγω
κανονισμό, τα
οποία αφορούν
όλες τις
δραστηριότητες
των αναγνωρισμένων
οργανισμών,
ανεξαρτήτως
σημαίας, γ) την
απαγόρευση για
το κράτος
σημαίας να
αναθέτει στους
αναγνωρισμένους
οργανισμούς
του να
εφαρμόσουν πιστοποίηση
ή
θεσμοθετημένες
απαιτήσεις σε
πλοία εκτός
εκείνων που
δικαιούνται να
φέρουν τη
σημαία του,
πέραν των απαιτήσεων
των συμβάσεων
και των
υποχρεωτικών
πράξεων του
ΔΝΟ, σε
αντίθεση με τα
ειδικά
κριτήρια και
τις
υποχρεώσεις
που
αναφέρονται
ανωτέρω.
(18)     Ορισμένες
διατάξεις στο
σχέδιο Κώδικα
ΑΟ αντιβαίνουν
προς τις
προαναφερθείσες
πράξεις του
ενωσιακού
δικαίου, ιδίως
όσον αφορά: α)
τον ορισμό της
«θεσμοθετημένης
πιστοποίησης
και
θεσμοθετημένων
υπηρεσιών», ο οποίος
περιλαμβάνει
υπηρεσίες και
καθήκοντα πιστοποίησης
που, στον
κανονισμό (ΕΚ) 391/2009
και στην οδηγία
2009/15/ΕΚ,
θεωρούνται
μέρος των
δραστηριοτήτων
ταξινόμησης
των
αναγνωρισμένων
οργανισμών
και, ως εκ τούτου,
είναι
ιδιωτικού
χαρακτήρα, β)
τον περιορισμό
των
προδιαγραφών
για συνεργασία
μεταξύ
αναγνωρισμένων
οργανισμών
μόνο στο
πλαίσιο που
καθορίζεται
από το κράτος
σημαίας, σε
αντίθεση με
τις
υποχρεώσεις που
προβλέπονται
στο άρθρο 10 του
κανονισμού (ΕΚ)
391/2009, γ) την
υλοποίηση των
κανόνων
ταξινόμησης,
όπως περιγράφονται
ανωτέρω.
Επιπλέον, η
απαγόρευση στο
σχέδιο Κώδικα
ΑΟ για τυχόν
απαιτήσεις
σχετικά με τους
αναγνωρισμένους
οργανισμούς
που μπορεί να
προσκρούει στα
δικαιώματα
έτερου κράτους
σημαίας μπορεί,
όταν
αναφέρεται σε
συνδυασμό με
τον ορισμό του
Κώδικα για τη
θεσμοθετημένη
πιστοποίηση και
υπηρεσίες, να
οδηγήσει σε
καταχρηστική
ερμηνεία του
Κώδικα και, ως
εκ τούτου, σε
αδικαιολόγητους
περιορισμούς
στην εφαρμογή
των απαιτήσεων
που
προβλέπονται
στον κανονισμό
(ΕΚ) 391/2009 σχετικά με
τις
δραστηριότητες
ταξινόμησης
αναγνωρισμένων
οργανισμών.
(19)     Ούτε
οι τομείς που
περιλαμβάνονται
στο σχέδιο Κώδικα
ΙΙΙ, όπου τα
συμβαλλόμενα
μέρη μπορούν
να
παρεμβαίνουν στη
δραστηριότητα
των
αναγνωρισμένων
οργανισμών,
ούτε οι
απαιτήσεις που
τίθενται στο
σχέδιο του
Κώδικα ΑΟ για
αναγνωρισμένους
οργανισμούς
καλύπτουν όλα
τα ελάχιστα
κριτήρια και
τις υποχρεώσεις
που ορίζονται
στον κανονισμό
391/2009 ή που
απορρέουν από
υποχρεώσεις τις
οποίες υπέχουν
τα κράτη μέλη
σύμφωνα με την
οδηγία 2009/15/ΕΚ. Ωστόσο,
θα πρέπει να
θεωρείται ότι,
εκτός από τις περιπτώσεις
ρητής
απαγόρευσης,
οι εν λόγω
διατάξεις
καθορίζουν
ελάχιστα
πρότυπα τα οποία
τα
συμβαλλόμενα
μέρη μπορούν
να επεξεργαστούν
και να
βελτιώσουν.
(20)     Σε
κανένα σημείο,
είτε στο
σχέδιο Κώδικα
ΙΙΙ είτε του
Κώδικα ΑΟ, δεν θα
πρέπει να
τίθενται
περιορισμοί
στην ικανότητα
της Ένωσης να διατυπώνει,
σύμφωνα με τις Συνθήκες
και το διεθνές
δίκαιο, τις
κατάλληλες
συνθήκες για
τη χορήγηση
αναγνώρισης
στους
οργανισμούς
που επιθυμούν
να εγκριθούν
από τα κράτη
μέλη ώστε να ασκούν
έλεγχο και
δραστηριότητες
πιστοποίησης
στα πλοία για
λογαριασμό των
κρατών, με
σκοπό την
επίτευξη των
στόχων της Ένωσης,
και ιδίως για
την ενίσχυση
της ασφάλειας
στη θάλασσα
και την
προστασία του
περιβάλλοντος.
(21)     Με
εξαίρεση τους
προαναφερθέντες
δυνάμει τομείς
σύγκρουσης με
το ενωσιακό
δίκαιο, τα δύο
σχέδια Κωδίκων
πρέπει, στο
σύνολό τους, να
θεωρούνται θετική
εξέλιξη, καθώς
θα θεσπίσουν
υψηλά
παγκόσμια
πρότυπα για
τις
δραστηριότητες
τόσο των
κρατών σημαίας
όσο και των
αναγνωρισμένων
οργανισμών. Για
τους λόγους
αυτούς, η
ανάπτυξη
Κώδικα ΑΟ του ΔΝΟ
αναφέρεται
ρητά στην
αιτιολογική
σκέψη (4) του κανονισμού
391/2009. Συνεπώς, η
Ένωση θα πρέπει
να υποστηρίξει
την έγκριση
αμφότερων των Κωδίκων
ως
υποχρεωτικές
πράξεις του
ΔΝΟ.
(22)     Η
Ένωση δεν
είναι ούτε
μέλος του ΔΝΟ
ούτε συμβαλλόμενο
μέρος των ανωτέρω
συμβάσεων.
Επομένως,
είναι αναγκαίο
να εξουσιοδοτήσει
το Συμβούλιο τα
κράτη μέλη να
συγκατατεθούν
να δεσμευθούν,
προς το συμφέρον
της Ένωσης, με
τις
τροποποιήσεις
των εν λόγω
συμβάσεων που
θα καταστήσουν
υποχρεωτικό τον
Κώδικα III και τον
Κώδικα ΑΟ, από
κοινού με
σύστημα
ελέγχου
σχετικού
κράτους
σημαίας,
ΕΞΕΔΩΣΕ
ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:

Άρθρο 1
1.           Η
θέση της
Ένωσης κατά
την 28η
Συνέλευση του
ΔΝΟ είναι ότι συμφωνεί
με το σχέδιο
Κώδικα
εφαρμογής των
πράξεων του
ΔΝΟ, όπως
εγκρίθηκε από
την Επιτροπή
Ναυτικής
Ασφάλειας του
ΔΝΟ κατά την 91η
συνεδρία της
και ορίστηκε
στο παράρτημα 16
του εγγράφου MSC 91/22
του ΔΝΟ.
2.           Η
θέση της
Ένωσης κατά
την 28η
Συνέλευση του
ΔΝΟ είναι ότι συμφωνεί
με τα εξής:
α)      τροποποιήσεις
στη Διεθνή
Σύμβαση
Γραμμών Φόρτωσης,
1966, με στόχο να
καταστεί
υποχρεωτικός ο
Κώδικας
εφαρμογής των
πράξεων του
ΔΝΟ, από κοινού
με σύστημα
ελέγχου
σχετικού
κράτους
σημαίας, όπως
εγκρίθηκε από
την Επιτροπή
Ναυτικής
Ασφάλειας του
ΔΝΟ κατά την 91η
συνεδρία της,
όπως ορίζεται
στο παράρτημα 10
του εγγράφου MSC 91/22
του ΔΝΟ,
β)      τροποποιήσεις
στη Διεθνή
Σύμβαση για
την καταμέτρηση
της χωρητικότητας
των πλοίων, 1969, με
στόχο να
καταστεί υποχρεωτικός
ο Κώδικας
εφαρμογής των
πράξεων του ΔΝΟ,
από κοινού με
ένα σύστημα
ελέγχου
σχετικού κράτους
σημαίας, όπως
εγκρίθηκε από
την Επιτροπή Ναυτικής
Ασφάλειας του
ΔΝΟ κατά την 91η
συνεδρία της,
όπως ορίζεται
στο παράρτημα 12
του εγγράφου MSC 91/22
του ΔΝΟ,
γ)      τροποποιήσεις
στους διεθνείς
κανονισμούς
προς αποφυγήν
συγκρούσεων εν
θαλάσση, 1972, με
στόχο να καταστεί
υποχρεωτικός ο
Κώδικας
εφαρμογής των
πράξεων του
ΔΝΟ, από κοινού
με ένα σύστημα
ελέγχου
σχετικού
κράτους
σημαίας, όπως
εγκρίθηκε από
την Επιτροπή
Ναυτικής
Ασφάλειας του
ΔΝΟ κατά την 91η
συνεδρία της,
όπως ορίζεται
στο παράρτημα 11
του εγγράφου MSC 91/22
του ΔΝΟ.
Άρθρο 2
1.           Η
θέση της
Ένωσης κατά
την 65η
συνεδρία της
Επιτροπής
Προστασίας
Θαλάσσιου
Περιβάλλοντος
του ΔΝΟ είναι
ότι συμφωνεί
με το σχέδιο
Κώδικα του ΔΝΟ
για τους αναγνωρισμένους
οργανισμούς,
όπως εγκρίθηκε
από την εν λόγω
επιτροπή κατά
την 64η
συνεδρία της
και από την
Επιτροπή
Ναυτικής Ασφάλειας
του ΔΝΟ κατά
την 91η
συνεδρία της,
όπως ορίζεται
στο παράρτημα 19
του εγγράφου MSC 91/22
του ΔΝΟ.
2.           Η
θέση της
Ένωσης κατά
την 65η
συνεδρία της
Επιτροπής
Προστασίας
Θαλάσσιου Περιβάλλοντος
του ΔΝΟ είναι
ότι συμφωνεί
με την έγκριση
των
τροποποιήσεων
του πρωτοκόλλου
του 1978 σχετικά με
τη Διεθνή
Σύμβαση για
την αποφυγή
ρυπάνσεως της
θαλάσσης από
πλοία, 1973, με
σκοπό να
καταστεί
υποχρεωτικός ο
Κώδικας του
ΔΝΟ για τους
αναγνωρισμένους
οργανισμούς,
όπως εγκρίθηκε
από την
Επιτροπή
Προστασίας
Θαλάσσιου
Περιβάλλοντος
του ΔΝΟ κατά
την 64η
συνεδρία της,
όπως ορίζεται
στο παράρτημα 23
του εγγράφου MEPC 64/23
του ΔΝΟ.
3.           Η
θέση της
Ένωσης κατά
την 66η
συνεδρία της
Επιτροπής
Προστασίας
Θαλάσσιου Περιβάλλοντος
του ΔΝΟ είναι
ότι συμφωνεί
με την έγκριση
των
τροποποιήσεων
στα πρωτόκολλα
του 1978 και του 1997 σχετικά
με τη Διεθνή
Σύμβαση για
την αποφυγή
ρυπάνσεως της
θαλάσσης από
πλοία, 1973, με
σκοπό να
καταστεί
υποχρεωτικός ο
Κώδικας
εφαρμογής των
πράξεων του
ΔΝΟ, από κοινού
με σύστημα
ελέγχου
σχετικού κράτους
σημαίας, όπως
εγκρίθηκε από
την Επιτροπή Προστασίας
Θαλάσσιου
Περιβάλλοντος
του ΔΝΟ κατά
την 64η
συνεδρία της,
όπως ορίζεται
στο παράρτημα 20
του εγγράφου MEPC 64/23
του ΔΝΟ.
Άρθρο 3
1.           Η
θέση της
Ένωσης κατά
την 92η
συνεδρία της
Επιτροπής
Ναυτικής
Ασφάλειας του
ΔΝΟ είναι ότι συμφωνεί
με το σχέδιο
του Κώδικα του
ΔΝΟ για τους
αναγνωρισμένους
οργανισμούς,
όπως εγκρίθηκε
από την εν λόγω
επιτροπή στην 91η
συνεδρία της
και από την
Επιτροπή
Προστασίας Θαλάσσιου
Περιβάλλοντος
του ΔΝΟ κατά
την 64η
συνεδρία της,
όπως ορίζεται
στο παράρτημα 19
του εγγράφου MSC 91/22
του ΔΝΟ.
2.           Η
θέση της
Ένωσης κατά
την 92η
συνεδρία της
Επιτροπής
Ναυτικής
Ασφάλειας είναι
ότι συμφωνεί
με τα εξής:
α)      τροποποιήσεις
στη Διεθνή
Σύμβαση για
την ασφάλεια
της ανθρώπινης
ζωής στη
θάλασσα, 1974, όπως
τροποποιήθηκε
(SOLAS 1974) προκειμένου
να καταστεί
υποχρεωτικός ο
Κώδικας του
ΔΝΟ για τους
αναγνωρισμένους
οργανισμούς,
όπως εγκρίθηκε
από την
Επιτροπή
Ναυτικής
Ασφάλειας του
ΔΝΟ κατά την 91η
συνεδρία της,
όπως ορίζεται
στο παράρτημα 20
του εγγράφου MSC 91/22 του
ΔΝΟ,
β)      τροποποιήσεις
στο πρωτόκολλο
του 1988 σχετικά με
τη Διεθνή
Σύμβαση
γραμμών φορτώσεως,
1966, προκειμένου
να καταστεί
υποχρεωτικός ο
Κώδικας του
ΔΝΟ για τους
αναγνωρισμένους
οργανισμούς,
όπως εγκρίθηκε
από την
Επιτροπή
Ναυτικής Ασφάλειας
του ΔΝΟ κατά
την 91η
συνεδρία της,
όπως ορίζεται
στο παράρτημα 21
του εγγράφου MSC 91/22
του ΔΝΟ .
3.           Η
θέση της
Ένωσης στην 93η
συνεδρία της
Επιτροπής
Ναυτιλιακής
Ασφάλειας του
ΔΝΟ είναι ότι συμφωνεί
με τα εξής:
α)      τροποποιήσεις
στη Διεθνή
Σύμβαση για
την ασφάλεια
της ανθρώπινης
ζωής στη
θάλασσα, 1974, όπως
τροποποιήθηκε
(SOLAS 1974) προκειμένου
να καταστεί υποχρεωτικός
ο Κώδικας
εφαρμογής των
πράξεων του
ΔΝΟ, από κοινού
με σύστημα
ελέγχου
σχετικού κράτους
σημαίας, όπως
εγκρίθηκε από
την Επιτροπή
Ναυτικής
Ασφάλειας του
ΔΝΟ κατά την 91η
συνεδρία της,
όπως ορίζεται
στο παράρτημα 17
του εγγράφου MSC 91/22
του ΔΝΟ,
β)      τροποποιήσεις
στο πρωτόκολλο
του 1988 σχετικά με
τη Διεθνή
Σύμβαση
γραμμών
φορτώσεως, 1966,
προκειμένου να
καταστεί
υποχρεωτικός ο
Κώδικας
εφαρμογής των
πράξεων του
ΔΝΟ, από κοινού
με σύστημα
ελέγχου
σχετικού
κράτους
σημαίας, όπως
εγκρίθηκε από
την Επιτροπή
Ναυτικής
Ασφάλειας του
ΔΝΟ κατά την 91η
συνεδρία της,
όπως ορίζεται
στο παράρτημα 18
του εγγράφου MSC 91/22
του ΔΝΟ.
4.           Η
θέση της
Ένωσης στην 92η
και 93η
συνεδρία της
Επιτροπής
Ναυτικής Ασφάλειας
του ΔΝΟ είναι
ότι συμφωνεί
με την έγκριση και
επακόλουθη
θέσπιση
ενδεδειγμένων
τροποποιήσεων
στη Σύμβαση
για πρότυπα
εκπαίδευσης,
έκδοσης
πιστοποιητικών
και τήρησης
φυλακών των
ναυτικών, 1978,
προκειμένου να
καταστεί
υποχρεωτικός ο
Κώδικας εφαρμογής
των πράξεων
του ΔΝΟ, από
κοινού με
σύστημα ελέγχου
σχετικού
κράτους
σημαίας.
Άρθρο 4
1.           Η
θέση της
Ένωσης, όπως
ορίζεται στα
άρθρα 1 έως 3,
εκφράζεται από
τα κράτη μέλη,
τα οποία είναι
μέλη του ΔΝΟ
και ενεργούν
από κοινού
προς το
συμφέρον της
Ένωσης και με
την επιφύλαξη
που περιέχεται
στο παράρτημα
της παρούσας
απόφασης.
2.           Επίσημες
και ελάσσονος σημασίας
αλλαγές στη
θέση της
Ένωσης, όπως
ορίζεται στα
άρθρα 1 έως 3,
μπορούν να
συμφωνηθούν
χωρίς να
απαιτείται
τροποποίηση
της εν λόγω
θέσης.
Άρθρο 5
Με την
παρούσα
απόφαση, τα
κράτη μέλη
εξουσιοδοτούνται
να
συγκατατεθούν
να δεσμευθούν,
προς το
συμφέρον της
Ένωσης και με
την επιφύλαξη
που ορίζεται
στο παράρτημα
της παρούσας
απόφασης, με
τις τροποποιήσεις
που
αναφέρονται στο
άρθρο 1
παράγραφος 2, άρθρο
2 παράγραφος 2, άρθρο
2 παράγραφος 3
και άρθρο 3
παράγραφος 2
έως 4.
Άρθρο
6
Η
παρούσα
απόφαση
απευθύνεται
στα κράτη μέλη.
Βρυξέλλες,
                                                                       Για
το Συμβούλιο
                                                                       Ο
Πρόεδρος
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Επιφύλαξη
από [όνομα του
συμβαλλόμενου
κράτους μέλους]
Όσον
αφορά τον [όνομα
του σχετικού
Κώδικα], [όνομα
του
συμβαλλόμενου
κράτους μέλους]
επιθυμεί να
καταστήσει
σαφές ότι
τίποτα στον εν λόγω
Κώδικα δεν
ερμηνεύεται ως
περιστολή ή
περιορισμός
καθ’
οιονδήποτε
τρόπο της
εκπλήρωσης των
υποχρεώσεων
που υπέχει το
εν λόγω κράτος
βάσει του
ενωσιακού
δικαίου.
Ειδικότερα, [όνομα
του
συμβαλλόμενου
κράτους μέλους]
προτίθεται να
συνεχίσει να
συμμορφώνεται
με τη σχετική
ενωσιακή
νομοθεσία
σχετικά με
τους κοινούς
κανόνες και τα
πρότυπα για
τους
οργανισμούς επιθεώρησης
και ελέγχου
πλοίων και
ιδιαίτερα όσον
αφορά:
-           Τον
ορισμό των
«θεσμοθετημένων
πιστοποιητικών»
και των
«πιστοποιητικών
κλάσης»
-           Το
πεδίο
εφαρμογής των
υποχρεώσεων
και των κριτηρίων
που
καθορίζονται
για τους
αναγνωρισμένους
οργανισμούς
-           Τους
δασμούς που
βαρύνουν την
Ευρωπαϊκή
Επιτροπή όσον
αφορά την
αναγνώριση,
εκτίμηση και,
ανάλογα με την
περίπτωση, την
επιβολή
διορθωτικών
μέτρων ή
κυρώσεων σε
αναγνωρισμένους
οργανισμούς.
Επιπλέον,
[όνομα του
συμβαλλόμενου
κράτους μέλους]
θεωρεί ότι η [όνομα
του σχετικού
Κώδικα]
περιέχει
σύνολο
ελάχιστων
απαιτήσεων τις
οποίες τα
κράτη μπορούν
να επεξεργαστούν
και να
βελτιώσουν
ανάλογα με την
περίπτωση για
την ενίσχυση
της ναυτικής
ασφάλειας και
την προστασία
του
περιβάλλοντος.
Κάθε
έλεγχος του
ΔΝΟ πρέπει να
εξακριβώνει τη
συμμόρφωση
μόνο προς τις
διατάξεις των διεθνών
συμβάσεων που
έχει αποδεχθεί
[όνομα του
συμβαλλόμενου
κράτους μέλους],
συμπεριλαμβανομένων
των όρων της
παρούσας επιφύλαξης.
[1]               Επιτροπή
Προστασίας
Θαλάσσιου
Περιβάλλοντος
του ΔΝΟ.
[2]               Επιτροπή
Ναυτικής
Ασφάλειας του
ΔΝΟ.
[3]               Ή
12 μήνες μετά την
επίτευξη
επαρκών ρητών
αποδοχών.
[4]               Ή
12 μήνες μετά την
επίτευξη
επαρκών ρητών
αποδοχών.
[5]               Η
προθεσμία
αποδοχής
πιθανόν να
καθυστερήσει
έως την 1/7/2015,
προκειμένου να
εναρμονιστεί
με την ταυτόχρονη
τροποποίηση
της σύμβασης SOLAS,
της σύμβασης
περί γραμμών
φορτώσεως
πλοίων και της
σύμβασης STCW.
[6]               Η
έναρξη ισχύος
πιθανόν να
καθυστερήσει
έως την 1/1/2016,
προκειμένου να
εναρμονιστεί
με την
ταυτόχρονη τροποποίηση
της σύμβασης SOLAS,
της σύμβασης
περί γραμμών
φορτώσεως
πλοίων και της
σύμβασης STCW.
[7]               ΕΕ
L 131 της 28.5.2009, σ. 47.
[8]               ΕΕ
L 319 12.12.1994, σ. 20.
[9]               ΕΕ L 131 της 28.5.2009,
σ. 11.
[10]             Άρθρο
3 παράγραφος 1.
[11]             Αιτιολογική
σκέψη 13.
[12]             ΕΕ
L 131 της 28.5.2009, σ. 132.
[13]             ΕΕ
L 323 της 3.12.2008, σ. 33· οδηγία
όπως
τροποποιήθηκε
τελευταία με
την οδηγία 2012/35/ΕΕ.
[14]             Βλ.
κατωτέρω ενότητα
1.7.1.4.
[15]             ΕΕ
L 131 της 28.5.2009, σ. 47.
[16]             ΕΕ
L 131 της 28.5.2009, σ. 11.
[17]             ΕΕ
L 323 της 3.12.2008, σ. 33.
[18]             ΕΕ
L 343 της 14.12.2012, σ. 78
[19]             ΕΕ
L 131 της 28.5.2009, σ. 132.