				|

		52012PC0550

			Πρόταση ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ περί εξουσιοδοτήσεως των κρατών μελών που είναι συμβαλλόμενα μέρη της Σύμβασης της Βιέννης, της 21ης Μαΐου 1963, σχετικά με την αστική ευθύνη ως προς τις πυρηνικές ζημίες («Σύμβαση της Βιέννης») να κυρώσουν το Πρωτόκολλο περί τροποποιήσεως της εν λόγω Σύμβασης ή να προσχωρήσουν σε αυτό, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ένωσης /* COM/2012/0550 final - 2012/0262 (NLE) */

			   	ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ
ΕΚΘΕΣΗ
1.           ΠΛΑΙΣΙΟ
ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ
1.1.        Στόχος
της πρότασης
Το
διεθνές
καθεστώς
πυρηνικής
αστικής
ευθύνης διέπεται
επί του
παρόντος από
δύο βασικές
πράξεις: τη
«Σύμβαση της
Βιέννης»», όπως
αυτή
τροποποιείται με
το Πρωτόκολλο
του 1997, και τη «Σύμβαση
των Παρισίων»
του 1960 για την
αστική ευθύνη
στον τομέα της
πυρηνικής
ενέργειας, η
οποία τροποποιήθηκε
με διάφορα
πρωτόκολλα και
συμπληρώθηκε
με τη Σύμβαση
των Βρυξελλών
της 31ης
Ιανουαρίου 1963
(στο εξής η
«Σύμβαση των
Βρυξελλών»). Επί
της ουσίας, αμφότερες
οι εν λόγω
συμβάσεις
περιέχουν
παρόμοιες
βασικές αρχές.
Ωστόσο,
ορισμένα κράτη
μέλη της ΕΕ
είναι
συμβαλλόμενα
μέρη της
Σύμβασης των
Παρισίων και
άλλα της
Σύμβασης της
Βιέννης.
Τα άρθρα 12
έως 14 του
Πρωτοκόλλου
του 1997
περιλαμβάνουν
διατάξεις για
τη διεθνή
δικαιοδοσία,
την αναγνώριση
και την εκτέλεσης
αποφάσεων
σχετικά με την
εφαρμογή της
Σύμβασης της
Βιέννης. Οι
διατάξεις
αυτές έχουν
επιπτώσεις
στους κανόνες
του δικαίου
της Ευρωπαϊκής
Ένωσης και, πιο
συγκεκριμένα,
του κανονισμού
(ΕΚ) αριθ. 44/2001 του
Συμβουλίου,
της 22ας
Δεκεμβρίου 2000
για τη διεθνή δικαιοδοσία,
την αναγνώριση
και την
εκτέλεση αποφάσεων
σε αστικές και
εμπορικές
υποθέσεις[1].
Κατά συνέπεια,
η Ένωση έχει
την
αποκλειστική
δικαιοδοσία
επί των
συγκεκριμένων
διατάξεων του
Πρωτοκόλλου του
1997 και, άρα, τα
κράτη μέλη δεν
μπορούν να
καταστούν συμβαλλόμενα
μέρη του
Πρωτοκόλλου
του 1997 σε ό,τι αφορά
τις εν λόγω
διατάξεις.
Αντίστοιχα και
ως προς το
Πρωτόκολλο της
12ης
Φεβρουαρίου 2004
για την τροποποίηση
της Σύμβασης
των Παρισίων,
το Συμβούλιο
εξέδωσε
αποφάσεις με
τις οποίες
εξουσιοδοτούνται
τα κράτη μέλη
να υπογράψουν
και να
κυρώσουν το
Πρωτόκολλο ή
να
προσχωρήσουν
σε αυτό, προς το
συμφέρον της
Ένωσης.
Παρόμοια είναι
η λύση που
προτείνεται
και στην
παρούσα
περίπτωση.
Η
Επιτροπή
προτείνει στο
Συμβούλιο να
εξουσιοδοτήσει
τα κράτη μέλη
που είναι
συμβαλλόμενα
μέρη της
Σύμβασης, της
21ης Μαΐου 1963,
σχετικά με την
αστική ευθύνη
ως προς τις
πυρηνικές
ζημίες
(«Σύμβαση της
Βιέννης») –
δηλαδή τη
Βουλγαρία, την
Τσεχική
Δημοκρατία,
την Εσθονία,
την Ουγγαρία,
τη Λιθουανία,
την Πολωνία (εκ
των υστέρων)
και τη
Σλοβακία – να
κυρώσουν ή να
συνάψουν, προς
το συμφέρον
της Ευρωπαϊκής
Ένωσης, το
Πρωτόκολλο
περί τροποποιήσεως
της Σύμβασης το
οποίο
εγκρίθηκε στις
12 Σεπτεμβρίου 1997
υπό την αιγίδα
του Διεθνούς
Οργανισμού
Ατομικής
Ενέργειας.
Τέλος, αν
και θα ήταν
προτιμότερο να
εφαρμοστεί ενιαίο
καθεστώς στον
τομέα της
πυρηνικής
αστικής ευθύνης
στην Ευρωπαϊκή
Ένωση, υπάρχει
περιθώριο ευελιξίας
λόγω της
συμβατότητας
των καθεστώτων
που
καθιερώνουν οι
συμβάσεις της
Βιέννης και
των Παρισίων.
1.2.        Πρωτόκολλο
περί τροποποιήσεως
της Σύμβασης
της Βιέννης
του 1963 σχετικά με
την αστική
ευθύνη ως προς
τις πυρηνικές
ζημίες
Η Σύμβαση της
Βιέννης
εγκρίθηκε για
να εξυπηρετηθεί
ο σκοπός της
καταβολής
επαρκούς και
δίκαιης αποζημίωσης
των θυμάτων
των ζημιών που
προκαλούνται
από πυρηνικά
ατυχήματα. Η
σύμβαση αυτή
καθορίζει
ειδικό σύστημα
αστικής
ευθύνης στον
τομέα της
πυρηνικής
ενέργειας
σύμφωνα με τις
ακόλουθες
βασικές αρχές:
α) την
«αντικειμενική»
ευθύνη, δηλαδή
την ευθύνη
άνευ πταίσματος··
β) την
αποκλειστική
ευθύνη του
φορέα εκμετάλλευσης
της πυρηνικής
εγκατάστασης·
γ) τον ποσοτικό
περιορισμό της
ευθύνης και/ή
τον περιορισμό
κάλυψης της
ευθύνης με τη
σύναψη
ασφάλισης ή με
την παροχή
κάποιας άλλης
χρηματικής
εγγύησης· δ) τον
χρονικό
περιορισμό της
ευθύνης.
Το
Πρωτόκολλο του
1997
Η
Σύμβαση της
Βιέννης
τροποποιήθηκε
με το Πρωτόκολλο
του 1997 (με
ημερομηνία
έναρξης ισχύος
την 4η Οκτωβρίου
2003) για να
βελτιωθεί το
καθεστώς
αποζημίωσης
των πυρηνικών
ατυχημάτων.
Μεταξύ
άλλων, το
Πρωτόκολλο του
1997 περιλαμβάνει
νέο ορισμό για
τις πυρηνικές
ζημίες
(συνεκτιμώντας,
πλέον, και τις
έννοιες της
περιβαλλοντικής
ζημίας και των
προληπτικών μέτρων),
επεκτείνει το
γεωγραφικό
πεδίο
εφαρμογής της
Σύμβασης της
Βιέννης,
παρατείνει το
χρονικό διάστημα
εντός του
οποίου μπορούν
να ασκηθούν
αγωγές αποζημίωσης
για απώλεια
ζωής και
σωματική βλάβη
και αυξάνει
σημαντικά το
ελάχιστο όριο
αποζημίωσης.
Παράλληλα,
εμπεριέχει
νέες περί
διεθνούς
δικαιοδοσίας
διατάξεις που
παράγουν
συνέπειες σε
περίπτωση
πυρηνικού ατυχήματος
κατά τη
μεταφορά
πυρηνικού
υλικού προς ή από
εγκατάσταση
ευρισκόμενη
στο έδαφος
κράτους μέρους
της Σύμβασης
της Βιέννης.
Βάσει
του άρθρου 19
παράγραφος 1
του
Πρωτοκόλλου του
1997, το κράτος
μέρος του
Πρωτοκόλλου
αλλά όχι και της
Σύμβασης της
Βιέννης του 1963
δεσμεύεται από
τις διατάξεις
της, όπως τροποποιούνται
με το
Πρωτόκολλο,
έναντι άλλων
κρατών μερών
του
Πρωτοκόλλου
και, εφόσον δεν
εκφράσει διαφορετική
πρόθεση κατά
την κατάθεση
της πράξης
κύρωσης,
αποδοχής,
έγκρισης ή
προσχώρησής
του, θα δεσμεύεται
από τη Σύμβαση
της Βιέννης
του 1963 έναντι των
κρατών μερών
της Σύμβασης
αυτής και μόνο.
Tο
κοινό
Πρωτόκολλο του
1988
Την 21η
Σεπτεμβρίου 1988 η
Διάσκεψη για
τη σχέση μεταξύ
της Σύμβασης
των Παρισίων
και της
Σύμβασης της Βιέννης
ενέκρινε το
κοινό Πρωτόκολλο
σχετικά με την
εφαρμογή της
Σύμβασης της Βιέννης
και της
Σύμβασης των
Παρισίων («το
κοινό Πρωτόκολλο
του 1988»),
δεδομένου ότι
η Σύμβαση των
Παρισίων, η
Σύμβαση των
Βρυξελλών και
η Σύμβαση της
Βιέννης
διέπονται από
τις ίδιες
αρχές.
Πρωταρχικός στόχος
ήταν ο
συντονισμός
της εφαρμογής
των εν λόγω συμβάσεων.

Το κοινό
Πρωτόκολλο του
1988 συνδέει τις
δύο συμβάσεις
κατά δύο
βασικούς
τρόπους.
Πρώτον,
προβλέπει την
αμοιβαία
επέκταση της
ευθύνης του
φορέα
εκμετάλλευσης
που
προβλέπεται
από τα
καθεστώτα των
Παρισίων και
της Βιέννης
(άρθρο II). Κατά
συνέπεια, σε περίπτωση
πυρηνικού
ατυχήματος υπ’
ευθύνη φορέα εκμετάλλευσης
βάσει και
Σύμβασης της
Βιέννης, καθώς
και του κοινού
Πρωτοκόλλου, ο
φορέας
εκμετάλλευσης
θα ευθύνεται,
σύμφωνα με τη
Σύμβαση της
Βιέννης, για
τις πυρηνικές
ζημίες όχι
μόνο στο
έδαφος των μερών
αυτής, αλλά και
στο έδαφος των
μερών τόσο της
Σύμβασης των
Παρισίων όσο
και του κοινού
Πρωτοκόλλου.
Αντίστροφα, σε
περίπτωση
πυρηνικού
ατυχήματος υπ’
ευθύνη φορέα
εκμετάλλευσης
βάσει τόσο της Σύμβασης
των Παρισίων
όσο και του
κοινού
Πρωτοκόλλου,
θα ισχύει
αμοιβαιότητα.
Δεύτερον,
το κοινό
Πρωτόκολλο του
1988 αποσκοπεί στην
εξάλειψη των
αλληλοσυγκρουόμενων
διατάξεων που
θα ανέκυπταν
διαφορετικά,
ειδικότερα σε
περιπτώσεις
μεταφοράς,
λόγω της
ταυτόχρονης
εφαρμογής των
δύο συμβάσεων
(άρθρο III).
Tο κοινό
Πρωτόκολλο του
1988 υπεγράφη από
πέντε κράτη μέλη
και ετέθη σε
ισχύ σε άλλα 17
μετά την από
πλευράς τους
κύρωση,
προσχώρηση,
έγκριση ή
αποδοχή.
2.           ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
ΤΩΝ
ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΩΝ
ΜΕ ΤΑ
ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΑ
ΜΕΡΗ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ
ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΥ
Στις
τροποποιήσεις
της Σύμβασης
της Βιέννης
περιλαμβάνονται
στοιχεία υπέρ
των δυνητικών
θυμάτων ενός
πυρηνικού
ατυχήματος, π.χ.
η ποσοτική
αύξηση της
ευθύνης και ο
ευρύτερος
ορισμός των
πυρηνικών
ζημιών. Κατά
συνέπεια, και
σύμφωνα με τα
συμπεράσματα
τόσο της
μελέτης που
δημοσιεύτηκε
το 2009 όσο και του
συνεδρίου
εργασίας του
Ιουνίου του 2010
για την
πυρηνική
αστική ευθύνη[2],
αναγνωρίζεται,
μετά από
διαβουλεύσεις
με τα ενδιαφερόμενα
μέρη, ότι
οποιαδήποτε
πρωτοβουλία στον
τομέα της
πυρηνικής
αστικής
ευθύνης δεν
πρέπει να
παρεμποδίζει την
προσχώρηση των
κρατών μελών
σε οποιαδήποτε
διεθνή σύμβαση
που βελτιώνει
την κατάσταση
των δυνητικών
θυμάτων στην
Ευρωπαϊκή
Ένωση. Συνεπώς,
η προσχώρηση
στο Πρωτόκολλο
του 1997 θα
συμβάλει θετικά
στη βελτίωση
της
αποζημίωσης
των θυμάτων
ανά την
Ευρωπαϊκή Ένωση.

3.           ΝΟΜΙΚΑ
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ
ΠΡΟΤΑΣΗΣ
3.1.        Tα ενδιαφερόμενα
κράτη μέλη
Tα
ακόλουθα εννέα
κράτη μέλη της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης είτε
έχουν κυρώσει
τη Σύμβαση της
Βιέννης είτε έχουν
προσχωρήσει σε
αυτήν: Βουλγαρία,
Τσεχική
Δημοκρατία,
Εσθονία,
Ουγγαρία,
Λετονία,
Λιθουανία,
Σλοβακία,
Πολωνία και
Ρουμανία. Το Ηνωμένο
Βασίλειο και η
Ισπανία
υπέγραψαν τη
σύμβαση χωρίς
να την
κυρώσουν (οι
δύο αυτές
χώρες κατέστησαν
συμβαλλόμενα
μέρη στη
Σύμβαση των
Παρισίων). Η
σύμβαση δεν
εφαρμόζεται
πλέον στη
Σλοβενία.
Το
Πρωτόκολλο του
1997 υπεγράφη από
την Τσεχική
Δημοκρατία,
την Ουγγαρία,
τη Λιθουανία
και την Ιταλία (η
τελευταία
είναι
συμβαλλόμενο
μέρος της
Σύμβασης των
Παρισίων). Το
Πρωτόκολλο
κυρώθηκε από
τη Ρουμανία
και τη Λετονία
(πριν από την
προσχώρησή
τους στην ΕΕ)
και από την
Πολωνία (μετά
την προσχώρηση
στην ΕΕ).
Κατά
συνέπεια, η
απόφαση του
Συμβουλίου
απευθύνεται σε
εκείνα τα
κράτη μέλη που
είναι
συμβαλλόμενα
μέρη της
Σύμβασης της
Βιέννης,
δηλαδή στη
Βουλγαρία,
στην Τσεχική
Δημοκρατία,
στην Εσθονία,
στην Ουγγαρία,
στη Λιθουανία,
στην Πολωνία
(εκ των υστέρων)
και στη Σλοβακία.
Δεδομένου ότι
η Ιταλία, το
Ηνωμένο
Βασίλειο και η
Ισπανία
υπέγραψαν τη
Σύμβαση της
Βιέννης ενώ
είναι και
συμβαλλόμενα
μέρη της
Σύμβασης των
Παρισίων, η
οποία θεσπίζει
ένα παρόμοιο
καθεστώς
πυρηνικής
αστικής
ευθύνης, οι εν
λόγω χώρες δεν
θα πρέπει να
καλύπτονται
από την
απόφαση του
Συμβουλίου.
3.2.        Ο κανονισμός
(ΕΚ) του
Συμβουλίου
αριθ. 44/2001
Ο κανονισμός
(ΕΚ) αριθ. 44/2001 του
Συμβουλίου της
22ας Δεκεμβρίου
2000[3]
καθορίζει
κανόνες για τη
διεθνή
δικαιοδοσία,
την αναγνώριση
και την
εκτέλεση των
αποφάσεων σε
αστικές και
εμπορικές
υποθέσεις. Ο
κανονισμός
είναι δεσμευτικός
για όλα τα
κράτη μέλη (για
τη Δανία υπάρχουν
ειδικές
ρυθμίσεις).
Οι
κανόνες διεθνούς
δικαιοδοσίας
που
θεσπίζονται με
τον κανονισμό
(ΕΚ) αριθ. 44/2001 του
Συμβουλίου
εφαρμόζονται
όταν ο εναγόμενος
έχει την
κατοικία του
σε ένα από τα
κράτη μέλη που
δεσμεύονται
από τον
κανονισμό. Οι
εναγόμενοι που
δεν έχουν την
κατοικία τους
σε ένα κράτος μέλος
μπορούν να
εναχθούν
ενώπιον των
δικαστηρίων
κάθε κράτους
μέλους με βάση
τους εθνικούς
κανόνες
δικαιοδοσίας
του τελευταίου
αυτού κράτους,
υπό την
επιφύλαξη των
άρθρων 22
(αποκλειστική
διεθνής
δικαιοδοσία)
και 23 (ρήτρες
συμφωνιών
εκλογής δωσιδικίας).
Η
δικαιοδοσία
βασίζεται,
κατά πρώτο
λόγο, στον τόπο
κατοικίας του
εναγομένου.
Επιπλέον, όταν
συντρέχει η
περίπτωση
αξιώσεων εξ
αδικημάτων,
ενοχών αδικοπραξίας
ή οιονεί
αδικοπραξίας,
το πρόσωπο που
έχει την
κατοικία του
στο έδαφος
κράτους μέλους
μπορεί να εναχθεί
στο κράτος
μέλος στο
οποίο συνέβη ή
ενδέχεται να
συμβεί το
ζημιογόνο
γεγονός. Όπως
εξυπακούεται,
σύμφωνα με τη
νομολογία του
Δικαστηρίου, ο
τόπος
επέλευσης του
ζημιογόνου
γεγονότος
είναι ο τόπος
όπου έχει
παραχθεί το
ζημιογόνο
γεγονός ή ο
τόπος στον
οποίο
συντελέστηκε η
ζημία. Σε
διαφορές
σχετικές με
υποθέσεις
ασφαλίσεων, ο
ασφαλιστής που
έχει την
κατοικία του
σε ένα κράτος
μέλος μπορεί
να εναχθεί α)
ενώπιον των
δικαστηρίων
του κράτους
μέλους όπου
έχει την
κατοικία του ή
β) στο κράτος
μέλος, στο οποίο
ο ενάγων έχει
την κατοικία
του, εφόσον την
αγωγή έχει
ασκήσει ο
αντισυμβαλλόμενος
του ασφαλιστή, ο
ασφαλισμένος ή
ο δικαιούχος ή
γ) εάν
πρόκειται για
συνασφαλιστή,
ενώπιον του
δικαστηρίου
του κράτους
μέλους στο
οποίο έχει
εναχθεί ο
κύριος ασφαλιστής.
Σε υποθέσεις
ασφάλισης
αστικής
ευθύνης, ο
ασφαλιστής
μπορεί,
επιπλέον, να
εναχθεί
ενώπιον των
δικαστηρίων
του τόπου όπου
συνέβη το
ζημιογόνο
γεγονός και
μπορεί επίσης
να
προσεπικληθεί
ενώπιον του δικαστηρίου
που έχει
επιληφθεί της
αγωγής του ζημιωθέντος
κατά του
ασφαλισμένου,
εφόσον το
δίκαιο του
δικαστηρίου το
επιτρέπει.
Όπως
ορίζεται στον
κανονισμό (ΕΚ)
αριθ. 44/2001, η
απόφαση που
εκδίδεται σε
ένα κράτος
μέλος πρέπει
να αναγνωρίζεται
και να
εκτελείται στα
υπόλοιπα κράτη
χωρίς να
χρειάζεται να
τηρηθεί καμία ειδική
διαδικασία.
Επιτρέπεται,
πάντως,
περιορισμένος
αριθμός λόγων
μη αναγνώρισης
για να ληφθούν
υπόψη οι λόγοι
δημοσίας
τάξεως, ο
σεβασμός των δικαιωμάτων
της
υπεράσπισης
και η ύπαρξη
ορισμένων
ασυμβίβαστων
αποφάσεων.
3.3.        Η
αρμοδιότητα
της Ευρωπαϊκής
Ένωσης σε
σχέση με το
Πρωτόκολλο του
1997
Δεν
υπάρχει
ενωσιακή
νομοθεσία που
να διέπει την αστική
ευθύνη στον
τομέα της
πυρηνικής
ενέργειας. Ο
κανονισμός (ΕΚ)
αριθ. 864/2007 του
Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου
και του
Συμβουλίου της
11ης Ιουλίου 2007
για το εφαρμοστέο
δίκαιο στις
εξωσυμβατικές
ενοχές («Ρώμη II»)
εξαιρεί την
πυρηνική
αστική ευθύνη
από το πεδίο
εφαρμογής του.
Ωστόσο,
το Πρωτόκολλο
του 1997 περιέχει
διατάξεις που
επηρεάζουν τον
κανονισμό (ΕΚ)
αριθ. 44/2001 του
Συμβουλίου.
Αντίθετα προς
τις
πολυάριθμες
βάσεις
διεθνούς
δικαιοδοσίας
που
προβλέπονται υπό
τον εν λόγω
κανονισμό, το
άρθρο ΧΙ της
Σύμβασης της
Βιέννης, όπως
αυτή
τροποποιείται
με το Πρωτόκολλο
του 1997, προβλέπει
καταρχήν την
αποκλειστική
δικαιοδοσία
των
δικαστηρίων
του
συμβαλλόμενου
κράτους όπου
συνέβη το
πυρηνικό
ατύχημα.
Ειδικότερα,
το άρθρο ΧΙ της
Σύμβασης της
Βιέννης προβλέπει
αποκλειστική
δικαιοδοσία
των δικαστηρίων
του
συμβαλλόμενου
κράτους όπου
συνέβη το πυρηνικό
ατύχημα
αναφορικά με
αγωγές
αποζημίωσης
για τις ζημίες
που προκάλεσε
το ατύχημα. Αν
το ατύχημα
συνέβη εκτός
του εδάφους
των συμβαλλομένων
μερών ή αν ο
τόπος του
ατυχήματος δεν
μπορεί να
προσδιοριστεί
με βεβαιότητα,
αρμόδια είναι
τα δικαστήρια
του κράτους
της πυρηνικής
εγκατάστασης
του υπεύθυνου
φορέα
εκμετάλλευσης.
Το
Πρωτόκολλο του
1997 προβλέπει
προσέτι την
αποκλειστική
δικαιοδοσία
των
δικαστηρίων
του
συμβαλλόμενου
παράκτιου
κράτους για
πυρηνικά
ατυχήματα
εντός της αποκλειστικής
οικονομικής
ζώνης του. Η
δικαιοδοσία
αυτή
αναγνωρίζεται
υπό την προϋπόθεση
ότι ο
θεματοφύλακας
της Σύμβασης
έλαβε
κοινοποίηση
για την
καθιέρωση μιας
τέτοιας ζώνης
πριν από την
επέλευση του
πυρηνικού ατυχήματος.

Αναφορικά με
τους κανόνες
περί
αναγνώρισης
και εκτέλεσης
υπό το άρθρο XII
της Σύμβασης
της Βιέννης, όπως
αυτή
τροποποιείται
με το
Πρωτόκολλο του
1997, οιαδήποτε
απόφαση του
αρμόδιου
δικαστηρίου δεν
υπόκειται
πλέον σε
συνήθεις
μορφές
προσφυγής τυγχάνει
των ειδικών
διατάξεων
σχετικά με την
αναγνώριση και
την εκτέλεση
των αποφάσεων. Με
ορισμένες
εξαιρέσεις[4],
το άρθρο XII
προβλέπει ότι
η απόφαση
πρέπει να
αναγνωρίζεται
εντός του
εδάφους όλων
των συμβαλλομένων
μερών και να
είναι
εκτελεστή σαν
να επρόκειτο
για απόφαση
εθνικού
δικαστηρίου.
Επί της ουσίας
αναθεώρηση της
υπόθεσης δεν
χωρεί για κανέναν
λόγο.
Η
Ευρωπαϊκή
Ένωση είναι
αποκλειστικά
αρμόδια για τα θέματα
των διατάξεων
της διεθνούς
δικαιοδοσίας, της
αναγνώρισης
και της
εκτέλεσης των
αποφάσεων που
περιλαμβάνει
το Πρωτόκολλο
του 1997, επειδή
αυτά επηρεάζουν,
κατά την
έννοια της
νομολογίας του
Δικαστηρίου
των Ευρωπαϊκών
Κοινοτήτων[5],
τους
αντίστοιχους
κανόνες του
κανονισμού (ΕΚ)
αριθ. 44/2001 του
Συμβουλίου. Τα κράτη
μέλη δεν
δικαιούνται,
συνεπώς, να
παρεκκλίνουν
πλέον μεταξύ
τους από τους
κανόνες αυτούς
ούτε
δικαιούνται να
συνάπτουν
διεθνείς
συμβατικές σχέσεις
με τρίτα κράτη,
οι οποίες
θίγουν τους εν
λόγω κανόνες.
3.4.        Εξουσιοδότηση
των κρατών
μελών
Η
Σύμβαση της
Βιέννης και το
Πρωτόκολλο του
1997 δεν περιλαμβάνουν
ρήτρα
περιφερειακών
οικονομικών οργανισμών
που να
επιτρέπει στην
Ευρωπαϊκή Ένωση
να καταστεί
συμβαλλόμενο
μέρος του
Πρωτοκόλλου.
Εξαιτίας του
γεγονότος
αυτού, η
Ευρωπαϊκή
Ένωση δεν
είναι σε θέση
να καταστεί
συμβαλλόμενο
μέρος του
Πρωτοκόλλου
του 1997.
Διασφαλίζοντας
τη βελτιωμένη
προστασία των
θυμάτων στις
περιπτώσεις
πυρηνικών
ατυχημάτων, το
Πρωτόκολλο του
1997 είναι
ιδιαίτερα
σημαντικό για
την Ευρωπαϊκή
Ένωση και τα
κράτη μέλη της.
Επομένως,
δικαιολογείται,
κατ’ εξαίρεση, η
άσκηση, από την
πλευρά της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης, των
αρμοδιοτήτων
της μέσω των
κρατών μελών
της που είναι
συμβαλλόμενα
μέρη στη
Σύμβαση της
Βιέννης.
Πέραν
των κρατών
μελών που ήδη
είναι
συμβαλλόμενα
μέρη στην
τροποποιημένη
Σύμβαση των
Παρισίων,
πέντε κράτη
μέλη της Ευρωπαϊκής
Ένωσης και,
συγκεκριμένα,
η Αυστρία, η
Ιρλανδία, το
Λουξεμβούργο,
η Μάλτα και η
Κύπρος δεν είναι
μέρη ούτε της
τροποποιημένης
Σύμβασης των
Παρισίων ούτε της
Σύμβασης της
Βιέννης του 1963. Κ           ατά
συνέπεια,
θεωρείται
αντικειμενικά
δικαιολογημένο
να επιτραπεί, κατ’
εξαίρεση, στα
προαναφερόμενα
πέντε κράτη
μέλη να μην
καταστούν μέρη
του
Πρωτοκόλλου
του 1997 και να
εξακολουθήσουν
να εφαρμόζουν
τους κανόνες
του κανονισμού
(ΕΚ) αριθ. 44/2001 του
Συμβουλίου
στον τομέα που
καλύπτουν η
Σύμβαση της
Βιέννης και το
Πρωτόκολλο του
1997. Αυτή η
διαφοροποιημένη
εφαρμογή των
κανόνων της
διεθνούς
δικαιοδοσίας
εντός του
πλαισίου της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης
αιτιολογείται
δεδομένου ότι:
- το
Πρωτόκολλο του
1997 τροποποιεί
μια σύμβαση
στην οποία τα
προαναφερόμενα
πέντε κράτη
μέλη δεν είναι
συμβαλλόμενα
μέρη,
- ο
κανονισμός (ΕΚ)
αριθ. 44/2001 του
Συμβουλίου δεν
επηρεάζει τις
συμβάσεις των
οποίων
συμβαλλόμενα
μέρη είναι τα
κράτη μέλη.
Κατά
συνέπεια, μόνο
τα κράτη μέλη
που τη στιγμή
αυτή αποτελούν
μέρη της
Σύμβασης της
Βιέννης θα
πρέπει να
κυρώσουν ή να
προσχωρήσουν
στο Πρωτόκολλο
του 1997 προς το
συμφέρον της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης. Η
Πολωνία κύρωσε
το Πρωτόκολλο
του 1997 μετά την
ένταξή της στην
ΕΕ και,
επομένως, θα
πρέπει να
καταστεί
αποδέκτης της
απόφασης εκ
των υστέρων. Η
Λετονία και η
Ρουμανία είχαν
ήδη υπογράψει
και κυρώσει το
Πρωτόκολλο του
1997 πριν από την
ένταξή τους
στην Ευρωπαϊκή
Ένωση.
Για τους
λόγους αυτούς
η Επιτροπή
συνιστά στο Ευρωπαϊκό
Κοινοβούλιο
και στο
Συμβούλιο να
εκδώσουν την
απόφαση περί
εξουσιοδοτήσεως
των κρατών
μελών που
είναι
συμβαλλόμενα
μέρη στη
Σύμβαση της
Βιέννης
προκειμένου να
κυρώσουν, προς
το συμφέρον
της Ευρωπαϊκής
Ένωσης, το
Πρωτόκολλο του
1997 ή να προσχωρήσουν
σε αυτό.
3.5.        Επιφύλαξη
ως προς τους
κανόνες
αναγνώρισης
και εκτέλεσης
των αποφάσεων
Αναφορικά με
τους κανόνες
αναγνώρισης
και εκτέλεσης
των αποφάσεων
του άρθρου ΧΙΙ
όπως τροποποιείται
με το άρθρο 14 του
Πρωτοκόλλου
του 1997, είναι
αναγκαίο να
διασφαλιστεί η
συνέχιση της
εφαρμογής των
συναφών κανόνων
του κανονισμού
αριθ. 44/2001, όπως
επεκτείνονται
στη Δανία
βάσει της
Συμφωνίας
μεταξύ
Ευρωπαϊκής
Κοινότητας και
του Βασιλείου
της Δανίας
σχετικά με τη
διεθνή
δικαιοδοσία
και την
αναγνώριση και
εκτέλεση αποφάσεων
σε αστικές και
εμπορικές
υποθέσεις[6]
ή της Σύμβασης
του Λουγκάνο,
της 30ης
Οκτωβρίου 2007, για
τη διεθνή
δικαιοδοσία,
την αναγνώριση
και την εκτέλεση
αποφάσεων σε
αστικές και
εμπορικές υποθέσεις[7].
Ο περιορισμός
της εφαρμογής
του άρθρου XII της
Σύμβασης της
Βιέννης κατ’
αυτόν τον
τρόπο θα
διασφάλιζε την
ενότητα του
ενωσιακού
δικαστικού
χώρου και την
ελεύθερη
κυκλοφορία των
δικαστικών
αποφάσεων εντός
της ΕΕ, χωρίς
επιπτώσεις για
την αποτελεσματική
εφαρμογή της
Σύμβασης, όπως
αυτή
τροποποιείται
με το Πρωτόκολλο,
και χωρίς
θεμελιώδεις
συνέπειες για
τα συμβαλλόμενα
μέρη της που
δεν είναι
κράτη μέλη της ΕΕ.

Το
Πρωτόκολλο του
1997 δεν αναφέρει
αν χωρούν
επιφυλάξεις.
Βάσει του
άρθρου 19 της
Σύμβασης της
Βιέννης του 1969
περί του
Δικαίου των
Συνθηκών,
επιφύλαξη
χωρεί εφόσον
αυτή συνάδει
με «τον στόχο
και τον σκοπό»
της Σύμβασης,
όπως στην
παρούσα
περίπτωση.
Συμπερασματικά,
κατά την
προσχώρησή
τους στο Πρωτόκολλο
του 1997 τα κράτη
μέλη πρέπει να
διασφαλίσουν
την εφαρμογή
των
αντίστοιχων
ενωσιακών
κανόνων σε ό,τι αφορά
την αναγνώριση
και την
εκτέλεση
δικαστικών
αποφάσεων
άλλου κράτους
μέλους
(συμπεριλαμβανομένης
της Δανίας) ή
κράτους εκτός
ΕΕ που δεσμεύεται
από τη σύμβαση
του Λουγκάνο.
2012/0262 (NLE)
Πρόταση
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
περί
εξουσιοδοτήσεως
των κρατών μελών
που είναι
συμβαλλόμενα
μέρη της
Σύμβασης της
Βιέννης, της 21ης
Μαΐου 1963, σχετικά
με την αστική
ευθύνη ως προς
τις πυρηνικές
ζημίες
(«Σύμβαση της Βιέννης»)
να κυρώσουν το
Πρωτόκολλο
περί
τροποποιήσεως
της εν λόγω
Σύμβασης ή να
προσχωρήσουν
σε αυτό, προς το
συμφέρον της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης
ΤΟ
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ
ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας
υπόψη τη
Συνθήκη για τη
λειτουργία της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης, και
ιδίως το άρθρο 81
παράγραφος 2, σε
συνδυασμό με
το άρθρο 218
παράγραφος 6
στοιχείο α),
Έχοντας
υπόψη την
πρόταση της
Ευρωπαϊκής
Επιτροπής,
Έχοντας
υπόψη την
έγκριση του
Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου,
Εκτιμώντας
τα ακόλουθα:
(1)       Το
Πρωτόκολλο της
12ης
Σεπτεμβρίου 1997
για την τροποποίηση
της Σύμβασης
της Βιέννης
της 21ης Μαΐου 1963
σχετικά με την
αστική ευθύνη
ως προς τις
πυρηνικές
ζημίες (στο
εξής «η Σύμβαση
της Βιέννης») υπεβλήθη
σε
διαπραγματεύσεις
με σκοπό να
βελτιωθεί η
αποζημίωση των
θυμάτων ζημιών
που προκαλούνται
από πυρηνικά
ατυχήματα.
(2)       Η
Ευρωπαϊκή
Ένωση έχει
αποκλειστική
δικαιοδοσία
όσον αφορά τα
ενοποιημένα άρθρα
XI και XII της
Σύμβασης της
Βιέννης, στον
βαθμό που οι εν
λόγω διατάξεις
επηρεάζουν
τους κανόνες
που θεσπίζει ο
κανονισμός (ΕΚ)
αριθ. 44/2001 του
Συμβουλίου, της
22ας Δεκεμβρίου
2000, για τη διεθνή
δικαιοδοσία,
την αναγνώριση
και την
εκτέλεση των
αποφάσεων σε
αστικές και
εμπορικές
υποθέσεις[8].
Τα κράτη μέλη
διατηρούν τις
αρμοδιότητές
τους στα
θέματα που
καλύπτει το
Πρωτόκολλο του
1997 τα οποία δεν
έχουν
επιπτώσεις στο
δίκαιο της
Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Λόγω του
αντικειμένου
και του σκοπού
του Πρωτοκόλλου
του 1997, η αποδοχή
των διατάξεων
του
Πρωτοκόλλου
που εμπίπτουν
στη
δικαιοδοσία
της Ευρωπαϊκής
Ένωσης δεν
είναι δυνατόν
να διαχωρισθεί
από τις
διατάξεις που
εμπίπτουν στη
δικαιοδοσία
των κρατών
μελών.
(3)       Το
Πρωτόκολλο του
1997 έχει
ιδιαίτερη
σημασία προς το
συμφέρον της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης και των
κρατών μελών
της, επειδή
επιτρέπει τη
βελτίωση των
αποζημιώσεων
για τις ζημίες
που
προκαλούνται
από πυρηνικά
ατυχήματα.
(4)       Στη
Σύμβαση της
Βιέννης και
στο Πρωτόκολλό
της του 1997 δεν
μπορούν να
συμμετάσχουν
περιφερειακοί
οργανισμοί.
Εξαιτίας του
γεγονότος
αυτού, η
Ευρωπαϊκή
Ένωση δεν
είναι σε θέση
να υπογράψει ή να
κυρώσει το
Πρωτόκολλο.
Υπό τις
συνθήκες
αυτές, δικαιολογείται
κατ’ εξαίρεση
τα κράτη μέλη
να κυρώσουν το
Πρωτόκολλο του
1997 ή να
προσχωρήσουν
σε αυτό, προς το
συμφέρον της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης.
(5)       Πέντε
κράτη μέλη της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης, και
συγκεκριμένα η
Αυστρία, η
Ιρλανδία, το
Λουξεμβούργο,
η Κύπρος και η
Μάλτα δεν
είναι, ωστόσο,
μέρη της Σύμβασης
της Βιέννης.
Δεδομένου ότι
το Πρωτόκολλο
του 1997 τροποποιεί
τη Σύμβαση της
Βιέννης και
ότι ο
κανονισμός (ΕΚ)
αριθ. 44/2001 του
Συμβουλίου
εξουσιοδοτεί
τα κράτη μέλη
που δεσμεύονται
από την εν λόγω
σύμβαση να
εξακολουθήσουν
να εφαρμόζουν
τους κανόνες
διεθνούς δικαιοδοσίας
που
προβλέπονται
από την εν λόγω
σύμβαση, δικαιολογείται
αντικειμενικά
να είναι
αποδέκτες της
παρούσας
απόφασης μόνο
τα κράτη μέλη
που αποτελούν
συμβαλλόμενα
μέρη της
Σύμβασης της
Βιέννης και να
επιτραπεί, κατ’
εξαίρεση, στα
προαναφερόμενα
πέντε κράτη
μέλη να μην
καταστούν μέρη
του
Πρωτοκόλλου
του 1997.
(6)       Κατά
συνέπεια, τα
κράτη μέλη που
είναι μέρη της
Σύμβασης της
Βιέννης θα
πρέπει να
κυρώσουν το
Πρωτόκολλο του
1997 ή να
προσχωρήσουν
σε αυτό, προς το
συμφέρον της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης και υπό
τους όρους που
καθορίζονται
στην παρούσα
απόφαση. Εκ των υστέρων
αποδέκτης της
παρούσας
απόφασης είναι
η Πολωνία,
δεδομένου ότι
κύρωσε το
Πρωτόκολλο το 2010.
(7)       Κατά
συνέπεια, όσον
αφορά την
Ευρωπαϊκή
Ένωση, οι διατάξεις
του
Πρωτοκόλλου
του 1997 θα
εφαρμόζονται μόνο
στα κράτη μέλη
που είναι, επί
του παρόντος, συμβαλλόμενα
μέρη της
Σύμβασης της
Βιέννης.
(8)       Τα
κράτη μέλη θα
πρέπει να
ολοκληρώσουν
εντός εύλογου
χρονικού
διαστήματος
τις σχετικές
διαδικασίες
για την κύρωση
του
Πρωτοκόλλου
του 1997 ή την προσχώρησή
τους σε αυτό,
προς το
συμφέρον της
ΕΕ. Είναι
σκόπιμη η
ανταλλαγή
πληροφοριών
μεταξύ των
κρατών μελών σχετικά
με την πρόοδο
των
διαδικασιών
κύρωσης ή προσχώρησης,
ώστε να
προετοιμαστεί
η κατάθεση των αντίστοιχων
εγγράφων
κύρωσης του
Πρωτοκόλλου του
1997 ή προσχώρησης
σε αυτό.
(9)       Οι
κανόνες
αναγνώρισης
και εκτέλεσης
των αποφάσεων
που θεσπίζει
το άρθρο ΧΙΙ της
Σύμβασης της
Βιέννης, όπως
τροποποιείται
με το άρθρο 14 του
Πρωτοκόλλου
του 1997, δεν
υπερισχύουν των
οικείων
διατάξεων του
κανονισμού (ΕΚ)
αριθ. 44/2001, όπως
επεκτείνονται
στη Δανία
βάσει της
Συμφωνίας
μεταξύ της
Ευρωπαϊκής
Κοινότητας και
του Βασιλείου
της Δανίας για
τη διεθνή
δικαιοδοσία,
την αναγνώριση
και την
εκτέλεση των
αποφάσεων σε
αστικές και
εμπορικές
υποθέσεις,
ούτε διατάξεων
της Σύμβασης
του Λουγκάνο
της 30ης
Οκτωβρίου 2007 για
τη διεθνή
δικαιοδοσία,
την αναγνώριση
και την
εκτέλεση των
αποφάσεων σε
αστικές και
εμπορικές
υποθέσεις.
Κατά την
κύρωση του
Πρωτοκόλλου
του 1997 ή την
προσχώρησή τους
σε αυτό, τα
κράτη μέλη
πρέπει,
συνεπώς, να
προβούν σε
δήλωση
προκειμένου να
διασφαλιστεί η
συνέχιση της
εφαρμογής των
οικείων
κανόνων της ΕΕ.
(10)     Δυνάμει
των άρθρων 1 και 2
του
Πρωτοκόλλου
σχετικά με τη
θέση της
Δανίας, το
οποίο
προσαρτάται
στη Συνθήκη
για την
Ευρωπαϊκή
Ένωση και στη
Συνθήκη για τη
λειτουργία της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης, η Δανία
δεν συμμετέχει
στην έκδοση
της παρούσας
απόφασης και
δεν δεσμεύεται
από αυτήν ούτε
υπόκειται στην
εφαρμογή της,
ΕΞΕΔΩΣΕ
ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ
ΑΠΟΦΑΣΗ:
Άρθρο 1
1.
Με την
επιφύλαξη των
αρμοδιοτήτων
της Ευρωπαϊκής
Ένωσης, τα
κράτη μέλη που,
επί του
παρόντος,
είναι μέρη στη
Σύμβαση της Βιέννης,
της 21ης Μαΐου 1963,
σχετικά με την
αστική ευθύνη
ως προς τις
πυρηνικές
ζημίες
κυρώνουν το
Πρωτόκολλο του
1997 ή προσχωρούν
σε αυτό, προς το
συμφέρον της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης.
2.
Το
κείμενο του
Πρωτοκόλλου
του 1997
επισυνάπτεται
στην παρούσα
απόφαση.
3.
Στην
παρούσα
απόφαση, ως
«κράτη μέλη»
νοούνται όλα
τα κράτη μέλη
που, επί του
παρόντος,
είναι
συμβαλλόμενα
μέρη στη
Σύμβαση της
Βιέννης.
Άρθρο 2
1.
Τα κράτη
μέλη λαμβάνουν
τα αναγκαία
μέτρα για την
ταυτόχρονη
κατάθεση των
εγγράφων
κύρωσης του Πρωτοκόλλου
του 1997 ή
προσχώρησης σε
αυτό στον
Γενικό
Διευθυντή του Διεθνούς
Οργανισμού
Ατομικής
Ενέργειας,
εντός εύλογης
προθεσμίας
και, εφόσον
αυτό είναι
εφικτό, πριν
από την 31η
Δεκεμβρίου 2014.
2.
Τα κράτη
μέλη
ενημερώνουν το
Συμβούλιο και
την Επιτροπή
πριν από την […], σχετικά
με την
προβλεπόμενη
ημερομηνία για
την ολοκλήρωση
των
διαδικασιών
κύρωσης ή
προσχώρησής τους.
3.
Τα κράτη
μέλη μεριμνούν
για την
ανταλλαγή
πληροφοριών
σχετικά με την
πρόοδο των
αντίστοιχων
διαδικασιών
κύρωσης και
προσχώρησης.
Άρθρο 3
Κατά την
κύρωση του
Πρωτοκόλλου
του 1997 ή την
προσχώρησή
τους σε αυτό, τα
κράτη μέλη
προβαίνουν
στην ακόλουθη
δήλωση:
«Οι
δικαστικές
αποφάσεις επί
θεμάτων
καλυπτόμενων
από το
Πρωτόκολλο του
1997 οι οποίες
εκδίδονται από
το δικαστήριο
κράτους μέλους
της ΕΕ, το οποίο
είναι συμβαλλόμενο
μέρος του
Πρωτοκόλλου,
αναγνωρίζονται
και
εκτελούνται
στα άλλα κράτη
μέλη της ΕΕ που είναι
συμβαλλόμενα
μέρη του
Πρωτοκόλλου,
σύμφωνα με
τους οικείους
κανόνες της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης στον
τομέα αυτό.
Οι
δικαστικές
αποφάσεις επί
θεμάτων
καλυπτόμενων
από το
Πρωτόκολλο του
1997 οι οποίες
εκδίδονται από
δικαστήριο του
Βασιλείου της
Δανίας,
αναγνωρίζονται
και
εκτελούνται
στα άλλα κράτη
μέλη που είναι
συμβαλλόμενα
μέρη του
Πρωτοκόλλου
βάσει της Συμφωνίας
μεταξύ της
Ευρωπαϊκής
Κοινότητας και
του Βασιλείου
της Δανίας για
τη διεθνή
δικαιοδοσία,
την αναγνώριση
και την
εκτέλεση
αποφάσεων σε
αστικές και εμπορικές
υποθέσεις.
Οι
δικαστικές
αποφάσεις επί
θεμάτων
καλυπτόμενων
από το
Πρωτόκολλο των
Αθηνών οι
οποίες εκδίδονται
από δικαστήριο
κράτους εκτός
ΕΕ που δεσμεύεται
από τη Σύμβαση
του Λουγκάνο,
της 30ης Οκτωβρίου
2007, για τη διεθνή
δικαιοδοσία
και την
εκτέλεση των
αποφάσεων σε
αστικές και
εμπορικές
υποθέσεις,
αναγνωρίζονται
και
εκτελούνται
στα άλλα κράτη
μέλη της ΕΕ που
είναι
συμβαλλόμενα
μέρη του Πρωτοκόλλου
σύμφωνα με την
προαναφερόμενη
σύμβαση.»
Άρθρο 4
Η
παρούσα
απόφαση
αρχίζει να
ισχύει την
επόμενη ημέρα
από τη
δημοσίευσή της
στην Επίσημη
Εφημερίδα της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης.
Άρθρο 5
Η
παρούσα
απόφαση
απευθύνεται
στα κράτη μέλη
σύμφωνα με τις
Συνθήκες.
Βρυξέλλες,
                                                                       Για
το Συμβούλιο
                                                                       Ο
Πρόεδρος
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Πρωτόκολλο
περί
τροποποιήσεως
της Σύμβασης
της Βιέννης
του 1963 σχετικά με
την αστική
ευθύνη ως προς τις
πυρηνικές
ζημίες
ΤΑ ΚΡΑΤΗ
ΜΕΡΗ ΤΟΥ
ΠΑΡΟΝΤΟΣ
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΥ,
ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ
ότι είναι
επιθυμητό να
τροποποιηθεί η
Σύμβαση της
Βιέννης, της 21ης
Μαΐου 1963, σχετικά
με την αστική
ευθύνη ως προς
τις πυρηνικές
ζημίες, ώστε να
διευρυνθεί το
πεδίο
εφαρμογής της,
να αυξηθεί το
ποσό ευθύνης
του φορέα
εκμετάλλευσης
μιας πυρηνικής
εγκατάστασης
και να
βελτιωθούν τα
μέσα διασφάλισης
επαρκούς και
δίκαιης
αποζημίωσης,
ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ
τα ακόλουθα:
Άρθρο 1
Η
σύμβαση που
τροποποιείται
από τις
διατάξεις του
παρόντος
Πρωτοκόλλου
είναι η
Σύμβαση της
Βιέννης, της 21ης
Μαΐου 1963, σχετικά
με την αστική
ευθύνη ως προς
τις πυρηνικές
ζημίες, στο
εξής «η Σύμβαση
της Βιέννης
του 1963».
Άρθρο 2
Το άρθρο I
της Σύμβασης
της Βιέννης
του 1963 τροποποιείται
ως εξής:
1.           Η
παράγραφος 1
στοιχείο ι)
τροποποιείται
ως εξής:
α)      η λέξη
«και»
διαγράφεται
στο τέλος του
σημείου ii) και
παρεμβάλλεται
στο τέλος του σημείου
iii)·
β)      προστίθεται
νέο σημείο iv) ως
εξής:
iv)
και οι
υπόλοιπες
εγκαταστάσεις
αυτού του
είδους στις
οποίες
υπάρχουν
πυρηνικά
καύσιμα ή
ραδιενεργά
προϊόντα ή
απόβλητα, όπως
προσδιορίζει
κατά διαστήματα
το Διοικητικό
Συμβούλιο του
Διεθνούς
Οργανισμού
Ατομικής
Ενέργειας·
2.           Η
παράγραφος 1
στοιχείο ια)
αντικαθίσταται
από το ακόλουθο
κείμενο:
ια) ως
«πυρηνική
ζημία» νοείται:
i) η
απώλεια της
ζωής ή η
σωματική βλάβη
ενός προσώπου·
ii) η
απώλεια ή η
ζημία ενός
περιουσιακού
στοιχείου·
και
καθεμία από
τις ακόλουθες
περιπτώσεις,
στον βαθμό που
προσδιορίζεται
από το δίκαιο
του αρμόδιου
δικαστηρίου·
iii) η
οικονομική
απώλεια που
απορρέει από
την απώλεια ή
τη ζημία που
αναφέρονται
στα σημεία i) ή ii),
στο μέτρο που
δεν
συμπεριλαμβάνονται
στα
προαναφερόμενα
σημεία, εάν
πλήττει κάποιο
πρόσωπο το
οποίο δικαιούται
να ζητήσει
αποζημίωση
αναφορικά με
την εν λόγω
απώλεια ή
ζημία·
iv) οι
δαπάνες των
μέτρων
αποκατάστασης
του περιβάλλοντος
που έχει
υποστεί
βλάβες, εκτός
εάν οι βλάβες
αυτές είναι
ασήμαντες, εάν
τα μέτρα αυτά
λαμβάνονται
πράγματι ή
πρέπει να
ληφθούν και στον
βαθμό που οι
δαπάνες δεν
συμπεριλαμβάνονται
στο σημείο ii)·
v) οι
απώλειες
εισοδήματος
που είναι
απόρροια οικονομικού
συμφέροντος
κάθε χρήσης ή
απόλαυσης του
περιβάλλοντος,
οι οποίες
αποτελούν
συνέπεια των
σημαντικών
ζημιών που
επιφέρονται
στο εν λόγω
περιβάλλον,
και στο μέτρο
που δεν
συμπεριλαμβάνονται
στο σημείο ii)·
vi) οι
δαπάνες των
προληπτικών
μέτρων
αντιμετώπισης
και οι
περαιτέρω
απώλειες ή
ζημίες που
προκαλούνται
από τα μέτρα
αυτά·
vii) κάθε
άλλη
οικονομική
απώλεια πλην
της τυχόν
προκληθείσας λόγω
της βλάβης του
περιβάλλοντος,
εφόσον το επιτρέπει
το γενικό
δίκαιο περί
αστικής
ευθύνης του αρμόδιου
δικαστηρίου·
στην
περίπτωση των
προαναφερόμενων
σημείων i) έως v)
και vii), στον
βαθμό που οι
απώλειες ή οι
ζημίες
προκύπτουν ή
είναι συνέπεια
της ιοντίζουσας
ακτινοβολίας η
οποία
εκπέμπεται από
οποιαδήποτε
πηγή ακτινοβολίας
εντός
πυρηνικής
εγκατάστασης ή
από πυρηνικά
καύσιμα ή
ραδιενεργά
προϊόντα ή
απόβλητα που
βρίσκονται
εντός
πυρηνικής
εγκατάστασης ή
από πυρηνικά
υλικά τα οποία
προέρχονται
από πυρηνική
εγκατάσταση ή έχουν
την αφετηρία
τους ή
αποστέλλονται
σε πυρηνική
εγκατάσταση,
ανεξάρτητα από
το εάν αυτό
οφείλεται στις
ραδιενεργές
ιδιότητες των
προαναφερόμενων
υλών ή σε
συνδυασμό των
ραδιενεργών
ιδιοτήτων τους
που επενεργούν
με τοξικές,
εκρηκτικές ή
άλλες επικίνδυνες
ιδιότητές τους.

3.           Η
παράγραφος 1
στοιχείο ιβ)
αντικαθίσταται
από το ακόλουθο
κείμενο:
ιβ) ως
«πυρηνικό
ατύχημα»
νοείται κάθε
γεγονός ή σειρά
γεγονότων της
αυτής
προέλευσης,
που προκαλούν
πυρηνική ζημία
ή,
αποκλειστικά
όμως σε ό,τι
αφορά
προληπτικά
μέτρα, σοβαρή
και επικείμενη
απειλή τέτοιας
ζημίας.
4.           Μετά
την παράγραφο 1
στοιχείο ιβ),
προστίθενται
τέσσερα νέα
στοιχεία ιγ), ιδ),
ιε) και ιστ) ως
εξής:
ιγ) ως
«μέτρα
αποκατάστασης»
νοούνται όλα
τα εύλογα
μέτρα τα οποία
έχουν εγκριθεί
από τις
αρμόδιες αρχές
του κράτους
στο οποίο
ελήφθησαν τα
μέτρα αυτά και
σκοπός των
οποίων είναι η
αποκατάσταση ή
η επανόρθωση
των στοιχείων
του
περιβάλλοντος
που έχουν
υποστεί ζημία
ή έχουν
καταστραφεί ή
η ένταξη, όπου
αυτό
εμφανίζεται
εύλογο, του
ισοδύναμου
αυτών των
στοιχείων στο
περιβάλλον. Η
νομοθεσία του
κράτους στο
οποίο έχει
συντελεσθεί η
πυρηνική ζημία
προσδιορίζει
ποιος
δικαιούται να
λάβει τα μέτρα
αυτά.
ιδ) ως
«προληπτικά
μέτρα»
νοούνται
οποιαδήποτε
εύλογα μέτρα
που
λαμβάνονται
από
οποιοδήποτε
πρόσωπο έπειτα
από την
επέλευση ενός
πυρηνικού
ατυχήματος,
προς αποτροπή
ή
ελαχιστοποίηση
των ζημιών που αναφέρονται
στο στοιχείο
ια), σημεία i) έως v)
ή vii), υπό τον όρο ότι
θα δοθούν οι
εγκρίσεις των
αρμοδίων αρχών
οι οποίες
απαιτούνται
βάσει της
νομοθεσίας του
κράτους στο
οποίο
ελήφθησαν τα
μέτρα αυτά.
ιε) ως «εύλογα
μέτρα»
νοούνται τα
μέτρα εκείνα
τα οποία, βάσει της
νομοθεσίας του
αρμόδιου
δικαστηρίου,
κρίνονται
κατάλληλα και
αναλογικά,
λαμβανομένων
υπόψη όλων των
περιστάσεων,
όπως για
παράδειγμα:
i) η φύση
και η έκταση
της ζημίας που
έχει
συντελεσθεί ή,
στην περίπτωση
των
προληπτικών
μέτρων
αντιμετώπισης,
η φύση και η
έκταση του
κινδύνου
επέλευσης της
ζημίας αυτής·
ii) η έκταση
στην οποία τα
εν λόγω μέτρα
αναμένεται να
αποδειχθούν
αποτελεσματικά
κατά τη στιγμή
της θέσπισής
τους· και
iii) οι
συναφείς
επιστημονικές
και τεχνικές
ειδικές γνώσεις.
ιστ) ως
«Ειδικά
Τραβηκτικά
Δικαιώματα»,
στο εξής ΕΤΔ,
νοείται η μονάδα
υπολογισμού
που όρισε και
χρησιμοποιεί
το Διεθνές
Νομισματικό
Ταμείο για τις
δικές του πράξεις
και
συναλλαγές.
5.           Η
παράγραφος 2
αντικαθίσταται
από το
ακόλουθο κείμενο:
2. Εάν αυτό
δικαιολογείται
λόγω του
περιορισμένης
έκτασης
ενεχόμενου
κινδύνου, το
κράτος της
πυρηνικής
εγκατάστασης
μπορεί να
εξαιρεί
οποιαδήποτε
πυρηνική
εγκατάσταση ή
μικρές
ποσότητες
πυρηνικού
υλικού από την
εφαρμογή της
παρούσας
Σύμβασης, υπό
την προϋπόθεση
ότι:
α)      όσον
αφορά τις
πυρηνικές
εγκαταστάσεις,
τα κριτήρια
της εν λόγω
εξαίρεσης
έχουν
θεσπιστεί από
το Διοικητικό
Συμβούλιο του
Διεθνούς
Οργανισμού
Ατομικής
Ενέργειας και
η οποιαδήποτε
εξαίρεση από
την πλευρά του
κράτους της
πυρηνικής
εγκατάστασης
πληροί τα εν λόγω
κριτήρια· και
β)      όσον
αφορά μικρές
ποσότητες
πυρηνικού
υλικού, τα μέγιστα
όρια εξαίρεσης
των εν λόγω
ποσοτήτων έχουν
θεσπιστεί από
το Διοικητικό
Συμβούλιο του
Διεθνούς
Οργανισμού
Ατομικής
Ενέργειας, και
οποιαδήποτε
εξαίρεση από
την πλευρά του
κράτους της
πυρηνικής εγκατάστασης
τηρεί τα
προαναφερόμενα
όρια.
Το
Διοικητικό
Συμβούλιο
επανεξετάζει
κατά τακτά
διαστήματα τα
κριτήρια
εξαίρεσης
πυρηνικών εγκαταστάσεων
και τα μέγιστα
όρια εξαίρεσης
μικρών
ποσοτήτων
πυρηνικού
υλικού.
Άρθρο 3
Μετά το
άρθρο I της
Σύμβασης της
Βιέννης του 1963
προστίθενται
δύο νέα άρθρα I A
και I B ως εξής:
Άρθρο I A
1.           Η
παρούσα
σύμβαση
εφαρμόζεται
στις πυρηνικές
ζημίες
οπουδήποτε και
αν
συντελούνται
αυτές.
2.           Ωστόσο,
η νομοθεσία
του κράτους
της πυρηνικής
εγκατάστασης
μπορεί να
εξαιρεί από
την εφαρμογή
της παρούσας
Σύμβασης
ζημίες που
συντελέστηκαν:
α)      στο
έδαφος μη
συμβαλλόμενου
κράτους· ή
β)      σε
οποιεσδήποτε
θαλάσσιες
ζώνες οι
οποίες έχουν καθοριστεί
από μη
συμβαλλόμενο
κράτος σύμφωνα
με το διεθνές
δίκαιο της
θάλασσας.
3.           Εξαίρεση
βάσει της
παραγράφου 2
του παρόντος
άρθρου
εφαρμόζεται
μόνον έναντι
μη
συμβαλλόμενου
κράτους το
οποίο, τη
στιγμή επέλευσης
του
ατυχήματος·
α)      διαθέτει
πυρηνική
εγκατάσταση
στο έδαφός του
ή σε τυχόν
θαλάσσια ζώνη
που έχει το
ίδιο
καθιερώσει
σύμφωνα με το
διεθνές δίκαιο
της θάλασσας·
και
β)      δεν
παρέχει
ισοδύναμα
αμοιβαία
οφέλη.
4.           Οποιαδήποτε
εξαίρεση βάσει
της παραγράφου
2 του παρόντος
άρθρου δεν
θίγει τα
δικαιώματα που
αναφέρονται
στο άρθρο ΙΧ
παράγραφος 2
στοιχείο α) και
οποιαδήποτε
εξαίρεση βάσει
της παραγράφου
2 στοιχείο β) του
παρόντος
άρθρου δεν
επεκτείνεται
σε ζημίες επί
πλοίου ή
αεροσκάφους.
Άρθρο I B
Η
παρούσα
σύμβαση δεν
εφαρμόζεται σε
πυρηνικές εγκαταστάσεις
που
χρησιμοποιούνται
για μη ειρηνικούς
σκοπούς.
Άρθρο 4
Το άρθρο II
της Σύμβασης
της Βιέννης
του 1963 τροποποιείται
ως εξής:
1.           Στο
τέλος της
παραγράφου 3
στοιχείο α)
προστίθεται το
ακόλουθο
κείμενο:
2.           Το
κράτος της
πυρηνικής
εγκατάστασης
μπορεί να περιορίσει
το ποσό των ανά
ατύχημα
διατιθεμένων δημοσίων
κονδυλίων στην
τυχόν διαφορά
μεταξύ των ποσών
που καθορίζονται
με τον τρόπο
αυτό και του
ποσού που
καθορίζεται
βάσει της του
άρθρου V
παράγραφος 1.
3.           Στο
τέλος της
παραγράφου 4
προστίθεται το
ακόλουθο
κείμενο:
Το
κράτος της
πυρηνικής
εγκατάστασης
μπορεί να περιορίσει
το ποσό των
διατιθεμένων
δημοσίων κονδυλίων
όπως
προβλέπεται
στο παρόν
άρθρο
παράγραφος 3 στοιχείο
α).
4.           Η
παράγραφος 6
αντικαθίσταται
από το
ακόλουθο κείμενο:
6. Κανένα
πρόσωπο δεν
ευθύνεται για
απώλεια ή ζημία
που δεν
αποτελεί
πυρηνική ζημία
βάσει του
άρθρου 1
παράγραφος 1
στοιχείου ια),
αλλά που θα
μπορούσε να
έχει θεωρηθεί
ως τέτοια
βάσει των
διατάξεων του
εν λόγω
στοιχείου.
Άρθρο 5
Μετά την
πρώτη πρόταση
του άρθρου III της
Σύμβασης της
Βιέννης του 1963
προστίθεται το
ακόλουθο
κείμενο:
Ωστόσο,
το κράτος της
πυρηνικής
εγκατάστασης
μπορεί να προβεί
στην εξαίρεση
της εν λόγω
υποχρέωσης σε
περίπτωση
μεταφοράς που
πραγματοποιείται
εξ ολοκλήρου
εντός του
εδάφους του.
Άρθρο 6
Το άρθρο IV
της Σύμβασης
της Βιέννης
του 1963 τροποποιείται
ως εξής:
1.           Η
παράγραφος 3
αντικαθίσταται
από το
ακόλουθο κείμενο:
3.
Βάσει της
παρούσας
Σύμβασης,
καμία ευθύνη
δεν αποδίδεται
σε φορέα
εκμετάλλευσης,
εφόσον αυτός
αποδείξει ότι
οι πυρηνικές
ζημίες είναι
άμεση απόρροια
πράξεων
ένοπλης
σύρραξης,
εχθροπραξιών,
εμφυλίου
πολέμου ή
εξέγερσης.
2.           Η
παράγραφος 5
αντικαθίσταται
από το
ακόλουθο
κείμενο:
5. Ο φορέας
εκμετάλλευσης
δεν ευθύνεται,
βάσει της παρούσας
Σύμβασης, για
πυρηνική ζημία
που προκαλείται:

α)      στην
ίδια την
πυρηνική
εγκατάσταση
και σε οποιαδήποτε
άλλη πυρηνική
εγκατάσταση,
συμπεριλαμβανομένης
της υπό
κατασκευή
πυρηνικής
εγκατάστασης,
στην τοποθεσία
στην οποία
βρίσκεται η
εγκατάσταση
αυτή· και
β)      σε
οποιοδήποτε
περιουσιακό
στοιχείο το
οποίο βρίσκεται
στην ίδια
τοποθεσία, το
οποίο
χρησιμοποιείται
ή πρέπει να
χρησιμοποιηθεί
σε συνδυασμό
με οποιαδήποτε
άλλη τέτοια εγκατάσταση.
3.           Η
παράγραφος 6
αντικαθίσταται
από το
ακόλουθο κείμενο:

6. Η
αποζημίωση για
τη ζημία που
προκλήθηκε στο
μέσο μεταφοράς
στο οποίο
βρισκόταν το
εν λόγω πυρηνικό
υλικό τη
στιγμή της
επέλευσης του
πυρηνικού ατυχήματος
δεν επιφέρει
μείωση της ευθύνης
του φορέα
εκμετάλλευσης
σε ό,τι αφορά
τις άλλες
ζημίες σε ποσό
κατώτερο των 150
εκατομμυρίων ΕΤΔ,
ή σε
μεγαλύτερο
ποσό που
καθορίζεται
από τη νομοθεσία
συμβαλλόμενου
μέρους, ή σε
ποσό που καθορίζεται
βάσει του
άρθρου V
παράγραφος 1
στοιχείο γ).
4. Η
παράγραφος 7
αντικαθίσταται
από το
ακόλουθο κείμενο:

7. Καμία
διάταξη της
παρούσας
Σύμβασης δεν
επηρεάζει την
ευθύνη
οποιουδήποτε
φυσικού
προσώπου για
τις πυρηνικές
ζημίες για τις
οποίες δεν
ευθύνεται,
βάσει της
παρούσας
σύμβασης, ο
φορέας εκμετάλλευσης,
δυνάμει της
παραγράφου 3 ή 5
του παρόντος
άρθρου, και οι
οποίες είναι
το αποτέλεσμα
πράξης ή
παράλειψης του
εν λόγω
προσώπου, η
οποία έγινε με
την πρόθεση
της πρόκλησης
ζημίας.
Άρθρο 7
1.           Το
άρθρο V της
Σύμβασης της
Βιέννης του 1963 αντικαθίσταται
από το
ακόλουθο
κείμενο:
1. Η ευθύνη
του φορέα
εκμετάλλευσης
μπορεί να περιοριστεί
από το κράτος
της πυρηνικής
εγκατάστασης
για
οποιοδήποτε
πυρηνικό
ατύχημα είτε:
α)      σε
ποσό όχι
μικρότερο των 300
εκατομμυρίων
ΕΤΔ· ή
β)      σε
ποσό όχι
μικρότερο των 150
εκατομμυρίων ΕΤΔ
υπό την
προϋπόθεση
ότι, άνω του
ποσού αυτού και
έως το ποσό των 300
εκατομμυρίων
ΕΤΔ
τουλάχιστον, το
εν λόγω κράτος
διαθέτει
δημόσια
κονδύλια για
αποζημιώσεις
λόγω των
πυρηνικών
ζημιών· ή
γ)      για
ανώτατη
περίοδο 15 ετών,
από την
ημερομηνία έναρξης
ισχύος του
παρόντος
Πρωτοκόλλου,
σε προσωρινό
ποσό που
ανέρχεται
τουλάχιστον σε
100 εκατομμύρια
ΕΤΔ για οποιοδήποτε
πυρηνικό
ατύχημα το
οποίο λαμβάνει
χώρα κατά τη
διάρκεια του
διαστήματος
αυτού. Μπορεί
να καθοριστεί
και ποσό
μικρότερο των 100
εκατομμυρίων
ΕΤΔ υπό την
προϋπόθεση ότι
το εν λόγω
κράτος
διαθέτει
δημόσια
κονδύλια για
αποζημιώσεις
λόγω πυρηνικών
ζημιών της
τάξεως μεταξύ
του εν λόγω
μικρότερου
ποσού και των 100
εκατομμυρίων
ΕΤΔ.
2.           Με
την επιφύλαξη
της παραγράφου
1 του παρόντος
άρθρου, το
κράτος της πυρηνικής
εγκατάστασης
δύναται,
λαμβάνοντας
υπόψη τη φύση
της ενεχόμενης
πυρηνικής
εγκατάστασης ή
των ενεχόμενων
πυρηνικών υλών
και τις
πιθανές
συνέπειες
ατυχήματος που
προέρχεται από
αυτές, να
καθορίσει
χαμηλότερο
ποσό ευθύνης
του φορέα
εκμετάλλευσης,
υπό τον όρο ότι
οποιοδήποτε
ποσό το οποίο
καθορίζεται με
τον τρόπο αυτό
δεν θα είναι
κατώτερο των 5
εκατομμυρίων
ΕΤΔ και υπό τον
όρο ότι το
κράτος της πυρηνικής
εγκατάστασης
διασφαλίζει τη
διάθεση δημοσίων
κονδυλίων που
αντιστοιχούν
στο ποσόν που καθορίζεται
δυνάμει της
παραγράφου 1.
3.           Τα
ποσά που
καθορίζει το
κράτος της
πυρηνικής εγκατάστασης
για τον
υπεύθυνο φορέα
εκμετάλλευσης,
σύμφωνα με τις
παραγράφους 1
και 2 του
παρόντος άρθρου
και σύμφωνα με
την παράγραφο 6
του άρθρου IV
ισχύουν
οπουδήποτε
προκληθεί το
πυρηνικό
ατύχημα.
2. Μετά το
άρθρο V,
προστίθενται
τέσσερα νέα
άρθρα V A, V B, V Γ και V Δ
ως εξής:
Άρθρο V A
1.           Οι
τόκοι και τα
έξοδα που
επιδικάζονται
από κάποιο
δικαστήριο
στις
περιπτώσεις
των αγωγών
αποζημίωσης
λόγω πυρηνικών
ζημιών είναι
καταβλητέα επιπλέον
κάθε ποσού από
τα αναφερόμενα
στο άρθρο V.
2.           Τα
ποσά του
άρθρου V και του
άρθρου IV
παράγραφος 6 δύνανται
να μετατραπούν
σε εθνικό
νόμισμα.
Άρθρο V B
Κάθε
συμβαλλόμενο
μέρος
καταβάλλει
μέριμνα ώστε
τα πρόσωπα που
έχουν υποστεί
πυρηνική ζημία
να έχουν τη
δυνατότητα να
διεκδικούν τα
δικαιώματά τους
για καταβολή
αποζημίωσης,
χωρίς να είναι
υποχρεωμένα να
κινούν
χωριστές
διαδικασίες
ανάλογα με την
προέλευση των
κονδυλίων που
προορίζονται για
τις
αντίστοιχες
αποζημιώσεις.
Άρθρο V Γ
1.           Εάν
τα αρμόδια δικαστήρια
είναι
δικαστήρια
συμβαλλόμενου
μέρους πλην
του κράτους
της πυρηνικής
εγκατάστασης,
τα απαιτούμενα
δημόσια
κονδύλια βάσει
του άρθρου V παράγραφος
1 στοιχεία β) και
γ) και του
άρθρου VII παράγραφος
1, καθώς και οι
τόκοι και τα
έξοδα που
επιδικάζονται,
μπορούν να
διατεθούν από
το
συμβαλλόμενο
μέρος που
αναφέρεται
πρώτο. Το
κράτος της
πυρηνικής εγκατάστασης
επιστρέφει στα
υπόλοιπα
συμβαλλόμενα
μέρη τυχόν
καταβληθέντα
ποσά. Τα εν λόγω
δύο συμβαλλόμενα
μέρη συμφωνούν
επί της
διαδικασίας επιστροφής.
2.           Εάν
τα αρμόδια
δικαστήρια
είναι
δικαστήρια
συμβαλλόμενου
μέρους
διαφορετικού
του κράτους
της πυρηνικής
εγκατάστασης,
το
συμβαλλόμενο
μέρος του οποίου
τα δικαστήρια
είναι αρμόδια
λαμβάνει όλα
τα αναγκαία
μέτρα ώστε το
κράτος της
πυρηνικής εγκατάστασης
να μπορεί να
παρέμβει στη
διαδικασία και
να συμμετάσχει
σε
οποιονδήποτε
διακανονισμό
αφορά
αποζημιώσεις.
Άρθρο V Δ
1.           Ο
Γενικός
Διευθυντής του
Διεθνούς
Οργανισμού Ατομικής
Ενέργειας
συγκαλεί τα
συμβαλλόμενα
μέρη με
αντικείμενο
την
τροποποίηση
των ορίων
ευθύνης του
άρθρου V, εφόσον
εκφράσει
σχετική
επιθυμία το
ένα τρίτο των
συμβαλλομένων
μερών.
2.           Οι
τροποποιήσεις
εγκρίνονται με
πλειοψηφία δύο
τρίτων των
συμβαλλομένων
μερών που
είναι παρόντα
και ψηφίζουν,
υπό την
προϋπόθεση ότι
τουλάχιστον το
ήμισυ των
συμβαλλομένων
μερών είναι
παρόντα κατά
την ψηφοφορία.
3.           Όταν
καλούνται να
αποφανθούν
σχετικά με
πρόταση τροποποίησης
των ορίων, τα
συμβαλλόμενα
μέρη λαμβάνουν
υπόψη, μεταξύ
άλλων, τον
κίνδυνο
επέλευσης της
ζημίας ως
αποτέλεσμα
πυρηνικού
ατυχήματος, τις
μεταβολές στην
αξία των
νομισμάτων και
τις
δυνατότητες
της ασφαλιστικής
αγοράς.
4.           α) Ο
Γενικός
Διευθυντής του
ΔΟΑΕ
κοινοποιεί σε
όλα τα
συμβαλλόμενα
μέρη προς
αποδοχή κάθε
τροποποίηση
που εγκρίνεται
σύμφωνα με την
παράγραφο 2 του
παρόντος
άρθρου. Η
τροποποίηση
θεωρείται ότι
έχει γίνει
αποδεκτή στο
τέλος περιόδου
18 μηνών από την
ημερομηνία
κοινοποίησης,
υπό την προϋπόθεση
ότι
τουλάχιστον το
ένα τρίτο των
συμβαλλομένων
μερών έχουν
κοινοποιήσει
στον Γενικό
Διευθυντή του
ΔΟΑΕ, τη στιγμή
της έγκρισης
της τροποποίησης
κατά τη
συνεδρίαση,
ότι
αποδέχονται
την
τροποποίηση.
Τροποποίηση
που έγινε
δεκτή σύμφωνα
με την παρούσα
παράγραφο,
τίθεται σε
ισχύ 12 μήνες
μετά την
αποδοχή της
από τα
συμβαλλόμενα
μέρη που την
έκαναν αποδεκτή.
β) Εάν
κάποια
τροποποίηση
δεν έχει γίνει
αποδεκτή σύμφωνα
με το στοιχείο
α) εντός
περιόδου 18
μηνών από την
ημερομηνία
κοινοποίησης
προς αποδοχή,
θεωρείται ότι
η εν λόγω
τροποποίηση
έχει
απορριφθεί.
5.           Για
κάθε
συμβαλλόμενο
μέρος που
αποδέχεται μία
τροποποίηση,
αφού αυτή έχει
γίνει αποδεκτή
αλλά πριν
τεθεί σε ισχύ ή
αφού τεθεί σε
ισχύ σύμφωνα
με την παράγραφο
4 του παρόντος
άρθρου, η εν
λόγω
τροποποίηση τίθεται
σε ισχύ 12 μήνες
μετά την
αποδοχή της
από το εν λόγω
συμβαλλόμενο
μέρος.
6.           Κάθε
κράτος το
οποίο
καθίσταται
μέρος της
παρούσας
Σύμβασης μετά
την έναρξη
ισχύος μίας
τροποποίησης
σύμφωνα με την
παράγραφο 4 του
παρόντος
άρθρου, εφόσον
δεν εκφράσει
διαφορετική
πρόθεση,
θεωρείται:
α)      μέρος
της παρούσας
Σύμβασης έτσι
όπως αυτή
τροποποιείται·
και
β)      μέρος
της μη
τροποποιηθείσας
Σύμβασης
έναντι οιουδήποτε
κράτους μέρους
που δεν
δεσμεύεται από
την τροποποίηση.
Άρθρο 8
Το άρθρο VI
της Σύμβασης
της Βιέννης
του 1963 τροποποιείται
ως εξής:
1.           Η
παράγραφος 1
αντικαθίσταται
από το
ακόλουθο κείμενο:
α)      Τα
δικαιώματα
αποζημίωσης
βάσει των
διατάξεων της
παρούσας
Σύμβασης
αποσβέννυνται
εάν η αγωγή
αποζημιώσεως
δεν ασκείται:
i) σε
περίπτωση
απώλειας ζωής
ή σωματικών
βλαβών, εντός
προθεσμίας
τριάντα ετών
από την
ημερομηνία της
επέλευσης του
πυρηνικού
ατυχήματος·
ii) σε
περίπτωση
άλλων ζημιών,
εντός
προθεσμίας δέκα
ετών από την
ημερομηνία της
επέλευσης του
πυρηνικού
ατυχήματος.
β)      Εάν,
ωστόσο,
σύμφωνα με το
νόμο του
κράτους της
πυρηνικής
εγκατάστασης,
η ευθύνη του
φορέα εκμετάλλευσης
καλύπτεται από
ασφάλεια ή
άλλη χρηματική
εγγύηση
συμπεριλαμβανομένων
των κρατικών
κονδυλίων για
μεγαλύτερη
χρονική
περίοδο, το
δίκαιο του
αρμόδιου
δικαστηρίου
μπορεί να
προβλέπει ότι
τα δικαιώματα
αποζημίωσης σε
βάρος του
φορέα
εκμετάλλευσης
αποσβέννυνται
μόνο μετά την
παρέλευση της
εν λόγω
μεγαλύτερης
χρονικής
περιόδου που
δεν υπερβαίνει
εκείνη για την
οποία υπάρχει
κάλυψη ευθύνης
του φορέα εκμετάλλευσης
βάσει του
δικαίου του
κράτους της
πυρηνικής
εγκατάστασης.
γ)      Αγωγές
αποζημίωσης σε
περίπτωση
απώλειας ζωής
ή σωματικής
βλάβης ή,
δυνάμει
παράτασης
βάσει του στοιχείου
β) της παρούσας
παραγράφου σε περίπτωση
άλλων ζημιών,
οι οποίες
ασκούνται μετά
από διάστημα
δέκα ετών από
την ημερομηνία
του πυρηνικού
ατυχήματος,
δεν θίγουν σε
καμία
περίπτωση το
δικαίωμα
αποζημιώσεως,
βάσει της
παρούσας Σύμβασης,
οποιουδήποτε
προσώπου που
έχει καταθέσει
σχετική αγωγή
κατά του φορέα
εκμετάλλευσης
πριν από την
παρέλευση του
εν λόγω
διαστήματος.
2.           Η
παράγραφος 2
διαγράφεται.
3.           Η
παράγραφος 3
αντικαθίσταται
από το
ακόλουθο κείμενο:
3. Τα
δικαιώματα
αποζημίωσης
βάσει της
παρούσας Σύμβασης
υπόκεινται σε
παραγραφή ή
απόσβεση, όπως
ορίζει το
δίκαιο του
αρμόδιου
δικαστηρίου,
εάν δεν
ασκηθεί αγωγή
εντός τριών
ετών από την ημερομηνία
κατά την οποία
ο ζημιωθείς
έλαβε γνώση ή
όφειλε εύλογα
να έχει λάβει
γνώση τόσο για
τη ζημία όσο
και για τον
υπεύθυνο φορέα
εκμετάλλευσης,
εφόσον δεν
σημειώνεται
υπέρβαση των
προθεσμιών
βάσει του
παρόντος
άρθρου
παράγραφος 1
στοιχεία α) και
β).
Άρθρο 9
Το άρθρο
VII
τροποποιείται
ως εξής:
1.           Στο
τέλος της
παραγράφου 1,
προστίθενται
οι ακόλουθες
δύο προτάσεις
και, μετά την
τροποποίησή
της, η εν λόγω παράγραφος
γίνεται
στοιχείο α) της
ίδιας παραγράφου:
Όταν η
ευθύνη του
φορέα
εκμετάλλευσης
είναι απεριόριστη,
το κράτος της
πυρηνικής
εγκατάστασης
μπορεί να
προσδιορίσει
το όριο της
χρηματικής
εγγύησης του
υπεύθυνου
φορέα
εκμετάλλευσης,
υπό την προϋπόθεση
ότι το όριο
αυτό δεν είναι
μικρότερο των 300
εκατομμυρίων
ΕΤΔ. Το κράτος
της πυρηνικής
εγκατάστασης διασφαλίζει
την εξόφληση
των αξιώσεων
αποζημίωσης
για την
πυρηνική ζημία
οι οποίες
έχουν εξακριβωθεί
σε βάρος του
φορέα
εκμετάλλευσης
στον βαθμό που
η απόδοση της
χρηματικής
εγγύησης δεν
επαρκεί για
την ικανοποίηση
των αξιώσεων
αυτών, αλλά όχι
πέραν του ποσού
της χρηματικής
εγγύησης που
πρέπει να παρέχεται
βάσει της
παρούσας
παραγράφου.
2.           Στην
παράγραφο 1
προστίθεται
νέο στοιχείο β)
ως εξής:
β) Με την
επιφύλαξη του
στοιχείου α)
της παρούσας
παραγράφου, όταν
η ευθύνη του
φορέα
εκμετάλλευσης
είναι απεριόριστη,
το κράτος της
πυρηνικής
εγκατάστασης
δύναται,
λαμβάνοντας
υπόψη τη φύση
της εν λόγω
πυρηνικής
εγκατάστασης ή
των ενεχόμενων
πυρηνικών υλών
και τις πιθανές
συνέπειες
ατυχήματος που
προέρχεται από
αυτές, να
καθορίσει
χαμηλότερο
ποσό
χρηματικής
εγγύησης του
φορέα
εκμετάλλευσης,
υπό τον όρο ότι
οποιοδήποτε
ποσό το οποίο
καθορίζεται με
τον τρόπο αυτό
δεν είναι
κατώτερο των 5
εκατομμυρίων
ΕΤΔ και υπό τον
όρο ότι το
κράτος της
πυρηνικής
εγκατάστασης
διασφαλίζει
την εξόφληση
των αξιώσεων
αποζημίωσης
για την
πυρηνική ζημία
οι οποίες
έχουν
εξακριβωθεί σε
βάρος του
φορέα
εκμετάλλευσης,
παρέχοντας τα
αναγκαία
κονδύλια στον
βαθμό που η
απόδοση της
ασφάλισης ή
οποιασδήποτε
άλλης
χρηματικής
εγγύησης δεν
επαρκεί για την
ικανοποίηση
των αξιώσεων
αυτών και
μέχρι του ορίου
που
προβλέπεται
δυνάμει του
στοιχείου α)
της παρούσας
παραγράφου.
3.           Στην
παράγραφο 3, οι
λέξεις «ή
στοιχεία β) και
γ) της παραγράφου
1 του άρθρου V»
παρεμβάλλονται
μετά τις
λέξεις «του
παρόντος
άρθρου».
Άρθρο 10
Το άρθρο
VIII της Σύμβασης
της Βιέννης
του 1963 τροποποιείται
ως εξής:
1.           Το
κείμενο του
άρθρου VIII
γίνεται
παράγραφος 1
του εν λόγω
άρθρου.
2.           Προστίθεται
νέα παράγραφος
2 ως εξής:
2. Με την
επιφύλαξη της
εφαρμογής του
κανόνα του
άρθρου VI παράγραφος
1 στοιχείο γ),
όταν στις
ασκηθείσες εις
βάρος του
φορέα
εκμετάλλευσης
αγωγές η προς
αποκατάσταση
ζημία, βάσει
της παρούσας
Σύμβασης,
υπερβαίνει ή
ενδέχεται να
υπερβαίνει το
μέγιστο
διατιθέμενο
ποσό δυνάμει
του άρθρου V
παράγραφος 1,
κατά την
κατανομή της
αποζημίωσης
προτεραιότητα
δίδεται στις
αγωγές λόγω απώλειας
ζωής ή
σωματικής
βλάβης.
Άρθρο 11
Στο
άρθρο X της
Σύμβασης της
Βιέννης του 1963
προστίθεται
στο τέλος του
άρθρου νέα
πρόταση ως
εξής:
Το δικαίωμα
προσφυγής που
προβλέπεται
στο παρόν
άρθρο μπορεί
επίσης να
επεκταθεί υπέρ
του κράτους
της πυρηνικής
εγκατάστασης
στον βαθμό που
αυτό παρέσχε
δημόσια
κονδύλια
δυνάμει της
παρούσας
Σύμβασης.
Άρθρο 12
Το άρθρο XI
της Σύμβασης
της Βιέννης
του 1963 τροποποιείται
ως εξής:
1.           Προστίθεται
νέα παράγραφος
1α ως εξής:
1α. Όταν
το πυρηνικό
ατύχημα
συμβαίνει
εντός της αποκλειστικής
οικονομικής
ζώνης
συμβαλλόμενου
μέρους ή εάν η
ζώνη αυτή δεν
έχει
καθορισθεί, σε
περιοχή που
δεν θα
υπερέβαινε τα
όρια της
αποκλειστικής
οικονομικής
ζώνης εάν αυτή
είχε
καθορισθεί, αρμόδια
δικαστήρια για
την εκδίκαση
των αγωγών αναφορικά
με την
πυρηνική ζημία
που προκλήθηκε
από το εν λόγω
πυρηνικό
ατύχημα είναι,
για τους
σκοπούς της
παρούσας
Σύμβασης,
μόνον τα
δικαστήρια του
εν λόγω μέρους.
Η προηγούμενη
πρόταση
εφαρμόζεται
εφόσον το εν
λόγω
συμβαλλόμενο
μέρος
γνωστοποίησε
στον θεματοφύλακα
την περιοχή
αυτή πριν από
την επέλευση του
πυρηνικού
ατυχήματος.
Καμία διάταξη
της παρούσας
παραγράφου δεν
είναι δυνατόν
να ερμηνευθεί κατά
την έννοια ότι
επιτρέπει την
άσκηση της
δικαιοδοσίας
κατά τρόπο που
αντίκειται στο
διεθνές δίκαιο
της θάλασσας,
συμπεριλαμβανομένης
της Σύμβασης
των Ηνωμένων
Εθνών σχετικά
με το δίκαιο
της θάλασσας.
2.           Η
παράγραφος 2
αντικαθίσταται
από το
ακόλουθο κείμενο:
2.
Όταν το
πυρηνικό
ατύχημα δεν
συμβαίνει
εντός του εδάφους
συμβαλλομένου
μέρους ή εντός
περιοχής γνωστοποιηθείσας
δυνάμει της
παραγράφου 1α ή
στις περιπτώσεις
που η
τοποθεσία
επέλευσης του
πυρηνικού ατυχήματος
δεν είναι
δυνατόν να
προσδιορισθεί
με βεβαιότητα,
αρμόδια
δικαστήρια για
την εκδίκαση
των αγωγών
αυτών είναι τα
δικαστήρια του
κράτους της
πυρηνικής εγκατάστασης
του υπεύθυνου
φορέα
εκμετάλλευσης.

3.           Στην
παράγραφο 3,
πρώτη σειρά,
και στο
στοιχείο β), μετά
τον αριθμό «1»
παρεμβάλλεται
«1α».
4.           Προστίθεται
νέα παράγραφος
4 ως εξής:
4.
Το
συμβαλλόμενο
μέρος του
οποίου τα
δικαστήρια είναι
αρμόδια
μεριμνά ώστε
μόνο ένα εκ των
δικαστηρίων
του να είναι
αρμόδιο σε
σχέση με ένα
συγκεκριμένο
πυρηνικό
ατύχημα.
Άρθρο 13
Μετά το
άρθρο XI
προστίθεται
νέο Άρθρο XI A ως εξής:
Άρθρο XI A
Το
συμβαλλόμενο
μέρος του
οποίου τα
δικαστήρια είναι
αρμόδια
μεριμνά ώστε,
αναφορικά με
αγωγές αποζημίωσης
λόγω πυρηνικών
ζημιών:
α)      κάθε
κράτος να έχει
τη δυνατότητα
να ασκήσει την αγωγή
για λογαριασμό
των προσώπων
που έχουν υποστεί
την πυρηνική
ζημία, τα οποία
έχουν την
υπηκοότητα του
κράτους αυτού
ή τα οποία
έχουν τη
μόνιμη
κατοικία ή
διαμονή τους
στο έδαφός του
και τα οποία
έδωσαν τη
συγκατάθεσή
τους προς τον
σκοπό αυτό· και
β)      κάθε
πρόσωπο να
έχει τη
δυνατότητα να
ασκήσει αγωγή
διεκδικώντας
βάσει της
παρούσας
Σύμβασης τα
δικαιώματα που
έχει αποκτήσει
δυνάμει
υποκατάστασης
ή εκχώρησης.
Άρθρο 14
Το άρθρο
XII της Σύμβασης
της Βιέννης
του 1963 αντικαθίσταται
από το
ακόλουθο
κείμενο:
Άρθρο XII
1.           Οι
αποφάσεις που
εκδίδονται από
αρμόδιο δικαστήριο
συμβαλλόμενου
μέρους και δεν
υπόκεινται πλέον
σε συνήθεις
μορφές
προσφυγής
αναγνωρίζονται,
εκτός εάν:
α)      η
απόφαση ελήφθη
με δόλιο τρόπο·
β)      στο
μέρος εναντίον
του οποίου
εξεδόθη η
δικαστική
απόφαση δεν
είχε
παρασχεθεί η
δέουσα
δυνατότητα
υπεράσπισης· ή
γ)      αν η
απόφαση είναι
αντίθετη προς
τη δημόσια
τάξη του
συμβαλλόμενου
μέρους στο
έδαφος του
οποίου αναγνωρίζεται
η απόφαση αυτή
ή αν δεν είναι
σύμφωνη προς
τους
θεμελιώδεις
κανόνες
δικαιοσύνης.
2.           Κατά
την υποβολή
της προς
εκτέλεση,
σύμφωνα με τις
απαιτούμενες
από το νόμο του
συμβαλλόμενου
μέρους διατυπώσεις,
μία απόφαση
που
αναγνωρίζεται
βάσει του
παρόντος
άρθρου
παράγραφος 1
είναι
εκτελεστή σαν
να επρόκειτο
για απόφαση
δικαστηρίου
του οικείου
συμβαλλόμενου
μέρους. Δεν
επιτρέπεται η
διεξαγωγή
περαιτέρω έρευνας
με αντικείμενο
την ουσία της
αγωγής για την
οποία εξεδόθη
η εν λόγω
απόφαση.
Άρθρο 15
Το άρθρο
XIII της Σύμβασης
της Βιέννης
του 1963 τροποποιείται
ως εξής:
1.           Το
άρθρο XIII γίνεται
παράγραφος 1
του εν λόγω
άρθρου.
2.           Προστίθεται
νέα παράγραφος
2 ως εξής:
2.
Με την
επιφύλαξη της
παραγράφου 1
του παρόντος
άρθρου, στον
βαθμό που οι
αποζημιώσεις
για τις προκαλούμενες
πυρηνικές
ζημίες
υπερβαίνουν το
ποσό των 150
εκατομμυρίων
ΕΤΔ , η
νομοθεσία του
κράτους της
πυρηνικής
εγκατάστασης
μπορεί να
παρεκκλίνει από
τις διατάξεις
της παρούσας
Σύμβασης για
πυρηνικές
ζημίες οι
οποίες
συντελούνται
στο έδαφος ή σε
οποιαδήποτε
θαλάσσια ζώνη
άλλου κράτους
που έχει
καθορισθεί
σύμφωνα με το
διεθνές δίκαιο
της θάλασσας
και το οποίο, τη
στιγμή
επέλευσης του
ατυχήματος,
διαθέτει
πυρηνική
εγκατάσταση
στο έδαφός του
και στον βαθμό
που δεν
παρέχει
αμοιβαία οφέλη
ισοδύναμου
ποσού.
Άρθρο 16
Το άρθρο
XVIII της Σύμβασης
της Βιέννης
του 1963 αντικαθίσταται
από το
ακόλουθο
κείμενο:
Η
παρούσα
σύμβαση δεν
επηρεάζει τα
δικαιώματα και
τις
υποχρεώσεις
ενός
συμβαλλόμενου
μέρους βάσει των
γενικών
κανόνων του
δημόσιου
διεθνούς
δικαίου.
Άρθρο 17
Μετά το
άρθρο XX της
Σύμβασης της
Βιέννης του 1963
προστίθεται
νέο Άρθρο XX A ως
εξής:
Άρθρο XX A
1.           Σε
περίπτωση
διαφοράς
μεταξύ
συμβαλλομένων
μερών ως προς
την ερμηνεία ή
την εφαρμογή
της παρούσας Σύμβασης,
τα μέρη της
διαφοράς
προβαίνουν σε
διαβουλεύσεις
με σκοπό τη
διευθέτηση της
διαφοράς μέσω
διαπραγματεύσεων
ή μέσω κάθε
άλλου από
κοινού αποδεκτού
ειρηνικού
μέσου
διευθέτησης
διαφορών.
2.           Εάν η
σχετική
διαφορά που
αναφέρεται
στην παράγραφο
1 του παρόντος
άρθρου δεν
είναι δυνατό
να διευθετηθεί
εντός έξι
μηνών από το
αίτημα
διεξαγωγής των
διαβουλεύσεων
που
προβλέπονται
στην παράγραφο
1 του παρόντος
άρθρου,
παραπέμπεται,
κατ’ αίτηση
οιουδήποτε εκ
των μερών της
διαφοράς, σε
διαιτησία ή
στο Διεθνές
Δικαστήριο
προς έκδοση
απόφασης. Σε
περίπτωση που
τα μέρη
διαφοράς
παραπεμφθείσας
σε διαιτησία
δεν επιτύχουν,
εντός έξι
μηνών από την
ημερομηνία
υποβολής της
αίτησης
διαιτησίας, να
συμφωνήσουν
επί της
οργάνωσης της
διαιτησίας,
οιοδήποτε εκ
των μερών
δύναται να
ζητήσει από
τον Πρόεδρο
του Διεθνούς
Δικαστηρίου ή
από τον Γενικό
Γραμματέα των
Ηνωμένων Εθνών
να ορίσει έναν
ή
περισσότερους
διαιτητές. Σε
περίπτωση
αλληλοσυγκρουόμενων
αιτήσεων από
τα μέρη της
διαφοράς, προτεραιότητα
έχει η αίτηση
προς τον
Γενικό Γραμματέα
των Ηνωμένων
Εθνών.
3.           Κατά
την κύρωση, την
αποδοχή ή την
έγκριση της
παρούσας
Σύμβασης ή
προσχώρησης σ’
αυτήν, ένα
κράτος δύναται
να δηλώσει ότι
δεν θεωρεί ότι
δεσμεύεται από
τη μία ή την
άλλη διαδικασία
διευθέτησης
των διαφορών
που
προβλέπονται
στην παράγραφο
2 του παρόντος
άρθρου. Τα άλλα
συμβαλλόμενα
μέρη δεν
δεσμεύονται
από διαδικασία
διευθέτησης
διαφορών
προβλεπόμενη
στην παράγραφο
2 του παρόντος
άρθρου έναντι
ενός συμβαλλόμενου
μέρους για το
οποίο ισχύει
μια τέτοια
δήλωση.
4.           Ένα
συμβαλλόμενο
μέρος το οποίο
έχει κάνει
δήλωση σύμφωνα
με το παρόν
άρθρο
παράγραφος 3
δύναται ανά
πάσα στιγμή να
την ανακαλέσει
μέσω
κοινοποίησης
προς τον
θεματοφύλακα.
Άρθρο 18
1.           Διαγράφονται
τα άρθρα XX έως XXV,
οι παράγραφοι 2
και 3, καθώς και η
παράγραφος
αριθ. «1.» του
άρθρου XXVI, και τα
άρθρα XXVII και XXIX της
Σύμβασης της
Βιέννης του 1963.
2.           Η
Σύμβαση της
Βιέννης του 1963
και το παρόν
Πρωτόκολλο
ερμηνεύονται
από κοινού από
τα
συμβαλλόμενα
στο παρόν
Πρωτόκολλο
μέρη ως ενιαίο
κείμενο στο
οποίο δύνανται
να αναφέρονται
ως τη Σύμβαση
της Βιέννης
του 1997 σχετικά με
την αστική
ευθύνη ως προς
τις πυρηνικές
ζημίες.
Άρθρο 19
1.           Κράτος
το οποίο είναι
μέρος στο
παρόν
Πρωτόκολλο αλλά
όχι και στη
Σύμβαση της
Βιέννης του 1963
δεσμεύεται από
τις διατάξεις
της εν λόγω
Σύμβασης όπως
τροποποιείται
με το παρόν
Πρωτόκολλο
έναντι των
λοιπών κρατών
μερών του
παρόντος
Πρωτοκόλλου και,
εφόσον δεν
εκφράσει
διαφορετική
πρόθεση κατά
την κατάθεση
της
αναφερόμενης
στο άρθρο 20
πράξης,
δεσμεύεται από
τις διατάξεις
της Σύμβασης
της Βιέννης
του 1963 έναντι των
κρατών που
είναι μέρη
μόνο αυτής.
2.           Καμία
διάταξη του
παρόντος
Πρωτοκόλλου
δεν επηρεάζει
τις
υποχρεώσεις
κράτους που
είναι μέρος τόσο
στη Σύμβαση
της Βιέννης
του 1963 όσο και
στο παρόν Πρωτόκολλο
έναντι κράτους
που είναι
μέρος στη
Σύμβαση της
Βιέννης του 1963
αλλά όχι στο
παρόν
Πρωτόκολλο.
Άρθρο 20
1.           Το
παρόν
Πρωτόκολλο
είναι ανοικτό
για υπογραφή από
όλα τα κράτη
στην έδρα του
Διεθνούς
Οργανισμού
Ατομικής
Ενέργειας στη
Βιέννη από την
29η Σεπτεμβρίου
1997 έως ότου τεθεί
σε ισχύ.
2.           Το
παρόν
Πρωτόκολλο
υπόκειται σε
κύρωση,
αποδοχή ή
έγκριση από τα
κράτη που το
υπέγραψαν.
3.           Αφού
τεθεί σε ισχύ,
στο παρόν
Πρωτόκολλο
μπορεί να
προσχωρήσει
οιοδήποτε
κράτος δεν το
έχει υπογράψει.
4.           Τα
έγγραφα κύρωσης,
αποδοχής,
έγκρισης ή
προσχώρησης
κατατίθενται στον
Γενικό
Διευθυντή του
Διεθνούς
Οργανισμού Ατομικής
Ενέργειας, ο
οποίος είναι
και ο
θεματοφύλακας
του παρόντος
Πρωτοκόλλου.
Άρθρο 21
1.           Το
παρόν
Πρωτόκολλο
τίθεται σε
ισχύ τρεις
μήνες μετά την
ημερομηνία κατάθεσης
της πέμπτης
πράξης
κύρωσης,
αποδοχής ή έγκρισης.
2.           Για
κάθε κράτος το
οποίο κυρώνει,
αποδέχεται,
εγκρίνει ή
προσχωρεί στο
παρόν
Πρωτόκολλο
μετά την κατάθεση
της πέμπτης
πράξης
κύρωσης,
αποδοχής ή έγκρισης,
το παρόν
Πρωτόκολλο
τίθεται σε
ισχύ τρεις
μήνες μετά την
ημερομηνία
κατάθεσης από
το εν λόγω
κράτος της
κατάλληλης
πράξης.
Άρθρο 22
1.           Κάθε
συμβαλλόμενο
μέρος μπορεί
να καταγγείλει
το παρόν
Πρωτόκολλο με
γραπτή
κοινοποίησή
του προς τον
θεματοφύλακα.
2.           Η
καταγγελία
παράγει
αποτελέσματα
ένα έτος μετά
την ημερομηνία
παραλαβής της
κοινοποίησης από
τον
θεματοφύλακα.
3.           Μεταξύ
των μερών του
παρόντος
Πρωτοκόλλου, η
καταγγελία από
οιοδήποτε εξ
αυτών της
Σύμβασης της
Βιέννης του 1963
σύμφωνα με το
άρθρο XXVI αυτής
δεν ερμηνεύεται
κατά κανέναν
τρόπο ως καταγγελία
της Σύμβασης
της Βιέννης
του 1963 όπως τροποποιείται
με το παρόν
Πρωτόκολλο.
4.           Με
την επιφύλαξη
καταγγελίας
του παρόντος
Πρωτοκόλλου
από
συμβαλλόμενο
μέρος δυνάμει
του παρόντος
άρθρου, οι
διατάξεις του
παρόντος
Πρωτοκόλλου
εξακολουθούν
να εφαρμόζονται
για
οποιαδήποτε
πυρηνική ζημία
προκαλείται
από πυρηνικό
ατύχημα που
επήλθε πριν
αρχίσει να
παράγει
αποτελέσματα η
εν λόγω
καταγγελία.
Άρθρο 23
Ο
θεματοφύλακας
κοινοποιεί
αμέσως στα
κράτη μέρη και
σε όλα τα άλλα
κράτη:
α)      κάθε
υπογραφή του
παρόντος Πρωτοκόλλου·
β)      κάθε
κατάθεση
πράξης
κύρωσης,
αποδοχής,
έγκρισης ή
προσχώρησης·
γ)      την
έναρξη ισχύος
του παρόντος
Πρωτοκόλλου·
δ)      οποιαδήποτε
κοινοποίηση
έχει τυχόν
παραληφθεί δυνάμει
της παραγράφου
1α του άρθρου XI·
ε)      αιτήματα
σύγκλησης
διάσκεψης για
σκοπούς
αναθεώρησης
δυνάμει του
άρθρου XXVI της
Σύμβασης της
Βιέννης του 1963
και συνάντησης
των συμβαλλομένων
μερών δυνάμει
του άρθρου V Δ
της Σύμβασης
της Βιέννης
του 1963 όπως
τροποποιείται
με το παρόν
Πρωτόκολλο·
στ)    παραληφθείσες
κοινοποιήσεις
ή καταγγελίες
δυνάμει του
άρθρου 22 και
κάθε άλλη
σχετική προς το
παρόν
Πρωτόκολλο
κοινοποίηση.
Άρθρο 24
1.           Το
πρωτότυπο της
παρούσας
Σύμβασης, του
οποίου τα
κείμενα στην
αγγλική,
αραβική,
γαλλική,
ισπανική, κινεζική
και ρωσική
γλώσσα
θεωρούνται
εξίσου αυθεντικά,
κατατίθεται
στον
θεματοφύλακα.
2.           Ο
Διεθνής
Οργανισμός
Ατομικής
Ενέργειας
καθορίζει το
ενοποιημένο
κείμενο της
Σύμβασης της
Βιέννης του 1963
όπως αυτή
τροποποιείται
με το παρόν
Πρωτόκολλο
στην αγγλική,
αραβική,
γαλλική,
ισπανική, κινεζική
και ρωσική
γλώσσα με βάση
τα οριζόμενα
στο παράρτημα
του παρόντος
Πρωτοκόλλου.
3.           Ο
θεματοφύλακας
κοινοποιεί
προς όλα τα
κράτη τα επικυρωμένα
γνήσια
αντίγραφα του
παρόντος Πρωτοκόλλου
μαζί με το
ενοποιημένο
κείμενο της
Σύμβασης της
Βιέννης του 1963
όπως αυτή
τροποποιείται
με το παρόν
Πρωτόκολλο.
ΣΕ
ΠΙΣΤΩΣΗ ΤΩΝ
ΑΝΩΤΕΡΩ, οι
υπογράφοντες,
δεόντως εξουσιοδοτημένοι
προς τούτο,
υπέγραψαν το
παρόν Πρωτόκολλο.
Βιέννη,
δώδεκα
Σεπτεμβρίου
χίλια
εννιακόσια ενενήντα
επτά.
[1]               ΕΕ L 12
της 16.1.2001, σ. 1.
[2]               http://ec.europa.eu/energy/nuclear/studies/nuclear_en.htm
[3]               ΕΕ L 12 της 16.1.2001, σ.
1
[4]               Άρνηση
αναγνώρισης
χωρεί μόνον: α)
αν η απόφαση εκδόθηκε
με δόλιο τρόπο·
β) αν στο μέρος
εναντίον του οποίου
εξεδόθη η
δικαστική
απόφαση δεν
είχε παρασχεθεί
η δέουσα
δυνατότητα
υπεράσπισης ή
γ) αν η απόφαση
είναι αντίθετη
προς τη
δημόσια τάξη («ordre
public») του
συμβαλλόμενου
μέρους στο
έδαφος του
οποίου πρέπει
να
αναγνωριστεί ή
δεν είναι
σύμφωνη προς
τους
θεμελιώδεις
κανόνες
δικαιοσύνης.
[5]               ΔΕΚ,
υπόθεση 22/70 («AETR»),
Συλλογή 1971, σ. 263.
[6]               ΕΕ L 299 της 16.11.2005,
σ. 62.
[7]               ΕΕ L 339 της 12.12.2007,
σ. 3.
[8]               ΕΕ L 12 της 16.1.2001,
σ.1.


                          ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ
                          ΕΠΙΤΡΟΠΗ
                                                  Βρυξέλλες, 4.6.2015
                                                  COM(2015) 280 final
                                                  2015/0126 (NLE)
                                        Πρόταση
                           ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
   για τον καθορισμό της θέσης που θα υιοθετηθεί εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης
      όσον αφορά ορισμένα ψηφίσματα που θα τεθούν σε ψηφοφορία στο πλαίσιο του
                   Διεθνούς Οργανισμού Αμπέλου και Οίνου (ΔΟΑΟ)
EL                                                                                EL
 ---pagebreak---                                     ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ
   1.       ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ
   Ο Διεθνής Οργανισμός Αμπέλου και Οίνου (ΔΟΑΟ) είναι διακυβερνητικός οργανισμός
   επιστημονικού και τεχνικού χαρακτήρα, ο οποίος δραστηριοποιείται στον τομέα της αμπέλου
   και του οίνου, των ποτών με βάση τον οίνο, των επιτραπέζιων σταφυλιών, της σταφίδας και
   άλλων αμπελοοινικών προϊόντων. Οι στόχοι του ΔΟΑΟ είναι i) να ενημερώνει για μέτρα με
   τα οποία μπορούν να ληφθούν υπόψη οι ανησυχίες των παραγωγών, των καταναλωτών και
   άλλων παραγόντων στον αμπελοοινικό τομέα, ii) να συνδράμει τους άλλους διεθνείς
   οργανισμούς που ασκούν δραστηριότητες τυποποίησης και iii) να συμβάλλει στη διεθνή
   εναρμόνιση των υφιστάμενων πρακτικών και προτύπων. Επί του παρόντος, μέλη του ΔΟΑΟ
   είναι 46 κράτη, εκ των οποίων 21 είναι κράτη μέλη της Ένωσης. Η ΕΕ δεν είναι, επί του
   παρόντος, μέλος του ΔΟΑΟ.
   Σε επίπεδο ΕΕ, σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1308/2013 του Ευρωπαϊκού
   Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 2013, για τη θέσπιση κοινής
   οργάνωσης των αγορών γεωργικών προϊόντων (κανονισμός ΚΟΑ, ΕΕ L 347, σ. 671),
   ορισμένα από τα ψηφίσματα που έχουν εγκριθεί και δημοσιευθεί από τον ΔΟΑΟ επηρεάζουν
   την ενωσιακή νομοθεσία. Ο κανονισμός ΚΟΑ προβλέπει παραπομπές στα ψηφίσματα του
   ΔΟΑΟ όσον αφορά τις ακόλουθες διατάξεις:
   -        ορισμένες μεθόδους ανάλυσης που επιτρέπουν να διαπιστωθεί η σύσταση των
            προϊόντων του αμπελοοινικού τομέα, που εγκρίνει και δημοσιεύει ο ΔΟΑΟ, στις
            οποίες πρέπει να βασίζεται η Επιτροπή, εκτός αν είναι αναποτελεσματικές ή
            ακατάλληλες σε σχέση με τον επιδιωκόμενο από την Ένωση σκοπό (άρθρο 80
            παράγραφος 5 του κανονισμού ΚΟΑ)·
   -        ορισμένες προδιαγραφές για την καθαρότητα και την ταυτοποίηση των ουσιών που
            χρησιμοποιούνται στις οινολογικές πρακτικές, έτσι ώστε οι κανόνες που εγκρίνονται
            και δημοσιεύονται από τον ΔΟΑΟ για το θέμα αυτό να καθίστανται αυτοδικαίως
            δεσμευτικοί στην ΕΕ (άρθρο 9 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 606/2009 της Επιτροπής,
            της 10ης Ιουλίου 2009, για καθορισμό ορισμένων λεπτομερειών εφαρμογής του
            κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 479/2008 όσον αφορά τις κατηγορίες αμπελοοινικών
            προϊόντων, τις οινολογικές πρακτικές και τους περιορισμούς στους οποίους
            υπόκεινται, ΕΕ L 193, σ. 1)·
   -        τις οινολογικές πρακτικές που εγκρίνει και δημοσιεύει ο ΔΟΑΟ τις οποίες πρέπει να
            λαμβάνει υπόψη της η Επιτροπή όταν εγκρίνει τέτοιες πρακτικές (άρθρο 80
            παράγραφος 3 στοιχείο α) του κανονισμού ΚΟΑ)· και
   -        τις ίδιες οινολογικές πρακτικές όταν χρησιμοποιούνται, πριν από την έγκρισή τους
            σύμφωνα με το άρθρο 80 παράγραφος 3 του κανονισμού ΚΟΑ, για την παραγωγή
            οίνων σε τρίτες χώρες (άρθρο 90 παράγραφος 2 του κανονισμού ΚΟΑ).
   Ομοίως, σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2870/2000 της Επιτροπής, της 19ης
   Δεκεμβρίου 2000, για καθορισμό των κοινοτικών μεθόδων αναφοράς που εφαρμόζονται στις
   αναλύσεις στον τομέα των αλκοολούχων ποτών (ΕΕ L 333, σ. 20), ορισμένα από τα
   ψηφίσματα που έχουν εγκριθεί και δημοσιευθεί από τον ΔΟΑΟ επηρεάζουν την ενωσιακή
   νομοθεσία. Το άρθρο 3 του κανονισμού 2870/2000 παραπέμπει στα ψηφίσματα του ΔΟΑΟ
   όταν δεν υπάρχουν κοινοτικές αναλυτικές μέθοδοι αναφοράς για την ανίχνευση και τον
   ποσοτικό προσδιορισμό των περιεχομένων ουσιών σε συγκεκριμένο αλκοολούχο ποτό.
   Με βάση τις συζητήσεις στο πλαίσιο της συνεδρίασης των ομάδων εμπειρογνωμόνων για την
   προετοιμασία της Γενικής Συνέλευσης του ΔΟΑΟ, αναμένεται ότι τα ακόλουθα ψηφίσματα
EL                                              2                                             EL
 ---pagebreak---    που παράγουν έννομα αποτελέσματα στο πλαίσιο του κεκτημένου της ΕΕ θα
   περιλαμβάνονται στην ημερήσια διάταξη της Γενικής Συνέλευσης για έγκριση:
   –       Τα σχέδια ψηφισμάτων OENO-TECHNO 10-445, 10-446, 13-532, 13-533, OENO-
           MICRO 13-531 καθορίζουν νέες οινολογικές πρακτικές. Σύμφωνα με το άρθρο 80
           παράγραφος 3 στοιχείο α) και το άρθρο 90 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ)
           αριθ. 1308/2013, τα εν λόγω ψηφίσματα θα επηρεάσουν το κεκτημένο.
   –       Το σχέδιο ψηφίσματος OENO-SPECIF 14-554, 14-555, 14-557 καθορίζει
           προδιαγραφές για την καθαρότητα και την ταυτοποίηση ουσίας που χρησιμοποιείται
           σε μια οινολογική πρακτική. Οι εν λόγω οινολογικές πρακτικές έχουν δημοσιευθεί
           και συνιστώνται από τον ΔΟΑΟ, υπό την προϋπόθεση να εγκριθούν οι
           προδιαγραφές της χρησιμοποιούμενης ουσίας (Διεθνής Κώδικας Οινολογικών
           Πρακτικών του ΔΟΑΟ, § 2.1.20 και § 3.4.14). Σύμφωνα με το άρθρο 80
           παράγραφος 3 στοιχείο α) και το άρθρο 90 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ)
           αριθ. 1308/2013, καθώς και με το άρθρο 9 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 606/2009 της
           Επιτροπής, τα ψηφίσματα αυτά θα επηρεάσουν το κεκτημένο.
   –       Τα σχέδια ψηφισμάτων OENO-SCMA 13-527, 09-419D, 09-419C, 14-549, 14-551
           καθορίζουν μεθόδους ανάλυσης. Σύμφωνα με το άρθρο 80 παράγραφος 3 στοιχείο α)
           και παράγραφος 5 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1308/2013, τα εν λόγω ψηφίσματα θα
           επηρεάσουν το κεκτημένο.
   Τα ανωτέρω ψηφίσματα συζητήθηκαν εκτενώς μεταξύ επιστημονικών και τεχνικών
   εμπειρογνωμόνων του αμπελοοινικού τομέα. Συμβάλλουν στη διεθνή εναρμόνιση των
   προτύπων του οίνου και ορίζουν το πλαίσιο που θα εξασφαλίζει τον θεμιτό ανταγωνισμό στο
   εμπόριο των προϊόντων του αμπελοοινικού τομέα. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να
   υποστηριχθούν.
   Όπως και κατά το παρελθόν, αναμένεται ότι η ημερήσια διάταξη της συνεδρίασης της
   Γενικής Συνέλευσης του ΔΟΑΟ θα εξελιχθεί και ότι συμπληρωματικά ψηφίσματα που θα
   επηρεάσουν το κεκτημένο θα προστεθούν στην ημερήσια διάταξη. Προκειμένου να
   εξασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα των εργασιών της Γενικής Συνέλευσης, τηρώντας
   ταυτόχρονα τους κανόνες των Συνθηκών, η Επιτροπή θα συμπληρώσει και/ή θα
   τροποποιήσει, σε εύθετο χρόνο, την παρούσα πρόταση για να μπορέσει το Συμβούλιο να
   εγκρίνει τη θέση που θα υποστηριχθεί όσον αφορά και τα ψηφίσματα αυτά.
EL                                            3                                            EL
 ---pagebreak---                                                               2015/0126 (NLE)
                                                  Πρόταση
                                  ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
     για τον καθορισμό της θέσης που θα υιοθετηθεί εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης
        όσον αφορά ορισμένα ψηφίσματα που θα τεθούν σε ψηφοφορία στο πλαίσιο του
                         Διεθνούς Οργανισμού Αμπέλου και Οίνου (ΔΟΑΟ)
   ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
   Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το
   άρθρο 43, σε συνδυασμό με το άρθρο 218 παράγραφος 9,
   Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
   Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
   (1)     Ο Διεθνής Οργανισμός Αμπέλου και Οίνου (OIV) θα εξετάσει και ενδεχομένως θα
           εγκρίνει ψηφίσματα τα οποία θα επηρεάσουν την ενωσιακή νομοθεσία κατά την
           προσεχή Γενική Συνέλευση στις 10 Ιουλίου 2015.
   (2)     Η Ένωση δεν είναι, επί του παρόντος, μέλος του ΔΟΑΟ. 21 κράτη μέλη της ΕΕ είναι
           μέλη του ΔΟΑΟ. Τα κράτη μέλη αυτά δύνανται να προτείνουν τροποποιήσεις στα
           σχέδια ψηφισμάτων του ΔΟΑΟ και θα κληθούν να εγκρίνουν ορισμένα από τα σχέδια
           ψηφισμάτων του ΔΟΑΟ κατά την προσεχή Γενική Συνέλευση του ΔΟΑΟ στις 10
           Ιουλίου 2015.
   (3)     Τα κράτη μέλη οφείλουν να συνεργάζονται ειλικρινά δυνάμει του άρθρου 4
           παράγραφος 3 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η θέση της Ένωσης για τα
           ψηφίσματα αυτά όσον αφορά θέματα που υπάγονται στην αρμοδιότητά της θα πρέπει
           επομένως να εγκρίνεται από το Συμβούλιο και να εκφράζεται στις συνόδους του
           ΔΟΑΟ από τα κράτη μέλη τα οποία είναι μέλη του ΔΟΑΟ και τα οποία ενεργούν από
           κοινού προς το συμφέρον της Ένωσης.
   (4)     Σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1308/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και
           του Συμβουλίου1, και τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 606/2009 της Επιτροπής2, ορισμένα
           από τα ψηφίσματα που έχουν εγκριθεί και δημοσιευθεί από τον ΔΟΑΟ επηρεάζουν
           την ενωσιακή νομοθεσία.
   (5)     Το άρθρο 80 παράγραφος 3 στοιχείο α) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1308/2013
           προβλέπει ότι η Επιτροπή πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις οινολογικές πρακτικές και
           μεθόδους ανάλυσης που συνιστά και δημοσιεύει ο ΔΟΑΟ όταν εγκρίνει οινολογικές
           πρακτικές.
   1
           Κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1308/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης
           Δεκεμβρίου 2013, για τη θέσπιση κοινής οργάνωσης των αγορών γεωργικών προϊόντων και την
           κατάργηση των κανονισμών (ΕΟΚ) αριθ. 922/72, (ΕΟΚ) αριθ. 234/79, (ΕΚ) αριθ. 1037/2001 και (ΕΚ)
           αριθ. 1234/2007 του Συμβουλίου (ΕΕ L 347 της 20.12.2013, σ. 671).
   2
           Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 606/2009 της Επιτροπής, της 10ης Ιουλίου 2009, για καθορισμό ορισμένων
           λεπτομερειών εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 479/2008 όσον αφορά τις κατηγορίες
           αμπελοοινικών προϊόντων, τις οινολογικές πρακτικές και τους περιορισμούς στους οποίους υπόκεινται
           (ΕΕ L 193 της 24.7.2009, σ. 1).
EL                                                    4                                                      EL
 ---pagebreak---    (6)  Το άρθρο 80 παράγραφος 5 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1308/2013 προβλέπει ότι η
        Επιτροπή, κατά τον καθορισμό των μεθόδων ανάλυσης για να διαπιστωθεί η σύσταση
        των προϊόντων του αμπελοοινικού τομέα, θα βασίσει τις εν λόγω μεθόδους σε κάθε
        σχετική μέθοδο που συνιστά και δημοσιεύει ο ΔΟΑΟ, εκτός αν είναι
        αναποτελεσματική ή ακατάλληλη για τον σκοπό που επιδιώκει η Ένωση.
   (7)  Το άρθρο 90 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1308/2013 προβλέπει ότι τα
        προϊόντα του αμπελοοινικού τομέα που εισάγονται στην Ένωση πρέπει να παράγονται
        σύμφωνα με οινολογικές πρακτικές εγκεκριμένες από την Ένωση δυνάμει του εν λόγω
        κανονισμού ή, πριν από την εν λόγω έγκριση, σύμφωνα με οινολογικές πρακτικές τις
        οποίες συνιστά και δημοσιεύει ο Διεθνής Οργανισμός Αμπέλου και Οίνου.
   (8)  Το άρθρο 9 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 606/2009 προβλέπει ότι, εφόσον δεν
        καθορίζονται από την Επιτροπή, οι προδιαγραφές για την καθαρότητα και την
        ταυτοποίηση των ουσιών που χρησιμοποιούνται στις οινολογικές πρακτικές πρέπει να
        είναι εκείνες που καθορίζονται και δημοσιεύονται από τον Διεθνή Οργανισμό
        Αμπέλου και Οίνου.
   (9)  Τα σχέδια ψηφισμάτων OENO-TECHNO 10-445, 10-446, 13-532, 13-533 OENO-
        MICRO 13-531 καθορίζουν νέες οινολογικές πρακτικές. Σύμφωνα με το άρθρο 80
        παράγραφος 3 στοιχείο α) και το άρθρο 90 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ)
        αριθ. 1308/2013, τα εν λόγω ψηφίσματα θα επηρεάσουν την ενωσιακή νομοθεσία.
   (10) Τα σχέδια ψηφισμάτων OENO-SPECIF 14-554, 14-555, 14-557 καθορίζουν τις
        προδιαγραφές για την καθαρότητα και την ταυτοποίηση ουσίας που χρησιμοποιείται
        σε μια οινολογική πρακτική. Οι εν λόγω οινολογικές πρακτικές έχουν δημοσιευθεί και
        συνιστώνται από τον ΔΟΑΟ, υπό την προϋπόθεση να εγκριθούν οι προδιαγραφές της
        χρησιμοποιούμενης ουσίας (Διεθνής Κώδικας Οινολογικών Πρακτικών του ΔΟΑΟ, §
        2.1.20 και § 3.4.14). Σύμφωνα με το άρθρο 80 παράγραφος 3 στοιχείο α) και το άρθρο
        90 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1308/2013, καθώς και με το άρθρο 9 του
        κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 606/2009, τα ψηφίσματα αυτά θα επηρεάσουν την ενωσιακή
        νομοθεσία.
   (11) Τα σχέδια ψηφισμάτων OENO-SCMA 13-527, 09-419D, 09-419C, 14-549, 14-551
        καθορίζουν μεθόδους ανάλυσης. Σύμφωνα με το άρθρο 80 παράγραφος 3 στοιχείο α)
        και το άρθρο 80 παράγραφος 5 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1308/2013, τα εν λόγω
        ψηφίσματα θα επηρεάσουν την ενωσιακή νομοθεσία.
   (12) Τα εν λόγω σχέδια ψηφισμάτων συζητήθηκαν εκτενώς μεταξύ επιστημονικών και
        τεχνικών εμπειρογνωμόνων του αμπελοοινικού τομέα. Συμβάλλουν στη διεθνή
        εναρμόνιση των προτύπων του οίνου και ορίζουν το πλαίσιο που θα εξασφαλίζει τον
        θεμιτό ανταγωνισμό στο εμπόριο των προϊόντων του αμπελοοινικού τομέα. Ως εκ
        τούτου, θα πρέπει να υποστηριχθούν.
   (13) Για να παρασχεθεί η αναγκαία ευελιξία κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων πριν
        από τη Γενική Συνέλευση του Διεθνούς Οργανισμού Αμπέλου και Οίνου (ΔΟΑΟ), θα
        πρέπει να εξουσιοδοτηθούν τα κράτη μέλη που είναι μέλη του ΔΟΑΟ προκειμένου να
        συμφωνήσουν ως προς τροποποιήσεις των ψηφισμάτων αυτών, υπό την προϋπόθεση
        ότι οι τροποποιήσεις αυτές δεν θα αλλοιώνουν την ουσία των ψηφισμάτων,
EL                                            5                                            EL
 ---pagebreak---    ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
                                           Άρθρο 1
   Η θέση της Ένωσης κατά τη Γενική Συνέλευση του Διεθνούς Οργανισμού Αμπέλου και
   Οίνου (ΔΟΑΟ) το 2015 είναι σύμφωνη με το παράρτημα της παρούσας απόφασης και
   εκφράζεται από τα κράτη μέλη τα οποία είναι μέλη του ΔΟΑΟ και τα οποία ενεργούν από
   κοινού για το συμφέρον της Ένωσης.
                                           Άρθρο 2
   1.      Όταν η θέση που αναφέρεται στο άρθρο 1 ενδέχεται να επηρεαστεί από νέες
           επιστημονικές ή τεχνικές πληροφορίες οι οποίες παρουσιάζονται πριν ή κατά τη
           διάρκεια των συνεδριάσεων του ΔΟΑΟ, τα κράτη μέλη που είναι μέλη του ΔΟΑΟ
           ζητούν την αναβολή της ψηφοφορίας στη Γενική Συνέλευση του ΔΟΑΟ έως ότου η
           Ένωση διαμορφώσει θέση με βάση τα νέα στοιχεία.
   2.      Ύστερα από συντονισμό, ιδίως επιτόπιο, και δίχως άλλη απόφαση του Συμβουλίου
           για τον καθορισμό της θέσης της Ένωσης, τα κράτη μέλη που είναι μέλη του ΔΟΑΟ,
           ενεργώντας από κοινού προς το συμφέρον της Ένωσης, δύνανται να συμφωνήσουν
           για τροποποιήσεις στα σχέδια ψηφισμάτων που αναφέρονται στο παράρτημα της
           παρούσας απόφασης, οι οποίες δεν αλλοιώνουν την ουσία τους.
                                           Άρθρο 3
   Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στα κράτη μέλη.
   Βρυξέλλες,
                                            Για το Συμβούλιο
                                            Ο Πρόεδρος
EL                                            6                                           EL
 ---documentbreak---                           ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ
                          ΕΠΙΤΡΟΠΗ
                                                  Βρυξέλλες, 4.6.2015
                                                  COM(2015) 280 final
                                                  ANNEX 1
                                    ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
                                          στην
                         Πρόταση για απόφαση του συμβουλίου
   για τον καθορισμό της θέσης που θα υιοθετηθεί εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης
      όσον αφορά ορισμένα ψηφίσματα που θα τεθούν σε ψηφοφορία στο πλαίσιο του
                   Διεθνούς Οργανισμού Αμπέλου και Οίνου (ΔΟΑΟ)
EL                                                                                EL
 ---pagebreak---                                          ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
   Τα κράτη μέλη που ενεργούν από κοινού προς το συμφέρον της Ένωσης υποστηρίζουν μόνο,
   και με την επιφύλαξη οποιασδήποτε μελλοντικής επανεξέτασης βάσει νέων εξελίξεων, τα
   ακόλουθα σχέδια ψηφισμάτων στο στάδιο 7 όσον αφορά τις μεθόδους ανάλυσης για να
   διαπιστωθεί η σύνθεση των προϊόντων του αμπελοοινικού τομέα, τις προδιαγραφές για την
   καθαρότητα και την ταυτοποίηση των ουσιών που χρησιμοποιούνται στις οινολογικές
   πρακτικές, καθώς και τις οινολογικές πρακτικές:
   OENO-TECHNO 10-445, επεξεργασία με γλουταθιόνη — γλεύκη
   OENO-TECHNO 10-446, επεξεργασία με γλουταθιόνη — οίνοι
   OENO-TECHNO 13-532, επεξεργασία γλευκών με αδρανοποιημένους ζυμομύκητες
   πλούσιους σε γλουταθιόνη
   OENO-TECHNO 13-533, επεξεργασία οίνων με αδρανοποιημένους ζυμομύκητες πλούσιους
   σε γλουταθιόνη
   OENO-MICRO 13-531, ενεργοποιητές της μηλογαλακτικής ζύμωσης
   OENO-SPECIF 14-554, επικαιροποίηση της μονογραφίας για τις οινολογικές τανίνες
   OENO-SPECIF 14-555, επικαιροποίηση της μονογραφίας για την καζεϊνη
   OENO-SPECIF 14-557, επικαιροποίηση της μονογραφίας για τις πρωτεΐνες φυτικής
   προέλευσης
   OENO-SCMA 13-527, προσδιορισμός της κατανομής δευτερίου στο οξικό οξύ που εξάγεται
   από ξίδι οίνου, με χρήση πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού (NMR)
   OENO-SCMA 09-419D, ειδικές μέθοδοι για την ανάλυση των σταφυλοσακχάρων
   (διορθωμένου συμπυκνωμένου γλεύκους σταφυλιών) – δείκτης folin-ciocalteu
   OENO-SCMA 09-419C, ειδικές μέθοδοι για την ανάλυση των σταφυλοσακχάρων
   (διορθωμένου συμπυκνωμένου γλεύκους σταφυλιών)
   OENO-SCMA 14-549, Προσδιορισμός της πτητικής οξύτητας — αναθεώρηση της μεθόδου
   OENO-SCMA 14-551, Προσδιορισμός της συνολικής οξύτητας — αναθεώρηση της μεθόδου
EL                                              2                                        EL


title: ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΠΕΡΙ ΠΡΩΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΕΟΚ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΕΙΤΑΙ Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΝΑ ΣΥΝΑΠΤΕΙ ΔΑΝΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΩΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ (Πρόταση τής Έπιτροπής στό Συμβούλιο)

text:
ARCHIVES HISTORIQUES
DE LA COMMISSION
COLLECTION RELIEE DES
DOCUMENTS "COM"
COM (81) 790
Vol. 1981/0222
 ---pagebreak--- Disclaimer
Conformément au règlement (CEE, Euratom) n° 354/83 du Conseil du 1er février 1983
concernant l'ouverture au public des archives historiques de la Communauté économique
européenne et de la Communauté européenne de l'énergie atomique (JO L 43 du 15.2.1983,
p. 1), tel que modifié par le règlement (CE, Euratom) n° 1700/2003 du 22 septembre 2003
(JO L 243 du 27.9.2003, p. 1), ce dossier est ouvert au public. Le cas échéant, les documents
classifiés présents dans ce dossier ont été déclassifiés conformément à l'article 5 dudit
règlement.
In accordance with Council Regulation (EEC, Euratom) No 354/83 of 1 February 1983
concerning the opening to the public of the historical archives of the European Economic
Community and the European Atomic Energy Community (OJ L 43, 15.2.1983, p. 1), as
amended by Regulation (EC, Euratom) No 1700/2003 of 22 September 2003 (OJ L 243,
27.9.2003, p. 1), this file is open to the public. Where necessary, classified documents in this
file have been declassified in conformity with Article 5 of the aforementioned regulation.
In Übereinstimmung mit der Verordnung (EWG, Euratom) Nr. 354/83 des Rates vom 1.
Februar 1983 über die Freigabe der historischen Archive der Europäischen
Wirtschaftsgemeinschaft und der Europäischen Atomgemeinschaft (ABI. L 43 vom 15.2.1983,
S. 1), geändert durch die Verordnung (EG, Euratom) Nr. 1700/2003 vom 22. September 2003
(ABI. L 243 vom 27.9.2003, S. 1), ist diese Datei der Öffentlichkeit zugänglich. Soweit
erforderlich, wurden die Verschlusssachen in dieser Datei in Übereinstimmung mit Artikel 5
der genannten Verordnung freigegeben.
 ---pagebreak---   ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ
                                                    COM(81)790 final
                                                Bruxelles . 20 janvier 1982
                      ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗΣ     ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
                   ΠΕΡΙ ΠΡΩΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ         ΕΟΚ
                ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΕΙΤΑΙ Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΝΑ ΣΥΝΑΠΤΕΙ
                   ΔΑΝΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΩΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ
                               ΣΤΗΝ- ΚΟΙΝΌΤΗΤΑ
                   ( Πρόταση της " Επιτροπής στο Συμβούλιο )
                           ; Ν -Τ
                           ί–3
                                       -     /
                           to
                            V'
                                     *^ % W
C0M(8l ) 790 final
 ---pagebreak---       Στις 19 " Οκτωβρίου 1981 , το Συμβούλιο αποδέχτηκε την αρχή της συνέχισης
της λειτουργίας τοϋ Μέου Κοινοτικού Μέσου „
     'Η " Ειχίίροπη θεωρεί έπομένως οχ ι είναι έαεΤγον νά ληχ-Θεϊ σύντομο: απόφαση
γιά την μερική εφαρμογή του 0Λ"ν νε"^Γ.:νου αυτοϋ μέσου , για τον πρόσθετο λόγο
δι ι εχει επισημανθεί αριθμός ..· δί··.·.; έπαρκης γιά νά καλύψει συντόμως τό
σύνολο του ποοοϋ γιά τό όποιο εχει ΰπάρζει έ ζουσι οδότηση μέ την άπό<ραση της
16.10.1978 .
     *Η ανάγκη ' είναι άκόμα μεγαλύτερη , δεδομέλ^υ δτι ή Κοινότητα πρέπει νά
υποστηρίζει τίς επενδύσεις μέ ολα τά μέσα. που δταθέτει . Πράγματι , οι επεν
δύσεις 0ά παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στην άντιμετώπ.ιαη των όζέων προβλημάτων .
πού πληχτούν την εποχή αύτη τίς οικονομίες μις , γιατί άφε\*5ς επιτρέπουν
την ενίσχυση καί την τιροσαρμογπ των βασιιάδν δολίων , καί άφετέρου <χ>μβάλλουν
στην διατήρηση της οικονομικής δραστηριότητας καί της άπασχόληοης .
      Τό ΝΚΜ εχει ηδη δείζει στην πειραματική του φάση την αποτελεσματική
συμβολή του προς την κατεύθυνση αυτή . Σε διάστημα τριών! χρόν™; ολόκληρο
τό ποσό τοϋ 1 δια . ΕΟΙί χρησιμοποιήθηκε σέ προγράμματα, έργων ύτχοδομης καί
στόν τομέα της ενέργειας .
     'Η " Επιτροπή πιστεύει , δτι οΐ παρεμβάσεις της στους δυο αύτους τομείς
θά μπορούσαν νά έχουν πιό σημαντικά αποτελέσματα ^ αν αύζηοει α^:ρισσ5τεηο
ίόν βαθμό εξειδίκευσης των; τμημάτων , ούτως ωστε νά διοχετεύονται, κατευ
θείαν σέ μεγάλους τομείς δραστηρ ι ότητας μέ κοινοτική προτεραιότητα .
                             t
      Στόν τομέα της ενέργειας ύπαρχε ι       προφανής  και
επείγουσα ανάγκη αύξησης του επιπέδου των επενδύσεων , πού εΰνοουν την
όρβολογ ικη χρήση της ενέργειας καί την αντικατάσταση του πετρελαίου μέ
άλλες πηγές ενέργειας . Πράγματι , ή ανάγκη μείωσης της κατανάλωσης προϊόντων
πετρελαίου παραμένει πολύ σημαντική καί γιά. νά. επιτευχθώ κάτι τέτοιο πρέπει
νά γίνουν προσπάθειες γιά επενδύσεις οχι μόνο στην παραγωγή ενέργειας ( π.* χ .,
πυρηνική ενέργεια , κάρβουνο ) - προσιτίθεια κού εχει ηδη αρχίσει - αλλά καί
στην προσαρμογή των έσαρμοζομέ νων μεθόδων , ειτε πρόκειται γιά την βιομηχανία
είτε γιά τόν τριτογενή τομέα, τόν οικιακό η τόν τομέα των μεταφορών. *Η " Επιτροπή
γνωρίζει πολύ καλά τίς δυσκολίες γιά την τόνωση των έπενθύσεοΛ», των όποιων
 ---pagebreak---                                   -2-
  ή στασιμότητα οφείλεται κατά ενα μέρος στη γενική οικονομική κατατπαση „
3 Η ΕΓΕ και ή ΕΚΑΧ έχουν ή"6η στους δικούς τους τομείς , χρηματοδοτήσει
  επενδύσεις τέτοιου είδους ?ιαί αυτό πρέπει νά συνεχιστεί =, ° Αλλά ή ανάγκη
  μείωσης της έζάρτησης μας άπο εξωτερικές πηγές ενέργειας και ή συμβολή
  των ενεργειακών επενδύσεων στην γενική οικονομική δραστηριότητα - πού
  καταδείχτηκε στό 5ο Πρόγραμμα - οδηγούν την " Επιτροπή να, προτείνει νά
  περιληφθεί ό τομέας αυτός - πού εχει ήδη περιληφθεί μαζί μέ άλλους οτά
  προηγούμενα τμήματα του ΝΚΜ - κατά προτεραιότητα καί μέ συγκεκριμένο τρόπο
  στο επόμενο τμήμα τοϋ ΝΚΜ ,
        °0 ρόλος του ΝΚΜ στην τόνωση των επενδύσεων στόν ■ τομέα έργων υποδομής
  εϊναι προφανής . Είναι εξαιρετικά σημαντικό νά εξακολουθήσει τό ΝΚΜ νά
     ff    iû    r^  t> o /> a      ?    p    ze   c  P      p      «–   *
  παις ε ι ενα ρολο σ αυτο τον τομέα , πρεπει ομως επίσης να στραφεί προς
  περισσότερο συγκεκριμένους στόχους . Για τον λόγο αότό , ή " Επιτροπή
  προτείνει νά δοθεί προτεραιότητα στις επενδύσεις γιά εργα υποδομής ,
  πού συμβάλλουν στην περιφερειακή ά^χιτυξη - προκειμένου νά συνεχιστεί
  ή ποοσπάθεια βελτίωσης των βασικών δομών ιδίως στίς περισσότερες μειο
  νεκτικές περιοχές της Κοινότητας ~ καθώς καί σε σχέδια κοινοτικού ενδι
  αφέροντος ( π. χ. προγράμματα .μέ προτεραιότητα στον τομέα των μεταφορών ) .
        "Η βασική απόφαση γιά τό ΝΚΜ προβλέπει επίσης την δυνατότητα χρησι
  μοποίησης του γιά επενδύσεις στόν Γκχραγαιγι>8$ τομέα , οι ανάγκες του
  όποιου είναι προφανώς σημαντικές » Σε πρακο στάδιο ή ' Επιτροπή πιστεύει
  δτι εΐναι ή κατάλληλη στιγμή νά δοθεί ή δυνατότητα στις Μικρομεσαίες
" Επιχειρήσεις νά χρηματοδοτήσουν τίς ανάγκες τους από τό ΝΚΜο θεωρεί
  τίς ανάγκες αυτές πρωταρχικής σ?ίμααίας ; αν ληφθεί ύηοψη ή δυνατότητα
  συνεισφοράς των επιχειρήσεων αυτών , στη δημιουργία μονίμων θέσεων
  εργασίας καί στόν τομέα των καινοτομιών, Γιά τον λύγο αυτό προτείνει
  τή διάθεση αύτοϋ τοϋ τμήματος τοϋ ΝΚΜ , σάν τρίτη κατηγορία δραστηριό
  τητας , στις οικονομικά υγιείς επενδύσεις των Μικρομεσαίων " Επιχειρήσεων
  στόν παραγωγικό τομέα,
         Οι δυσκολίες πού συναντούν ιδίως οι! επιχειρήσεις μικρότερου μεγέθους
  στή σύναψη δανείων μέ μή εθνικούς οργανισμούς μπορούν νά αμβλυνθούν μέ
  την προσφυγή στσύς δοκιμασμένους ηδη μηχανισμούς των συνολικών δανείων
  μέσω εθνικών χρηματοδοτικών οργανισμών πού μπορούν σε ορισμένες περιπτώσεις
 ---pagebreak---                                     -3-
να υποστηρίζονται από εθνικούς μηχανισμούς έγγυησης έναντι των συναλλαγματικών
διάφορων .          ·
     "Ετσι αύτό τό τμήμα τοϋ δανείου θά καλύψει τρεις τομείς δραστηριότητας
πού έχουν προτεραιότητα : την ορθολογική χρηση της ενέργειας , τά εργα υπο
δομής γιά την περιφερειακή Ανάπτυξη η/καί με κοινοτικό ενδιαφέρον καί τις
Μικρομεσαίες " Επιχειρήσεις .
   . Παρά την αβεβαιότητα λόγω τόσο της γενικής εξέλιξης των επενδύσεων
δσο καί των πραγματικών δρων χρηματοδότησης των ένδιαφερσμένων γιά τό
δάνειο , ή " Επιτροπή : πιστεύει δτι γιά τσύς τρεις αύτούς τομείς είναι
άναγκαΐο Ινα τμήμα 1.000 έκατ . ΕΟΙ).
 ---pagebreak---                        ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
          περί πρώτης εφαρμογής της απόφασης         /ΕΟΚ , με την
          όποια εξουσιοδοτείται, ή " Επιτροπή νά συνάπτει δάνεια γιά
          την προώθηση των επενδύσεων στην Κοινότητα.
  ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ Τ® ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΓίΚΠΉΓΩΝ ,
                                                      *
"Εχοντας ύπόψη :
  τη συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής 0{.?<ονομικής Κοινότητος ,
  την απόφαση         /ΕΟΚ του Συμβουλίου της 19ης *0κταβρίου 1981 περί
  έ ξουσιοδοτήσεως της * Επι τροπής να οονάιαει δάνεια γιά την προώθηση των
  επενδύσεων στην Κοινότητα ( 1 ) καί ιδίως τό σρθρο        »
  την πρόταση της " Επιτροπής ( 2 ),
  τη γνώμη τοϋ Κοινοβουλίου ( 3 ),
" Εκτιμώντας :
  δτι ή κοινοτική δράση αποβλέπει στην πραγματοποίηση δομικών επενδύσεων
  συμφώνων με τους στόχους της Κοινότητας πού έχουν προτεραιότητα , στους
  τομείς της ενέργειας , της βιομηχανίας καί των έργων υποδομής ,
  ότι η Κοινότητα εχει θέσει σάν στόχο την ανάκυψη της οικονομικής δραστη
  ριότητας καί την σιήριζη των κοινών πολιτικών με κοινοτικές δραστηριότητες
  κυρίως με την όσο τό δυνατό καλλίτερη χρήση των χρηματοδοτικών μέσων της
  Κοινότητας - πού αποβλέπουν στην πραγματοποίηση επενδυτικών σχεδίων πού
  συμβάλλουν στη μεγαλύτερη σύγκλιση των πολιτικών των Κρατών μελών , στόχο
  πού επιβεβαιώθηκε από τό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 30.6.1981 οτό ΛουΕεμβοΰργι
  ( 1 ) EE ap .
  ( 2 ) EE ap *
  ( 3 ) EE âp .
 ---pagebreak---   οχι πρέπει, νά δοθεί ιδιαίτερη σημασία, στις επενδύσεις πού συμ3άλλουν σέ
  ορθολογικότερη χρηση της ενέργειας , σ' αυτές πού συμβάλλουν στην άνάτττυΕη της
  περιφερειακής υποδομής η/καί πού έχουν κοινοτικό έν5ιοκρερον καθώς καί στίς
  επενδύσεις των Μικρομεσαίων " Επιχειρήσεων ,
  οτι τό Νέο Κοινοτικό Μέσο σκοπό έχει νά διευκολύνει τίς επενδύσεις „ δίνοντας
  πρόσβαση στούς χρηματοδοτικούς πόρους της Κοινότητας , σέ συγΜΓ.Μρι,μένους τομείς
  φηλης προτεραιότητας ,
  δτι μιά κοινοτική δραστηριότητα σ' αυτούς τούς τομείς θά συμβάλει ιδιαίτερα
  στην πραγματοποίηση των στόχων της Κοινότητας πού αποβλέπουν στη μείωση της
  ανεργίας καί των περιφερειακών άνισοτητων .
  ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ    :
                               "Αρθρο 1                               -
        ^ Εγκρίνεται τμήμα δανείου γιά ποσό πού νά μην Εεπερνα τά 1 , 000 εκατ . Ρ Γ υ
  σέ κεφάλαιο .
                               "Άρθρο 2
                               *
     5
          Το προί'ον των δανείων αυτών προορίζεται γιά τη χορήγηση δανείων γιά
  τη χρηματοδότηση επενδυτικών σχεδία^ στό έδαφος της Κοινότητας , πού νά
  άνταποΗρ ίνονται στούς κοινοτικούς στόχους προτεραιότητας στούς τομείς
  της ενέργειας , των έργων υποδομής κσ.ί της ανάπτυξης των Μ!.κρσ»ιεση'Λ'ώ\>
' Επιχειρήσεων .
  Οι Επενδύσεις αυτές άφοροΰν κυρίως :                                           *     '
  α ) την ορθολογική χρηση της ένέργειας , την άντικσ.τάσταση τοΰ πετρελαίου '
       μέ άλλες πηγές ενέργειας σέ δλους τούς τομείς , καθώς καί τά εργα υπο
       δομής γιά την αντικατάσταση αύτη "
  3 ) τά εργα υποδομής πού συμβάλλουν στην περιφερειακή άλ«.πτυξη η/καί έχουν
       κοινοτικό ενδιαφέρον , σΓα όποια περιλαμβάνονται οΐ με,χαφορές , οι τηλεπι
       κοινωνίες - μεταξύ των οποίων καί οΐ τεχνολογίες πού άψοροϋν την πληρο
       φόρηση , τή μεταφορά ενέργειας , ιά υδραυλικά έργα υποδομής καί την προ
       στασία τοΰ περ ι βάλλοντος *
 ---pagebreak--- Ύ ) χά. προγράμματα των Μικρομεσαίων " Επιχειρήσεων πού αποσκοπούν στην
    ανάπτυξη τους . την απασχόληση νχχί τον τομέα των καινοτομιών .
                                'Αρθρο 3
     *Η ' Επιτροπή άποίρασίζει γιά την επιλογή των σχεδίων συμφωνά μέ ;
- τις διατάξεις του άρθρου 2 καί τά βασικά οί.κονομικά προβλήματα της
   Κοινότητας ,
- τις διατάξεις της συνθήκης ΕΟΚ Μαί του παραγώγου δικαίου κυρίας δσον
   άφορα τον ανταγωνίσιμο , καθώς καί τίς κοινοτικές πολιτικές πού εφαρμό
   ζονται στους σχετικούς τομείς ο
"Εγινε στις Βρυξέλλες , στις
                                               Γιά τό Συμβούλιο
                                                 'Ο Πρόεδρος