				|

		52014PC0161

			Πρόταση ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ σχετικά με τη θέση που πρέπει να υιοθετηθεί εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά την 103η σύνοδο της Διεθνούς Διάσκεψης Εργασίας σχετικά με τροποποιήσεις του κώδικα της Σύμβασης Ναυτικής Εργασίας /* COM/2014/0161 final - 2014/0088 (NLE) */

			   	ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ
ΕΚΘΕΣΗ
1.           ΠΛΑΙΣΙΟ
ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ
Η
παρούσα
πρόταση
αποσκοπεί στον
καθορισμό της
θέσης της
Ένωσης όσον
αφορά τις
τροποποιήσεις
του κώδικα της
Σύμβασης
Ναυτικής
Εργασίας του 2006
σχετικά με την
ευθύνη των
πλοιοκτητών α)
ως προς την αποζημίωση
για αξιώσεις
λόγω θανάτου
και σωματικής
βλάβης και β)
λόγω
εγκατάλειψης
ναυτικών.
Οι
τροποποιήσεις
του κώδικα της
Σύμβασης
Ναυτικής
Εργασίας του 2006
(ΣΝΕ, 2006) της
Διεθνούς
Οργάνωσης Εργασίας
(ΔΟΕ), εφεξής «η
Σύμβαση
Ναυτικής
Εργασίας» ή «η
Σύμβαση» ή «η ΣΝΕ»,
προβλέπονται
στην ημερήσια
διάταξη της
πρώτης
συνεδρίασης
της «Ειδικής
Τριμερούς
Επιτροπής»,
εφεξής «η
επιτροπή».
Η ΣΝΕ
καθορίζει τα
ελάχιστα
πρότυπα
εργασίας και διαβίωσης
για όλους τους
ναυτικούς οι
οποίοι εργάζονται
σε πλοία που
φέρουν σημαίες
των χωρών που
επικύρωσαν τη
Σύμβαση[1].
Οι
τροποποιήσεις
που θα
εξεταστούν από
την επιτροπή
αφορούν τον
κώδικα της ΣΝΕ,
στον οποίο
προβλέπεται ο
τρόπος
εφαρμογής των
άρθρων και των
κανονισμών της
ΣΝΕ και ο
οποίος
περιέχει τόσο
πρότυπα όσο
και
κατευθυντήριες
γραμμές[2].

1.1.        Αξιολόγηση
και ενδεχόμενη
έγκριση των
τροποποιήσεων
του κώδικα της
Σύμβασης
Ναυτικής
Εργασίας κατά
την πρώτη
συνεδρίαση της
«Ειδικής
Τριμερούς Επιτροπής»
στις 7-11 Απριλίου
2014
Η
επιτροπή
αναλαμβάνει να
εξετάσει
προτάσεις τροποποιήσεων
του κώδικα της
ΣΝΕ σύμφωνα με
το άρθρο XV της
ΣΝΕ. Το Διοικητικό
Συμβούλιο της
ΔΟΕ ίδρυσε την
επιτροπή κατά
την 318η σύνοδό
του τον Ιούνιο
του 2013. Κατά την 319η
σύνοδό του τον
Οκτώβριο του 2013,
αποφάσισε
εξάλλου να
συγκαλέσει την
πρώτη
συνεδρίαση της
επιτροπής στη
Γενεύη από τις 7
έως τις 11
Απριλίου 2014 και
ενέκρινε την
ημερήσια
διάταξή της, η
οποία
περιλαμβάνει
την «εξέταση
των προτάσεων
τροποποιήσεων
του κώδικα της
Σύμβασης
Ναυτικής
Εργασίας του 2006
(ΣΝΕ, 2006)».
Προσδιορίστηκαν
δύο θέματα για
μελλοντικές
τροποποιήσεις
του κώδικα
κατά τη
συνεδρίαση της
μικτής ad hoc
επιτροπής
εμπειρογνωμόνων
ΔΝΟ/ΔΟΕ για την
αστική ευθύνη
και την
αποζημίωση[3], που
πραγματοποιήθηκε
το 2009[4]
ως συνέχεια
του ψηφίσματος
που εγκρίθηκε
από την 94η
(Ναυτιλιακή)
σύνοδο της
Διεθνούς Διάσκεψης
Εργασίας, όταν
αυτή εξέδωσε
την ΣΝΕ[5]:
η ευθύνη των
πλοιοκτητών
όσον αφορά
αποζημιώσεις
για θάνατο και
σωματική βλάβη
και η ευθύνη
λόγω εγκατάλειψης
ναυτικών. Τα
δύο αυτά θέματα
προσδιορίστηκαν
στη συνέχεια
από την
προπαρασκευαστική
επιτροπή που συστάθηκε
το 2010 από το
Διοικητικό
Συμβούλιο της
ΔΟΕ ως
επείγοντα
θέματα προς
εξέταση κατά
την πρώτη συνεδρίαση
της επιτροπής.
Όσον
αφορά τα
ανωτέρω θέματα
η ομάδα των
πλοιοκτητών
και η ομάδα των
ναυτικών
υπέβαλαν από
κοινού δύο
δέσμες
προτάσεων για
τροποποιήσεις
του κώδικα της
ΣΝΕ στο
πλαίσιο της
επιτροπής τον
Οκτώβριο του 2013,
σύμφωνα με την
παράγραφο 2 του
άρθρου XV της ΣΝΕ[6].
Σύμφωνα
με την
απλουστευμένη
διαδικασία για
την τροποποίηση
του κώδικα της
ΣΝΕ που
προβλέπεται στην
παράγραφο 3 του
άρθρου XV της ΣΝΕ,
ο Γενικός
Διευθυντής της
ΔΟΕ
κοινοποίησε την
πρόταση για
τροποποιήσεις
σε όλα τα κράτη
μέλη της ΔΟΕ
καλώντας τα να
υποβάλουν τις
παρατηρήσεις
και τις
υποδείξεις
τους τον
Οκτώβριο του 2013[7]. Οι
προτάσεις για
τροποποιήσεις
στη συνέχεια
τέθηκαν στη διάθεση
της Ευρωπαϊκής
Ένωσης τον
Δεκέμβριο του 2013[8].
Κατά τη
συνεδρίαση της
επιτροπής τον
Απρίλιο του 2014
πρόκειται να
εξεταστούν οι
εν λόγω δύο
δέσμες προτάσεων
για
τροποποιήσεις.
Για την
έγκριση των τροποποιήσεων
αυτών από την
επιτροπή θα
απαιτηθεί να εκπροσωπείται
στη συνεδρίαση
το ήμισυ των
μελών που
έχουν
επικυρώσει την
ΣΝΕ και να
υπάρξει πλειοψηφία
των δύο τρίτων
των μελών της
επιτροπής η
οποία να
περιλαμβάνει
τουλάχιστον το
ήμισυ των ψήφων
των εκπροσώπων
των
κυβερνήσεων,
των πλοιοκτητών
και των ναυτικών
αντίστοιχα.
1.2.        Ενδεχόμενη
έγκριση των
τροποποιήσεων
του κώδικα της
Σύμβασης
Ναυτικής
Εργασίας, κατά
την 103η σύνοδο
της Διεθνούς
Διάσκεψης
Εργασίας από
τις 28 Μαΐου έως
τις 12 Ιουνίου 2014,
και έναρξη
ισχύος
Μόλις
εγκριθούν από
την επιτροπή,
οι τροποποιήσεις
του κώδικα της
ΣΝΕ πρέπει να
εγκριθούν από
τη Διεθνή
Διάσκεψη
Εργασίας με
πλειοψηφία των
δύο τρίτων των
παρόντων
εκπροσώπων και
να υποβληθούν
προς εξέταση
στα μέλη της
ΔΟΕ που έχουν
επικυρώσει την
ΣΝΕ.
Αναμένεται ότι
το εν λόγω έργο
θα ανατεθεί στην
103η σύνοδο της
Διεθνούς
Διάσκεψης
Εργασίας, που
θα πραγματοποιηθεί
από τις 28 Μαΐου
έως τις 12
Ιουνίου 2014.
Οι
τροποποιήσεις
που
εγκρίνονται
κατά τη διαδικασία
αυτή αρχίζουν
να ισχύουν
συνήθως εντός
δύο ετών, εκτός
εάν ένα
σημαντικό
μέρος των
μελών που
έχουν κυρώσει
τη Σύμβαση[9]
έχει εκφράσει
επίσημα τη
διαφωνία του
με τις εν λόγω
τροποποιήσεις.
1.3.        Περιεχόμενο
των
προτεινόμενων
τροποποιήσεων
του κώδικα της
Σύμβασης
Ναυτικής
Εργασίας που
θα αποτελέσουν
αντικείμενο
συνεδριάσεων
της Διεθνούς
Οργάνωσης Εργασίας
το 2014.
Οι δύο
δέσμες
προτάσεων για
τροποποιήσεις
του κώδικα της
ΣΝΕ που θα
αποτελέσουν
αντικείμενο
συνεδριάσεων
της ΔΟΕ το 2014
αφορούν τα
πρότυπα (μέρος
Α) και τις
κατευθυντήριες
γραμμές (μέρος
Β) του κώδικα
της ΣΝΕ που
συνδέονται με
τον κανονισμό 2.5
σχετικά με τον
επαναπατρισμό,
που εμφαίνεται
στον τίτλο 2
σχετικά με τις
συνθήκες
απασχόλησης,
καθώς και τον
κανονισμό 4.2 για
την ευθύνη των
πλοιοκτητών,
που εμφαίνεται
στον τίτλο 4
σχετικά με την
προστασία της
υγείας, την
υγειονομική
περίθαλψη, την
ευημερία και
την
κοινωνικοασφαλιστική
προστασία[10].
Η πρόταση
βάσει του
κανονισμού 2.5
«Επαναπατρισμός»
(βλ. παράρτημα)
αφορά την
εγκατάλειψη
ναυτικών. Εγκατάλειψη
υπάρχει όταν ο
πλοιοκτήτης
παραλείπει να
καλύψει το
κόστος
επαναπατρισμού
ενός ναυτικού
ή έχει αφήσει
τον ναυτικό
χωρίς τα
απαραίτητα για
τη συντήρησή
του και χωρίς
υποστήριξη ή
έχει άλλως διακόψει
μονομερώς την
εργασιακή
σχέση με το ναυτικό,
συμπεριλαμβανομένης
της παράλειψης
πληρωμής των
συμβατικών
αμοιβών για
περίοδο
τουλάχιστον
δύο μηνών. Οι
προτεινόμενες
τροποποιήσεις
θεσπίζουν
απαιτήσεις για
ένα ταχύ και
αποτελεσματικό
σύστημα χρηματοοικονομικής
ασφάλειας για
την παροχή
βοήθειας στους
ναυτικούς που
απασχολούνται
ή προσλαμβάνονται
ή εργάζονται
με οποιαδήποτε
ιδιότητα σε
πλοίο που
φέρει τη σημαία
του
συγκεκριμένου
κράτους σε
περίπτωση εγκατάλειψης.
Το εν λόγω
σύστημα
καλύπτει
οφειλόμενους
μισθούς και
άλλα
δικαιώματα
μέχρι τέσσερις
μήνες, το
κόστος
επαναπατρισμού,
την απαραίτητη
συντήρηση με
επαρκή
διατροφή,
ένδυση και
στέγαση, την
απαραίτητη ιατρική
περίθαλψη και
κάθε άλλη
εύλογη δαπάνη
ή επιβάρυνση
που προκύπτει
λόγω της
εγκατάλειψης.
Σύμφωνα με την
πρόταση, κάθε
μέλος απαιτεί
επιπλέον από
τα πλοία που
φέρουν τη
σημαία του να
διαθέτουν
αποδεικτικά
έγγραφα
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας, που
εκδίδονται από
τον φορέα
παροχής
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας. Οι
προτεινόμενες
κατευθυντήριες
γραμμές
προβλέπουν,
αφενός, άμεση
βοήθεια σε
περίπτωση που
χρειάζεται
χρόνος για να
ελεγχθεί η
εγκυρότητα
ορισμένων
πτυχών του
αιτήματος του
ναυτικού και,
αφετέρου, λεπτομερή
κριτήρια για
τα αποδεικτικά
στοιχεία της
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας.
Η πρόταση
στο σημείο 4.2
«Ευθύνη των
πλοιοκτητών»
(βλ. παράρτημα)
αναφέρεται
στην
αποζημίωση σε
περίπτωση
θανάτου ή
μακροχρόνιας
ανικανότητας
λόγω τραυματισμού,
ασθένειας ή κινδύνου
κατά την
εργασία.
Θεσπίζει
ελάχιστες απαιτήσεις
για το σύστημα
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας που
προβλέπει την
εν λόγω
αποζημίωση
όσον αφορά
συμβατικές
απαιτήσεις, οι
οποίες
ορίζονται ως απαιτήσεις
για παροχές
λόγω
ασθένειας,
τραυματισμού ή
θανάτου που
επέρχονται στη
διάρκεια της
υπηρεσίας του
ναυτικού στο
πλαίσιο μιας
σύμβασης
απασχόλησης του
ναυτικού ή που
προκύπτουν από
την
απασχόληση, με
βάση την εν
λόγω Σύμβαση.
Πρέπει να
θεσπιστούν αποτελεσματικές
ρυθμίσεις για
την παραλαβή,
την αντιμετώπιση
και τον
αμερόληπτο
διακανονισμό
των συμβατικών
απαιτήσεων για
αποζημίωση
μέσω ταχειών
και δίκαιων
διαδικασιών.
Δεν πρέπει να
υπάρχει καθυστέρηση
ούτε πίεση για
την αποδοχή
πληρωμής κατώτερης
του ποσού που
προβλέπεται
στη Σύμβαση ενώ
πρέπει να
πραγματοποιείται
ενδιάμεση
πληρωμή σε
περιπτώσεις
κατά τις οποίες
η τελική
αποζημίωση
είναι δύσκολο
να εκτιμηθεί.
Επιπλέον, δεν
πρέπει να
θίγονται άλλα
νόμιμα δικαιώματα·
ωστόσο, οι
παροχές πρέπει
να συμψηφίζονται
με άλλες
αποζημιώσεις. Σύμφωνα
με την πρόταση,
κάθε μέλος
απαιτεί
επιπλέον από
τα πλοία που
φέρουν τη σημαία
του να
διαθέτουν
αποδεικτικά
έγγραφα
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας ή
από τον
πλοιοκτήτη να
κοινοποιεί στο
κράτος του
οποίου τη
σημαία φέρουν
τα πλοία του
και στους
ναυτικούς ότι
η ασφάλεια έχει
ακυρωθεί, εφόσον
συντρέχει
τέτοια
περίπτωση. Οι
προτεινόμενες
κατευθυντήριες
γραμμές
αφορούν τις
λεπτομέρειες
των
αποδεικτικών
στοιχείων
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας και
περιλαμβάνουν
υπόδειγμα απόδειξης
παραλαβής και
αποδέσμευσης
για την πληρωμή
των συμβατικών
απαιτήσεων.
1.4.        Νομοθεσία
της Ένωσης
όσον αφορά τις
τροποποιήσεις
του κώδικα της
Σύμβασης
Ναυτικής
Εργασίας που θα
αποτελέσουν
αντικείμενο
συνεδριάσεων
της Διεθνούς
Οργάνωσης
Εργασίας το 2014.
Οι
προτεινόμενες
τροποποιήσεις
του κώδικα της
ΣΝΕ
καλύπτονται σε
ευρεία έκταση
από
αρμοδιότητες
που
απονέμονται στην
Ένωση από τις
Συνθήκες.
Επιπλέον,
πολλά μέρη των
τροποποιήσεων
αφορούν τομείς
του δικαίου
της Ένωσης
στους οποίους
ο βαθμός
κανονιστικής
ρύθμισης σε
επίπεδο ΕΕ
έχει ήδη
φθάσει σε
προχωρημένο
στάδιο. Επιπλέον,
η απόφαση 2007/431/ΕΚ
του
Συμβουλίου,
της 7ης Ιουνίου
2007, εξουσιοδοτεί
τα κράτη μέλη
να επικυρώσουν
τη ΣΝΕ προς το
συμφέρον της
Ένωσης.
Οι
προτεινόμενες
τροποποιήσεις της
ΣΝΕ
επικεντρώνονται
σε θέματα τα
οποία καλύπτονται
από την οδηγία
2009/13/ΕΚ για την
εφαρμογή της
συμφωνίας που
συνήψαν η
Ένωση Εφοπλιστών
της Ευρωπαϊκής
Κοινότητας (ECSA)
και η Ευρωπαϊκή
Ομοσπονδία των
Ενώσεων
Εργαζομένων
στις Μεταφορές
(ETF) σχετικά με τη
Σύμβαση
Ναυτικής Εργασίας
του 2006 και για
τροποποίηση
της οδηγίας
1999/63/ΕΚ. Η εν λόγω
οδηγία
εντάσσει τις
σχετικές
διατάξεις της
ΣΝΕ στο δίκαιο
της ΕΕ με τη
θέσπιση
ελάχιστων
απαιτήσεων
στους
σχετικούς
τομείς βάσει
συμφωνίας
μεταξύ των
ευρωπαίων
κοινωνικών
εταίρων του
τομέα δυνάμει
των διατάξεων
της Συνθήκης
στον τομέα της
κοινωνικής
πολιτικής[11].
Ενώ δεν
εξετάζεται
αυτούσια στην
οδηγία 2009/13/ΕΚ, η «εγκατάλειψη
ναυτικών»
εμπίπτει
ωστόσο στο
πρότυπο A 2.5 που
προβλέπει ότι
«Κάθε κράτος
μέλος
διασφαλίζει
την άσκηση του
δικαιώματος
επαναπατρισμού
των ναυτικών
που εργάζονται
σε πλοία τα
οποία φέρουν
τη σημαία του (...)
σε περίπτωση
που ο ναυτικός
δεν είναι
πλέον σε θέση
να επιτελέσει
τα καθήκοντά
του όπως αυτά
απορρέουν από
τη συμφωνία
απασχόλησής
του ή δεν είναι
εφικτό να τα
επιτελέσει υπό
τις
συγκεκριμένες
συνθήκες.»
Ομοίως, όσον αφορά
την ευθύνη των
πλοιοκτητών,
το πρότυπο Α .4.2
προβλέπει ότι
«Κάθε κράτος
μέλος μεριμνά
για την ψήφιση
νόμων και
κανονισμών οι
οποίοι
καθιστούν τους
πλοιοκτήτες
των πλοίων που
φέρουν τη
σημαία του
υπεύθυνους για
την προστασία
της υγείας και
την ιατρική περίθαλψη
όλων των
ναυτικών που
εργάζονται επί
των εν λόγω
πλοίων σύμφωνα
με τις
ακόλουθες
ελάχιστες
προδιαγραφές: (...)
οι πλοιοκτήτες
παρέχουν χρηματική
εγγύηση για
την αποζημίωση
σε περίπτωση
θανάτου ή
μακροχρόνιας
ανικανότητας
των ναυτικών λόγω
τραυματισμού,
ασθένειας ή
κινδύνου στον
χώρο εργασίας,
σύμφωνα με τα
προβλεπόμενα
στο εθνικό
δίκαιο, στη συμφωνία
απασχόλησης
του ναυτικού ή
στη συλλογική
σύμβαση
εργασίας». Και
στις δύο
περιπτώσεις οι
τροποποιήσεις
της ΣΝΕ θα
εισαγάγουν
ειδικές απαιτήσεις
για συστήματα
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας και
για την
προσκόμιση
αποδεικτικών
στοιχείων
στους εν λόγω
τομείς.
Πρέπει
επίσης να
σημειωθεί ότι
οι τελικές
διατάξεις της
συμφωνίας που
έχει συναφθεί
από την Ένωση
Εφοπλιστών της
Ευρωπαϊκής
Κοινότητας (ECSA)
και την Ευρωπαϊκή
Ομοσπονδία των
Ενώσεων
Εργαζομένων στις
Μεταφορές (ETF)
σχετικά με τη
Σύμβαση
Ναυτικής Εργασίας
και που τέθηκε
σε εφαρμογή με
την οδηγία 2009/13/ΕΚ,
προβλέπουν ότι
σε περίπτωση
τροποποίησης
οποιασδήποτε
από τις
διατάξεις της
ΣΝΕ και
κατόπιν αιτήματος
ενός από τα
μέρη της
συμφωνίας
διεξάγεται επανεξέταση
της εφαρμογής
της εν λόγω
συμφωνίας.
Η
εφαρμογή των
προτεινόμενων
τροποποιήσεων
της ΣΝΕ αφορά
τον τομέα των
μεταφορών σε
ό,τι καλύπτεται
από[12]:
την οδηγία για
τον «έλεγχο από
το κράτος του
λιμένα» 2009/16/ΕΚ,
όπως
τροποποιήθηκε
από την οδηγία
2013/38/ΕΕ της 12ης
Αυγούστου 2013 για
να
συμπεριλάβει
τη ΣΝΕ μεταξύ
συμβάσεων όπως
η SOLAS[13],
η MARPOL[14]
και η STCW[15],
καθώς και την
οδηγία για το
«κράτος
σημαίας» 2013/54/ΕΕ της
20ής Νοεμβρίου 2013,
η οποία θέτει
σε εφαρμογή το
παράρτημα της
οδηγίας 2009/13/ΕΚ. Η
οδηγία 2009/16/ΕΚ
εφαρμόζεται σε
όλα τα πλοία
που προσεγγίζουν
στους λιμένες
της Ένωσης,
ανεξάρτητα από
την ιθαγένεια των
ναυτικών, και η
οδηγία 2013/54/ΕΕ
έχει ως στόχο
να διασφαλίζεται
ότι τα κράτη
μέλη της ΕΕ
εκπληρώνουν
τις
υποχρεώσεις
τους ως κράτη
σημαίας,
σύμφωνα με την
οδηγία 2009/13/ΕΚ
καθώς και το παράρτημά
της, και ισχύει
για όλους τους
ναυτικούς που
εργάζονται σε
πλοία με
σημαία κράτους
μέλους της ΕΕ. Η παροχή
αποδεικτικών
εγγράφων που
προβλέπεται
στις προτάσεις
για
τροποποιήσεις
καλύπτεται,
ειδικότερα,
από την οδηγία
2009/16/ΕΚ, όπως
τροποποιήθηκε.
Οι
προτεινόμενες
τροποποιήσεις
αφορούν επίσης
διάφορες
πτυχές του
τομέα της
κοινωνικής
πολιτικής[16],
όπου
καθορίζονται
ελάχιστες
απαιτήσεις
ιδίως όσον
αφορά την
υγεία και την
ασφάλεια στην
εργασία από
την οδηγία
89/391/ΕΟΚ σχετικά
με την
εφαρμογή μέτρων
για την
προώθηση της
βελτίωσης της
ασφάλειας και
της υγείας των
εργαζομένων
κατά την
εργασία.
Επιπλέον,
οι
προτεινόμενες
τροποποιήσεις
αφορούν τον
συντονισμό της
κοινωνικής
ασφάλειας που
αποτελεί αντικείμενο
του κανονισμού
(ΕΚ) αριθ. 883/2004 και
του εκτελεστικού
κανονισμού (ΕΚ)
αριθ. 987/2009 όσον
αφορά τους
πολίτες της ΕΕ
και του κανονισμού
(ΕΕ) αριθ. 1231/2010[17]
όσον αφορά
τους υπηκόους
τρίτων χωρών
που διαμένουν
νομίμως στην
ΕΕ, τα μέλη της
οικογένειάς
τους και τους
επιζώντες τους
σε
διασυνοριακό
πλαίσιο. Οι
κανονισμοί
αυτοί
εκδόθηκαν
στους τομείς
της ελεύθερης
κυκλοφορίας
των
εργαζομένων
και της
μετανάστευσης[18].
Οι
προτεινόμενες
τροποποιήσεις
μπορεί να αφορούν
τη νομοθεσία
της ΕΕ στους
τομείς της
δικαστικής
συνεργασίας σε
αστικές
υποθέσεις,
ιδίως τον
κανονισμό (ΕΕ)
αριθ. 1215/2012 για τη
διεθνή
δικαιοδοσία,
την αναγνώριση
και την
εκτέλεση
αποφάσεων σε αστικές
και εμπορικές
υποθέσεις[19].
2.           ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
ΤΩΝ
ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΩΝ
ΜΕ ΤΑ
ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΑ
ΜΕΡΗ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ
ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΥ
Άνευ
αντικειμένου.
3.           ΝΟΜΙΚΑ
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ
ΠΡΟΤΑΣΗΣ
Η 103η
σύνοδος της
Διεθνούς
Διάσκεψης
Εργασίας είναι
πιθανόν να
εξουσιοδοτηθεί
να εγκρίνει
τις εν λόγω προτάσεις
για
τροποποιήσεις
του κώδικα της
Σύμβασης
Ναυτικής
Εργασίας.
Σύμφωνα με το
άρθρο XV της ΣΝΕ,
οι εν λόγω
τροποποιήσεις
τίθενται σε
ισχύ για όλα τα
συμβαλλόμενα
μέρη τα οποία εξέφρασαν
επίσημα τη
διαφωνία τους
εντός περιόδου
δύο ετών[20]
έξι μήνες μετά
τη λήξη της
περιόδου
αυτής, εκτός
εάν ένα
ποσοστό άνω
του 40 % των μερών,
το οποίο ταυτόχρονα
αντιπροσωπεύει
συνολικό
μερίδιο τουλάχιστον
40 % της ολικής
χωρητικότητας
των πλοίων των
μερών,
εξέφρασε τη
διαφωνία του
ως προς τις τροποποιήσεις
που είχαν
εγκριθεί κατά
τη Διεθνή Διάσκεψη
Εργασίας.
Συνάγεται
ότι οι
προβλεπόμενες
τροποποιήσεις
του κώδικα της
Σύμβασης
Ναυτικής
Εργασίας θα
αποτελέσουν
πράξη φορέα
που έχει
συσταθεί μέσω
διεθνούς
συμφωνίας η
οποία θα
παραγάγει
έννομα αποτελέσματα.
Μόνο
κράτη είναι
μέλη της ΔΟΕ
και μπορούν να
ψηφίζουν για
την έγκριση
των
τροποποιήσεων
του κώδικα της
ΣΝΕ στη Διεθνή
Διάσκεψη
Εργασίας, στην
οποία η Ένωση
καλείται με
καθεστώς
παρατηρητή.
Με βάση
τα ανωτέρω,
σύμφωνα με το
άρθρο 218
παράγραφος 9
της ΣΛΕΕ, είναι
αναγκαίο να
εκδώσει το
Συμβούλιο
απόφαση για να
καθοριστεί η
θέση που
πρέπει να
υιοθετηθεί εξ
ονόματος της
Ένωσης,
εξουσιοδοτώντας
ταυτόχρονα τα
κράτη μέλη να
ενεργούν από
κοινού προς το
συμφέρον της
Ένωσης.
Προτείνεται
να
υποστηριχτεί η
έγκριση των
προβλεπόμενων
τροποποιήσεων
του κώδικα της
ΣΝΕ.
Πράγματι,
κατά το παρόν
στάδιο, με βάση
την πρόταση που
έχει υποβληθεί
από κοινού από
την ομάδα των πλοιοκτητών
και την ομάδα
των ναυτικών
στην επιτροπή,
φαίνεται ότι
δεν υπάρχει
αντίφαση
μεταξύ των
γενικών αρχών
που
επιδιώκονται
με τις
προτεινόμενες
τροποποιήσεις
και του
δικαίου της
Ένωσης,
και ότι δεν
υπάρχει
ασυμβατότητα
μεταξύ των
προτεινόμενων
τροποποιήσεων
και του κεκτημένου
της Ένωσης.
Ειδικότερα, δεν
υπάρχει
ασυνέπεια
προσέγγισης
μεταξύ των προτεινόμενων
τροποποιήσεων
του κώδικα της
ΣΝΕ και των
ελάχιστων
απαιτήσεων που
προβλέπονται
στο πλαίσιο του
κεκτημένου
της Ένωσης
στον κοινωνικό
τομέα. Αυτό
σημαίνει ότι
τα μέτρα της
Ένωσης μπορούν
να είναι πιο
αυστηρά σε
σχέση με τα
πρότυπα της
ΔΟΕ και
αντιστρόφως[21],
όπως προκύπτει
από το άρθρο 19
παράγραφος 8
του
καταστατικού
της ΔΟΕ,
σύμφωνα με το
οποίο οι συμβάσεις
της ΔΟΕ όπως η
ΣΝΕ προβλέπουν
ελάχιστα πρότυπα.
Ούτε υπάρχει
ασυνέπεια
μεταξύ των
προτεινόμενων
τροποποιήσεων
του κώδικα της
ΣΝΕ και του κεκτημένου
της Ένωσης
όσον αφορά τον
συντονισμό της
κοινωνικής ασφάλισης
ή των
κανονισμών που
απορρέουν από
το κεκτημένο
της Ένωσης
στον τομέα των
μεταφορών.
Με βάση
την πείρα του
παρελθόντος,
μπορεί να αναμένεται
ότι το κείμενο
των
προβλεπόμενων
τροποποιήσεων
του κώδικα της
ΣΝΕ δεν θα
παρουσιάζει
ουσιαστική
αλλαγή μεταξύ
του σχεδίου
που
συμφωνήθηκε
από την ομάδα
των
πλοιοκτητών
και την ομάδα
των ναυτικών
και του κειμένου
που θα
εγκριθεί από
τη Διεθνή
Διάσκεψη Εργασίας.
Ωστόσο, για να
μπορέσουν τα
κράτη μέλη να
ενεργούν στο
πλαίσιο των
οργάνων της
ΔΟΕ από κοινού
προς το
συμφέρον της
Ένωσης, κατά
τρόπο
αποτελεσματικό
και αποδοτικό,
είναι αναγκαίο
να προβλεφθεί
ότι τα κράτη
μέλη μπορούν
να συμφωνήσουν
ως προς ένα κείμενο
των
τροποποιήσεων
του κώδικα που
δεν θα παρουσιάζει
ουσιώδεις
αλλαγές σε
σχέση με το
κείμενο που
συμφωνήθηκε
μεταξύ της
ομάδας των
πλοιοκτητών
και της ομάδας
των ναυτικών.
2014/0088 (NLE)
Πρόταση
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
σχετικά
με τη θέση που
πρέπει να
υιοθετηθεί εξ
ονόματος της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης κατά
την 103η σύνοδο
της Διεθνούς
Διάσκεψης
Εργασίας
σχετικά με
τροποποιήσεις
του κώδικα της
Σύμβασης Ναυτικής
Εργασίας
ΤΟ
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ
ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας
υπόψη τη
Συνθήκη για τη
λειτουργία της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης, και
ιδίως το άρθρο 153
και το άρθρο 218 παράγραφος
9,
Έχοντας
υπόψη την
πρόταση της
Ευρωπαϊκής
Επιτροπής,
Εκτιμώντας
τα ακόλουθα:
(1)       Η
Σύμβαση
Ναυτικής
Εργασίας του 2006
της Διεθνούς
Οργάνωσης
Εργασίας (ΔΟΕ),
εφεξής «η
Σύμβαση»,
καθορίζει τα
ελάχιστα
πρότυπα
εργασίας και
διαβίωσης για όλους
τους ναυτικούς
οι οποίοι
εργάζονται σε
πλοία που
φέρουν σημαίες
των χωρών που
κύρωσαν τη
Σύμβαση.
(2)       Οι
προτάσεις για
τροποποιήσεις
του κώδικα της
Σύμβασης
προβλέπονται
προς εξέταση
και, ενδεχομένως,
προς έγκριση
στην ημερήσια
διάταξη της
πρώτης
συνεδρίασης,
που θα
διεξαχθεί από
τις 7 έως τις 11 Απριλίου
2014, της «Ειδικής
Τριμερούς
Επιτροπής» η
οποία έχει συσταθεί
βάσει της
Σύμβασης,
εφεξής «η
επιτροπή». Οι τροποποιήσεις
που θα
εκδοθούν θα
πρέπει να
υποβληθούν
προς έγκριση
στην 103η
σύνοδο της
Διεθνούς
Διάσκεψης
Εργασίας από
τις 28 Μαΐου έως
τις 12 Ιουνίου 2014.
(3)       Οι
προτάσεις για
τροποποιήσεις
αφορούν την
ευθύνη των
πλοιοκτητών
όσον αφορά την
αποζημίωση για
αξιώσεις λόγω
θανάτου,
σωματικής
βλάβης και
εγκατάλειψης
ναυτικών.
Έχουν
υποβληθεί από
κοινού από την
ομάδα των
πλοιοκτητών
και την ομάδα
των ναυτικών στο
πλαίσιο της
επιτροπής τον
Οκτώβριο του 2013,
σύμφωνα με την
παράγραφο 2 του
άρθρου XV της
Σύμβασης (στο εξής
«σχέδιο
τροποποιήσεων»).
(4)       Οι
κανόνες
σύμφωνα με τη
Σύμβαση και το
σχέδιο τροποποιήσεων
καλύπτονται σε
ευρεία έκταση
από αρμοδιότητες
που απονέμονται
στην Ένωση από
τις Συνθήκες.
Επιπλέον, το σχέδιο
τροποποιήσεων
θα επηρεάσει
το υπάρχον κεκτημένο
στους τομείς
της κοινωνικής
πολιτικής[22], των
μεταφορών και
του
συντονισμού
της κοινωνικής
ασφάλισης[23].
Ειδικότερα, οι
περισσότερες
από τις
διατάξεις της Σύμβασης
αποτέλεσαν
αντικείμενο
της οδηγίας 2009/13/ΕΚ
για την
εφαρμογή της
συμφωνίας που
συνήψαν η Ένωση
Εφοπλιστών της
Ευρωπαϊκής
Κοινότητας (ECSA)
και η Ευρωπαϊκή
Ομοσπονδία των
Ενώσεων
Εργαζομένων στις
Μεταφορές (ETF)
σχετικά με τη
σύμβαση
ναυτικής εργασίας
του 2006 και για
τροποποίηση
της οδηγίας
1999/63/ΕΚ. Η εφαρμογή
της Σύμβασης
στην Ένωση
διασφαλίζεται περαιτέρω
με την οδηγία
2009/16/ΕΚ, της 23ης
Απριλίου 2009, σχετικά
με τον «έλεγχο
των πλοίων από
το κράτος
λιμένα», όπως
τροποποιήθηκε
με την οδηγία
2013/38/ΕΕ, της 12ης
Αυγούστου 2013, και
την οδηγία για
το «κράτος
σημαίας» 2013/54/ΕΕ,
της 20ής
Νοεμβρίου 2013, που
θέτει σε ισχύ
το παράρτημα
της οδηγίας
2009/13/ΕΚ της 16ης
Φεβρουαρίου 2009.
(5)       Σύμφωνα
με το άρθρο XV της
Σύμβασης, οι
τροποποιήσεις
του κώδικα που
εγκρίνονται
από την Διεθνή
Διάσκεψη
Εργασίας
τίθενται σε
ισχύ για όλα τα
συμβαλλόμενα
μέρη, τα οποία
δεν έχουν
εκφράσει
επίσημα τη διαφωνία
τους εντός
περιόδου κατά
κανόνα δύο
ετών, έξι μήνες
μετά τη λήξη
της περιόδου
αυτής, εκτός εάν
ένα ποσοστό
άνω του 40 % των
μερών, το οποίο
ταυτόχρονα
αντιπροσωπεύει
συνολικό
μερίδιο
τουλάχιστον 40 %
της ολικής
χωρητικότητας
των πλοίων των
μερών, εκφράσει
τη διαφωνία
του ως προς τις
εν λόγω
τροποποιήσεις.
Συνάγεται ότι
οι
προβλεπόμενες
τροποποιήσεις
του κώδικα της
Σύμβασης
Ναυτικής
Εργασίας θα
αποτελέσουν
πράξη φορέα
που έχει
συσταθεί μέσω
διεθνούς συμφωνίας
η οποία θα
παραγάγει
έννομα
αποτελέσματα.
(6)       Με
βάση τα
ανωτέρω,
σύμφωνα με το
άρθρο 218
παράγραφος 9
της ΣΛΕΕ, είναι
αναγκαίο να
εκδώσει το
Συμβούλιο
απόφαση για να
καθοριστεί η
θέση που
πρέπει να υιοθετηθεί
εξ ονόματος
της Ένωσης,
εξουσιοδοτώντας
ταυτόχρονα τα
κράτη μέλη να
ενεργούν από
κοινού προς το
συμφέρον της
Ένωσης, η οποία
δεν είναι μέλος
της ΔΟΕ[24].
(7)       Δεδομένου
ότι, στο παρόν
στάδιο, το
σχέδιο
τροποποιήσεων
δεν έχει ακόμη
αποτελέσει
αντικείμενο
συμφωνίας όλων
των
ενδιαφερόμενων
φορέων και ότι
ενδέχεται
ακόμη να
γίνουν σ’ αυτό
ορισμένες
τροποποιήσεις
πριν από την
έγκρισή του
από τη Διεθνή
Διάσκεψη
Εργασίας,
είναι αναγκαίο
να προβλεφθεί
ότι τα κράτη
μέλη,
ενεργώντας από
κοινού προς το
συμφέρον της
Ένωσης, μπορεί
να συμφωνήσουν
σχετικά με ένα κείμενο
των
τροποποιήσεων
που δεν θα έχει
ουσιώδεις
αλλαγές σε
σύγκριση με το
κείμενο που
συμφωνήθηκε
μεταξύ της
ομάδας των
πλοιοκτητών
και της ομάδας
των ναυτικών,

ΕΞΕΔΩΣΕ
ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ
ΑΠΟΦΑΣΗ:
Άρθρο 1
1.           Η
θέση της
Ένωσης κατά
την 103η σύνοδο
της Διεθνούς
Διάσκεψης
Εργασίας είναι
να υποστηρίξει
την έγκριση
των
προβλεπόμενων
τροποποιήσεων
του κώδικα της
Σύμβασης, όπως
έχουν προς το
παρόν
υποβληθεί από
κοινού από την
ομάδα των
πλοιοκτητών
και την ομάδα
των ναυτικών
στο πλαίσιο
της επιτροπής
(εφεξής, το «σχέδιο
τροποποιήσεων»).
Το κείμενο του
σχεδίου τροποποιήσεων
επισυνάπτεται
στην παρούσα
απόφαση.
2.           Η
θέση της
Ένωσης, όπως
καθορίζεται
στην παράγραφο
1, υιοθετείται
από τα κράτη
μέλη,
ενεργώντας από
κοινού προς το
συμφέρον της
Ένωσης, κατά
την έγκριση
των τροποποιήσεων
του κώδικα της
Σύμβασης κατά
την 103η σύνοδο
της Διεθνούς
Διάσκεψης
Εργασίας.
3.           Μη
ουσιαστικές
τροποποιήσεις
της θέσης
αυτής ενδέχεται
να συμφωνηθούν
στο πλαίσιο
των οργάνων
της ΔΟΕ από τα
κράτη μέλη,
ενεργώντας από
κοινού προς το
συμφέρον της
Ένωσης, χωρίς
περαιτέρω
απόφαση του
Συμβουλίου.
Άρθρο 2
Η
παρούσα
απόφαση
απευθύνεται
στα κράτη μέλη.
Βρυξέλλες,
                                                                       Για
το Συμβούλιο
                                                                       Ο
Πρόεδρος
[1]               http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/lang--en/index.htm.
[2]               Η ΣΝΕ
χωρίζεται σε
τρία κύρια
μέρη: πρώτον, τα
άρθρα που
καθορίζουν τις
γενικές αρχές
και
υποχρεώσεις.
Τα άρθρα
ακολουθούνται
από τους
κανονισμούς
και τον κώδικα,
που αφορούν τους
τομείς των
συνθηκών
εργασίας και
διαβίωσης των ναυτικών
που
καλύπτονται
από τη Σύμβαση,
καθώς και την
επιθεώρηση και
τη συμμόρφωση.
Οι κανονισμοί,
που διατυπώνονται
με πολύ
γενικούς
όρους,
συμπληρώνονται
από τον κώδικα,
που είναι πιο
λεπτομερής. Ο
κώδικας
αποτελείται
από δύο μέρη: Το
Μέρος Α περιέχει
τα πρότυπα και
το μέρος Β τις
κατευθυντήριες
γραμμές. Οι
χώρες που
επικυρώνουν τη
ΣΝΕ πρέπει να
θεσπίζουν εθνική
νομοθεσία ή να
λαμβάνουν άλλα
μέτρα ώστε να διασφαλίζεται
ότι οι αρχές
και τα
δικαιώματα που
καθορίζονται
στους
κανονισμούς
εφαρμόζονται κατά
τον τρόπο που
καθορίζεται
από τα πρότυπα
του μέρους A του
κώδικα (ή με
ουσιαστικά
ισοδύναμο
τρόπο). Κατά τη λήψη
αποφάσεων
σχετικά με τις
λεπτομέρειες
των νομοθεσιών
τους ή σχετικά
με άλλα μέτρα
εφαρμογής, οι
χώρες που
επικυρώνουν τη
ΣΝΕ πρέπει να
αποδίδουν τη
δέουσα σημασία
στην τήρηση
των
κατευθυντήριων
γραμμών που
καθορίζονται
στο μέρος Β του
κώδικα.
[3]               Διεθνής
Ναυτιλιακός
Οργανισμός.
[4]               ΔΟΕ–ΔΝΟ–WGPS/9/2009/10, Τελική
έκθεση, μικτή ad hoc
επιτροπή
εμπειρογνωμόνων
ΔΝΟ/ΔΟΕ για την
αστική ευθύνη
και την
αποζημίωση
όσον αφορά
αποζημιώσεις
λόγω θανάτου,
σωματικής
βλάβης και
εγκατάλειψης
ναυτικών,
ένατη σύνοδος.
[5]               Ψήφισμα
σχετικά με τη
μικτή ad hoc
επιτροπή
εμπειρογνωμόνων
ΔΝΟ/ΔΟΕ για την
αστική ευθύνη
και την
αποζημίωση
όσον αφορά
αποζημιώσεις
λόγω θανάτου,
σωματικής
βλάβης και
εγκατάλειψης
ναυτικών,
Διεθνής
Διάσκεψη
Εργασίας, προσωρινά
πρακτικά αριθ.
3-1 (αναθ.), 94η (Ναυτιλιακή)
σύνοδος,
Γενεύη, 2006, σ. 3-1/16. Βλ. http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/WCMS_088130/lang--en/index.htm.
[6]               http://www.ilo.org/wcmsp5/groups/public/---ed_norm/---normes/documents/genericdocument/wcms_229695.pdf, see the Annex to the recommended
Decision.
[7]               http://www.ilo.org/wcmsp5/groups/public/---ed_norm/---normes/documents/genericdocument/wcms_229694.pdf.
[8]               Η πρόσκληση
για τη
συμμετοχή στη
συνεδρίαση της
επιτροπής
περιείχε
παραπομπή στην
ιστοσελίδα http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/WCMS_228789/lang--en/index.htm,
η οποία
επικαιροποιήθηκε
τον Νοέμβριο
του 2013.
[9]               Το 40 % των
μελών που
έχουν κυρώσει
την ΣΝΕ και
αντιπροσωπεύει
το 40 % της ολικής
χωρητικότητας
των πλοίων των
μελών που
έχουν κυρώσει
την ΣΝΕ.
[10]             http://www.ilo.org/wcmsp5/groups/public/---ed_norm/---normes/documents/genericdocument/wcms_229695.pdf.

[11]             Άρθρα 153 και 155
της ΣΛΕΕ.
[12]             Άρθρο 100 της
ΣΛΕΕ.
[13]             Διεθνής
σύμβαση για
την ασφάλεια
της ζωής στη
θάλασσα.
[14]             Διεθνής
σύμβαση για
την πρόληψη
της ρύπανσης
από πλοία.
[15]             Διεθνής
σύμβαση για
πρότυπα
εκπαίδευσης,
έκδοσης
πιστοποιητικών
και τήρησης
φυλακών των
ναυτικών (STCW 1978).
[16]             Άρθρα 153 και 155
της ΣΛΕΕ.
[17]             Ή ο
κανονισμός (ΕΚ)
αριθ. 859/2003 στις
περιπτώσεις
της Δανίας και
του Ηνωμένου
Βασιλείου.
[18]             Άρθρα 48 και
79.2β της ΣΛΕΕ.
[19]             Άρθρο 67
παράγραφος 4
και άρθρο 81
παράγραφος 2
στοιχεία α), γ)
και ε) της ΣΛΕΕ.
[20]             Ή εντός
άλλης χρονικής
περιόδου που
ορίζει η Διάσκεψη,
μετά την
κοινοποίησή
τους από τη
Γενική Διεύθυνση
της ΔΟΕ στα
μέλη που έχουν
κυρώσει τη
Σύμβαση.
[21]             Γνωμοδότηση
2/91 του ΔΕΕ, σκέψη 18.
[22]               Συμπεριλαμβανομένης
της
οδηγίας-πλαισίου
89/391/ΕΟΚ για την υγεία
και την
ασφάλεια.
[23]               Συμπεριλαμβανομένων
του κανονισμού
(ΕΚ) αριθ. 883/2004 και
του εκτελεστικού
κανονισμού (ΕΚ)
αριθ. 987/2009 όσον
αφορά τους
πολίτες της ΕΕ
και του κανονισμού
(ΕΕ) αριθ. 1231/2010 ή
του κανονισμού
(ΕΚ) αριθ. 859/2003
όσον αφορά
τους υπηκόους
τρίτων χωρών
που διαμένουν
νομίμως στην ΕΕ,
τα μέλη της
οικογένειάς
τους και τους
επιζώντες τους
σε
διασυνοριακό
πλαίσιο.
[24]               Γνωμοδότηση
2/91 του
Δικαστηρίου
της Ευρωπαϊκής
Ένωσης, της 19ης
Μαρτίου 1993,
Συλλογή 1993, σ. Ι-1061,
σκέψη 26.
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Η παρούσα
πρόταση
αντανακλά τις
αρχές που
υιοθετήθηκαν
κατά την ένατη
σύνοδο (2–6
Μαρτίου 2009) της
ομάδας
εμπειρογνωμόνων
για την μικτή ad hoc
επιτροπή εμπειρογνωμόνων
ΔΝΟ/ΔΟΕ για την
αστική ευθύνη
και την αποζημίωση
όσον αφορά
αποζημιώσεις για
θάνατο και
σωματική βλάβη
και
εγκατάλειψη ναυτικών[1]. Οι
υποσημειώσεις
στην παρούσα
πρόταση έχουν
μόνο
πληροφοριακό
χαρακτήρα και
δεν αποτελούν
μέρος της
παρούσας
πρότασης για
το κείμενο των
τροποποιήσεων.

Α.
Προτάσεις
σχετικά με το
πρότυπο A2.5
1. Στον
παρόντα τίτλο,
«Πρότυπο A2.5 –
Επαναπατρισμός»,
το «A2.5» αντικαθίσταται
από «A2.5.1».
2. Μετά
την παράγραφο 9
του παρόντος
προτύπου A2.5,
προστίθενται ο
ακόλουθος
τίτλος και
κείμενο:
Πρότυπο A2.5.2
–
Χρηματοοικονομική
ασφάλεια[2]

1. Για την
εφαρμογή του
κανονισμού 2.5
παράγραφος 2, το
παρόν πρότυπο
καθιερώνει
απαιτήσεις για
να διασφαλίσει
ένα ταχύ και
αποτελεσματικό
σύστημα
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας για
την παροχή
βοήθειας σε
ναυτικούς στην
περίπτωση
εγκατάλειψης
ναυτικών.
2. Για τους
σκοπούς του παρόντος
προτύπου, ένας
ναυτικός
θεωρείται ότι
έχει
εγκαταλειφθεί
εάν, κατά
παράβαση των
απαιτήσεων της
παρούσας
σύμβασης ή των
όρων της
σύμβασης
απασχόλησης
του ναυτικού, ο
πλοιοκτήτης:
α) δεν
καλύπτει τα
έξοδα
επαναπατρισμού
του ναυτικού· ή
β) έχει
εγκαταλείψει
τον ναυτικό
χωρίς την
απαραίτητη
συντήρηση και
υποστήριξη· ή
γ) έχει με
άλλο τρόπο
διακόψει
μονομερώς τους
δεσμούς με τον
ναυτικό,
συμπεριλαμβανομένης
της παράλειψης
πληρωμής
συμβατικών
αμοιβών για
περίοδο
τουλάχιστον
δύο μηνών.
3. Κάθε
μέλος εξασφαλίζει
την καθιέρωση
συστήματος
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας που
ικανοποιεί τις
απαιτήσεις του
παρόντος
προτύπου για
τα πλοία που
φέρουν τη
σημαία του. Το
σύστημα
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας
μπορεί να έχει
τη μορφή
συστήματος
κοινωνικής
ασφάλισης ή ιδιωτικής
ασφαλιστικής
κάλυψης ή
εθνικού
ταμείου ή
άλλου
παρόμοιου
συστήματος. Η
μορφή του
συστήματος
καθορίζεται
από το μέλος,
μετά από
διαβούλευση με
τις
ενδιαφερόμενες
οργανώσεις
πλοιοκτητών και
ναυτικών.
4. Το
σύστημα
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας
παρέχει άμεση
πρόσβαση,
επαρκή κάλυψη
και ταχεία
χρηματοοικονομική
συνδρομή,
σύμφωνα με το
παρόν πρότυπο,
σε κάθε
εγκαταλελειμμένο
ναυτικό που
είχε απασχοληθεί
ή προσληφθεί ή
εργαζόταν με
οποιαδήποτε ιδιότητα
σε πλοίο που
φέρει τη
σημαία του
μέλους.
5. Για τους
σκοπούς του
παρόντος
προτύπου, η
απαραίτητη
συντήρηση και
υποστήριξη των
ναυτικών
περιλαμβάνει: επαρκή
διατροφή,
ένδυση και
στέγαση,
απαραίτητη ιατρική
περίθαλψη και
κάθε άλλη
εύλογη δαπάνη
ή επιβάρυνση
που προκύπτει
λόγω της
εγκατάλειψης.
6. Κάθε
μέλος απαιτεί
από τα πλοία
που φέρουν τη
σημαία του, και εφόσον
εφαρμόζεται η
παράγραφος 1 ή 2
του κανονισμού
5.1.3, να παρέχουν
έγγραφα
αποδεικτικά
στοιχεία της
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας που
εκδίδονται από
τον φορέα
παροχής
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας[3]. Τα αποδεικτικά
στοιχεία
πρέπει να
είναι
τοποθετημένα
εμφανώς στα
καταλύματα των
ναυτικών. Σε
περίπτωση που
παρέχεται
κάλυψη από
περισσότερους
του ενός
παρόχους
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας, το έγγραφο
που παρέχεται
από τον κάθε
πάροχο πρέπει να
φυλάσσεται επί
του σκάφους.
7. Τα
έγγραφα
αποδεικτικά
στοιχεία της
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας
πρέπει να
περιέχουν
τουλάχιστον
τις
πληροφορίες
που
απαιτούνται
στο προσάρτημα
A 2-I. Πρέπει να
συντάσσονται
στα αγγλικά ή
να συνοδεύονται
από μετάφραση
στα αγγλικά.
8. Η συνδρομή
που παρέχεται
από το σύστημα
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας
πρέπει να
χορηγείται
αμέσως μετά
από αίτηση που
υποβάλλεται εκ
μέρους ή για λογαριασμό
του
συγκεκριμένου
ναυτικού και
υποστηρίζεται
από την
αναγκαία
αιτιολόγηση
του δικαιώματος
σύμφωνα με την
παράγραφο 2
ανωτέρω.
9. Έχοντας
υπόψη τους
κανονισμούς 2.2
και 2.5, η συνδρομή
που παρέχεται
από το σύστημα
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας
πρέπει να
είναι επαρκής
ώστε να καλύπτει
τα εξής:
α)
οφειλόμενους
μισθούς και
άλλα
δικαιώματα που
οφείλονται από
τον πλοιοκτήτη
στο ναυτικό
και απορρέουν
από τη συμφωνία
απασχόλησής
του, ή τη
σχετική
συλλογική σύμβαση
ή την εθνική
νομοθεσία του
κράτους
σημαίας, με
περιορισμό έως
τέσσερις μήνες
για τυχόν
οφειλόμενους
μισθούς και
έως τέσσερις
μήνες για
τυχόν εκκρεμή
δικαιώματα·
β) όλες
τις εύλογες
δαπάνες του
ναυτικού,
συμπεριλαμβανομένου
του κόστους
επαναπατρισμού
που αναφέρεται
στην παράγραφο
10· και
γ) το
κόστος για την
απαραίτητη
συντήρηση και
στήριξη λόγω
της πράξης ή
παράλειψης που
συνιστά εγκατάλειψη
του ναυτικού
μέχρι την
άφιξη στη χώρα
του.
10. Το
κόστος
επαναπατρισμού
καλύπτει τα
έξοδα ταξιδίου
με κατάλληλα
και πρόσφορα
μέσα, συνήθως
αεροπορικώς,
και
περιλαμβάνει
πρόβλεψη για
τροφή και
κατάλυμα για
τον ναυτικό
από την ώρα
αναχώρησης από
το πλοίο έως
την άφιξή του
στην οικία του
ναυτικού, την
απαραίτητη
ιατρική
περίθαλψη, τη
μεταφορά του
και την
μεταφορά των
προσωπικών του
αντικειμένων
και κάθε άλλη
λογική δαπάνη
και επιβάρυνση
που οφείλεται
στην εγκατάλειψη.

11. Εάν ο
πάροχος
ασφάλισης ή
άλλου είδους
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας έχει
προβεί σε
οποιαδήποτε πληρωμή
σε
οποιονδήποτε
ναυτικό
σύμφωνα με το
παρόν πρότυπο,
ο εν λόγω
πάροχος
αποκτά, μέχρι
του ποσού που
κατέβαλε,
δυνάμει
υποκατάστασης,
εκχώρησης ή
άλλως, τα
δικαιώματα που
θα είχε ο
ναυτικός.
12. Καμία διάταξη
του παρόντος
προτύπου δεν
θίγει οποιοδήποτε
δικαίωμα
προσφυγής του
ασφαλιστή ή
του παρόχου
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας
έναντι τρίτων.
13. Οι
διατάξεις του
παρόντος
προτύπου δεν
νοούνται ως
αποκλειστικές
ούτε θίγουν
άλλα
δικαιώματα, απαιτήσεις
ή διορθωτικά
μέτρα που
μπορεί επίσης
να διατίθενται
για να
αποζημιώνονται
οι ναυτικοί
που εγκαταλείπονται.
Η εθνική
νομοθεσία και
οι εθνικοί
κανονισμοί
μπορεί να
προβλέπουν ότι
τυχόν ποσά που
οφείλονται
σύμφωνα με το
παρόν πρότυπο
μπορούν να
συμψηφίζονται
με ποσά που
χορηγήθηκαν
από άλλες
πηγές βάσει
οποιωνδήποτε
δικαιωμάτων,
απαιτήσεων ή
διορθωτικών μέτρων
που είναι
δυνατόν να
αποτελέσουν
αντικείμενο
αποζημίωσης
σύμφωνα με το
παρόν πρότυπο.

Β.
Πρόταση που
αφορά την
κατευθυντήρια
γραμμή B2.5
Στο
τέλος της παρούσας
κατευθυντήριας
γραμμής B2.5
προστίθενται ο
ακόλουθος
τίτλος και
κείμενο:

Κατευθυντήρια
γραμμή B2.5.3 –
Χρηματοοικονομική
ασφάλεια
1.
Κατ’ εφαρμογή
της παραγράφου
8 του προτύπου A2.5.2,
και εφόσον
απαιτείται
χρόνος για να
ελεγθεί η
εγκυρότητα
ορισμένων
πτυχών της
αίτησης του
ναυτικού, αυτό
δεν θα πρέπει
να εμποδίζει
τον ναυτικό ή
τον εκπρόσωπό
του να λάβει
αμέσως μέρος
της συνδρομής
που ζητήθηκε,
το οποίο
αναγνωρίζεται
ως
δικαιολογημένο.

Γ.
Πρόταση για
νέο προσάρτημα

Πριν από
το προσάρτημα A 5-I
προστίθεται το
ακόλουθο
προσάρτημα:

ΠΡΟΣΑΡΤΗΜΑ
A 2-I
Αποδεικτικά
στοιχεία της
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας
σύμφωνα με τον
κανονισμό 2.5
παράγραφος 2
Η
βεβαίωση ή[4]
άλλα
αποδεικτικά
έγγραφα που
αναφέρονται
στο πρότυπο A2.5.2
παράγραφος 7
περιλαμβάνουν
τα ακόλουθα
στοιχεία:
α) όνομα
του πλοίου·
β) λιμένας
νηολόγησης του
πλοίου·
γ) σήμα
κλήσης
ασυρμάτου του
πλοίου·
δ) αριθμός
ΔΝΟ του πλοίου·
ε)
επωνυμία και
διεύθυνση του
παρόχου
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας·
στ)
στοιχεία
επικοινωνίας
των φυσικών ή
νομικών
προσώπων που
φέρουν την
ευθύνη για τον
χειρισμό των
αιτήσεων
στήριξης των
ναυτικών·
ζ)
επωνυμία του
πλοιοκτήτη·
η)
διάρκεια
ισχύος της
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας· και
θ)
βεβαίωση ότι η
χρηματοοικονομική
ασφάλεια ικανοποιεί
τις απαιτήσεις
του προτύπου A2.5.2.

Δ.
Προτάσεις
σχετικά με τα
προσαρτήματα A5-I,
A5-II και A5-III[5]

1. Στο
τέλος του
προσαρτήματος
A 5-I προστίθεται
το ακόλουθο
σημείο:

Χρηματοοικονομική
ασφάλεια για
επαναπατρισμό.

2. Στο
προσάρτημα Α 5-II,
μετά το σημείο 14
υπό τον τίτλο Δήλωση
Συμμόρφωσης με
τις Συνθήκες
Ναυτικής Εργασίας–
Μέρος I,
προστίθεται το
ακόλουθο
σημείο:

15.
Χρηματοοικονομική
ασφάλεια για
επαναπατρισμό (Κανονισμός
2.5).

3. Στο
προσάρτημα Α 5-II,
μετά το σημείο 14
υπό τον τίτλο Δήλωση
Συμμόρφωσης με
τις Συνθήκες
Ναυτικής
Εργασίας–
Μέρος II,
προστίθεται το
ακόλουθο
σημείο:

15.
Χρηματοοικονομική
ασφάλεια για
επαναπατρισμό (Κανονισμός
2.5).

4. Στο
τέλος του
προσαρτήματος
A5-III προστίθεται
το ακόλουθο
τμήμα:

Χρηματοοικονομική
ασφάλεια για
επαναπατρισμό.

II -
Δεύτερη δέσμη
κοινών
προτάσεων:
Πρόταση για
τροποποιήσεις
του κώδικα που
αφορά τον
κανόνα 4.2 της ΣΝΕ
του 2006
Η
παρούσα
πρόταση
αντανακλά τις
αρχές που
υιοθετήθηκαν
κατά την ένατη
σύνοδο (2–6
Μαρτίου 2009) της
μικτής ad hoc
επιτροπής
εμπειρογνωμόνων
ΔΝΟ/ΔΟΕ για την
αστική ευθύνη
και την
αποζημίωση όσον
αφορά
αποζημιώσεις
για θάνατο,
σωματική βλάβη
και
εγκατάλειψη
ναυτικών[6].
Οι
υποσημειώσεις
στην παρούσα
πρόταση έχουν
μόνο
πληροφοριακό
χαρακτήρα και
δεν αποτελούν
μέρος της
παρούσας
πρότασης για
το κείμενο των
τροποποιήσεων.

Α.
Προτάσεις
σχετικά με το
πρότυπο A4.2
1. Στον
παρόντα τίτλο,
«Πρότυπο A4.2 –
Ευθύνη
πλοιοκτητών»,
το «A4.2»
αντικαθίσταται
από «A4.2.1».
2. Μετά
την παράγραφο 7
του παρόντος
προτύπου A4.2
προστίθενται ο
ακόλουθος
τίτλος και κείμενο:

8. Η εθνική
νομοθεσία και
οι εθνικοί
κανονισμοί προβλέπουν
ότι, για να
κατοχυρώνεται
η αποζημίωση που
προβλέπεται
στην παράγραφο
1 στοιχείο β) του
παρόντος
προτύπου για
συμβατικές
απαιτήσεις
όπως ορίζεται
στο πρότυπο A4.2.2,
το σύστημα
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας
πρέπει να
ικανοποιεί τις
ακόλουθες
ελάχιστες
απαιτήσεις:
α) η
συμβατική
αποζημίωση,
που ορίζεται
στη σύμβαση
απασχόλησης
του ναυτικού
και με την
επιφύλαξη του
στοιχείου γ)
κατωτέρω,
πρέπει να
καταβάλλεται
πλήρως και
χωρίς
καθυστέρηση·
β) δεν
επιτρέπεται η
άσκηση πίεσης
για την
αποδοχή πληρωμής
χαμηλότερης
από το ποσό της
σύμβασης·
γ) εφόσον
η φύση της
μακροχρόνιας
ανικανότητας
του ναυτικού
καθιστά
δύσκολο να
εκτιμηθεί η
πλήρης αποζημίωση
την οποία ο
ναυτικός
μπορεί να
δικαιούται,
προβλέπεται
καταβολή
ενδιάμεσης
πληρωμής ή
πληρωμών στους
ναυτικούς,
ούτως ώστε να
αποφεύγεται η
άδικη
δυσχέρεια·
δ) σύμφωνα
με τον κανόνα 4.2
παράγραφος 2, ο
ναυτικός πρέπει
να λαμβάνει
πληρωμές με
την επιφύλαξη
άλλων νόμιμων
δικαιωμάτων,
αλλά η πληρωμή
αυτή μπορεί να
συμψηφιστεί
από τον
πλοιοκτήτη με
οποιαδήποτε
αποζημίωση που
προκύπτει από
οποιαδήποτε
άλλη αξίωση
του ναυτικού
έναντι του
πλοιοκτήτη που
προκύπτει από
το ίδιο συμβάν·
ε) η
αξίωση για
συμβατική
αποζημίωση
μπορεί να ασκηθεί
ευθέως από τον
ναυτικό ή από
στενό συγγενή
του, ή από
αντιπρόσωπο
του ναυτικού ή
από έναν
ορισμένο
δικαιούχο[7].
9. Η
νομοθεσία και
οι κανονισμοί
κάθε μέλους
διασφαλίζουν
ότι οι
ναυτικοί
λαμβάνουν
προηγούμενη κοινοποίηση
εάν πρόκειται
να ακυρωθεί η
χρηματοοικονομική
ασφάλεια του πλοιοκτήτη
και
ενημερώνονται
αμέσως εάν η
ασφάλεια αυτή
δεν πρόκειται
να ανανεωθεί.
10. Η
νομοθεσία και
οι κανονισμοί
κάθε μέλους
διασφαλίζουν
ότι το κράτος
σημαίας
ενημερώνεται
από τον πάροχο
της ασφάλειας
εάν πρόκειται
να ακυρωθεί ή
να μην
ανανεωθεί η χρηματοοικονομική
ασφάλεια του
πλοιοκτήτη.
11. Κάθε
κράτος μέλος
απαιτεί από τα
πλοία που
φέρουν τη
σημαία του να
διαθέτουν
αποδεικτικά
έγγραφα της
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας που
εκδίδονται από
τον φορέα
παροχής
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας. Τα
αποδεικτικά
έγγραφα πρέπει
να είναι
τοποθετημένα
εμφανώς στα
καταλύματα των
ναυτικών. Σε
περίπτωση που
παρέχεται
κάλυψη από
περισσότερους
του ενός
παρόχους
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας, το
έγγραφο που παρέχεται
από τον κάθε
πάροχο πρέπει
να φυλάσσεται
επί του σκάφους.

12. Η
χρηματοοικονομική
ασφάλεια
προορίζεται
για την
καταβολή όλων
των συμβατικών
απαιτήσεων που
καλύπτονται
από αυτήν και
που προκύπτουν
κατά την
περίοδο κατά
την οποία το
έγγραφο είναι
έγκυρο.
13. Τα
έγγραφα
αποδεικτικά
στοιχεία της
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας
πρέπει να
περιέχουν
τουλάχιστον τις
πληροφορίες
που
απαιτούνται
στο προσάρτημα
A4-I. Πρέπει να
συντάσσονται
στα αγγλικά ή
να συνοδεύονται
από μετάφραση
στα αγγλικά.
Προστίθενται
ο ακόλουθος
τίτλος και
κείμενο μετά
το παρόν
Πρότυπο A4.2:

Πρότυπο A4.2.2
– Ικανοποίηση
συμβατικών
απαιτήσεων[8]
1. Για την
εφαρμογή του
προτύπου A4.2.1 και
του παρόντος προτύπου,
ο όρος
«συμβατική
απαίτηση»
σημαίνει κάθε
αξίωση που
αφορά
ασθένεια,
σωματική βλάβη
ή θάνατο που
συνέβησαν ενώ
ο ναυτικός
υπηρετούσε στο
πλαίσιο μιας
σύμβασης
απασχόλησης
του ναυτικού ή
που απορρέουν
από την
απασχόλησή του
στο πλαίσιο
μιας τέτοιας σύμβασης.

2. Η
νομοθεσία και
οι κανονισμοί
κάθε μέλους
διασφαλίζουν
την ύπαρξη
αποτελεσματικών
ρυθμίσεων για
την παραλαβή,
την
διεκπεραίωση
και τον
αμερόληπτο
διακανονισμό
των συμβατικών
απαιτήσεων
αποζημίωσης
που
αναφέρονται
στο πρότυπο A4.2.1,
μέσω ταχειών
και δίκαιων
διαδικασιών.

Β.
Προτάσεις που
αφορούν την
κατευθυντήρια
γραμμή B4.2
1. Στον
παρόντα τίτλο,
«κατευθυντήρια
γραμμή B4.2 – Ευθύνη
πλοιοκτητών»,
το «Β4.2»
αντικαθίσταται
από «Β4.2.1».
2. Στην
παράγραφο 1 της
παρούσας
κατευθυντήριας
γραμμής B4.2 η
φράση «Πρότυπο A
4.2»
αντικαθίσταται
από τη φράση
«Πρότυπο A4.2.1».

3. Μετά
την παράγραφο 3
της παρούσας
κατευθυντήριας
γραμμής B4.2 προστίθενται
ο ακόλουθος
τίτλος και
κείμενο:

Κατευθυντήρια
γραμμή B4.2.2 –
Ικανοποίηση
συμβατικών απαιτήσεων

1. Οι
εθνικοί νόμοι
ή εθνικοί
κανονισμοί θα
πρέπει να
προβλέπουν ότι
τα μέρη που
εμπλέκονται
στην πληρωμή
συμβατικής
απαίτησης
μπορούν να
χρησιμοποιούν
το υπόδειγμα
εντύπου
παραλαβής και
εξόφλησης που
προβλέπεται
στο προσάρτημα
B4-I.

Γ.
Προτάσεις για
νέα
προσαρτήματα
1. Μετά
το προσάρτημα A2-I
προστίθεται το
ακόλουθο προσάρτημα:

ΠΡΟΣΑΡΤΗΜΑ
A4-I
Αποδεικτικά
στοιχεία
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας
σύμφωνα με τον
κανονισμό 2.5
παράγραφος 2
Τα
αποδεικτικά
στοιχεία της
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας που
απαιτείται
βάσει του
προτύπου A4.2.1 παράγραφος
13
περιλαμβάνουν
τις ακόλουθες
πληροφορίες:
α) όνομα
του πλοίου·
β) λιμένας
νηολόγησης του
πλοίου·
γ) σήμα
κλήσης
ασυρμάτου του
πλοίου·
δ) αριθμός
ΔΝΟ του πλοίου·
ε)
επωνυμία και
στοιχεία
επαφής του
παρόχου χρηματοοικονομικής
ασφάλειας·
στ) έδρα
επιχείρησης
του παρόχου
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας·
ζ)
επωνυμία του
πλοιοκτήτη·
η)
διάρκεια
ισχύος της χρηματοοικονομικής
ασφάλειας·
θ)
βεβαίωση από
την αρμόδια
αρχή ότι η
χρηματοοικονομική
ασφάλεια
ικανοποιεί τις
απαιτήσεις του
παρόντος
προτύπου.

2. Μετά
το προσάρτημα A4-I
προστίθεται το
ακόλουθο προσάρτημα:

ΠΡΟΣΑΡΤΗΜΑ
Β4-I
Υπόδειγμα
εντύπου
παραλαβής και
εξόφλησης που
αναφέρεται
στην
κατευθυντήρια
γραμμή B4.2.2
Πλοίο
:.......................................................................................................
Συμβάν:
.......................................................................................................
Ναυτικός/νόμιμος
κληρονόμος
και/ή
συντηρούμενο πρόσωπο:
...................................................................................................................
Πλοιοκτήτης:
:.......................................................................................................
Ο κάτωθι
υπογεγραμμένος
[ναυτικός]
[νόμιμος κληρονόμος
του ναυτικού
και/ή
συντηρούμενο
πρόσωπο:] * γνωστοποιώ/γνωστοποιούμε
με την παρούσα
ότι παρέλαβα/παραλάβαμε
το ποσό των
[ποσό και νόμισμα]
ως εκπλήρωση
της συμβατικής
υποχρέωσης του
πλοιοκτήτη να
καταβάλει
αποζημίωση για
σωματική βλάβη
και/ή θάνατο
δυνάμει των
όρων και
συνθηκών
απασχόλησης
εμού/του
ναυτικού και
απαλλάσσω τον
πλοιοκτήτη από
τις
υποχρεώσεις
που υπέχει
βάσει των εν λόγω
όρων και
συνθηκών.
Η πληρωμή
καταβάλλεται
χωρίς παραδοχή
της ευθύνης
όσον αφορά
τυχόν αξιώσεις
και γίνεται
δεκτή με την
επιφύλαξη του
νόμιμου
δικαιώματός
μου/δικαιώματος
του κληρονόμου
και/ή
συντηρούμενου
προσώπου του
ναυτικού για
την έγερση
οποιασδήποτε
νόμιμης
αξίωσης σε
σχέση με
αμέλεια,
αδικοπραξία ή
οποιαδήποτε
άλλη νόμιμη
αποκατάσταση
που μπορώ να επικαλεστώ
και που
απορρέει από
το ανωτέρω
συμβάν.
Ημερομηνία:
:.......................................................................................................
Ναυτικός/νόμιμος
κληρονόμος
και/ή
συντηρούμενο πρόσωπο:
:.......................................................................................................
Υπογραφή:
..........................................................................................................
Απόδειξη
παραλαβής:
Πλοιοκτήτης/εκπρόσωπος
πλοιοκτήτη:
Υπογραφή:
..........................................................................................................
Ασφαλιστής/εκπρόσωπος
ασφαλιστή:
Υπογραφή:
……………………….…………………………………………………………............___________________
*Διαγράφεται
η περιττή
ένδειξη.

Δ.
Προτάσεις
σχετικά με τα
προσαρτήματα A5-I,
A5-II και A5-III[9]

1. Στο
τέλος του
προσαρτήματος
A5-I προστίθεται
το ακόλουθο
σημείο:

Χρηματοοικονομική
ασφάλεια που
αφορά την
ευθύνη των
πλοιοκτητών.

2. Στο
προσάρτημα Α5-II,
μετά το σημείο 15
υπό τον τίτλο Δήλωση
Συμμόρφωσης με
τις Συνθήκες
Ναυτικής Εργασίας–
Μέρος I,
προστίθεται το
ακόλουθο
σημείο:

16.
Χρηματοοικονομική
ασφάλεια που
αφορά την ευθύνη
των πλοιοκτητών
(Κανόνας 4.2).

3. Στο
προσάρτημα Α5-II,
μετά το σημείο 15
υπό τον τίτλο Δήλωση
Συμμόρφωσης με
τις Συνθήκες
Ναυτικής Εργασίας–
Μέρος II,
προστίθεται το
ακόλουθο
σημείο:

16.
Χρηματοοικονομική
ασφάλεια που
αφορά την ευθύνη
των
πλοιοκτητών
(Κανόνας 4.2).

4. Στο
τέλος του
προσαρτήματος
A5-III προστίθεται
το ακόλουθο
τμήμα:

Χρηματοοικονομική
ασφάλεια που
αφορά την
ευθύνη των
πλοιοκτητών.
[1]               ΔΝΟ–ΔΟΕ–WGPS/9/2009/10,
τελική έκθεση,
μικτή ad hoc
επιτροπή
εμπειρογνωμόνων
ΔΝΟ/ΔΟΕ για την
αστική ευθύνη
και την
αποζημίωση
όσον αφορά
αποζημιώσεις
για θάνατο και
σωματική βλάβη
και
εγκατάλειψη
ναυτικών. Βλ.: http://www.ilo.org/sector/activities/sectoral-meetings/WCMS_
161446/lang--en/index.htm. Η σημασία
της εν λόγω
ομάδας
εργασίας, στο
πλαίσιο της
διαδικασίας
παρακολούθησης
για την
έγκριση της
Σύμβασης Ναυτικής
Εργασίας του 2006,
αναγνωρίστηκε
επίσης με ψήφισμα
που εγκρίθηκε
από την 94η
σύνοδο της
Διεθνούς Διάσκεψης
Εργασίας, όταν
αυτή ενέκρινε
την Σύμβαση
Ναυτικής
Εργασίας του 2006.
Βλ. : Ψήφισμα
σχετικά με την
μικτή ad hoc
επιτροπή
εμπειρογνωμόνων
ΔΝΟ/ΔΟΕ για την
αστική ευθύνη
και την
αποζημίωση
όσον αφορά
αποζημιώσεις
για θάνατο και
σωματική βλάβη
και
εγκατάλειψη ναυτικών,
Διεθνής
Διάσκεψη
Εργασίας,
προσωρινά πρακτικά
αριθ. 3-1 (αναθ.), 94η
(Ναυτιλιακή)
σύνοδος,
Γενεύη, 2006, σ. 3-1/16. Βλ.:
http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/WCMS_088130/lang--en/index.htm.

[2]               Ο
προτεινόμενος
τίτλος
καθορίζει τη
σχέση μεταξύ
της παροχής
χρηματοοικονομικής
ασφάλειας για τον
επαναπατρισμό
στον κανονισμό
2.5 παράγραφος 2
και της
έννοιας της
εγκατάλειψης,
όπως ορίζεται
στο
προτεινόμενο
νέο πρότυπο A 2.5.2,
παράγραφος 2
(πρώην
παράγραφος 5
της ad hoc
επιτροπής
εμπειρογνωμόνων
ΔΝΟ/ΔΟΕ «αρχές»).
[3]               Η μικτή ad hoc
επιτροπή
εμπειρογνωμόνων
ΔΝΟ/ΔΟΕ
συμφώνησε το 2009
ότι το εν λόγω
στοιχείο θα
πρέπει να
προστεθεί στον
κατάλογο των
θεμάτων που
υπόκεινται
στον έλεγχο
του κράτους
λιμένα και
κατά συνέπεια
θα είναι θέμα
προς
πιστοποίηση
για τα πλοία
που θα πρέπει
να
επιθεωρούνται
και
εγκρίνονται.
Βλ. την τελική
έκθεση που
αναφέρεται
στην
υποσημείωση 1
ανωτέρω, παράγραφος
106. Ο όρος έγγραφα
αποδεικτικά
στοιχεία χρησιμοποιήθηκε
για να
διευθετήσει
μια διαφορά
απόψεων ως
προς την
ακριβή μορφή
της εν λόγω
τεκμηρίωσης
ώστε να
υπάρχουν
αποδεικτικά
στοιχεία για τη
χρηματοοικονομική
ασφάλεια. Η
διατύπωση αυτή
είναι επίσης σύμφωνη
με την
προσέγγιση που
υιοθετείται
στις κατευθυντήριες
γραμμές της
ΔΟΕ σχετικά με
τον έλεγχο από
το κράτος
σημαίας, που
εκπονήθηκαν το
2008 από διεθνή
τριμερή
συνεδρίαση
εμπειρογνωμόνων.

[4]               Όπως
σημειώνεται
παραπάνω,
υπήρχαν
ορισμένες
διαφορετικές απόψεις
στη μικτή ad hoc
επιτροπή
εμπειρογνωμόνων
ΔΝΟ/ΔΟΕ όσον
αφορά το μορφότυπο
για τα
στοιχεία της
εγγύησης
αυτής. Η διατύπωση
«ή» έχει
προταθεί για
λόγους
ευελιξίας.
[5]               Όπως
αναφέρεται
ανωτέρω στην
υποσημείωση 3, η
μικτή ad hoc
επιτροπή
εμπειρογνωμόνων
ΔΝΟ/ΔΟΕ
συμφώνησε ότι οι
εν λόγω
απαιτήσεις θα
συμπεριλαμβάνονται
στο σύστημα
πιστοποίησης
του πλοίου.
[6]               ΔΝΟ–ΔΟΕ–WGPS/9/2009/10,
τελική έκθεση,
μικτή ad hoc
επιτροπή
εμπειρογνωμόνων
ΔΝΟ/ΔΟΕ για την
αστική ευθύνη
και την
αποζημίωση
όσον αφορά
αποζημιώσεις
για θάνατο,
σωματική βλάβη
και
εγκατάλειψη
ναυτικών. Η
σημασία της εν
λόγω ομάδας
εργασίας, στο
πλαίσιο της
διαδικασίας
παρακολούθησης
για την έγκριση
της Σύμβασης
Ναυτικής
Εργασίας του 2006,
αναγνωρίστηκε
επίσης με
ψήφισμα που
εγκρίθηκε από
την 94η σύνοδο
της Διεθνούς
Διάσκεψης
Εργασίας, όταν
αυτή ενέκρινε
την Σύμβαση
Ναυτικής
Εργασίας του 2006.
Βλ. : Ψήφισμα σχετικά
με την μικτή ad hoc
επιτροπή
εμπειρογνωμόνων
ΔΝΟ/ΔΟΕ για την
αστική ευθύνη
και την
αποζημίωση όσον
αφορά
αποζημιώσεις
για θάνατο,
σωματική βλάβη
και
εγκατάλειψη
ναυτικών,
Διεθνής
Διάσκεψη Εργασίας,
Προσωρινά
Πρακτικά αριθ.
3-1 (αναθ.), 94η
(Ναυτιλιακή)
σύνοδος,
Γενεύη, 2006, σ. 3-1/16. Βλ.:
http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/WCMS_088130/lang--en/index.htm.
[7]               Η
διατύπωση που
περιείχαν οι
αρχές που
προτάθηκαν από
την μικτή ad hoc
επιτροπή
εμπειρογνωμόνων
ΔΝΟ/ΔΟΕ (βλ.
τελική έκθεση,
που αναφέρεται
στην
υποσημείωση 6
ανωτέρω, παράγραφοι
149–152 και
προσάρτημα II
«Αρχές» παράγραφος
4),
προσαρμόστηκε
για λόγους
νομικής
σύνταξης.
Μολονότι η
διατύπωση
φαίνεται να
έχει αποτελέσει
αντικείμενο
συμφωνίας (βλ.
παράγραφο 152), ο
εκπρόσωπος
Τύπου της
ομάδας
ναυτικών
ζήτησε να
τεθεί η παράγραφος
ανάμεσα σε
αγκύλες (βλ.
παράγραφο 151). Σημειώνεται
ότι η παρούσα
πρόταση δεν
περιέχει τις
αγκύλες.
[8]               Οι
αρχές που
προτάθηκαν από
την μικτή ad hoc
επιτροπή
εμπειρογνωμόνων
ΔΝΟ/ΔΟΕ
αφορούσαν δύο θέματα.
Βλ.τελική
έκθεση που
αναφέρεται
στην υποσημείωση
6 ανωτέρω,
παράγραφοι 133–134.
[9]               Η
μικτή ad hoc επιτροπή
εμπειρογνωμόνων
ΔΝΟ/ΔΟΕ
συμφώνησε το 2009 ότι
το παρόν
στοιχείο θα
πρέπει να
προστεθεί στον
κατάλογο των
θεμάτων που
υπόκεινται
στον έλεγχο του
κράτους λιμένα
και κατά
συνέπεια θα
είναι θέμα
προς
πιστοποίηση
για τα πλοία
που θα πρέπει
να επιθεωρούνται
και να
πιστοποιούνται.
Βλ. τελική
έκθεση που αναφέρεται
στην
υποσημείωση 1
ανωτέρω,
παράγραφος 126. Η
διατύπωση αυτή
είναι επίσης
σύμφωνη με την
προσέγγιση που
υιοθετείται
στις κατευθυντήριες
γραμμές της
ΔΟΕ σχετικά με
τον έλεγχο από
το κράτος
σημαίας, που
εκπονήθηκαν το
2008 από διεθνή
τριμερή
συνεδρίαση
εμπειρογνωμόνων.
Βλ.:
http://www.ilo.org/global/standards/maritime-labour-convention/WCMS_101788/lang--en/
index.htm


title: Πρόταση Απόφαση αριθ. …/2010/EΕ του Συμβουλίου για την έγκριση ενισχυμένης συνεργασίας στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό {COM(2010) 105 τελικό}

text:
|

52010PC0104

	[pic] | ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ |Βρυξέλλες, 24.3.2010COM(2010) 104 τελικό2010/0066 (APP)ΠρότασηΑΠΟΦΑΣΗ αριθ. …/2010/EΕ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥγια την έγκριση ενισχυμένης συνεργασίας στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό{COM(2010) 105 τελικό}ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗΕΙΣΑΓΩΓΗ1.  Στις 17 Ιουλίου 2006, η Επιτροπή εξέδωσε πρόταση[1] κανονισμού του Συμβουλίου για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2201/2003[2] όσον αφορά τη διεθνή δικαιοδοσία και για τη θέσπιση κανόνων σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο σε γαμικές διαφορές («Ρώμη III»)[3].2.  Η νομική βάση για τον προτεινόμενο κανονισμό του Συμβουλίου ήταν τα άρθρα 61 στοιχείο γ) και 67 παράγραφος 1 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας[4]. Η πρόταση αφορούσε τη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις, οι οποίες παρουσιάζουν «πτυχές που εμπίπτουν στο οικογενειακό δίκαιο». Αυτή η νομική βάση ορίζει ότι πρέπει να επιτευχθεί ομοφωνία. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο γνωμοδότησε στις 21 Οκτωβρίου 2008[5].3.  Αρχής γενομένης τον Οκτώβριο του 2006, η πρόταση της Επιτροπής εξετάστηκε από την επιτροπή θεμάτων αστικού δικαίου (Ρώμη III) και αποτέλεσε προτεραιότητα για τις προεδρίες της Γερμανίας, της Πορτογαλίας και της Σλοβενίας. Τον Απρίλιο του 2007, η πρόταση συζητήθηκε σε συνεδρίαση του Συμβουλίου, και οι υπουργοί συμφώνησαν ορισμένες γενικές κατευθύνσεις.4.  Περί τα μέσα του έτους 2008, οι συζητήσεις έφθασαν σε ένα σημείο στο οποίο φάνηκε ότι ορισμένα κράτη μέλη αντιμετώπιζαν ειδικά προβλήματα, εξαιτίας των οποίων δεν ήταν σε θέση να αποδεχθούν τον προτεινόμενο κανονισμό. Ειδικότερα, ένα κράτος μέλος δεν έκρινε σκόπιμο το να εφαρμόζουν τα δικαστήριά του αλλοδαπό δίκαιο σε υποθέσεις διαζυγίου, που θεωρεί πιο περιοριστικό από το δικό του δίκαιο σ’αυτόν τον τομέα, και θα επιθυμούσε να συνεχίσουν να εφαρμόζουν τις ουσιαστικές διατάξεις του εγχώριου δικαίου του σε κάθε διαδικασία διαζυγίου η οποία κινείται ενώπιον των δικαστηρίων του (αρχή του δικαίου του δικάζοντος δικαστηρίου). Συγχρόνως, η μεγάλη πλειοψηφία των κρατών μελών ήταν της γνώμης ότι οι κανόνες όσον αφορά το εφαρμοστέο δίκαιο συνιστούν ουσιαστικό στοιχείο του προτεινόμενου κανονισμού. Υποστήριξαν την αρχή που καθορίζεται στην πρόταση και ορίζει ότι πρέπει να εφαρμόζεται το δίκαιο της χώρας με την οποία οι σύζυγοι εμφανίζουν στενούς δεσμούς, πράγμα που σημαίνει ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, εφαρμόζεται αλλοδαπό δίκαιο περί διαζυγίου.5.  Διαδοχικές προεδρίες του Συμβουλίου και η Επιτροπή επεδίωξαν την εξεύρεση λύσεων στον προτεινόμενο κανονισμό, με την πρόβλεψη διαφόρων εναλλακτικών δυνατοτήτων, έτσι ώστε να διευρύνεται το πεδίο εφαρμογής του δικαίου του δικάζοντος δικαστηρίου χωρίς να βλάπτονται οι κύριοι στόχοι της πρότασης. Ωστόσο αυτές οι κοινές προσπάθειες απέτυχαν.6.  Ως εκ τούτου, κατά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου της 5ης και 6ης Ιουνίου 2008, οι υπουργοί κατέληξαν ότι «δεν υπάρχει ομοφωνία ώστε να συνεχισθούν οι εργασίες σχετικά με τον προτεινόμενο κανονισμό και ότι υφίστανται ανυπέρβλητες δυσχέρειες, οι οποίες καθιστούν ανέφικτη την ομοφωνία, όχι μόνο επί του παρόντος αλλά και στο άμεσο μέλλον». Το Συμβούλιο διαπίστωσε ότι «οι στόχοι του προτεινόμενου κανονισμού είναι αδύνατον να επιτευχθούν, εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος, κατ’ εφαρμογή των σχετικών διατάξεων των Συνθηκών»[6].7.  Τον Ιούλιο-Αύγουστο 2008, εννέα κράτη μέλη (η Βουλγαρία, η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία, το Λουξεμβούργο, η Ουγγαρία, η Αυστρία, η Ρουμανία και η Σλοβενία) απηύθυναν αίτημα στην Επιτροπή εκφράζοντας την επιθυμία να καθιερώσουν μεταξύ τους ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του εφαρμοστέου δικαίου σε γαμικές διαφορές και ζητώντας από την Επιτροπή να υποβάλει σχετική πρόταση στο Συμβούλιο. Τον Ιανουάριο του 2009, η Γαλλία υπέβαλε επίσης παρόμοιο αίτημα. Στις 3 Μαρτίου 2010, η Ελλάδα απέσυρε το αίτημά της.8.  Η παρούσα πρόταση συνιστά την απόκριση της Επιτροπής σ’αυτά τα αιτήματα.Νομική βάση για την ενισχυμένη συνεργασία9.  Η ενισχυμένη συνεργασία διέπεται από το άρθρο 20 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση («ΣΕΕ») και τα άρθρα 326 έως 334 της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης («ΣΛΕΕ»). Οι εν λόγω διατάξεις ορίζουν ότι απαιτούνται δύο προτάσεις για την εφαρμογή της ενισχυμένης συνεργασίας στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό:10.  μια πρόταση της Επιτροπής για απόφαση του Συμβουλίου για την έγκριση ενισχυμένης συνεργασίας στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό, με βάση το άρθρο 329 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ, και11.  μια πρόταση της Επιτροπής για κανονισμό του Συμβουλίου για την εφαρμογή ενισχυμένης συνεργασίας στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό, με βάση το άρθρο 81 παράγραφος 3 της ΣΛΕΕ[7].Αξιολόγηση των νομικών προϋποθέσεων της ενισχυμένης συνεργασίαςΗ απόφαση έγκρισης ως ύστατη λύση και συμμετοχή τουλάχιστον εννέα κρατών μελών12.  Το άρθρο 20 παράγραφος 2 της ΣΕΕ ορίζει ότι η απόφαση με την οποία εγκρίνεται ενισχυμένη συνεργασία εκδίδεται από το Συμβούλιο μόνον ως ύστατη λύση, εφόσον αυτό διαπιστώσει ότι οι επιδιωκόμενοι στόχοι της συνεργασίας αυτής δεν μπορούν να επιτευχθούν μέσα σε εύλογο χρόνο από την Ένωση στο σύνολό της, και υπό τον όρο ότι θα συμμετέχουν σε αυτήν τουλάχιστον εννέα κράτη μέλη.13.  Όπως αναφέρεται ανωτέρω, το Συμβούλιο, κατά τη συνεδρίασή του της 5ης και 6ης Ιουνίου 2008, κατέληξε ότι δεν υπήρχε ομοφωνία ώστε να συνεχισθούν οι εργασίες σχετικά με την πρόταση του 2006 και ότι υπήρχαν ανυπέρβλητες δυσχέρειες, οι οποίες καθιστούσαν ανέφικτη την ομοφωνία, όχι μόνο τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή αλλά και στο άμεσο μέλλον. Το Συμβούλιο διαπίστωσε ότι οι στόχοι του προτεινόμενου κανονισμού ήταν αδύνατον να επιτευχθούν, εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος, κατ’ εφαρμογή των σχετικών διατάξεων των Συνθηκών. Ως εκ τούτου, το Συμβούλιο κατέληξε ότι δεν μπορούσε να εξευρεθεί άλλη λύση για την Ένωση ως σύνολο, και ότι μπορούσε να χρησιμοποιηθεί η ενισχυμένη συνεργασία ως ύστατη λύση.14.  Μέχρι σήμερα, η Επιτροπή έλαβε αιτήματα από εννέα κράτη μέλη (Βουλγαρία, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ουγγαρία, Αυστρία, Ρουμανία και Σλοβενία) τα οποία δήλωσαν ότι είχαν την πρόθεση να καθιερώσουν μεταξύ τους ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του εφαρμοστέου δικαίου σε γαμικές διαφορές.Τομέας που καλύπτουν οι Συνθήκες15.  Το άρθρο 329 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ ορίζει ότι ενισχυμένη συνεργασία μπορεί να εφαρμοστεί σε «έναν από τους τομείς που καλύπτουν οι Συνθήκες».16.  Τα εννέα κράτη μέλη ζήτησαν να τους επιτραπεί να καθιερώσουν μεταξύ τους ενισχυμένη συνεργασία «στον τομέα του εφαρμοστέου δικαίου σε γαμικές διαφορές (Ρώμη ΙΙΙ)». Πρόκειται δηλαδή για τους κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου οι οποίοι προσδιορίζουν το ουσιαστικό δίκαιο που πρέπει να εφαρμόζεται σε διεθνές διαζύγιο το οποίο συνδέεται με δύο τουλάχιστον έννομες τάξεις. Οι κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου αναφέρονται ως ειδικό στοιχείο στον κατάλογο μέτρων δυνάμει του άρθρου 81 παράγραφος 2 της ΣΛΕΕ, ενώ στο άρθρο 81 παράγραφος 3 της ΣΛΕΕ γίνεται διάκριση μεταξύ των κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις γενικά και μέτρων σχετικών με το οικογενειακό δίκαιο. Η Επιτροπή θεωρεί ότι οι κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου στο οικογενειακό δίκαιο συνιστούν περιορισμένο μεν, αλλά σαφώς προσδιορισμένο τομέα, κατά την έννοια των Συνθηκών, εντός του οποίου μπορεί να καθιερωθεί ενισχυμένη συνεργασία.17.  Σ’αυτό το πλαίσιο, πρέπει να διευκρινιστεί ότι στον τομέα της προτεινόμενης ενισχυμένης συνεργασίας, «το εφαρμοστέο δίκαιο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό» δεν περιλαμβάνει κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου για τις περιουσιακές συνέπειες του διαζυγίου[8]. Επίσης, το θέμα δεν είναι το ουσιαστικό δίκαιο για το διαζύγιο, δηλαδή οι λόγοι διαζυγίου ούτε η διαδικασία υποβολής αιτήσεως διαζυγίου.Πραγμάτωση των στόχων της Ένωσης, διαφύλαξη των συμφερόντων της και ενίσχυση της διαδικασίας ολοκλήρωσής τηςΓενικό πλαίσιο18.  Λαμβανομένων δεόντως υπόψη των σχετικών τμημάτων της εκτίμησης αντικτύπου[9] και της αιτιολογικής έκθεσης της προαναφερόμενης πρότασης της Επιτροπής του 2006, στόχος της ενισχυμένης συνεργασίας είναι να δημιουργήσει ένα σαφές και πλήρες νομικό πλαίσιο που θα καλύπτει τους κανόνες του εφαρμοστέου δικαίου σε θέματα διαζυγίου και δικαστικού χωρισμού και θα παρέχει στα μέρη ορισμένο βαθμό αυτονομίας στην επιλογή του εφαρμοστέου δικαίου.19.  Η Επιτροπή πραγματοποίησε ευρύτατη διαβούλευση με τα ενδιαφερόμενα μέρη ως μέρος της προαναφερόμενης διαδικασίας εκτίμησης του αντικτύπου. Η εν λόγω διαβούλευση πραγματοποιήθηκε μέσω μιας Πράσινης Βίβλου για το εφαρμοστέο δίκαιο και τη διεθνή δικαιοδοσία σε υποθέσεις διαζυγίου που εκδόθηκε το 2005[10]. Η Πράσινη Βίβλος έφερε στο φως ορισμένες αδυναμίες που παρατηρούνται στην ισχύουσα κατάσταση και προσδιόρισε διάφορες δυνατές λύσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων. Οι λύσεις συμπεριλάμβαναν τη διατήρηση του status quo, την εναρμόνιση των κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, τη χορήγηση στους συζύγους περιορισμένης δυνατότητας επιλογής του εφαρμοστέου δικαίου και, τέλος, τον συνδυασμό διαφόρων λύσεων. Η Επιτροπή διοργάνωσε δημόσια ακρόαση και συνεδρίαση εμπειρογνωμόνων το 2006. Η πλειοψηφία των απαντήσεων αναγνώριζε την ανάγκη ενίσχυσης της ασφάλειας δικαίου και της προβλεψιμότητας, καθιέρωσης περιορισμένης αυτονομίας των μερών και αποτροπής της «εσπευσμένης προσφυγής στο δικαστήριο». Ορισμένοι ενδιαφερόμενοι εξέφρασαν ανησυχίες για το γεγονός ότι η εναρμόνιση των κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου θα υποχρεώσει τα δικαστήρια να εφαρμόζουν αλλοδαπό δίκαιο, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε καθυστερήσεις και συμπληρωματικά έξοδα όσον αφορά τις διαδικασίες γαμικών διαφορών. Μια δημοσκόπηση έδειξε ότι το 60% των Ευρωπαίων περιμένουν από την ΕΕ να παίξει κάποιο ρόλο στην διευκόλυνση της νομοθεσίας όσον αφορά την έκδοση διαζυγίου σε άλλο κράτος μέλος[11].20.  Η ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό αφορά δεκάδες χιλιάδες «διεθνή» ζευγάρια που παίρνουν διαζύγιο κάθε χρόνο στην ΕΕ. Πολλοί Ευρωπαίοι από διάφορα κράτη μέλη παντρεύονται κάθε χρόνο με αποτέλεσμα να εκδίδονται επίσης πολλά «διεθνή» διαζύγια κάθε χρόνο στην Ευρώπη.21.  Στην ΕΕ υπάρχουν περίπου 122 εκατομμύρια γάμοι, εκ των οποίων τα 16 εκατομμύρια (13%) θεωρούνται «διεθνείς»[12]. Για παράδειγμα, κατά το 2007, τελέσθηκαν 2.400.000 γάμοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εκ των οποίων οι 300.000 ήταν «διεθνείς». Αν και ο υψηλότερος αριθμός «διεθνών» γάμων συγκεντρώνεται κυρίως σε ορισμένες από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες, τέτοιοι γάμοι υπάρχουν πλέον παντού σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση και συνεπώς αφορούν μεγάλο αριθμό ευρωπαίων πολιτών.22.  Το 2007, στα 27 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπήρχαν 1.040.000 διαζύγια, εκ των οποίων τα 140.000 (13%) είχαν «διεθνή» χαρακτήρα. Τα κράτη μέλη με το υψηλότερο ποσοστό νέων «διεθνών» διαζυγίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2007 ήταν η Γερμανία (34.000), η Γαλλία (20.500) και το Ηνωμένο Βασίλειο (19.500).Τρέχουσα κατάσταση στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό23.  Επί του παρόντος, καθώς δεν έχουν θεσπιστεί κανόνες σε επίπεδο Ένωσης, υπάρχουν 26 διαφορετικά συστήματα κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου για το διαζύγιο στα 24 κράτη μέλη που συμμετέχουν στη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις στην ΕΕ και στα δύο κράτη μέλη που μπορούν να επιλέξουν να συμμετάσχουν σε αυτήν[13]. Τα περισσότερα κράτη μέλη καθορίζουν το εφαρμοστέο δίκαιο σε συνάρτηση με μία κλίμακα συνδετικών στοιχείων, που στοχεύουν να διασφαλίσουν ότι η διαδικασία διέπεται από την έννομη τάξη με την οποία ο γάμος εμφανίζει στενότερη σχέση. Άλλα κράτη μέλη εφαρμόζουν συστηματικά τους εθνικούς τους νόμους («lex fori» ) στις διαδικασίες γαμικών διαφορών.24.  Η παρούσα κατάσταση θα μπορούσε να δημιουργήσει σειρά προβλημάτων στις διαδικασίες γαμικών διαφορών «διεθνούς» χαρακτήρα. Οι σημαντικές διαφορές μεταξύ των εθνικών δικαίων, όσον αφορά τόσο το ουσιαστικό δίκαιο όσο και τους κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, καταλήγουν σε έλλειψη ασφάλειας δικαίου. Λόγω των σημαντικών διαφορών μεταξύ των εθνικών κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου και της πολυπλοκότητάς τους, είναι ιδιαίτερα δυσχερές, για τα «διεθνή» ζευγάρια να προβλέψουν το εφαρμοστέο δίκαιο σε περίπτωση διαδικασίας γαμικής διαφοράς. Η μεγάλη πλειοψηφία των κρατών μελών δεν παρέχει στους συζύγους την δυνατότητα να επιλέξουν το εφαρμοστέο δίκαιο στις διαδικασίες γαμικών διαφορών. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στην εφαρμογή δικαίου με το οποίο οι σύζυγοι έχουν μικρή σχέση και σε αποτέλεσμα που δεν ανταποκρίνεται στις νόμιμες προσδοκίες των πολιτών. Τέλος, οι ισχύοντες κανόνες μπορεί να παροτρύνουν έναν εκ των συζύγων να «σπεύσει στο δικαστήριο», δηλαδή να υποβάλει αγωγή πριν από την ανάλογη ενέργεια του άλλου συζύγου έτσι ώστε η διαδικασία να υποβληθεί σε ένα συγκεκριμένο δίκαιο το οποίο διασφαλίζει τα συμφέροντά του/της.25.  Είναι πολύ δύσκολο να εκτιμηθούν τα οικονομικά προβλήματα που προκαλούνται από την έλλειψη εναρμόνισης των κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου σε θέματα διαζυγίου. Στο πλαίσιο της εκτίμησης αντικτύπου που εκπονήθηκε προκειμένου να ενημερωθεί η Επιτροπή σχετικά με τις διατάξεις που διέπουν τις περιουσιακές σχέσεις μεταξύ συζύγων, διαπιστώθηκε ότι το θεωρητικό κόστος των προβλημάτων που σχετίζονται με τους διεθνείς γάμους σε κατάσταση διαζυγίου μπορεί να ανέρχεται συνολικά σε 205 εκατ. EUR στην ΕΕ. Το κόστος μπορεί να προκύψει για τα δικαστήρια, τους συζύγους και για τρίτους[14].Οφέλη της ενισχυμένης συνεργασίας στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό26.  Εννέα κράτη μέλη ζητούν ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό: η Βουλγαρία, η Ισπανία, η Γαλλία, η Ιταλία, το Λουξεμβούργο, η Ουγγαρία, η Αυστρία, η Ρουμανία και η Σλοβενία. Ο συνολικός πληθυσμός αυτών των εννέα αιτούντων κρατών μελών ανέρχεται σε 216,3 εκατομμύρια. Πρόκειται για το ήμισυ σχεδόν (44%) του πληθυσμού της Ένωσης[15]. Η αναλογία «διεθνών» γάμων και διαζυγίων είναι περίπου 13% σ’αυτά τα συμμετέχοντα κράτη μέλη[16], δηλαδή κατά μέσον όρο στο ίδιο επίπεδο με αυτό που εμφανίζεται συνήθως στην ΕΕ. Ο εκτιμώμενος αριθμός των διαζυγίων είναι περίπου 440.000 σ’αυτές τις χώρες ετησίως, εκ των οποίων τα 53.000 έχουν διεθνή χαρακτήρα[17]. Η ενισχυμένη συνεργασία είναι ανοιχτή σε όλα τα κράτη μέλη: όσο περισσότερα κράτη μέλη συμμετέχουν σε αυτήν, τόσο υψηλότερος είναι ο αριθμός των ενδιαφερόμενων πολιτών.27.  Η ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό προσφέρει στους πολίτες τα ακόλουθα πλεονεκτήματα:28.  Ενίσχυση της ασφάλειας δικαίου και της προβλεψιμότητας. Η ενισχυμένη συνεργασία θα θεσπίσει εναρμονισμένους κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου σε υποθέσεις διαζυγίου και δικαστικού χωρισμού, που θα επιτρέπουν στους συζύγους να προβλέπουν με ευκολία το δίκαιο που θα εφαρμοστεί στη γαμική διαφορά τους. Τούτο βασίζεται κατά πρώτο λόγο στην επιλογή των συζύγων. Η επιλογή περιορίζεται σε δίκαια που εμφανίζουν στενό σύνδεσμο με το γάμο, κατά τρόπον ώστε να αποφευχθεί η εφαρμογή «εξωτικών» δικαίων με τα οποία οι σύζυγοι έχουν ελάχιστη ή ουδεμία σχέση. Ελλείψει επιλογής, το εφαρμοστέο δίκαιο καθορίζεται σε συνάρτηση με μία κλίμακα συνδετικών στοιχείων, τα οποία θα εξασφαλίζουν ότι η γαμική διαφορά διέπεται από έννομη τάξη με την οποία ο γάμος έχει στενή σχέση. Αυτό θα ενισχύσει σημαντικά την ασφάλεια δικαίου και την προβλεψιμότητα τόσο για τους συγκεκριμένους συζύγους όσο και για τα νομικά επαγγέλματα.29.  Αύξηση της ευελιξίας με την καθιέρωση περιορισμένης αυτονομίας των μερών. Η ελευθερία βούλησης των μερών στις γαμικές υποθέσεις είναι, προς το παρόν, εξαιρετικά περιορισμένη. Οι εθνικοί κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου προβλέπουν καταρχήν μία μόνο λύση σε δεδομένη κατάσταση, όπως, για παράδειγμα, την εφαρμογή του δικαίου της κοινής ιθαγένειας των συζύγων ή την εφαρμογή του δικαίου του δικάζοντος δικαστηρίου. Στην ενισχυμένη συνεργασία, το νομικό πλαίσιο θα είναι πιο ευέλικτο, δεδομένου ότι θα δίνει περιορισμένη δυνατότητα στους συζύγους να επιλέγουν το εφαρμοστέο δίκαιο σε περίπτωση διαζυγίου και δικαστικού χωρισμού. Η δυνατότητα των συζύγων να καταλήξουν σε συμφωνία θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα επωφελής σε περιπτώσεις συναινετικού διαζυγίου.30.  Παρεμπόδιση «εσπευσμένης προσφυγής στο δικαστήριο» εκ μέρους ενός εκ των συζύγων. Τέλος, η ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό επιλύει το πρόβλημα της «εσπευσμένης προσφυγής στο δικαστήριο» εκ μέρους ενός εκ των συζύγων. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στην εφαρμογή ενός δικαίου με το οποίο ο εναγόμενος δεν αισθάνεται ότι έχει στενό σύνδεσμο ή το οποίο δεν λαμβάνει υπόψη τα συμφέροντά του/της. Επιπλέον, καθιστά πιο δυσχερείς τις προσπάθειες συμφιλίωσης και αφήνει περιορισμένα χρονικά περιθώρια διαμεσολάβησης. Η θέσπιση εναρμονισμένων κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου αναμένεται να μειώσει σημαντικά τον κίνδυνο «εσπευσμένης προσφυγής στο δικαστήριο», δεδομένου ότι οποιοδήποτε επιλαμβανόμενο δικαστήριο στα συμμετέχοντα κράτη μέλη θα εφαρμόζει το δίκαιο που θα προσδιορίζεται βάσει κοινών κανόνων.31.  Εκφράστηκαν ορισμένες ανησυχίες για το γεγονός ότι η εναρμόνιση των κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου θα υποχρεώσει τα δικαστήρια να εφαρμόζουν αλλοδαπό δίκαιο σε υποθέσεις διαζυγίου, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει ενδεχομένως σε καθυστερήσεις και συμπληρωματικά έξοδα στις διαδικασίες γαμικών διαφορών. Τέτοια προβλήματα εκτιμάται ότι θα είναι σπάνια στην πράξη, καθώς τα συνδετικά στοιχεία θα οδηγούν στην εφαρμογή του δικαίου του δικάζοντος δικαστηρίου στη μεγάλη πλειονότητα των υποθέσεων. Η πείρα των κρατών μελών τα οποία χρησιμοποιούν επί του παρόντος συνδετικά στοιχεία που οδηγούν στην εφαρμογή αλλοδαπού δικαίου, δείχνει ότι δεν υπάρχουν σημαντικές δυσκολίες. Οι σημερινοί κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου στα εννέα αιτούντα κράτη μέλη περιλαμβάνουν τέτοια συνδετικά στοιχεία τα οποία, σε ορισμένες υποθέσεις, οδηγούν ήδη στην εφαρμογή αλλοδαπού δικαίου από τα δικαστήριά τους. Έτσι, η ενισχυμένη συνεργασία δεν θα είναι προβληματική από πλευράς συμπληρωματικού κόστους ή καθυστερήσεων. Τέλος, η θέσπιση μέτρων για να διευκολυνθεί η εφαρμογή αλλοδαπού δικαίου θα μειώσει τις πιθανές αρνητικές συνέπειες[18].32.  Από θεσμικής πλευράς, η ενισχυμένη συνεργασία είναι καλύτερη από την δυνατότητα των ενδιαφερόμενων κρατών μελών να αρχίζουν διαπραγματεύσεις σχετικά με διεθνή συμφωνία σε θέματα δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό. Αυτή η εναλλακτική λύση έχει ασφαλώς λιγότερα πλεονεκτήματα. Ακόμη και αν οι πράξεις που θεσπίζονται στο πλαίσιο της ενισχυμένης συνεργασίας είναι δεσμευτικές μόνο για τα συμμετέχοντα κράτη μέλη, υπάγονται ωστόσο στον έλεγχο της Ένωσης σ’αυτόν τον τομέα. Έτσι, η Επιτροπή μπορεί να παρακολουθεί την ορθή εφαρμογή τους δυνάμει των Συνθηκών, και το Δικαστήριο της ΕΕ έχει τη δικαιοδοσία να αποφαίνεται με προδικαστικές αποφάσεις σχετικά με την ερμηνεία τους, εξασφαλίζοντας συνεπή και ενιαία ερμηνεία ρυθμίσεων που θεσπίζονται στο πλαίσιο της ενισχυμένης συνεργασίας.Εκπλήρωση των απαιτήσεων του άρθρου 20 παράγραφος 1 της ΣΕΕ33.  Το άρθρο 20 παράγραφος 1 της ΣΕΕ ορίζει ότι η ενισχυμένη συνεργασία έχει ως σκοπό να διευκολύνει την πραγμάτωση των στόχων της Ένωσης, να διαφυλάσσει τα συμφέροντά της και να ενισχύει τη διαδικασία ολοκλήρωσής της.34.  Ένα από τα καθήκοντα της Ένωσης είναι να προσφέρει στους πολίτες της έναν χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης χωρίς εσωτερικά σύνορα, εντός του οποίου εξασφαλίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων (άρθρο 3 παράγραφος 2 της ΣΕΕ). Ο χώρος δικαιοσύνης προϋποθέτει την ανάπτυξη της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις που έχουν διασυνοριακές επιπτώσεις, βάσει της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων (άρθρο 81 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ). Γι’αυτόν το σκοπό, η Ένωση μπορεί να θεσπίζει μέτρα που αποσκοπούν στη διασφάλιση, πρώτον, της αμοιβαίας αναγνώρισης και εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων μεταξύ κρατών μελών, και, δεύτερον, της συμβατότητας των κανόνων που εφαρμόζονται στα κράτη μέλη όσον αφορά τη σύγκρουση νόμων (άρθρο 81 παράγραφος 2 στοιχεία α) και γ) της ΣΛΕΕ).35.  Η εναρμόνιση των κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου διευκολύνει την αμοιβαία αναγνώριση των δικαστικών αποφάσεων. Το γεγονός ότι τα δικαστήρια των κρατών μελών εφαρμόζουν τους ίδιους κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου για να προσδιορίσουν το εφαρμοστέο δίκαιο σε δεδομένη κατάσταση ενισχύει την αμοιβαία εμπιστοσύνη στις δικαστικές αποφάσεις που εκδίδονται στα άλλα κράτη μέλη[19].36.  Η ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό μεταξύ των αιτούντων κρατών μελών θα προωθήσει το στόχο της Ένωσης για την εξασφάλιση της συμβατότητας των κανόνων που εφαρμόζονται στα κράτη μέλη όσον αφορά τη σύγκρουση νόμων, αυξάνοντας το βαθμό συμβατότητας σε σύγκριση με την παρούσα κατάσταση. Όπως εξηγείται ανωτέρω, υπάρχουν 26 διαφορετικά συστήματα κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου για το διαζύγιο στα 26 κράτη μέλη που συμμετέχουν στη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις. Στην περίπτωση της ενισχυμένης συνεργασίας μεταξύ των εννέα αιτούντων κρατών μελών, θα υπάρχουν 18 διαφορετικά νομικά καθεστώτα, γεγονός που θα συμβάλει στην εναρμόνιση των κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου και θα ενισχύσει τη διαδικασία ολοκλήρωσης σ’αυτό το τμήμα της ΕΕ.Συμβατότητα με τις Συνθήκες και το δίκαιο της Ένωσης37.  Σύμφωνα με το άρθρο 326 της ΣΛΕΕ, η ενισχυμένη συνεργασία πρέπει να είναι συμβατή με τις Συνθήκες και το δίκαιο της Ένωσης.38.  Η ενισχυμένη συνεργασία δεν πρέπει να επηρεάζει το υπάρχον κεκτημένο. Θα καθιερωθεί σε χώρο ο οποίος καλύπτεται από τις συντρέχουσες αρμοδιότητες της Ένωσης, στον οποίο όμως η Ένωση δεν διαθέτει κοινούς κανόνες μέχρι σήμερα. Η πρώτη νομική πράξη της Ένωσης που εκδόθηκε στον τομέα του οικογενειακού δικαίου, ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1347/2000[20] του Συμβουλίου, θέσπισε κανόνες σχετικά με τη δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων σε γαμικές διαφορές, καθώς και αποφάσεων σε διαφορές γονικής μέριμνας έναντι των κοινών τέκνων των συζύγων που εκδίδονται επ’ευκαιρία διαδικασιών γαμικών διαφορών. Ο εν λόγω κανονισμός δεν περιελάμβανε εντούτοις κανόνες περί του εφαρμοστέου δικαίου. Η έναρξη ισχύος του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2201/2003 του Συμβουλίου, ο οποίος κατήργησε και αντικατέστησε τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1347/2000 του Συμβουλίου από την 1η Μαρτίου 2005, δεν επέφερε καμία μεταβολή σε σχέση με το θέμα. Το ζήτημα του εφαρμοστέου δικαίου δεν τέθηκε κατά τη διαπραγμάτευση αυτού του κανονισμού, ο οποίος επαναλαμβάνει σχεδόν αμετάβλητες τις διατάξεις περί γαμικών διαφορών του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1347/2000 του Συμβουλίου.39.  Η ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό δεν θα εισάγει διακρίσεις λόγω ιθαγένειας, που απαγορεύονται από το άρθρο 18 της ΣΛΕΕ, επειδή οι προτεινόμενοι κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου θα έχουν καθολικό χαρακτήρα και θα εφαρμόζονται σε όλες τις διαδικασίες ενώπιον των δικαστηρίων των συμμετεχόντων κρατών μελών, ανεξάρτητα από την ιθαγένεια ή τη διαμονή των μερών. Εξάλλου, τα δικαστήρια των μη συμμετεχουσών χωρών θα εφαρμόζουν τους εθνικούς τους κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου δυνάμει του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου τους, όπως πράττουν σήμερα.Δεν θίγεται η εσωτερική αγορά ούτε η οικονομική, κοινωνική και εδαφική συνοχή, κανένας φραγμός ή εισαγωγή διακρίσεων στο εμπόριο, καμία στρέβλωση του ανταγωνισμού40.  Το άρθρο 326 της ΣΛΕΕ προβλέπει ότι η ενισχυμένη συνεργασία δεν πρέπει να θίγει την εσωτερική αγορά ούτε την οικονομική, κοινωνική και εδαφική συνοχή. Δεν πρέπει να συνιστά διάκριση ή φραγμό στις συναλλαγές μεταξύ των κρατών μελών ούτε προκαλεί στρεβλώσεις του ανταγωνισμού μεταξύ τους.41.  Η ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό δεν δημιουργεί προβλήματα όσον αφορά αυτές τις νομικές προϋποθέσεις. Πράγματι, η πρόταση για την εφαρμογή ενισχυμένης συνεργασίας στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό θα διευκολύνει την ορθή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, δεδομένου ότι θα άρει κάθε εμπόδιο στην ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων τα οποία αντιμετωπίζουν σήμερα προβλήματα λόγω της ύπαρξης διαφορών μεταξύ των εθνικών νομοθεσιών όσον αφορά το εφαρμοστέο δίκαιο σε γαμικές διαφορές. Η ενίσχυση της ασφάλειας δικαίου στον τομέα των κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου σε θέματα διαζυγίου θα έχει επομένως θετικές συνέπειες για τα ζευγάρια που ασκούν το δικαίωμά τους στην ελεύθερη κυκλοφορία μεταξύ των συμμετεχόντων κρατών μελών.42.  Λόγω του χαρακτήρα της, η πρόταση, η οποία αφορά μόνον τις σχέσεις μεταξύ δύο φυσικών προσώπων, δεν επηρεάζει τις επιχειρήσεις ούτε τις νομικές σχέσεις στην αγορά και δεν θίγει το εμπόριο ούτε τον ανταγωνισμό στην Ένωση. Τέλος, η πρόταση δεν θα επηρεάσει την περιφερειακή πολιτική της Ένωσης.43.  Όντως, η πρόταση εναρμόνισης των κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου θα απλουστεύσει σημαντικά την κατάσταση για τους ιδιώτες και τα νομικά επαγγέλματα, παρέχοντάς τους τη δυνατότητα να προσδιορίζουν, στα συμμετέχοντα κράτη μέλη, το εφαρμοστέο δίκαιο βάσει ενός ενιαίου συνόλου κανόνων, το οποίο θα αντικαταστήσει τους πολυάριθμους ισχύοντες εθνικούς κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου των συμμετεχόντων κρατών μελών σ’αυτόν τον τομέα.44.  Ακόμη και αν δεν ωφεληθούν όλα τα ζευγάρια στην Ένωση από την ασφάλεια δικαίου ή την απλούστευση που θα επιφέρει η πρόταση, η κατάσταση των ζευγαριών που προσφεύγουν στα δικαστήρια σε μη συμμετέχοντα κράτη μέλη δεν θα επιδεινωθεί σε σχέση με τη σημερινή κατάσταση. Έτσι η πρόταση δεν θα προκαλέσει αδικαιολόγητη ανόμοια μεταχείριση μεταξύ πολιτών.Σεβασμός των δικαιωμάτων, των αρμοδιοτήτων και των υποχρεώσεων μη συμμετεχόντων κρατών μελών45.  Το άρθρο 327 της ΣΛΕΕ ορίζει ότι οι ενισχυμένες συνεργασίες σέβονται τις αρμοδιότητες, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των κρατών μελών που δεν συμμετέχουν σε αυτές.46.  Η θέσπιση κοινών κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου ως προς εννέα κράτη μέλη δεν θίγει τους κανόνες των μη συμμετεχόντων κρατών μελών. Τα μη συμμετέχοντα κράτη μέλη θα εξακολουθήσουν να έχουν τους δικούς τους κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό.47.  Σύμφωνα με την πρόταση, ζευγάρι που διαμένει σε συμμετέχον κράτος μέλος θα έχει τη δυνατότητα να επιλέγει το δίκαιο που θα εφαρμοστεί σε περίπτωση που κινήσει διαδικασία διαζυγίου. Η περιορισμένη δυνατότητα επιλογής του δικαίου σε θέματα διαζυγίου δεν είναι εντελώς άγνωστη στα κράτη μέλη σήμερα. Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες επιτρέπεται, παραδείγματος χάριν, βάσει της ολλανδικής ή γερμανικής νομοθεσίας σε γαμικές υποθέσεις. Εάν, στο πλαίσιο της ενισχυμένης συνεργασίας, το ζευγάρι που συνήψε συμφωνία επιλογής δικαίου μετοικήσει αργότερα σε μη συμμετέχον κράτος μέλος και προσφύγει εκεί σε δικαστήριο ζητώντας διαζύγιο, η αναγνώριση της συμφωνίας επιλογής δικαίου θα εξαρτηθεί από το εθνικό δίκαιο του επιληφθέντος δικαστηρίου. Εάν το ζευγάρι έχει επιλέξει το δίκαιο του επιληφθέντος δικαστηρίου, το δικαστήριο θα έχει μεγαλύτερη ευχέρεια να σεβαστεί τη συμφωνία επιλογής δικαίου.48.  Σε επίπεδο δημόσιου διεθνούς δικαίου, δεν υπάρχουν τέτοιες διεθνείς συμφωνίες σχετικά με το δίκαιο που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό μεταξύ συμμετεχόντων και μη συμμετεχόντων κρατών μελών, τις οποίες θα παραβίαζε η ενισχυμένη συνεργασία.49.  Τέλος, μπορεί να σημειωθεί ότι η ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό δεν επηρεάζει τα μη συμμετέχοντα κράτη μέλη σε ό,τι αφορά τους κανόνες περί του εφαρμοστέου δικαίου σε τομείς που συνδέονται στενά με το διαζύγιο, όπως π.χ. τους κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου που εφαρμόζονται σε υποθέσεις γονικής μέριμνας ή υποχρεώσεις διατροφής. Οι κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου που εφαρμόζονται σε υποθέσεις γονικής μέριμνας διέπονται από τη Σύμβαση της Χάγης του 1996 σχετικά µε τη διεθνή δικαιοδοσία, το εφαρµοστέο δίκαιο, την αναγνώριση, την εκτέλεση και την συνεργασία σε θέµατα γονικής µέριµνας και µέτρων προστασίας των παιδιών. Επί του παρόντος, οκτώ κράτη μέλη είναι συμβαλλόμενα μέρη της Σύμβασης και τα υπόλοιπα 18 κράτη μέλη οφείλουν να την επικυρώσουν ή να προσχωρήσουν σε αυτήν πριν από τις 5 Ιουνίου 2010[21]. Οι κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου όσον αφορά τις υποχρεώσεις διατροφής καθορίζονται στο Πρωτόκολλο της Χάγης του 2007 σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο στις υποχρεώσεις διατροφής[22], το οποίο πρέπει να εφαρμόζεται δυνάμει του άρθρου 15 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 4/2009 σε θέματα υποχρεώσεων διατροφής[23], που θα ισχύει από τις 18 Ιουνίου 2011. Οι κανόνες για το δίκαιο που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και στην ανάθεση, την άσκηση ή την αφαίρεση της γονικής μέριμνας, ή στις υποχρεώσεις διατροφής είναι ανεξάρτητοι. Το δικαστήριο που είναι αρμόδιο να αποφαίνεται σχετικά με αίτηση διαζυγίου σε μη συμμετέχον κράτος μέλος εφαρμόζει τους εθνικούς του κανόνες σύγκρουσης νόμων για να καθορίσει το εφαρμοστέο δίκαιο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό, τους κανόνες της Σύμβασης της Χάγης του 1996 για να καθορίσει το εφαρμοστέο δίκαιο στη γονική μέριμνα και τους κανόνες του Πρωτοκόλλου της Χάγης του 2007, καθώς και τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 4/2009 για να καθορίσει το εφαρμοστέο δίκαιο σε υποχρεώσεις διατροφής.Συμπέρασμα για την εκπλήρωση νομικών προϋποθέσεων50.  Με βάση τα ανωτέρω, η Επιτροπή συνάγει το συμπέρασμα ότι εκπληρούνται όλες οι νομικές προϋποθέσεις που καθορίζονται από τις Συνθήκες για την ενισχυμένη συνεργασία.Σεβασμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων51.  Η ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα που καθορίζονται στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 21 για τη μη εισαγωγή διακρίσεων. Οι κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου που προτείνονται στον κανονισμό για την εφαρμογή της ενισχυμένης συνεργασίας θα εφαρμόζονται σε όλες τις υποθέσεις διαζυγίου στα συμμετέχοντα κράτη μέλη χωρίς να εισάγονται διακρίσεις για οποιονδήποτε λόγο.Συμπέρασμα για την ενισχυμένη συνεργασία52.  Η Επιτροπή θεωρεί ότι τα οφέλη της ενισχυμένης συνεργασίας στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό είναι πολλά σε σύγκριση με τη διατήρηση του status quo και ότι τα πλεονεκτήματα σ’αυτήν τη συγκεκριμένη περίπτωση ενισχυμένης συνεργασίας υπερτερούν σε σχέση με τα πιθανά μειονεκτήματα. Οι κοινοί κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου για το διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό θα διευκολύνουν σημαντικά τη ζωή δεκάδων χιλιάδων ζευγαριών στα συμμετέχοντα κράτη μέλη. Τούτο συμφωνεί με το πρόγραμμα της Στοκχόλμης, στο πλαίσιο του οποίου το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έκρινε ότι η διαδικασία εναρμόνισης των κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου σε επίπεδο Ένωσης θα πρέπει να συνεχισθεί στους τομείς στους οποίους η εναρμόνιση αυτή είναι επιβεβλημένη, π.χ. στον τομέα του δικαστικού χωρισμού και του διαζυγίου[24]. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή προτείνει να εγκριθεί η ενισχυμένη συνεργασία μεταξύ των αιτούντων κρατών μελών. Η Επιτροπή τονίζει ότι η ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό είναι ανοιχτή ανά πάσα στιγμή σε όλα τα κράτη μέλη, σύμφωνα με το άρθρο 328 της ΣΛΕΕ, και ενθαρρύνει τα κράτη μέλη που δεν το έχουν ακόμη ζητήσει να συμμετάσχουν στην ενισχυμένη συνεργασία, προωθώντας έτσι τα οφέλη και τα πλεονεκτήματά της. 2010/0066 (APP)ΠρότασηΑΠΟΦΑΣΗ αριθ. …/2010/EΕ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥγια την έγκριση ενισχυμένης συνεργασίας στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμόΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,Έχοντας υπόψη:τη συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 329 παράγραφος 1,το αίτημα που υπέβαλαν η Βουλγαρία, η Ισπανία, η Γαλλία, η Ιταλία, το Λουξεμβούργο, η Ουγγαρία, η Αυστρία, η Ρουμανία και η Σλοβενία,την πρόταση της Επιτροπής,την έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου[25],Εκτιμώντας τα ακόλουθα:53.  Η Ένωση έχει θέσει ως στόχο τη διατήρηση και την ανάπτυξη ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, εντός του οποίου εξασφαλίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων. Για την προοδευτική καθιέρωση ενός τέτοιου χώρου, η Ένωση πρέπει να θεσπίσει μέτρα σχετικά με τη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις με διασυνοριακές επιπτώσεις.54.  Σύμφωνα με το άρθρο 81 της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα εν λόγω μέτρα πρέπει να περιλαμβάνουν την προώθηση της συμβατότητας των κανόνων που εφαρμόζονται στα κράτη μέλη όσον αφορά τη σύγκρουση νόμων, καθώς και μέτρα σχετικά με το οικογενειακό δίκαιο με διασυνοριακές επιπτώσεις.55.  Στις 17 Ιουλίου 2006, η Επιτροπή εξέδωσε πρόταση κανονισμού του Συμβουλίου για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2201/2003 όσον αφορά τη διεθνή δικαιοδοσία και για τη θέσπιση κανόνων σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο σε γαμικές διαφορές.56.  Κατά τη συνεδρίασή του της 5ης και 6ης Ιουνίου 2008, το Συμβούλιο εξέδωσε πολιτικές κατευθυντήριες γραμμές οι οποίες διαπίστωναν ότι δεν υπάρχει ομοφωνία ώστε να συνεχισθούν οι εργασίες σχετικά με τον προτεινόμενο κανονισμό και ότι υφίσταντο ανυπέρβλητες δυσχέρειες, οι οποίες καθιστούσαν ανέφικτη την ομοφωνία, όχι μόνο τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή αλλά και στο άμεσο μέλλον. Το Συμβούλιο διαπίστωσε ότι οι στόχοι του προτεινόμενου κανονισμού ήταν αδύνατον να επιτευχθούν, εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος, με εφαρμογή των σχετικών διατάξεων των Συνθηκών.57.  Υπό αυτές τις περιστάσεις, η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία, το Λουξεμβούργο, η Ουγγαρία, η Αυστρία, η Ρουμανία και η Σλοβενία απηύθυναν αίτημα στην Επιτροπή, με επιστολές της 28ης Ιουλίου 2008, δηλώνοντας ότι είχαν την πρόθεση να καθιερώσουν μεταξύ τους ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του εφαρμοστέου δικαίου σε γαμικές διαφορές και ζητώντας από την Επιτροπή να υποβάλει σχετική πρόταση στο Συμβούλιο. Η Βουλγαρία απηύθυνε όμοιο αίτημα στην Επιτροπή με επιστολή της 12ης Αυγούστου 2008 και η Γαλλία έπραξε το ίδιο με επιστολή της 12ης Ιανουαρίου 2009. Στις 3 Μαρτίου 2010, η Ελλάδα απέσυρε το αίτημά της. Συνολικά, εννέα κράτη μέλη ζήτησαν ενισχυμένη συνεργασία.58.  Η ενισχυμένη συνεργασία αναμένεται να δημιουργήσει ένα σαφές και πλήρες νομικό πλαίσιο στον τομέα του διαζυγίου και του δικαστικού χωρισμού στα συμμετέχοντα κράτη μέλη, να εξασφαλίζει στους πολίτες δέουσες λύσεις όσον αφορά την ασφάλεια δικαίου, την προβλεψιμότητα και την ευελιξία και να αποτρέπει την «εσπευσμένη προσφυγή στο δικαστήριο».59.  Εκπληρούνται οι όροι που καθορίζονται στο άρθρο 20 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στα άρθρα 326 και 329 της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.60.  Ο τομέας της ενισχυμένης συνεργασίας, δηλαδή το δίκαιο που είναι εφαρμοστέο σε υποθέσεις διαζυγίου και δικαστικού χωρισμού, καθορίζεται στο άρθρο 81 παράγραφος 2 στοιχείο γ) και στο άρθρο 81 παράγραφος 3) της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως ένας από τους τομείς που καλύπτονται από τις συνθήκες.61.  Η απαίτηση της ύστατης λύσης που προβλέπεται στο άρθρο 20 παράγραφος 2 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση πληρούται, εφόσον το Συμβούλιο έκρινε, τον Ιούνιο του 2008, ότι οι στόχοι του κανονισμού δεν μπορούν να επιτευχθούν μέσα σε εύλογο χρόνο από την Ένωση στο σύνολό της.62.  Η ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό αποσκοπεί στο να αναπτυχθεί δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις με διασυνοριακές επιπτώσεις, με βάση την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων, καθώς και στο να εξασφαλισθεί η συμβατότητα των κανόνων που εφαρμόζονται στα κράτη μέλη όσον αφορά τη σύγκρουση νόμων. Ως εκ τούτου, προάγει τους στόχους της Ένωσης, διαφυλάσσει τα συμφέροντά της και ενισχύει τη διαδικασία ολοκλήρωσής της, όπως απαιτείται από το άρθρο 20 παράγραφος 1 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.63.  Η ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό είναι συμβατή με τις Συνθήκες και το δίκαιο της Ένωσης, και δεν θίγει την εσωτερική αγορά ούτε την οικονομική, κοινωνική και εδαφική συνοχή. Δεν συνιστά διάκριση ή φραγμό στις συναλλαγές μεταξύ των κρατών μελών ούτε προκαλεί στρεβλώσεις του ανταγωνισμού μεταξύ τους.64.  Η ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό σέβεται τις αρμοδιότητες, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των κρατών μελών που δεν συμμετέχουν σε αυτήν. Οι κοινοί κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου των συμμετεχόντων κρατών μελών δεν θίγουν τους κανόνες των μη συμμετεχόντων κρατών μελών. Τα δικαστήρια των μη συμμετεχόντων κρατών μελών εξακολουθούν να εφαρμόζουν τους ισχύοντες εσωτερικούς κανόνες τους ιδιωτικού διεθνούς δικαίου για να καθορίζουν το εφαρμοστέο δίκαιο σε υποθέσεις διαζυγίου ή δικαστικού χωρισμού.65.  Ειδικότερα, η ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό είναι συμβατή με το δίκαιο της Ένωσης σχετικά με τη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις, στο βαθμό που η ενισχυμένη συνεργασία δεν θίγει το προϋπάρχον κεκτημένο.66.  Η παρούσα απόφαση τηρεί τις αρχές που αναγνωρίζονται στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 21.67.  Η ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό είναι ανοιχτή ανά πάσα στιγμή σε όλα τα κράτη μέλη, σύμφωνα με το άρθρο 328 της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:Άρθρο 1Η Βουλγαρία, η Ισπανία, η Γαλλία, η Ιταλία, το Λουξεμβούργο, η Ουγγαρία, η Αυστρία, η Ρουμανία και η Σλοβενία εξουσιοδοτούνται να καθιερώσουν ενισχυμένη συνεργασία μεταξύ τους στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό, εφαρμόζοντας τις σχετικές διατάξεις των Συνθηκών.Άρθρο 2Η παρούσα απόφαση αρχίζει να ισχύει πάραυτα από την έκδοσή της.Άρθρο 3Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στη Δημοκρατία της Βουλγαρίας, στο Βασίλειο της Ισπανίας, στη Γαλλική Δημοκρατία, στην Ιταλική Δημοκρατία, στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, στη Δημοκρατία της Ουγγαρίας, στη Δημοκρατία της Αυστρίας, στη Ρουμανία και στη Δημοκρατία της Σλοβενίας.Βρυξέλλες,Για το ΣυμβούλιοΟ Πρόεδρος [1] COM (2006) 399 τελικό.[2] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2201/2003 του Συμβουλίου για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας, ο οποίος καταργεί τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1347/2000, EE L 338 της 23.12.2003, σ. 1.[3] Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 5 (νυν πρωτόκολλο αριθ. 22) για τη θέση της Δανίας, το οποίο προσαρτάται στις συνθήκες, η Δανία δεν συμμετέχει στη θέσπιση του προτεινόμενου κανονισμού και δεν δεσμεύεται από αυτόν, ούτε υπόκειται στην εφαρμογή του. Σύμφωνα με το άρθρο 3 του πρωτοκόλλου αριθ. 4 (νυν πρωτόκολλο αριθ. 21) για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας το οποίο προσαρτάται στις συνθήκες, η Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν εκδήλωσαν την επιθυμία τους να συμμετέχουν στη θέσπιση και στην εφαρμογή του προτεινόμενου κανονισμού.[4] Νυν άρθρο 81 παράγραφος 3 της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.[5] P6_TA(2008)0502, (ΕΕ C 15 E της 21.1.2010, σ. 128).[6] Έγγραφο 10383/08 PV/CONS 36 JAI 311 της 10ης Ιουλίου 2008.[7] Το άρθρο 20 παράγραφος 1 της ΣΕΕ αναφέρεται στην εφαρμογή των «σχετικών διατάξεων των Συνθηκών»· για το δίκαιο που είναι εφαρμοστέο σε υποθέσεις διαζυγίου, αυτό αναφέρεται στις διατάξεις του Κεφαλαίου 3 (Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις) του Τίτλου V (Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης) της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.[8] Η Επιτροπή προετοιμάζει νομοθετική πρωτοβουλία για τις περιουσιακές σχέσεις μεταξύ συζύγων και τις συνέπειες του χωρισμού ζευγαριών διαμεθοριακού χαρακτήρα, όπως ζητήθηκε πολύ πρόσφατα από το πρόγραμμα της Στοκχόλμης. Η διαδικασία περιέλαβε Πράσινη Βίβλο για τη ρύθμιση της σύγκρουσης νόμων όσον αφορά τις περιουσιακές σχέσεις μεταξύ συζύγων, καθώς και το ζήτημα της διεθνούς δικαιοδοσίας και της αμοιβαίας αναγνώρισης, COM/2006/400 τελικό. Η πρωτοβουλία θα καλύπτει τους κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου για τις περιουσιακές σχέσεις μεταξύ συζύγων τόσο κατά τη διάρκεια του γάμου όσο και στην περίπτωση λύσης του γάμου μέσω διαζυγίου ή χωρισμού. Οι κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου σχετικά με το ίδιο το διαζύγιο και τις περιουσιακές σχέσεις μεταξύ συζύγων είναι αυτοτελείς, και η ενισχυμένη συνεργασία σε έναν τομέα δεν προδικάζει τη νομοθεσία στον άλλο τομέα.[9] SEC(2006) 949, βλ. http://ec.europa.eu/governance/impact/ia_carried_out/cia_2006_en.htm#jls. Η έκθεση σχετικά με την εκτίμηση αντικτύπου στηριζόταν στην εξής μελέτη: «Study to inform a subsequent Impact Assessment on the Commission proposal on jurisdiction and applicable law in divorce matters», που εκπόνησε το European Policy Evaluation Consortium (EPEC) το 2006, βλ. http://ec.europa.eu/justice_home/doc_centre/civil/studies/doc_civil_studies_en.htm.[10] COM (2005) 82.[11] Έκτακτο Ευρωβαρόμετρο αριθ. 188 – Προξενική προστασία και οικογενειακό δίκαιο.[12] Οι πληροφορίες σ’αυτές τις παραγράφους στηρίζονται στην τελική έκθεση της μελέτης εκτίμησης αντικτύπου του EPEC σχετικά με τα κοινοτικά νομικά μέσα για τις περιουσιακές σχέσεις μεταξύ συζύγων και τις περιουσιακές σχέσεις των εκτός γάμου ζευγαριών με διεθνικό χαρακτήρα, 2010.[13] Η Δανία δεν συμμετέχει στη θέσπιση μέτρων που προτείνονται δυνάμει του Τίτλου V του Μέρους 3 της ΣΛΕΕ και τα μέτρα δεν είναι δεσμευτικά ούτε εφαρμοστέα στη Δανία, σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου (αριθ. 22) για τη θέση της Δανίας που επισυνάπτεται στις Συνθήκες. Αντίθετα από τη Δανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία έχουν δικαίωμα συμμετοχής στη συνεργασία δυνάμει του Τίτλου V του Μέρους 3 της ΣΛΕΕ, σύμφωνα με το άρθρο 3 του πρωτοκόλλου (αριθ. 21) για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας που επισυνάπτεται στις Συνθήκες. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, παρόλο που υπάρχουν χωριστές δικαιοδοσίες της Αγγλίας/Ουαλίας, της Σκωτίας και της Βορείου Ιρλανδίας, οι κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου στον τομέα του διαζυγίου είναι παρόμοιοι.[14] Εκτίμηση αντικτύπου του EPEC σχετικά με τα κοινοτικά νομικά μέσα για τις περιουσιακές σχέσεις μεταξύ συζύγων και τις περιουσιακές σχέσεις των εκτός γάμου ζευγαριών με διεθνικό χαρακτήρα, τελική έκθεση, 2010.[15] Ο συνολικός πληθυσμός στην Ένωση το 2009 ήταν 494 εκατομμύρια.[16] Ο αριθμός διαζυγίων «διεθνούς» χαρακτήρα το 2007 και η αναλογία τους σε σχέση με το σύνολο διαζυγίων στα αιτούντα κράτη μέλη: Βουλγαρία: 700/4%, Ισπανία: 14.500/11%, Γαλλία: 20.500/13%, Ιταλία: 3.000/6%, Λουξεμβούργο: 500/48%, Ουγγαρία: 500/2%, Αυστρία: 5.000/25%, Ρουμανία: 500/1% και Σλοβενία 300/10%.[17] Εκτίμηση αντικτύπου του EPEC σχετικά με τα κοινοτικά νομικά μέσα για τις περιουσιακές σχέσεις μεταξύ συζύγων και τις περιουσιακές σχέσεις των εκτός γάμου ζευγαριών με διεθνικό χαρακτήρα, τελική έκθεση, 2010.[18] Η απόφαση αριθ. 568/2009/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την τροποποίηση της απόφασης 2001/470/ΕΚ του Συμβουλίου σχετικά με τη δημιουργία ευρωπαϊκού δικαστικού δικτύου για αστικές και εμπορικές υποθέσεις θεσπίζει τέτοια μέτρα καλώντας τους αρμοδίους επαφής να παρέχουν κάθε πληροφορία προκειμένου να διευκολύνουν την εφαρμογή του δικαίου άλλου κράτους μέλους το οποίο κρίνεται εφαρμοστέο δυνάμει νομικής πράξης της ΕΕ ή διεθνούς νομικής πράξης, βλ. άρθρο 5 παράγραφος 2 στοιχείο γ) όπως έχει τροποποιηθεί.[19] Πρόγραμμα μέτρων με προορισμό να τεθεί σε εφαρμογή η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, το οποίο θεσπίστηκε στις 30 Νοεμβρίου 2000, (ΕΕ C 12 της 15.01.2001, σ. 1).[20] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1347/2000 του Συμβουλίου περί της διεθνούς δικαιοδοσίας, αναγνώρισης και εκτέλεσης αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας έναντι των κοινών τέκνων των συζύγων, (ΕΕ L 160 της 30.06.2000, σ. 19).[21] Απόφαση 2008/431/EΚ του Συμβουλίου με την οποία εξουσιοδοτούνται ορισμένα κράτη μέλη να επικυρώσουν τη σύμβαση της Χάγης για την προστασία των παιδιών του 1996 ή να προσχωρήσουν σε αυτήν προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΕ L 151 της 11.6.2008, σ. 36).[22] Απόφαση 2009/941/EΚ της Επιτροπής για τη σύναψη, εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, του πρωτοκόλλου της Χάγης της 23ης Νοεμβρίου 2007 σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο στις υποχρεώσεις διατροφής, (ΕΕ L 331 της 16.12.2009, σ. 17).[23] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 4/2009 του Συμβουλίου για τη διεθνή δικαιοδοσία, το εφαρμοστέο δίκαιο, την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων και τη συνεργασία σε θέματα υποχρεώσεων διατροφής, (ΕΕ L 7 της 10.1.2009, σ. 1).[24] «Πρόγραμμα της Στοκχόλμης – Μια ανοικτή και ασφαλής Ευρώπη που εξυπηρετεί και προστατεύει τους πολίτες», που εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 10-11 Δεκεμβρίου 2009.[25] ΕΕ C […] της […], σ.[…].