title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2323 z dnia 11 grudnia 2015 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/220 ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1217/2009

text:
               12.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 328/97

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2323
   z dnia 11 grudnia 2015 r.
   zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/220 ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1217/2009
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1217/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Unii Europejskiej (1), w szczególności jego art. 5a ust. 2 i 4, art. 8 ust. 3 akapit trzeci oraz art. 19 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W załączniku II do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/220 (2) określono liczbę gospodarstw przekazujących dane przypadających na państwo członkowskie oraz na okręg sieci danych rachunkowych gospodarstw rolnych (FADN). Ze względu na zmiany strukturalne rolnictwa w Finlandii, które doprowadziły do spadku liczby gospodarstw rolnych, należy odpowiednio zmniejszyć określoną w tym załączniku liczbę gospodarstw przekazujących dane w odniesieniu do Finlandii.

               (2)

               Zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1217/2009 Chorwacja stanowi pojedynczy okręg FADN przez okres trzech lat od jej przystąpienia do Unii. Ponieważ termin ten niedługo wygasa, należy określić w załączniku II do rozporządzenia (UE) 2015/220 liczbę gospodarstw przekazujących dane przypadającą na okręg FADN w odniesieniu do tego państwa członkowskiego.

               (3)

               W świetle zmian przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu Finlandia i Chorwacja powinny mieć możliwość zmiany swoich planów wyboru na rok obrachunkowy 2016.

               (4)

               W załączniku VIII do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/220 określono format i układ sprawozdania z gospodarstwa rolnego. Dla zachowania jasności załącznik ten powinien zawierać dodatkowe informacje dotyczące niektórych instrukcji i definicji.

               (5)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Sieci Danych Rachunkowych Gospodarstw Rolnych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2015/220 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 3 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
               „Finlandia i Chorwacja mogą zmienić swoje plany wyboru, o których powiadomiły w odniesieniu do roku obrachunkowego 2016. Powiadamiają one Komisję o swoich zmienionych planach wyboru na wspomniany rok obrachunkowy do dnia 31 marca 2016 r.”;

               2)

               W załącznikach II i VIII wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

         Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsze rozporządzenie stosuje się od roku obrachunkowego 2016.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 11 grudnia 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 328 z 15.12.2009, s. 27.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/220 z dnia 3 lutego 2015 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1217/2009 ustanawiającego sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Unii Europejskiej (Dz.U. L 46 z 19.2.2015, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK
      W załącznikach II i VIII do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/220 wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  w załączniku II wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              wiersz dotyczący Chorwacji otrzymuje brzmienie:

                                          „CHORWACJA

                                          861

                                          Jadranska Hrvatska

                                          329

                                          862

                                          Kontinentalna Hrvatska

                                          922

                                          Łącznie Chorwacja

                                          1 251”

                              b)

                              wiersze dotyczące Finlandii otrzymują brzmienie:

                                          „FINLANDIA

                                          670

                                          Etelä-Suomi

                                          403

                                          680

                                          Sisä-Suomi

                                          229

                                          690

                                          Pohjanmaa

                                          208

                                          700

                                          Pohjois-Suomi

                                          110

                                          Łącznie Finlandia

                                          950”

                  2)

                  w załączniku VIII wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              w akapicie siódmym tiret trzecie dotyczące dokładności danych z gospodarstwa rolnego otrzymuje brzmienie:

                                          „—

                                          powierzchnia: w arach (1 a = 100 m2), oprócz grzybów wyrażanych w metrach kwadratowych całkowitej powierzchni upraw, a także z wyjątkiem tabeli M »Subsydia«, w przypadku której jednostki podstawowe należy rejestrować w ha.”;

                              b)

                              pod tabelą A w sekcji „A.CL. Klasy” pierwsze zdanie dotyczące kategorii A.CL.180.C. otrzymuje brzmienie:
                              „A.CL.180.C. Obszar objęty wsparciem z funduszy strukturalnych: należy określić, w których regionach, o których mowa w art. 90 ust. 2 lit. a), b) lub c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 (1), położona jest większość użytkowanych użytków rolnych danego gospodarstwa.

                                 (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320).”;"

                              c)

                              pod tabelą B w sekcji „B.UT. Powierzchnia użytkowanych użytków rolnych wziętych w dzierżawę” pierwszy akapit kategorii B.UT.20.A otrzymuje brzmienie:
                              „B.UT.20.A Powierzchnia użytkowanych użytków rolnych (grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe i ogrody przydomowe) uprawiana przez osobę niebędącą właścicielem, dożywotnim dzierżawcą ani dzierżawcą, dzierżawiącą tę powierzchnię (opłata za dzierżawę płatna jest w gotówce lub w naturze; jest ona zazwyczaj ustalana z góry i nie zależy zwykle od osiąganych wyników) lub powierzchnia użytków rolnych użytkowanych na podobnych zasadach.”;

                              d)

                              w tabeli H wiersz dotyczący kategorii 5062 otrzymuje brzmienie:

                                          „5062

                                             FO

                                          Podatki i pozostałe opłaty od gruntów i budynków

                                          —”

                              e)

                              pod tabelą H w akapicie pierwszym zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
                              „W latach obrachunkowych 2014–2016 przedłożenie danych, o których mowa w kodach 3031–3033, jest opcjonalne w tych państwach członkowskich, które korzystały w przeszłości z możliwości przewidzianej w art. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 385/2012 (2).

                                 (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 385/2012 z dnia 30 kwietnia 2012 r. w sprawie formatu sprawozdania z gospodarstwa rolnego wykorzystywanego do określania dochodów gospodarstw rolnych oraz analizy ich działalności gospodarczej (Dz.U. L 127 z 15.5.2012, s. 1).”;"

                              f)

                              pod tytułem „GRUPY INFORMACJI W TABELI K”, po akapicie trzecim, pod wyrażeniem „Ilość (kolumna Q)” zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
                              „W przypadku produktów pszczelarskich innych niż miód (kod 700) ilość wyraża się w kwintalach ekwiwalentu miodu.”;

                              g)

                              pod tytułem „GRUPY INFORMACJI W TABELI L”, w sekcji „L.SA Sprzedaż” akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
                              „Dotacji i subsydiów otrzymanych na produkty w ciągu roku obrachunkowego nie włącza się do sprzedaży łącznie; wykazuje się je w tabeli M »Subsydia« w odpowiedniej kategorii (kody 2110–2900). Jeżeli koszty wprowadzenia na rynek istnieją i są znane, nie odejmuje się ich od całkowitej sprzedaży, lecz wykazuje w tabeli H »Nakłady« w odpowiedniej kategorii kosztów bezpośrednich działalności gospodarczej innej niż rolnicza (kody 4010–4090).”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 443/2011 z dnia 5 maja 2011 r. rozszerzające ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 598/2009 na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, oraz rozszerzające ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 598/2009 na przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo maksymalnie 20 % biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, oraz kończące dochodzenie w odniesieniu do przywozu wysyłanego z Singapuru

text:
               11.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 122/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 443/2011
   z dnia 5 maja 2011 r.
   rozszerzające ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 598/2009 na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, oraz rozszerzające ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 598/2009 na przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo maksymalnie 20 % biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, oraz kończące dochodzenie w odniesieniu do przywozu wysyłanego z Singapuru
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 23 ust. 4,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   PROCEDURA

   1.1.   Obowiązujące środki

               (1)

               Komisja nałożyła rozporządzeniem (WE) nr 194/2009 (2) tymczasowe cło wyrównawcze na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (USA).

               (2)

               Rozporządzeniem (WE) nr 598/2009 (3) („rozporządzenie w sprawie ceł ostatecznych”) Rada nałożyła na przywóz biodiesla określonego w art. 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia („produkt objęty postępowaniem”), pochodzącego z USA, ostateczne cło wyrównawcze wynoszące od 211,2 EUR do 237 EUR na tonę („obowiązujące środki”). Dochodzenie, które doprowadziło do przyjęcia rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, zwane jest dalej „dochodzeniem pierwotnym”.

               (3)

               Należy także zaznaczyć, że rozporządzeniem (WE) nr 599/2009 (4) Rada nałożyła na przywóz produktu objętego postępowaniem ostateczne cło antydumpingowe wynoszące od 0 EUR do 198 EUR na tonę.

         1.2.   Wniosek

               (4)

               W dniu 30 czerwca 2010 r. do Komisji wpłynął wniosek na podstawie art. 23 ust. 4 rozporządzenia podstawowego o przeprowadzenie dochodzenia w sprawie możliwego obchodzenia środków wyrównawczych nałożonych na przywóz produktu objętego postępowaniem. Wniosek został złożony przez Europejską Radę Biodiesla („EBB”) w imieniu unijnych producentów biodiesla.

               (5)

               We wniosku twierdzono, że środki wyrównawcze względem przywozu produktu objętego postępowaniem były obchodzone poprzez przeładunek w Kanadzie i Singapurze oraz wywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej maksymalnie 20 % biodiesla.

               (6)

               We wniosku twierdzono, że po wprowadzeniu środków względem produktu objętego postępowaniem zaszła istotna zmiana w strukturze handlu obejmującego wywóz z USA, Kanady i Singapuru oraz że nie ma innej wystarczającej racjonalnej przyczyny lub uzasadnienia tej zmiany niż nałożenie cła. Ta zmiana w strukturze handlu miała wynikać z przeładunku produktu objętego postępowaniem w Kanadzie i Singapurze.

               (7)

               We wniosku twierdzono ponadto, że po wprowadzeniu środków rozpoczął się wywóz do Unii biodiesla w postaci mieszanki zawierającej maksymalnie 20 % biodiesla z USA, w którym, jak się domniemywa, wykorzystywano próg zawartości biodiesla ustalony w opisie produktu objętego postępowaniem.

               (8)

               Ponadto we wniosku twierdzono, że skutki naprawcze środków wyrównawczych obowiązujących względem produktu objętego postępowaniem zostały osłabione zarówno w pod względem ilości, jak i ceny. Utrzymywano, że znaczące ilości przywozu biodiesla w formie czystej lub w postaci mieszanki zawierającej wagowo ponad 20 % biodiesla z Kanady i Singapuru, oraz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo maksymalnie 20 % biodiesla okazały się zastępować przywóz produktu objętego postępowaniem. Ponadto istniały wystarczające dowody potwierdzające, iż przedmiotowy zwiększony przywóz był dokonywany po cenach dużo niższych od niewyrządzajacej szkody ceny ustalonej w dochodzeniu, które doprowadziło do wprowadzenia obowiązujących środków.

               (9)

               We wniosku twierdzono wreszcie, że ceny produktu objętego postępowaniem są nadal subsydiowane, jak wcześniej ustalono.

         1.3.   Wszczęcie postępowania

               (10)

               Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody prima facie pozwalające na wszczęcie dochodzenia zgodnie z art. 23 rozporządzenia podstawowego, Komisja wszczęła dochodzenie rozporządzeniem (WE) nr 721/2010 (5) („rozporządzenie wszczynające”). Na podstawie art. 24 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja rozporządzeniem wszczynającym poleciła organom celnym rejestrowanie przywozu wysyłanego z Kanady i Singapuru, a także przywozu pochodzącego z USA biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo maksymalnie 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym.

               (11)

               Rozporządzeniem (UE) nr 720/2010 (6) Komisja wszczęła także równoległe dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych względem przywozu biodiesla pochodzącego z USA poprzez przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady i Singapuru oraz poprzez przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo maksymalnie 20 % biodiesla pochodzącego z USA.

         1.4.   Dochodzenie

               (12)

               Komisja oficjalnie powiadomiła władze USA, Kanady i Singapuru. Znanym Komisji producentom/eksporterom w USA, Kanadzie i Singapurze wysłano kwestionariusze. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w rozporządzeniu wszczynającym.

               (13)

               Następujące przedsiębiorstwa przedstawiły odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, a w ich siedzibach przeprowadzono następnie wizyty weryfikacyjne:

                           Producenci/eksporterzy w Kanadzie:

                                       —

                                       BIOX Corporation,

                                       —

                                       Rothsay Biodiesel.

                           Przedsiębiorstwa handlowe w Singapurze:

                                       —

                                       Trafigura Pte Ltd.,

                                       —

                                       Wilmar Trading Pte Ltd.

                           Producenci/eksporterzy w USA:

                                       —

                                       Archer Daniels Midland Company,

                                       —

                                       BP Products North America Inc.,

                                       —

                                       Louis Dreyfus Corporation.

                           Powiązani importerzy:

                                       —

                                       BP Oil International Ltd.,

                                       —

                                       Cargill BV.

               (14)

               Ponadto złożono wizyty w stosownych właściwych organach rządu Kanady i rządu Singapuru.

         1.5.   Okres objęty dochodzeniem

               (15)

               Dochodzenie objęło okres od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 30 czerwca 2010 r. („OD”). Dane zgromadzono za okres od 2008 r. do końca OD w celu zbadania domniemanej zmiany w strukturze handlu.

         2.   PRODUKT BĘDĄCY PRZEDMIOTEM DOCHODZENIA W SPRAWIE OBCHODZENIA CEŁ

               (16)

               Produktem, którego dotyczy możliwe obchodzenie środków, tj. produktem będącym przedmiotem dochodzenia pierwotnego, są monoalkilowe estry kwasów tłuszczowych lub parafinowe oleje napędowe będące produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywane „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki zawierającej wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, objęte obecnie kodami CN ex 1516 20 98, ex 1518 00 91, ex 1518 00 99, ex 2710 19 41, 3824 90 91, ex 3824 90 97 oraz pochodzące z USA.

               (17)

               Produkt będący przedmiotem obchodzenia ceł jest dwojaki. Po pierwsze, w odniesieniu do domniemanego przeładunku przez Kanadę i Singapur, jest to produkt identyczny z produktem będącym przedmiotem dochodzenia pierwotnego, zgodnie z opisem w poprzednim ustępie. W odniesieniu do przywozu bezpośrednio z USA produktem objętym dochodzeniem jest biodiesel w postaci mieszanki zawierający wagowo maksymalnie 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, pochodzący z USA.

         3.   PRZYWÓZ BIODIESLA DO UNII WOBEC WYWOZU Z USA

               (18)

               W następstwie nałożenia tymczasowych środków wyrównawczych w marcu 2009 r. praktycznie zaprzestano przywozu produktu objętego postępowaniem. Poniższa tabela przedstawia w skrócie tę sytuację:

                  Przywóz biodiesla oraz niektórych mieszanek biodiesla do Unii Europejskiej

                  objęty kodem CN 3824 90 91 (w tonach)

                           2008

                           udział

                           2009

                           udział

                           OD

                           udział

                           USA

                           1 487 790

                           83,62 %

                           381 227

                           22,29 %

                           24

                           0,00 %

                           Kanada

                           1 725

                           0,10 %

                           140 043

                           8,19 %

                           197 772

                           9,28 %

                           Singapur

                           179

                           0,01 %

                           20 486

                           1,20 %

                           32 078

                           1,50 %

                              Źródło: Eurostat

               (19)

               Powyższe dane Eurostatu obejmują wszystkie rodzaje biodiesla zawierającego co najmniej 96,5 % estrów.

               (20)

               Dla porównania USA podają następujące dane na temat wywozu biodiesla i mieszanek biodiesla objętego kodem HTS 3824 90 40 00 (mieszanek substancji tłuszczowych pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego):

                  Wywóz biodiesla i mieszanek biodiesla z USA

                  objęty kodem HTS 3824 90 40 00 (w tonach)

                           2008

                           2009

                           OD

                           Unia Europejska

                           2 241 473

                           335 577

                           358 291

                           Kanada

                           967

                           128 233

                           161 841

                           Singapur

                           311

                           42 056

                           27 415

                           2 242 751

                           505 866

                           547 547

                              Źródło: Departament Handlu Stanów Zjednoczonych

               (21)

               Porównanie dwóch powyższych tabel prowadzi do wniosku, iż 358 291 ton wywozu do Unii podczas OD stanowią mieszanki o maksymalnie 96,5 % zawartości biodiesla.

         4.   KANADA

   4.1.   Uwagi ogólne

               (22)

               Poziom współpracy producentów/eksporterów w Kanadzie był wysoki. Dwóch producentów reprezentujących około 90 % kanadyjskiej produkcji biodiesla przedstawiło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i w pełni współpracowało podczas dochodzenia. Ponadto Canadian Renewable Fuels Association oraz właściwe organy rządu Kanady także współpracowali podczas dochodzenia.

               (23)

               Zgodnie z art. 23 ust. 3 rozporządzenia podstawowego ocena, czy ma miejsce obchodzenie środków, powinna być przeprowadzona poprzez analizę kolejno następujących kwestii: czy doszło do zmiany w strukturze handlu między USA, Kanadą a Unią, czy zmiana ta wynikała z praktyki, procesu lub prac, dla których nie ma wystarczającej racjonalnej przyczyny ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem, czy istnieją dowody szkody lub osłabienia skutków naprawczych cła w odniesieniu do cen lub ilości produktu podobnego oraz czy przywożony produkt podobny nadal korzysta z subsydiów.

         4.2.   Zmiana w strukturze handlu

   4.2.1.   Przywóz do Unii

               (24)

               Przywóz biodiesla z USA zmniejszył się z 1 487 790 ton w 2008 r. do 381 227 ton w 2009 r. oraz do blisko zera w OD.

               (25)

               Z drugiej strony, według danych Eurostatu całkowity przywóz biodiesla z Kanady do Unii zwiększył się znacząco między 2008 r. a OD z 1 725 ton w 2008 r. do 140 043 ton w 2009 r. i 197 772 ton w OD.

         4.2.2.   Wywóz biodiesla z USA do Kanady

               (26)

               Sprzedaż biodiesla między USA a Kanadą nie podlega cłom, ani żadnym innym rodzajom ograniczeń przywozowych.

               (27)

               Według statystyk USA wywóz biodiesla z USA do Kanady zwiększył się z 967 ton w 2008 r. do 128 233 ton w 2009 r. i do 161 841 ton w OD.

               (28)

               Porównanie statystyk wywozu przedstawionych przez władze USA ze statystykami przywozu przedstawionymi na miejscu przez władze Kanady pokazało istotne rozbieżności w skali miesięcznej. Według statystyk kanadyjskich przywóz biodiesla z USA zwiększył się z 11 757 ton w 2008 r. do 18 673 ton w 2009 r. i do 174 574 ton w OD.

               (29)

               Według władz Kanady nie używa się specjalnego kodu do zgłaszania biodiesla. Zaznaczono, że Kanada i USA wymieniają dane dotyczące przywozu w celu ich wykorzystania jako odpowiednich danych dotyczących wywozu. Na poziomie sześciocyfrowym dane dotyczące przywozu do Kanady i dane dotyczące wywozu z USA powinny się więc zgadzać i tak jest istotnie w przypadku HTS 38.24.90. Poza poziomem sześciocyfrowym każde z tych państw ma jednak własny system klasyfikacji. Należy także zaznaczyć, że statystyki kanadyjskie obejmują jedynie przywóz poddany odprawie celnej w Kanadzie, a nie towary przeładowywane.

               (30)

               Podsumowując, pomimo rozbieżności między tymi dwoma źródłami danych oczywiste jest, że wywóz biodiesla z USA do Kanady zwiększył się od 2008 r. do OD, w szczególności w następstwie nałożenia środków wyrównawczych. Kanadyjski rynek biodiesla nie jest obecnie zdolny do wchłonięcia takich ilości biodiesla. Producenci oryginalnego kanadyjskiego biodiesla są w istocie ukierunkowani na wywóz.

         4.2.3.   Produkcja w Kanadzie i sprzedaż oryginalnego kanadyjskiego biodiesla w Unii

               (31)

               Dwaj współpracujący producenci w Kanadzie nie kupowali żadnego biodiesla z USA, ani z żadnych innych źródeł podczas OD.

               (32)

               Produkcja biodiesla w Kanadzie jest nową gałęzią przemysłu. W OD działało sześć zakładów produkcyjnych, ale produkcja w dwóch zakładach położonych we wschodniej Kanadzie, należących do dwóch współpracujących producentów i przez nich zarządzanych, stanowiła około 90 % łącznej produkcji.

               (33)

               Z wielkości produkcji sprzedawanej przez współpracujących producentów wyodrębniono sprzedaż, której klienci końcowi bez wątpienia znajdowali się w Ameryce Północnej, tzn. w USA lub Kanadzie. Pozostała sprzedaż trafiała do klientów, którzy odsprzedawali towar lub mieszali go z innymi rodzajami biodiesla. Dwa współpracujące przedsiębiorstwa nie wiedziały, czy klienci sprzedawali te produkty w Unii jako biodiesel kanadyjski, czy mieszali go, bądź sprzedawali klientom końcowym w USA lub Kanadzie.

               (34)

               Nawet przy założeniu w skrajnym przypadku, że cała „oryginalna” kanadyjska produkcja biodiesla trafiła do Unii, stanowiłaby ona zaledwie 20 % całkowitego przywozu do Unii z Kanady w OD.

         4.3.   Wniosek dotyczący zmiany w strukturze handlu

               (35)

               Uzgodnienie statystyk z danymi otrzymanymi od współpracujących producentów pokazało, że kanadyjscy producenci biodiesla nie mogli wyprodukować ilości odpowiadającej wielkości wywozu z Kanady do Unii. Z tego wynika, że wzrost przywozu z Kanady do Unii ma związek z wywozem biodiesla z USA wysyłanego z Kanady.

               (36)

               Ogólne zmniejszenie wywozu z USA do Unii, począwszy od 2008 r., oraz równoległe zwiększenie wywozu z Kanady do Unii i wywozu z USA do Kanady po nałożeniu pierwotnych środków może być zatem uważane za zmianę w strukturze handlu.

         4.4.   Niewystarczająca racjonalna przyczyna lub ekonomiczne uzasadnienie inne niż nałożenie cła wyrównawczego

               (37)

               W ramach dochodzenia nie znaleziono żadnej innej racjonalnej przyczyny lub ekonomicznego uzasadnienia dla przeładunku poza unikaniem płacenia cła wyrównawczego obowiązującego w odniesieniu do biodiesla pochodzącego z USA.

         4.5.   Osłabianie skutków naprawczych cła wyrównawczego

               (38)

               Do stwierdzenia, czy przywożone produkty osłabiły pod względem ilości skutki naprawcze środków wyrównawczych obowiązujących względem przywozu biodiesla z USA, wykorzystano dane Eurostatu. Ilości i ceny wywozu z Kanady porównano z poziomem usuwającym szkodę określonym w dochodzeniu pierwotnym.

               (39)

               Jak wspomniano powyżej, przywóz z Kanady do Unii zwiększył się z 1 725 ton w 2008 r. do 197 772 ton (co stanowiło 9,2 % udziału w przywozie) podczas OD. Wzrost przywozu z Kanady nie może być uznany za nieistotny, biorąc pod uwagę rozmiary unijnego rynku ustalone w dochodzeniu pierwotnym. Uwzględniając niewyrządzający szkody poziom cen określony w dochodzeniu pierwotnym, przywóz z Kanady do Unii podczas OD wykazywał się 50 % zaniżaniem cen w regionie, podcinając ceny sprzedaży producentów unijnych o około 40 %.

               (40)

               Stwierdzono zatem, że środki ulegają osłabieniu pod względem ilości i cen.

         4.6.   Dowody na istnienie subsydiowania

               (41)

               Jeśli chodzi o subsydiowanie, należy zaznaczyć, że ulgę podatkową dotyczącą biodiesla w USA, która w dochodzeniu pierwotnym została uznana za główny mechanizm subsydiowania, wprowadzono ponownie z mocą wsteczną w grudniu 2010 r. Na tej podstawie stwierdza się, że przywożony produkt podobny nadal korzystał z subsydiów podczas OD.

         4.7.   Wniosek

               (42)

               W dochodzeniu stwierdzono, że ostateczne cła wyrównawcze nałożone na przywóz biodiesla pochodzącego z USA były obchodzone poprzez przeładunek w Kanadzie, zgodnie z art. 23 rozporządzenia podstawowego.

         5.   SINGAPUR

               (43)

               Dwa przedsiębiorstwa handlowe mające swoje siedziby w Singapurze współpracowały podczas dochodzenia. Ponadto współpracowały właściwe organy rządu Singapuru.

               (44)

               Kryteria oceny, czy ma miejsce obchodzenie środków, zostały opisane w motywie 23 powyżej.

               (45)

               Według danych Eurostatu całkowity wywóz biodiesla z Singapuru do Unii wzrósł z 179 ton w 2008 r. do 20 486 ton w 2009 r. i do 32 078 ton w OD. Wywóz z USA do Singapuru także wzrósł w tym samym okresie.

               (46)

               Według właściwych organów rządu Singapuru biodiesel produkowany lokalnie jest sprzedawany głównie w na terenie Singapuru w celu zaspokajania popytu krajowego. Władze zauważają jednak, że ta gałąź przemysłu w Singapurze się rozwija, biorąc pod uwagę niedawną budowę nowych zakładów produkcyjnych.

               (47)

               Wywóz z Singapuru był zwykle niski. Przywóz biodiesla do Unii został dokładnie zbadany w bazie danych, o której mowa w art. 14 ust. 6, i sprawdzony z właściwymi krajowymi organami celnymi. Wydaje się, że przywóz ten nastąpił w kilku nagłych skokach. Analiza wykazała, że większość tego przywozu rzeczywiście pochodziła z Singapuru. Nie można jednak zaliczyć tu całkowitego przywozu.

               (48)

               Porównując do konsumpcji Unii ustalonej w dochodzeniu pierwotnym, wykazano, że wielkości przywozu z Singapuru do Unii, których nie można zaliczyć jako pochodzących z Singapuru, są bardzo niskie. Ponadto, biorąc pod uwagę dane szacunkowe EBB dotyczące znacznego wzrostu konsumpcji Unii od czasu dochodzenia pierwotnego, ich udział w konsumpcji Unii byłby nieistotny.

               (49)

               W związku z powyższym można stwierdzić, że skutki naprawcze środków wyrównawczych nie były osłabiane pod względem ilości pochodzących z Singapuru.

               (50)

               Jeśli chodzi o przeładunek, to powszechnie wiadomo, że Singapur jest ogromnym węzłem w Azji, gdzie statki regionalne przypływają i gdzie następuje rozładunek towarów, które są następnie ponownie ładowane na statki płynące między innymi do Europy. W dochodzeniu ujawniono, że jedno ze współpracujących przedsiębiorstw handlowych dokonywało przeładunku biodiesla pochodzącego z Malezji lub Indonezji w Singapurze, a jego miejscem przeznaczenia była Unia. Podczas OD tylko to jedno przedsiębiorstwo handlowe dokonywało wywozu znacznej ilości biodiesla do Unii poprzez przeładunek w Singapurze i poddawało biodiesel odprawie celnej w Unii jako pochodzący z Malezji lub Indonezji. Weryfikacja nie wykazała przesłanek do podania w wątpliwość deklarowanego pochodzenia z Indonezji lub Malezji.

               (51)

               W świetle powyższego należy zakończyć dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków wyrównawczych poprzez przywóz biodiesla wysyłanego z Singapuru.

         6.   USA

   6.1.   Uwagi wstępne

               (52)

               Pięciu producentów biodiesla lub mieszanek biodiesla z USA współpracowało w dochodzeniu, przy czym trzech z nich objęto próbą w dochodzeniu pierwotnym. Rząd USA współpracował poprzez zapewnienie statystyk dotyczących wywozu oraz ich interpretację.

               (53)

               Wszyscy trzej producenci, których objęto próbą w dochodzeniu pierwotnym, zaprzestali wywozu biodiesla po wprowadzeniu środków ostatecznych.

               (54)

               Tylko jedno z pięciu współpracujących przedsiębiorstw, BP North America, które nie współpracowało w dochodzeniu pierwotnym, dokonywało w OD wywozu do Unii mieszanek biodiesla zawierających wagowo maksymalnie 20 % biodiesla („B20 i poniżej”).

               (55)

               Krajowa Rada Biodiesla (National Biodiesel Board – „NBB”), która reprezentuje przemysł biodiesla w USA, twierdziła, że produkt, który według niej wyraźnie znajduje się poza zakresem produktu objętego obowiązującymi środkami, nie może być przedmiotem stosowania środków wyrównawczych bez wszczynania de novo dochodzenia antysubsydyjnego. NBB twierdziła, że w rozporządzeniu w sprawie ceł ostatecznych wyraźnie wskazano „produkt objęty postępowaniem” i „produkt podobny” na poziomie biodiesla lub biodiesla w postaci mieszanki zawierającej ponad 20 % biodiesla. Według NBB nie był to sztuczny próg, lecz odpowiadał on realiom rynkowym ustalonym w dochodzeniu pierwotnym. Ustalono na przykład, że próg 20 % jest właściwy, aby umożliwić jasne rozróżnienie między różnymi rodzajami mieszanek, które są dostępne na rynku USA.

               (56)

               W opinii NBB i innych zainteresowanych stron dochodzenie dotyczące obchodzenia środków może rozszerzyć środki wyrównawcze względem produktu objętego postępowaniem na produkt podobny, który jest jedynie nieznacznie zmieniony w porównaniu do produktu objętego postępowaniem. Ponownie NBB twierdziła, że sama Rada ustanowiła w rozporządzeniu w sprawie ceł ostatecznych, że biodiesel w postaci mieszanki zawierającej maksymalnie 20 % biodiesla nie jest produktem podobnym. Z tego względu według NBB struktura przepisów rozporządzenia podstawowego nie daje innej opcji poza wszczęciem nowego dochodzenia w celu ustalenia, czy te mieszanki powinny zostać objęte środkami.

               (57)

               W odpowiedzi na te argumenty należy przede wszystkim zauważyć, że celem przepisów przeciwdziałających obchodzeniu środków w art. 23 rozporządzenia podstawowego jest przeciwdziałanie domniemanym próbom unikania obowiązujących środków. Jeżeli istnieją wystarczające dowody prima facie wskazujące, że ma miejsce obchodzenie środków w rozumieniu art. 23 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, Komisja dokona wszczęcia dochodzenia w celu ustalenia, czy ma miejsce obchodzenie środków. Zgodnie z art. 23 ust. 3 rozporządzenia podstawowego ocena, czy ma miejsce obchodzenie środków, powinna być przeprowadzona np. poprzez analizę kolejno następujących kwestii: czy doszło do zmiany w strukturze handlu między USA a Unią, czy zmiana ta wynika z praktyki, procesu lub prac, dla których nie ma wystarczającej racjonalnej przyczyny ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem, oraz czy istnieją dowody szkody lub osłabienia skutków naprawczych cła w odniesieniu do cen lub ilości.

               (58)

               Należy przypomnieć, że dochodzenie dotyczące obchodzenia środków nie stanowi przeglądu zakresu produktu na podstawie art. 19 rozporządzenia podstawowego i nie zmienia definicji produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego. W przepisach art. 23 rozporządzenia podstawowego przewiduje się odpowiednią podstawę prawną dla dochodzenia, czy występuje obchodzenie środków w odniesieniu do produktu, wobec którego się je stosuje.

               (59)

               W tym względzie we wniosku, który Komisja otrzymała zgodnie z art. 23 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, stwierdzono, że po wprowadzeniu środków rozpoczął się wywóz do Unii biodiesla w postaci mieszanek zawierających maksymalnie 20 % biodiesla z USA, w którym, jak się domniemywa, wykorzystywano próg zawartości biodiesla ustalony w opisie produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego. W dochodzeniu zbadano, czy taką praktykę można uznać za obchodzenie środków w rozumieniu przepisów art. 23 rozporządzenia podstawowego. Należy wreszcie zauważyć, że domniemane praktyki obchodzenia środków mogą być zbadane jedynie na mocy art. 23 rozporządzenia podstawowego.

         6.2.   Wywóz B20 i poniżej z USA do Unii

               (60)

               Jak wspomniano w motywie 20, kod USA HTS 3824 90 40 00 obejmuje także mieszanki o maksymalnie 96,5 % zawartości biodiesla. Według statystyk wywozu USA całkowita ilość tego typu mieszanki wywiezionej do Unii w OD wyniosła 358 291 ton.

               (61)

               W OD BP Products North America („BPNA”) dokonał wywozu znacznej części powyżej wymienionej ilości.

               (62)

               Przedsiębiorstwo BPNA nie uczestniczyło w dochodzeniu pierwotnym, ponieważ oczekując wzrostu rynku biodiesla w przyszłości, rozpoczęło ono swoją działalność w dziedzinie biodiesla dopiero na początku 2009 r. w odpowiedzi na mandaty udzielone mu zarówno przez rząd w USA, jak i za granicą. BPNA rozpoczęło wywóz do Unii w grudniu 2009 r. Przypomina się, że środki ostateczne zostały wprowadzone w lipcu 2009 r.

               (63)

               W Unii BP sprzedawało pochodzącą z USA mieszankę biodiesla zawierającą wagowo maksymalnie 15 % biodiesla („B15”) w Zjednoczonym Królestwie, Francji i Niderlandach. We wszystkich przypadkach produkt poddawany był dalszemu mieszaniu w celu przestrzegania odpowiednich przepisów obowiązujących w niektórych państwach członkowskich, służących promocji tankowania biopaliw, ponieważ są one obecnie uważane za przyjazne dla środowiska.

               (64)

               BPNA argumentowało, że mieszanki zawierające mniej niż 15 % nie są produktem podobnym dla produktu objętego postępowaniem. Właściwości produktów i rzeczywistość rynkowa są bardzo odmienne. Logistyka (w tym ograniczenia dotyczące transportu morskiego) związana z produkcją i przywozem mieszanek o niższej zawartości jest bardzo różna od tej przy wyższych poziomach zawartości. Według BPNA w transporcie mieszanek o zawartości niższej niż 15 % produkty te klasyfikowane są jako produkty naftowe, a nie produkty chemiczne, co sprawia, że transport morski jest mniej kosztowny. BPNA twierdziło także, że mieszanki o wyższej i niższej zawartości biodiesla dają różne wyniki w przypadku ich stosowania w silnikach diesla.

               (65)

               Celem dochodzenia dotyczącego obchodzenia środków jest ustalenie, czy w przypadku biodiesla w mieszance zawierającej wagowo maksymalnie 20 % biodiesla obchodzono obowiązujące środki. Możliwe, że mieszanki o niższej zawartości wiążą się z niższymi kosztami transportu morskiego. Należy jednak zaznaczyć, że w porównaniu z procesem produkcji biodiesla w postaci mieszanki powyżej B20 mieszanka B20 i poniżej charakteryzuje się w rzeczywistości jedynie innym składem mieszanki. Zmiana składu mieszanki jest bardzo prostym procesem. Produkcja B20 i poniżej jest uznawana za jedynie niewielką zmianę produktu objętego postępowaniem, a różnica polega wyłącznie na innej proporcji biodiesla w mieszance. Należy także zaznaczyć, że produkt objęty postępowaniem oraz B20 i poniżej są ostatecznie przeznaczone w Unii do tych samych zastosowań. Co więcej, biodiesel w postaci mieszanki B20 i poniżej oraz biodiesel w postaci mieszanki powyżej B20 posiadają te same podstawowe cechy charakterystyczne.

         6.3.   Zmiana w strukturze handlu

               (66)

               Przywóz produktu objętego postępowaniem z USA zmniejszył się z 1 487 790 ton w 2008 r. do 381 227 ton w 2009 r. oraz do blisko zera w OD.

               (67)

               W tym względzie należy zaznaczyć, iż pomimo obowiązkowego wymogu dotyczącego mieszania np. B5 obowiązującego w Unii podczas dochodzenia pierwotnego, wywóz B20 i poniżej z USA do Unii rozpoczął się dopiero po wprowadzeniu środków ostatecznych. Według danych otrzymanych od współpracujących producentów eksportujących objętych próbą, podczas dochodzenia pierwotnego dokonywano przywozu głównie B99,9 do Unii. Powodem tego był fakt, że osiągano w ten sposób maksymalne dotacje do wywożonych towarów (ulga podatkowa dotycząca biodiesla w wysokości 1 USD za galon).

               (68)

               Trudno jest zatem dostrzec ekonomiczne uzasadnienie rozpoczęcia wywozu B20 i poniżej inne niż unikanie obowiązujących środków wyrównawczych.

               (69)

               Proporcja biodiesla w mieszance jest nadal subsydiowana, a importer unika płacenia należnego cła wyrównawczego. W tym względzie należy zauważyć, że cło wyrównawcze nakładane na mieszanki jest stosowane proporcjonalnie do zawartości biodiesla w mieszance, tj. w przypadku przywozu B15 niezapłacone cło wyrównawcze wynosiłoby maksymalnie około 35 EUR za tonę.

         6.4.   Niewystarczająca racjonalna przyczyna lub ekonomiczne uzasadnienie inne niż nałożenie cła wyrównawczego

               (70)

               Według BNPA biodiesel o zawartości mniejszej niż B15 nie został stworzony specjalnie dla uniknięcia ceł. Przedsiębiorstwo argumentowało, że nie uczestniczyło w dochodzeniu pierwotnym, ponieważ rozpoczęło swoją działalność w dziedzinie biodiesla dopiero na początku 2009 r. w oczekiwaniu na aktywny rynek biodiesla w przyszłości w związku z rządowymi mandatami, zarówno w USA, jak i za granicą. Specyficzna struktura przedsiębiorstwa, jego działalność jako przedsiębiorstwa paliwowego oraz logistyczna obecność w USA spowodowały, że wytwarzanie mieszanek w USA i ich wywóz do Unii stały się logiczną decyzją handlową. Wywożona mieszanka zawsze była mieszanką B15 i poniżej, ze względu na mniej surowe środki bezpieczeństwa: do B15 mieszanka nie jest uznawana za produkt chemiczny w rozumieniu przepisów żeglugi morskiej.

               (71)

               Należy zaznaczyć, że przedsiębiorstwo rozpoczęło wywóz do Unii dopiero po nałożeniu środków. Uważa się, że nie ma wystarczającej racjonalnej przyczyny lub ekonomicznego uzasadnienia poza unikaniem obowiązującego cła wyrównawczego na biodiesel pochodzący z USA.

         6.5.   Osłabianie skutków naprawczych cła wyrównawczego

               (72)

               Uwzględniając niewyrządzający szkody poziom cen określony w dochodzeniu pierwotnym, przywóz z USA B20 i poniżej do Unii podczas OD wykazywał się zarówno podcięciem cenowym, jak i zaniżaniem cen. Przywóz B20 i poniżej pojawił się dopiero po wprowadzeniu środków ostatecznych, a związane z nim ilości nie są nieistotne.

               (73)

               Stwierdzono zatem, że środki ulegają osłabieniu pod względem ilości i cen.

         6.6.   Dowody na istnienie subsydiowania

               (74)

               Jeśli chodzi o subsydiowanie, należy zaznaczyć, że ulgę podatkową dotyczącą biodiesla w USA, która w dochodzeniu pierwotnym została uznana za główny mechanizm subsydiowania, wprowadzono ponownie z mocą wsteczną w grudniu 2010 r. Na tej podstawie stwierdza się, że przywożony produkt podobny nadal korzystał z subsydiów podczas OD.

         6.7.   Wnioski

               (75)

               W dochodzeniu stwierdzono, że ostateczne cła wyrównawcze nałożone na przywóz biodiesla pochodzącego z USA były obchodzone poprzez przywóz do Unii biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo maksymalnie 20 % biodiesla.

               (76)

               Stwierdzono, że jedynym ekonomicznym uzasadnieniem wywozu mieszanek B20 i poniżej było z jednej strony wsparcie w postaci subsydiów w USA, a z drugiej strony unikanie płacenia ceł wyrównawczych przy przywozie do Unii.

               (77)

               Przedsiębiorstwo BPNA złożyło wniosek o zwolnienie z możliwych rozszerzonych środków. Jednakże ze względu na fakt, że dochodzenie wyraźnie wykazało, że przywozu B20 i poniżej dokonywano w celu obchodzenia obowiązujących środków, takie zwolnienie nie może zostać przyznane. Zgodnie z przepisami art. 23 ust. 6 rozporządzenia podstawowego zwolnienia mogą zostać przyznane producentom produktu objętego postępowaniem, którzy wykażą, że nie są związani z żadnym z producentów objętych środkiem oraz że uznano, iż nie biorą udziału w praktyce omijania środków. W dochodzeniach wykazano, że BPNA bierze udział w praktykach obchodzenia środków poprzez rozpoczęcie wywozu B20 i poniżej po wprowadzeniu środków antydumpingowych i wyrównawczych bez wystarczającej racjonalnej przyczyny lub ekonomicznego uzasadnienia innych niż wprowadzenie środków. Ponadto istnieją dowody, że środki ulegają osłabieniu pod względem cen i ilości, a przywożony produkt jest nadal subsydiowany.

               (78)

               Niektórzy producenci biodiesla współpracujący w dochodzeniu pierwotnym wystąpili o zwolnienie ze wszelkich środków rozszerzonych z powodu obchodzenia środków. Ustalono, że ci producenci z USA nie produkowali ani nie sprzedawali B20 i poniżej. Zgodnie z art. 23 ust. 6 rozporządzenia podstawowego podczas dochodzenia dotyczącego obchodzenia środków uwzględnione mogą zostać tylko wnioski o zwolnienie przedłożone przez producentów. Należy jednak zaznaczyć, że art. 23 rozporządzenia podstawowego zawiera przepisy dotyczące nowych przedsiębiorstw na rynku.

         7.   ŚRODKI

   7.1.   Kanada

               (79)

               Z powyższych względów stwierdzono, że ostateczne cło wyrównawcze nałożone na przywóz biodiesla pochodzącego z USA było obchodzone poprzez przeładunek w Kanadzie, zgodnie z art. 23 rozporządzenia podstawowego.

               (80)

               Zgodnie z art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego obowiązujące środki mające zastosowanie do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z USA powinny zatem zostać rozszerzone na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Kanady, niezależnie od tego, czy zostały one zgłoszone jako pochodzące z Kanady, czy też nie.

               (81)

               Aby zapobiec unikaniu ceł przez nieweryfikowalne zarzuty, iż produkt poddawany przeładunkowi w Kanadzie został wyprodukowany przez przedsiębiorstwo podlegające indywidualnej stawce cła w rozporządzeniu w sprawie ceł ostatecznych, środkami podlegającymi rozszerzeniu powinny być środki ustanowione dla „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw” w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 598/2009, które są ostatecznym cłem wyrównawczym w wysokości 237 EUR na tonę.

               (82)

               Cło wyrównawcze nałożone na mieszanki obowiązuje, w stosunku wagowym, do łącznej zawartości monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym (zawartości biodiesla) w mieszance.

               (83)

               Zgodnie z art. 23 ust. 4 i art. 24 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, które stanowią, że wszelkie rozszerzone środki stosuje się do przywozu produktów wprowadzonych do Unii z zastrzeżeniem rejestracji wymaganej rozporządzeniem podstawowym, cło należy pobierać od zarejestrowanego przywozu biodiesla wysyłanego z Kanady.

         7.2.   Stany Zjednoczone

               (84)

               W związku z powyższym stwierdzono, że ostateczne cło wyrównawcze nałożone na przywóz biodiesla pochodzącego z USA było obchodzone poprzez przywóz do Unii B20 i poniżej, zgodnie z art. 23 rozporządzenia podstawowego.

               (85)

               Zgodnie z art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego należy zatem rozszerzyć środki obowiązujące względem przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z USA na przywóz B20 i poniżej.

               (86)

               Środkami podlegającymi rozszerzeniu powinny być środki ustanowione w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 598/2009.

               (87)

               Rozszerzone cło wyrównawcze nałożone na mieszanki obowiązuje w stosunku wagowym do łącznej zawartości monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym (zawartości biodiesla) w mieszance.

               (88)

               Zgodnie z art. 23 ust. 4 i art. 24 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, które stanowią, że wszelkie rozszerzone środki należy stosować do przywozu produktów wprowadzonych do Unii z zastrzeżeniem rejestracji wymaganej rozporządzeniem podstawowym, cła należy pobierać od zarejestrowanego przywozu B20 i poniżej pochodzącego z USA.

         8.   ZAKOŃCZENIE DOCHODZENIA PRZECIWKO SINGAPUROWI

               (89)

               W świetle ustaleń dotyczących Singapuru należy zakończyć dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków wyrównawczych poprzez przywóz biodiesla wysyłanego z Singapuru oraz zaprzestać rejestracji przywozu biodiesla wysyłanego z Singapuru, które wprowadzono rozporządzeniem wszczynającym.

         9.   WNIOSEK O ZWOLNIENIE

               (90)

               Dwa współpracujące przedsiębiorstwa z Kanady, które przedstawiły odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, złożyły wnioski o przyznanie zwolnienia z możliwych rozszerzonych środków zgodnie z art. 23 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.

               (91)

               Stwierdzono, że dwaj współpracujący producenci kanadyjscy nie biorą udziału w praktykach obchodzenia środków, które są przedmiotem niniejszego dochodzenia. Ponadto ci producenci potrafili wykazać, że nie są powiązani z żadnym producentem/eksporterem biodiesla w USA. Z tego względu można przyznać im zwolnienie.

               (92)

               Uznaje się, że w tym przypadku konieczne jest wprowadzenie specjalnych środków w celu zapewnienia właściwego stosowania takich zwolnień. Środki specjalne polegają na przedstawianiu organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która jest zgodna z wymogami określonymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Przywóz, któremu nie towarzyszy taka faktura, podlega rozszerzonemu cłu wyrównawczemu.

               (93)

               Jeden współpracujący podmiot w USA, który przedstawił odpowiedź na pytania zawarte w kwestionariuszu, także wnioskował o przyznanie zwolnienia z możliwych rozszerzonych środków zgodnie z art. 23 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.

               (94)

               Zgodnie z wyjaśnieniem w motywie 77 powyżej dochodzenie wyraźnie wykazało, że podmiot ten brał udział w praktykach obchodzenia środków poprzez przywóz B20 i poniżej. W rezultacie takie zwolnienie nie może zostać przyznane.

               (95)

               Należy jednak podkreślić, że gdyby któryś z producentów eksportujących, których to dotyczy, przestał korzystać z subsydiowania, może on zwrócić się z wnioskiem o dokonanie przeglądu na podstawie art. 19 rozporządzenia podstawowego.

         10.   UJAWNIANE INFORMACJE

               (96)

               Zainteresowane strony zostały poinformowane o najważniejszych faktach i względach prowadzących do powyższych wniosków oraz zaproszone do przedstawienia swoich uwag. Uwagi przedstawione przez strony ustnie lub na piśmie zostały rozpatrzone,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   1.   Ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 598/2009 na przywóz monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym powszechnie nazywane „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki zawierającej wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, pochodzących z USA, zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz do Unii monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki zawierającej wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, wysyłanych z Kanady, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kanady, obecnie objętych kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209821), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009121), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009921), ex 2710 19 41 (kod TARIC 2710194121), ex 3824 90 91 (kod TARIC 3824909110) i ex 3824 90 97 (kod TARIC 3824909701), z wyjątkiem tych produkowanych przez przedsiębiorstwa wymienione poniżej:

               Państwo

               Przedsiębiorstwo

               Dodatkowy kod TARIC

               Kanada

               BIOX Corporation, Oakville, Ontario, Kanada

               B107

               Kanada

               Rothsay Biodiesel, Guelph, Ontario, Kanada

               B108

         Cłem, które ma podlegać rozszerzeniu, jest cło ustanowione dla „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw” w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 598/2009, które jest ostatecznym cłem wyrównawczym w wysokości 237 EUR na tonę netto.
   Cło wyrównawcze nałożone na mieszanki ma zastosowanie, w stosunku wagowym, do łącznej zawartości monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym (zawartości biodiesla) w mieszance.
   2.   Stosowanie zwolnień przyznanych przedsiębiorstwom wymienionym w ust. 1 lub upoważnionym przez Komisję zgodnie z art. 4 ust. 2 jest uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państwa członkowskiego ważnej faktury handlowej, która jest zgodna z wymogami określonymi w załączniku. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury stosuje się cło wyrównawcze nałożone na mocy ust. 1.
   3.   Cło rozszerzone na mocy ust. 1 niniejszego artykułu pobierane jest od przywozu produktów wysyłanych z Kanady, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kanady, zarejestrowanych zgodnie z art. 2 rozporządzenia (UE) nr 721/2010 oraz art. 23 ust. 4 i art. 24 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 597/2009, z wyjątkiem tych produkowanych przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 1.
   4.   Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące ceł.
   Artykuł 2
   1.   Ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 598/2009 na przywóz monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym powszechnie nazywanych „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki zawierającej wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, pochodzących z USA, zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz do Unii biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo maksymalnie 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, pochodzącego z USA i obecnie objętego kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209830), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009130), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009930), ex 2710 19 41 (kod TARIC 2710194130) i ex 3824 90 97 (kod TARIC 3824909704).
   Cłem, które ma podlegać rozszerzeniu, jest cło ustanowione w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 598/2009.
   Cło wyrównawcze nałożone na mieszanki ma zastosowanie, w stosunku wagowym, do łącznej zawartości monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym (zawartości biodiesla) w mieszance.
   2.   Cło rozszerzone na mocy ust. 1 niniejszego artykułu jest pobierane od przywozu pochodzącego z USA, zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia (UE) nr 721/2010 oraz art. 23 ust. 4 i art. 24 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 597/2009.
   3.   Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące ceł.
   Artykuł 3
   Dochodzenie wszczęte rozporządzeniem (WE) nr 721/2010 dotyczące możliwego obchodzenia środków wyrównawczych wprowadzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 598/2009 na przywóz biodiesla pochodzącego z USA poprzez przywóz biodiesla wysyłanego z Singapuru, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Singapuru, oraz poddające ten przywóz rejestracji, zostaje niniejszym zakończone.
   Artykuł 4
   1.   Wnioski o zwolnienie z cła rozszerzonego na mocy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 składa się na piśmie w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej; wnioski muszą być podpisane przez osobę upoważnioną do reprezentowania podmiotu wnoszącego o zwolnienie. Wnioski przesyła się na adres:

               European Commission

               Directorate-General for Trade

               Directorate H

               Office: N-105 04/92

               1049 Brussels

               BELGIA

               Faks: +32 22956505

         2.   Zgodnie z art. 23 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 597/2009 Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może zezwolić, na mocy decyzji, na wyłączenie przywozu przedsiębiorstw, co do których zostanie wykazane, że nie obchodzą środków wyrównawczych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 598/2009, z cła rozszerzonego na mocy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1.
   Artykuł 5
   Organom celnym poleca się niniejszym zaprzestanie rejestracji przywozu, ustanowionej zgodnie z art. 2 rozporządzenia (UE) nr 721/2010.
   Artykuł 6
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 5 maja 2011 r.

            W imieniu Rady

         MARTONYI J.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 93.

      (2)  Dz.U. L 67 z 12.3.2009, s. 50.

      (3)  Dz.U. L 179 z 10.7.2009, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 179 z 10.7.2009, s. 26.

      (5)  Dz.U. L 211 z 12.8.2010, s. 6.

      (6)  Dz.U. L 211 z 12.8.2010, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Ważna faktura handlowa, o której mowa w art. 1 ust. 2, musi zawierać oświadczenie podpisane przez oficjalnego przedstawiciela podmiotu wystawiającego fakturę handlową w następującej formie:

                  1.

                  Nazwisko i funkcja pracownika podmiotu, który wystawił fakturę handlową.

                  2.

                  Oświadczenie o następującej treści: „Ja, niżej podpisany, zaświadczam, że (ilość) (nazwa danego produktu) sprzedanego na wywóz do Unii Europejskiej objęta niniejszą fakturą została wytworzona przez (nazwa przedsiębiorstwa i adres) (dodatkowy kod TARIC) w (nazwa państwa). Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są kompletne i zgodne z prawdą”.

                  3.

                  Data i podpis.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 367/2012 z dnia 27 kwietnia 2012 r. ustanawiające niezbędne środki w odniesieniu do udostępniania dodatkowych ilości cukru pozakwotowego i izoglukozy pozakwotowej na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2011/2012

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 116/12

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 367/2012
   z dnia 27 kwietnia 2012 r.
   ustanawiające niezbędne środki w odniesieniu do udostępniania dodatkowych ilości cukru pozakwotowego i izoglukozy pozakwotowej na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2011/2012
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1), w szczególności jego art. 64 ust. 2 i art. 186 w związku z jego art. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Ceny na światowych rynkach cukru opierające się na londyńskim rynku transakcji terminowych ustabilizowały się od początku roku gospodarczego 2011/2012 na stosunkowo wysokim poziomie. Ceny na londyńskiej giełdzie transakcji terminowych utrzymywały się w przedziale 600 – 650 USD za tonę lub 460 – 500 EUR za tonę.

               (2)

               W tym samym czasie stale wzrastały ceny na rynku cukru w Unii, jak wynika z systemu monitorowania cen ustanowionego na mocy art. 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 952/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do zarządzania rynkiem wewnętrznym cukru oraz systemu kwot (2). Wzrost cen przyspieszył od października 2011 r., kiedy to unijna średnia cena cukru wzrosła o ponad 10 % w ciągu miesiąca.

               (3)

               Aby poprawić sytuację w zakresie dostaw na unijnym rynku cukru, w listopadzie 2011 r. rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1239/2011 z dnia 30 listopada 2011 r. otwierającym stały przetarg na przywóz cukru objętego kodem CN 1701 z zastosowaniem obniżonej stawki celnej w roku gospodarczym 2011/2012 (3) i rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1240/2011 z dnia 30 listopada 2011 r. ustanawiającym nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania cukru pozakwotowego i izoglukozy pozakwotowej na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2011/2012 (4) przyjęto nadzwyczajne środki. Mimo przyjęcia przedmiotowych środków, obecny trend wzrostowy unijnych cen cukru utrzymuje się nadal, a średnia cena cukru osiągnęła poziom 701 EUR za tonę w lutym 2012 r., co stanowi ponad 20 % wzrost między wrześniem 2011 r. a lutym 2012 r., lub blisko 40 % wzrost między lutym 2011 r. a lutym 2012 r.

               (4)

               Ciągły trend wzrostowy unijnych cen cukru wskazuje, że dostępność podaży na unijnym rynku cukru na tym etapie polepszyła się zaledwie umiarkowanie. Analiza ta została potwierdzona przez znaczną większość państw członkowskich w komitecie zarządzającym z dnia 8 marca 2012 r., że nadal występują problemy z podażą, które ulegną pogorszeniu w trakcie roku gospodarczego. Problem ten może dotknąć zwłaszcza małe i średnie przedsiębiorstwa oraz klientów posiadających długoterminowe kontrakty na stałe ilości.

               (5)

               Z drugiej strony, z powodu dobrych zbiorów w kilku częściach Unii produkcja cukru przekroczyła kwotę określoną w art. 56 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 o blisko 5,3 mln ton. Biorąc pod uwagę szacowane zapotrzebowanie na cukier przemysłowy zgodnie z art. 62 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, zobowiązania wywozowe na cukier pozakwotowy na 2011/2012 ustalone rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 372/2011 r. z dnia 15 kwietnia 2011 r. ustalające limit ilościowy dla wywozu pozakwotowego cukru i pozakwotowej izoglukozy na okres do końca roku gospodarczego 2011/2012 (5), jak również ilości cukru pozakwotowego na rynku Unii zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1240/2011, nadal dostępne będą znaczące ilości cukru pozakwotowego. Część tego cukru można niezwłocznie udostępnić na unijnym rynku cukru w celu częściowego zaspokojenia popytu i co za tym idzie, ograniczyć trend wzrostowy unijnych cen cukru, który obecnie powoduje zakłócenia na rynku.

               (6)

               Artykułem 186 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 upoważniono Komisję do podjęcia niezbędnych środków w odniesieniu do przedmiotowego sektora, jeśli ceny na unijnych rynkach cukru wzrosną do takiego stopnia, że sytuacja ta powodować będzie zakłócenia na rynku bądź stanowić będzie ryzyko powstania takich zakłóceń.

               (7)

               Artykuł 64 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 upoważnia Komisję do ustalania wysokości opłaty za przekroczenie kwoty krajowej pozakwotowej produkcji cukru i izoglukozy na dostatecznie wysokim poziomie, tak aby uniknąć gromadzenia nadwyżek. W art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 967/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru (6) wspomnianą opłatę ustalono na 500 EUR za tonę.

               (8)

               Komisja szacuje, że występująca na rynku wewnętrznym niska podaż cukru, na co wyraźnie wskazuje odnotowany znaczny wzrost średniej ceny na rynku cukru w Unii w trakcie roku gospodarczego 2011/2012, może spowodować konieczność udostępnienia dodatkowych ilości cukru pozakwotowego na rynku wewnętrznym. Zwiększenie podaży powinno poprawić płynność rynku cukru. Aby uniknąć ryzyka gromadzenia nadwyżek, należy zezwolić na udostępnienie na rynku unijnym ograniczonych ilości. Biorąc pod uwagę szacowany niedobór i alternatywne źródła podaży, ograniczona ilość powinna zostać ustalona na 250 000 ton. Dla tej ograniczonej ilości pozakwotowej produkcji cukru należy ustalić obniżoną opłatę za przekroczenie kwoty krajowej w wysokości wynoszącej za tonę różnicę pomiędzy najnowszą publicznie dostępną średnią ceną unijną a ceną na rynku światowym.

               (9)

               Ponieważ rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007 ustalono kwoty zarówno dla cukru, jak i dla izoglukozy, podobny środek powinien mieć zastosowanie do odpowiedniej ilości pozakwotowej produkcji izoglukozy, ponieważ produkt ten jest w pewnym stopniu komercyjnym zamiennikiem cukru.

               (10)

               Z tego powodu, jak również w celu zwiększenia podaży producenci cukru i izoglukozy powinni zwrócić się do właściwych organów państw członkowskich o wydanie świadectw zezwalających im na sprzedaż na rynku Unii pewnych ilości pozakwotowej produkcji cukru objętej obniżoną opłatą za przekroczenie kwoty krajowej.

               (11)

               Ważność świadectw powinna być ograniczona w czasie w celu zachęcenia do szybkiej poprawy sytuacji w zakresie podaży.

               (12)

               Ustalenie górnych granic dla ilości, o które mogą się ubiegać poszczególni producenci w jednym okresie składania wniosków, i ograniczenie wydawania świadectw wyłącznie do produktów wyprodukowanych przez wnioskodawcę powinno zapobiec działaniom spekulacyjnym w ramach systemu ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu.

               (13)

               Przy składaniu wniosków producenci cukru powinni zobowiązać się do zapłaty ceny minimalnej buraków cukrowych za buraki potrzebne do wyprodukowania ilości cukru, w odniesieniu do której składają oni wniosek. Należy również określić minimalne wymogi kwalifikacyjne stosowane w odniesieniu do wniosków.

               (14)

               Właściwe organy państw członkowskich powinny powiadomić Komisję o otrzymanych wnioskach. Aby uprościć i ujednolicić wspomniane powiadomienia, należy udostępnić odpowiednie wzory.

               (15)

               Komisja powinna zapewnić wydawanie świadectw wyłącznie w ramach limitów ilościowych ustalonych w niniejszym rozporządzeniu. Dlatego też, w razie potrzeby, Komisja powinna ustalić współczynnik przydziału mający zastosowanie do otrzymanych wniosków.

               (16)

               Państwa członkowskie powinny niezwłocznie powiadomić wnioskodawców, czy ilości, w odniesieniu do których składali wnioski, zostały w całości lub w części przyznane.

               (17)

               Obniżona opłata za przekroczenie kwoty krajowej powinna zostać zapłacona po przyjęciu wniosku i przed wydaniem świadectwa.

               (18)

               Właściwe organy powinny powiadomić Komisję o ilościach, w odniesieniu do których wydano świadectwa umożliwiające obniżenie opłaty za przekroczenie kwoty krajowej. W tym celu Komisja powinna udostępnić odpowiednie wzory.

               (19)

               Ilości cukru udostępnione na rynku unijnym w ilościach przekraczających ilości przewidziane w świadectwach wydanych na mocy niniejszego rozporządzenia powinny podlegać opłacie za przekroczenie kwoty krajowej, o której mowa w art. 64 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007. W związku z tym należy dopilnować, aby każdy wnioskodawca niespełniający swojego zobowiązania do udostępniania na rynku unijnym ilości objętej przyznanym mu świadectwem również zapłacił kwotę 500 EUR za tonę. To spójne podejście ma na celu zapobieganie przypadkom nadużywania mechanizmu wprowadzonego przez niniejsze rozporządzenie.

               (20)

               W celu ustalenia średnich cen cukru kwotowego i pozakwotowego na rynku unijnym zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 952/2006, cukier objęty świadectwami wydawanymi na mocy niniejszego rozporządzenia powinien być traktowany jak cukier kwotowy.

               (21)

               Artykuł 2 ust. 1 lit. a) decyzji Rady nr 2007/436/WE, Euratom z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich (7) stanowi, że wpłaty i inne opłaty przewidziane w ramach wspólnej organizacji rynku cukru składają się na zasoby własne zapisane w budżecie ogólnym Unii Europejskiej. Należy zatem wyznaczyć termin ustalenia wspomnianych kwot w rozumieniu art. 2 ust. 2 i art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 2007/436/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (8).

               (22)

               Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Tymczasowe obniżenie opłaty za przekroczenie kwoty krajowej
   W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 967/2006 opłatę za przekroczenie kwoty krajowej ustala się na poziomie 211 EUR za tonę dla dodatkowej maksymalnej ilości 250 000 ton cukru w ekwiwalencie cukru białego i 13 000 ton izoglukozy w suchej masie, wyprodukowanych w ilościach przekraczających kwotę określoną w załączniku VI do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i udostępnionych na rynku unijnym w roku gospodarczym 2011/2012. Obniżona opłata za przekroczenie kwoty krajowej płacona jest po przyjęciu wniosku, o którym mowa w art. 2, i przed wydaniem świadectwa, o którym mowa w art. 6.
   Artykuł 2
   Wnioski o wydanie świadectw
   1.   W celu skorzystania z warunków określonych w art. 1 producenci cukru i izoglukozy powinni wystąpić o wydanie świadectw.
   2.   Wnioskodawcami mogą być wyłącznie przedsiębiorstwa produkujące cukier buraczany i trzcinowy lub izoglukozę, które zostały zatwierdzone zgodnie z art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i którym przydzielono kwoty produkcyjne na rok gospodarczy 2011/2012 zgodnie z art. 56 wspomnianego rozporządzenia.
   3.   W danym okresie składania wniosków każdy wnioskodawca może złożyć nie więcej niż jeden wniosek w odniesieniu do cukru i jeden w odniesieniu do izoglukozy.
   4.   Wnioski o wydanie świadectw przedsiębiorstwa przesyłają faksem lub pocztą elektroniczną do właściwego organu w państwie członkowskim, w którym zostały zatwierdzone. Właściwe organy państw członkowskich mogą wymagać, aby wnioski składane drogą elektroniczną były opatrzone zaawansowanym podpisem elektronicznym w rozumieniu dyrektywy 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (9).
   5.   Aby być uznane za dopuszczalne, wnioski muszą spełnić następujące warunki:

               a)

               wniosek zawiera następujące informacje:

                           (i)

                           nazwę/imię i nazwisko, adres oraz numer VAT wnioskodawcy; oraz

                           (ii)

                           ilości, których dotyczy wniosek, wyrażone w tonach ekwiwalentu cukru białego i tonach izoglukozy w suchej masie, bez miejsc po przecinku;

               b)

               ilości, których dotyczy wniosek w danym okresie składania wniosków, wyrażone w tonach ekwiwalentu cukru białego i tonach izoglukozy w suchej masie nie mogą przekroczyć 50 000 ton w przypadku cukru i 2 500 ton w przypadku izoglukozy;

               c)

               jeżeli wniosek dotyczy cukru, wnioskodawca powinien zobowiązać się do zapłaty ceny minimalnej buraków cukrowych określonej w art. 49 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, w odniesieniu do ilości cukru objętego świadectwami wydanymi zgodnie z art. 6 niniejszego rozporządzenia;

               d)

               wniosek musi być sporządzony w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego, w którym został on złożony;

               e)

               wniosek powinien zawierać odniesienie do niniejszego rozporządzenia oraz ostateczny termin składania wniosków dla przedmiotowego okresu składania wniosków, jak określono w art. 3.

         6.   Wniosek nie może zostać wycofany lub zmieniony po jego złożeniu, nawet wtedy gdy ilość, której dotyczy wniosek, zostanie przyznana jedynie częściowo.
   Artykuł 3
   Składanie wniosków
   1.   Pierwszy okres składania wniosków upływa dnia 2 maja 2012 r. o godzinie 12:00 w południe czasu obowiązującego w Brukseli.
   2.   Okresy składania wniosków w ramach drugiego i kolejnych okresów składania wniosków rozpoczynają się w pierwszym dniu roboczym po upływie poprzedzającego okresu. Upływają one dnia 23 maja 2012 r., 6 czerwca 2012 r. i 20 czerwca 2012 r. o godzinie 12:00 w południe czasu obowiązującego w Brukseli.
   3.   Komisja może zawiesić składanie wniosków w odniesieniu do jednego lub kilku okresów składania wniosków.
   Artykuł 4
   Przekazywanie wniosków przez państwa członkowskie
   1.   W oparciu o warunki ustanowione w art. 2 właściwe organy państw członkowskich podejmują decyzje w sprawie dopuszczalności wniosków. Jeśli właściwe organy zdecydują, że wniosek nie jest dopuszczalny, niezwłocznie informują o tym wnioskodawcę.
   2.   Właściwy organ powiadamia Komisję najpóźniej w piątek, faksem lub pocztą elektroniczną, o dopuszczalnych wnioskach, które zostały złożone w poprzednim okresie składania wniosków. Powiadomienie nie zawiera danych, o których mowa w art. 2 ust. 5 lit. a) ppkt (i). Państwa członkowskie, które nie otrzymały żadnych wniosków, ale posiadają kwotę cukru lub izoglukozy przyznaną im w roku gospodarczym 2011/2012, przesyłają również Komisji w tym samym terminie powiadomienia ze wzmianką „0”.
   3.   Formę i treść powiadomień określa się na podstawie wzorów udostępnionych państwom członkowskim przez Komisję.
   Artykuł 5
   Przekroczenie limitów
   Jeżeli informacje przekazane przez właściwe organy państw członkowskich zgodnie z art. 4 ust. 2 wskazują, że wnioskowane ilości przekraczają limity określone w art. 1, Komisja:

               a)

               ustala współczynnik przydziału mający zastosowanie do ilości objętych każdym zgłoszonym wnioskiem o przyznanie świadectwa;

               b)

               odrzuca wnioski, które jeszcze nie zostały zgłoszone;

               c)

               zamyka okres składania wniosków.

         Artykuł 6
   Wydawanie świadectw
   1.   Bez uszczerbku dla art. 5, dziesiątego dnia roboczego następującego po tygodniu, w którym zakończył się okres składania wniosków, właściwy organ wydaje świadectwa dla wniosków zgłoszonych Komisji, zgodnie z art. 4 ust. 2, w odniesieniu do danego okresu składania wniosków.
   2.   W każdy poniedziałek państwa członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach cukru lub izoglukozy, dla których wydały świadectwa w poprzednim tygodniu.
   3.   Wzór świadectwa określony jest w załączniku.
   Artykuł 7
   Ważność świadectw
   Świadectwa są ważne do końca drugiego miesiąca następującego po miesiącu ich wydania.
   Artykuł 8
   Zbywalność świadectw
   Ani prawa, ani obowiązki wynikające ze świadectw nie mogą być przenoszone.
   Artykuł 9
   Raportowanie cen
   Do celów art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 952/2006 ilość sprzedanego cukru, objętego świadectwami wydanymi na podstawie niniejszego rozporządzenia, uważana jest za cukier kwotowy.
   Artykuł 10
   Monitorowanie
   1.   Wnioskodawcy dodają do swoich miesięcznych powiadomień określonych w art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 952/2006 ilości, na które otrzymali świadectwa zgodnie z art. 6 niniejszego rozporządzenia.
   2.   Przed dniem 31 października 2012 r. każdy posiadacz świadectwa wydanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przedstawia właściwym organom państwa członkowskiego dowód, że wszystkie ilości objęte posiadanym przez niego świadectwem zostały udostępnione na rynku unijnym. Każda tona objęta świadectwem, która nie została udostępniona na rynku Unii z przyczyn innych niż siła wyższa, podlega opłacie w wysokości 289 EUR za tonę.
   3.   Państwa członkowskie informują Komisję o ilościach, które nie zostały udostępnione na rynku Unii.
   4.   Państwa członkowskie obliczają i powiadamiają Komisję o różnicy między całkowitą ilością cukru i izoglukozy wyprodukowaną przez każdego producenta w ilości przekraczającej kwotę oraz o ilościach, które zostały wyeliminowane przez producentów zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 967/2006 oraz rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1240/2011. Jeśli pozostałe ilości cukru pozakwotowego lub izoglukozy pozakwotowej posiadane przez danego producenta są mniejsze niż ilości, w odniesieniu do których producent otrzymał świadectwa na podstawie niniejszego rozporządzenia, dany producent płaci kwotę w wysokości 500 EUR za tonę tej różnicy.
   Artykuł 11
   Data ustalenia tytułu
   Dla celów art. 2 ust. 2 i art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000, datą ustalenia tytułu jest dzień, w którym opłata z tytułu nadwyżek jest wypłacana przez wnioskodawców zgodnie z art. 1.
   Artykuł 12
   Wejście w życie
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsze rozporządzenie wygasa z dniem 31 grudnia 2012 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 27 kwietnia 2012 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 178 z 1.7.2006, s. 39.

      (3)  Dz.U. L 318 z 1.12.2011, s. 4.

      (4)  Dz.U. L 318 z 1.12.2011, s. 9.

      (5)  Dz.U. L 102 z 16.4.2011, s. 8.

      (6)  Dz.U. L 176 z 30.6.2006, s. 22.

      (7)  Dz.U. L 163 z 23.6.2007, s. 17.

      (8)  Dz.U. L 130 z 31.5.2000, s. 1.

      (9)  Dz.U. L 13 z 19.1.2000, s. 12.

      ZAŁĄCZNIK

         Wzór świadectwa, o którym mowa w art. 6 ust. 3

      ŚWIADECTWO
      upoważniające, w odniesieniu do roku gospodarczego 2011/2012, do obniżenia opłaty przewidzianej w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 967/2006


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 719/2012 z dnia 7 sierpnia 2012 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               8.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 211/3

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 719/2012
   z dnia 7 sierpnia 2012 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 7 sierpnia 2012 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,
         José Manuel SILVA RODRÍGUEZ

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  TR

                  54,9

                  XS

                  32,3

                  ZZ

                  43,6

                  0707 00 05

                  TR

                  100,7

                  ZZ

                  100,7

                  0709 93 10

                  TR

                  105,8

                  ZZ

                  105,8

                  0805 50 10

                  AR

                  96,8

                  TR

                  92,0

                  UY

                  94,8

                  ZA

                  99,0

                  ZZ

                  95,7

                  0806 10 10

                  CL

                  226,1

                  EG

                  229,0

                  IL

                  138,6

                  MA

                  159,3

                  MX

                  186,3

                  TN

                  203,8

                  TR

                  138,3

                  ZZ

                  183,1

                  0808 10 80

                  AR

                  165,0

                  BR

                  86,0

                  CL

                  120,9

                  NZ

                  123,4

                  US

                  161,5

                  ZA

                  102,7

                  ZZ

                  126,6

                  0808 30 90

                  AR

                  129,0

                  CL

                  164,3

                  NZ

                  165,5

                  TR

                  130,9

                  ZA

                  104,0

                  ZZ

                  138,7

                  0809 29 00

                  CA

                  627,1

                  TR

                  434,9

                  ZZ

                  531,0

                  0809 30

                  TR

                  166,0

                  ZZ

                  166,0

                  0809 40 05

                  BA

                  62,3

                  IL

                  69,8

                  MK

                  70,3

                  ZZ

                  67,5

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 900/2012 z dnia 2 października 2012 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Agneau de lait des Pyrénées (ChOG)]

text:
               3.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 268/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 900/2012
   z dnia 2 października 2012 r.
   rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Agneau de lait des Pyrénées (ChOG)]
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 7 ust. 5 akapit trzeci,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 wniosek Francji z dnia 10 grudnia 2007 r. o rejestrację nazwy „Agneau de lait des Pyrénées” jako chronionego oznaczenia geograficznego (ChOG) został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2).

               (2)

               Hiszpania zgłosiła sprzeciw wobec tej rejestracji na mocy art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 510/2006. Sprzeciw ten został uznany za dopuszczalny na podstawie art. 7 ust. 3 akapit pierwszy lit. a) i c) wymienionego rozporządzenia.

               (3)

               Pismem z dnia 8 listopada 2010 r. Komisja wezwała zainteresowane państwa członkowskie, aby doszły między sobą do porozumienia zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami.

               (4)

               Biorąc pod uwagę, że w przewidzianym terminie Hiszpania i Francja nie osiągnęły porozumienia, Komisja musi przyjąć decyzję zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006.

               (5)

               Sprzeciw Hiszpanii dotyczył w szczególności domniemanego niewłaściwego wyznaczenia obszaru geograficznego oraz rzekomego braku konkretnego związku pomiędzy cechami produktu objętego postępowaniem i łańcuchem górskim Pirenejów. W złożonym wniosku Komisja nie stwierdziła jednak żadnych ewidentnych błędów rzeczowych związanych z wymienionymi elementami ani żadnych niezgodności między wnioskiem a wymogami rozporządzenia (WE) nr 510/2006.

               (6)

               Hiszpania w swoim sprzeciwie podnosiła również, że rejestracja nazwy „Agneau de lait des Pyrénées” może prowadzić do nieporozumień w odniesieniu do faktycznego pochodzenia produktu z uwagi na fakt, iż Pireneje nie są wyłącznie francuskim łańcuchem górskim oraz że w hiszpańskiej części łańcucha górskiego Pirenejów tradycyjnie wytwarza się produkty podobne do objętych wnioskiem, w tym już chronione oznaczenie geograficzne „Cordero de Navarra”.

               (7)

               Jeżeli po wniesieniu sprzeciwu nie doszło do porozumienia, Komisja podejmuje decyzję zgodnie z art. 7 ust. 5 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 510/2006. Nazwa „Agneau de lait des Pyrénées” w wersji przetłumaczonej, w szczególności w języku hiszpańskim, może wprowadzać konsumentów w błąd w odniesieniu do prawdziwego pochodzenia produktu. Nie ma powodu, by nie rejestrować nazwy „Agneau de lait des Pyrénées”, należy jednak uniknąć niejasności i zagwarantować sprawiedliwe stosowanie. W związku z tym przy wprowadzaniu do obrotu produktu odpowiadającego specyfikacji „Agneau de lait des Pyrénées” nie należy tłumaczyć na inne języki określenia geograficznego stanowiącego część nazwy „Agneau de lait des Pyrénées”. Postanowienie to ma zastosowanie zarówno do tłumaczenia na etykiecie, jak również w prezentacji lub przy reklamowaniu produktu. Ponadto na etykietach państwo pochodzenia należy podawać w tym samym polu widzenia co nazwę „Agneau de lait des Pyrénées” i w literach tej samej wielkości jak zastosowane do tej nazwy.

               (8)

               W świetle powyższego należy wpisać nazwę „Agneau de lait des Pyrénées” do Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych.

               (9)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Chronionych Oznaczeń Geograficznych i Chronionych Nazw Pochodzenia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Nazwa wymieniona w załączniku do niniejszego rozporządzenia zostaje zarejestrowana.
   Artykuł 2
   Przy wprowadzaniu do obrotu produktów zgodnych ze specyfikacją nazwy wymienionej w załączniku do niniejszego rozporządzenia nie tłumaczy się odniesień do określenia „Pyrénées”.
   Na etykietach zawierających nazwę wymienioną w załączniku do niniejszego rozporządzenia państwo pochodzenia podane jest w tym samym polu widzenia i w literach tej samej wielkości jak zastosowane do przedmiotowej nazwy.
   Artykuł 3
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 2 października 2012 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.

      (2)  Dz.U. C 93 z 13.4.2010, s. 20.

      ZAŁĄCZNIK
      Środki spożywcze, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 510/2006:

         Klasa 1.1.   Mięso świeże (i podroby)

      FRANCJA
      Agneau de lait des Pyrénées (ChOG)


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 429/2014 z dnia 25 kwietnia 2014 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               26.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 125/68

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 429/2014
   z dnia 25 kwietnia 2014 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 25 kwietnia 2014 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  MA

                  51,5

                  MK

                  105,0

                  TN

                  89,9

                  TR

                  83,5

                  ZZ

                  82,5

                  0707 00 05

                  AL

                  41,5

                  MA

                  39,8

                  MK

                  59,4

                  TR

                  124,2

                  ZZ

                  66,2

                  0709 93 10

                  MA

                  29,9

                  TR

                  87,2

                  ZZ

                  58,6

                  0805 10 20

                  EG

                  45,0

                  IL

                  69,3

                  MA

                  47,2

                  TN

                  57,9

                  TR

                  44,7

                  ZZ

                  52,8

                  0805 50 10

                  MA

                  35,6

                  TR

                  88,8

                  ZZ

                  62,2

                  0808 10 80

                  AR

                  100,0

                  BR

                  81,4

                  CL

                  107,1

                  CN

                  96,9

                  MK

                  25,7

                  NZ

                  138,7

                  US

                  166,9

                  ZA

                  130,1

                  ZZ

                  105,9

                  0808 30 90

                  AR

                  90,7

                  CL

                  158,6

                  ZA

                  108,7

                  ZZ

                  119,3

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.