title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 984/2012 z dnia 24 października 2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 391/2007 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 861/2006 w zakresie wydatków poniesionych przez państwa członkowskie w ramach wdrażania systemów monitorowania i kontroli mających zastosowanie do wspólnej polityki rybackiej

text:
               25.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 295/9

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 984/2012
   z dnia 24 października 2012 r.
   zmieniające rozporządzenie (WE) nr 391/2007 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 861/2006 w zakresie wydatków poniesionych przez państwa członkowskie w ramach wdrażania systemów monitorowania i kontroli mających zastosowanie do wspólnej polityki rybackiej
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 861/2006 z dnia 22 maja 2006 r. ustanawiające wspólnotowe środki finansowe na rzecz wdrażania wspólnej polityki rybołówstwa oraz w obszarze prawa morza (1), w szczególności jego art. 8 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z celami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (2) od 1990 r. Unia finansuje działania państw członkowskich w zakresie kontroli i egzekwowania przepisów w dziedzinie rybołówstwie.

               (2)

               Rozporządzenie (WE) nr 861/2006 przewiduje, oprócz innych działań, unijne środki finansowe na wydatki związane z kontrolą, inspekcją i nadzorem rybołówstwa na lata 2007–2013. W rozporządzeniu Komisji (WE) 391/2007 (3) ustanowiono szczegółowe zasady realizacji takich środków.

               (3)

               W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 693/2011 (4) zmieniono datę, do której państwa członkowskie muszą zgłosić Komisji swój roczny program kontroli rybołówstwa.

               (4)

               W celu uproszczenia oraz z powodu niskich kosztów niektórych inwestycji, należy zaakceptować projekty poniżej 40 000 EUR, nie wymagając uzasadnienia przez państwa członkowskie.

               (5)

               Zasady dotyczące dokumentów towarzyszących wnioskom o płatności zaliczkowe powinny być dostosowane do odpowiednich przepisów ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5).

               (6)

               Ze względu na zasadę należytego zarządzania finansami państwa członkowskie powinny dysponować jasnymi wskazówkami na temat zasad, jakich należy przestrzegać, aby móc skorzystać z unijnego wsparcia finansowego w przypadku ponoszenia wydatków w obszarze kontroli i egzekwowania przepisów w dziedzinie rybołówstwa.

               (7)

               Należy uprościć i sprecyzować reguły mające zastosowanie do unijnego wkładu finansowego w krajowe programy kontroli.

               (8)

               Inwestycje w obszarze kontroli i egzekwowania przepisów mogą być realizowane przez właściwe organy krajowe, organy administracyjne lub sektor prywatny. W związku z tym należy dostosować deklarację wydatków.

               (9)

               Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 391/2007.

               (10)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W rozporządzeniu (WE) nr 391/2007 wprowadza się następujące zmiany:

               (1)

               art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Państwa członkowskie pragnące otrzymać wsparcie finansowe na wydatki poniesione zgodnie z art. 8 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 861/2006 przedstawiają Komisji roczny program kontroli rybołówstwa do dnia 15 listopada roku poprzedzającego dany rok realizacji.”;

               (2)

               w art. 5 skreśla się lit. c);

               (3)

               w art. 10 tytuł otrzymuje brzmienie „Płatności zaliczkowe”;

               (4)

               w art. 10 ust. 1 wyraz „zaliczki” otrzymuje brzmienie „płatności zaliczkowej”;

               (5)

               art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Płatności zaliczkowe wypłaca się albo na podstawie umowy zawartej między właściwym organem administracji a dostawcą albo na podstawie jakichkolwiek dokumentów towarzyszących umożliwiających sprawdzenie zgodności finansowanych działań z warunkami projektów, o których mowa w ust. 1.”

               (6)

               w załączniku IV lit. a) ppkt (iv) otrzymuje brzmienie:

                           „(iv)

                           koszty podróży poniesione przez inspektorów, prokuratorów i sędziów, jak również rybaków uczestniczących w kursach oraz personel szkoleniowy”;

               (7)

               w załączniku V wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           lit. h) otrzymuje brzmienie:

                                       „h)

                                       koszty wynagrodzenia personelu administracji krajowej i odszkodowania.”

                           b)

                           dodaje się lit. i) w brzmieniu:

                                       „i)

                                       dotacje.”;

               (8)

               załącznik VI ppkt (x) otrzymuje brzmienie:

                           „(x)

                           w przypadku szkoleń lub seminariów dołącza się informacje dotyczące tematu, osoby prowadzącej, wykazu uczestników oraz daty i miejsca szkolenia.”;

               (9)

               załącznik VII zastępuje się tekstem załącznika do niniejszego rozporządzenia.

         Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
      Sporządzono w Brukseli dnia 24 października 2012 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 160 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59.

      (3)  Dz.U. L 97 z 12.4.2007, s. 30.

      (4)  Dz.U. L 192 z 22.7.2011, s. 33.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK VII

               Deklaracja wydatków

            WYDATKI (1) PONIESIONE W PRZEPROWADZONYM PROGRAMIE KRAJOWYM DOTYCZĄCYM WDRAŻANIA SYSTEMÓW KONTROLI, INSPEKCJI I NADZORU DZIAŁALNOŚCI POŁOWOWEJ
            Zgodnie z art. 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 391/2007
            Decyzja Komisji z/nr _
            Odesłanie krajowe (jeśli dotyczy) _
            Ja, niżej podpisany _, będący przedstawicielem organu _ odpowiedzialnego za odpowiednie procedury kontrolne i finansowe, po uprzednim sprawdzeniu, niniejszym poświadczam, że wszystkie kwoty przedstawione poniżej stanowią całkowitą kwotę zapłaconą w 20_r. zgodnie z odpowiednim ustawodawstwem krajowym w odniesieniu do projektów zatwierdzonych i dotyczących działań, o których mowa w art. 8 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 861/2006:

                        a)

                        Technologia informatyczna i sieć IT

                        _EUR (2)

                        b)

                        Urządzenia technologii zdalnej kontroli i urządzenia do elektronicznej rejestracji i raportowania

                        _EUR

                        c)

                        Projekty pilotażowe w dziedzinie nowych technologii

                        _EUR

                        d)

                        Szkolenia i programy wymiany urzędników przeprowadzających kontrole

                        _EUR

                        e)

                        Pilotażowe programy inspekcji i obserwacji

                        _EUR

                        f)

                        Ocena wydatków publicznych w obszarze kontroli

                        _EUR

                        g)

                        Seminaria i media

                        _EUR

                        h)

                        Zakup i modernizacja jednostek pływających i statków powietrznych

                        _EUR

                        RAZEM

                        _EUR

                  Poświadczam również, że deklaracja wydatków jest poprawna oraz że wniosek o płatność uwzględnia wszystkie zrealizowane zwroty kwot.
            Działania te przeprowadzono zgodnie z celami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 861/2006 i w rozporządzeniu (WE) nr 391/2007 oraz zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, w szczególności w odniesieniu do:

                        —

                        zgodności z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 391/2007. W przypadku zamówień publicznych poświadczam, że zamówienia były przyznawane ofercie najkorzystniejszej pod względem relacji ceny do jakości, unikając wszelkiego konfliktu interesów, z poszanowaniem zasad przejrzystości i równego traktowania oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, zgodnie z przepisami Wspólnoty dotyczącymi koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane i usługi.

                        —

                        stosowania procedur zarządzania i kontroli, mających na celu kontrolę dostarczenia współfinansowanych produktów i usług oraz prawdziwości wydatków, jak również zapobieganie, wykrywanie i likwidację nieprawidłowości, ściganie nadużyć i odzyskiwanie nienależnie wypłaconych kwot.

                  Na koniec poświadczam, że otrzymałem zaliczkę / nie otrzymałem zaliczki (3) na poczet płatności na rzecz działania(-ń) _, o którym(-ych) mowa powyżej.
            Deklaracja wydatków jest dokładna.
            Data
            Nazwisko drukowanymi literami, pieczęć i stanowisko oraz podpis przedstawiciela właściwego organu

         (1)  Inwestycje, o których mowa w art. 8 lit. a) ppkt (i), mogą być realizowane przez właściwe organy krajowe, organy administracyjne lub sektor prywatny.

         (2)  Dokładna kwota do dwóch miejsc po przecinku.

         (3)  Niepotrzebne skreślić.”


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 316/2013 z dnia 5 kwietnia 2013 r. ustalające współczynnik przydziału, jaki należy zastosować do wniosków o pozwolenie na przywóz oliwy z oliwek, złożonych od dnia 1 do dnia 2 kwietnia 2013 r. w ramach kontyngentu taryfowego dla Tunezji i zawieszające wydawanie pozwoleń na przywóz na miesiąc kwiecień 2013 r.

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 97/3

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 316/2013
   z dnia 5 kwietnia 2013 r.
   ustalające współczynnik przydziału, jaki należy zastosować do wniosków o pozwolenie na przywóz oliwy z oliwek, złożonych od dnia 1 do dnia 2 kwietnia 2013 r. w ramach kontyngentu taryfowego dla Tunezji i zawieszające wydawanie pozwoleń na przywóz na miesiąc kwiecień 2013 r.
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1301/2006 z dnia 31 sierpnia 2006 r. ustanawiające wspólne zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz produktów rolnych, podlegającymi systemowi pozwoleń na przywóz (2), w szczególności jego art. 7 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 3 ust. 1 i 2 Protokołu nr 1 (3) do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezji, z drugiej strony (4), otwiera kontyngent taryfowy o zerowej stawce celnej na przywóz nieprzetworzonej oliwy z oliwek objętej kodami CN 1509 10 10 i 1509 10 90, całkowicie uzyskanej w Tunezji oraz przywożonej do Unii Europejskiej bezpośrednio z tego państwa, w ramach limitu przewidzianego na dany rok.

               (2)

               W art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1918/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. otwierającego i ustalającego zarządzanie kontyngentem taryfowym oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji (5) przewidziano miesięczne limity ilościowe w zakresie wydawania pozwoleń na przywóz.

               (3)

               Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1918/2006 do odpowiednich organów zostały złożone wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz, w łącznej ilości przekraczającej limit przewidziany na kwiecień, ustanowiony w art. 2 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.

               (4)

               W tych okolicznościach Komisja musi ustalić współczynnik przydziału pozwalający na wydanie pozwoleń na przywóz proporcjonalnie do dostępnej ilości.

               (5)

               Po wyczerpaniu limitu na miesiąc kwiecień żadne pozwolenie na przywóz nie może zostać wydane na dany miesiąc,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W odniesieniu do wniosków o pozwolenie na przywóz złożonych w dniach 1 i 2 kwietnia 2013 r. zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1918/2006 stosuje się współczynnik przydziału w wysokości 29,360509 %.
   W miesiącu kwietniu 2013 r. zawiesza się wydawanie pozwoleń na ilości wnioskowane od dnia 8 kwietnia 2013 r.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2013 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 5 kwietnia 2013 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

         José Manuel SILVA RODRÍGUEZ

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 238 z 1.9.2006, s. 13.

      (3)  Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 57.

      (4)  Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 2.

      (5)  Dz.U. L 365 z 21.12.2006, s. 84.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1451 z dnia 2 września 2016 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               3.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 237/10

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/1451
   z dnia 2 września 2016 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 2 września 2016 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK

         Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  MA

                  160,3

                  ZZ

                  160,3

                  0707 00 05

                  TR

                  116,3

                  ZZ

                  116,3

                  0709 93 10

                  TR

                  135,1

                  ZZ

                  135,1

                  0805 50 10

                  AR

                  170,1

                  CL

                  159,8

                  MA

                  157,0

                  TR

                  156,0

                  UY

                  150,7

                  ZA

                  167,8

                  ZZ

                  160,2

                  0806 10 10

                  EG

                  168,7

                  TR

                  127,7

                  ZZ

                  148,2

                  0808 10 80

                  AR

                  149,9

                  BR

                  106,9

                  CL

                  135,3

                  CN

                  98,0

                  NZ

                  128,2

                  US

                  141,5

                  ZA

                  86,0

                  ZZ

                  120,8

                  0808 30 90

                  AR

                  90,5

                  CL

                  103,0

                  TR

                  136,6

                  ZA

                  82,9

                  ZZ

                  103,3

                  0809 30 10 , 0809 30 90

                  TR

                  130,7

                  ZZ

                  130,7

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 7). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 122/2012 z dnia 13 lutego 2012 r. zmieniające, w odniesieniu do substancji metyloprednizolon, załącznik do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               14.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 40/2

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 122/2012
   z dnia 13 lutego 2012 r.
   zmieniające, w odniesieniu do substancji metyloprednizolon, załącznik do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w szczególności jego art. 14 w związku z jego art. 17,
   uwzględniając opinię Europejskiej Agencji Leków wydaną przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Maksymalny limit pozostałości substancji farmakologicznie czynnych przeznaczonych do stosowania w Unii w weterynaryjnych produktach leczniczych dla zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, bądź w produktach biobójczych stosowanych w produkcji zwierzęcej należy określać zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 470/2009.

               (2)

               Substancje farmakologicznie czynne i ich klasyfikację w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego określono w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (2).

               (3)

               Obecnie metyloprednizolon jest wymieniony w tabeli 1 załącznika do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 jako substancja dopuszczona do stosowania u bydła w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby, nerek i mleka. Tymczasowe maksymalne limity pozostałości (zwane dalej „MLP”) dla tej substancji wyznaczone w odniesieniu do mleka bydlęcego przestały obowiązywać dnia 1 lipca 2011 r.

               (4)

               Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych otrzymał i ocenił dodatkowe informacje, w wyniku czego zalecił, aby tymczasowe MLP dla metyloprednizolonu w odniesieniu do mleka bydlęcego określić jako ostateczne.

               (5)

               Należy zatem odpowiednio zmienić wpis dotyczący metyloprednizolonu w tabeli 1 załącznika do rozporządzenia (UE) nr 37/2010.

               (6)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W załączniku do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 13 lutego 2012 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 11.

      (2)  Dz.U. L 15 z 20.1.2010, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Wpis dotyczący metyloprednizolonu w tabeli 1 załącznika do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 otrzymuje brzmienie:

                     Substancja farmakologicznie czynna

                     Pozostałość znacznikowa

                     Gatunki zwierząt

                     MLP

                     Tkanki docelowe

                     Inne przepisy
                     (na podstawie art. 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 470/2009)

                     Klasyfikacja terapeutyczna

                     „Metyloprednizolon

                     Metyloprednizolon

                     Bydło

                     10 μg/kg

                     Mięśnie

                     Kortykoidy/Glukokortykoidy”

                     10 μg/kg

                     Tłuszcz

                     10 μg/kg

                     Wątroba

                     10 μg/kg

                     Nerki

                     2 μg/kg

                     Mleko


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 725/2011 z dnia 25 lipca 2011 r. ustanawiające procedurę zatwierdzania i poświadczania technologii innowacyjnych umożliwiających zmniejszenie emisji CO 2 pochodzących z samochodów osobowych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               26.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 194/19

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 725/2011
   z dnia 25 lipca 2011 r.
   ustanawiające procedurę zatwierdzania i poświadczania technologii innowacyjnych umożliwiających zmniejszenie emisji CO2 pochodzących z samochodów osobowych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. określające normy emisji dla nowych samochodów osobowych w ramach zintegrowanego podejścia Wspólnoty na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z lekkich pojazdów dostawczych (1), w szczególności jego art. 12 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W celu wspierania rozwoju i szybkiego wdrażania nowych, zaawansowanych technologii zmniejszających emisje CO2 pochodzące z pojazdów rozporządzenie (WE) nr 443/2009 umożliwia producentom i dostawcom składanie wniosków o zatwierdzenie pewnych technologii innowacyjnych przyczyniających się do zmniejszenia emisji CO2 pochodzących z samochodów osobowych. W związku z tym niezbędne jest wyjaśnienie kryteriów służących do określenia, które technologie powinny kwalifikować się jako ekoinnowacje zgodnie z wyżej wskazanym rozporządzeniem.

               (2)

               Jako ekoinnowacje w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 443/2009 nie kwalifikują się, zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia, technologie będące częścią zintegrowanego podejścia UE określone w komunikacie Komisji z dnia 7 lutego 2007 r. zatytułowanym „Wyniki przeglądu wspólnotowej strategii na rzecz zmniejszenia emisji CO2 pochodzących z samochodów osobowych i lekkich pojazdów dostawczych” (2) oraz komunikacie Komisji z dnia 7 lutego 2007 r. zatytułowanym „Ramy prawne podstawą dla zwiększania konkurencyjności przemysłu motoryzacyjnego w XXI wieku” (3), podlegające uregulowaniu zgodnie z prawem Unii, ani też inne technologie obowiązujące zgodnie z prawem Unii. Do technologii tych należą systemy monitorowania ciśnienia w oponach, opory toczenia opon i sygnalizatory zmiany biegów objęte zakresem stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych (4), zaś w kwestii oporów toczenia opon – również rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1222/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie etykietowania opon pod kątem efektywności paliwowej i innych zasadniczych parametrów (5).

               (3)

               Technologia, która od pewnego czasu jest już powszechnie dostępna na rynku, nie może być uznana za innowacyjną w rozumieniu art. 12 rozporządzenia (WE) nr 443/2009 i nie powinna kwalifikować się jako ekoinnowacja. Aby stworzyć odpowiednie zachęty, należy ograniczyć udział danej technologii w rynku do segmentu niszowego określonego w art. 11 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 443/2009 oraz przyjąć za poziom odniesienia rok 2009. Powyższe wartości progowe należy poddać ocenie najpóźniej w roku 2015.

               (4)

               Aby wspierać technologie z najwyższym potencjałem do zmniejszania emisji CO2 pochodzących z samochodów osobowych, w szczególności rozwój innowacyjnych technologii napędu, kwalifikować powinny się wyłącznie technologie ściśle związane z funkcją transportową pojazdów, w znacznym stopniu przyczyniające się do poprawy ich ogólnego zużycia energii. Technologie, które jedynie dodatkowo wspomagają realizację tego celu lub których zadaniem jest zwiększenie komfortu kierowcy lub pasażerów, nie powinny się kwalifikować.

               (5)

               Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 443/2009 wnioski mogą składać zarówno producenci, jak i dostawcy. Wniosek powinien zawierać niezbędne dowody potwierdzające spełnienie wszystkich kryteriów kwalifikowalności, w tym metodologię pomiaru oszczędności CO2 dzięki zastosowaniu technologii innowacyjnej.

               (6)

               Oszczędności CO2 wynikające z zastosowania ekoinnowacji powinny być możliwe do oszacowania wystarczająco dokładnie. Ów stopień dokładności można osiągnąć tylko wówczas, gdy oszczędności wynoszą co najmniej 1 g CO2/km.

               (7)

               W przypadku gdy oszczędności CO2 wynikające z zastosowania danej technologii zależą od zachowania kierowcy lub innych czynników, na które wnioskodawca nie ma wpływu, taka technologia zasadniczo nie powinna kwalifikować się jako ekoinnowacja, chyba że istnieją niezaprzeczalne i niezależne dowody statystyczne pozwalające na sformułowanie możliwych do zweryfikowania założeń dotyczących zachowania przeciętnego kierowcy.

               (8)

               Standardowy cykl testów stosowany w ramach homologacji typu do pomiaru emisji CO2 pochodzących z pojazdu nie daje możliwości wykazania wszystkich oszczędności, które można przypisać poszczególnym technologiom. Aby stworzyć odpowiednie zachęty do innowacji, przy obliczaniu łącznej wartości oszczędności CO2 należy wziąć pod uwagę jedynie te oszczędności, których nie obejmuje standardowy cykl testów.

               (9)

               Przy wykazywaniu oszczędności CO2 należy porównywać te same pojazdy z zastosowaniem ekoinnowacji oraz bez jej zastosowania. Metodologia testów powinna zapewniać możliwe do zweryfikowania, powtarzalne i porównywalne pomiary. Aby zapewnić równe zasady gry oraz przy braku uzgodnionego i bardziej realistycznego cyklu jazdy, za wspólny punkt odniesienia należy przyjąć schematy kierowania pojazdem w ramach nowego europejskiego cyklu jezdnego, o czym mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 692/2008 z dnia 18 lipca 2008 r. wykonującego i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (6). Metodologia testów powinna opierać się na pomiarach na hamowni podwoziowej, bądź też na modelowaniu lub symulacji, w przypadku gdy takie metody dostarczałyby lepszych, bardziej dokładnych wyników.

               (10)

               Komisja powinna przekazać wytyczne w sprawie sporządzania wniosku oraz metodologii testów, które powinny być regularnie aktualizowane w celu uwzględnienia doświadczeń uzyskanych na podstawie oceny poszczególnych wniosków.

               (11)

               Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 443/2009 do wniosku należy dołączyć sprawozdanie weryfikujące sporządzone przez niezależny zatwierdzony organ. Funkcje takiego organu powinna pełnić służba techniczna kategorii A lub B, o której mowa w dyrektywie 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającą ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (7). Aby jednak zapewnić niezależność tego organu, służby techniczne wyznaczone zgodnie z art. 41 ust. 6 tej dyrektywy nie powinny być uznawane za niezależny zatwierdzony organ w rozumieniu niniejszego rozporządzenia. Organ ten powinien dołączyć do sprawozdania weryfikującego stosowne dowody swojej niezależności od wnioskodawcy.

               (12)

               Aby zapewnić sprawną rejestrację i monitorowanie konkretnych oszczędności w odniesieniu do indywidualnych pojazdów, oszczędności należy poświadczyć w ramach homologacji typu pojazdu, a łączną wartość oszczędności należy wpisać do świadectwa zgodności zgodnie z dyrektywą 2007/46/WE.

               (13)

               W razie potrzeby Komisja powinna mieć możliwość doraźnej weryfikacji poświadczonej łącznej wartości oszczędności w odniesieniu do indywidualnych pojazdów. Gdy nie ma wątpliwości, że poświadczone oszczędności są niezgodne z poziomem oszczędności wynikającym z decyzji o zatwierdzeniu danej technologii jako ekoinnowacji, Komisja powinna mieć możliwość nieuwzględnienia poświadczonych oszczędności CO2 przy obliczaniu średnich wartości emisji CO2. Producentowi należy mimo to zapewnić określony czas na wykazanie, że poświadczone wartości są prawidłowe.

               (14)

               Aby zapewnić przejrzystość procedury składania wniosków, należy udostępnić publicznie zbiorczą informację dotyczącą wniosków o zatwierdzenie technologii innowacyjnych oraz metodologii testów. Po zatwierdzeniu metodologii testów powinny być one powszechnie dostępne. Należy stosować właściwe wyjątki od prawa publicznego dostępu do dokumentów określone w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (8).

               (15)

               Zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 443/2009 od dnia rozpoczęcia stosowania zmienionej procedury pomiaru emisji CO2 technologie innowacyjne nie mogą być już zatwierdzane w ramach procedury określonej w tym rozporządzeniu. Aby zapewnić odpowiednie wycofywanie środków na ekoinnowacje zatwierdzonych na podstawie niniejszego rozporządzenia, niniejsze rozporządzenie należy poddać przeglądowi nie później niż w 2015 r.

               (16)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zmian Klimatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedurę składania wniosków oraz oceny, zatwierdzania i poświadczania technologii innowacyjnych zmniejszających emisje CO2 pochodzące z samochodów osobowych na podstawie art. 12 rozporządzenia (WE) nr 443/2009.
   Artykuł 2
   Zakres stosowania
   1.   Za technologię innowacyjną nie może być uznana technologia wchodząca w zakres poniższych środków objętych zintegrowanym podejściem, o którym mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 443/2009:

               a)

               poprawa efektywności energetycznej systemów klimatyzacji;

               b)

               systemy monitorowania ciśnienia w oponach wchodzące w zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 661/2009;

               c)

               opór toczenia opon wchodzący w zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 661/2009 i rozporządzenia (WE) nr 1222/2009;

               d)

               sygnalizatory zmiany biegów wchodzące w zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 661/2009;

               e)

               wykorzystanie biopaliw.

         2.   W odniesieniu do technologii można złożyć wniosek zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jeśli spełnione są następujące warunki:

               a)

               została zastosowana w co najwyżej 3 % wszystkich nowych samochodów osobowych zarejestrowanych w 2009 r.;

               b)

               dotyczy elementów ściśle związanych ze sprawnym działaniem pojazdu i jest zgodna z dyrektywą 2007/46/WE.

         Artykuł 3
   Definicje
   Poza definicjami określonymi w art. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 443/2009 stosuje się następujące definicje:

               a)

               „technologia innowacyjna” oznacza technologię albo kombinację technologii o podobnych parametrach i właściwościach technicznych, jeżeli oszczędności CO2 można wykazać za pomocą jednej metodologii testów i jeżeli każda z technologii wchodzących w skład kombinacji jest objęta zakresem stosowania określonym w art. 2;

               b)

               „dostawca” oznacza producenta technologii innowacyjnej odpowiedzialnego za zapewnienie zgodności produkcji, jego upoważnionego przedstawiciela w Unii lub importera;

               c)

               „wnioskodawca” oznacza producenta lub dostawcę składającego wniosek o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji;

               d)

               „ekoinnowacja” oznacza technologię innowacyjną wraz z metodologią testów, zatwierdzoną przez Komisję zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

               e)

               „niezależny zatwierdzony organ” oznacza służbę techniczną kategorii A lub kategorii B, o której mowa w art. 41 ust. 3 lit. a) i b) dyrektywy 2007/46/WE, spełniający wymogi określone w art. 42 tej dyrektywy, z wyjątkiem służb technicznych wyznaczonych zgodnie z art. 41 ust. 6 tej dyrektywy.

         Artykuł 4
   Stosowanie
   1.   Wniosek o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji składa się do Komisji w formie pisemnej. Wniosek oraz wszystkie dokumenty uzupełniające składa się również pocztą elektroniczną, za pomocą elektronicznego nośnika danych lub poprzez umieszczenie na serwerze zarządzanym przez Komisję. Pisemny wniosek zawiera wykaz dokumentów uzupełniających.
   2.   Wniosek obejmuje poniższe elementy:

               a)

               dane kontaktowe wnioskodawcy;

               b)

               opis technologii innowacyjnej oraz sposób zastosowania jej w pojeździe, w tym dowód potwierdzający, że technologia wchodzi w zakres stosowania określony w art. 2;

               c)

               skrócony opis technologii innowacyjnej, w tym informacje potwierdzające spełnienie warunków określonych w art. 2 ust. 2, oraz metodologii testów, o której mowa w lit. e) niniejszego ustępu, które udostępnia się publicznie po złożeniu wniosku do Komisji;

               d)

               przybliżone wskazanie indywidualnych pojazdów, w których może lub ma być zastosowana technologia innowacyjna, oraz szacowane redukcje emisji CO2 w odniesieniu do tych pojazdów dzięki zastosowaniu technologii innowacyjnej;

               e)

               metodologię, która ma być zastosowana w celu wykazania redukcji emisji CO2 dzięki technologii innowacyjnej lub – w przypadku gdy metodologia ta została już zatwierdzona przez Komisję – odniesienie do tej zatwierdzonej metodologii;

               f)

               dowód potwierdzający, że:

                           (i)

                           zmniejszenie emisji osiągnięte dzięki technologii innowacyjnej mieści się w zakresie wartości progowych określonym w art. 9 ust. 1 przy uwzględnieniu pogorszenia technologii z upływem czasu;

                           (ii)

                           technologia innowacyjna nie wchodzi w zakres pomiaru CO2 w ramach standardowego cyklu testów, o którym mowa w art. 12 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 443/2009, jak określono w art. 9 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;

                           (iii)

                           wnioskodawca jest odpowiedzialny za zmniejszenie emisji CO2 w wyniku zastosowania technologii innowacyjnej, jak określono w art. 9 ust. 3;

               g)

               sprawozdanie weryfikujące sporządzone przez niezależny zatwierdzony organ, jak określono w art. 7.

         Artykuł 5
   Pojazd referencyjny i pojazd ekoinnowacyjny
   1.   Na potrzeby wykazania emisji CO2, o którym mowa w art. 8, wnioskodawca wyznacza:

               a)

               pojazd ekoinnowacyjny wyposażony w technologię innowacyjną;

               b)

               pojazd referencyjny, który nie jest wyposażony w technologię innowacyjną, ale który pod każdym innym względem jest identyczny z pojazdem ekoinnowacyjnym.

         2.   Jeśli wnioskodawca uzna, że informacje, o których mowa w art. 8 i 9, można wykazać bez zastosowania pojazdu referencyjnego i pojazdu ekoinnowacyjnego określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, wniosek zawiera niezbędne informacje uzasadniające taki pogląd oraz metodologię dostarczającą równorzędnych wyników.
   Artykuł 6
   Metodologia testów
   1.   Metodologia testów, o której mowa w art. 4 ust. 2 lit. e), dostarcza wyników, które są możliwe do zweryfikowania, powtarzalne i porównywalne. Umożliwia ona wykazanie w wiarygodny sposób istotnych pod względem statystycznym korzyści w postaci zmniejszenia emisji CO2 oraz – w stosownych przypadkach – uwzględnia interakcje z innymi ekoinnowacjami.
   2.   Komisja publikuje wytyczne w sprawie opracowania metodologii testów dla poszczególnych potencjalnych technologii innowacyjnych spełniających kryteria określone w ust. 1.
   Artykuł 7
   Sprawozdanie weryfikujące
   1.   Sprawozdanie weryfikujące, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. g), sporządza niezależny zatwierdzony organ, który nie może być częścią wnioskodawcy ani nie może w inny sposób być związany z tym podmiotem.
   2.   Na potrzeby sprawozdania weryfikującego niezależny zatwierdzony organ:

               a)

               sprawdza, czy są spełnione kryteria kwalifikowalności określone w art. 2 ust. 2;

               b)

               sprawdza, czy informacje podane zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. f) spełniają kryteria określone w art. 9;

               c)

               sprawdza, czy metodologia testów, o której mowa w art. 4 ust. 2 lit. e), jest odpowiednia do poświadczenia oszczędności CO2 wynikających z zastosowania technologii innowacyjnej w pojazdach, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. d), i czy spełnia ona minimalne wymogi określone w art. 6 ust. 1;

               d)

               sprawdza, czy technologia innowacyjna spełnia stosowne wymogi dotyczące homologacji typu pojazdu;

               e)

               oświadcza, że spełnia ona wymóg określony w ust. 1 niniejszego artykułu.

         3.   W celu poświadczenia oszczędności CO2 zgodnie z art. 11, na wniosek producenta niezależny zatwierdzony organ sporządza sprawozdanie dotyczące wzajemnego oddziaływania kilku ekoinnowacji zastosowanych w jednym typie pojazdu, jego wariancie lub wersji.
   Sprawozdanie określa oszczędności CO2 wynikające z zastosowania różnych ekoinnowacji, z uwzględnieniem wpływu ich wzajemnego oddziaływania.
   Artykuł 8
   Wykazywanie emisji CO2

   1.   W odniesieniu do pewnej liczby pojazdów reprezentatywnych dla indywidualnych pojazdów wskazanych zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. d) wykazuje się następujące emisje CO2:

               a)

               emisje CO2 pochodzące z pojazdu referencyjnego oraz pojazdu ekoinnowacyjnego, w którym wprowadzono technologię innowacyjną, wynikające z zastosowania metodologii, o której mowa w art. 4 ust. 2 lit. e);

               b)

               emisje CO2 pochodzące z pojazdu referencyjnego oraz pojazdu ekoinnowacyjnego, w którym wprowadzono technologię innowacyjną, wynikające z zastosowania standardowego cyklu testów określonego w art. 12 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 443/2009.

         Wykazywanie emisji CO2 zgodnie z akapitem pierwszym lit. a) i b) odbywa się w warunkach testowych identycznych dla wszystkich testów.
   2.   Łączna wartość oszczędności w odniesieniu do indywidualnego pojazdu to różnica między emisjami wykazanymi zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy lit. a).
   W przypadku gdy zachodzi różnica między emisjami wykazanymi zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy lit. b), różnicę tę odejmuje się od łącznej wartości oszczędności wykazanych zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy lit. a).
   Artykuł 9
   Kryteria kwalifikowalności
   1.   Minimalna redukcja osiągnięta dzięki technologii innowacyjnej wynosi 1 g CO2/km. Tę wartość progową uznaje się za osiągniętą, jeżeli łączna wartość oszczędności wynikających z zastosowania technologii innowacyjnej wykazana zgodnie z art. 8 ust. 2 wynosi co najmniej 1 g CO2/km.
   2.   W przypadku gdy łączna wartość oszczędności wynikających z zastosowania technologii innowacyjnej nie obejmuje oszczędności wykazanych w ramach standardowego cyklu testów zgodnie z art. 8 ust. 2, tę technologię innowacyjną uznaje się za nieobjętą standardowym cyklem testów.
   3.   Techniczny opis technologii innowacyjnej, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. b), dostarcza informacji niezbędnych do wykazania, że działanie technologii polegające na zmniejszaniu emisji CO2 nie zależy od ustawień bądź wyborów, na które wnioskodawca nie ma wpływu.
   W przypadku gdy opis opiera się na założeniach, założenia te muszą być możliwe do zweryfikowania i oparte na istotnych i niezależnych dowodach statystycznych potwierdzających te założenia oraz możliwość ich przyjęcia w całej Unii.
   Artykuł 10
   Ocena wniosku o zatwierdzenie ekoinnowacji
   1.   Po otrzymaniu wniosku Komisja udostępnia publicznie skrócony opis technologii innowacyjnej i metodologii testów, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c).
   2.   Komisja ocenia wniosek i w ciągu dziewięciu miesięcy od daty otrzymania kompletnego wniosku zatwierdza technologię innowacyjną jako ekoinnowację wraz z metodologią testów, o ile nie wniesiono zastrzeżeń co do kwalifikowalności technologii lub stosowności metodologii testów.
   Decyzja o zatwierdzeniu technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji zawiera informacje niezbędne do poświadczenia oszczędności CO2 zgodnie z art. 11 niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem zastosowania wyjątków od prawa publicznego dostępu do dokumentów określonego w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001.
   3.   Komisja może zażądać korekty proponowanej metodologii testów lub zażądać zastosowania innej zatwierdzonej metodologii testów niż ta proponowana przez wnioskodawcę. Wnioskodawca jest konsultowany w sprawie proponowanych korekt lub wyboru metodologii testów.
   4.   Okres oceny może zostać przedłużony o pięć miesięcy, w przypadku gdy Komisja stwierdzi, że z uwagi na złożoność technologii innowacyjnej i towarzyszącej jej metodologii testów lub z uwagi na rozmiary i treść wniosku nie może być on poddany właściwej ocenie w ciągu dziewięciomiesięcznego okresu oceny.
   W ciągu 40 dni od daty otrzymania wniosku Komisja powiadamia wnioskodawcę o decyzji w sprawie przedłużenia okresu oceny.
   Artykuł 11
   Poświadczanie oszczędności CO2 wynikających z zastosowania ekoinnowacji
   1.   Producent, który chce skorzystać ze zmniejszenia swoich średnich wartości emisji CO2 w celu spełnienia swoich określonych celów w zakresie emisji poprzez oszczędności CO2 wynikające z zastosowania ekoinnowacji, składa do organu udzielającego homologacji w rozumieniu dyrektywy 2007/46/WE wniosek o wydanie świadectwa homologacji typu WE pojazdu, w którym zastosowano ekoinnowację. Wniosek o wydanie świadectwa obejmuje, oprócz dokumentów zawierających niezbędne informacje określone w art. 6 dyrektywy 2007/46/WE, także odniesienie do decyzji Komisji w sprawie zatwierdzenia ekoinnowacji zgodnie z art. 10 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
   2.   Poświadczone oszczędności CO2 wynikające z zastosowania ekoinnowacji wykazane zgodnie z art. 8 niniejszego rozporządzenia podaje się osobno zarówno w dokumentacji homologacji typu, jak również na świadectwie zgodności zgodnie z dyrektywą 2007/46/WE, na podstawie testów przeprowadzonych przez służby techniczne zgodnie z art. 11 tej dyrektywy, przy zastosowaniu zatwierdzonej metodologii testów.
   W przypadku gdy oszczędności CO2 wynikające z zastosowania ekoinnowacji dla danego typu, wariantu lub wersji są poniżej wartości progowej określonej w art. 9 ust. 1, oszczędności te nie podlegają poświadczeniu.
   3.   W przypadku gdy w pojeździe zastosowano więcej niż jedną ekoinnowację, oszczędności CO2 wykazuje się osobno dla każdej ekoinnowacji zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 1. Łączna wartość oszczędności obliczonych zgodnie z art. 8 ust. 2 dla każdej ekoinnowacji stanowi łączną wartość oszczędności CO2 na potrzeby poświadczenia danego pojazdu.
   4.   W przypadku gdy z uwagi na ich oczywiście odmienny charakter nie można wykluczyć wzajemnego oddziaływania kilku ekoinnowacji zastosowanych w jednym pojeździe, producent wskazuje ten fakt we wniosku składanym do organu udzielającego homologacji i przekazuje sprawozdanie niezależnego zatwierdzonego organu dotyczące wpływu wzajemnego oddziaływania kilku ekoinnowacji zastosowanych w pojeździe na oszczędności, o którym to sprawozdaniu mowa w art. 7 ust. 3.
   W przypadku gdy z uwagi na to wzajemne oddziaływanie łączna wartość oszczędności wynosi mniej niż 1 g CO2/km przemnożony przez liczbę ekoinnowacji, przy obliczaniu łącznej wartości oszczędności zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu uwzględnia się wyłącznie te oszczędności wynikające z zastosowania ekoinnowacji, które zachowują wartość progową określoną w art. 9 ust. 1.
   Artykuł 12
   Weryfikacja świadectw
   1.   Komisja zapewnia doraźną weryfikację świadectw i oszczędności CO2 przypisanych do poszczególnych pojazdów.
   W przypadku gdy Komisja stwierdzi różnicę między poświadczonymi oszczędnościami a oszczędnościami, które zweryfikowała przy pomocy stosownych metodologii testów, powiadamia o swoich wnioskach producenta.
   Producent może w ciągu 60 dni od daty otrzymania powiadomienia przedstawić Komisji dowody na poparcie prawidłowości poświadczonych oszczędności CO2. Na wniosek Komisji przedstawia się sprawozdanie dotyczące wzajemnego oddziaływania różnych ekoinnowacji, o którym mowa w art. 7 ust. 3.
   2.   Jeśli dowody, o których mowa w ust. 1, nie zostaną przedstawione w wyznaczonym terminie lub jeśli Komisja uzna, że są one niewystarczające, Komisja może nie uwzględnić poświadczonych oszczędności CO2 przy obliczaniu średniej wartości emisji producenta na kolejny rok kalendarzowy.
   3.   Producent, którego poświadczone oszczędności CO2 nie będą uwzględniane, może złożyć wniosek o ponowne poświadczenie przedmiotowych pojazdów zgodnie z procedurą określoną w art. 11.
   Artykuł 13
   Ujawnianie informacji
   Wnioskodawca wnoszący o zachowanie poufności informacji przekazywanych na podstawie niniejszego rozporządzenia uzasadnia powód zastosowania wyjątków określonych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
   Artykuł 14
   Przegląd
   Niniejsze rozporządzenie oraz ekoinnowacje zatwierdzone na jego podstawie poddaje się przeglądowi najpóźniej do dnia 31 grudnia 2015 r.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 25 lipca 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 1.

      (2)  COM(2007) 19 wersja ostateczna.

      (3)  COM(2007) 22 wersja ostateczna.

      (4)  Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 342 z 22.12.2009, s. 46.

      (6)  Dz.U. L 199 z 28.7.2008, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1.

      (8)  Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/593 z dnia 5 kwietnia 2016 r. zatwierdzające inną niż znaczna zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Olive de Nîmes (ChNP)]

text:
               19.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 103/12

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/593
   z dnia 5 kwietnia 2016 r.
   zatwierdzające inną niż znaczna zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Olive de Nîmes (ChNP)]
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Francji o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Olive de Nîmes” zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 991/2010 (2).

               (2)

               Proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja opublikowała zatem wniosek o wprowadzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (3).

               (3)

               Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, wymienioną zmianę specyfikacji należy zatem zatwierdzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Zatwierdza się zmianę w specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy „Olive de Nîmes” (ChNP).
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 5 kwietnia 2016 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Phil HOGAN

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 991/2010 z dnia 4 listopada 2010 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Olive de Nîmes (ChNP)] (Dz.U. L 288 z 5.11.2010, s. 12).

      (3)  Dz.U. C 358 z 30.10.2015, s. 11.


title: Rozporządzenie wykonawcze Rady 2012/544/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczące wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii

text:
               26.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 165/20

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY 2012/544/WPZiB
   z dnia 25 czerwca 2012 r.
   dotyczące wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. dotyczące środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (1), w szczególności jego art. 32 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 18 stycznia 2012 r. Rada przyjęła rozporządzenie (UE) nr 36/2012.

               (2)

               Ze względu na powagę sytuacji panującej w Syrii oraz zgodnie z decyzją wykonawczą Rady 2012/335/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. zmieniającą decyzję Rady 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (2), do wykazu osób fizycznych i prawnych, podmiotów lub organów objętych środkami ograniczającymi zamieszczonego w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 36/2012 należy dodać kolejną osobę i kolejne podmioty,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Osobę i podmioty wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do wykazu zamieszczonego w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 36/2012.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 16 z 19.1.2012, s. 1.

      (2)  Patrz str. 00 Dz.U. 80.

      ZAŁĄCZNIK

         OSOBY I PODMIOTY, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1

         Osoby

                  Imię i nazwisko

                  Informacje identyfikujące

                  Powody umieszczenia w wykazie

                  Data umieszczenia w wykazie

                  1.

                  Bouthaina Shaaban
                  (vel Buthaina Shaaban)

                  Ur. w 1953 w Homs, Syria

                  Od lipca 2008 r. doradczyni prezydenta ds. polityki i mediów; powiązana zatem z brutalnymi rozprawami ze społeczeństwem.

                  26.6.2012

         Podmioty

                  Nazwa

                  Informacje identyfikujące

                  Powody umieszczenia w wykazie

                  Data umieszczenia w wykazie

                  1.

                  Ministerstwo Obrony

                  Adres: Umayyad Square, Damascus
                  Tel.: +963-11-7770700

                  Dział rządu syryjskiego bezpośrednio zaangażowany w represje.

                  26.6.2012

                  2.

                  Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

                  Adres: Merjeh Square, Damascus
                  Tel.: +963-11-2219400, +963-11-2219401, +963-11-2220220, +963-11-2210404

                  Dział rządu syryjskiego bezpośrednio zaangażowany w represje.

                  26.6.2012

                  3.

                  Syryjskie Biuro Bezpieczeństwa Narodowego

                  Dział rządu syryjskiego i część partii Baas. Bezpośrednio zaangażowane w represje. Poleciło syryjskim służbom bezpieczeństwa zastosować daleko posunięte środki przeciwko demonstrantom.

                  26.6.2012

                  4.

                  Syryjski Międzynarodowy Bank Islamski
                  (vel Syrian International Islamic Bank; vel SIIB)

                  Siedziba: Syria International Islamic Bank Building, Main Highway Road, Al Mazzeh Area, P.O. Box 35494, Damascus, Syria
                  Filia: P.O. Box 35494, Mezza'h Vellat Sharqia'h, obok Konsulatu Arabii Saudyjskiej, Damaszek, Syria

                  Działał jako przykrywka dla Banku Handlowego Syrii, co pozwoliło temu drugiemu na obejście sankcji nałożonych na niego przez UE. Od 2011 do 2012 r. SIIB w zakamuflowany sposób pośredniczył w udostępnieniu finansowania wartego prawie 150 mln USD w imieniu Banku Handlowego Syrii. Transakcje finansowe dokonane rzekomo przez SIIB zostały w rzeczywistości dokonane przez Bank Handlowy Syrii.
                  Prócz współpracy z Bankiem Handlowym Syrii w obchodzeniu sankcji w 2012 r. SIIB umożliwił dokonanie wielu znacznych płatności na rzecz Syryjsko-Libańskiego Banku Handlowego, innego banku już umieszczonego przez UE w wykazie.
                  W ten sposób SIIB przyczynił się do zapewniania reżimowi syryjskiemu wsparcia finansowego.

                  26.6.2012

                  5.

                  Powszechna Organizacja Radiowo-Telewizyjna
                  (vel Syrian Directorate General of Radio & Television Est; vel General Radio and Television Corporation; vel Radio and Television Corporation; vel GORT)

                  Adres: Al Oumaween Square, P.O. Box 250, Damascus, Syria.
                  Tel. (963 11) 223 4930

                  Agencja państwowa podległa syryjskiemu Ministerstwu Informacji, jako taka wspiera i propaguje jego politykę informacyjną. Odpowiedzialna za działalność syryjskich publicznych kanałów telewizyjnych, dwóch naziemnych i jednego satelitarnego, oraz za rządowe rozgłośnie radiowe. GORT podżegała do przemocy wobec syryjskiej ludności cywilnej, działając jako narzędzie propagandowe reżimu Assada i dezinformując.

                  26.6.2012

                  6.

                  Syryjskie Przedsiębiorstwo Transportu Paliw
                  (vel Syrian Crude Oil Transportation Company; vel„SCOT”; vel„SCOTRACO”

                  Banias Industrial Area, Latakia Entrance Way, P.O. Box 13, Banias, Syria; strona internetowa: www.scot-syria.com; e-mail: scot50@scn-net.org

                  Publiczne przedsiębiorstwo paliwowe. Udziela reżimowi wsparcia finansowego.

                  26.6.2012


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/481 z dnia 20 marca 2015 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               21.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 77/5

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/481
   z dnia 20 marca 2015 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 20 marca 2015 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK

         Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  IL

                  94,1

                  MA

                  85,6

                  TR

                  81,6

                  ZZ

                  87,1

                  0707 00 05

                  JO

                  206,0

                  MA

                  174,9

                  TR

                  161,6

                  ZZ

                  180,8

                  0709 93 10

                  MA

                  101,5

                  TR

                  172,3

                  ZZ

                  136,9

                  0805 10 20

                  EG

                  48,9

                  IL

                  68,8

                  MA

                  53,5

                  TN

                  61,8

                  TR

                  71,3

                  ZZ

                  60,9

                  0805 50 10

                  TR

                  61,9

                  ZZ

                  61,9

                  0808 10 80

                  AR

                  94,0

                  BR

                  71,9

                  CL

                  104,5

                  CN

                  81,0

                  MK

                  28,2

                  US

                  251,8

                  ZZ

                  105,2

                  0808 30 90

                  AR

                  106,6

                  CL

                  126,1

                  CN

                  102,1

                  ZA

                  133,6

                  ZZ

                  117,1

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 7). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.