title: Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 60/2012 z dnia 16 stycznia 2012 r. w sprawie zakończenia częściowego przeglądu okresowego prowadzonego na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 w odniesieniu do środków antydumpingowych obowiązujących względem przywozu żelazokrzemu pochodzącego między innymi z Rosji

text:
               25.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 22/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 60/2012
   z dnia 16 stycznia 2012 r.
   w sprawie zakończenia częściowego przeglądu okresowego prowadzonego na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 w odniesieniu do środków antydumpingowych obowiązujących względem przywozu żelazokrzemu pochodzącego między innymi z Rosji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
   uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   PROCEDURA

   1.1.   Obowiązujące środki

               (1)

               Rozporządzeniem (WE) nr 172/2008 (2) („rozporządzenie pierwotne”) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz żelazokrzemu pochodzącego między innymi z Rosji. Środek przyjął formę cła ad valorem o stawce wynoszącej od 17,8 % do 22,7 %. Dochodzenie, którego wynikiem jest niniejsze rozporządzenie, będzie zwane dalej „pierwotnym dochodzeniem”.

         1.2.   Wniosek o dokonanie przeglądu

               (2)

               W dniu 30 listopada 2009 r. Komisja Europejska („Komisja”) otrzymała wniosek o przeprowadzenie częściowego przeglądu okresowego na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego („przegląd okresowy”). Wniosek złożony przez producenta eksportującego z Rosji, Czelabiński Kombinat Elektrometalurgiczny SA i jego powiązaną spółkę Kuźnieckie Zakłady Żelazostopów SA (zwanych dalej wspólnie „wnioskodawcą”), był ograniczony w zakresie do zbadania dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy. Stawka cła antydumpingowego obowiązująca względem wnioskodawcy wynosi 22,7 % w oparciu o margines dumpingu wnioskodawcy.

               (3)

               We wniosku wnioskodawca argumentował, że w odniesieniu do wnioskodawcy okoliczności, na podstawie których wprowadzono obowiązujące środki, uległy zmianie i że są to zmiany o trwałym charakterze.

               (4)

               Wnioskodawca przedstawił dowody prima facie świadczące o tym, iż w odniesieniu do wnioskodawcy utrzymywanie środka na dotychczasowym poziomie nie jest już konieczne w celu zrównoważenia skutków dumpingu. Zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku porównanie cen krajowych wnioskodawcy z jego cenami eksportowymi stosowanymi przy wywozie do Unii wskazuje, że margines dumpingu jest znacznie niższy niż obecny poziom obowiązującego środka.

         1.3.   Wszczęcie przeglądu

               (5)

               Po konsultacji z Komitetem Doradczym i po ustaleniu, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia przeglądu okresowego, Komisja postanowiła wszcząć częściowy przegląd okresowy zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, w zakresie ograniczonym do zbadania dumpingu odnośnie do wnioskodawcy. Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu przeglądu w dniu 27 października 2010 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (3) („zawiadomienie o wszczęciu”) i rozpoczęła dochodzenie.

         1.4.   Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny

               (6)

               Produktem objętym przeglądem okresowym jest ten sam produkt, co w pierwotnym dochodzeniu, tj. żelazokrzem pochodzący z Rosji, obecnie objęty kodami CN 7202 21 00, 7202 29 10 i 7202 29 90.

               (7)

               Produkt wytwarzany i sprzedawany w Rosji i produkt wywożony do Unii mają takie same podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz zastosowania, dlatego też uznaje się je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

         1.5.   Strony, których dotyczy postępowanie

               (8)

               Komisja oficjalnie powiadomiła przemysł unijny, wnioskodawcę oraz władze państwa wywozu o wszczęciu przeglądu okresowego. Zainteresowanym stronom umożliwiono wyrażenie opinii na piśmie i ustnie.

               (9)

               Komisja przesłała wnioskodawcy kwestionariusze i otrzymała odpowiedź w ustalonym terminie. Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje, jakie uznała za niezbędne dla celów stwierdzenia dumpingu, oraz przeprowadziła wizyty weryfikacyjne w następujących miejscach:

                           —

                           Czelabiński Kombinat Elektrometalurgiczny SA („CHEM”), Czelabińsk, Rosja,

                           —

                           Kuźnieckie Zakłady Żelazostopów SA („KF”), Kuźnieck, Rosja,
                           oraz

                           —

                           RFA International LP („RFAI”) w Mishawaka, USA i Nieuwdorp Zld w Niderlandach.

         1.6.   Okres objęty dochodzeniem

               (10)

               Dochodzenie objęło okres od dnia 1 października 2009 r. do dnia 30 września 2010 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”).

         2.   TRWAŁY CHARAKTER ZMIENIONYCH OKOLICZNOŚCI

   2.1.   Wprowadzenie

               (11)

               Tytułem wstępu przypomina się, że zgodnie z orzecznictwem sądów UE (4) przy ocenie potrzeby utrzymania obowiązujących środków w przeglądzie prowadzonym na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego instytucjom przysługuje szeroki zakres uznania, włącznie z możliwością dokonania w przyszłości oceny polityki cenowej eksporterów objętych postępowaniem. To w takim kontekście instytucje muszą badać argumentację wnioskodawcy wyjaśniającą, dlaczego okoliczności kształtujące jego sytuację zmieniły się w sposób trwały, co rzekomo uzasadnia obniżenie lub nawet zniesienie cła.

               (12)

               Wnioskodawca twierdził, że zmienione okoliczności można słusznie uznać za mające trwały charakter, a zatem poziom środków należy obniżyć albo w ogóle je uchylić w stosunku do wnioskodawcy, ponieważ jest mało prawdopodobne, aby w dającej się przewidzieć przyszłości w ogóle doszło do ponownego przywozu po cenach dumpingowych lub podobnych do cen ustalonych w pierwotnym dochodzeniu.

         2.2.   Uwagi dotyczące kwestii ewentualnego dalszego stosowania przez wnioskodawcę dumpingu na rynku UE podczas ODP
       (5)

               (13)

               Przed udzieleniem odpowiedzi na różne argumenty wysuwane przez wnioskodawcę w odniesieniu do (rzekomo) trwałego charakteru (rzekomo) zmienionych okoliczności przydatne będzie opisanie przeprowadzonych przez instytucje rozważań dotyczących kwestii ewentualnego dalszego stosowania przez wnioskodawcę dumpingu na rynku UE podczas ODP.

         2.2.1.   Wartość normalna

               (14)

               W celu ustalenia wartości normalnej ustalono najpierw, czy całkowita wielkość sprzedaży krajowej produktu podobnego dokonanej przez przedsiębiorstwo na rzecz klientów niezależnych była reprezentatywna w porównaniu z całkowitą wielkością jego sprzedaży eksportowej do Unii. Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego sprzedaż krajową uznaje się za reprezentatywną, gdy całkowita wielkość sprzedaży krajowej wynosi co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży do Unii produktu objętego postępowaniem. Stwierdzono, że łączna sprzedaż produktu podobnego dokonana przez przedsiębiorstwo na rynku krajowym była reprezentatywna.

               (15)

               W odniesieniu do każdego typu produktu sprzedawanego przez przedsiębiorstwo na rynku krajowym i uznanego za bezpośrednio porównywalny z typem produktu sprzedawanym na wywóz do Unii ustalono, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajowa danego typu produktu uznawana była za wystarczająco reprezentatywną, jeśli całkowita wielkość sprzedaży tego typu produktu klientom niezależnym na rynku krajowym w ODP była równa co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży porównywalnego typu produktu wywożonego do Unii.

               (16)

               Zbadano również, czy można uznać, że sprzedaż krajowa każdego typu produktu była dokonywana w ramach zwykłego obrotu handlowego zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W tym celu ustalono odsetek sprzedaży krajowej z zyskiem każdego wywożonego typu produktu objętego postępowaniem, dokonanej na rzecz niezależnych klientów na rynku krajowym w każdym z okresów.

               (17)

               W odniesieniu do tych typów produktu, w których przypadku ponad 80 % wielkości sprzedaży danego typu produktu na rynku krajowym zrealizowano powyżej kosztów, a średnia ważona cena sprzedaży danego typu była równa lub wyższa od jednostkowego kosztu produkcji, wartość normalną dla każdego typu produktu obliczono jako średnią ważoną rzeczywistych cen krajowych całej sprzedaży rozpatrywanego typu, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem, czy nie.

               (18)

               W przypadkach gdy wielkość sprzedaży z zyskiem typu produktu stanowiła 80 % lub mniej całkowitej wielkości sprzedaży danego typu, lub gdy średnia ważona ceny danego typu była niższa niż jednostkowy koszt produkcji, wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona ceny wyłącznie sprzedaży krajowej z zyskiem dla danego typu zrealizowanej w każdym z okresów.

               (19)

               W przypadku gdy ceny krajowe określonego typu produktu sprzedawanego przez przedsiębiorstwo nie mogły stanowić podstawy do ustalenia wartości normalnej, wartość normalna została skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

               (20)

               W celu skonstruowania wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz kwota zysku zostały ustalone na podstawie formuły wprowadzającej w art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, tj. w oparciu o faktyczne dane dotyczące produkcji i sprzedaży produktu podobnego przez przedsiębiorstwo w zwykłym obrocie handlowym.

         2.2.2.   Cena eksportowa

               (21)

               Sprzedaż eksportowa do Unii dokonywana jest przez przedsiębiorstwo za pośrednictwem szwajcarskiego oddziału jego powiązanego przedsiębiorstwa RFAI, które w ODP pełniło wszystkie funkcje związane z przywozem w odniesieniu do towarów wprowadzanych do swobodnego obrotu w Unii, czyli funkcje powiązanego importera.

               (22)

               Z tego względu cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen pierwszej odsprzedaży przywożonych produktów niezależnemu nabywcy, z uwzględnieniem wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą, a także uzasadnionej marży dla SG&A i zysków. W tym celu, wobec braku nowych informacji od niezależnych importerów co do osiągniętych zysków, wykorzystano stopę zysku zastosowaną w pierwotnym dochodzeniu, a mianowicie 6 %.

               (23)

               Wnioskodawca twierdził, że RFAI należy traktować jako część tego samego podmiotu gospodarczego i wskutek tego przy ustalaniu cen eksportowych nie powinno się odliczać SG&A i zysku RFAI.

               (24)

               Twierdzenia tego nie można przyjąć z następujących powodów:

                           —

                           obaj producenci eksportujący mają własny dział sprzedaży eksportowej,

                           —

                           przedsiębiorstwo RFAI jest mocno zaangażowane w działalność międzynarodową grupy (obsługę klienta, logistykę i planowanie dostaw, zakupy dóbr kapitałowych i podstawowych surowców itd.),

                           —

                           szwajcarski oddział RFAI pełni wszystkie funkcje normalnie pełnione przez powiązanego importera w UE,

                           —

                           RFAI sprzedaje żelazokrzem pod swą własną nazwą i na własny rachunek niepowiązanym klientom w UE i poza nią,

                           —

                           RFAI utrzymuje stosunki w zakresie kupna i sprzedaży z dwoma powiązanymi producentami rosyjskimi KF i CHEM,

                           —

                           każde przedsiębiorstwo sporządza własne sprawozdanie finansowe i nie istnieje skonsolidowane sprawozdanie finansowe, oraz

                           —

                           każde przedsiębiorstwo składa własną deklarację podatkową odpowiednim organom.

                     Twierdzenie, że przy konstruowaniu ceny eksportowej nie powinno się odliczać SG&A i zysku, musiało zatem zostać odrzucone. Uwagi wnioskodawcy w odniesieniu do tego punktu w odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń zostaną omówione poniżej (pkt 2.3).

               (25)

               Wnioskodawca twierdził również, że zgodnie z art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego przy obliczaniu ceny eksportowej nie powinno się odejmować cła antydumpingowego, ponieważ cło jest należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży i dalszych cenach sprzedaży w Unii. W odniesieniu do tego twierdzenia w dochodzeniu ustalono, że średnie ważone ceny odsprzedaży żelazokrzemu w Unii wzrosły w porównaniu z cenami podczas pierwotnego dochodzenia i obecne ceny eksportowe odsprzedaży są w przeważającym stopniu o ponad 22,7 % wyższe od tychże cen podczas pierwotnego dochodzenia. Można zatem uznać, że cło antydumpingowe jest należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży wnioskodawcy. W rezultacie to twierdzenie wnioskodawcy mogło zostać przyjęte i przy obliczaniu konstruowanych cen eksportowych zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie dokonano odjęcia ceł antydumpingowych.

         2.2.3.   Porównanie

               (26)

               Wartość normalną i cenę eksportową porównywano na podstawie ceny ex-works. Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, wzięto pod uwagę, w formie dostosowań, koszty transportu, ubezpieczenia, koszty terminalowe i koszty przeładunku, koszty kredytów i prowizje, tam gdzie było to stosowne i uzasadnione, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

         2.2.4.   Margines dumpingu

               (27)

               Jak przewidziano w art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, średnią ważoną wartość normalną dla poszczególnych typów porównano ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego typu produktu objętego postępowaniem. Wynik wskazywał na istnienie dumpingu.

               (28)

               W celu obliczenia marginesu dumpingu instytucje, podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, zwróciły uwagę na to, że CHEM i KF są blisko powiązane. Podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu i zgodnie z przyjętym przez instytucje sposobem postępowania obliczono jeden margines dumpingu dla całej grupy. W ramach metody zastosowanej w tym celu na potrzeby ujawnienia ostatecznych ustaleń wielkość dumpingu obliczono dla każdego poszczególnego producenta eksportującego przed ustaleniem średniej ważonej stawki dumpingu dla grupy jako całości. Należy zauważyć, że ta metodyka różniła się od metodyki stosowanej w pierwotnym dochodzeniu, gdzie obliczenia dumpingu dokonano poprzez połączenie wszystkich odpowiednich danych odnoszących się do sprzedaży krajowej, kosztów produkcji, rentowności i sprzedaży w Unii dokonywanej przez jednostki produkcyjne. Wnioskodawca twierdził, że stosowanie tej metodyki będzie sprzeczne z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Również ta kwestia zostanie poruszona poniżej (pkt 2.3).

         2.3.   Analiza reakcji na ujawnienie ostatecznych ustaleń odnoszących się do marginesu dumpingu podczas ODP

               (29)

               Wnioskodawca przedstawił szereg uwag na temat pewnych aspektów obliczeń, takich jak koszt produkcji, SG&A, marża zysku, wartość normalna i dostosowania. Wszystkie te uwagi rozpatrzono i w stosownych przypadkach poprawiono błędy pisarskie. Ostateczne ustalenia zostały wskutek tego zmodyfikowane.

               (30)

               Ponadto wnioskodawca zwrócił się do Komisji z wnioskiem o wyrażenie wielkości dumpingu na podstawie wartości CIF, którą sam skonstruował na potrzeby niniejszego dochodzenia, odwołując się tym samym do art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Podstawą tego wniosku było twierdzenie, że cena zadeklarowana organom celnym jest ceną transferową, która zapewne jest właściwa do celów celnych, lecz nie jest ceną, którą powinno się stosować przy obliczaniu dumpingu w postępowaniu antydumpingowym. Wniosek ten należy odrzucić, ponieważ różnicę między ceną eksportową a wartością normalną, tj. wielkość dumpingu, powinno się wyrażać na tej samej podstawie, która jest następnie stosowana przez organy celne do ustalenia cła, które ma być pobrane. Jest nią faktycznie wartość CIF zadeklarowana przez wnioskodawcę organom celnym. W związku z tym wartości tej użyto w obliczeniach.

               (31)

               Jeśli chodzi o obliczenie kosztu produkcji, wnioskodawca kwestionował podejście Komisji polegające na zastosowaniu średniej ceny zakupu głównego składnika kosztów od niepowiązanego dostawcy zamiast rzeczywistej ceny zapłaconej powiązanemu dostawcy tego samego składnika kosztów przy konstruowaniu wartości normalnej. Twierdzenie to należy odrzucić, ponieważ cena pobierana przez powiązanego dostawcę była znacznie niższa od ceny płaconej za ten sam surowiec niezależnemu dostawcy. Ceny tej nie można zatem uznać za cenę wolnorynkową. W związku z powyższym ten element kosztów należało dostosować.

               (32)

               Po ujawnieniu ustaleń wnioskodawca twierdził, że kosztów pakowania nie potraktowano konsekwentnie przy porównywaniu cen eksportowych z wartościami normalnymi. Zbadano tę kwestię i w stosownych przypadkach poprawiono błędy pisarskie.

               (33)

               Wnioskodawca wypowiedział się również na temat wyłączenia pewnego szczególnego typu produktu z transakcji eksportowych. Sprzedaż do Unii tego typu produktu stanowiła mniej niż 5 % sprzedaży do Unii produktu objętego postępowaniem, dokonanej przez wnioskodawcę podczas ODP. Argument ten należy odrzucić z uwagi na to, że na rynku krajowym nie dokonywano sprzedaży tego typu produktu ani nie przedstawiono konkretnych kosztów produkcji. Ponieważ wielkość wywozu do Unii tego typu produktu podczas ODP była niska, nie uznano za właściwe uciekania się do konstruowania wartości normalnej na podstawie kosztów produkcji innych typów produktu i tym samym czynienia dostosowań uwzględniających różnice produktów.

               (34)

               Ponadto i jak wyjaśniono powyżej, w szczególności w odniesieniu do dwóch ważnych punktów dotyczących obliczenia marginesu dumpingu, a mianowicie: (i) kwestii, czy CHEM, KF i RFAI tworzą jeden podmiot gospodarczy (6); oraz (ii) obliczenia odrębnej wielkości dumpingu z jednej strony dla CHEM, a z drugiej – dla KF (7), wnioskodawca przedstawił szczegółowe uwagi w odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń.

               (35)

               W odniesieniu do pierwszego twierdzenia, a w szczególności do argumentów wysuniętych przez wnioskodawcę w odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń, stwierdzono, co następuje.

               (36)

               Wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko, zgodnie z którym właścicielami dwóch producentów eksportujących i powiązanego przedsiębiorstwa handlowego RFAI i osobami sprawującymi kontrolę nad tymi podmiotami są w efekcie ci sami beneficjenci, a zatem przedsiębiorstwo RFAI nie jest niezależne i po prostu wykonuje polecenia właścicieli wnioskodawcy. Wnioskodawca uznał wszystkie elementy wymienione powyżej w motywie 24, lecz nie zgodził się z ich oceną dokonaną przez instytucje, twierdząc, że elementy te nie mają wpływu na to, czy CHEM, KF i RFAI są częściami jednego podmiotu gospodarczego.

               (37)

               Instytucje odrzucają uwagi wnioskodawcy. Kryteria, które już wyliczono powyżej, zwłaszcza gdy uwzględnić je łącznie, dobrze uzasadniają odrzucenie twierdzenia wnioskodawcy. Wszystkie elementy wymienione powyżej w motywie 24 wskazują na strukturę grupową, w której wszystkie przedsiębiorstwa są odrębnymi podmiotami prawnymi i gdzie KF i CHEM pełniły wszystkie funkcje producentów eksportujących (funkcje obejmujące produkcję i wywóz), a RFAI działa głównie jako powiązane przedsiębiorstwo handlowe/importer w UE.

               (38)

               W odniesieniu do drugiego twierdzenia nie jest konieczne zajęcie ostatecznego stanowiska w tej sprawie w ramach obecnego dochodzenia przeglądowego. Wynika to z połączenia dwóch przyczyn. Po pierwsze, nawet gdyby przyjąć to twierdzenie (oprócz przyjęcia, w stosownych przypadkach, twierdzeń, o których mowa powyżej w motywie 29), i tak uznanoby, że wnioskodawca stosował dumping na rynku UE podczas ODP, a margines tego dumpingu wyniósłby około 13 %. Po drugie, jak wyjaśniono poniżej, w każdym razie brak jest obecnie wystarczających dowodów, aby uznać margines dumpingu podczas ODP za trwały.

               (39)

               W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń przemysł unijny dowodził, że w wyniku dochodzenia przeglądowego cło na produkty wnioskodawcy należy podnieść, ponieważ, zakładając, że wszystkie twierdzenia wnioskodawcy zostaną odrzucone, margines dumpingu ustalony podczas ODP jest wyższy od obowiązującego cła. Ponieważ jednak, jak wyjaśniono poniżej, brak jest wystarczających dowodów trwałej zmiany okoliczności, nie ma uzasadnienia dla zmiany cła, ani do jego podniesienia, ani obniżenia.

         2.4.   Analiza kwestii istnienia trwałej zmiany okoliczności uzasadniającej obniżenie lub zniesienie cła

               (40)

               Pomimo przyjęcia niektórych twierdzeń wnioskodawcy, jak opisano powyżej, i tak uznano jednak, że podczas ODP stosował on na rynku UE dumping, którego margines wynosił co najmniej 13 %. Ponadto, co zostanie wyjaśnione poniżej, w każdym razie brak jest wystarczających dowodów, aby uznać margines dumpingu podczas ODP za trwały.

               (41)

               Wnioskodawca oparł swe rozumowanie uzasadniające istnienie trwałej zmiany okoliczności na przedstawionych poniżej punktach:

               (42)

                           (i)

                           Po pierwsze, wnioskodawca nawiązał do zmian w strukturze sprzedaży eksportowej grupy, które w połączeniu z rozpoznaniem nowych rosnących rynków miałyby wpływ na wyższe ceny eksportowe żelazokrzemu na wszystkich rynkach eksportowych, w tym w UE, w porównaniu do cen podczas dochodzenia pierwotnego. Wnioskodawca nie przedstawił jednak żadnych udokumentowanych dowodów wskazujących na związek między nową strukturą organizacyjną grupy, rozpoznaniem nowych rosnących rynków i wyższymi cenami na rynku UE. Ustalenia poczynione w dochodzeniu również nie wskazują na istnienie takiego związku. Przeciwnie, mimo że ceny eksportowe były wyraźnie wyższe w ODP w porównaniu do cen stwierdzonych w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem, niemniej jednak były one wyjątkowo niestabilne. Przykładem na to jest fakt, że podczas ODP różnica między najniższą i najwyższą ceną transakcyjną za tonę najlepiej sprzedającego się na rynku UE modelu wynosiła ponad 100 %. Podobną niestabilność można było zaobserwować na rynku krajowym, lecz tendencje cenowe na rynku UE nie były porównywalne z tendencjami cenowymi na rynku krajowym. Dotyczy to również 12-miesięcznego okresu poprzedzającego ODP, który był poddany ścisłej obserwacji w ramach równoległego dochodzenia dotyczącego zwrotu ceł. W istocie wydaje się, że ceny w sprzedaży eksportowej po prostu podążały za światowymi cenami rynkowymi.

               (43)

               Po ujawnieniu ustaleń wnioskodawca użył podobnych argumentów. Ponownie jednak nie przedstawiono wystarczających dowodów. Stwierdza się zatem, że brak jest obecnie wystarczających dowodów na to, że te wyższe ceny eksportowe stosowane przez wnioskodawcę spowodowane były czymkolwiek innym oprócz dominujących cen rynkowych (w szczególności na rynku UE) podczas ODP. Innymi słowy, brak jest wystarczających dowodów na to, że zmiany wprowadzone przez wnioskodawcę w jego organizacyjnej strukturze eksportowej były przyczyną tych wyższych cen i że można się zatem spodziewać, iż ceny te pozostaną na podobnym (lub wyższym) poziomie w przyszłości. W szczególności, w przeciwieństwie do tego, co sugeruje wnioskodawca, nawet zakładając, że dzięki nowej strukturze grupa jest bardziej skuteczna, nie oznacza to, że w przyszłości jego ceny eksportowe do UE będą wysokie i nie spowodują dumpingu.

               (44)

                           (ii)

                           Po drugie, wnioskodawca oświadczył, że jego ceny eksportowe na inne rynki są na poziomie jego cen sprzedaży do Unii lub nawet wyższe. Poczyniono znaczne inwestycje w celu lepszego zaopatrywania innych rynków. Obniżenie lub zniesienie środków antydumpingowych w odniesieniu do wnioskodawcy nie stanowiłoby zatem zachęty do zwiększenia wywozu do UE lub obniżenia stosowanych w tym wywozie cen.

               (45)

               Twierdzenie to nie może jednak prowadzić do zniesienia lub obniżenia obowiązujących środków. Przypomina się, że nawet zgodnie z tym, co twierdzi sam wnioskodawca, podczas ODP wciąż stosował on dumping. Ponadto sam wnioskodawca podkreślał, że UE pozostaje jednym z jego tradycyjnych rynków. Potwierdza to fakt, że wielkość sprzedaży dokonywanej przez wnioskodawcę w UE jest wciąż bardzo duża; jeśli porównać wielkość sprzedaży z zużyciem w UE podczas okresu objętego pierwotnym dochodzeniem (8), stanowiłaby ona znaczny udział w rynku (między 5 a 20 %, dokładnych danych nie można ujawnić ze względu na konieczność zachowania poufności).

               (46)

               Po ujawnieniu ustaleń wnioskodawca podtrzymał swe stanowisko, zgodnie z którym nowe możliwości rynkowe wiąże z innymi niż UE rynkami (Indie, Azja i Stany Zjednoczone). Wnioskodawca nie przedstawił jednak żadnych istotnych dowodów na poparcie swych strategii rynkowych. Wciąż istniejący margines dumpingu podczas ODP, brak danych dotyczących innych rynków i niestabilność cen w sprzedaży eksportowej na rynkach międzynarodowych stanowią elementy przemawiające przeciwko przedmiotowemu twierdzeniu, które to twierdzenie należy zatem odrzucić.

               (47)

                           (iii)

                           Po trzecie, zdaniem wnioskodawcy, rosyjski rynek krajowy, który charakteryzuje się wysoką produkcją stali, pozostaje jednym z jego najważniejszych rynków i spodziewany jest wzrost popytu na produkt podobny w Rosji. Ceny krajowe i eksportowe żelazokrzemu będą również rosły znacznie szybciej niż koszt produkcji. Wnioskodawca zatem prawdopodobnie jeszcze bardziej zwiększy sprzedaż na rynku krajowym, również dlatego, jego zdaniem, że jedyny inny rosyjski producent żelazokrzemu od czasu niedawnej zmiany właściciela będzie produkował głównie na potrzeby wewnętrzne.

               (48)

               Nawet jeśli przyjąć, że wszystkie te twierdzenia są prawdziwe, nie ulega jednak zmianie fakt, że podczas ODP wnioskodawca stosował dumping, którego margines był znaczny, a stosowane ceny niestabilne. Ponadto, jak wyjaśniono powyżej, wielkość sprzedaży wnioskodawcy do UE podczas ODP nie wskazuje na to, by przeniósł się on na inne rynki lub że zamierza to uczynić w najbliższej przyszłości.

               (49)

               W swych uwagach po ujawnieniu ustaleń wnioskodawca twierdził, że jedynym uzasadnieniem przedstawionym przez Komisję w ujawnionych ustaleniach kwestionującym znaczenie rosnącego popytu na rynku krajowym jest znaczna wysokość stwierdzonego marginesu dumpingu. Ponadto wnioskodawca utrzymywał, że Komisja, mimo że uznaje wiele z podstawowych argumentów odnoszących się do rynku rosyjskiego, nie wyciąga z nich właściwych wniosków.

               (50)

               Te twierdzenia należy odrzucić. Po pierwsze, przeciwko temu argumentowi przemawiają nie tylko ustalenia dotyczące dumpingu, lecz również te dotyczące wielkości sprzedaży. Po drugie, instytucje zwracają uwagę, że Komisja nie uznała twierdzenia, że spodziewany jest wzrost popytu w Rosji na produkt objęty postępowaniem i że ceny eksportowe grupy będą rosły znacznie szybciej niż koszt produkcji; nie przedstawiono również rozstrzygających niezależnych danych przemawiających za takim twierdzeniem.

               (51)

                           (iv)

                           Po czwarte, wnioskodawca zwrócił uwagę na to, że jego rosyjskie zakłady produkcji żelazokrzemu od lat pracują z pełną wydajnością, że nie planuje zwiększenia swej całkowitej zdolności produkcyjnej żelazokrzemu w dającej się przewidzieć przyszłości i że nic nie wskazuje na to, by miało być inaczej.

               (52)

               Odnotowano jednak wyraźną odbudowę zdolności produkcyjnych po kryzysie finansowym z 2009 r., a wnioskodawca zgłosił powiększenie zdolności produkcyjnych o 10 % – 20 % (zakres podany ze względów poufności) w porównaniu do okresu sprzed kryzysu finansowego z 2009 r.

               (53)

               Po ujawnieniu ustaleń wnioskodawca twierdził, że porównanie zdolności produkcyjnych w okresie po ODP ze zdolnościami w okresie odniesienia nie jest właściwe, ponieważ wnioskodawca przewidział kryzys finansowy z 2009 r. i dlatego już wcześniej ograniczył zdolności produkcyjne. Nie można się zgodzić z powyższym argumentem; powiększenie zdolności produkcyjnych o 10 % – 20 % można stwierdzić w porównaniu z rokiem 2007, a nie rokiem 2009, w którym poziom zdolności był najniższy. Ponadto kryzys finansowy z 2009 r. nie mógł mieć wpływu na zdolności produkcyjne wnioskodawcy już w 2007 r.

         2.5.   Wniosek: niewystarczające dowody na rzecz trwałego charakteru zmienionych okoliczności

               (54)

               Streszczona powyżej analiza twierdzeń wnioskodawcy w odniesieniu do trwałego charakteru zmienionych okoliczności prowadzi do wniosku, że brak jest obecnie wystarczających dowodów na to, by jakiekolwiek ze zmienionych okoliczności miały trwały charakter. Wydaje się prawdopodobne, że ceny eksportowe wnioskodawcy, a zatem i jego margines dumpingu, będą się nadal wahać, podążając zwłaszcza za zmianami cen na rynkach światowych. Ze względu na zakres, w jakim wnioskodawca wykazał zmianę niektórych okoliczności, nie można zatem uznać, by wykazywały one trwały charakter polityki cenowej wnioskodawcy podczas ODP. Stwierdza się zatem, że obniżenie cła w tym momencie byłoby przedwczesne, a zatem nieuzasadnione.

         3.   ZOBOWIĄZANIA

               (55)

               Wnioskodawca wraz ze swym powiązanym importerem zaoferował zobowiązanie cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

               (56)

               Dochodzenie potwierdziło, że cena produktu jest wysoce niestabilna. Jak już wspomniano powyżej w motywie 42, ustalono, że ceny sprzedaży stosowane przez wnioskodawcę w Unii podczas ODP podlegały bardzo dużym zmianom. Produkt nie może być zatem objęty zobowiązaniem dotyczącym stałej ceny. Mimo że eksporter zaproponował mechanizm indeksacji, nie było możliwe ustalenie korelacji między niestabilnością cen produktu końcowego a proponowaną podstawą indeksacji, zwłaszcza ze względu na to, że podstawa ta również powiązana była z produktem końcowym i cenami, na które miał wpływ przywóz po cenach dumpingowych. Proponowana indeksacja została zatem uznana za niewłaściwą.

               (57)

               Jeśli chodzi o ryzyko odnoszące się konkretnie do przedsiębiorstwa, ustalono, że ze względu na złożoność struktury przedsiębiorstwa istnieje bardzo wysokie ryzyko wzajemnej kompensacji: produkty inne niż produkt objęty postępowaniem mogłyby być sprzedawane za pośrednictwem przedsiębiorstwa handlowego poza Unią innemu powiązanemu oddziałowi w państwie trzecim i następnie odsprzedawane do Unii.

               (58)

               Wreszcie, ponieważ sam produkt występuje w różnych kategoriach jakościowych i jest głównie przywożony luzem, organy celne nie mogłyby rozpoznać specyfikacji chemicznej (potencjalnie podlegającej różnym minimalnym cenom importowym) bez przeprowadzenia odrębnej analizy każdej transakcji, co czyniłoby monitorowanie bardzo uciążliwym, o ile nie niewykonalnym.

               (59)

               Z tego względu ofertę zobowiązania odrzucono.

         4.   ZAKOŃCZENIE PRZEGLĄDU

               (60)

               Z uwagi na ustalenia dotyczące dumpingu oraz brak udowodnionego trwałego charakteru zmienionych okoliczności uznaje się, że Czelabiński Kombinat Elektrometalurgiczny SA i jego powiązana spółka Kuźnieckie Zakłady Żelazostopów SA powinny nadal podlegać stawce cła określonej w rozporządzeniu pierwotnym, tj. 22,7 %,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych obowiązujących względem przywozu żelazokrzemu pochodzącego między innymi z Rosji, wszczęty na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, zostaje niniejszym zakończony bez zmiany poziomu obowiązujących środków antydumpingowych.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 16 stycznia 2012 r.

            W imieniu Rady

         N. WAMMEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (2)  Dz.U. L 55 z 28.2.2008, s. 6.

      (3)  Dz.U. C 290 z 27.10.2010, s. 15.

      (4)  Zob. w szczególności Zb.Orz. 2009, s. II-4133, sprawa T-143/06 MTZ Polyfilms Ltd przeciwko Radzie.

      (5)  Jak zostanie wyjaśnione poniżej, wartość normalną, cenę eksportową i ich porównanie najpierw obliczono/przeprowadzono oddzielnie dla CHEM i KF. Aby było to jasne, w tej części używa się czasem słowa „przedsiębiorstwo”, a nie „wnioskodawca”, ponieważ „wnioskodawca”, jak stwierdzono powyżej, odnosi się do CHEM i KF łącznie.

      (6)  Zob. motyw 23.

      (7)  Zob. motyw 27.

      (8)  Instytucje używają danych dotyczących zużycia w UE podczas okresu objętego pierwotnym dochodzeniem, a nie podczas ODP. Wynika to z tego, że ponieważ obecny przegląd ograniczony jest do badania dumpingu i nie obejmuje kwestii szkody, instytucje nie dysponują zweryfikowanymi danymi dotyczącymi zużycia w UE podczas ODP.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/944 z dnia 18 czerwca 2015 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               19.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 154/10

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/944
   z dnia 18 czerwca 2015 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 18 czerwca 2015 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK

         Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  MA

                  145,0

                  MK

                  69,6

                  TR

                  68,7

                  ZZ

                  94,4

                  0707 00 05

                  AL

                  13,4

                  MK

                  36,2

                  TR

                  121,6

                  ZZ

                  57,1

                  0709 93 10

                  TR

                  116,3

                  ZZ

                  116,3

                  0805 50 10

                  AR

                  141,4

                  BO

                  147,7

                  BR

                  107,1

                  ZA

                  147,0

                  ZZ

                  135,8

                  0808 10 80

                  AR

                  157,4

                  BR

                  102,9

                  CL

                  151,3

                  NZ

                  138,6

                  US

                  180,2

                  ZA

                  129,4

                  ZZ

                  143,3

                  0809 10 00

                  TR

                  248,6

                  ZZ

                  248,6

                  0809 29 00

                  TR

                  344,6

                  ZZ

                  344,6

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 7). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 400/2010 z dnia 26 kwietnia 2010 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1858/2005 na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz stalowych lin i kabli wysyłanych z Republiki Korei zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei oraz kończące dochodzenie w odniesieniu do do przywozu stalowych lin i kabli wysyłanych z Malezji

text:
               11.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 117/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 400/2010
   z dnia 26 kwietnia 2010 r.
   rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1858/2005 na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz stalowych lin i kabli wysyłanych z Republiki Korei zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei oraz kończące dochodzenie w odniesieniu do do przywozu stalowych lin i kabli wysyłanych z Malezji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 13,
   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   PROCEDURA

   1.1.   Istniejące środki i wcześniejsze dochodzenia

               (1)

               Rozporządzeniem (WE) nr 1796/1999 (2) („rozporządzenie pierwotne”) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe wynoszące 60,4 % na przywóz stalowych lin i kabli („SWR”) pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL” lub „Chiny”). Środki te będą dalej zwane „środkami pierwotnymi”, a dochodzenie, które doprowadziło do nałożenia środków przez pierwotne rozporządzenie będzie dalej zwane „dochodzeniem pierwotnym”.

               (2)

               W 2004 r., po ustaleniu obchodzenia pierwotnych środków poprzez przeładunek SWR pochodzących z Chin w Maroku, zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego, rozporządzeniem Rady (WE) nr 1886/2004 (3) rozszerzono środki na przywóz tych samych SWR wysyłanych z Maroka. Podobnie, po ustaleniu w następstwie dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego, że doszło do obejścia pierwotnych środków nałożonych na przywóz z Ukrainy przez Mołdawię, środki rozszerzono rozporządzeniem Rady (WE) nr 760/2004 (4) na przywóz tych samych stalowych lin i kabli wysyłanych z Mołdawii.

               (3)

               Rozporządzeniem (WE) nr 1858/2005 (5) Rada w następstwie przeglądu wygaśnięcia („przegląd wygaśnięcia”) nałożyła, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, ostateczne cło antydumpingowe na przywóz SWR pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej na poziomie środków pierwotnych. Nałożone w ten sposób cła pozostają w mocy i będą dalej zwane „środkami obowiązującymi”.

         1.2.   Wniosek

               (4)

               Dnia 29 czerwca 2009 r. Komisja otrzymała zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego wniosek o zbadanie możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz SWR pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Wniosek został złożony przez Komitet Łącznikowy Przemysłu Lin Stalowych Unii Europejskiej (EWRIS) w imieniu producentów stalowych lin i kabli Unii Europejskiej („wnioskodawca”).

               (5)

               We wniosku zarzucono, że po nałożeniu środków antydumpingowych nastąpiła znaczna zmiana struktury handlu w zakresie wywozu z ChRL, Republiki Korei i Malezji do Unii, która nie ma racjonalnych przyczyn lub ekonomicznego uzasadnienia poza nałożeniem obowiązujących środków. Wydaje się, że ta zmiana struktury handlu wynikała z przeładunku SWR pochodzących z ChRL w Republice Korei i Malezji.

               (6)

               We wniosku zarzuca się następnie, że skutki naprawcze obowiązujących środków zostały osłabione zarówno pod względem ilości, jak i ceny. Ponadto istniały wystarczające dowody potwierdzające, że zwiększony przywóz z Republiki Korei i Malezji odbywa się po cenach dużo niższych od niewyrządzającej szkody ceny ustalonej w dochodzeniu pierwotnym.

               (7)

               Wreszcie wnioskodawca zarzucił, że ceny SWR wysyłanych z Republiki Korei i z Malezji są cenami dumpingowymi w odniesieniu do wartości normalnej ustalonej dla produktu podobnego podczas dochodzenia pierwotnego.

         1.3.   Wszczęcie postępowania

               (8)

               Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody prima facie pozwalające na wszczęcie dochodzenia zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego, Komisja wszczęła dochodzenie rozporządzeniem (WE) nr 734/2009 (6) („rozporządzenie wszczynające”). Zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja, w drodze rozporządzenia wszczynającego, nakazała również organom celnym rejestrowanie przywozu SWR wysyłanych z Republiki Korei i z Malezji.

         1.4.   Dochodzenie

               (9)

               Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu dochodzenia władze ChRL, Republiki Korei i Malezji, producentów/eksporterów i przedsiębiorstwa handlowe w tych krajach, a także importerów w Unii, których sprawa dotyczy, oraz wnioskodawcę ze strony przemysłu Unii. Kwestionariusze wysłano do producentów/eksporterów z ChRL, Republiki Korei i z Malezji znanych Komisji z wniosku lub za pośrednictwem Misji Republiki Korei i Malezji przy Unii Europejskiej lub tych, którzy zgłosili się w terminie określonym w art. 3 ust. 1 rozporządzenia wszczynającego. Kwestionariusze wysłano również przedsiębiorstwom handlowym z Republiki Korei i z Malezji oraz importerom z Unii wymienionym we wniosku. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w rozporządzeniu wszczynającym.

               (10)

               Zgłosiło się piętnastu producentów/eksporterów i dwa przedsiębiorstwa handlowe z Republiki Korei, dwóch producentów/eksporterów z Malezji, pięciu producentów/eksporterów z Chin, dwóch powiązanych importerów, dziesięciu niepowiązanych importerów w Unii oraz Europejskie Stowarzyszenie Importerów Lin Stalowych. Kilka innych przedsiębiorstw stwierdziło, że nie są zaangażowane w produkcję lub wywóz produktu objętego dochodzeniem.

               (11)

               Następujące przedsiębiorstwa przedstawiły odpowiedzi na kwestionariusz, a w ich siedzibach przeprowadzono następnie wizyty weryfikacyjne:

                              Producenci/eksporterzy z Republiki Korei:

                                       —

                                       Bosung Wire Rope Co., Ltd., Kimhae-Si,

                                       —

                                       Chung Woo Rope Co., Ltd., Busan,

                                       —

                                       CS Co., Ltd, Yangsan-City,

                                       —

                                       Cosmo Wire Ltd., Ulsan,

                                       —

                                       Dae Heung Industrial Co., Ltd., Haman – Gun,

                                       —

                                       DSR Wire Corp., Suncheon-City i przedsiębiorstwo powiązane DSR Corp., Busan,

                                       —

                                       Goodwire Mfg., Co., Ltd., Yangsan-city,

                                       —

                                       Kiswire Ltd., Seul,

                                       —

                                       Line Metal Co., Ltd., Changnyoung-Gun,

                                       —

                                       Manho Rope & Wire Ltd., Busan,

                                       —

                                       Shin Han Rope Co., Ltd., 715-8, Incheon,

                                       —

                                       Ssang Yong Cable Mfg. Co., Ltd, Busan,

                                       —

                                       Young Heung Iron & Steel Co., Changwon City

                              Przedsiębiorstwa handlowe z Republiki Korei:

                                       —

                                       Trion Co Ltd., Busan

                              Producenci/eksporterzy z Malezji:

                                       —

                                       Kiswire Sdn. Bhd., Johor Bahru,

                                       —

                                       Southern Wire Industries (M) Sdn. Bhd., Shah Alam, Selangor

                              Producenci/eksporterzy z ChRL:

                                       —

                                       Qingdao DSR, Qingdao,

                                       —

                                       Kiswire Qingdao Ltd., Qingdao,

                                       —

                                       Young Heung (TAICANG) Steel Wire Rope Co., Ltd., Tai Cang City

                              Powiązani importerzy:

                                       —

                                       Kiswire Europe, Niderlandy,

                                       —

                                       Verope AG, Szwajcaria.

         1.5.   Okres objęty dochodzeniem

               (12)

               Okres objęty dochodzeniem trwał od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 30 czerwca 2009 r. (OD). Dane zgromadzono za okres od 1999 r. do końca OD w celu zbadania zarzucanej zmiany w strukturze handlu.

         2.   WYNIKI DOCHODZENIA

   2.1.   Uwagi ogólne

               (13)

               Zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ocena istnienia obejścia środków została przeprowadzona poprzez przeanalizowanie kolejno następujących kwestii: czy doszło do zmiany struktury handlu między państwami trzecimi a Unią, czy zmiana ta wynika z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem, czy istnieją dowody szkody lub osłabienia skutków naprawczych cła w odniesieniu do cen lub ilości podobnych produktów oraz czy istnieją dowody dumpingu w odniesieniu do normalnych wartości uprzednio ustalonych dla podobnych produktów w razie koniczności zgodnie z przepisami art. 2 rozporządzenia podstawowego.

         2.2.   Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny

               (14)

               Produkt objęty postępowaniem stanowią, jak określono w dochodzeniu pierwotnym, liny stalowe i kable, w tym liny zamknięte, z wyłączeniem lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego przekraczającym 3 mm (w terminologii przemysłowej często zwane SWR), pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, obecnie objęte kodami CN ex 7312 10 81, ex 7312 10 83, ex 7312 10 85, ex 7312 10 89 i ex 7312 10 98 („produkt objęty postępowaniem”).

               (15)

               Produkt objęty dochodzeniem stanowią liny stalowe i kable, w tym liny zamknięte, z wyłączeniem lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego przekraczającym 3 mm, wysyłane z Republiki Korei i Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei i Malezji („produkt objęty dochodzeniem”), obecnie objęte tymi samymi kodami CN jak produkt objęty postępowaniem.

               (16)

               Dochodzenie wykazało, że SWR wywożone do Unii z Chin i SWR wysyłane do Unii z Republiki Korei i z Malezji mają takie same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne i takie same zastosowania, a zatem należy je uważać za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

         2.3.   Stopień współpracy i określenie wielkości obrotów handlowych

               (17)

               Jak stwierdzono powyżej w motywie 17, czternastu eksporterów/producentów z Republiki Korei, jedno koreańskie przedsiębiorstwo handlowe, dwóch producentów eksportujących z Malezji i trzech producentów eksportujących z Chin współpracowało w dochodzeniu poprzez przedstawienie odpowiedzi na kwestionariusz.

               (18)

               Po przedstawieniu odpowiedzi na kwestionariusz jedno koreańskie przedsiębiorstwo zgłosiło Komisji swoją upadłość i dlatego wycofało się ze współpracy.

               (19)

               W przypadku innego koreańskiego przedsiębiorstwa za uzasadnione uznano zastosowanie art. 18 ust. 1 z przyczyn określonych w motywie 47.

               (20)

               Współpracujący koreańscy producenci eksportujący reprezentują 81 % całkowitego koreańskiego wywozu do Unii w OD zgodnie z informacjami zawartymi w bazie danych COMEXT. W związku z tym, mimo że stopień współpracy był wysoki, współpracujący producenci/eksporterzy nie reprezentują całkowitej wielkości wywozu SWR z Republiki Korei. Całkowitą wielkość wywozu określa się więc w oparciu o bazę danych COMEXT.

               (21)

               W Malezji jest dwóch znanych producentów. Całkowita wielkość wywozu tych dwóch współpracujących przedsiębiorstw z Malezji przekroczyła wielkość przywozu produktu objętego dochodzeniem zarejestrowaną w bazie danych COMEXT. Uznano zatem, że producenci eksportujący odzwierciedlają łączny wywóz SWR z Malezji do Unii.

               (22)

               Wnioskodawca twierdził, że dane COMEXT nie są wiarygodne, a zatem nie powinno się określać na tej podstawie łącznej wielkości wywozu z Malezji do Unii. Jednakże podczas dochodzenia dane dotyczące przywozu zostały porównane z oficjanymi statystykami malezyjskimi i ze zweryfikowanymi odpowiedziami na kwestionariusz. Analiza ta nie wykazała, by rzeczywisty wywóz z Malezji przekroczył wywóz zgłoszony przez współpracujące przedsiębiorstwa z Malezji. Argument wnioskodawcy musiał zatem zostać odrzucony.

               (23)

               W Chinach poziom współpracy producentów/eksporterów był niski, ponieważ jedynie trzech eksporterów/producentów przedstawiło odpowiedzi na kwestionariusz. Ponadto żadne z tych przedsiębiorstw nie prowadziło wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii i tylko w bardzo niewielkich ilościach do Malezji. Współpracujące przedsiębiorstwa stanowią 41 % łącznego chińskiego wywozu do Republiki Korei. Dlatego też na podstawie informacji przedstawionych przez współpracujące strony nie można było w uzasadniony sposób określić wielkości wywozu SWR z Chin.

               (24)

               W związku z powyższym ustalenia w odniesieniu do przywozu SWR do Unii i wywozu SWR z Chin do Republiki Korei i Malezji musiały częściowo opierać się na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. Do określenia całkowitej wielkości przywozu z Chin do Unii wykorzystano dane pochodzące z bazy danych COMEXT. Chińskie, koreańskie i malezyjskie statystyki krajowe wykorzystano do określenia całkowitego przywozu z Chin do Republiki Korei i Malezji. Dane z różnych źródeł statystycznych zostały zestawione i potwierdzone przez inne statystyczne bazy danych, takie jak Global Trade Atlas, China Export Database, i przez dane przedstawione przez organy celne Republiki Korei i Malezji.

               (25)

               Wielkość przywozu zarejestrowana w koreańskich, malezyjskich i chińskich statystykach objęła większą grupę produktów niż produkt objęty postępowaniem lub produkt objęty dochodzeniem. W związku z tym statystyki dostosowano zgodnie z ustaleniami obecnego dochodzenia.

         2.4.   Zmiana struktury handlu

               (26)

               Przywóz SWR z Chin do Unii początkowo spadł prawie do zera w następstwie nałożenia środków w 1999 r. Po stopniowym wzroście w latach 2003–2006 przywóz osiągnął najwyższy poziom 8 656 ton w 2006 r., a następnie tendencja ta uległa odwróceniu i wielkość przywozu ponownie spadła, o ponad 40 % między 2006 r. a OD.

               (27)

               Z drugiej strony łączny przywóz koreańskich SWR do Unii wzrósł znacznie w latach 1999–2008 z ok. 11 123 ton do 48 214 ton. Roczny wzrost w wartościach bezwzględnych był największy w latach 2002–2003 i niedawno w latach 2006–2007.

               (28)

               W oparciu o informacje zawarte w skardze oraz dostarczone przez Misję Republiki Korei przy Unii Europejskiej uznaje się, że niniejsze dochodzenie objęło znaczną większość, jeżeli nie wszystkich, prawdziwych producentów produktu objętego dochodzeniem w Korei. Uznano zatem, że wywóz do Unii realizowany przez niewspółpracujące przedsiębiorstwa koreańskie, który stanowi 19 % łącznego wywozu z Republiki Korei pod względem wielkości, jest realizowany głównie przez przedsiębiorstwa handlowe, oprócz producentów wspomnianych w motywie 18 i 47.

               (29)

               Przedsiębiorstwa te wyraźnie zwiększyły swój wywóz do Unii w 2006 i 2007 r. Wywóz w tych latach był o ok. 20 % większy niż w 2005 r., tj. w pierwszym roku, za który dostępne są dane na tym poziomie. Wywóz przedsiębiorstw niewspółpracujących zmniejszał się, począwszy od 2008 r., co należy rozważać w świetle dochodzenia przeprowadzonego przez władze koreańskie w tym okresie opisanego w motywie 52.

               (30)

               W przypadku Malezji zarówno z danych pochodzących z bazy COMEXT, jak i z łącznego wywozu realizowanego przez przedsiębiorstwa współpracujące wynika, że w przeszłości wywóz z Malezji do Unii również stale wzrastał. Największy i najbardziej stabilny wzrost odnotowano między 2005 r. a OD, kiedy wywóz z Malezji do Unii wzrósł dwukrotnie.

               (31)

               Tabela 1 przedstawia wielkość przywozu SWR z wymienionych wyżej krajów do Unii od czasu nałożenia środków w 1999 r. do OD.

                  Tabela 1

                  Zmiany w przywozie SWR do Unii od czasu nałożenia środków

                  Źródło: COMEXT, statystyki koreańskie (KITA)

                           Wielkość przywozu (w tonach)

                           1999

                           2000

                           2001

                           2002

                           2003

                           2004

                           Chiny

                           b.d.

                           414

                           283

                           394

                           913

                           2 809

                           Udział w łącznym przywozie

                           —

                           1 %

                           1 %

                           1 %

                           2 %

                           5 %

                           Republika Korei

                           11 122

                           12 486

                           13 280

                           16 223

                           22 302

                           31 862

                           Udział w łącznym przywozie

                           —

                           29 %

                           32 %

                           37 %

                           47 %

                           52 %

                           Malezja

                           2 989

                           2 366

                           4 171

                           3 371

                           4 836

                           4 426

                           Udział w łącznym przywozie

                           —

                           5 %

                           10 %

                           8 %

                           10 %

                           7 %

                           Wielkość przywozu (w tonach)

                           2005

                           2006

                           2007

                           2008

                           OD

                           Chiny

                           4 945

                           8 656

                           6 219

                           6 795

                           4 987

                           Udział w łącznym przywozie

                           7 %

                           11 %

                           7 %

                           7 %

                           6 %

                           Republika Korei

                           34 536

                           39 128

                           45 783

                           48 213

                           43 185

                           Udział w łącznym przywozie

                           50 %

                           50 %

                           55 %

                           53 %

                           50 %

                           Koreańskie przedsiębiorstwa niewspółpracujące

                           11 577

                           14 042

                           14 160

                           10 287

                           8 391

                              Indeks (2005 = 100)

                           100

                           121

                           122

                           89

                           72

                           Malezja

                           5 123

                           7 449

                           8 142

                           9 685

                           10 116

                           Udział w łącznym przywozie

                           7 %

                           10 %

                           10 %

                           11 %

                           12 %

                           Malezyjskie przedsiębiorstwa współpracujące (Indeks: 2006 = 100)

                           —

                           100

                           102

                           148

                           144

               (32)

               W strukturze trzech powyższych przepływów handlowych można zauważyć, że szczególnie od 2005 r. eksporterzy koreańscy i częściowo eksporterzy malezyjscy znacznie przewyższyli wywóz chiński i w pewnym stopniu zastąpili chińskich eksporterów na rynku Unii pod względem wielkości.

               (33)

               W wyniku światowego spowolnienia gospodarczego, które pokrywa się z OD, wielkość obrotów handlowych SWR zmniejszyła się lub zmniejszyło się tempo wzrostu we wszystkich zainteresowanych krajach. Spadek był jednak najbardziej znaczący w przypadku przywozu z Chin do Unii (-27 %).

               (34)

               W tym samym okresie można zauważyć również olbrzymi wzrost wywozu lin stalowych i kabli (wszystkie rozmiary średnicy) z Chin do Republiki Korei: od względnie nieznacznej wielkości w 1999 r. (2 519 ton) wywóz wzrósł do 78 822 ton w 2008 r. Wzrost był najbardziej znaczący w latach 2005–2008, kiedy przywóz do Republiki Korei wzrósł czterokrotnie. W ostatnich latach Chiny były największym eksporterem SWR do Korei, reprezentującym 89 % łącznego przywozu SWR w 2008 r. Szacowana wielkość przywozu jedynie w przypadku produktu objętego postępowaniem (produkty o średnicy powyżej 3 mm) w 2008 r. wyniosła 58 885 ton.

               (35)

               W przypadku przywozu realizowanego wyłącznie przez koreańskie przedsiębiorstwa niewspółpracujące można zauważyć taki sam olbrzymi wzrost, tj. przywóz z Chin realizowany przez te przedsiębiorstwa wzrósł czterokrotnie w latach 2007 i 2008. Pomimo późniejszego spadku przywóz utrzymał się na poziomie znacznie wyższym niż w 2005 r. i nadal był bardzo wysoki.

                  Tabela 2

                  Przywóz produktów chińskich do Republiki Korei między 1999 r. a OD

                           1999

                           2000

                           2001

                           2002

                           2003

                           2004

                           2005

                           2006

                           2007

                           2008

                           OD

                           Przywóz (w tonach, wszystkie rozmiary średnicy)

                           2 519

                           6 764

                           6 044

                           7 740

                           11 421

                           14 120

                           19 933

                           36 531

                           69 620

                           78 822

                           66 099

                              Roczna zmiana (%)

                           —

                           169

                              –11

                           28

                           48

                           24

                           41

                           83

                           91

                           13

                              –16

                           Przywóz realizowany przez koreańskie przedsiębiorstwa niewspółpracujące (w tonach, tylko produkt objęty postępowaniem)

                           b.d.

                           b.d.

                           b.d.

                           b.d.

                           b.d.

                           b.d.

                           7 166

                           18 053

                           33 907

                           29 717

                           22 004

                              Indeks (2005 = 100)

                           b.d.

                           b.d.

                           b.d.

                           b.d.

                           b.d.

                           b.d.

                           100

                           252

                           473

                           415

                           307

                              Źródło: Statystyki koreańskie (KITA), dane przedstawione przez koreańskie służby celne, sprawdzone informacje przedstawione przez współpracujących producentów

               (36)

               W celu ustalenia tendencji przepływów handlowych SWR z Chin do Malezji, przeanalizowano zarówno malezyjskie, jak i chińskie statystyki. Oba zbiory danych są dostępne jedynie na wyższym poziomie grupy produktów niż produkt objęty postępowaniem. Ponadto wykazały one znaczne różnice. Dlatego też nie można ustalić żadnych wiarygodnych danych w tym zakresie.

               (37)

               Wnioskodawca twierdził, że fakt, iż nie można było ustalić wiarygodnych danych nie jest wystarczający do stwierdzenia, że nie doszło do obejścia środków. Jak wskazano w motywach 38 i 55 dowody dostępne w bieżącym dochodzeniu, tj. w szczególności wielkość produkcji współpracujących producentów eksportujących z Malezji oraz ich sprzedaż eksportowa do Unii, wykazały, że wywóz SWR z Malezji pochodził oryginalnie z Malezji, a zatem nie stanowił obejścia środków. Dlatego w tym przypadku było nieistotne, czy miał miejsce czy nie przywóz z Chin do Malezji. Argument wnioskodawcy musiał zatem zostać odrzucony.

               (38)

               Zmiany całkowitej wielkości produkcji producentów współpracujących w Republice Korei utrzymywały się na stałym poziomie między 2006 r. a OD. Natomiast producenci malezyjscy znacznie zwiększyli swoją produkcję w tym samym okresie.

                  Tabela 3

                  Produkcja SWR przedsiębiorstw współpracujących w Republice Korei i w Malezji

                           Wielkość produkcji w tonach

                           2006

                           2007

                           2008

                           OD

                           Republika Korei

                           152 657

                           159 584

                           160 113

                           142 413

                              Indeks

                           100

                           105

                           105

                           93

                           Malezja (indeks)

                           100

                           164

                           171

                           157

                              Źródło: Sprawdzone informacje przedstawione przez producentów współpracujących

         2.5.   Wniosek dotyczący zmiany struktury handlu

               (39)

               Ogólny spadek chińskiego wywozu do Unii od 2006 r. i równoległy wzrost wywozu z Republiki Korei i z Malezji oraz wywozu z Chin do Republiki Korei po nałożeniu pierwotnych środków, w szczególności do 2008 r., stanowią zmianę struktury handlu między wymienionymi wyżej krajami, z jednej strony, a Unią, z drugiej strony. W przypadku Republiki Korei wniosek ten można wyciągnąć zarówno ogólnie – dla okresu 2005–2007 – jak i oddzielnie w odniesieniu do przedsiębiorstw niewspółpracujących.

               (40)

               Przedstawiono uwagi, w których twierdzono, że wzrost wywozu koreańskich SWR do Unii utrzymywał się na stałym poziomie na przestrzeni lat bez żadnego nagłego wzrostu; taki wzrost jest rzekomo warunkiem wstępnym stwierdzenia zmiany struktury handlu. Ponadto twierdzono, że wzrost należy raczej postrzegać w kontekście naturalnego rozwoju koreańskiego przemysłu SWR.

               (41)

               Po pierwsze, zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego, zmiana struktury handlu nie jest określona wyłącznie jako nagły wzrost wywozu kraju objętego dochodzeniem. Po drugie, dochodzenie wykazało, że pomimo znacznego wzrostu koreańskiego wywozu do Unii w 2006 r. i 2007 r., produkcja koreańskich producentów pozostawała na stałym poziomie w tych latach. Nie można zatem stwierdzić, że rozwój wielkości koreańskiego wywozu wynika jedynie z naturalnego rozwoju koreańskiego przemysłu SWR. Ponadto odmienne tendencje między przepływami handlowymi z Chinami do Unii a przepływami handlowymi z Chin do Korei i z Korei do Unii od 2006 r. w większości wskazywały zmianę struktury handlu między Unią a państwami trzecimi. Argumenty te należało zatem odrzucić.

         2.6.   Charakter praktyki związanej z obchodzeniem środków

               (42)

               Artykuł 13 ust. 1 stanowi, że zmiana struktury handlu wynika z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn lub ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem. Praktyka, proces lub praca obejmują między innymi wysyłkę produktu objętego środkiem za pośrednictwem państw trzecich i montaż części poprzez ich składanie w Unii lub państwie trzecim. W związku z tym istnienie działalności montażowej określono zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

               (43)

               Ogólna analiza miejsc końcowego przeznaczenia stalowych lin i kabli produkowanych lub przywożonych do Korei i wywożonych z Korei przez przedsiębiorstwa współpracujące i niewspółpracujące – w tym przywóz do krajów innych niż Chiny i Unia i wywóz z tych krajów – wykazała, że pewna część wywozu z Korei do Unii stanowiła przywóz do Korei produktów pochodzących z Chin, ponieważ produkty te nie zostały sprowadzone z innych państw trzecich ani nie zostały wyprodukowane przez krajowych producentów w Korei.

               (44)

               Ponadto porównanie łącznego koreańskiego wywozu SWR zarejestrowanego w statystykach koreańskich i sprawdzonych informacji dotyczących produkcji współpracujących producentów eksportujących wykazało, że produkcja koreańskich producentów przeznaczona na wywóz (118 856 ton) była znacznie niższa niż łączny wywóz z Korei (156 440) w OD. W związku z wysokim stopniem współpracy przedsiębiorstw koreańskich w ramach niniejszego dochodzenia różnicy tej nie można wyjaśnić istnieniem producentów, którzy nie współpracowali w ramach dochodzenia.

               (45)

               W ramach dochodzenia ujawniono również, że niektórzy importerzy w Unii zaopatrywali się w SWR chińskiego pochodzenia u eksporterów koreańskich niewspółpracujących podczas niniejszego dochodzenia. Informacje te zestawiono z koreańskimi handlowymi bazami danych, które wykazały, że co najmniej część SWR wywożonych przez te niewspółpracujące przedsiębiorstwa rzeczywiście pochodziła z Chin.

               (46)

               W odniesieniu do przedsiębiorstw współpracujących można było stwierdzić, że żadne z nich nie dokonało w trakcie OD przeładunku produktu objętego postępowaniem w Republice Korei. Niektóre z nich przywoziły SWR z Chin, ale stwierdzono, że sprzedawano je wyłącznie na rynku krajowym i na innych rynkach eksportowych.

               (47)

               W przypadku jednego przedsiębiorstwa stwierdzono, że w swojej odpowiedzi na kwestionariusz przedstawiło ono nieprawdziwe informacje. Ponadto podczas wizyty weryfikacyjnej częściowo odmówiono dostępu do informacji. W związku z tym zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ustalenia w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa oparto na dostępnych faktach. Zgodnie z art. 18 ust. 4 przedsiębiorstwo zostało poinformowane o zamiarze odrzucenia przedstawionych przez nie informacji i otrzymało możliwość przedstawienia dalszych wyjaśnień w wyznaczonym terminie.

               (48)

               Po ujawnieniu informacji przedsiębiorstwo przyznało, że obeszło środki w przeszłości, fałszując pochodzenie produktów nabytych od ChRL. Z drugiej strony, przedsiębiorstwo twierdziło, że przedstawiło wystarczające informacje dotyczące produkcji, sprzedaży i zakupu w trakcie OD, które zostały sprawdzone na miejscu. Przedsiębiorstwo twierdziło również, że informacje te powinny wystarczyć do stwierdzenia, że nie obchodziło ono obowiązujących środków w trakcie OD.

               (49)

               Jednak w związku z faktem, że przedsiębiorstwo przyznało się do stosowania praktyk stanowiących obchodzenie środków, a ponadto próbowało utrudniać dochodzenie, za właściwe uznaje się odrzucenie całości przedstawionych przez nie informacji i nieobjęcie tego przedsiębiorstwa zwolnieniem z rozszerzonych środków, zgodnie z dalszymi wyjaśnieniami w motywie 77.

               (50)

               Jak wyjaśniono w motywie 18, jedno koreańskie przedsiębiorstwo zgłosiło Komisji swoją upadłość i wycofało się ze współpracy. Tak jak powyżej ustalenia w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa oparto na dostępnych faktach w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

               (51)

               W oparciu o te fakty stwierdzono, że w trakcie OD i w poprzednich latach przeładunek miał miejsce, chociaż nie stwierdzono udziału żadnego z koreańskich producentów współpracujących. Potwierdzają to również ustalenia dotyczące zmiany struktury handlu, które określono powyżej w motywie 39.

               (52)

               Należy zauważyć, że w 2007 r. OLAF wszczął dochodzenie w sprawie przeładunku tego samego produktu w Korei. Wiadomo, że władze koreańskie w tym samym czasie przeprowadziły dochodzenie w sprawie domniemanych praktyk związanych z obchodzeniem środków i stwierdziły, że kilka przedsiębiorstw, głównie przedsiębiorstw handlowych, dopuściło się oszustwa przez fałszowanie informacji dotyczących pochodzenia SWR przywożonych z ChRL do Korei przy powrotnym wywozie produktu.

               (53)

               Istnienie przeładunku produktów pochodzących z Chin w Republice Korei zostało zatem potwierdzone.

               (54)

               Przeanalizowano źródła surowców i koszty produkcji w przypadku każdego przedsiębiorstwa współpracującego w celu ustalenia, czy jakakolwiek działalność montażowa w Republice Korei stanowiła obejście środków zgodnie z kryteriami określonymi w art. 13 ust. 2. We wszystkich przypadkach surowce pochodzące z Chin (walcówka lub półprodukty) nie stanowiły 60 % lub więcej łącznej wartości części produktu końcowego. Konieczne było zatem zbadanie, czy został osiągnięty próg 25 % wartości dodanej.

               (55)

               W ramach dochodzenia ustalono, że żaden ze współpracujących producentów w Malezji nie przywoził w trakcie OD produktu objętego dochodzeniem z Chin.

               (56)

               W oparciu o udział wywozu realizowanego przez przedsiębiorstwa współpracujące do Unii w łącznym wywozie z Malezji do Unii zarejestrowanym w bazie COMEXT można stwierdzić, że wzrost przywozu z Malezji przedstawiony w statystykach można w pełni wyjaśnić wzrostem wywozu realizowanego przez przedsiębiorstwa współpracujące. Wniosek ten znajduje potwierdzenie we wzroście całkowitej wielkości produkcji prawdziwych producentów malezyjskich w tym samym okresie, co opisano w motywie 38.

               (57)

               Wnioskodawca zakwestionował to ustalenie, nie przedstawiając dodatkowych przyczyn ani dowodów. Argument ten musiał zatem zostać odrzucony.

               (58)

               Przeanalizowano źródła surowców i koszty produkcji w przypadku każdego przedsiębiorstwa współpracującego w celu ustalenia, czy jakakolwiek działalność montażowa w Malezji stanowi obejście środków zgodnie z kryteriami określonymi w art. 13 ust. 2. We wszystkich przypadkach surowce pochodzące z Chin (walcówka lub półprodukty) nie stanowiły 60 % lub więcej łącznej wartości części produktu końcowego. Konieczne było zatem zbadanie, czy został osiągnięty próg 25 % wartości dodanej.

               (59)

               Można zatem stwierdzić, że zmiana struktury handlu zaobserwowana między Chinami, Malezją i Unią nie wynikała z praktyk związanych z obchodzeniem środków w Malezji. Dochodzenie dotyczące przywozu SWR wysyłanych z Malezji należy zatem zakończyć.

         2.7.   Brak racjonalnej przyczyny lub ekonomicznego uzasadnienia poza nałożeniem cła antydumpingowego (Republika Korei)

               (60)

               W ramach dochodzenia nie ujawniono żadnej innej racjonalnej przyczyny lub ekonomicznego uzasadnienia dla przeładunku poza unikaniem obowiązującego cła antydumpingowego na SWR pochodzące z Chin.

         2.8.   Osłabienie skutków naprawczych cła antydumpingowego (niewspółpracujące przedsiębiorstwa koreańskie)

               (61)

               W celu przeprowadzenia oceny, czy przywożone produkty osłabiły pod względem ilości i cen skutki naprawcze obowiązujących środków nałożonych na przywóz SWR z Chin wykorzystano dane z bazy COMEXT jako najlepsze dostępne dane dotyczące ilości i cen w odniesieniu do wywozu realizowanego przez przedsiębiorstwa niewspółpracujące. Ceny określone w ten sposób porównano do poziomu usuwającego szkodę określonego dla producentów unijnych w ramach przeglądu wygaśnięcia.

               (62)

               Wzrost przywozu z Korei uznano za znaczny pod względem ilości, szczególnie biorąc pod uwagę rozmiar rynku określony w ramach przeglądu wygaśnięcia (motyw 99 rozporządzenia (WE) nr 1858/2005). Szacowana konsumpcja w Unii w obecnym okresie objętym dochodzeniem daje podobne wskazanie, jeśli chodzi o znaczenie tego przywozu. Porównanie poziomu usuwającego szkodę określonego w ramach przeglądu wygaśnięcia oraz średniej ważonej ceny eksportowej pokazało znaczne zaniżanie cen. Stwierdzono zatem, że środki ulegają osłabieniu pod względem ilości i cen.

         2.9.   Dowody na istnienie dumpingu (niewspółpracujące przedsiębiorstwa koreańskie)

               (63)

               Oceniono również, zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego, czy istnieją dowody dumpingu w odniesieniu do normalnej wartości uprzednio ustalonej dla produktów podobnych lub zbliżonych.

               (64)

               W ramach przeglądu wygaśnięcia wartość normalna została ustalona na podstawie cen w Turcji, którą w ramach tamtego dochodzenia uznano za odpowiedni kraj o gospodarce rynkowej analogiczny w odniesieniu do ChRL. W obecnym dochodzeniu ustalono, że cena walcówki – głównego surowca stosowanego w produkcji SWR – znacznie wzrosła od przeglądu wygaśnięcia. Dodatkowo biorąc pod uwagę, że cena eksportowa w OD odzwierciedla zmiany cen surowców, uznano zatem za właściwe zaktualizowanie wartości normalnej zgodnie z uprzednimi ustaleniami dotyczącymi zmian cen surowców.

               (65)

               Ustalono, że znaczna część koreańskiego wywozu pochodzi z oryginalnej produkcji koreańskiej. Z tego powodu, w celu ustalenia cen eksportowych w wywozie z Republiki Korei, na które miało wpływ obchodzenie, wzięto pod uwagę tylko wywóz producentów/eksporterów niewspółpracujących, który określono na najlepszych dostępnych faktach, tj. na średniej cenie eksportowej SWR w OD podanej w bazie COMEXT.

               (66)

               Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, należycie uwzględniono w formie dostosowania różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Dokonano również odpowiednio dostosowań w odniesieniu do różnic w podatkach pośrednich, kosztach transportu i ubezpieczenia w oparciu o średnie koszty współpracujących eksporterów koreańskich w OD.

               (67)

               Zgodnie z art. 2 ust. 11 i art. 2 ust. 12 rozporządzenia podstawowego, dumping naliczano poprzez porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej w ramach przeglądu wygaśnięcia i średnich ważonych cen eksportowych w OD niniejszego dochodzenia wyrażonych jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem.

               (68)

               Porównanie średniej ważonej wartości normalnej i ustalonych w ten sposób średnich ważonych cen eksportowych wykazało istnienie dumpingu.

         3.   ŚRODKI

               (69)

               W związku z powyższym stwierdzono, że ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz SWR pochodzących z Chin było przedmiotem obchodzenia poprzez przeładunek w Republice Korei określonego art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

               (70)

               Zgodnie z pierwszym zdaniem art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego środki obowiązujące w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL należy rozszerzyć na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Republiki Korei, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Republiki Korei.

               (71)

               Rozszerzeniem należy objąć środki ustanowionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1858/2005, czyli ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 60,4 % stosowane do ceny netto CIF na granicy Unii przed ocleniem.

               (72)

               Zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, które stanowią, że wszelkie rozszerzone środki należy stosować do przywozu produktów wprowadzonych do Unii z zastrzeżeniem rejestracji wymaganej rozporządzeniem podstawowym, cło należy pobierać od przywozu tych zarejestrowanych SWR wysyłanych z Korei.

         4.   ZAKOŃCZENIE DOCHODZENIA PRZECIWKO MALEZJI

               (73)

               W świetle ustaleń dotyczących Malezji należy zakończyć dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych poprzez przywóz SWR wysyłanych z Malezji oraz zaprzestać rejestracji przywozu SWR wysyłanych z Malezji, które wprowadzono rozporządzeniem wszczynającym.

               (74)

               Wnioskodawca zakwestionował wniosek w sprawie zakończenia dochodzenia przeciwko Malezji. Ponieważ do wszystkich argumentów odniesiono się już powyżej, nie było żadnego powodu do ponownego rozpatrzenia wniosku.

         5.   WNIOSKI O ZWOLNIENIE

               (75)

               Czternaście przedsiębiorstw z Republiki Korei, które przedstawiły kwestionariusze, wnioskowało o zwolnienie z możliwych rozszerzonych środków zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

               (76)

               Jak wyjaśniono w motywie 18, jedno z tych przedsiębiorstw następnie zakończyło współpracę. W związku z tym jego wniosek o zwolnienie złożony zgodnie z art. 13 ust. 4 należało odrzucić.

               (77)

               Inne przedsiębiorstwo, jak wskazano w motywie 47, przedstawiło nieprawdziwe informacje i odmówiło dostępu do wymaganych informacji. W związku z tym jego wniosek o zwolnienie złożony zgodnie z art. 13 ust. 4 nie mógł zostać uwzględniony.

               (78)

               Trzecie przedsiębiorstwo z Republiki Korei nie prowadziło wywozu produktu ani podczas OD ani po tym okresie, w związku z czym wyciągnięcie wniosków dotyczących jego działalności nie było możliwe. Dlatego również w przypadku tego przedsiębiorstwa nie można było przyznać zwolnienia. Jeśli jednak warunki określone w art. 11 ust. 4 i art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego zostaną spełnione po rozszerzeniu obowiązujących środków antydumpingowych, na wniosek przedsiębiorstwa można przeprowadzić ponowny przegląd jego sytuacji.

               (79)

               To trzecie przedsiębiorstwo wyraziło sprzeciw i podtrzymało swój wniosek o zwolnienie. Nie przedstawiło jednak nowych informacji i dowodów, które mogłyby zmienić powyższą decyzję. Dlatego wniosek ten nie mógł zostać przyjęty.

               (80)

               W świetle ustaleń żadne z innych współpracujących przedsiębiorstw z Republiki Korei nie obchodziło środków. Ponadto żadne z przedsiębiorstw wnioskujących o zwolnienie nie jest powiązane z przedsiębiorstwami stosującymi praktyki stanowiące obchodzenie środków. W szczególności zauważono, że czterej zainteresowani producenci są powiązani z przedsiębiorstwami z ChRL objętymi środkami pierwotnymi. Nie ma jednak dowodów na to, że powiązania te były ustanowione lub wykorzystywane w celu obchodzenia obowiązujących środków nałożonych na przywóz pochodzący z Chin. Należy zatem przyznać zwolnienia wszystkim współpracującym przedsiębiorstwom, które nie zostały wymienione w motywach 76–78.

               (81)

               Uznaje się, że w tym przypadku konieczne jest wprowadzenie specjalnych środków w celu zapewnienia właściwego stosowania takich zwolnień. Środki specjalne polegają na wymogu przedstawienia organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która jest zgodna z wymogami określonymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Przywóz, któremu nie towarzyszy taka faktura, podlega rozszerzonemu cłu antydumpingowemu mającemu zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw z Republiki Korei, którym nie przyznano zwolnienia.

               (82)

               Inni eksporterzy, z którymi Komisja nie nawiązała kontaktu w ramach niniejszego postępowania oraz którzy zamierzają złożyć wniosek o zwolnienie z rozszerzonego cła antydumpingowego zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, będą musieli wypełnić kwestionariusz w celu umożliwienia Komisji stwierdzenia, czy możliwe jest przyznanie zwolnienia. Komisja zwykle przeprowadza także wizytę weryfikacyjną na miejscu. Wniosek wraz ze wszystkimi istotnymi informacjami należy skierować do Komisji.

               (83)

               W przypadku przyznania zwolnienia Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, przedstawia wniosek dotyczący odpowiedniej zmiany rozporządzenia. Następnie wszelkie przyznane zwolnienia będą monitorowane w celu zapewnienia zgodności z warunkami określonymi w rozporządzeniu.

         6.   UJAWNIENIE INFORMACJI

               (84)

               Zainteresowane strony zostały poinformowane o najważniejszych faktach i względach prowadzących do powyższych wniosków oraz zaproszone do przedstawienia swoich uwag. Uwagi przedstawione przez strony ustnie lub na piśmie zostały rozpatrzone. Żaden z przedstawionych argumentów nie doprowadził do zmiany ostatecznych ustaleń.

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   1.   Ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1858/2005 na przywóz lin stalowych i kabli, w tym lin zamkniętych, z wyłączeniem lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego przekraczającym 3 mm pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz lin stalowych i kabli, w tym lin zamkniętych, z wyłączeniem lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego przekraczającym 3 mm wysyłanych z Republiki Korei, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei, obecnie objętych kodami CN ex 7312 10 81, ex 7312 10 83, ex 7312 10 85, ex 7312 10 89 i ex 7312 10 98 (kody TARIC 7312108113, 7312108313, 7312108513, 7312108913 i 7312109813), z wyjątkiem stalowych lin i kabli produkowanych przez wymienione niżej przedsiębiorstwa:

               Kraj

               Przedsiębiorstwo

               Dodatkowy kod TARIC

               Republika Korei

               Bosung Wire Rope Co., Ltd, 972-5, Songhyun-Ri, Jinrae-Myeun, Kimhae-Si, Gyeungsangnam-Do

               A969

               Chung Woo Rope Co., Ltd 1682-4, Songjung-Dong, Gangseo-Gu, Busan

               A969

               CS Co., Ltd, 287-6 Soju-Dong Yangsan-City, Kyoungnam

               A969

               Cosmo Wire Ltd, 447-1, Koyeon-Ri, Woong Chon-Myon Ulju-Kun, Ulsan

               A969

               Dae Heung Industrial Co., Ltd, 185 Pyunglim – Ri, Daesan-Myun, Haman – Gun, Gyungnam

               A969

               DSR Wire Corp., 291, Seonpyong-Ri, Seo-Myon, Suncheon-City, Jeonnam

               A969

               Kiswire Ltd, 20t h Fl. Jangkyo Bldg., 1, Jangkyo-Dong, Chung-Ku, Seoul

               A969

               Manho Rope & Wire Ltd, Dongho Bldg, 85-2, 4 Street Joongang-Dong, Jong-gu, Busan

               A969

               Shin Han Rope Co., Ltd, 715-8, Gojan-dong, Namdong-gu, Incheon

               A969

               Ssang Yong Cable Mfg. Co., Ltd, 1559-4 Song-Jeong Dong, Gang-Seo Gu, Busan

               A969

               Young Heung Iron & Steel Co., Ltd, 71-1 Sin-Chon Dong, Changwon City, Gyungnam

               A969

         2.   Stosowanie zwolnień przyznanych przedsiębiorstwom wyraźnie wymienionym w ust. 1 lub upoważnionym przez Komisję zgodnie z art. 3 ust. 2 jest uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państwa członkowskiego ważnej faktury handlowej, która jest zgodna z wymogami określonymi w załączniku. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury stosuje się cło antydumpingowe nałożone w ust. 1.
   3.   Cło rozszerzone w ust. 1 niniejszego artykułu pobierane jest od przywozu stalowych lin i kabli wysyłanych z Republiki Korei, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei, zarejestrowanych zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 734/2009 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, z wyjątkiem przywozu stalowych lin i kabli produkowanych przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 1.
   4.   Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące ceł.
   Artykuł 2
   Dochodzenie wszczęte rozporządzeniem (WE) nr 734/2009 wszczynającym dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1858/2005 na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej poprzez przywóz stalowych lin i kabli wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, oraz poddające ten przywóz rejestracji zostaje niniejszym zakończone.
   Artykuł 3
   1.   Wnioski o zwolnienie z cła rozszerzonego w art. 1 składa się na piśmie w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej. Wnioski muszą być podpisane przez osobę upoważnioną do reprezentowania podmiotu wnoszącego o zwolnienie. Wniosek należy wysłać na następujący adres Dyrekcji Generalnej ds. Handlu:

               European Commission

               Directorate-General for Trade

               Directorate H

               Office: N-105 04/92

               1049 Brussels

               BELGIA

               Faks +32 22956505

         2.   Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może zezwolić w drodze decyzji na zwolnienie przywozu pochodzącego od przedsiębiorstw, które nie obchodzą środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 1858/2005, z cła rozszerzonego w art. 1.
   Artykuł 4
   Organom celnym nakazuje się niniejszym zaprzestania rejestracji przywozu ustanowionej zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 734/2009.
   Artykuł 5
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Luksemburgu dnia 26 kwietnia 2010 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (2)  Dz.U. L 217 z 17.8.1999, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 328 z 30.10.2004, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 120 z 24.4.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 299 z 16.11.2005, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 208 z 12.8.2009, s. 7.

      ZAŁĄCZNIK
      Ważna faktura handlowa, o której mowa w art. 1 ust. 2, musi zawierać oświadczenie podpisane przez pracownika podmiotu wystawiającego fakturę handlową sporządzone w następującej formie:

                  1)

                  Nazwisko i funkcja pracownika podmiotu wystawiającego fakturę handlową.

                  2)

                  Oświadczenie o następującej treści: „Ja, niżej podpisany, zaświadczam, że (ilość) [nazwa przedmiotowego produktu] sprzedanego na wywóz do Unii Europejskiej objętego niniejszą fakturą została wytworzona przez (nazwa przedsiębiorstwa i adres) (dodatkowy kod TARIC) w (nazwa kraju). Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są kompletne i zgodne z prawdą”.

                  3)

                  Data i podpis.