title: ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) …/… aktualizujące wykaz inwazyjnych gatunków obcych uznanych za stwarzające zagrożenie dla Unii ustanowiony w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/1141 na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014

text:
               ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) …/…

               z dnia 12.7.2017 r.

               aktualizujące wykaz inwazyjnych gatunków obcych uznanych za stwarzające zagrożenie dla Unii ustanowiony w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/1141 na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014

               KOMISJA EUROPEJSKA,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie działań zapobiegawczych i zaradczych w odniesieniu do wprowadzania i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków obcych
                  1
               , w szczególności jego art. 4 ust. 1 i 2,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/1141
                  2
                ustanowiono wykaz inwazyjnych gatunków obcych stwarzających zagrożenie dla Unii („wykaz unijny”), który ma być prowadzony i aktualizowany w miarę potrzeby zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1143/2014.

               (2)Komisja stwierdziła, na podstawie dostępnych dowodów oraz ocen ryzyka przeprowadzonych zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1143/2014, że wszystkie kryteria ustanowione w art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia są spełnione dla następujących inwazyjnych gatunków obcych: Alopochen aegyptiacus Linnaeus, 1766; Alternanthera philoxeroides (Mart.) Griseb; Asclepias syriaca L.; Elodea nuttallii (Planch.) St. John; Gunnera tinctoria (Molina) Mirbel; Heracleum mantegazzianum Sommier & Levier; Impatiens glandulifera Royle; Microstegium vimineum (Trin.) A. Camus; Myriophyllum heterophyllum Michaux; Nyctereutes procyonoides Gray, 1834; Ondatra zibethicus Linnaeus, 1766; Pennisetum setaceum (Forssk.) Chiov.

               (3)Komisja stwierdziła, że w odniesieniu do wszystkich tych inwazyjnych gatunków obcych wszystkie elementy określone w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1143/2014 zostały należycie rozważone.

               (4)Niektóre państwa członkowskie zamierzają zwrócić się do Komisji o wydanie upoważnienia na dalsze prowadzenie hodowli Nyctereutes procyonoides Gray, 1834 na podstawie art. 9 rozporządzenia (UE) nr 1143/2014 ze względu na domniemane ważne interesy publiczne o charakterze społecznym lub gospodarczym.  W związku z tym włączenie tego gatunku do wykazu unijnego powinno podlegać okresowi przejściowemu w celu umożliwienia przeprowadzenia procedury, o której mowa w art. 9 tego rozporządzenia, zanim włączenie do wykazu stanie się skuteczne.

               (5)Od momentu przyjęcia rozporządzenia (UE) 2016/1141 kody Nomenklatury scalonej określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87
                  3
                były aktualizowane, a ich ostatnie zmiany zostały wprowadzone w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/1821
                  4
               . Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1141.

               (6)Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Inwazyjnych Gatunków Obcych,

               PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

               Artykuł 1

               W załączniku do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1141 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

               Artykuł 2

               Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli, dnia 12.7.2017 r.

                     W imieniu Komisji

                     Przewodniczący
                     Jean-Claude JUNCKER

                     (1)

                        Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 35.

                     (2)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1141 z dnia 13 lipca 2016 r. przyjmujące wykaz inwazyjnych gatunków obcych uznanych za stwarzające zagrożenie dla Unii zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 (Dz.U. L 189 z 14.7.2016, s. 4).

                     (3)

                        Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1).

                     (4)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 294 z 28.10.2016, s. 1).

    ---documentbreak---

               ZAŁĄCZNIK

               W załączniku do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1141 wprowadza się następujące zmiany:

               1)w tabeli z wykazem inwazyjnych gatunków obcych stwarzających zagrożenie dla Unii dodaje się w kolejności alfabetycznej następujące gatunki:

                        Gatunek

                        (i)

                        Kody CN dla żywych osobników

                        (ii)

                        Kody CN dla części, które mogą się rozmnażać

                        (iii)

                        Kategorie powiązanych towarów

                        (iv)

                        „Alopochen aegyptiacus Linnaeus, 1766

                        ex 0106 39 80

                        ex 0407 19 90 (zapłodnione jaja do inkubacji)

                        Alternanthera philoxeroides (Mart.) Griseb

                        ex 0602 90 50

                        ex 1209 99 99 (nasiona)

                        (12)

                        Asclepias syriaca L.

                        ex 0602 90 50

                        ex 1209 99 99 (nasiona)

                        (7)

                        Elodea nuttallii (Planch.) St. John

                        ex 0602 90 50

                        ex 1209 99 99 (nasiona)

                        Gunnera tinctoria (Molina) Mirbel

                        ex 0602 90 50

                        ex 1209 99 99 (nasiona)

                        Heracleum mantegazzianum Sommier & Levier

                        ex 0602 90 50

                        ex 1209 99 99 (nasiona)

                        Impatiens glandulifera Royle

                        ex 0602 90 50

                        ex 1209 99 99 (nasiona)

                        Microstegium vimineum (Trin.) A. Camus

                        ex 0602 90 50

                        ex 1209 99 99 (nasiona)

                        (7), (12)

                        Myriophyllum heterophyllum Michaux

                        ex 0602 90 50

                        ex 1209 99 99 (nasiona)

                        Nyctereutes procyonoides Gray, 1834(*)

                        ex 0106 19 00

                        ---

                        Ondatra zibethicus Linnaeus, 1766

                        ex 0106 19 00

                        ---

                        Pennisetum setaceum (Forssk.) Chiov.

                        ex 0602 90 50

                        ex 1209 99 99 (nasiona)

                (*) Włączenie Nyctereutes procyonoides Gray, 1834 stosuje się od dnia [Office of Publications please insert date 18 months after entry into force.].”,

               2)w uwagach do tabeli w kolumnie (iv) dodaje się punkt w brzmieniu:

               „(12) ex 2309 90: Preparaty, w rodzaju stosowanych do karmienia ptaków”;

               3)w całym załączniku odniesienia do kodu CN „0301 99 18” zostają zastąpione przez „0301 99 17”;

               4)w całym załączniku odniesienia do kodu CN „0306 24 80” zostają zastąpione przez „0306 33 90”;

               5)w całym załączniku odniesienia do kodu CN „0306 29 10” zostają zastąpione przez „0306 39 10”;

               6)w całym załączniku odniesienia do kodu CN „0602 90 49” zostają zastąpione przez „0602 90 46 lub 0602 90 48”.


title: ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) …/… zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 641/2014 w odniesieniu do powiadomienia dotyczącego podwyższenia pułapu dla systemu jednolitej płatności obszarowej, o którym mowa w art. 36 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013

text:
               ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) …/…

               z dnia 9.4.2018 r.

               zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 641/2014 w odniesieniu do powiadomienia dotyczącego podwyższenia pułapu dla systemu jednolitej płatności obszarowej, o którym mowa w art. 36 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013

               KOMISJA EUROPEJSKA,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009
                  1
               , w szczególności jego art. 36 ust. 4,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 641/2014
                  2
                ustanawia zasady stosowania rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej.

               (2)Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 zostało zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2393
                  3
               , w którym między innymi dodano w art. 36 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 możliwość podwyższenia pułapu dla systemu jednolitej płatności obszarowej przez państwa członkowskie stosujące ten system.

               (3)W świetle zmian wprowadzonych w art. 36 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 niezbędne jest ustanowienie przepisów w zakresie powiadomienia dotyczącego podwyższenia pułapu dla systemu jednolitej płatności obszarowej.

               (4)Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 641/2014.

               (5)Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Płatności Bezpośrednich,

               PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

               Artykuł 1

               Zmiana w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 641/2014

               W rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 641/2014 wprowadza się następujące zmiany:

               1)
                     dodaje się art. 16a w brzmieniu:

               „Artykuł 16a

               Powiadomienie dotyczące podwyższenia pułapu dla systemu jednolitej płatności obszarowej, o którym mowa w art. 36 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

               W przypadku gdy państwo członkowskie powiadamia Komisję o swoich decyzjach zgodnie z art. 36 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, informacje, które mają zostać przedłożone Komisji, mają postać wartości procentowych rocznych pułapów krajowych określonych w załączniku II do tego rozporządzenia, po odjęciu kwoty wynikającej ze stosowania art. 47 ust. 1 tego rozporządzenia, dla każdego roku kalendarzowego od roku 2018 do roku 2020.”.

               Artykuł 2

               Wejście w życie

               Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia 9.4.2018 r.

                     W imieniu Komisji

                     Przewodniczący
                     Jean-Claude JUNCKER

                     (1)

                        Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 608.

                     (2)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 641/2014 z dnia 16 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 181 z 20.6.2014, s. 74).

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2393 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), (UE) nr 1306/2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania, (UE) nr 1307/2013 ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej, (UE) nr 1308/2013 ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz (UE) nr 652/2014 ustanawiające przepisy w zakresie zarządzania wydatkami odnoszącymi się do łańcucha żywnościowego, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt oraz dotyczącymi zdrowia roślin i materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin (Dz.U. L 350 z 29.12.2017, s. 15).


title: ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) …/… zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 809/2014 w odniesieniu do zmiany pojedynczych wniosków i wniosków o płatność i kontroli

text:
               ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) …/…

               z dnia 18.5.2018 r.

               zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 809/2014 w odniesieniu do zmiany pojedynczych wniosków i wniosków o płatność i kontroli

               KOMISJA EUROPEJSKA,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008
                  1
               , w szczególności jego art. 62 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i b) oraz art. 78 akapit pierwszy lit. b) i c),

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W art. 15 ust. 2a rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014
                  2
                określono termin, w którym beneficjenci mogą zmieniać swoje pojedyncze wnioski lub wnioski o płatność w następstwie zgłoszenia wyników kontroli wstępnych. W celu zagwarantowania beneficjentom równego traktowania należy zapewnić, aby wszystkim beneficjentom zawsze przysługiwała taka sama liczba dni po terminie zgłoszenia wyników kontroli wstępnych na zmianę pojedynczych wniosków lub wniosków o płatność.

               (2)W art. 24 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014 określono, że inspekcje fizyczne w terenie wymagane są zawsze wtedy, gdy fotointerpretacja obrazów satelitarnych lub lotniczych nie dostarcza jednoznacznych wyników dotyczących zgodności z kryteriami kwalifikowalności lub właściwej powierzchni obszaru, który jest przedmiotem kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu. Nowe technologie, takie jak bezzałogowe systemy powietrzne, geotagowanie zdjęć, odbiorniki GNSS połączone z EGNOS i Galileo, dane zbierane przez satelity Sentinel programu Copernicus i inne, zapewniają istotne dane dotyczące działań prowadzonych na użytkach rolnych. Aby ograniczyć obciążenie kontrolami spoczywające na właściwych organach i beneficjentach, szczególnie liczbę inspekcji fizycznych w terenie, i zwiększyć wykorzystywanie nowych technologii w zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli, należy dopuścić wykorzystywanie odpowiednich dowodów zgromadzonych przy użyciu takich technologii, a także wszystkich innych odpowiednich dowodów w postaci dokumentu do kontroli zgodności z kryteriami kwalifikowalności, zobowiązań lub innych obowiązków dotyczących danego programu pomocy lub środka wsparcia, oraz zgodności z odpowiednimi wymogami i normami dotyczącymi zasady wzajemnej zgodności. Należy utrzymać obowiązek przeprowadzania inspekcji fizycznych w terenie w przypadku, gdy dowody te nie dostarczą jednoznacznych wyników.

               (3)Satelity Sentinel programu Copernicus zapewniają odpowiednie i pełne, bezpłatne i otwarte dane umożliwiające monitorowanie wszystkich użytków rolnych w państwach członkowskich. Należy pozwolić państwom członkowskim lub regionom na stosowanie alternatywnej metody prowadzenia kontroli przy systematycznym wykorzystywaniu tych lub podobnych danych i przetwarzaniu ich w automatyczny sposób, a także na prowadzenie działań następczych w przypadkach, w których automatyczne przetwarzanie danych nie przyniosło jednoznacznych wyników, bez obniżania skuteczności systemu w zapewnianiu wymaganego poziomu ufności pod względem zgodności z prawem i prawidłowości wydatków (zwanej dalej „monitorowaniem”). Należy zatem zapewnić ramy prawne określające warunki, na jakich kontrole w formie monitorowania mogą w danym państwie członkowskim lub regionie zastąpić obszarowe kontrole na miejscu.

               (4)W przypadku gdy kontrola w formie monitorowania umożliwia właściwemu organowi ustalenie, czy konieczne jest nałożenie kary administracyjnej określonej w art. 19a ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014
                  3
               , należy ustanowić przepis, zgodnie z którym nie jest konieczna kontrola na miejscu przeprowadzana jako działanie następcze zgodnie z art. 33a rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014.

               (5)Uwzględniając, że aby zastąpić obecną metodę kontroli na miejscu kontrolami w formie monitorowania, właściwe organy potrzebują inwestycji początkowej, należy zapewnić pewien stopień elastyczności, która umożliwi prowadzenie kontroli w formie monitorowania wyłącznie w przypadku niektórych programów pomocy, środków wsparcia lub rodzajów operacji oraz zapewni możliwość stopniowego wprowadzania kontroli w formie monitorowania w stosunku do niektórych programów pomocy lub środków wsparcia. Podczas okresu stopniowego wprowadzania, który powinien być ograniczony w czasie aby zapewnić równe traktowanie beneficjentów, nowe przepisy powinny umożliwić państwom członkowskim lub regionom stopniowe rozszerzenie kontroli w formie monitorowania na cały obszar objęty programem pomocy lub środkiem wsparcia. Podejście takie umożliwi państwom członkowskim lub regionom przygotowanie do pełnego wdrożenia monitorowania i dostosowanie procedur działań następczych i narzędzi IT wykorzystywanych do analizowania danych. Jeżeli kontrole w formie monitorowania ograniczają się do obszaru wybranego na podstawie jasno zdefiniowanych, obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów, wszyscy beneficjenci na tym obszarze powinni podlegać kontrolom w formie monitorowania.

               (6)Należy określić minimalny wskaźnik kontroli w celu zapewnienia skuteczności kontroli dotyczących zgodności z warunkami kwalifikowalności, wymogami i innymi obowiązkami w okolicznościach, w których dane dostarczone przez satelity Sentinel programu Copernicus nie są odpowiednie. Inspekcje fizyczne w terenie powinny być konieczne wyłącznie wtedy, gdy dowody zgromadzone przy użyciu nowych technologii, takich jak geotagowane zdjęcia i bezzałogowe systemy powietrzne lub inne dowody w postaci dokumentu nie przynoszą jednoznacznych rezultatów, lub gdy właściwe organy przewidują, że żaden z dowodów tego rodzaju nie będzie wystarczający do celów kontroli zgodności z warunkami kwalifikowalności, wymogami i innymi obowiązkami, których nie można monitorować.

               (7)Wyniki zautomatyzowanej analizy danych z satelitów Sentinel programu Copernicus lub podobnych danych mogą stanowić narzędzie, które pomoże beneficjentom w przestrzeganiu wymogów. Należy ostrzegać beneficjentów o możliwej niezgodności, a organy krajowe powinny być zobowiązane do ustanowienia w tym celu odpowiednich narzędzi. Należy zapewnić, aby komunikacja z beneficjentami dotycząca tych wyników nie była uznawana za powiadomienie beneficjenta o zamiarze przeprowadzenia przez właściwy organ kontroli na miejscu. Należy również umożliwić beneficjentom zmianę wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność tak, aby mogli oni dokonać korekty swoich deklaracji użytkowania użytków rolnych, o ile przedmiotowe wymogi zostały spełnione. Należy również pozwolić państwom członkowskim na określenie terminu, w jakim zmiany te mogą zostać zaakceptowane.

               (8)Należy wyjaśnić, że wnioski uznane za niedopuszczalne lub wnioskodawcy uznani za niekwalifikujących się do płatności w momencie kontroli na miejscu nie powinny lub nie powinni stanowić części populacji kontrolnej, z której dobrano próby, aby osiągnąć minimalne wskaźniki kontroli. Należy również zapewnić, by takie wnioski lub dane dotyczące tych wnioskodawców były wykorzystywane do celów kontroli krzyżowych, tak aby można było wykrywać przypadki podwójnego ubiegania się o pomoc w odniesieniu do dopuszczalnych wniosków oraz informacji istotnych przy aktualizacji systemu identyfikacji działki.

               (9)Aby uściślić zakres kontroli na miejscu w odniesieniu do obowiązku ponownego przekształcenia w przypadkach nieprzestrzegania obowiązku dotyczącego wrażliwych pod względem środowiskowym obszarów trwałych użytków zielonych należy zapewnić, aby kontrole na miejscu były prowadzone na działkach, które mają zostać ponownie przekształcone, żeby skontrolować, czy spełniony został obowiązek dotyczący ponownego przekształcenia.

               (10)Aby umożliwić państwom członkowskim zoptymalizowanie wyboru próby, należy zapewnić większy stopień elastyczności w wyborze prób kontrolnych, jak określono w art. 30–33 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014. Obowiązkową metodę wyboru próby należy zastąpić ogólnymi zasadami dotyczącymi sposobu łączenia prób. Ponadto, aby uzyskać reprezentatywny poziom błędu, należy zapewnić minimalną próbę losową w odniesieniu do każdego z programów pomocy i środków wsparcia. Aby utrzymać podejście oparte na analizie ryzyka w odniesieniu do płatności z tytułu zazieleniania, należy również określić metodę wyboru dla odpowiednich prób kontrolnych.

               (11)Aby ułatwić wdrażanie zintegrowanego systemu i skrócić czas prowadzenia kontroli, należy rozszerzyć możliwość ograniczenia kontroli dotyczących pomiaru obszaru do próby losowej w wysokości 50 % zadeklarowanych działek rolnych również na kontrole dotyczące kwalifikowalności.

               (12)Aby monitorować proces wdrażania kontroli w formie monitorowania należy wprowadzić obowiązek zgłaszania dotyczący państw członkowskich.

               (13)Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 809/2014.

               (14)Aby umożliwić państwom członkowskim jak najszybsze stosowanie nowych technologii w ich zintegrowanych systemach zarządzania i kontroli, nowe przepisy dotyczące pojedynczych wniosków i wniosków o płatność i kontroli powinny mieć zastosowanie od roku składania wniosków 2018. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               (15)Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Płatności Bezpośrednich i Komitetu ds. Rozwoju Obszarów Wiejskich,

               PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

               Artykuł 1

               W rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 809/2014 wprowadza się następujące zmiany:

               1)w art. 15 wprowadza się następujące zmiany:

               a)dodaje się ust. 1b w brzmieniu:

               „1b. Jeżeli kontrole w formie monitorowania prowadzone są zgodnie z art. 40a, beneficjenci mogą zmieniać swoje pojedyncze wnioski lub wnioski o płatność dotyczące użytkowania poszczególnych działek rolnych, pod warunkiem że wymogi wynikające z przedmiotowych systemów płatności bezpośrednich i środków rozwoju obszarów wiejskich są przestrzegane.”;

               b)ust. 2a otrzymuje brzmienie:

               „2a. Zmiany dokonane w następstwie kontroli wstępnych zgodnie z ust. 1a zgłasza się właściwemu organowi najpóźniej dziewięć dni kalendarzowych po ostatecznym terminie przekazania beneficjentowi wyników kontroli wstępnych, o którym mowa w art. 11 ust. 4.

               Zgłoszenia takie sporządza się na piśmie lub za pośrednictwem formularza geoprzestrzennego wniosku o przyznanie pomocy.”;

               c)dodaje się ust. 2b w brzmieniu:

               „2b. Zmiany wprowadzone zgodnie z ust. 1b zgłasza się właściwemu organowi w terminie ustalonym przez ten właściwy organ. Termin ten wynosi co najmniej 15 dni kalendarzowych przed terminem wypłaty pierwszej raty lub zaliczki na rzecz beneficjentów zgodnie z art. 75 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

               Zgłoszenia takie sporządza się na piśmie lub za pośrednictwem formularza geoprzestrzennego wniosku o przyznanie pomocy.”;

               d)w ust. 3 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:

               „Do celów akapitu pierwszego obowiązku określonego w art. 40a ust. 1 lit. d) nie uznaje się za powiadomienie beneficjenta o zamiarze przeprowadzenia przez właściwy organ kontroli na miejscu.”;

               2)art. 24 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

               „4. Właściwy organ przeprowadza inspekcje fizyczne w terenie, w przypadku gdy fotointerpretacja satelitarnych lub lotniczych ortoobrazów lub innych odpowiednich dowodów, w tym dowodów przedstawionych przez beneficjenta na wniosek właściwego organu, nie dostarcza wyników, które pozwalają na wyciągnięcie ostatecznych wniosków, satysfakcjonujących właściwy organ, w odniesieniu do kwalifikowalności lub, w stosownych przypadkach, właściwej powierzchni obszaru, który jest przedmiotem kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu.”;

               3)w art. 29 ust. 1 dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:

               „Dane z wniosków uznanych za niedopuszczalne lub dotyczące wnioskodawców uznanych za niekwalifikujących się do płatności, o których mowa w art. 34 ust. 1, wykorzystuje się do celów akapitu pierwszego lit. a), c) i e) niniejszego ustępu.”;

               4)art. 31 ust. 1 lit. g) otrzymuje brzmienie:

               „g) 100 % wszystkich działek, których dotyczy obowiązek ponownego przekształcenia gruntów w trwałe użytki zielone zgodnie z art. 42 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014;”;

               5)art. 33a ust. 2 otrzymuje brzmienie:

               „2. Powtórna kontrolna na miejscu, o której mowa w ust. 1, nie jest konieczna, jeżeli zidentyfikowane zawyżenie deklaracji doprowadziło do aktualizacji odpowiedniej działki referencyjnej w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 w roku ustalenia, lub jeżeli kontrole w formie monitorowania, o których mowa w art. 40a niniejszego rozporządzenia, są prowadzone w odniesieniu do przedmiotowego programu pomocy lub środka wsparcia w następnym roku składania wniosków i umożliwiają właściwemu organowi ustalenie, czy należy zastosować karę administracyjną określoną w art. 19a ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014.”;

               6)w art. 34 wprowadza się następujące zmiany:

               a)ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:

               „1. Wnioski uznane za niedopuszczalne lub wnioskodawcy uznani za niekwalifikujących się do płatności w momencie składania wniosku lub po kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu nie stanowią części populacji kontrolnej.

               2. Do celów art. 30 i 31 w ramach wyboru próby należy zapewnić, aby:

               a)1–1,25 % populacji kontrolnej, o której mowa w art. 30 lit. a)–f) i h) oraz art. 31 ust. 1 lit. a), c), d) i e), wybierano losowo;

               b)0,6–0,75 % populacji kontrolnej, o której mowa w art. 31 ust. 1 lit. b), wybierano losowo;

               c)4–5 % populacji kontrolnej, o której mowa w art. 31 ust. 1 lit. h) wybierano losowo;

               d)pozostałą liczbę beneficjentów z próby kontrolnej, o której mowa w art. 31 ust. 1 lit. a)–e) i h), wybierano na podstawie analizy ryzyka.

               Do celów art. 31 państwa członkowskie zapewniają reprezentatywność próby kontrolnej w odniesieniu do różnych praktyk.

               Dodatkowych beneficjentów, którzy zostaną poddani kontroli na miejscu do celów art. 31 ust. 3 akapit pierwszy, wybiera się na podstawie analizy ryzyka.

               3. Do celów art. 32 i 33 wybiera się losowo 20–25 % minimalnej liczby beneficjentów, którzy zostaną poddani kontroli na miejscu, a w przypadku stosowania art. 32 ust. 2a – 100 % kolektywów i 20–25 % zobowiązań, które zostaną poddane kontroli na miejscu. Pozostałą liczbę beneficjentów i zobowiązań, którzy/które zostaną poddani/poddane kontroli na miejscu, wybiera się na podstawie analizy ryzyka.

               Do celów art. 32 i 33 losowa część próby może również obejmować beneficjentów już wybranych losowo zgodnie z ust. 2 lit. a), b) i c) albo dodatkowych beneficjentów wybranych losowo zgodnie z art. 26 ust. 4 akapit drugi, albo jednych i drugich. Liczba takich beneficjentów w próbie kontrolnej nie przekracza ich odsetka w populacji kontrolnej.

               Do celów art. 32 państwa członkowskie mogą, w wyniku analizy ryzyka, wybrać konkretne środki rozwoju obszarów wiejskich, które mają zastosowanie do beneficjentów.”;

               b)dodaje się ust. 4a w brzmieniu:

               „4a. Do celów art. 30–33 i art. 40a ust. 1 lit. c) można wybrać tego samego beneficjenta, aby osiągnąć przedmiotowy minimalny wskaźnik kontroli, pod warunkiem że nie wpływa to na skuteczność wyboru wymaganych prób opartych na analizie ryzyka.

               Kontrola na miejscu w odniesieniu do wybranych beneficjentów może być ograniczona do systemu pomocy lub środka rozwoju obszarów wiejskich, w odniesieniu do którego zostali oni wybrani, jeżeli osiągnięto już minimalne wskaźniki kontroli dla innych systemów pomocy lub środków wsparcia, o które się ubiegali.”;

               c)ust. 5 lit. b) otrzymuje brzmienie:

               „b) porównanie wyników, jeśli chodzi o różnicę między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym dla próby opartej na analizie ryzyka i próby dobranej losowo; lub porównanie wyników, jeśli chodzi o różnicę między zwierzętami zgłoszonymi a zwierzętami zatwierdzonymi dla próby opartej na analizie ryzyka i próby dobranej losowo;”;

               7)w art. 38 wprowadza się następujące zmiany:

               a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1. Kontrole kwalifikowalności i faktyczny pomiar powierzchni działek rolnych w ramach kontroli na miejscu mogą być ograniczone do próby dobranej losowo obejmującej co najmniej 50 % działek rolnych, w odniesieniu do których złożono wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność w ramach systemów pomocy obszarowej lub środków rozwoju obszarów wiejskich. Jeżeli w toku kontroli takiej próby wykazana zostanie niezgodność, wszystkie działki rolne należy poddać pomiarowi i kontrolom kwalifikowalności lub należy ekstrapolować wnioski z próby.”;

               b)w ust. 7 słowa „art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014” zastępuje się słowami „art. 17 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014”;

               c)w ust. 8 słowa „dwa osobne pomiary” zastępuje się słowami „osobne pomiary”;

               8)art. 39 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

               „1. Kwalifikowalność działek rolnych weryfikuje się za pomocą wszelkich odpowiednich środków, w tym za pomocą dowodów przedstawionych przez beneficjenta na wniosek właściwego organu. Weryfikacja ta, w stosownych przypadkach, obejmuje również sprawdzenie uprawy. W tym celu, w uzasadnionych przypadkach, wymaga się dodatkowych dowodów.”;

               9)art. 40 lit. b) otrzymuje brzmienie:

               „b) przeprowadza fizyczne inspekcje w terenie na wszystkich działkach rolnych, w przypadku których fotointerpretacja lub inne odpowiednie dowody przedstawione na wniosek właściwego organu nie umożliwiają sprawdzenia dokładności deklaracji obszarów w sposób zadowalający właściwy organ;”;

               10)dodaje się art. 40a w brzmieniu:

               „Artykuł 40a

               Kontrole w formie monitorowania

               1. Właściwe organy mogą prowadzić kontrole w formie monitorowania. W przypadku, gdy się na to zdecydują:

               a)ustanawiają procedurę regularnych i systematycznych obserwacji, śledzenia i oceny wszystkich kryteriów kwalifikowalności, zobowiązań i innych obowiązków, które można monitorować przy pomocy danych pochodzących z satelitów Sentinel programu Copernicus lub innych danych o co najmniej równoważnej wartości, przez okres umożliwiający stwierdzenie kwalifikowalności pomocy lub wsparcia, o które wnioskowano;

               b)w stosownych przypadkach, w celu stwierdzenia kwalifikowalności pomocy lub wsparcia, o które wnioskowano, prowadzą odpowiednie działania następcze;

               c)prowadzą kontrole w odniesieniu do 5 % beneficjentów, których dotyczą kryteria kwalifikowalności, zobowiązania i inne obowiązki, których nie można monitorować przy pomocy danych pochodzących z satelitów Sentinel programu Copernicus lub innych danych o co najmniej równoważnej wartości, i które są odpowiednie do stwierdzenia kwalifikowalności pomocy lub wsparcia. Losowo wybiera się 1–1,25 % beneficjentów. Pozostałych beneficjentów wybiera się na podstawie analizy ryzyka;

               d)informują beneficjentów o decyzji dotyczącej przeprowadzenia kontroli w formie monitorowania i ustanawiają odpowiednie narzędzia do komunikacji z beneficjentami co najmniej w sprawie ostrzeżeń i wnioskowanych dowodów do celów lit. b) i c).

               Do celów lit. b) i c) inspekcje fizyczne w terenie przeprowadza się wtedy, gdy odpowiednie dowody, w tym dowody przedstawione przez beneficjenta na wniosek właściwego organu, nie pozwalają na stwierdzenie kwalifikowalności pomocy lub wsparcia, o które wnioskowano. Inspekcje fizyczne w terenie mogą ograniczać się do kontroli kryteriów kwalifikowalności, zobowiązań i innych obowiązków, odpowiednich dla stwierdzenia kwalifikowalności pomocy lub wsparcia, o które wnioskowano.

               2. Jeżeli właściwy organ prowadzi kontrole w formie monitorowania zgodnie z ust. 1, może przedstawić skuteczne procedury operacyjne spełniające wymogi określone w art. 7, 17 i 29 niniejszego rozporządzenia oraz udowodnił, że jakość systemu identyfikacji działek rolnych jest taka, jak oceniono zgodnie z art. 6 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014:

               a)art. 25, 26, 30, 31, 32, 34, 35, 36, art. 37 ust. 2, 3 i 4 oraz art. 38 i 40 niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania;

               b)weryfikację zawartości tetrahydrokanabinolu przy uprawie konopi prowadzoną zgodnie z art. 9 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014 przeprowadza się w odniesieniu do 30 % obszaru lub 20 % obszaru w przypadku, gdy państwo członkowskie posiada system wcześniejszej zgody.

               3. Właściwy organ może zdecydować o zastosowaniu kontroli w formie monitorowania na poziomie poszczególnych systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego lub rodzajów operacji bądź w stosunku do określonych grup beneficjentów podlegających kontrolom na miejscu w odniesieniu do płatności z tytułu zazieleniania, o których mowa w art. 31 ust. 1 lit. a)–h).

               W pierwszych dwóch latach stosowania właściwy organ może zdecydować o stosowaniu kontroli w formie monitorowania w odniesieniu do beneficjentów programu pomocy lub środka wsparcia na wybranych obszarach na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów. W takich przypadkach w drugim roku obszary podlegające kontrolom w formie monitorowania są większe niż w pierwszym roku stosowania.

               Jeżeli właściwy organ zdecyduje się na prowadzenie kontroli zgodnie z akapitem pierwszym lub drugim, ust. 1 i 2 stosuje się wyłącznie w odniesieniu do beneficjentów podlegających kontrolom w formie monitorowania.”;

               11)dodaje się art. 40b w brzmieniu:

               „Artykuł 40b

               Powiadomienia

               Państwa członkowskie powiadamiają Komisję do dnia 1 grudnia roku kalendarzowego poprzedzającego rok kalendarzowy, w którym rozpoczynają prowadzenie kontroli w formie monitorowania, o swojej decyzji o prowadzeniu kontroli w formie monitorowania i wskazują programy lub środki bądź rodzaje operacji, a także w stosownych przypadkach obszary takich programów lub środków podlegające kontrolom w formie monitorowania oraz kryteria stosowane przy ich wyborze.

               Jeżeli właściwy organ zdecyduje jednak o prowadzeniu kontroli w formie monitorowania począwszy od roku składania wniosków 2018, powiadomienie należy złożyć w ciągu miesiąca od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.”;

               12)w art. 41 wprowadza się następujące zmiany:

               a)w ust. 1 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:

               „Jeżeli kontrole w formie monitorowania prowadzone są zgodnie z art. 40a, nie ma zastosowania akapit pierwszy lit. b)–e). W sprawozdaniu z kontroli należy zamieścić wyniki kontroli w formie monitorowania na poziomie działki.”;

               b)w ust. 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

               „Jeżeli kontrolę na miejscu przeprowadza się metodą teledetekcji zgodnie z art. 40 lub metodą monitorowania zgodnie z art. 40a, państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o nieprzedstawieniu beneficjentowi do podpisania sprawozdania z kontroli, o ile podczas kontroli z wykorzystaniem teledetekcji lub monitorowania nie stwierdzono żadnych niezgodności. Jeżeli takie kontrole lub monitorowanie wykazują jakiekolwiek niezgodności, beneficjentowi umożliwia się podpisanie sprawozdania z kontroli, zanim właściwy organ wyciągnie wnioski z ustaleń w zakresie ewentualnych zmniejszeń, odmów, wycofań lub kar administracyjnych.”;

               13)art. 70 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

               „3. W stosownych przypadkach kontrole na miejscu można przeprowadzać z zastosowaniem technik teledetekcji lub przy użyciu danych pochodzących z satelitów Sentinel programu Copernicus lub innych danych o co najmniej równoważnej wartości.”.

               Artykuł 2

               Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2018 r.

               Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia 18.5.2018 r.

                     W imieniu Komisji

                     Przewodniczący
                     Jean-Claude JUNCKER

                     (1)

                        Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549.

                     (2)

                        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. L 227 z 31.7.2014, s. 69).

                     (3)

                        Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. L 181 z 20.6.2014, s. 48).


title: ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) …/… ustanawiające zasady stosowania art. 26 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, w odniesieniu do reguł dotyczących wskazywania kraju lub miejsca pochodzenia podstawowego składnika środka spożywczego

text:
               ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) …/…

               z dnia 28.5.2018 r.

               ustanawiające zasady stosowania art. 26 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, w odniesieniu do reguł dotyczących wskazywania kraju lub miejsca pochodzenia podstawowego składnika środka spożywczego

               (Tekst mający znaczenie dla EOG)

               KOMISJA EUROPEJSKA,

               uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności
                  1
               , w szczególności jego art. 26 ust. 8,

               a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)W art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 ustanawia się ogólne zasady i wymagania dotyczące wskazywania kraju lub miejsca pochodzenia środków spożywczych, które stosuje się bez uszczerbku dla szczegółowych przepisów unijnych.

               (2)Art. 26 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 zawiera wymóg wskazania kraju lub miejsca pochodzenia, w przypadku gdy zaniechanie ich wskazania mogłoby wprowadzać w błąd konsumenta co do rzeczywistego kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego, w szczególności w przypadku gdy informacje towarzyszące środkowi spożywczemu lub etykieta jako całość mogłyby sugerować, że dany środek spożywczy pochodzi z innego kraju lub miejsca. Artykuł ten ma zapobiegać podawaniu informacji na temat żywności, które mogłyby wprowadzać konsumenta w błąd poprzez sugerowanie danego pochodzenia środka spożywczego, które nie jest zgodne z rzeczywistością.

               (3)Art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 stanowi, że jeżeli jest podany kraj lub miejsce pochodzenia danego środka spożywczego i gdy nie jest on taki sam jak kraj lub miejsce pochodzenia jego podstawowego składnika, podaje się również kraj lub miejsce pochodzenia tego podstawowego składnika lub wskazuje się, że jego pochodzenie jest inne niż pochodzenie danego środka spożywczego. Ponadto w artykule tym stwierdza się, że stosowanie tych wymogów wymaga przyjęcia aktu wykonawczego.

               (4)Art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 dotyczy przypadków, w których kraj lub miejsce pochodzenia są podane obowiązkowo zgodnie z art. 26 ust. 2 lit. a) rozporządzenia lub dobrowolnie za pomocą jakichkolwiek sposobów oznaczania, takich jak oświadczenia, wyrażenia, ilustracje lub symbole.

               (5)Informacje podane dobrowolnie, takie jak nazwy geograficzne będące częścią nazwy środka spożywczego lub jej towarzyszące, mogą również wchodzić w skład nazw produktów chronionych jako oznaczenia geograficzne lub znaki towarowe zgodnie ze szczegółowymi przepisami unijnymi.

               (6)Informacje na temat kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego wchodzące w skład nazw produktów chronionych jako oznaczenia geograficzne na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1151/2012
                  2
               , rozporządzenia (UE) nr 1308/2013
                  3
               , rozporządzenia (WE) nr 110/2008
                  4
                lub rozporządzenia (UE) nr 251/2014
                  5
               , lub chronionych na mocy umów międzynarodowych wchodzą w zakres stosowania art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011. W związku z tym, że w przypadku nazw produktów chronionych istnieje nierozerwalny związek między cechami produktu a jego pochodzeniem geograficznym, oraz że podlegają one szczegółowym zasadom, w tym przepisom dotyczącym etykietowania, a także uwzględniając specyficzny charakter tych nazw jako objętych prawem własności intelektualnej, potrzebne jest dokładniejsze rozważenie kwestii sposobu wskazywania pochodzenia podstawowego składnika w odniesieniu do takich nazw zgodnie z art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011.

               (7)Oznaczenia kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego wchodzące w skład zarejestrowanych znaków towarowych wchodzą w zakres stosowania art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011. Znaki towarowe mogą składać się z jakichkolwiek oznaczeń, w szczególności z wyrazów, łącznie z nazwiskami, rysunków, liter, cyfr, kolorów, kształtu towarów lub ich opakowań oraz z dźwięków, pod warunkiem że oznaczenia takie nadają towarom lub usługom danego przedsiębiorstwa odróżniającego charakteru. Celem znaków towarowych jest umożliwienie konsumentowi identyfikacji konkretnego źródła lub pochodzenia handlowego w powiązaniu z danym towarem lub usługą. Biorąc pod uwagę specyficzny charakter i cel znaków towarowych, należy dokładniej rozważyć kwestię sposobu wskazywania pochodzenia podstawowego składnika zgodnie z art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011w przypadkach, gdy jest to wymagane dla znaków towarowych.

               (8)Niniejsze rozporządzenie nie powinno obejmować nazw zwyczajowych i rodzajowych, w tym nazw geograficznych bezpośrednio wskazujących na pochodzenie, ale których powszechna interpretacja nie wskazuje na kraj lub miejsce pochodzenia danego środka spożywczego.

               (9)Do celów niniejszego rozporządzenia znaki identyfikacyjne towarzyszące środkom spożywczym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego
                  6
                nie powinny być uznawane za oznaczenie kraju lub miejsca pochodzenia.

               (10)Aby zapewnić konsumentom możliwość dokonywania bardziej świadomych wyborów, konieczne jest ustanowienie, w drodze niniejszego rozporządzenia, szczegółowych zasad, które powinny mieć zastosowanie w przypadku gdy podany jest kraj lub miejsce pochodzenia podstawowego składnika. Zasady te powinny gwarantować odpowiednią precyzję i wartość znaczeniową tego typu informacji.

               (11)Wskazane jest zatem, aby informacji na temat podstawowego składnika towarzyszyło odniesienie do obszaru geograficznego, które będzie łatwo zrozumiałe dla konsumenta. Należy zakazać stosowania nieprawdziwych nazw regionów lub obszarów geograficznych, które nie mają wartości znaczeniowej lub które mogłyby konsumenta wprowadzić w błąd co do rzeczywistego miejsca pochodzenia podstawowego składnika.

               (12)W przypadku gdy podstawowy składnik jest środkiem spożywczym podlegającym szczegółowym przepisom unijnym w sprawie oznaczania kraju lub miejsca pochodzenia, przepisy te mogłyby być ewentualnie wykorzystane do celów art. 26 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011.

               (13)W przypadku gdy podmiot prowadzący przedsiębiorstwo spożywcze zdecyduje się wskazać jedynie, że kraj lub miejsce pochodzenia podstawowego składnika jest inne niż kraj lub miejsce pochodzenia danego środka spożywczego, na przykład ze względu na liczne lub zmienne źródła dostaw oraz specyficzne procesy produkcji, należy ustanowić zasady, które uwzględniałyby różne okoliczności przetwarzania żywności. Odpowiednie oznaczenie powinno dostarczać konsumentowi zrozumiałych informacji.

               (14)Informacja na temat podstawowego składnika podana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem powinna uzupełniać informacje podane do wiadomości konsumentów na temat kraju lub miejsca pochodzenia danego środka spożywczego i powinna być dobrze widoczna i czytelna, a w stosownych przypadkach nieusuwalna.

               (15)Zgodnie z art. 47 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, który stanowi, że wszelkie nowe środki dotyczące informacji na temat żywności powinny mieć zastosowanie od dnia 1 kwietnia danego roku kalendarzowego, należy ustanowić odpowiedni okres przejściowy w odniesieniu do stosowania niniejszego rozporządzenia.

               (16)Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

               PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

               Artykuł 1
               Zakres

               1.Niniejsze rozporządzenie określa zasady dotyczące stosowania art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, w przypadku gdy kraj lub miejsce pochodzenia środka spożywczego są podane w jakiejkolwiek formie, takiej jak oświadczenia, ilustracje, symbole lub wyrażenia, odnoszące się do miejsc lub obszarów geograficznych, z wyjątkiem nazw geograficznych, które są częścią nazw zwyczajowych i rodzajowych i które bezpośrednio wskazują na pochodzenie, lecz ich powszechna interpretacja nie wskazuje na kraj lub miejsce pochodzenia.

               2.Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do oznaczeń geograficznych chronionych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, rozporządzenia (WE) nr 110/2008 lub rozporządzenia (UE) nr 251/2014 lub chronionych na mocy umów międzynarodowych ani do zarejestrowanych znaków towarowych, w przypadkach gdy znaki takie stanowią oznaczenie pochodzenia, w oczekiwaniu na przyjęcie szczegółowych zasad dotyczących stosowania art. 26 ust. 3 w odniesieniu do takich oznaczeń.

               Artykuł 2
               Wskazanie kraju lub miejsca pochodzenia podstawowego składnika

               Kraj lub miejsce pochodzenia podstawowego składnika, które są odmiennie od podanego kraju lub miejsca pochodzenia danego środka spożywczego, podaje się:

               a)jako odniesienie do jednego z następujących obszarów geograficznych:

               (i)„UE”, „spoza UE” lub „UE oraz spoza UE”; lub

               (ii)region lub jakikolwiek inny obszar geograficzny w obrębie kilku państw członkowskich albo w obrębie państw trzecich, jeśli został zdefiniowany jako taki na mocy prawa międzynarodowego lub jest zrozumiały dla właściwie poinformowanego przeciętnego konsumenta; lub

               (iii)obszar rybołówstwa FAO, obszar morski lub obszar słodkowodny, jeśli został zdefiniowany jako taki na mocy prawa międzynarodowego lub jest zrozumiały dla właściwie poinformowanego przeciętnego; lub

               (iv)państwo(-a) członkowskie lub państwo(-a) trzecie; lub

               (v)region lub jakikolwiek inny obszar geograficzny w obrębie państwa członkowskiego lub w obrębie państwa trzeciego, który jest zrozumiały dla właściwie poinformowanego przeciętnego konsumenta; lub

               (vi)kraj lub miejsce pochodzenia zgodnie ze szczegółowymi przepisami unijnymi mającymi zastosowanie do danego podstawowego składnika lub składników.

               b)lub za pomocą następującego oświadczenia:

               „(nazwa podstawowego składnika) nie pochodzi / nie pochodzą z (kraj lub miejsce pochodzenia środka spożywczego)” lub przy użyciu innego podobnego sformułowania o takim samym znaczeniu dla konsumenta.

               Artykuł 3
               Sposób prezentowania informacji

               1.Informację podaną zgodnie z art. 2 prezentuje się przy użyciu czcionki o rozmiarze nie mniejszym niż minimalny rozmiar czcionki wymagany zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011.

               2.Bez uszczerbku dla ust. 1, w przypadku gdy kraj lub miejsce pochodzenia środka spożywczego są podane w formie słownej, informację podaną zgodnie z art. 2 umieszcza się w tym samym polu widzenia co oznaczenie kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego i przy użyciu czcionki o rozmiarze, w którym wysokość x wynosi co najmniej 75 % wysokości x oznaczenia kraju lub miejsca pochodzenia danego środka spożywczego.

               3.Bez uszczerbku dla ust. 1, w przypadku gdy kraj lub miejsce pochodzenia środka spożywczego są podane w formie innej niż forma słowna, informację podaną zgodnie z art. 2 umieszcza się w tym samym polu widzenia co oznaczenie kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego.

               Artykuł 4
               Wejście w życie, środki przejściowe i data rozpoczęcia stosowania

               1.Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2.Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 kwietnia 2020 r.

               3.Środki spożywcze wprowadzone do obrotu lub etykietowane przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia mogą być przedmiotem obrotu do czasu wyczerpania zapasów.

               4.Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

               Sporządzono w Brukseli dnia 28.5.2018 r.

                     W imieniu Komisji

                     Przewodniczący
                     Jean-Claude JUNCKER

                     (1)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18).

                     (2)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

                     (3)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007
                     (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).

                     (4)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (Dz.U. L 39 z 13.2.2008, s. 16).

                     (5)

                        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 251/2014 z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych aromatyzowanych produktów sektora wina, uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/91 (Dz.U. L 84 z 20.3.2014, s. 14).

                     (6)

                        Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 55).