title: Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2018/325 z dnia 5 marca 2018 r. dotyczące wykonania art. 17 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 224/2014 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Republice Środkowoafrykańskiej

text:
               6.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 63/3

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) 2018/325
   z dnia 5 marca 2018 r.
   dotyczące wykonania art. 17 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 224/2014 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Republice Środkowoafrykańskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 224/2014 z dnia 10 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Republice Środkowoafrykańskiej (1), w szczególności jego art. 17 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 10 marca 2014 r. Rada przyjęła rozporządzenie (UE) nr 224/2014.

               (2)

               W dniu 16 lutego 2018 r. Komitet Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych powołany na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 2127 (2013) uaktualnił informacje dotyczące jednej osoby objętej środkami ograniczającymi.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (UE) nr 224/2014,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 224/2014 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 5 marca 2018 r.

            W imieniu Rady

         N. DIMOV

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 70 z 11.3.2014, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      W załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 224/2014 w części „A. Osoby” wpis dotyczący wymienionej poniżej osoby, zastępuje się następującym wpisem:

                     „1.

                     François Yangouvonda BOZIZÉ (alias: a) Bozize Yangouvonda; b) Samuel Peter Mudde (urodzony 16 grudnia 1948 w Izo, Sudan Południowy))
                     Stanowisko: a) były szef państwa Republiki Środkowoafrykańskiej; b) profesor
                     Data urodzenia: a) 14 października 1946 r.; b) 16 grudnia 1948 r.
                     Miejsce urodzenia: a) Mouila, Gabon; b) Izo, Sudan Południowy
                     Obywatelstwo: a) Republika Środkowoafrykańska; b) Sudan Południowy
                     Paszport nr: D00002264, wydany 11 czerwca 2013 r. (wydany przez ministra spraw zagranicznych, w Jubie, Sudan Południowy; ważny do 11 czerwca 2017 r.; paszport dyplomatyczny wydany na nazwisko Samuel Peter Mudde)
                     Krajowy numer identyfikacyjny: M4800002143743 (osobisty numer identyfikacyjny w paszporcie)
                     Adres: Uganda
                     Data umieszczenia w wykazie ONZ: 9 maja 2014 r.

                        Informacje dodatkowe: Imię i nazwisko matki: Martine Kofio. Link do strony ze specjalnymi ogłoszeniami Interpolu i Rady Bezpieczeństwa ONZ: https://www.interpol.int/en/notice/search/un/5802796

                        Informacje pochodzące z opisowego streszczenia powodów umieszczenia w wykazie dostarczonego przez Komitet Sankcji:

                     Bozizé został umieszczony w wykazie w dniu 9 maja 2014 r. na podstawie pkt 36 rezolucji 2134 (2014) jako „osoba przeprowadzająca lub wspierająca akty zagrażające pokojowi, stabilności lub bezpieczeństwu Republiki Środkowoafrykańskiej”.

                           Informacje dodatkowe

                     W porozumieniu ze swoimi poplecznikami Bozizé nakłaniał do ataku na Bangi, który miał miejsce 5 grudnia 2013 r. Od tego czasu Bozizé wciąż próbuje przeprowadzać operacje destabilizujące, aby podtrzymywać tarcia w stolicy Republiki Środkowoafrykańskiej. Według doniesień Bozizé powołał bojówki Antybalaki, zanim uciekł z Republiki Środkowoafrykańskiej 24 marca 2013 r. W oświadczeniu Bozizé wezwał swoje bojówki do kontynuowania aktów okrucieństwa wobec obecnego aparatu władzy i islamistów. Według doniesień Bozizé udzielał wsparcia finansowego i materialnego bojówkarzom, którzy prowadzą działania destabilizujące trwający proces przemian i zmierzające do przywrócenia władzy Bozizé. Bojówki Antybalaki składają się w większości z sił zbrojnych Republiki Środkowoafrykańskiej, które po zamachu stanu rozproszyły się po kraju, a następnie zostały zreorganizowane przez Bozizé. Bozizé i jego poplecznicy kontrolują ponad połowę jednostek Antybalaki.
                     Siły lojalne wobec Bozizé były uzbrojone w karabiny automatyczne, moździerze i wyrzutnie rakietowe oraz w coraz większym stopniu uczestniczyły w atakach odwetowych na ludność muzułmańską Republiki Środkowoafrykańskiej. Sytuacja w Republice Środkowoafrykańskiej szybko się pogorszyła po ataku sił Antybalaki w Bangi w dniu 5 grudnia 2013 r., w wyniku którego zginęło 700 osób.”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/337 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/2403 ustanawiające wspólne wytyczne dotyczące norm i technik pozbawiania broni cech użytkowych w celu zagwarantowania, że broń pozbawiona cech użytkowych trwale nie nadaje się do użytku (Tekst mający znaczenie dla EOG. )

text:
               8.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 65/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/337
   z dnia 5 marca 2018 r.
   zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/2403 ustanawiające wspólne wytyczne dotyczące norm i technik pozbawiania broni cech użytkowych w celu zagwarantowania, że broń pozbawiona cech użytkowych trwale nie nadaje się do użytku
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (1), w szczególności jej art. 10b ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2015/2403 (2) ustanawia się zasady, jak również specyfikacje techniczne dotyczące pozbawiania broni palnej cech użytkowych w Unii w celu zagwarantowania, że broń palna pozbawiona cech użytkowych trwale nie nadaje się do użytku. W rozporządzeniu tym opisuje się również, w jaki sposób pozbawienie broni palnej cech użytkowych musi zostać zweryfikowane i poświadczone przez organy publiczne państw członkowskich, oraz określa się zasady dotyczące oznakowania broni palnej pozbawionej cech użytkowych.

               (2)

               W celu zapewnienia jak najwyższego poziomu bezpieczeństwa w odniesieniu do pozbawiania broni palnej cech użytkowych w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2015/2403 przewiduje się dokonywanie regularnych przeglądów i aktualizacji specyfikacji technicznych określonych w tym rozporządzeniu z uwzględnieniem doświadczeń zdobytych przez państwa członkowskie przy stosowaniu tych zasad oraz wszelkich dodatkowych środków pozbawiania broni cech użytkowych.

               (3)

               W tym celu we wrześniu 2016 r. Komisja ustanowiła grupę roboczą z udziałem ekspertów krajowych do spraw pozbawiania broni palnej cech użytkowych w ramach komitetu ustanowionego dyrektywą 91/477/EWG. Przedmiotowa grupa robocza skoncentrowała się na przeglądzie specyfikacji technicznych dotyczących pozbawiania broni palnej cech użytkowych, określonych w załączniku I do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2403, w celu poprawienia ich przejrzystości, wyeliminowania jakichkolwiek niejasności, z jakimi mogliby mieć do czynienia praktycy, oraz zapewnienia, aby specyfikacje techniczne miały zastosowanie do wszystkich typów broni palnej.

               (4)

               Dyrektywa 91/477/EWG została zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/853 (3). Zakres stosowania zmienionej dyrektywy obejmuje broń palną pozbawioną cech użytkowych, przy czym w dyrektywie tej przewidziano również klasyfikację takiej broni oraz podano definicję broni palnej pozbawionej cech użytkowych, odpowiadającą ogólnym zasadom pozbawiania broni palnej cech użytkowych zgodnie z Protokołem przeciwko nielegalnemu wytwarzaniu i obrotowi bronią palną, jej częściami i komponentami oraz amunicją, uzupełniającym Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, dołączonym do decyzji Rady 2014/164/UE (4), która transponuje ten protokół do porządku prawnego Unii.

               (5)

               Zasady dotyczące pozbawiania broni palnej cech użytkowych określone w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2015/2403 powinny odzwierciedlać nowe zasady dotyczące pozbawiania broni palnej cech użytkowych wprowadzone dyrektywą (UE) 2017/853 i być z nimi spójne.

               (6)

               Zakres stosowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2403 powinien obejmować broń palną wszystkich kategorii wymienionych w części II załącznika I do dyrektywy 91/477/EWG.

               (7)

               Specyfikacje techniczne dotyczące pozbawiania broni palnej cech użytkowych powinny zapobiegać przywracaniu broni palnej cech użytkowych za pomocą zwykłych narzędzi.

               (8)

               W specyfikacjach technicznych dotyczących pozbawiania broni palnej cech użytkowych nacisk kładzie się na pozbawienie cech użytkowych istotnych komponentów broni palnej określonych w dyrektywie 91/477/EWG. Wynika to stąd, że dyrektywa 91/477/EWG zawiera również definicję broni palnej pozbawionej cech użytkowych obejmującą zapewnienie, aby wszystkie istotne komponenty danej broni palnej stały się trwale niezdatne do użytku i niemożliwe do usunięcia, zastąpienia lub modyfikacji w sposób, który umożliwiłby przywrócenie broni palnej cech użytkowych w jakikolwiek sposób. Specyfikacje techniczne dotyczące pozbawiania broni palnej cech użytkowych powinny mieć zastosowanie również do pozbawiania cech użytkowych luf wymiennych, które, będąc odrębnymi przedmiotami, są technicznie powiązane z bronią palną, która ma być pozbawiona cech użytkowych, i przeznaczone do montowania w tejże broni.

               (9)

               Na wniosek grupy roboczej krajowych ekspertów do spraw pozbawiania broni palnej cech użytkowych zmienione specyfikacje techniczne poddano testowi warunków skrajnych przeprowadzanemu przez krajowych praktyków w zakresie pozbawiania broni palnej cech użytkowych przez okres 5 tygodni w dniach 9 lutego – 20 marca 2017 r. Wynik tego testu warunków skrajnych doprowadził w szczególności do decyzji o zmianie sposobu prezentacji specyfikacji dotyczących pozbawiania broni palnej cech użytkowych. Ze względu na przejrzystość konkretne czynności pozbawiania cech użytkowych należy przedstawić w sposób rozróżniający różne typy broni palnej.

               (10)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy dyrektywy 91/477/EWG.

               (11)

               Aby państwa członkowskie wprowadziły konieczne zmiany administracyjne i dostosowały swoje praktyki do wspomnianego zmienionego rozporządzenia wykonawczego, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie po upływie trzech miesięcy od jego daty wejścia w życie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2015/2403 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do broni palnej wszystkich kategorii wymienionych w części II załącznika I do dyrektywy 91/477/EWG.”;

               2)

               art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy publiczne do weryfikacji, że pozbawienie broni palnej cech użytkowych zostało wykonane zgodnie ze specyfikacjami technicznymi określonymi w załączniku I (»podmiot weryfikujący«).”;

               3)

               art. 5 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 5
               Znakowanie broni palnej pozbawionej cech użytkowych
               Pozbawiona cech użytkowych broń palna musi być opatrzona niepowtarzalnym oznakowaniem zgodnie z wzorem określonym w załączniku II, aby wskazać, że została ona pozbawiona cech użytkowych zgodnie ze specyfikacjami technicznymi określonymi w załączniku I. Oznakowanie jest mocowane przez podmiot weryfikujący na wszystkich istotnych komponentach modyfikowanych na potrzeby pozbawienia broni palnej cech użytkowych i musi spełniać następujące kryteria:

                           a)

                           jest wyraźnie widoczne i nieusuwalne;

                           b)

                           zawiera informacje na temat państwa członkowskiego, w którym dokonano pozbawienia cech użytkowych, i podmiotu weryfikującego, który wydał świadectwo pozbawienia cech użytkowych;

                           c)

                           zachowano oryginalne numery seryjne broni palnej.”;

               4)

               załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;

               5)

               załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;

               6)

               załącznik III zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.

         Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 28 czerwca 2018 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 5 marca 2018 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 256 z 13.9.1991, s. 51.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2403 z dnia 15 grudnia 2015 r. ustanawiające wspólne wytyczne dotyczące norm i technik pozbawiania broni cech użytkowych w celu zagwarantowania, że broń pozbawiona cech użytkowych trwale nie nadaje się do użytku (Dz.U. L 333 z 19.12.2015, s. 62).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/853 z dnia 17 maja 2017 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz.U. L 137 z 24.5.2017, s. 22).

      (4)  Decyzja Rady 2014/164/UE z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu przeciwko nielegalnemu wytwarzaniu i obrotowi bronią palną, jej częściami i komponentami oraz amunicją, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej (Dz.U. L 89 z 25.3.2014, s. 7).

      ZAŁĄCZNIK I

         Specyfikacje techniczne dotyczące pozbawiania broni palnej cech użytkowych

                  —

                  Czynności pozbawiania cech użytkowych wykonywane w celu spowodowania, aby broń palna trwale nie nadawała się do użytku, zostały określone na podstawie trzech tabel:

                              —

                              w tabeli I wymieniono różne rodzaje broni palnej;

                              —

                              w tabeli II przedstawiono ogólne zasady, których należy przestrzegać, aby broń palna trwale nie nadawała się do użytku;

                              —

                              w tabeli III opisano konkretne działania wykonywane w celu spowodowania, aby broń palna trwale nie nadawała się do użytku, w odniesieniu do poszczególnych rodzajów broni palnej.

                  —

                  Specyfikacje techniczne dotyczące pozbawiania broni palnej cech użytkowych powinny zapobiegać przywracaniu broni palnej cech użytkowych za pomocą zwykłych narzędzi.

                  —

                  W specyfikacjach technicznych dotyczących pozbawiania broni palnej cech użytkowych nacisk kładzie się na pozbawienie cech użytkowych istotnych komponentów broni palnej określonych w dyrektywie 91/477/EWG. Specyfikacje techniczne dotyczące pozbawiania broni palnej cech użytkowych określone w załączniku I mają zastosowanie również do pozbawiania cech użytkowych luf wymiennych, które, będąc odrębnymi przedmiotami, są technicznie powiązane z bronią palną, która ma być pozbawiona cech użytkowych, i przeznaczone do montowania w tejże broni.

                  —

                  W celu zapewnienia prawidłowego i jednolitego stosowania działań w zakresie pozbawiania broni palnej cech użytkowych Komisja opracowuje definicje we współpracy z państwami członkowskimi.

         Tabela I

         Wykaz typów broni palnej

                  Rodzaje broni palnej

                  1.

                  Pistolety (jednostrzałowe, samopowtarzalne)

                  2.

                  Rewolwery (w tym rewolwery z bębnem ładowanym odprzodowo)

                  3.

                  Długa broń palna jednostrzałowa (nie łamana)

                  4.

                  Broń palna łamana (np. gładkolufowa, gwintowana, kombinowana, z zamkiem klinowym/wahliwym, krótka i długa)

                  5.

                  Długa broń palna powtarzalna (gładkolufowa, gwintowana)

                  6.

                  Długa broń palna samopowtarzalna (gładkolufowa, gwintowana)

                  7.

                  Broń palna samoczynna: np. karabiny (karabinki) automatyczne, karabiny (i pistolety) maszynowe, pistolety automatyczne

                  8.

                  Broń palna odprzodowa, włącznie z łamaną (z wyłączeniem rewolwerów z bębnem ładowanym odprzodowo)

         Tabela II

         Zasady ogólne

      Należy uniemożliwić demontaż istotnych komponentów broni palnej przez ich zaspawanie, spojenie lub zastosowanie odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości.
      W zależności od prawa krajowego proces ten może zostać przeprowadzony po kontroli przez organ krajowy.
      Twardość wkładek: Podmiot przeprowadzający pozbawienie broni palnej cech użytkowych musi zapewnić, aby używane kołki/kołki zaślepiające/pręty miały twardość co najmniej 40 HRC oraz aby materiał używany do spawania zapewniał trwałe i skuteczne spojenie.

         Tabela III

         Szczegółowe czynności z podziałem na typy broni palnej

                              1.

                              PISTOLETY (JEDNOSTRZAŁOWE, SAMOPOWTARZALNE)

                  1.1.

               Lufa: należy wyciąć szczelinę wzdłuż lufy, w tym wzdłuż komory, jeżeli istnieje (szerokość: >
                      kalibru; długość: w przypadku luf gwintowanych trzykrotność długości komory, a w przypadku luf gładkościennych dwukrotność długości komory).

                  1.2.

                  Lufa: w przypadku wszystkich pistoletów innych niż pistolety z lufą łamaną należy przewiercić komorę nabojową na wylot przez obie jej ścianki i w wykonane w ten sposób otwory wprowadzić i solidnie przyspawać kołek z hartowanej stali (średnica > 50 % komory nabojowej, co najmniej 4,5 mm). Ten sam kołek można wykorzystać do przymocowania lufy do baskili. Ewentualnie do komory nabojowej należy wprowadzić i solidnie przyspawać kołek zaślepiający o wymiarach łuski naboju.

                  1.3.

                  Lufa: usunąć wślizg nabojowy, jeśli istnieje.

                  1.4.

                  Lufa: lufa musi być trwale przymocowana do broni palnej za pomocą spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości. W tym celu można wykorzystać kołek zastosowany w działaniu 1.2.

                  1.5.

                  Lufa: w odniesieniu do luf wymiennych niepołączonych trwale z pistoletem należy w stosownych przypadkach zastosować działania 1.1–1.4 i 1.19. Ponadto należy trwale uniemożliwić mocowanie luf do broni palnej za pomocą cięcia, spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości.

                  1.6.

                  Trzon zamka/tłok zaporowy zamka: usunąć lub skrócić iglicę.

                  1.7.

                  Trzon zamka/tłok zaporowy zamka: poddać obróbce skrawaniem lub ściąć czółko zamka pod kątem 45–75 stopni mierzonym w stosunku do kąta pierwotnego czółka. Należy usunąć materiał na całej powierzchni czółka zamka. Wszystkie rygle muszą być usunięte lub w znacznym stopniu osłabione.

                  1.8.

                  Trzon zamka/tłok zaporowy zamka: zaspawać otwór iglicy.

                  1.9.

                  Zamek: poddać obróbce skrawaniem lub ściąć czółko zamka pod kątem 45–75 stopni mierzonym w stosunku do kąta pierwotnego czółka. Należy usunąć materiał na całej powierzchni.

                  1.10.

                  Zamek: usunąć iglicę.

                  1.11.

                  Zamek: usunąć rygle.

                  1.12.

                  Zamek: w stosownych przypadkach poddać wewnętrzną krawędź blokującą okna wyrzutu łusek w zamku obróbce skrawaniem w celu uzyskania kąta 45–75 stopni.

                  1.13.

                  Zamek: jeżeli można odłączyć trzon zamka od korpusu zamka, trzon zamka pozbawiony cech użytkowych należy trwale przymocować do korpusu zamka.

                  1.14.

                  Szkielet/komora zamkowa: usunąć wślizg nabojowy, jeśli jest obecny.

                  1.15.

                  Szkielet/komora zamkowa: poddać obróbce skrawaniem prowadnice zamka po obu stronach szkieletu co najmniej na 2/3 ich długości.

                  1.16.

                  Mechanizm spustowy: zapewnić zniszczenie fizycznego połączenia między językiem spustowym a kurkiem, bijnikiem, grotem iglicy lub zaczepem spustowym. W stosownych przypadkach zespawać mechanizm spustowy z komorą zamkową/szkieletem. Jeżeli takie spojenie mechanizmu spustowego nie jest możliwe, usunąć mechanizm spustowy i zaspawać ten obszar lub wypełnić żywicą epoksydową.

                  1.17.

                  Mechanizm spustowy: mechanizm spustowy lub korpus mechanizmu spustowego muszą być zespawane z komorą zamkową/szkieletem (w przypadku szkieletu stalowego) lub przyklejone do komory zamkowej/szkieletu klejem odpornym na wysokie temperatury (w przypadku szkieletu z metali lekkich lub polimerowego).

                  1.18.

                  Układ automatyczny: zniszczyć tłok gazowy, rurę gazową i otwór gazowy przez obcięcie lub zaspawanie.

                  1.19.

                  Układ automatyczny: jeżeli nie ma tłoka gazowego, usunąć rurę gazową. Jeżeli funkcję tłoka gazowego pełni lufa, przyspawać lufę pozbawioną cech użytkowych do obudowy. Zawsze gdy istnieje otwór odprowadzający gazy z lufy, zamknąć go przez zaspawanie.

                  1.20.

                  Magazynki: w zależności od rodzaju broni i materiału przyspawać magazynek punktowo lub zastosować odpowiednie środki o równoważnym stopniu trwałości w celu uniemożliwienia usunięcia magazynka.

                  1.21.

                  Magazynki: w przypadku braku magazynka wykonać punktowe spawy w miejscu jego wkładania lub zastosować w tym miejscu odpowiednie środki, lub przymocować zamek na stałe, trwale uniemożliwiając w ten sposób włożenie magazynka.

                  1.22.

                  Urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik: trwale uniemożliwić usunięcie z lufy urządzenia do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumika za pomocą kołka z hartowanej stali lub przez zaspawanie, spojenie lub zastosowanie odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości, jeżeli urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik stanowi część broni.

                  1.23.

                  Urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik: usunąć, na ile to możliwe, wszystkie części wewnętrzne oraz znajdujące się w nich punkty mocowania tłumika, tak aby pozostała jedynie obudowa. Wywiercić w obudowie otwory o średnicy większej niż kaliber broni palnej, rozmieszczone na długości obudowy co 3 cm (krótka broń palna) lub co 5 cm (długa broń palna) i sięgające komory rozprężania. Ewentualnie wyciąć w obudowie podłużną, co najmniej 6-milimetrową szczelinę, biegnącą od końca tylnego do końca przedniego i sięgającą komory rozprężania.

                              2.

                              REWOLWERY (W TYM REWOLWERY Z BĘBNEM ŁADOWANYM ODPRZODOWO)

                  2.1.

               Lufa: wyciąć podłużną szczelinę (szerokość >
                      kalibru; długość: co najmniej
                      długości lufy od stożka przejściowego).

                  2.2.

               Lufa: należy przewiercić lufę na wylot przez obie jej ścianki (w pobliżu stożka przejściowego) i w wykonane w ten sposób otwory wprowadzić i solidnie przyspawać kołek z hartowanej stali (średnica > 50 % kalibru, co najmniej 4,5 mm). Ten sam kołek można wykorzystać do przymocowania lufy do baskili. Ewentualnie solidnie wspawać w lufie dopasowany kołek z hartowanej stali (długość: co najmniej
                      długości komory nabojowej), zaczynając ze strony bębna.

                  2.3.

                  Lufa: lufa musi być trwale przymocowana do szkieletu za pomocą spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości. W tym celu można wykorzystać kołek zastosowany w działaniu 2.2.

                  2.4.

                  Lufa: w odniesieniu do luf wymiennych nieprzymocowanych do broni palnej należy w stosownych przypadkach zastosować działania 2.1–2.3. Ponadto należy trwale uniemożliwić mocowanie luf do broni palnej za pomocą cięcia, spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości.

                  2.5.

                  Bęben: usunąć wszystkie wewnętrzne ściany bębna na co najmniej 2/3 jego długości za pomocą obróbki skrawaniem. Usunąć jak największą część wewnętrznych ścian bębna, najlepiej do wymiaru średnicy łuski, bez naruszania ściany zewnętrznej.

                  2.6.

                  Bęben: w miarę możliwości przyspawać bęben do szkieletu, aby uniemożliwić usunięcie go ze szkieletu, lub zastosować odpowiednie środki uniemożliwiające takie usunięcie, np. zablokowanie kołkiem.

                  2.7.

                  Bęben: w odniesieniu do bębnów zapasowych nieprzymocowanych do broni palnej należy zastosować działanie 2.5. Ponadto należy trwale uniemożliwić mocowanie bębna do broni palnej za pomocą cięcia, spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości.

                  2.8.

                  Szkielet/komora zamkowa: powiększyć otwór iglicy do rozmiaru trzykrotnie większego od pierwotnego.

                  2.9.

                  Szkielet/komora zamkowa: usunąć lub skrócić iglicę.

                  2.10.

                  Mechanizm spustowy: zapewnić zniszczenie fizycznego połączenia między językiem spustowym a kurkiem, bijnikiem, grotem iglicy lub zaczepem spustowym. W stosownych przypadkach zespawać mechanizm spustowy z komorą zamkową/szkieletem. Jeżeli takie spojenie mechanizmu spustowego nie jest możliwe, usunąć mechanizm spustowy i zaspawać ten obszar lub wypełnić żywicą epoksydową.

                  2.11.

                  Mechanizm spustowy: mechanizm spustowy lub korpus mechanizmu spustowego muszą być zespawane z komorą zamkową/szkieletem (w przypadku szkieletu stalowego) lub przyklejone do komory zamkowej/szkieletu klejem odpornym na wysokie temperatury (w przypadku szkieletu z metali lekkich lub polimerowego).

                  2.12.

                  Urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik: trwale uniemożliwić usunięcie z lufy urządzenia do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumika za pomocą kołka z hartowanej stali lub przez zaspawanie, spojenie lub zastosowanie odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości, jeżeli urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik stanowi część broni.

                  2.13.

                  Urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik: usunąć, na ile to możliwe, wszystkie części wewnętrzne oraz znajdujące się w nich punkty mocowania tłumika, tak aby pozostała jedynie obudowa. Wywiercić w obudowie otwory o średnicy większej niż kaliber broni palnej, rozmieszczone na długości obudowy co 3 cm (krótka broń palna) lub co 5 cm (długa broń palna) i sięgające komory rozprężania. Ewentualnie wyciąć w obudowie podłużną, co najmniej 6-milimetrową szczelinę, biegnącą od końca tylnego do końca przedniego i sięgającą komory rozprężania.

                              3.

                              DŁUGA BROŃ PALNA JEDNOSTRZAŁOWA (NIE ŁAMANA)

                  3.1.

               Lufa: należy wyciąć szczelinę wzdłuż lufy, w tym wzdłuż komory, jeżeli istnieje (szerokość: >
                      kalibru; długość: w przypadku luf gwintowanych trzykrotność długości komory, a w przypadku luf gładkościennych dwukrotność długości komory).

                  3.2.

                  Lufa: należy przewiercić komorę na wylot przez obie jej ścianki i w wykonane w ten sposób otwory wprowadzić i solidnie przyspawać kołek z hartowanej stali (średnica > 50 % komory nabojowej, co najmniej 4,5 mm). Ten sam kołek można wykorzystać do przymocowania lufy do baskili. Ewentualnie do komory nabojowej należy wprowadzić i solidnie przyspawać kołek zaślepiający o wymiarach łuski naboju.

                  3.3.

                  Lufa: usunąć wślizg nabojowy, jeśli istnieje.

                  3.4.

                  Lufa: lufa musi być trwale przymocowana do broni palnej za pomocą spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości. W tym celu można wykorzystać kołek zastosowany w działaniu 3.2.

                  3.5.

                  Lufa: w odniesieniu do luf wymiennych nieprzymocowanych do broni palnej należy w stosownych przypadkach zastosować działania 3.1–3.4. Ponadto należy trwale uniemożliwić mocowanie luf do broni palnej za pomocą cięcia, spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości.

                  3.6.

                  Trzon zamka/tłok zaporowy zamka: usunąć lub skrócić iglicę.

                  3.7.

                  Trzon zamka/tłok zaporowy zamka: poddać obróbce skrawaniem lub ściąć czółko zamka pod kątem 45–75 stopni mierzonym w stosunku do kąta pierwotnego czółka. Należy usunąć materiał na całej powierzchni czółka zamka. Wszystkie rygle muszą być usunięte lub w znacznym stopniu osłabione.

                  3.8.

                  Trzon zamka/tłok zaporowy zamka: zaspawać otwór iglicy.

                  3.9.

                  Mechanizm spustowy: zapewnić zniszczenie fizycznego połączenia między językiem spustowym a kurkiem, bijnikiem, grotem iglicy lub zaczepem spustowym. W stosownych przypadkach zespawać mechanizm spustowy z komorą zamkową/szkieletem. Jeżeli takie spojenie mechanizmu spustowego nie jest możliwe, usunąć mechanizm spustowy i zaspawać ten obszar lub wypełnić żywicą epoksydową.

                  3.10.

                  Mechanizm spustowy: mechanizm spustowy lub korpus mechanizmu spustowego muszą być zespawane z komorą zamkową/szkieletem (w przypadku szkieletu stalowego) lub przyklejone do komory zamkowej/szkieletu klejem odpornym na wysokie temperatury (w przypadku szkieletu z metali lekkich lub polimerowego).

                  3.11.

                  Urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik: trwale uniemożliwić usunięcie z lufy urządzenia do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumika za pomocą kołka z hartowanej stali lub przez zaspawanie, spojenie lub zastosowanie odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości, jeżeli urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik stanowi część broni.

                  3.12.

                  Urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik: usunąć, na ile to możliwe, wszystkie części wewnętrzne oraz znajdujące się w nich punkty mocowania tłumika, tak aby pozostała jedynie obudowa. Wywiercić w obudowie otwory o średnicy większej niż kaliber broni palnej, rozmieszczone na długości obudowy co 3 cm (krótka broń palna) lub co 5 cm (długa broń palna) i sięgające komory rozprężania. Ewentualnie wyciąć w obudowie podłużną, co najmniej 6-milimetrową szczelinę, biegnącą od końca tylnego do końca przedniego i sięgającą komory rozprężania.

                              4.

                              BROŃ PALNA ŁAMANA (NP. GŁADKOLUFOWA, GWINTOWANA, KOMBINOWANA, Z ZAMKIEM KLINOWYM/WAHLIWYM, KRÓTKA I DŁUGA)

                  4.1.

               Lufa: należy wyciąć szczelinę wzdłuż lufy, w tym wzdłuż komory, jeżeli istnieje (szerokość: >
                      kalibru; długość: w przypadku luf gwintowanych trzykrotność długości komory, a w przypadku luf gładkościennych dwukrotność długości komory). W przypadku broni palnej bez komory nabojowej w lufie wyciąć wzdłużną szczelinę (szerokość >
                      kalibru; długość: co najmniej
                      długości lufy od stożka przejściowego).

                  4.2.

                  Lufa: wspawać w komorze ściśle dopasowany kołek zaślepiający o długości co najmniej 2/3 długości komory, umieszczony jak najbliżej czoła baskili.

                  4.3.

                  Lufa: usunąć wślizg nabojowy, jeśli istnieje.

                  4.4.

                  Lufa: lufa musi być trwale przymocowana do broni palnej za pomocą spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości.

                  4.5.

                  Lufa: w odniesieniu do luf wymiennych nieprzymocowanych do broni palnej należy w stosownych przypadkach zastosować działania 4.1–4.4. Ponadto należy trwale uniemożliwić mocowanie luf do broni palnej za pomocą cięcia, spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości.

                  4.6.

                  Mechanizm spustowy: zapewnić zniszczenie fizycznego połączenia między językiem spustowym a kurkiem, bijnikiem, grotem iglicy lub zaczepem spustowym. W stosownych przypadkach zespawać mechanizm spustowy z komorą zamkową/szkieletem. Jeżeli takie spojenie mechanizmu spustowego nie jest możliwe, usunąć mechanizm spustowy i zaspawać ten obszar lub wypełnić żywicą epoksydową.

                  4.7.

                  Mechanizm spustowy: mechanizm spustowy lub korpus mechanizmu spustowego muszą być zespawane z komorą zamkową/szkieletem (w przypadku szkieletu stalowego) lub przyklejone do komory zamkowej/szkieletu klejem odpornym na wysokie temperatury (w przypadku szkieletu z metali lekkich lub polimerowego).

                  4.8.

                  Baskila: wykonać maszynowo stożkowe wgłębienie o kącie wierzchołkowym co najmniej 60 stopni w celu uzyskania średnicy podstawy co najmniej 10 mm lub równej średnicy czółka zamka.

                  4.9.

                  Baskila: usunąć iglicę, rozwiercić otwór igliczny do średnicy wynoszącej co najmniej 5 mm i zaspawać go.

                  4.10.

                  Urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik: trwale uniemożliwić usunięcie z lufy urządzenia do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumika za pomocą kołka z hartowanej stali lub przez zaspawanie, spojenie lub zastosowanie odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości, jeżeli urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik stanowi część broni.

                  4.11.

                  Urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik: usunąć, na ile to możliwe, wszystkie części wewnętrzne oraz znajdujące się w nich punkty mocowania tłumika, tak aby pozostała jedynie obudowa. Wywiercić w obudowie otwory o średnicy większej niż kaliber broni palnej, rozmieszczone na długości obudowy co 3 cm (krótka broń palna) lub co 5 cm (długa broń palna) i sięgające komory rozprężania. Ewentualnie wyciąć w obudowie podłużną, co najmniej 6-milimetrową szczelinę, biegnącą od końca tylnego do końca przedniego i sięgającą komory rozprężania.

                              5.

                              DŁUGA BROŃ PALNA POWTARZALNA (GŁADKOLUFOWA, GWINTOWANA)

                  5.1.

               Lufa: należy wyciąć szczelinę wzdłuż lufy, w tym wzdłuż komory, jeżeli istnieje (szerokość: >
                      kalibru; długość: w przypadku luf gwintowanych trzykrotność długości komory, a w przypadku luf gładkościennych dwukrotność długości komory). W przypadku broni palnej bez komory nabojowej w lufie wyciąć wzdłużną szczelinę (szerokość >
                      kalibru; długość: co najmniej
                      długości lufy od stożka przejściowego).

                  5.2.

                  Lufa: należy przewiercić komorę na wylot przez obie jej ścianki i w wykonane w ten sposób otwory wprowadzić i solidnie przyspawać kołek z hartowanej stali (średnica > 50 % komory nabojowej, co najmniej 4,5 mm). Ten sam kołek można wykorzystać do przymocowania lufy do baskili. Ewentualnie do komory nabojowej należy wprowadzić i solidnie przyspawać kołek zaślepiający o wymiarach łuski naboju.

                  5.3.

                  Lufa: usunąć wślizg nabojowy, jeśli istnieje.

                  5.4.

                  Lufa: lufa musi być trwale przymocowana do broni palnej za pomocą spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości. W tym celu można wykorzystać kołek zastosowany w działaniu 5.2.

                  5.5.

                  Lufa: w odniesieniu do luf wymiennych nieprzymocowanych do broni palnej należy w stosownych przypadkach zastosować działania 5.1–5.4. Ponadto należy trwale uniemożliwić mocowanie luf do broni palnej za pomocą cięcia, spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości.

                  5.6.

                  Trzon zamka/tłok zaporowy zamka: usunąć lub skrócić iglicę.

                  5.7.

                  Trzon zamka/tłok zaporowy zamka: poddać obróbce skrawaniem lub ściąć czółko zamka pod kątem 45–75 stopni mierzonym w stosunku do kąta pierwotnego czółka. Należy usunąć materiał na całej powierzchni czółka zamka. Wszystkie rygle muszą być usunięte lub w znacznym stopniu osłabione.

                  5.8.

                  Trzon zamka/tłok zaporowy zamka: zaspawać otwór iglicy.

                  5.9.

                  Mechanizm spustowy: zapewnić zniszczenie fizycznego połączenia między językiem spustowym a kurkiem, bijnikiem, grotem iglicy lub zaczepem spustowym. W stosownych przypadkach zespawać mechanizm spustowy z komorą zamkową/szkieletem. Jeżeli takie spojenie mechanizmu spustowego nie jest możliwe, usunąć mechanizm spustowy i zaspawać ten obszar lub wypełnić żywicą epoksydową.

                  5.10.

                  Mechanizm spustowy: mechanizm spustowy lub korpus mechanizmu spustowego muszą być zespawane z komorą zamkową/szkieletem (w przypadku szkieletu stalowego) lub przyklejone do komory zamkowej/szkieletu klejem odpornym na wysokie temperatury (w przypadku szkieletu z metali lekkich lub polimerowego).

                  5.11.

                  Magazynki: w zależności od rodzaju broni i materiału przyspawać magazynek punktowo lub zastosować odpowiednie środki o równoważnym stopniu trwałości w celu uniemożliwienia usunięcia magazynka.

                  5.12.

                  Magazynki: w przypadku braku magazynka wykonać punktowe spawy w miejscu jego wkładania lub zastosować w tym miejscu odpowiednie środki, lub przymocować zamek na stałe, trwale uniemożliwiając w ten sposób włożenie magazynka.

                  5.13.

                  Magazynki: w przypadku magazynków rurowych przeprowadzić co najmniej jeden kołek z hartowanej stali przez magazynek, komorę nabojową i szkielet, łącząc je trwale ze sobą. Zabezpieczyć za pomocą spawania.

                  5.14.

                  Urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik: trwale uniemożliwić usunięcie z lufy urządzenia do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumika za pomocą kołka z hartowanej stali lub przez zaspawanie, spojenie lub zastosowanie odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości, jeżeli urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik stanowi część broni.

                  5.15.

                  Urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik: usunąć, na ile to możliwe, wszystkie części wewnętrzne oraz znajdujące się w nich punkty mocowania tłumika, tak aby pozostała jedynie obudowa. Wywiercić w obudowie otwory o średnicy większej niż kaliber broni palnej, rozmieszczone na długości obudowy co 3 cm (krótka broń palna) lub co 5 cm (długa broń palna) i sięgające komory rozprężania. Ewentualnie wyciąć w obudowie podłużną, co najmniej 6-milimetrową szczelinę, biegnącą od końca tylnego do końca przedniego i sięgającą komory rozprężania.

                              6.

                              DŁUGA BROŃ PALNA SAMOPOWTARZALNA (GŁADKOLUFOWA, GWINTOWANA)

                  6.1.

               Lufa: należy wyciąć szczelinę wzdłuż lufy, w tym wzdłuż komory, jeżeli istnieje (szerokość: >
                      kalibru; długość: w przypadku luf gwintowanych trzykrotność długości komory, a w przypadku luf gładkościennych dwukrotność długości komory). W przypadku broni palnej bez komory nabojowej w lufie wyciąć wzdłużną szczelinę (szerokość >
                      kalibru; długość: co najmniej
                      długości lufy od stożka przejściowego).

                  6.2.

                  Lufa: należy przewiercić komorę na wylot przez obie jej ścianki i w wykonane w ten sposób otwory wprowadzić i solidnie przyspawać kołek z hartowanej stali (średnica > 50 % komory nabojowej, co najmniej 4,5 mm). Ten sam kołek można wykorzystać do przymocowania lufy do baskili. Ewentualnie do komory nabojowej należy wprowadzić i solidnie przyspawać kołek zaślepiający o wymiarach łuski naboju.

                  6.3.

                  Lufa: usunąć wślizg nabojowy, jeśli istnieje.

                  6.4.

                  Lufa: lufa musi być trwale przymocowana do broni palnej za pomocą spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości. W tym celu można wykorzystać kołek zastosowany w działaniu 6.2.

                  6.5.

                  Lufa: w odniesieniu do luf wymiennych nieprzymocowanych do broni palnej należy w stosownych przypadkach zastosować działania 6.1–6.4 oraz 6.12. Ponadto należy trwale uniemożliwić mocowanie luf do broni palnej za pomocą cięcia, spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości.

                  6.6.

                  Trzon zamka/tłok zaporowy zamka: usunąć lub skrócić iglicę.

                  6.7.

                  Trzon zamka/tłok zaporowy zamka: poddać obróbce skrawaniem lub ściąć czółko zamka pod kątem 45–75 stopni mierzonym w stosunku do kąta pierwotnego czółka. Należy usunąć materiał na całej powierzchni czółka zamka. Wszystkie rygle muszą być usunięte lub w znacznym stopniu osłabione.

                  6.8.

                  Trzon zamka/tłok zaporowy zamka: zaspawać otwór iglicy.

                  6.9.

                  Mechanizm spustowy: zapewnić zniszczenie fizycznego połączenia między językiem spustowym a kurkiem, bijnikiem, grotem iglicy lub zaczepem spustowym. W stosownych przypadkach zespawać mechanizm spustowy z komorą zamkową/szkieletem. Jeżeli takie spojenie mechanizmu spustowego nie jest możliwe, usunąć mechanizm spustowy i zaspawać ten obszar lub wypełnić żywicą epoksydową.

                  6.10.

                  Mechanizm spustowy: mechanizm spustowy lub korpus mechanizmu spustowego muszą być zespawane z komorą zamkową/szkieletem (w przypadku szkieletu stalowego) lub przyklejone do komory zamkowej/szkieletu klejem odpornym na wysokie temperatury (w przypadku szkieletu z metali lekkich lub polimerowego).

                  6.11.

                  Układ automatyczny: zniszczyć tłok gazowy, rurę gazową i otwór gazowy przez obcięcie lub zaspawanie.

                  6.12.

                  Układ automatyczny: jeżeli nie ma tłoka gazowego, usunąć rurę gazową. Jeżeli funkcję tłoka gazowego pełni lufa, przyspawać lufę pozbawioną cech użytkowych do obudowy. Zawsze gdy istnieje otwór odprowadzający gazy z lufy, zamknąć go przez zaspawanie.

                  6.13.

                  Układ automatyczny: poddać obróbce skrawaniem lub ściąć czółko zamka pod kątem 45–75 stopni mierzonym w stosunku do kąta pierwotnego czółka. Należy usunąć materiał z całej powierzchni czółka zamka i innych miejsc, tak aby zmniejszyć masę zamka/trzonu zamka co najmniej o 50 % jego pierwotnej masy. Trwale przymocować trzon zamka do broni palnej za pomocą spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości.

                  6.14.

                  Układ automatyczny: jeżeli tłoki zaporowe zamka stanowią nieodłączną część suwadła, suwadło należy skrócić co najmniej o 50 % Tłok zaporowy zamka musi być na stałe przymocowany do suwadła, a suwadło musi być na stałe przymocowane do broni palnej za pomocą spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości.

                  6.15.

                  Magazynki: w zależności od rodzaju broni i materiału przyspawać magazynek punktowo lub zastosować odpowiednie środki o równoważnym stopniu trwałości w celu uniemożliwienia usunięcia magazynka.

                  6.16.

                  Magazynki: w przypadku braku magazynka wykonać punktowe spawy w miejscu jego wkładania lub zastosować w tym miejscu odpowiednie środki, lub przymocować zamek na stałe, trwale uniemożliwiając w ten sposób włożenie magazynka.

                  6.17.

                  Magazynki: w przypadku magazynków rurowych przeprowadzić co najmniej jeden kołek z hartowanej stali przez magazynek, komorę nabojową i szkielet, łącząc je trwale ze sobą. Zabezpieczyć za pomocą spawania.

                  6.18.

                  Urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik: trwale uniemożliwić usunięcie z lufy urządzenia do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumika za pomocą kołka z hartowanej stali lub przez zaspawanie, spojenie lub zastosowanie odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości, jeżeli urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik stanowi część broni.

                  6.19.

                  Urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik: usunąć, na ile to możliwe, wszystkie części wewnętrzne oraz znajdujące się w nich punkty mocowania tłumika, tak aby pozostała jedynie obudowa. Wywiercić w obudowie otwory o średnicy większej niż kaliber broni palnej, rozmieszczone na długości obudowy co 3 cm (krótka broń palna) lub co 5 cm (długa broń palna) i sięgające komory rozprężania. Ewentualnie wyciąć w obudowie podłużną, co najmniej 6-milimetrową szczelinę, biegnącą od końca tylnego do końca przedniego i sięgającą komory rozprężania.

                              7.

                              BROŃ PALNA SAMOCZYNNA: NP. KARABINY (KARABINKI) AUTOMATYCZNE, KARABINY (I PISTOLETY) MASZYNOWE, PISTOLETY AUTOMATYCZNE

                  7.1.

               Lufa: należy wyciąć szczelinę wzdłuż lufy, w tym wzdłuż komory, jeżeli istnieje (szerokość: >
                      kalibru; długość: w przypadku luf gwintowanych trzykrotność długości komory, a w przypadku luf gładkościennych dwukrotność długości komory).

                  7.2.

                  Lufa: należy przewiercić komorę na wylot przez obie jej ścianki i w wykonane w ten sposób otwory wprowadzić i solidnie przyspawać kołek z hartowanej stali (średnica > 50 % komory nabojowej, co najmniej 4,5 mm). Ten sam kołek można wykorzystać do przymocowania lufy do baskili. Ewentualnie do komory nabojowej należy wprowadzić i solidnie przyspawać kołek zaślepiający o wymiarach łuski naboju.

                  7.3.

                  Lufa: usunąć wślizg nabojowy, jeśli istnieje.

                  7.4.

                  Lufa: lufa musi być trwale przymocowana do broni palnej za pomocą spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości. W tym celu można wykorzystać kołek zastosowany w działaniu 7.2.

                  7.5.

                  Lufa: w odniesieniu do luf wymiennych nieprzymocowanych do broni palnej należy w stosownych przypadkach zastosować działania 7.1–7.3. Ponadto należy trwale uniemożliwić mocowanie luf do broni palnej za pomocą cięcia, spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości.

                  7.6.

                  Trzon zamka/tłok zaporowy zamka: usunąć lub skrócić iglicę.

                  7.7.

                  Trzon zamka/tłok zaporowy zamka: poddać obróbce skrawaniem lub ściąć czółko zamka pod kątem 45–75 stopni mierzonym w stosunku do kąta pierwotnego czółka. Należy usunąć materiał na całej powierzchni czółka zamka. Wszystkie rygle muszą być usunięte lub w znacznym stopniu osłabione.

                  7.8.

                  Trzon zamka/tłok zaporowy zamka: zaspawać otwór iglicy.

                  7.9.

                  Zamek (w przypadku pistoletów automatycznych): poddać obróbce skrawaniem lub ściąć czółko zamka pod kątem 45–75 stopni mierzonym w stosunku do kąta pierwotnego czółka. Należy usunąć materiał na całej powierzchni.

                  7.10

                  Zamek (w przypadku pistoletów automatycznych): usunąć iglicę.

                  7.11

                  Zamek (w przypadku pistoletów automatycznych): usunąć rygle.

                  7.12

                  Zamek (w przypadku pistoletów automatycznych): w stosownych przypadkach poddać wewnętrzną krawędź blokującą okna wyrzutu łusek w zamku obróbce skrawaniem w celu uzyskania kąta 45–75 stopni.

                  7.13.

                  Zamek (w przypadku pistoletów automatycznych): jeżeli można odłączyć trzon zamka od korpusu zamka, trzon zamka pozbawiony cech użytkowych należy trwale przymocować do korpusu zamka.

                  7.14.

                  Szkielet/komora zamkowa (w przypadku pistoletów automatycznych): usunąć wślizg nabojowy, jeśli jest obecny.

                  7.15.

                  Szkielet/komora zamkowa (w przypadku pistoletów automatycznych): poddać obróbce skrawaniem prowadnice zamka po obu stronach szkieletu co najmniej na 2/3 ich długości.

                  7.16.

                  Mechanizm spustowy: zapewnić zniszczenie fizycznego połączenia między językiem spustowym a kurkiem, bijnikiem, grotem iglicy lub zaczepem spustowym. W stosownych przypadkach zespawać mechanizm spustowy z komorą zamkową/szkieletem. Jeżeli takie spojenie mechanizmu spustowego nie jest możliwe, usunąć mechanizm spustowy i zaspawać ten obszar lub wypełnić żywicą epoksydową.

                  7.17.

                  Mechanizm spustowy: mechanizm spustowy lub korpus mechanizmu spustowego muszą być zespawane z komorą zamkową/szkieletem (w przypadku szkieletu stalowego) lub przyklejone do komory zamkowej/szkieletu klejem odpornym na wysokie temperatury (w przypadku szkieletu z metali lekkich lub polimerowego).

                  7.18.

                  Układ automatyczny: zniszczyć tłok gazowy, rurę gazową i otwór gazowy przez obcięcie lub zaspawanie.

                  7.19.

                  Układ automatyczny: jeżeli nie ma tłoka gazowego, usunąć rurę gazową. Jeżeli funkcję tłoka gazowego pełni lufa, przyspawać lufę pozbawioną cech użytkowych do obudowy. Zawsze gdy istnieje otwór odprowadzający gazy z lufy, zamknąć go przez zaspawanie.

                  7.20.

                  Układ automatyczny: poddać obróbce skrawaniem lub ściąć czółko zamka pod kątem 45–75 stopni mierzonym w stosunku do kąta pierwotnego czółka. Należy usunąć materiał z całej powierzchni czółka zamka i innych miejsc, tak aby zmniejszyć masę zamka/trzonu zamka co najmniej o 50 % jego pierwotnej masy. Trwale przymocować trzon zamka do broni palnej za pomocą spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości.

                  7.21.

                  Układ automatyczny: jeżeli tłoki zaporowe zamka stanowią nieodłączną część suwadła, suwadło należy skrócić co najmniej o 50 % Tłok zaporowy zamka musi być na stałe przymocowany do suwadła, a suwadło musi być na stałe przymocowane do broni palnej za pomocą spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości.

                  7.22.

                  Magazynki: w zależności od rodzaju broni i materiału przyspawać magazynek punktowo lub zastosować odpowiednie środki o równoważnym stopniu trwałości w celu uniemożliwienia usunięcia magazynka.

                  7.23.

                  Magazynki: w przypadku braku magazynka wykonać punktowe spawy w miejscu jego wkładania lub zastosować w tym miejscu odpowiednie środki, lub przymocować zamek na stałe, trwale uniemożliwiając w ten sposób włożenie magazynka.

                  7.24.

                  Magazynki: w przypadku magazynków rurowych przeprowadzić co najmniej jeden kołek z hartowanej stali przez magazynek, komorę nabojową i szkielet, łącząc je trwale ze sobą. Zabezpieczyć za pomocą spawania.

                  7.25.

                  Urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik: trwale uniemożliwić usunięcie z lufy urządzenia do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumika za pomocą kołka z hartowanej stali lub przez zaspawanie, spojenie lub zastosowanie odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości, jeżeli urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik stanowi część broni.

                  7.26.

                  Urządzenie do osłabienia głośności huku wystrzału/tłumik: usunąć, na ile to możliwe, wszystkie części wewnętrzne oraz znajdujące się w nich punkty mocowania tłumika, tak aby pozostała jedynie obudowa. Wywiercić w obudowie otwory o średnicy większej niż kaliber broni palnej, rozmieszczone na długości obudowy co 3 cm (krótka broń palna) lub co 5 cm (długa broń palna) i sięgające komory rozprężania. Ewentualnie wyciąć w obudowie podłużną, co najmniej 6-milimetrową szczelinę, biegnącą od końca tylnego do końca przedniego i sięgającą komory rozprężania.

                              8.

                              BROŃ PALNA ODPRZODOWA, WŁĄCZNIE Z ŁAMANĄ (Z WYŁĄCZENIEM REWOLWERÓW Z BĘBNEM ŁADOWANYM ODPRZODOWO)

                  8.1.

               Lufa: należy wyciąć szczelinę wzdłuż lufy, w tym wzdłuż komory spalania, jeżeli istnieje (szerokość: >
                      kalibru; długość: trzykrotność średnicy naboju). W przypadku broni palnej bez komory spalania w lufie wyciąć wzdłużną szczelinę (szerokość >
                      kalibru; długość: co najmniej
                      długości lufy od stożka przejściowego).

                  8.2.

                  Lufa: w przypadku broni palnej z komorą spalania w lufie należy przewiercić komorę spalania na wylot przez obie jej ścianki i w wykonane w ten sposób otwory wprowadzić i solidnie przyspawać kołek z hartowanej stali (średnica > 50 % komory, co najmniej 4,5 mm). Ten sam kołek można wykorzystać do przymocowania lufy do baskili.
                  W przypadku broni palnej bez komory spalania w lufie solidnie wspawać w lufie dopasowany kołek z hartowanej stali (długość: co najmniej dwukrotność średnicy naboju) od strony stożka przejściowego.

                  8.3.

                  Lufa: w odniesieniu do luf wymiennych nieprzymocowanych do broni palnej należy w stosownych przypadkach zastosować działania 8.1–8.2. Ponadto należy trwale uniemożliwić mocowanie luf do broni palnej za pomocą cięcia, spawania, spojenia lub zastosowania odpowiednich środków o równoważnym stopniu trwałości.

                  8.4.

                  W przypadku broni łamanej: wykonać maszynowo stożkowe wgłębienie o kącie wierzchołkowym co najmniej 60 stopni w celu uzyskania średnicy podstawy co najmniej 10 mm lub równej średnicy czółka zamka.

                  8.5.

                  W przypadku broni łamanej: usunąć iglicę, rozwiercić otwór igliczny do średnicy wynoszącej co najmniej 5 mm i zaspawać go.

                  8.6.

                  Mechanizm spustowy: zapewnić zniszczenie fizycznego połączenia między językiem spustowym a kurkiem, bijnikiem, grotem iglicy lub zaczepem spustowym. W stosownych przypadkach zespawać mechanizm spustowy z komorą zamkową/szkieletem. Jeżeli takie spojenie mechanizmu spustowego nie jest możliwe, usunąć mechanizm spustowy i zaspawać ten obszar lub wypełnić żywicą epoksydową.

                  8.7.

                  Mechanizm spustowy: mechanizm spustowy lub korpus mechanizmu spustowego muszą być przyspawane do komory zamkowej/szkieletu (w przypadku szkieletu stalowego) lub przyklejone do komory zamkowej/szkieletu klejem odpornym na wysokie temperatury (w przypadku szkieletu z metali lekkich lub polimerowego).

                  8.8.

                  Kominki/otwory zapałowe: usunąć lub zaspawać kominek (kominki), zaspawać otwór (otwory) zapałowy(-e).

                  8.9.

                  Oddzielne (w liczbie kilku) komory spalania (z wyjątkiem bębna): w przypadku broni palnej z oddzielnymi lub wieloma komorami spalania usunąć wewnętrzne ściany z komór spalania co najmniej na 2/3 ich długości za pomocą obróbki skrawaniem. Usunąć jak największą część wewnętrznych ścian, najlepiej do wymiaru średnicy kalibru.

      ZAŁĄCZNIK II

         Wzór oznakowania broni palnej pozbawionej cech użytkowych

                  (1)

                  Znak pozbawienia cech użytkowych (pozostanie „EU” we wszystkich znakach krajowych).

                  (2)

                  Państwo, w którym nastąpiło pozbawienie cech użytkowych – oficjalny kod międzynarodowy.

                  (3)

                  Symbol podmiotu poświadczającego pozbawienie broni palnej cech użytkowych.

                  (4)

                  Rok, w którym nastąpiło pozbawienie cech użytkowych.

            Pełny znak umieszcza się jedynie na szkielecie broni palnej, natomiast znak pozbawienia cech użytkowych (1) i państwo, w którym nastąpiło pozbawienie cech użytkowych (2), umieszcza się na wszystkich pozostałych istotnych komponentach.

      ZAŁĄCZNIK III

         Wzór świadectwa dla broni palnej pozbawionej cech użytkowych

      (Świadectwo należy sporządzić na papierze uniemożliwiającym fałszowanie)

                  Logo UE

                  Nazwa podmiotu, który zweryfikował i poświadczył zgodność pozbawienia cech użytkowych z wymogami
                  Logo

                     ŚWIADECTWO POZBAWIENIA CECH UŻYTKOWYCH

                     Numer świadectwa:

                  Środki pozbawiania broni palnej cech użytkowych są zgodne z wymogami specyfikacji technicznych dotyczących pozbawiania broni palnej cech użytkowych określonych w załączniku I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/337 z dnia 5 marca 2018 r.

                     Nazwa podmiotu, który wykonał pozbawienie cech użytkowych:

                     Państwo:

                     Dzień/rok poświadczenia pozbawienia cech użytkowych:

                     Producent/marka broni palnej pozbawionej cech użytkowych:

                     Typ:

                     Marka/model:

                     Kaliber:

                     Numer seryjny (numery seryjne):

                     Uwagi:

                  Urzędowy znak UE poświadczający pozbawienie cech użytkowych

                  Nazwisko i imię, stanowisko oraz podpis osoby odpowiedzialnej

                     UWAGA: Niniejsze świadectwo stanowi ważny dokument. Właściciel broni palnej pozbawionej cech użytkowych powinien je posiadać przez cały czas. Istotne komponenty broni palnej pozbawionej cech użytkowych, której dotyczy niniejsze świadectwo, zostały oznaczone urzędowym znakiem kontroli; znaków tych nie wolno usuwać ani zmieniać.

                     OSTRZEŻENIE: Fałszowanie świadectwa pozbawienia cech użytkowych może zostać uznane za przestępstwo na mocy przepisów krajowych.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/338 z dnia 7 marca 2018 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu 6-fitazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (DSM 25770) jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych, kurcząt odchowywanych na kury nioski, tuczników, loch, podrzędnych gatunków świń do tuczu lub do reprodukcji, indyków rzeźnych, indyków utrzymywanych w celach hodowlanych, wszystkich pozostałych gatunków ptaków (z wyjątkiem ptaków nieśnych) i prosiąt odsadzonych od maciory (posiadacz zezwolenia BASF SE) (Tekst mający znaczenie dla EOG. )

text:
                  8.3.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 65/17

            ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/338
      z dnia 7 marca 2018 r.
      dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu 6-fitazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (DSM 25770) jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych, kurcząt odchowywanych na kury nioski, tuczników, loch, podrzędnych gatunków świń do tuczu lub do reprodukcji, indyków rzeźnych, indyków utrzymywanych w celach hodowlanych, wszystkich pozostałych gatunków ptaków (z wyjątkiem ptaków nieśnych) i prosiąt odsadzonych od maciory (posiadacz zezwolenia BASF SE)
      (Tekst mający znaczenie dla EOG)
      KOMISJA EUROPEJSKA,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
      uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń.

                  (2)

                  Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek o zezwolenie na stosowanie preparatu 6-fitazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (DSM 25770). Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

                  (3)

                  Wniosek dotyczy zezwolenia na stosowanie preparatu 6-fitazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (DSM 25770) jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych, kurcząt odchowywanych na kury nioski, tuczników, loch, podrzędnych gatunków świń do tuczu lub do reprodukcji, indyków rzeźnych, indyków utrzymywanych w celach hodowlanych, wszystkich gatunków ptaków rzeźnych lub do dalszego chowu, lub odchowywanych na nioski i prosiąt odsadzonych od maciory, celem sklasyfikowania go w kategorii „dodatki zootechniczne”.

                  (4)

                  W opinii z dnia 28 września 2017 r. (2) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził, że w proponowanych warunkach stosowania preparat 6-fitaza wytwarzany przez Aspergillus niger (DSM 25770) nie ma niekorzystnego wpływu na zdrowie zwierząt i ludzi ani na środowisko oraz że przyczynia się do poprawy oceny użytkowości i wykorzystania fosforu u gatunków docelowych. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd zweryfikował również sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

                  (5)

                  Ocena preparatu 6-fitazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (DSM 25770) dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

                  (6)

                  Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

            PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
      Artykuł 1
      Preparat wyszczególniony w załączniku, należący do kategorii „dodatki zootechniczne” i do grupy funkcjonalnej „substancje polepszające strawność”, zostaje dopuszczony jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.
      Artykuł 2
      Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
         Sporządzono w Brukseli dnia 7 marca 2018 r.

               W imieniu Komisji

            Jean-Claude JUNCKER

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

         (2)  Dziennik EFSA 2017; 15(11)5024.

         ZAŁĄCZNIK

                     Numer identyfikacyjny dodatku

                     Nazwa posiadacza zezwolenia

                     Dodatek

                     Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

                     Gatunek lub kategoria zwierzęcia

                     Maksymalny wiek

                     Minimalna zawartość

                     Maksymalna zawartość

                     Pozostałe przepisy

                     Data ważności zezwolenia

                     Jednostka aktywności/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

                        Kategoria: dodatki zootechniczne. Grupa funkcjonalna: substancje polepszające strawność

                     4a27

                     BASF SE

                     6-fitaza
                     EC 3.1.3.26

                        Skład dodatku:

                     Preparat 6-fitazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (DSM 25770) o minimalnej zawartości:
                     Postać stała: 5 000  FTU (1)/g
                     Postać płynna: 5 000  FTU/g

                        Charakterystyka substancji czynnej:

                     6-fitaza wytwarzana przez Aspergillus. niger (DSM 25770)

                        Metoda analityczna
                         (2)
                        :

                     Do oznaczania ilościowego aktywności fitazy w dodatku paszowym:

                                 —

                                 metoda kolorymetryczna w oparciu o reakcję enzymatyczną fitazy z fitynianem

                           Do oznaczania ilościowego aktywności fitazy w premiksach:

                                 —

                                 metoda kolorymetryczna w oparciu o reakcję enzymatyczną fitazy z fitynianem – VDLUFA 27.1.3

                           Do oznaczania ilościowego aktywności fitazy w paszy:

                                 —

                                 metoda kolorymetryczna w oparciu o reakcję enzymatyczną fitazy z fitynianem – EN ISO 30024

                     Tuczniki
                     Lochy
                     Podrzędne gatunki świń do tuczu lub do reprodukcji

                     —

                     100 FTU

                                 1.

                                 W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksów należy wskazać warunki przechowywania oraz stabilność przy obróbce cieplnej.

                                 2.

                                 Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia wynikające z ich stosowania. Jeżeli takich zagrożeń nie można wyeliminować lub maksymalnie ograniczyć za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu odpowiednich środków ochrony indywidualnej, w tym ochrony dróg oddechowych.

                                 3.

                                 Przeznaczone dla prosiąt odsadzonych od maciory, o masie ciała do 35 kg.

                     28.3.2028

                     Prosięta odsadzone od maciory

                     125 FTU

                     Kurczęta rzeźne
                     Kurczęta odchowywane na kury nioski

                     750 FTU

                     Indyki rzeźne
                     Indyki utrzymywane w celach hodowlanych
                     Wszystkie pozostałe gatunki ptaków (z wyjątkiem ptaków nieśnych)

                     125 FTU

            (1)  1 FTU odpowiada ilości enzymu uwalniającej 1 mikromol nieorganicznego fosforanu na minutę z fitynianu sodowego przy pH 5,5 oraz temperaturze 37 °C.

            (2)  Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/339 z dnia 7 marca 2018 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 i wprowadzające od niego odstępstwo w odniesieniu do pozwoleń na przywóz przetworów mlecznych pochodzących z Islandii

text:
                  8.3.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 65/21

            ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/339
      z dnia 7 marca 2018 r.
      zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 i wprowadzające od niego odstępstwo w odniesieniu do pozwoleń na przywóz przetworów mlecznych pochodzących z Islandii
      KOMISJA EUROPEJSKA,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
      uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 187,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Załącznik V do Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Islandią w sprawie dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi na podstawie art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zatwierdzonego decyzją Rady (UE) 2017/1913 (2), przewiduje zwiększenie rocznego bezcłowego kontyngentu taryfowego i wprowadzenie nowych kontyngentów na sery.

                  (2)

                  Nowe ilości objęte kontyngentami będą miały zastosowanie od dnia 1 maja 2018 r. W związku z tym, na zasadzie odstępstwa od art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 (3), należy ustanowić nowy okres od dnia 1 maja do dnia 31 grudnia 2018 r. zastępujący okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2018 r. i określić ilości w odniesieniu do tego nowego okresu w części I.I załącznika I do tego rozporządzenia, zmienionego niniejszym rozporządzeniem.

                  (3)

                  Okres składania wniosków poprzedza koniec procedury zatwierdzania dla wnioskodawców, którzy mają otrzymać pozwolenie na przywóz w ramach kontyngentów od dnia 1 lipca 2018 r. Aby wnioskodawcy, którzy jeszcze nie są umieszczeni w wykazie zatwierdzonych importerów, mogli być objęci procedurą przyznawania kontyngentów na okres od dnia 1 maja do dnia 31 grudnia 2018 r., należy wprowadzić odstępstwo od art. 10 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001.

                  (4)

                  Okres składania wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz w odniesieniu do pierwszego półrocza 2018 r., określony w art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, dobiegł końca. Na zasadzie odstępstwa od art. 14 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia należy zatem przewidzieć wprowadzenie nowego okresu składania wniosków o wydanie pozwolenia od dnia 1 do dnia 10 kwietnia 2018 r.

                  (5)

                  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2535/2001.

                  (6)

                  Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

            PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
      Artykuł 1
      Zmiana rozporządzenia (WE) nr 2535/2001
      W rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001 wprowadza się następujące zmiany:

                  a)

                  art. 5 lit. i) otrzymuje brzmienie:

                              „i)

                              kontyngenty określone w załączniku V do Porozumienia między Unią Europejską a Islandią w sprawie dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi zatwierdzonego decyzją Rady (UE) 2017/1913 (*1) (»porozumienie z Islandią«);

                     (*1)  Decyzja Rady (UE) 2017/1913 z dnia 9 października 2017 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Islandią w sprawie dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi (Dz.U. L 274 z 24.10.2017, s. 57).”;"

                  b)

                  część I.I załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

            Artykuł 2
      Odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 2535/2001
      1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 6 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 w odniesieniu do ilości określonych w części I.I załącznika I do tego rozporządzenia sześciomiesięczny okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2018 r. zostaje zastąpiony okresem od dnia 1 maja do dnia 31 grudnia 2018 r.
      2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 10 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 oprócz importerów, którzy znajdują się w wykazie, wnioskodawcy, którzy przedłożyli ważny wniosek o zatwierdzenie przed dniem 1 kwietnia 2018 r. zgodnie z art. 8 wymienionego rozporządzenia, są również upoważnieni do występowania z wnioskiem o pozwolenie dla kontyngentów i w okresie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
      3.   Na zasadzie odstępstwa od art. 14 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 w odniesieniu do okresu od dnia 1 maja do dnia 31 grudnia 2018 r. wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz należy składać od dnia 1 do dnia 10 kwietnia 2018 r. w odniesieniu do ilości określonych w części I.I załącznika I do tego rozporządzenia, zmienionego niniejszym rozporządzeniem.
      4.   Wnioski, o których mowa w ust. 3, odnoszą się do ilości nie mniejszej niż 5 ton i nie większej niż ilość dostępna. Nie składa się wniosków na okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2018 r.
      5.   Pozwolenia na przywóz wydane w odniesieniu do wniosków złożonych zgodnie z ust. 3 zachowują ważność do dnia 31 grudnia 2018 r.
      Artykuł 3
      Wejście w życie i stosowanie
      Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
         Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 kwietnia 2018 r.
         Sporządzono w Brukseli dnia 7 marca 2018 r.

               W imieniu Komisji

            Jean-Claude JUNCKER

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

         (2)  Decyzja Rady (UE) 2017/1913 z dnia 9 października 2017 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Islandią w sprawie dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi (Dz.U. L 274 z 24.10.2017, s. 57).

         (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych (Dz.U. L 341 z 22.12.2001, s. 29).

         ZAŁĄCZNIK

            „I.I

            Kontyngenty taryfowe określone zgodnie z załącznikiem V do porozumienia z Islandią zatwierdzonego decyzją (UE) 2017/1913
            Kontyngent roczny od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia
            (Ilość w tonach)
            Obowiązujące cło: zwolnienie z cła

                           Numer kontyngentu

                           09.4225

                           09.4226

                           09.4227

                           Opis
                            (*1)

                           Masło naturalne

                           »Skyr«

                           Sery

                        Kod CN

                        0405 10 11
                        0405 10 19

                        ex 0406 10 50  (*2)

                        ex 0406

                           Wyłączając »Skyr« w podpozycji CN 0406 10 50
                            (*2)

                           Ilości w odniesieniu do okresu od maja do grudnia 2018 r.

                        201

                           793

                        9

                        Ilość roczna w 2019 r.

                        439

                        2 492

                        31

                        Ilość na styczeń–czerwiec

                        220

                        1 246

                        16

                        Ilość na lipiec–grudzień

                        219

                        1 246

                        15

                        Ilość roczna w 2020 r.

                        463

                        3 095

                        38

                        Ilość na styczeń–czerwiec

                        232

                        1 548

                        19

                        Ilość na lipiec–grudzień

                        231

                        1 547

                        19

                        Roczna ilość od 2021 r. w kolejnych latach

                        500

                        4 000

                        50

                        Ilość na styczeń–czerwiec

                        250

                        2 000

                        25

                        Ilość na lipiec–grudzień

                        250

                        2 000

                        25

            (*1)  Niezależnie od zasad interpretacji Nomenklatury scalonej opis produktu należy traktować jedynie orientacyjnie, ponieważ ustalenia preferencyjne w kontekście niniejszego załącznika określa kod CN. Tam, gdzie istnieje odniesienie do kodów ex CN, stosowanie ustaleń preferencyjnych określa się jednocześnie na podstawie kodu CN oraz odpowiadającego mu opisu.

            (*2)  Kod CN może ulec zmianom, w oczekiwaniu na potwierdzenie klasyfikacji produktu.”


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/353 z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie sprostowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/1145 w sprawie wycofania z obrotu niektórych dodatków paszowych dopuszczonych na podstawie dyrektyw Rady 70/524/EWG i 82/471/EWG oraz uchylenia nieaktualnych przepisów dopuszczających te dodatki paszowe (Tekst mający znaczenie dla EOG. )

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 68/3

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/353
   z dnia 9 marca 2018 r.
   w sprawie sprostowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/1145 w sprawie wycofania z obrotu niektórych dodatków paszowych dopuszczonych na podstawie dyrektyw Rady 70/524/EWG i 82/471/EWG oraz uchylenia nieaktualnych przepisów dopuszczających te dodatki paszowe
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 10 ust. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1145 (2) zawiera wymóg wycofania z obrotu dodatków paszowych, które zostały wprowadzone do obrotu i wpisane do wspólnotowego rejestru dodatków paszowych jako istniejące produkty zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 i w odniesieniu do których nie złożono żadnych wniosków zgodnie z art. 10 ust. 2 i 7 tego rozporządzenia przed upływem terminu przewidzianego w tych przepisach lub w odniesieniu do których złożono wniosek, ale następnie go wycofano. Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1145 uchyla również rozporządzenia lub przepisy dopuszczające te dodatki.

               (2)

               Przez pomyłkę załącznik II do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/1145, zawierający wykaz dodatków, które mają zostać wycofane z obrotu w odniesieniu do niektórych gatunków zwierząt, zawierał dodatek paszowy kokcydiostatyk, dopuszczony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1463/2004 (3), chociaż wniosek został złożony w odpowiednim terminie zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Rozporządzenie to zostało zatem uchylone przez pomyłkę art. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/1145. Omyłkowo rozporządzenie Komisji (WE) nr 833/2005 (4) zostało wymienione w motywie 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/1145 zarówno jako zmieniane, jak i jako uchylane. Motyw ten należy sprostować, wskazując, że rozporządzenie (WE) nr 833/2005 powinno wyłącznie zostać uchylone. Przez pomyłkę rozporządzenie Komisji (WE) nr 1459/2005 (5) nie zostało uchylone art. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/1145, podczas gdy dopuszcza ono stosowanie niektórych związków jodu, które miały zostać wycofane z obrotu zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/1145. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1443/2006 (6) zostało uchylone przez pomyłkę art. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/1145. Jedynie art. 1 oraz załącznik I do tego rozporządzenia powinny zostać uchylone, gdyż jedynie te przepisy dotyczą pewnych enzymów, które mają zostać wycofane zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/1145. Błędy te należy sprostować.

               (3)

               Przez pomyłkę przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1334/2003 (7) dopuszczające stosowanie niektórych związków żelaza, które miały zostać wycofane z obrotu zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/1145, nie zostały uchylone w art. 8 tego rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1334/2003. Artykuł ten należy sprostować.

               (4)

               W części A załącznika I do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/1145 określającej dodatki paszowe, które mają zostać wycofane w odniesieniu do wszystkich gatunków i kategorii zwierząt, w tabeli dotyczącej witamin uwzględniono postać L witaminy wodorosiarczynu sodowego menadionu. Należy to sprostować ze względu na brak odniesienia do tej postaci L w zezwoleniu.

               (5)

               Części A i B załącznika I do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/1145 należy sprostować w odniesieniu do niektórych barwników, ponieważ gatunki i kategorie zwierząt, w przypadku których barwniki te muszą zostać wycofane z obrotu, oraz funkcje tych barwników nie zostały prawidłowo wskazane. Wymóg wycofania dodatku z obrotu w odniesieniu do niektórych z nich ma zastosowanie jedynie do niektórych gatunków, a zastosowanie jako barwnik jest ograniczone do niektórych funkcji.

               (6)

               Należy zatem odpowiednio sprostować rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1145.

               (7)

               Błędne przepisy spowodowały niejasność wśród podmiotów działających na rynku pasz w odniesieniu do rzeczywistego statusu prawnego przedmiotowych dodatków. Sytuacja ta powoduje brak pewności prawa co do mających zastosowanie ram prawnych. Błędy te doprowadziły zatem do pewnych zakłóceń rynku związanych z kwestionowanym zezwoleniem na wprowadzenie do obrotu i stosowanie niektórych dodatków. Sprostowania do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/1145 powinny zatem mieć zastosowanie z mocą wsteczną od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia wykonawczego, aby przywrócić pewność prawa co do statusu prawnego dodatków, w przypadku których wystąpiły błędy, oraz aby uniknąć wszelkich negatywnych konsekwencji dla zainteresowanych podmiotów gospodarczych, a w konsekwencji przywrócić stabilność na rynku.

               (8)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2017/1145 wprowadza się następujące sprostowania:

               1)

               w motywie 3 wprowadza się następujące sprostowania:

                           a)

                           odesłanie do rozporządzenia (WE) nr 1463/2004 skreśla się wraz z odpowiednim przypisem;

                           b)

                           z wykazu zmienianych rozporządzeń skreśla się odesłanie do rozporządzenia (WE) nr 833/2005 wraz z odpowiednim przypisem. W wykazie uchylanych rozporządzeń po słowach „(WE) nr 833/2005” dodaje się odpowiedni przypis;

                           c)

                           w wykazie uchylanych rozporządzeń między słowami „(WE) nr 833/2005” a „(WE) nr 492/2006” dodaje się odesłanie do rozporządzenia (WE) nr 1459/2005 wraz z przypisem zawierającym jego pełny tytuł i odniesienie do publikacji;

                           d)

                           odesłanie do rozporządzenia (WE) nr 1443/2006 skreśla się wraz z odpowiednim przypisem z wykazu uchylanych rozporządzeń i dodaje się je wraz z odpowiednim przypisem między słowami „(WE) nr 1284/2006” a „(UE) nr 1270/2009” w wykazie zmienianych rozporządzeń;

               2)

               art. 3 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 3
               Uchylenie
               Rozporządzenia (WE) nr 937/2001, (WE) nr 871/2003, (WE) nr 277/2004, (WE) nr 278/2004, (WE) nr 1332/2004, (WE) nr 1465/2004, (WE) nr 833/2005, (WE) nr 1459/2005, (WE) nr 492/2006, (WE) nr 1743/2006, (WE) nr 757/2007 i (WE) nr 828/2007 tracą moc.”;

               3)

               w art. 8, po słowach „W załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1334/2003 wprowadza się następujące zmiany:” dodaje się następujące punkty, a istniejące punkty otrzymują odpowiednią numerację:

                           „1)

                           w pozycji E1 Żelazo-Fe skreśla się słowa „Chlorek żelaza (II), tetrahydrat” i całą treść odnoszącą się wyłącznie do chlorku żelaza (II), tetrahydratu;

                           2)

                           w pozycji E1 Żelazo-Fe skreśla się słowa „Cytrynian żelaza (II), heksahydrat” i całą treść odnoszącą się wyłącznie do cytrynianu żelaza (II), heksahydratu;

                           3)

                           w pozycji E1 Żelazo-Fe skreśla się słowa „Mleczan żelaza (II), trihydrat” i całą treść odnoszącą się wyłącznie do mleczanu żelaza (II), trihydratu;”;

               4)

               dodaje się art. 25a w brzmieniu:
               „Artykuł 25a
               Zmiana rozporządzenia (WE) nr 1443/2006
               Uchyla się art. 1 oraz załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1443/2006.”;

               5)

               w załączniku I wprowadza się sprostowania zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

         Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 19 lipca 2017 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 9 marca 2018 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1145 z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie wycofania z obrotu niektórych dodatków paszowych dopuszczonych na podstawie dyrektyw Rady 70/524/EWG i 82/471/EWG oraz uchylenia nieaktualnych przepisów dopuszczających te dodatki paszowe (Dz.U. L 166 z 29.6.2017, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1463/2004 z dnia 17 sierpnia 2004 r. dotyczące zatwierdzenia na dziesięć lat dodatku paszowego „Sacox 120 microGranulate”, należącego do grupy kokcydiostatyków i innych substancji leczniczych. (Dz.U. L 270 z 18.8.2004, s. 5).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 833/2005 z dnia 31 maja 2005 r. dotyczące stałego zezwolenia na dodatki paszowe (Dz.U. L 138 z 1.6.2005, s. 5).

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1459/2005 z dnia 8 września 2005 r. zmieniające warunki dopuszczenia kilku dodatków paszowych należących do grupy pierwiastków śladowych. (Dz.U. L 233 z 9.9.2005, s. 8).

      (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1443/2006 z dnia 29 września 2006 r. dotyczące stałych zezwoleń na stosowanie niektórych dodatków paszowych oraz dopuszczenia kokcydiostatyku do użytku na okres dziesięciu lat. (Dz.U. L 271 z 30.9.2006, s. 12).

      (7)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1334/2003 z dnia 25 lipca 2003 r. zmieniające warunki zezwolenia na stosowanie kilku dodatków paszowych, należących do grupy pierwiastków śladowych (Dz.U. L 187 z 26.7.2003, s. 11).

      ZAŁĄCZNIK
      W załączniku I wprowadza się następujące sprostowania:

                  1)

                  w części A wprowadza się następujące sprostowania:

                              a)

                              pod nagłówkiem „Witaminy, prowitaminy i chemicznie dobrze zdefiniowane substancje o podobnym działaniu”, we wpisie odnoszącym się do dodatku witamina K wyrazy „wodorosiarczynu sodowego L-menadionu” otrzymują brzmienie: „wodorosiarczynu sodowego menadionu”;

                              b)

                              pod nagłówkiem „Inne barwniki” wpis w tabeli odnoszący się do substancji barwiących dopuszczonych przepisami wspólnotowymi w celu barwienia środków spożywczych otrzymuje brzmienie:

                                          „Odpowiedni numer

                                          Substancje barwiące dopuszczone przepisami wspólnotowymi w celu barwienia środków spożywczych z wyjątkiem: barwników karmelowych E150b, E150c i E150d; kompleksu miedziowego chlorofiliny E 141; tlenku żelaza czerwonego, czarnego i żółtego E 172; ditlenku tytanu (struktura anatazu i rutylu) E 171; węgla roślinnego E 153

                                          Wszystkie gatunki”

                  2)

                  w części B wprowadza się następujące sprostowania:

                              a)

                              pod nagłówkiem „Karotenoidy i ksantofile” wpis dotyczący dodatku E161j astaksantyny otrzymuje brzmienie:

                                          „E161j

                                          Astaksantyna

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem:

                                                      —

                                                      Ryby i skorupiaki do zastosowań należących do grupy funkcjonalnej 2 a) (ii)

                                                      —

                                                      Ryby ozdobne do zastosowań należących do grupy funkcjonalnej 2 a) (iii)”

                              b)

                              pod nagłówkiem „Inne barwniki” tabela odnosząca się do pozycji dotyczących dodatków E155, E104, E122 i E160b otrzymuje brzmienie:

                                          „E 155

                                          Brąz HT

                                          Psy i koty

                                          E 104

                                          Żółcień chinolinowa

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem zwierząt, od których ani z których nie pozyskuje się żywności, do zastosowań należących do grupy funkcjonalnej 2 a) (i)

                                          E 122

                                          Azorubina (karmoizyna)

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem psów i kotów do zastosowań należących do grupy funkcjonalnej 2 a) (i)

                                          Odpowiedni numer

                                          Substancje barwiące dopuszczone przepisami wspólnotowymi w celu barwienia środków spożywczych z wyjątkiem:

                                          Tartrazyny E 102

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem psów i kotów

                                          Biksyny E 160b

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem psów i kotów

                                          Żółcieni pomarańczowej FCF E 110

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem psów i kotów

                                          Kwasu karminowego (WSP 50 %) E 120

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem psów i kotów

                                          Czerwieni koszenilowej 4 R E 124

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem psów i kotów

                                          Erytrozyny E 127

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem psów, kotów i gadów

                                          Czerwieni allura E 129

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem psów i kotów

                                          Indygotyny E 132

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem psów i kotów

                                          Błękitu brylantowego FCF E 133

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem psów i kotów

                                          E 160b

                                          Biksyna jako barwnik

                                          Ryby ozdobne

                                          E102

                                          Tartrazyna jako barwnik

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem ryb ozdobnych, żywiących się ziarnem ptaków ozdobnych i małych gryzoni

                                          E131

                                          Błękit patentowy V jako barwnik

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem zwierząt, od których ani z których nie pozyskuje się żywności, do zastosowań należących do grupy funkcjonalnej 2 a) (i)

                                          E 124

                                          Czerwień koszenilowa 4 R jako barwnik

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem ryb ozdobnych

                                          E127

                                          Erytrozyna jako barwnik

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem ryb ozdobnych

                                          E132

                                          Indygotyna jako barwnik

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem ryb ozdobnych

                                          E 141

                                          Kompleks miedziowy chlorofiliny jako barwnik

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem ryb ozdobnych, żywiących się ziarnem ptaków ozdobnych i małych gryzoni

                                          E110

                                          Żółcień pomarańczowa FCF jako barwnik

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem ryb ozdobnych, żywiących się ziarnem ptaków ozdobnych i małych gryzoni

                                          E 153

                                          Węgiel roślinny jako barwnik

                                          Wszystkie gatunki z wyjątkiem ryb ozdobnych”


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/352 z dnia 8 marca 2018 r. zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę w specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [„Moules de bouchot de la Baie du Mont-Saint-Michel” (ChNP)]

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 68/2

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/352
   z dnia 8 marca 2018 r.
   zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę w specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [„Moules de bouchot de la Baie du Mont-Saint-Michel” (ChNP)]
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Francji o zatwierdzenie zmian specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Moules de bouchot de la Baie du Mont-Saint-Michel”, zarejestrowanego na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 636/2011 (2).

               (2)

               Proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja opublikowała zatem wniosek o wprowadzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (3).

               (3)

               Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, wymienioną zmianę specyfikacji należy zatem zatwierdzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Zatwierdza się zmianę specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy „Moules de bouchot de la Baie du Mont-Saint-Michel” (ChNP).
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 8 marca 2018 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Phil HOGAN

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 636/2011 z dnia 29 czerwca 2011 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Moules de bouchot de la Baie du Mont-Saint-Michel (ChNP)] (Dz.U. L 170 z 30.6.2011, s. 28).

      (3)  Dz.U. C 383 z 14.11.2017, s. 12.