title: Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 792/2011 z dnia 5 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych pochodzących z Tajlandii

text:
               9.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 204/11

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 792/2011
   z dnia 5 sierpnia 2011 r.
   w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych pochodzących z Tajlandii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4,
   uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   ŚRODKI TYMCZASOWE

               (1)

               Komisja nałożyła rozporządzeniem (UE) nr 118/2011 (2) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych pochodzących z Tajlandii.

               (2)

               Postępowanie wszczęto w wyniku skargi złożonej w dniu 6 kwietnia 2010 r. przez Ring Alliance Ringbuchtechnik GmbH („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym wypadku ponad 50 %, ogólnej produkcji unijnej niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych („KMS”). Skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na dumping wspomnianego produktu i wynikającą z tego istotną szkodę, co zostało uznane za wystarczające uzasadnienie dla wszczęcia postępowania.

               (3)

               Należy przypomnieć, że zgodnie z motywem 7 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody obejmowało okres od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 31 marca 2010 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badania szkody”).

         2.   DALSZE POSTĘPOWANIE

               (4)

               Po ujawnieniu istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których podjęto decyzję o wprowadzeniu tymczasowych środków antydumpingowych („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), szereg zainteresowanych stron przedłożyło oświadczenia w formie pisemnej, przedstawiające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń. Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, w szczególności dwóm importerom i tajlandzkiemu producentowi, dano możliwość złożenia wyjaśnień.

               (5)

               Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikację wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń w zakresie dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne, o których mowa w motywie 6 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, uzupełniono dalszą weryfikacją przeprowadzoną na terenie przedsiębiorstwa Rima Benelux Holding BV – jedynego użytkownika, który udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu dla użytkowników.

               (6)

               Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych pochodzących z Tajlandii oraz ostateczny pobór kwot zabezpieczonych tytułem cła tymczasowego. Oprócz tego zainteresowanym stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ujawnieniem tych informacji.

               (7)

               Rozpatrzono, a w stosownych wypadkach uwzględniono, ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony.

         3.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

               (8)

               Wobec braku uwag dotyczących produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego potwierdza się niniejszym motywy 8–11 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         4.   DUMPING

   4.1.   Wartość normalna

               (9)

               Należy przypomnieć, że, jak wyjaśniono w motywie 14 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, jedynie jeden tajlandzki producent eksportujący współpracował w ramach dochodzenia i że jego wywóz do Unii w okresie objętym dochodzeniem stanowił całość tajlandzkiego wywozu do Unii. Wspomniany producent eksportujący i jeden współpracujący importer niepowiązany wysunęli twierdzenie, że niezależny ekspert zewnętrzny, który wspierał Komisję podczas wizyty na miejscu u producenta eksportującego, poczynił kilka błędów rachunkowych w swoim sprawozdaniu. Jednym z zadań eksperta było zbadanie procesu niklowania i stwierdzenie ilości surowców zużywanych przez producenta eksportującego w różnych fazach produkcji. Jak wspomniano w motywie 15 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w toku dochodzenia wykazano, że producent eksportujący dostarczył niepełnych i nieprawidłowych informacji dotyczących elementów istotnych z punktu widzenia kosztów produkcji i surowców. Komisja zbadała zarzuty postawione przez producenta eksportującego i jednego importera, dotyczące błędów rachunkowych w sprawozdaniu eksperta, i stwierdziła, że są one bezpodstawne. Wobec tego za potwierdzone uznaje się ustalenia sformułowane w motywie 15 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

               (10)

               Producent eksportujący i importer zakwestionowali również ustalenia tymczasowe przedstawione w motywach 19–20 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ich głównym twierdzeniem było, że metodyka użyta do określenia wartości normalnej dla produktów innego typu niż te, dla których określono wartość normalną, doprowadziła do zawyżenia rezultatu obliczeń, ponieważ błędnie oparto ją na średniej arytmetycznej wartości normalnych. Komisja zaakceptowała to twierdzenie, poprawiła metodykę i skorygowała obliczenia wartości normalnych dla wspomnianych produktów innego typu, uwzględniając asortyment produktów tajlandzkiego producenta, co w większym stopniu oddaje jego sytuację.

               (11)

               Ponadto producent eksportujący twierdził, że zastosowane do kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych (SGA) stawki w wysokości 16 % oraz marża zysku w wysokości 8 % są zbyt wysokie. Producent eksportujący twierdził, że stawka SGA nie powinna przekraczać 12,59 %, tak by odzwierciedlała jego własne SGA po odjęciu krajowych kosztów transportu.

               (12)

               Należy przypomnieć, że, jak zostało to opisane w motywach 15–17 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, producent eksportujący nie współpracował w ramach dochodzenia i co za tym idzie nie przedstawił danych o swych pełnych kosztach sprzedaży, kosztach ogólnych i administracyjnych. Uwzględniając powyższe, jak również fakt, że nie przedstawiono dalszych informacji o pełnych kosztach sprzedaży, kosztach ogólnych i administracyjnych przedsiębiorstwa, podjęto decyzję, by nadal opierać się na informacjach dostępnych w skardze. Należy dodać, że stawkę SGA w wysokości 16 % uznano za uzasadnioną w świetle dostępnych informacji i w oparciu na możliwych do przeprowadzenia weryfikacjach. W związku z tym twierdzenie to zostało odrzucone.

               (13)

               Producent eksportujący twierdził, że zastosowany w tymczasowych obliczeniach poziom zysku w wysokości 8 % jest zbyt wysoki i że powinno się zastosować poziom zysku w wysokości 5 %. Na poparcie tego twierdzenia wysunął dwa argumenty, a mianowicie, że poziom zysku w wysokości 5 % zastosowano do zysku docelowego w analizie szkody i że poziom zysku w wysokości 5 % odpowiadałby poziomowi zysku we wcześniejszych dochodzeniach dotyczących tego samego produktu. Odpowiadając na pierwszy argument, Komisja wskazała, że przy ustalaniu zysku docelowego dla przemysłu unijnego stosuje się inne zasady niż przy ustalaniu zysku docelowego służącego do ustalenia wartości normalnej, a co za tym idzie wysokość tych zysków nie musi być jednakowa. Odpowiadając na drugi argument, Komisja stwierdziła, że rzeczywiście istnieją przesłanki, by użyć tego samego poziomu zysku co we wcześniejszych postępowaniach dotyczących tego samego produktu i zdecydowała się przyjąć to twierdzenie i odpowiednio zmienić poziom zysku użyty w obliczeniach wartości normalnej.

               (14)

               Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przemysł unijny i producent eksportujący przedstawili kilka uwag. Przemysł unijny nie zgodził się z poprawką dotyczącą marży zysku, twierdząc, że stopa zysku na poziomie 5 % nie wystarczy na pokrycie wymogów rentowności trzech powiązanych przedsiębiorstw zaangażowanych w produkcję i sprzedaż produktu objętego postępowaniem, nie przedstawiając jednak żadnych istotnych argumentów na poparcie tego twierdzenia. W związku z tym twierdzenie to zostało odrzucone.

               (15)

               Producent eksportujący twierdził, że koszty amortyzacji, budynków i ubezpieczenia, których użyto przy obliczaniu wartości normalnej dla jednego typu produktu, były różne od tych, których użyto w wypadku produktów innego typu, i podnosił, że należy użyć jednolitych danych w stosunku do produktów wszystkich typów. Komisja zbadała zasadność tej skargi i istotnie znalazła błąd w obliczeniach. Wbrew jednak twierdzeniu producenta eksportującego ustalono, że błąd popełniono w obliczeniach wartości normalnej produktów innych typów. Dokonano więc odpowiedniej zmiany wartości normalnej produktów innych typów.

               (16)

               Producent eksportujący twierdził również, że w przypadku wartości normalnych dla produktów innych typów niż te, dla których ustalono wartość normalną, nie wzięto w wystarczającym stopniu pod uwagę rzeczywistego asortymentu produktów producenta eksportującego. Producent eksportujący powtórzył tutaj swoje twierdzenie, że w stosunku do produktów innych typów powinno się zastosować średnią ważoną wartości normalnych, co odzwierciedlałoby rzeczywisty asortyment produktów producenta eksportującego. Jak wspomniano powyżej w motywie 10, Komisja zgodziła się zrewidować obliczenia wartości normalnej produktów innych typów, tak by uwzględnić rzeczywisty asortyment produktów tajlandzkiego producenta, w wyniku czego obliczono wartość normalną dla małych, średnich i dużych KMS bez względu na rzeczywistą wartość sprzedaży produktu każdego typu. Komisja odrzuciła jednak argument o konieczności dodatkowego uwzględnienia ważonego czynnika opartego na sprzedaży eksportera do Unii, uzasadniając to brakiem istotnych przesłanek przemawiających za tym argumentem.

               (17)

               Producent eksportujący twierdził ponadto, że użyta przez Komisję metoda obliczenia wartości normalnej oparta na długości kołowych mechanizmów segregatorowych jest nieprecyzyjna i niekompletna i zaproponował nową metodę obliczeń średnich, która dokładniej uwzględniałaby różne długości mechanizmów. Jak wyjaśniono powyżej w motywie 16, Komisja obliczyła wartość normalną dla produktów innego typu niż te, dla których ustalono określoną wartość normalną, i obliczyła wartość normalną odzwierciedlającą małe, średnie i duże KMS. Obliczenia eksportera uznano za błędne i nastawione na osiągnięcie określonego rezultatu. W związku z tym twierdzenie to odrzucono.

               (18)

               Wobec braku dalszych uwag niniejszym ostatecznie potwierdza się, z uwzględnieniem zmian omówionych wyżej, treść motywów 15–20 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         4.2.   Cena eksportowa oraz porównanie

               (19)

               Producent eksportujący twierdził, że przy kalkulacji kosztów transportu w obliczeniach dumpingowych użyto niewłaściwej waluty. Komisja zaakceptowała to twierdzenie.

               (20)

               Wobec braku dalszych uwag ostatecznie potwierdza się niniejszym treść motywów 21–24 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dotyczącą ustalenia ceny eksportowej i porównania cen eksportowych z odpowiednią wartością normalną.

         4.3.   Margines dumpingu

               (21)

               Producent eksportujący twierdził, że przy obliczaniu marginesu dumpingu nie uwzględniono określonej wartości normalnej produktów dwóch typów. Twierdzenie to przyjęto i dokonano stosownych poprawek.

               (22)

               Przy uwzględnieniu wspomnianych powyżej zmian w obliczaniu wartości normalnej i porównania oraz po poprawieniu wspomnianego wyżej błędu rachunkowego, dotyczącego ceny eksportowej, ostatecznie ustalona wielkość dumpingu, wyrażona jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, kształtuje się następująco:

                           Producent eksportujący

                           Margines dumpingu

                           Thai Stationery Industry Co. Ltd., Bangkok, Tajlandia

                           16,3 %

               (23)

               Jako że współpracujący producent eksportujący reprezentował cały tajlandzki wywóz do Unii produktu objętego postępowaniem, uznano, że rezydualny margines dumpingu należy ustalić na poziomie marginesu dumpingu ustalonego dla tego właśnie współpracującego producenta eksportującego, tj. na poziomie 16,3 %.

         5.   DEFINICJA PRZEMYSŁU UNIJNEGO

               (24)

               Wobec braku uwag dotyczących definicji przemysłu unijnego potwierdza się niniejszym ustalenia zawarte w motywach 28–32 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         6.   SZKODA

   6.1.   Konsumpcja unijna i przywóz z Tajlandii

               (25)

               Tajlandzki producent i szereg importerów zakwestionowało tendencje w konsumpcji unijnej ustalone w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych. Podnosili oni w szczególności, że poziom konsumpcji zmniejszył się bardziej niż ustalono to tymczasowo (o około 30 %). Poprosili oni też o wyjaśnienia dotyczące metodyki zastosowanej przez Komisję przy ustaleniu konsumpcji, wskazując, że KMS są objęte pozycją taryfową zawierającą inne produkty.

               (26)

               Należy nadmienić, że strony zainteresowane postępowaniem co prawda kwestionowały ustalenia związane z konsumpcją, ale nie przedstawiły żadnych dowodów bądź wyliczeń na poparcie swoich argumentów. Nie wskazały one także żadnego błędu w metodyce.

               (27)

               Co do metodyki, należy przypomnieć, że, jak nadmieniono w motywie 33 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, poziom konsumpcji ustalono na podstawie zweryfikowanych danych dotyczących sprzedaży podanych w kwestionariuszu przez współpracujące strony (dwóch producentów unijnych i tajlandzkiego eksportera; za okres od 2008 r. do OD). Uwzględniając, że KMS z innych źródeł są przedmiotem środków antydumpingowych, przywóz (ze wszystkich źródeł) podlega rejestracji przy użyciu kodów podpozycji w bazie danych zintegrowanej taryfy (TARIC), które to kody określają bardzo dokładnie produkt objęty dochodzeniem. Podpozycji tych użyto – niezależnie od niewielkiej zmiany definicji produktu dokonanej na potrzeby niniejszego dochodzenia – aby zapewnić uwzględnienie jedynie przywozu produktu objętego postępowaniem.

               (28)

               Wskazując na to, że dane Eurostatu wyrażone są w kilogramach, podczas gdy konsumpcję wyliczono w sztukach, jeden importer zażądał wyjaśnień co do metodyki użytej przy przeliczenia kilogramów na sztuki. Należy więc wyjaśnić, że przy przeliczeniu użyto współczynnika wynoszącego 50 g/sztukę, co jest zgodne z wcześniejszymi postępowaniami i co uznano za odpowiednie w zestawieniu z informacjami podanymi przez tajlandzkiego producenta eksportującego. Należy także dodać, że jeśli Komisja użyłaby dokładnie takiej średniej wagi na sztukę, jaka wynikałaby z informacji dostarczonych przez tajlandzkiego producenta eksportującego, to przywóz z Tajlandii wykazałby w całym okresie badania szkody większy wzrost, i to zarówno w wielkościach bezwzględnych (o 25 % w porównaniu z 19 % stwierdzonymi w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych), jak i w udziałach w rynku (zakres od 11,8 % do 15,5 % w porównaniu z zakresem od 12,0 % do 15,0 % stwierdzonym w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych).

               (29)

               Jeden importer twierdził również, że przywóz z Tajlandii w rzeczywistości zmalał o 40 % w okresie badania szkody, ale twierdzenie to opierało się na wartości – a nie wielkości – przywozu dotyczącego całego kodu celnego, a zatem uwzględniało produkty inne od tych, które objęte są dochodzeniem. Argument ten musiano odrzucić.

               (30)

               W świetle powyższego potwierdza się niniejszym ustalenia motywów 33–40 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dotyczące konsumpcji unijnej (która zmalała o 15 % między 2008 r. a OD) oraz przywozu z Tajlandii.

         6.2.   Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego

               (31)

               Jeden importer twierdził, że analiza szkody jest stronnicza, ponieważ trudną sytuację finansową przemysłu unijnego powinno się rozważać łącznie z sytuacją jednego z przedsiębiorstw z nim powiązanych, które, jak twierdzono, osiąga zyski na rynku KMS. Odnosząc się do tego, należy stwierdzić, że analiza szkody powinna koncentrować się wyłącznie na osiągniętej przez przemysł unijny sprzedaży na rynku unijnym produktu objętego postępowaniem, wyprodukowanego w Unii. Jako że, jak nadmieniono w motywie 69 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, przedsiębiorstwo powiązane, o którym mowa, nie jest producentem w Unii i prowadzi głównie handel produktami niepochodzącymi z Unii, nie powinno się go uwzględniać w ramach analizy szkody.

               (32)

               Bez uszczerbku dla powyższego podkreślić należy, że importer nie podał żadnych informacji wykazujących, że wyżej wymienione przedsiębiorstwo powiązane jest w dobrej sytuacji finansowej. Dane liczbowe otrzymane w trakcie dochodzenia pokazują coś przeciwnego, a mianowicie, że przedsiębiorstwo to również znacznie ograniczyło wielkość sprzedaży KMS w okresie objętym dochodzeniem.

               (33)

               Uwzględniając powyższe, a także w obliczu braku innych uwag dotyczących analizy szkody potwierdza się niniejszym motywy 41–57 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i uznaje się, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

         7.   ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY

   7.1.   Wpływ przywozu towarów po cenach dumpingowych

               (34)

               Choć niektóre strony zainteresowane postępowaniem zakwestionowały ustalenia tymczasowe dotyczące wpływu innych czynników (zob. niżej), to żadna z nich nie zakwestionowała tymczasowego wniosku, zgodnie z którym przywóz po cenach dumpingowych z Tajlandii wyrządził szkodę przemysłowi unijnemu. Potwierdza się zatem niniejszym motywy 58–64 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         7.2.   Wpływ innych czynników

               (35)

               Niektóre strony zainteresowane postępowaniem zakwestionowały ustalenia tymczasowe dotyczące wpływu innych czynników, twierdząc, że główne powody szkody to – przemiennie – zmniejszenie popytu, konkurencja miedzy producentami unijnymi, przywóz z Indii i szkoda z winy własnej.

               (36)

               Co do zmniejszenia popytu odsyła się do powyższych motywów 25–30, w których potwierdzono tendencję w konsumpcji stwierdzoną w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych. Odrzucić należy zatem zarzuty, że nie doceniono wpływu, jaki miało zmniejszenie popytu. Należy jednak przypomnieć, że w motywie 67 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych stwierdzono, że spadek konsumpcji rzeczywiście mógł się przyczynić do istotnej szkody poniesionej przez przemysł unijny, choć wpływ przywozu po cenach dumpingowych znacznie spotęgował skutki tego spadku. Wpływ spadku konsumpcji nie był jednak na tyle duży, by przerwać związek przyczynowy między przywozem po cenach dumpingowych a stwierdzoną szkodą.

               (37)

               Tajlandzki eksporter utrzymywał również, że poniesiona przez przemysł unijny szkoda spowodowana była konkurencją między producentami unijnymi. Głównym argumentem było to, że zmniejszenie udziału w rynku przemysłu unijnego zbiegło się ze zwiększeniem udziału w rynku innych producentów unijnych.

               (38)

               Odnosząc się do tego, należy stwierdzić, że choć przedstawione przez tajlandzkiego eksportera wyliczenia nie są całkiem prawidłowe, to prawdą jest, że udział w rynku drugiego producenta również wzrósł w okresie badania szkody. Należy jednak przypomnieć, że producent ten, jak wspomniano w motywie 30 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, przywozi znaczne ilości KMS z Tajlandii. Co interesujące, w roku, w którym producent osiągnął wzrost sprzedaży towarów wyprodukowanych i zwiększył swój udział w rynku, osiągnął on też znaczny wzrost sprzedaży KMS z Tajlandii. Co więcej, w roku tym urósł on nawet do rangi istotnego importera tajlandzkich KMS, jako że nabył dużą część tajlandzkiego wywozu. Tak więc, nawet jeśli drugi producent unijny istotnie zdołał przejąć udziały w rynku od przemysłu unijnego, to trudno jest nie dojść do wniosku, że przyczyniły się do tego korzyści uzyskane przez niego w wyniku przywozu KMS z Tajlandii po cenach dumpingowych. Należy przypomnieć, że producent ten został wyłączony z definicji przemysłu unijnego z powodu istotnej, w porównaniu z produkcją własną, działalności w zakresie przywozu.

               (39)

               Poza tym strony zainteresowane postępowaniem powtórzyły twierdzenie, do którego ustosunkowano się w motywie 69 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, a mianowicie, że przywóz z Indii także wyrządził szkodę przemysłowi unijnemu. Twierdzenie to oparto na fakcie, że indyjski udział w rynku Unii wynosi 50 %, czyli trzykrotnie więcej niż udział tajlandzki, oraz że analogiczne ceny średnie zmalały o 3 % w okresie między 2009 r. a OD, podcinając tym samym ceny unijne o 24 %. Podkreślono również, że przedsiębiorstwo powiązane z przemysłem unijnym zakupiło istotną część przywozu indyjskiego.

               (40)

               Nie przedstawiono jednak żadnych nowych argumentów w tym zakresie, a do zarzutów tych ustosunkowano się już w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych. Co prawda poziom przywozu indyjskiego wyrażony w liczbach bezwzględnych był ogólnie wyższy niż przywóz tajlandzki, to jednak w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych wykazano, że przywóz z Tajlandii i z Indii rozwinął się w różnych kierunkach: podczas gdy przywóz z Tajlandii osiągnął ogólny wzrost w okresie badania szkody, i to zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i względnym, to w wypadku Indii zmalał tak przywóz (o prawie 10 %), jak i, w niewielkim stopniu, udział w rynku. Do tego dochodzi fakt, że średni poziom cen indyjskich był wyższy niż tajlandzka cena importowa. Nadto należy nadmienić, że przedsiębiorstwo powiązane z przemysłem unijnym przywozi co prawda KMS z Indii, ale dochodzenie wykazało, że poziom tego przywozu uległ znacznemu obniżeniu w latach, o których mowa w motywie 32.

               (41)

               Na koniec należy nadmienić, że szereg stron zainteresowanych postępowaniem twierdziło również, że skarżący utracił klientów ze względu na to, że rozpoczął działalność na rynku niższego szczebla poprzez swe przedsiębiorstwo nadrzędne, Ring International Holding (RIH), i że należy dokładnie przyjrzeć się sprzedaży KMS do przedsiębiorstw powiązanych, ponieważ można podejrzewać, że sprzedaż taka nie odbywała się w warunkach pełnej konkurencji. Twierdzenia te odrzucono jednak, gdyż nie były one poparte dowodami, a dochodzenie wykazało, że sprzedaż przedsiębiorstwom powiązanym miała niewielki rozmiar w porównaniu ze sprzedażą ogólną.

         7.3.   Wnioski w sprawie związku przyczynowego

               (42)

               Na podstawie powyższego potwierdza się niniejszym tymczasowe wnioski zawarte w motywach 65–76 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Choć na sytuację przemysłu unijnego miały też wpływ czynniki inne niż przywóz, stwierdza się, że przywóz po cenach dumpingowych z Tajlandii wyrządził istotną szkodę przemysłowi unijnemu w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, co oparte jest na analizie, w której właściwie rozróżniono i oddzielono wpływ wszystkich znanych czynników od skutków przywozu towarów po cenach dumpingowych.

         8.   INTERES UNII

               (43)

               Dwóch z pięciu współpracujących podczas dochodzenia importerów zareagowało na ujawnienie ustaleń tymczasowych i przedstawiło pisemne uwagi. Jeden z tych importerów złożył, na równi z innym importerem, wniosek o wyznaczenie posiedzenia wyjaśniającego. Komisja zdecydowała również o przeprowadzeniu wizyty weryfikacyjnej na miejscu u jedynego z użytkowników, który współdziałał w dochodzeniu.

               (44)

               Nie zgłoszono uwag co do motywów 79–90 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych dotyczących opisu rynku oraz co do części związanej z interesem przemysłu unijnego.

         8.1.   Importerzy i przedsiębiorstwa handlowe

               (45)

               Na początek należy przypomnieć, że w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych stwierdzono, że zastosowane środki mogą mieć wyraźnie negatywny wpływ jedynie w stosunku do jednego importera, który produkuje również KMS w Unii. Importer ten nie zareagował na wprowadzenie środków tymczasowych.

               (46)

               Inny importer, który także złożył wniosek o przesłuchanie przez urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające, zakwestionował głównie wyliczenie marginesu dumpingu, analizę szkody i obliczenie konsumpcji unijnej. Nie wiązało się to jednak z dodatkowymi uwagami na temat analizy interesu Unii.

               (47)

               Trzeci importer, reprezentujący 20 % ogólnego przywozu z Tajlandii, zwrócił się o wyznaczenie posiedzenia wyjaśniającego, podczas którego wyjaśniono, że wbrew informacjom podanym przezeń podczas dochodzenia nie zaprzestał on całkowicie działalności związanej z KMS – jak to zostało zaznaczone w motywie 92 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych – ale zmienił miejsce wykonywania tej działalności. W trakcie posiedzenia wyjaśniającego importer ten wyjaśnił, że prowadzona przez niego działalność związana z KMS uzupełnia jedynie inną działalność produkcyjną i nie wykluczył przywozu KMS z Tajlandii nawet po wprowadzeniu środków. Ze względu jednak na koszty ogólne związane z rozbudowaną siecią dystrybucji tego importera przywóz taki zależeć będzie od poziomu ceł antydumpingowych oraz od możliwości podwyższenia cen wobec klientów. Importer ten nie poniósłby, z drugiej strony, znacznych negatywnych konsekwencji związanych z zaprzestaniem działalności związanej z KMS, jako że ma ona niewielkie znaczenie w porównaniu z całością jego działalności gospodarczej.

         8.2.   Użytkownicy

               (48)

               Jak wspomniano powyżej w motywie 5, odpowiedzi w kwestionariuszu udzielone przez jedynego współpracującego użytkownika zweryfikowano podczas wizyty weryfikacyjnej u użytkownika po wprowadzeniu środków tymczasowych. Użytkownik ten korzysta z wielu źródeł zakupu, w tym z Unii, Indi i Tajlandii. Dokonywał on też przywozu z Chin, ale zmienił źródło dostaw po wprowadzeniu ceł antydumpingowych.

               (49)

               Przywóz z Tajlandii stanowi około 10 % jego całkowitych zakupów KMS, przy czym przedsiębiorstwo to zdecydowało się wstrzymać przywóz produktów tajlandzkich po wprowadzeniu środków tymczasowych. Mimo tego, że środki te nie zdają się mieć jak dotąd znaczącego wpływu na sytuację gospodarczą tego przedsiębiorstwa, to wyraziło ono niezadowolenie z faktu ograniczenia źródeł dostaw, a w szczególności faktu braku pewności krótkoterminowych dostaw KMS.

               (50)

               Strony zainteresowane postępowaniem ponownie wysunęły twierdzenia, do których ustosunkowano się już w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, a mianowicie, że wprowadzenie środków doprowadziłoby do ograniczenia źródeł dostaw na rynek unijny. Warto więc w tym miejscu ponownie stwierdzić, że dochodzenie istotnie wykazało, że rynek Unii charakteryzuje się ograniczoną liczbą podmiotów: jest jeden producent w Indiach, jeden w Tajlandii, dwóch w Unii i kilku w Chinach. Celem środków antydumpingowych jest przywrócenie uczciwej konkurencji na rynku unijnym, a nie zapobieżenie przywozowi. Środki te mogą w istocie doprowadzić do zmniejszenia poziomu przywozu, jako że stanowią przeciwwagę dla zakłócającej handel natury tego przywozu. Nie jest to jednak samo w sobie wystarczającym powodem do kwestionowania wprowadzenia środków przeciwko przywozowi po cenach dumpingowych. Można nawet zaryzykować twierdzenie, że zapewnienie uczciwej konkurencji na rynku unijnym gwarantuje na dłuższą metę przeżycie wszystkim źródłom dostaw.

               (51)

               Przy uwzględnieniu poziomu ostatecznego cła, które jest niższe niż cło tymczasowe, należy się spodziewać, że przywożone z Tajlandii towary nadal będą mogły być wprowadzane na rynek unijny, a dochodzenie wskazało, że istnieją inne źródła dostaw, choć nie ma ich wiele.

         8.3.   Wnioski dotyczące interesu Unii

               (52)

               Przy uwzględnieniu powyższych ustaleń oraz w obliczu braku dalszych uwag potwierdza się niniejszym motywy 77–110 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i stwierdza się, że w ujęciu ogólnym, na podstawie dostępnych informacji dotyczących interesu Unii, nie ma istotnych przesłanek przemawiających przeciwko wprowadzeniu ostatecznych środków wobec przywozu KMS pochodzących z Tajlandii.

         9.   OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE

   9.1.   Poziom usuwający szkodę

               (53)

               Wobec braku uwag dotyczących poziomu usuwającego szkodę potwierdza się niniejszym motywy 111–114 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         9.2.   Środki ostateczne

               (54)

               Odnośnie do poziomu opłat celnych niezbędnych do usunięcia skutków dumpingu wyrządzającego szkodę wskazano, że cło antydumpingowe winno ulec obniżeniu do 6 %, co uzasadniono faktem, że import z Indii nie odbywa się po cenach dumpingowych, a jest o 6 % wyższy od eksportu z Tajlandii. Należy tutaj zauważyć, że cło antydumpingowe nie ma służyć wyrównaniu cen do poziomu cen towarów z innych źródeł, ale wyeliminowaniu zakłócających handel skutków szkodliwego dumpingu.

               (55)

               W świetle wniosków dotyczących dumpingu, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Unii i zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na poziomie najniższego z ustalonych marginesów dumpingu i szkody, zgodnie z zasadą niższego cła. W tym przypadku stawka cła powinna zostać określona odpowiednio na poziomie stwierdzonego dumpingu. Wskutek spadku, który nastąpił od etapu dochodzenia obejmującego środki tymczasowe, jego wysokość ustalono na 16,3 %.

               (56)

               Na podstawie powyższego stawka ostatecznego cła antydumpingowego dla współpracującego eksportera wynosi 16,3 %.

         10.   OSTATECZNE POBRANIE CŁA TYMCZASOWEGO

               (57)

               W świetle skali ustalonego marginesu dumpingu, a także mając na uwadze poziom szkody wyrządzonej przemysłowi unijnemu, uznaje się za konieczne, by ostatecznie pobrać kwoty zabezpieczone w postaci cła tymczasowego nałożonego rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych do wysokości kwoty cła ostatecznego nałożonego niniejszym rozporządzeniem. Ponieważ cło ostateczne jest niższe niż cło tymczasowe, zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczną stawkę ceł antydumpingowych powinny zostać zwolnione,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   1.   Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych, objętych obecnie kodami CN ex 8305 10 00 (kod TARIC 8305100011, 8305100013, 8305100019, 8305100021, 8305100023, 8305100029, 8305100034, 8305100035, 8305100036), pochodzących z Tajlandii. Na potrzeby niniejszego rozporządzenia kołowe mechanizmy segregatorowe składają się z co najmniej dwóch arkuszy lub drutów stalowych z co najmniej czterema przymocowanymi do nich półpierścieniami z drutu stalowego, które są połączone ze sobą pokrywą stalową. Otwiera się je bądź przez rozciąganie półpierścieni, bądź też przez użycie małego stalowego mechanizmu spustowego przymocowanego do kołowego mechanizmu segregatorowego.
   2.   Stawka ostatecznego cła antydumpingowego stosowana do cen netto na granicy Unii, przed ocleniem, produktów opisanych w ust. 1 wynosi 16,3 %.
   3.   O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
   Artykuł 2
   Kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowego cła antydumpingowego na podstawie rozporządzenia (UE) nr 118/2011 zostają ostatecznie pobrane według stawki cła ostatecznego nałożonego na podstawie art. 1 niniejszego rozporządzenia. Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczną stawkę ceł antydumpingowych zostają zwolnione.
   Artykuł 3
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 5 sierpnia 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. DOWGIELEWICZ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (2)  Dz.U. L 37 z 11.2.2011, s. 2.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 162/2013 z dnia 21 lutego 2013 r. zmieniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 3199/93 w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego

text:
               22.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 49/55

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 162/2013
   z dnia 21 lutego 2013 r.
   zmieniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 3199/93 w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (1), w szczególności jej art. 27 ust. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. a) dyrektywy 92/83/EWG państwa członkowskie są zobowiązane zwolnić z podatku akcyzowego alkohole, które zostały całkowicie skażone zgodnie z wymogami któregokolwiek z państw członkowskich, pod warunkiem że wymogi te zostały należycie podane do wiadomości i zaakceptowane zgodnie z warunkami określonymi w ust. 3 i 4 tego artykułu.

               (2)

               Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3199/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego (2) przewiduje, że substancje skażające, które są wykorzystywane w każdym państwie członkowskim do celów całkowitego skażenia alkoholi, zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. a) dyrektywy 92/83/EWG, zostaną określone w załączniku do tego rozporządzenia.

               (3)

               Zwiększająca się liczba procedur skażania powoduje, że system skażania staje się bardziej skomplikowany, utrudnia skuteczne zarządzanie systemem i daje większe możliwości oszustwa.

               (4)

               W 2008 r. państwa członkowskie zapewniły grupie projektowej działającej na mocy decyzji nr 1482/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. ustanawiającej wspólnotowy program poprawy skuteczności systemów podatkowych na rynku wewnętrznym (program Fiscalis 2013) i uchylającej decyzję nr 2235/2002/WE (3) daleko idące wsparcie, w które zaangażowane były liczne laboratoria celne oraz Wspólne Centrum Badawcze. Celem projektu było zbadanie możliwości stosowania wspólnych procedur skażania (europejskie substancje skażające) do celów całkowitego skażania alkoholu.

               (5)

               W swoim sprawozdaniu końcowym opublikowanym w lipcu 2011 r. grupa projektowa zaproponowała, że można by rozważyć przyjęcie procedury skażania z wykorzystaniem trzech litrów alkoholu izopropylowego (IPA), trzech litrów ketonu metylowo-etylowego (MEK) oraz jednego grama benzoesanu denatonium na hektolitr absolutnego alkoholu jako wspólnej procedury skażania do celów całkowitego skażania alkoholu. Jedną z głównych korzyści proponowanej wspólnej procedury jest to, że ma ona zastąpić liczne procedury stosowane w sposób niezależny w różnych państwach członkowskich. Dlatego też procedurę tę należy stosować jako wspólną procedurę dla wszystkich państw członkowskich do celów całkowitego skażania alkoholu w celu zapobiegnięcia uchylaniu się od opodatkowania, unikaniu opodatkowania i nadużyciom w tej dziedzinie.

               (6)

               Następnie, zgodnie z art. 27 ust. 3 dyrektywy 92/83/EWG, każde państwo członkowskie przekazało Komisji nowy wykaz wymogów. Każdy z wykazów dotyczył wspólnej procedury skażania, a w niektórych przypadkach również innych istniejących procedur. Jeżeli chodzi o istniejące procedury, to niektóre państwa członkowskie wyraziły pragnienie zachowania ich na okres przejściowy lub bliżej nieokreślony okres czasu ze względu na szczególne wymogi techniczne.

               (7)

               W dniu 28 czerwca 2012 r. Komisja przekazała wszystkie otrzymane powiadomienia pozostałym państwom członkowskim.

               (8)

               Żadne z państw członkowskich nie wyraziło sprzeciwu wobec projektu wspólnej procedury skażania.

               (9)

               Jeżeli chodzi o istniejące procedury, nie poruszono żadnych nowych kwestii wskazujących na istnienie ryzyka uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.

               (10)

               Z powodu kwestii związanych z patentami i związanymi z nimi kosztami Austria, oprócz wspólnej procedury skażania do celów całkowitego skażania alkoholu, przyjęła również, jako procedurę skażania, alternatywną procedurę stosowaną już przez inne państwa członkowskie.

               (11)

               Aby zapewnić przemysłowi odpowiednią ilość czasu na zużycie zapasów substancji skażających i skażonych produktów, które dotychczas były objęte zakresem rozporządzenia (WE) nr 3199/93, a nie będą nim już objęte od chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, należy odroczyć stosowanie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do sekcji I niniejszego załącznika.

               (12)

               Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 3199/93.

               (13)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Podatku Akcyzowego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 3199/93 zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2013 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 21 lutego 2013 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 316 z 31.10.1992, s. 21.

      (2)  Dz.U. L 288 z 23.11.1993, s. 12.

      (3)  Dz.U. L 330 z 15.12.2007, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Lista dopuszczonych produktów wraz z ich numerami (o ile są dostępne) rejestru Chemical Abstracts Service (CAS) oraz składy chemiczne dopuszczone w celu całkowitego skażania alkoholu.

                  Aceton

                  CAS: 67-64-1

                  Czerwień reaktywna CI 24

                  CAS: 70210-20-7

                  Surowa pirydyna

                  CAS: niedostępny

                  Fiolet krystaliczny (nr C.I. 42555)

                  CAS: 548-62-9

                  Benzoesan denatonium

                  CAS: 3734-33-6

                  Etanol

                  CAS: 64-17-5

                  Octan etylu

                  CAS: 141-78-6

                  Keton etylowo-sec-amylowy

                  CAS: 541-85-5

                  Eter etylo-tert-butylowy

                  CAS: 637-92-3

                  Fluoresceina

                  CAS: 2321-07-5

                  Formaldehyd

                  CAS: 50-00-0

                  Olej fuzlowy

                  CAS: 8013-75-0

                  Benzyna (w tym benzyna bezołowiowa)

                  CAS: 86290-81-5

                  Alkohol izopropylowy (IPA)

                  CAS: 67-63-0

                  Nafta

                  CAS: 8008-20-6

                  Olej do lamp

                  CAS: 64742-47-8 do 64742-48-9

                  Metanol

                  CAS: 67-56-1

                  Keton metylowo-etylowy (butanon) (MEK)

                  CAS: 78-93-3

                  Keton metylowo-izobutylowy

                  CAS: 108-10-1

                  Keton metylowo-izopropylowy

                  CAS: 563-80-4

                  Fiolet metylowy

                  CAS: 8004-87-3

                  Błękit metylenowy

                  CAS: 61-73-4

                  Ropa naftowa

                  CAS: niedostępny

                  Solwent nafta

                  CAS: 8030-30-6

                  Pirydyna (lub zasady pirydynowe)

                  CAS: 110-86-1

                  Spirytus terpentynowy

                  CAS: 8006-64-2

                  Benzyna techniczna

                  CAS: 92045-57-3

                  Alkohol tert-butylowy

                  CAS: 75-65-0

                  Tiofen

                  CAS: 110-02-1

                  Błękit tymolowy

                  CAS: 76-61-9

                  Benzyna drzewna

                  niedostępny

            Synonimy dopuszczonych produktów są dostępne w różnych językach europejskich w bazie danych Europejskiego spisu celnego substancji chemicznych.
      W załączniku stosuje się pojęcie „etanol absolutny” zgodnie z terminologią stosowaną przez Międzynarodową Unię Chemii Czystej i Stosowanej (IUPAC).
      I.   Procedura skażania stosowana we wszystkich państwach członkowskich

      Na hektolitr etanolu absolutnego:

                  —

                  3 litry alkoholu izopropylowego (IPA),

                  —

                  3 litry ketonu metylowo-etylowego (MEK),

                  —

                  1 gram benzoesanu denatonium.

            Państwom członkowskim zezwala się, w zakresie rynku wewnętrznego, na dodawanie barwnika w celu nadania produktowi charakterystycznej barwy, która sprawia, że jest on natychmiast rozpoznawalny.
      II.   Dodatkowe procedury skażania stosowane w niektórych państwach członkowskich

         Republika Czeska

      Na hektolitr etanolu absolutnego, którakolwiek z następujących kompozycji:

                  1)

                              —

                              0,4 litra solwent nafty,

                              —

                              0,2 litra nafty,

                              —

                              0,1 litra benzyny technicznej.

                  2)

                              —

                              3 litry eteru etylo-tert-butylowego,

                              —

                              1 litr alkoholu izopropylowego,

                              —

                              1 litr benzyny bezołowiowej,

                              —

                              10 miligramów fluoresceiny.

         Niemcy

      Na hektolitr etanolu absolutnego:
      1 litr mieszaniny ketonów, składającej się z:

                  —

                  95–96 % masowych ketonu metylowo-etylowego (MEK),

                  —

                  2,5–3 % masowych ketonu metylowo-izopropylowego (3-metylo-2-butanon),

                  —

                  1,5–2 % masowych ketonu etylowo-sec-amylowego (5-metylo-3-heptanon),

            wraz z 1 gramem benzoesanu denatonium.

         Estonia

      Na hektolitr etanolu absolutnego:

                  —

                  3 litry acetonu,

                  —

                  2 gramy benzoesanu denatonium.

         Irlandia

      Bazę wytwarza się poprzez zmieszanie:

                  —

                  90 % obj. etanolu,

                  —

                  9,5 % obj. benzyny drzewnej,

                  —

                  0,5 % obj. surowej pirydyny.

            Do każdych 10 hektolitrów bazy dodaje się:

                  —

                  3,75 litra ropy naftowej (olejów naftowych),

                  —

                  1,5 grama fioletu metylowego.

         Uwaga: Składniki bazy: benzyna drzewna i surowa pirydyna mogą być zastąpione 10 % obj. metanolu.

         Grecja

      Skażaniu można poddawać jedynie alkohol niskiej jakości (przedgon i pogon destylacji) o zawartości alkoholu wynoszącej co najmniej 93 % obj. i nie więcej niż 96 % obj.
      Na hektolitr uwodnionego alkoholu o 93 % obj. dodaje się następujące substancje:

                  —

                  2 litry metanolu,

                  —

                  1 litr spirytusu terpentynowego,

                  —

                  0,5 litra oleju do lamp,

                  —

                  0,4 grama błękitu metylenowego.

            Moc produktu końcowego w niezmienionej postaci wyniesie 93 % obj. w temperaturze 20 °C.

         Włochy

      Na hektolitr etanolu absolutnego dodaje się następujące składniki:

                  —

                  125 gramów tiofenu,

                  —

                  0,8 grama benzoesanu denatonium,

                  —

                  3 gramy czerwieni reaktywnej CI 24 (barwnik czerwony), roztwór 25 % wag.,

                  —

                  2 litry ketonu metylowo-etylowego (MEK).

            Alkohol etylowy, który ma zostać poddany skażeniu, musi zawierać co najmniej 83 % obj. alkoholu etylowego i mieć moc co najmniej 90 % obj. alkoholu według pomiaru alkoholomierzem zgodnym z przepisami UE.
      W celu zapewnienia całkowitej rozpuszczalności wszystkich składników mieszanina substancji skażających musi być przygotowywana w alkoholu etylowym o zawartości alkoholu poniżej 96 % obj., zmierzonej alkoholomierzem zgodnym z przepisami UE.
      Czerwień reaktywną CI 24 dodaje się w celu nadania produktowi charakterystycznej barwy, która sprawia, że przeznaczenie produktu jest natychmiast rozpoznawalne.

         Łotwa

                  1.

                  Na hektolitr etanolu absolutnego, którakolwiek z następujących kompozycji:

                              a)

                              co najmniej:

                                          —

                                          9 litrów alkoholu izopropylowego,

                                          —

                                          1 litr acetonu,

                                          —

                                          0,4 grama błękitu metylenowego lub błękitu tymolowego lub fioletu krystalicznego;

                              b)

                              co najmniej:

                                          —

                                          3 litry ketonu metylowo-izobutylowego,

                                          —

                                          2 litry ketonu metylowo-etylowego (MEK);

                              c)

                              co najmniej:

                                          —

                                          3 litry acetonu,

                                          —

                                          2 gramy benzoesanu denatonium;

                              d)

                              co najmniej 10 litrów octanu etylu.

                  2.

                  Na hektolitr odwodnionego alkoholu etylowego (o zawartości nie więcej niż 0,5 % wody):
                  benzyna w ilości co najmniej 5 litrów i nie więcej niż 7 litrów.

         Litwa

      Na hektolitr etanolu absolutnego:

                  —

                  3 litry acetonu,

                  —

                  2 gramy benzoesanu denatonium.

         Węgry

      Produkty alkoholowe w odniesieniu do ilości czystego alkoholu zawierają co najmniej jeden z następujących składników:

                  a)

                  2 % masowych ketonu metylowo-etylowego (MEK), 3 % masowych ketonu metylowo-izobutylowego i 0,001 % masowych benzoesanu denatonium;

                  b)

                  1 % masy ketonu metylowo-etylowego (MEK) i 0,001 % masy benzoesanu denatonium;

                  c)

                  2 % masowych alkoholu izopropylowego, 1 % masowych alkoholu tert-butylowego oraz 0,001 % masowych benzoesanu denatonium.

         Malta

      Bazę wytwarza się poprzez zmieszanie:

                  —

                  90 % obj. etanolu,

                  —

                  9,5 % obj. benzyny drzewnej,

                  —

                  0,5 % obj. surowej pirydyny.

            Do każdych 10 hektolitrów bazy dodaje się:

                  —

                  3,75 litra ropy naftowej (olejów naftowych),

                  —

                  1,5 grama fioletu metylowego.

         Niderlandy

      Na hektolitr etanolu absolutnego:
      5 litrów mieszaniny składającej się z:

                  —

                  60 % obj. metanolu,

                  —

                  20 % obj. acetonu,

                  —

                  11 % obj. olejów fuzlowych (koncentrat produktów ubocznych destylacji alkoholu),

                  —

                  8 % obj. wody,

                  —

                  0,5 % obj. ketonu metylowo-etylowego (MEK),

                  —

                  0,5 % obj. formaliny (roztworu wodnego 37 % masowych formaldehydu).

         Austria

      Na hektolitr etanolu absolutnego:
      1 litr mieszaniny ketonów, składającej się z:

                  —

                  95–96 % masowych ketonu metylowo-etylowego (MEK),

                  —

                  2,5–3 % masowych ketonu metylowo-izopropylowego,

                  —

                  1,5–2 % masowych ketonu etylowo-sec-amylowego,

            wraz z 1 gramem benzoesanu denatonium.

         Polska

      Na hektolitr etanolu absolutnego, którakolwiek z następujących substancji:

                  1)

                  0,75 litra mieszaniny ketonów, składającej się z:

                              —

                              95–96 % masowych ketonu metylowo-etylowego (MEK),

                              —

                              2,5–3 % masowych ketonu metylowo-izopropylowego,

                              —

                              1,5–2 % masowych ketonu etylowo-sec-amylowego,

                        wraz z 0,25 litra zasad pirydynowych;

                  2)

                  1 litr mieszaniny ketonów, składającej się z:

                              —

                              95–96 % masowych ketonu metylowo-etylowego (MEK),

                              —

                              2,5–3 % masowych ketonu metylowo-izopropylowego,

                              —

                              1,5–2 % masowych ketonu etylowo-sec-amylowego,

                        wraz z 1 gramem benzoesanu denatonium.

         Rumunia

      Na hektolitr etanolu absolutnego:

                  —

                  2 litry ketonu metylowo-etylowego (MEK),

                  —

                  1 gram benzoesanu denatonium,

                  —

                  0,2 grama błękitu metylenowego.

         Słowenia

      Na hektolitr etanolu absolutnego:

                  —

                  1 580 gramów alkoholu izopropylowego,

                  —

                  790 gramów alkoholu tert-butylowego,

                  —

                  0,79 grama benzoesanu denatonium.

         Słowacja

      Na hektolitr etanolu absolutnego:

                  1)

                              3 litry ketonu metylowo-izobutylowego,

                              2 litry ketonu metylowo-etylowego (MEK),

                              1 gram benzoesanu denatonium,

                              0,2 grama błękitu metylenowego.

                  2)

                              1,5 litra benzyny technicznej,

                              1,5 litra nafty,

                              2 gramy benzoesanu denatonium.

         Finlandia

      Na hektolitr etanolu absolutnego, którakolwiek z następujących kompozycji:

                  1)

                              2 litry ketonu metylowo-etylowego (MEK),

                              3 litry ketonu metylowo-izobutylowego;

                  2)

                              2 litry acetonu,

                              3 litry ketonu metylowo-izobutylowego.

         Szwecja

      Na hektolitr etanolu absolutnego:

                  —

                  3 litry ketonu metylowo-izobutylowego,

                  —

                  2 litry ketonu metylowo-etylowego (MEK).

         Zjednoczone Królestwo

      Bazę wytwarza się poprzez zmieszanie:

                  —

                  90 % obj. etanolu,

                  —

                  9,5 % obj. benzyny drzewnej,

                  —

                  0,5 % obj. surowej pirydyny.

            Do każdych 10 hektolitrów bazy dodaje się:

                  —

                  3,75 litra ropy naftowej (olejów naftowych),

                  —

                  1,5 grama fioletu metylowego (nr C.I. 42555).


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1353/2014 z dnia 15 grudnia 2014 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1156/2012 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania

text:
               19.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 365/70

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1353/2014
   z dnia 15 grudnia 2014 r.
   zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1156/2012 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającą dyrektywę 77/799/EWG (1), w szczególności jej art. 20 ust. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z dyrektywą 2011/16/UE wymaga się, by wymiana informacji w dziedzinie opodatkowania odbywała się z wykorzystaniem standardowych formularzy i formatów elektronicznych.

               (2)

               Standardowe formularze służące do wymiany informacji na wniosek, spontanicznej wymiany informacji, przesyłania powiadomień i informacji zwrotnych powinny być zgodne z załącznikami od I do IV do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1156/2012 (2).

               (3)

               Należy stosować format elektroniczny do obowiązkowej automatycznej wymiany informacji na temat określonych kategorii dochodów i kapitału, który oparty jest na istniejącym formacie elektronicznym zgodnie z art. 9 dyrektywy Rady 2003/48/WE (3).

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 1156/2012.

               (5)

               Zmiany powinny być stosowane od dnia 1 stycznia 2015 r. zgodnie z art. 29 ust. 1 dyrektywy 2011/16/UE w odniesieniu do wejścia w życie w państwach członkowskich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania art. 8 dyrektywy w odniesieniu do obowiązkowej automatycznej wymiany informacji.

               (6)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Współpracy Administracyjnej w dziedzinie Opodatkowania,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W rozporządzeniu (UE) nr 1156/2012 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               dodaje się art. 1a w brzmieniu:
               „Artykuł 1a
               Format elektroniczny stosowany do obowiązkowej automatycznej wymiany informacji na podstawie art. 8 ust. 1 dyrektywy 2011/16/UE jest zgodny z załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia.”;

               2)

               dodaje się załącznik V do rozporządzenia (UE) nr 1156/2012 określony w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

         Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2015 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 15 grudnia 2014 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 64 z 11.3.2011, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1156/2012 z dnia 6 grudnia 2012 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania (Dz.U. L 335 z 7.12.2012, s. 42).

      (3)  Dyrektywa Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (Dz.U. L 157 z 26.6.2003, s. 38).

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK V
            Format elektroniczny, o którym mowa w art. 1a
            Formaty elektroniczne służące do obowiązkowej automatycznej wymiany informacji na podstawie art. 8 dyrektywy 2011/16/UE są zgodne z następującą strukturą drzewa i zawierają następujące klasy elementów (1):

                        a)

                        w odniesieniu do ogólnej wiadomości:

                        b)

                        w odniesieniu do zasadniczej części w przypadku przekazywania informacji na temat dochodów z zatrudnienia lub wynagrodzeń dyrektorów:

                        c)

                        w odniesieniu do zasadniczej części w przypadku przekazywania informacji na temat emerytur i rent:

                        d)

                        w odniesieniu do zasadniczej części w przypadku przekazywania informacji na temat produktów dotyczących ubezpieczeń na życie:

                        e)

                        w odniesieniu do zasadniczej części komunikatu w przypadku przekazywania informacji na temat własności nieruchomości i dochodów z nieruchomości:

                        f)

                        w odniesieniu do zasadniczej części wiadomości w przypadku nieprzekazywania żadnych informacji dotyczących konkretnej kategorii:

                        g)

                        w odniesieniu do zasadniczej części wiadomości w przypadku potwierdzenia otrzymania informacji dotyczących konkretnej kategorii:
                         ”

         (1)  Jednakże w wykorzystanym w danej sprawie komunikacie w formacie elektronicznym muszą pojawić się jedynie pola rzeczywiście dostępne i mające zastosowanie w tej sprawie.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1170/2012 z dnia 3 grudnia 2012 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

text:
               11.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 337/6

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1170/2012
   z dnia 3 grudnia 2012 r.
   dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

               (2)

               Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

               (3)

               Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3 tej tabeli.

               (4)

               Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2).

               (5)

               Komitet Kodeksu Celnego nie wydał opinii w terminie określonym przez przewodniczącego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku klasyfikuje się w Nomenklaturze scalonej do kodu CN wskazanego w kolumnie 2 tej tabeli.
   Artykuł 2
   Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
   Artykuł 3
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 3 grudnia 2012 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,
         Algirdas ŠEMETA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK

                  Opis towarów

                  Klasyfikacja
                  (kod CN)

                  Uzasadnienie

                  (1)

                  (2)

                  (3)

                  Artykuł składający się z girlandy ze sztucznych kwiatów w różnych kolorach, imitacja hawajskiej girlandy, tak zwanej „lei”.
                  Każdy kwiat składa się z dwóch jednokolorowych kawałków tkanego materiału włókienniczego przyciętych w kształcie płatków kwiata. Poszczególne kwiaty są oddzielone od siebie przezroczystą rurką z tworzywa sztucznego imitującą łodygę. Cienka nić łączy rurki z tworzywa sztucznego oraz kwiaty w celu uformowania okręgu o średnicy w przybliżeniu 30 cm, imitującego okrągłą girlandę kwiatową.
                  (Zob. fotografia nr 662) (1)

                  6702 90 00

                  Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1, 3a) i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej oraz brzmienie kodów CN 6702 i 6702 90 00.
                  Artykuł przypomina girlandę z kwiatów i jest przeznaczony do noszenia wokół szyi jako imitacja „lei”.
                  Artykuł nie jest wyłączony z działu 67 uwagą 3b), ponieważ sztuczne kwiaty nie są otrzymywane w jednym kawałku, ponieważ każdy kwiat składa się z dwóch kawałków materiału włókienniczego przyciętych w kształcie płatków kwiatu oraz ponieważ przymocowanie płatków i łodyg za pomocą cienkiej nici jest metodą podobną do wiązania, klejenia lub mocowania jednej części w drugiej. Artykuł przypomina w kształcie produkt naturalny (zob. również Noty wyjaśniające do HS do pozycji 6702, pkt 1) oraz 3)), niezależnie od tego, czy jego poszczególne elementy dokładnie odpowiadają naturalnemu produktowi.
                  Wyklucza się klasyfikację do pozycji 7117 jako sztuczna biżuteria, ponieważ artykuł nie jest imitacją biżuterii, lecz imitacją girlandy kwiatów, którą nosi się na szyi, tak zwanej „lei”. Artykułu ten nie jest zatem objęty pozycją 7117 (sztuczna biżuteria).
                  Wyklucza się również klasyfikację do pozycji 9505 jako artykuł świąteczny, karnawałowy lub inny rozrywkowy, ponieważ artykuł nie jest wyłącznie zaprojektowany, wyprodukowany i rozpoznawalny jako artykuł świąteczny. Nie zawiera on żadnych odcisków, ornamentów, symboli lub napisów i w związku z tym nie jest używany podczas określonego święta (zob. również Noty wyjaśniające do pozycji 9505). Ponadto „lei” służy do zdobienia osoby, a nie sal, stołów itd. Nie jest także częścią strojów maskaradowych, które używane są w okresie karnawału (zob. również Noty wyjaśniające do HS do pozycji 9505, pkt A) 1) oraz 3)).
                  Wyklucza się również klasyfikację do pozycji 6307 jako pozostały artykuł gotowy z materiału włókienniczego, ponieważ pozycja 6702 (artykuły wykonane ze sztucznych kwiatów) jest pozycją określającą towar w sposób bardziej szczegółowy w rozumieniu reguły 3a) Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej.
                  Artykuł należy zatem klasyfikować do kodu CN 6702 90 00 jako „artykuł wykonany ze sztucznych kwiatów, z materiałów innych niż tworzywa sztuczne”.

         (1)  Fotografia ma charakter wyłącznie informacyjny.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1285/2011 z dnia 8 grudnia 2011 r. zmieniające po raz 161. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 328/34

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1285/2011
   z dnia 8 grudnia 2011 r.
   zmieniające po raz 161. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida (1), w szczególności jego art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 7a ust. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, których fundusze oraz zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu na mocy tego rozporządzenia.

               (2)

               Dnia 30 listopada 2011 r. Komitet Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Sankcji podjął decyzję o wykreśleniu jednego nazwiska z wykazu osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych, po rozpatrzeniu złożonego przez tę osobę wniosku o skreślenie jej nazwiska z wykazu oraz szczegółowego sprawozdania Rzecznika Praw Obywatelskich, sporządzonego zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1904(2009). Komitet postanowił także zmienić jeden z wpisów w wykazie.

               (3)

               Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002.

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 8 grudnia 2011 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

            Szef Służby ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej

      (1)  Dz.U. L 139 z 29.5.2002, s. 9.

      ZAŁĄCZNIK
      W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się następujące zmiany:

                  (1)

                  W tytule „Osoby fizyczne” wykreśla się następujący wpis:
                  „Abu Sufian Al-Salambi Muhammed Ahmed Abd Al-Razziq (alias a) Abu Sufian Abd Al Razeq, b) Abousofian Abdelrazek, c) Abousofian Salman Abdelrazik, d) Abousofian Abdelrazik, e) Abousofiane Abdelrazik, f) Sofian Abdelrazik, g) Abou El Layth, h) Aboulail, i) Abu Juiriah, j) Abu Sufian, k) Abulail, l) Djolaiba the Sudanese, m) Jolaiba, n) Ould El Sayeigh). Data urodzenia: 6.8.1962. Miejsce urodzenia: a) Al-Bawgah, Sudan, b) Albaouga, Sudan. Obywatelstwo: kanadyjskie, sudańskie. Nr paszportu: BC166787 (paszport kanadyjski).”.

                  (2)

                  Wpis „Anwar Nasser Abdulla Al-Aulaqi (alias a) Anwar al-Aulaqi, b) Anwar al-Awlaki, c) Anwar al-Awlaqi, d) Anwar Nasser Aulaqi, e) Anwar Nasser Abdullah Aulaqi, f) Anwar Nasser Abdulla Aulaqi). Data urodzenia: a) 21.4.1971 r., b) 22.4.1971 r. Miejsce urodzenia: Las Cruces, Nowy Meksyk, Stany Zjednoczone. Obywatelstwo: a) amerykańskie b) jemeńskie. Dalsze informacje: Według informacji z grudnia 2007 r. ukrywa się w Jemenie. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 2a ust. 4 lit. b): 20.7.2010 r.” w tytule „Osoby fizyczne” otrzymuje brzmienie:
                  „Anwar Nasser Abdulla Al-Aulaqi (alias a) Anwar al-Aulaqi, b) Anwar al-Awlaki, c) Anwar al-Awlaqi, d) Anwar Nasser Aulaqi, e) Anwar Nasser Abdullah Aulaqi, f) Anwar Nasser Abdulla Aulaqi). Data urodzenia: a) 21.4.1971 r., b) 22.4.1971 r. Miejsce urodzenia: Las Cruces, Nowy Meksyk, Stany Zjednoczone. Obywatelstwo: a) amerykańskie, b) jemeńskie. Dalsze informacje: potwierdzono, że zmarł dnia 30 września 2011 r. w Jemenie. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 2a ust. 4 lit. b): 20.7.2010 r.”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1156/2012 z dnia 6 grudnia 2012 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania

text:
               7.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 335/42

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1156/2012
   z dnia 6 grudnia 2012 r.
   ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającą dyrektywę 77/799/EWG (1), w szczególności jej art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 21 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dyrektywa 2011/16/UE zastąpiła dyrektywę Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącą wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich (2). Wprowadzono szereg istotnych dostosowań zasad dotyczących współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, w szczególności w odniesieniu do wymiany informacji między państwami członkowskimi w celu zwiększenia wydajności i skuteczności transgranicznej wymiany informacji.

               (2)

               Aby ułatwić wymianę informacji, dyrektywą 2011/16/UE wprowadzono wymóg, by taka wymiana odbywała się z wykorzystaniem standardowych formularzy. Odpowiednio i w celu zapewnienia stosowności wymienianych danych oraz skuteczności samej wymiany należy ustanowić szczegółowe zasady w tym zakresie stosowane w przypadku wymiany informacji na wniosek, spontanicznej wymiany informacji, doręczeń i przesyłania informacji zwrotnych. Formularz, którego należy używać, powinien zawierać szereg wystarczająco zróżnicowanych pól, tak by pozwolić państwom członkowskim na jego łatwe stosowanie we wszystkich pojawiających się sprawach, z wykorzystaniem pól właściwych dla danej sprawy.

               (3)

               Zgodnie z dyrektywą 2011/16/UE informacje powinny być przekazywane w miarę możliwości przy użyciu wspólnej sieci łączności (CCN). W innych przypadkach należy określić praktyczne rozwiązania w zakresie przekazywania informacji.

               (4)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Współpracy Administracyjnej w Dziedzinie Opodatkowania,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   1.   W odniesieniu do formularzy, których stosowanie przewidziano, „pole” oznacza miejsce na formularzu, w którym mogą być zapisywane informacje, które mają zostać wymienione na podstawie dyrektywy Rady.
   2.   Formularz, który ma być stosowany w przypadku wniosków o wymianę informacji i o przeprowadzenie postępowania administracyjnego zgodnie z art. 5 dyrektywy 2011/16/UE oraz odpowiedzi na takie wnioski, potwierdzenia odbioru, wniosków o dodatkowe informacje ogólne, oświadczeń o niemożności udzielenia informacji lub o odrzuceniu wniosku zgodnie z art. 7 tej dyrektywy, jest zgodny z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
   3.   Formularz, który ma być stosowany w przypadku informacji w ramach wymiany spontanicznej i potwierdzenia ich odbioru na podstawie, odpowiednio, art. 9 i 10 dyrektywy 2011/16/UE, jest zgodny z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
   4.   Formularz, który ma być stosowany w przypadku wniosków o doręczenie środków i decyzji administracyjnych na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/16/UE i udzielania odpowiedzi na nie na podstawie art. 13 ust. 3 tej dyrektywy, jest zgodny z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
   5.   Formularz, który ma być stosowany w przypadku informacji zwrotnych na podstawie art. 14 ust. 1 dyrektywy 2011/16/UE, jest zgodny z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   1.   Sprawozdania, oświadczenia oraz wszelkie inne dokumenty, o których mowa w informacjach przekazanych na podstawie dyrektywy 2011/16/UE, mogą być przesyłane za pomocą innych środków komunikacji niż sieć CCN.
   2.   W przypadku gdy informacje, o których mowa w dyrektywie 2011/16/UE, nie są wymieniane drogą elektroniczną z wykorzystaniem sieci CCN, i o ile nie zawarto innych ustaleń dwustronnych, informacje przekazywane są przy piśmie przewodnim opisującym przekazaną informację i należycie podpisanym przez właściwy organ przekazujący informację.
   Artykuł 3
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 6 grudnia 2012 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 64 z 11.3.2011, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 336 z 27.12.1977, s. 15.

      ZAŁĄCZNIK I

         Formularz, o którym mowa w art. 1 ust. 2

      Formularz wniosków o udzielenie informacji i o przeprowadzenie postępowania administracyjnego zgodnie z art. 5 dyrektywy 2011/16/UE oraz odpowiedzi na takie wnioski, potwierdzenia odbioru, wniosków o dodatkowe informacje ogólne, oświadczeń o niemożności udzielenia informacji lub o odrzuceniu wniosku zgodnie z art. 7 dyrektywy 2011/16/UE zawiera następujące pola (1):

                  —

                  Podstawa prawna

                  —

                  Numer referencyjny

                  —

                  Data

                  —

                  Nazwa organu wnioskującego lub organu współpracującego

                  —

                  Tożsamość osoby będącej przedmiotem sprawdzania lub dochodzenia

                  —

                  Ogólny opis sprawy i, w stosownych przypadkach, szczególne informacje ogólne, które mogą umożliwić ocenę przewidywalnego znaczenia informacji, których dotyczy wniosek, dla administracji i dla egzekwowania przepisów krajowych państw członkowskich dotyczących podatków, o których mowa w art. 2 dyrektywy 2011/16/UE.

                  —

                  Cel podatkowy wniosku o informacje

                  —

                  Okres objęty postępowaniem

                  —

                  Nazwisko i adres osoby, co do której uważa się, że znajduje się w posiadaniu informacji, których dotyczy wniosek

                  —

                  Spełnienie wymogów prawnych nałożonych przepisem art. 16 ust. 1 dyrektywy 2011/16/UE

                  —

                  Spełnienie wymogów prawnych nałożonych przepisem art. 17 ust. 1 dyrektywy 2011/16/UE

                  —

                  Uzasadniony wniosek o przeprowadzenie szczególnego postępowania administracyjnego i przyczyny odmowy przeprowadzenia szczególnego postępowania administracyjnego, którego dotyczył wniosek

                  —

                  Potwierdzenie odbioru wniosku o udzielenie informacji

                  —

                  Wniosek o dodatkowe informacje ogólne

                  —

                  Powody niemożności lub odmowy udzielenia informacji

                  —

                  Przyczyny nieudzielenia odpowiedzi na wniosek w stosownym terminie oraz termin, w którym właściwy organ spodziewa się udzielić odpowiedzi.

         (1)  W formularzu mogą znaleźć się jednak wyłącznie pola rzeczywiście wypełniane w danej sprawie.

      ZAŁĄCZNIK II

         Formularz, o którym mowa w art. 1 ust. 3

      Formularz wniosku o informacje w ramach wymiany spontanicznej i potwierdzenia ich odbioru zgodnie z, odpowiednio, art. 9 i 10 dyrektywy 2011/16/UE zawiera następujące pola (1):

                  —

                  Podstawa prawna

                  —

                  Numer referencyjny

                  —

                  Data

                  —

                  Nazwa organu wysyłającego informacje i organu je otrzymującego

                  —

                  Tożsamość osoby objętej spontaniczną wymianą informacji

                  —

                  Okres objęty spontaniczną wymianą informacji

                  —

                  Spełnienie wymogów prawnych nałożonych przepisem art. 16 ust. 1 dyrektywy 2011/16/UE

                  —

                  Potwierdzenie odbioru informacji w ramach wymiany spontanicznej.

         (1)  W formularzu mogą znaleźć się jednak wyłącznie pola rzeczywiście wypełniane w danej sprawie.

      ZAŁĄCZNIK III

         Formularz, o którym mowa w art. 1 ust. 4

      Formularz wniosku o doręczenie środków i decyzji administracyjnych zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/16/UE oraz odpowiedzi na niego zgodnie z art. 13 ust. 3 tej dyrektywy zawiera następujące pola (1):

                  —

                  Podstawa prawna

                  —

                  Numer referencyjny

                  —

                  Data

                  —

                  Nazwa organu wnioskującego lub organu współpracującego

                  —

                  Nazwisko i adres adresata środka lub decyzji

                  —

                  Inne informacje, które mogą pomóc w identyfikacji adresata

                  —

                  Przedmiot środka lub decyzji

                  —

                  Odpowiedź organu współpracującego, zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy 2011/16/UE, w tym data doręczenia adresatowi środka lub decyzji.

         (1)  W formularzu mogą znaleźć się jednak wyłącznie pola rzeczywiście wypełniane w danej sprawie.

      ZAŁĄCZNIK IV

         Formularz, o którym mowa w art. 1 ust. 5

      Formularz informacji zwrotnych zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2011/16/UE zawiera następujące pola (1):

                  —

                  Numer referencyjny

                  —

                  Data

                  —

                  Nazwa właściwego organu udzielającego informacji zwrotnych

                  —

                  Ogólne informacje zwrotne na temat przekazanych informacji

                  —

                  Rezultaty bezpośrednio związane z przekazanymi informacjami.

         (1)  W formularzu mogą znaleźć się jednak wyłącznie pola rzeczywiście wypełniane w danej sprawie.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1771 z dnia 27 września 2017 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95 w odniesieniu do ustalania cen reprezentatywnych w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj

text:
               29.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 251/11

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/1771
   z dnia 27 września 2017 r.
   zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95 w odniesieniu do ustalania cen reprezentatywnych w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 183 lit. b),
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 1216/2009 i (WE) nr 614/2009 (2), w szczególności jego art. 5 ust. 6 lit. a),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1484/95 (3) ustanowiono szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności przywozowych oraz ustalono ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.

               (2)

               Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika, że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów, uwzględniając wahania cen w zależności od pochodzenia tych produktów.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1484/95.

               (4)

               Ze względu na konieczność zagwarantowania, że środek ten będzie mieć zastosowanie możliwie jak najszybciej po udostępnieniu aktualnych danych, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 27 września 2017 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny

            Dyrekcja Generalna ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

      (2)  Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. określające szczegółowe zasady wdrażania systemu dodatkowych należności przywozowych oraz ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i uchylające rozporządzenie nr 163/67/EWG (Dz.U. L 145 z 29.6.1995, s. 47).

      ZAŁĄCZNIK
      „
            ZAŁĄCZNIK I

                        Kod CN

                        Opis towarów

                        Cena reprezentatywna
                        (EUR/100 kg)

                        Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 3
                        (EUR/100 kg)

                        Pochodzenie (1)

                        0207 12 10

                        Kurczaki oskubane i wypatroszone, bez głów i łapek, ale z szyjami, sercami, wątróbkami i żołądkami, znane jako »kurczaki 70 %« lub inaczej prezentowane, zamrożone

                        107,5

                        0

                        AR

                        0207 12 90

                        Kurczaki oskubane i wypatroszone, bez głów i łapek, i bez szyj, serc, wątróbek i żołądków, znane jako »kurczaki 65 %« lub inaczej prezentowane, zamrożone

                        102,1

                        5

                        AR

                        118,6

                        0

                        BR

                        0207 14 10

                        Kawałki z ptactwa z gatunku Gallus domesticus bez kości, zamrożone

                        263,2

                        11

                        AR

                        205,6

                        28

                        BR

                        301,7

                        0

                        CL

                        224,0

                        23

                        TH

                        0207 27 10

                        Kawałki z indyków bez kości, zamrożone

                        349,9

                        0

                        BR

                        388,1

                        0

                        CL

                        0408 91 80

                        Jaja bez skorupek suszone

                        352,1

                        0

                        AR

                        1602 32 11

                        Przetwory z ptactwa z gatunku Gallus domesticus niepoddane obróbce cieplnej

                        219,3

                        20

                        BR

                  ”

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 7). Kod »ZZ« oznacza »inne pochodzenie«.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1125 z dnia 22 czerwca 2017 r. w sprawie wycofania zatwierdzenia substancji czynnej środki odstraszające zapachem, pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego/smoła oleju talowego, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Tekst mający znaczenie dla EOG. )

text:
               24.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 163/10

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/1125
   z dnia 22 czerwca 2017 r.
   w sprawie wycofania zatwierdzenia substancji czynnej środki odstraszające zapachem, pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego/smoła oleju talowego, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (1), w szczególności drugi wariant wymieniony w jego art. 21 ust. 3 oraz art. 78 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dyrektywą Komisji 2008/127/WE (2) włączono środki odstraszające zapachem, pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego/smołę oleju talowego jako substancję czynną do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (3). Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 637/2012 (4) państwa członkowskie, których to dotyczy, musiały dopilnować, aby powiadamiający, na wniosek którego środki odstraszające zapachem, pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego/smoła oleju talowego zostały włączone, przedstawił dalsze informacje potwierdzające równoważność specyfikacji materiału technicznego wytwarzanego do celów handlowych i specyfikacji materiału testowego użytego do badania toksyczności oraz dalsze informacje potwierdzające na temat profilu toksykologicznego substancji, odpowiednio, do dnia 1 maja 2013 r. i 31 maja 2014 r.

               (2)

               Substancje czynne włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG uznaje się za zatwierdzone na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 i są one wymienione w części A załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (5).

               (3)

               W dniach 29 kwietnia 2013 r. i 6 maja 2014 r. w celu spełnienia obowiązku przedstawienia dalszych informacji powiadamiający przedłożył informacje, o których mowa w motywie 1, państwu członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy – Grecji.

               (4)

               Grecja oceniła informacje przedłożone przez powiadamiającego, w tym dodatkowe informacje odnoszące się do pierwotnego wniosku, złożone w trakcie procesu oceny. W październiku 2013 r. i listopadzie 2015 r. przedstawiła ona swoją ocenę, w formie uzupełnienia do projektu sprawozdania z oceny, pozostałym państwom członkowskim, Komisji i Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności, zwanemu dalej „Urzędem”.

               (5)

               Skonsultowano się z państwami członkowskimi, wnioskodawcą i Urzędem oraz zwrócono się do nich o przedstawienie uwag na temat oceny przeprowadzonej przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy.

               (6)

               W świetle informacji dostarczonych przez powiadamiającego, oceny tych informacji przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy oraz uwag dotyczących oceny przedstawionych przez państwa członkowskie i EFSA, Komisja uważa, że nie dostarczono informacji potwierdzających, ponieważ informacje przedłożone przez powiadamiającego nie wystarczają do stwierdzenia równoważności specyfikacji materiału technicznego wytwarzanego do celów handlowych i specyfikacji materiału testowego użytego do badania toksyczności, ani do stwierdzenia dotyczącego profilu toksykologicznego substancji.

               (7)

               Komisja poprosiła powiadamiającego o przedstawienie uwag w odniesieniu do opinii Komisji.

               (8)

               Jednak mimo argumentów przedstawionych przez powiadamiającego Komisja doszła do wniosku, że przekazane informacje są niepełne i nie pozwalają na stwierdzenie równoważności specyfikacji materiału technicznego wytwarzanego do celów handlowych i specyfikacji materiału testowego stosowanego do badania toksyczności, ani na stwierdzenie dotyczące profilu toksykologicznego substancji.

               (9)

               W związku z tym należy wycofać zatwierdzenie tej substancji czynnej.

               (10)

               Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011.

               (11)

               Państwom członkowskim należy dać czas na cofnięcie zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną.

               (12)

               Jeżeli zgodnie z art. 46 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 państwa członkowskie przyznają dodatkowy okres na zużycie zapasów środków ochrony roślin zawierających tę substancję czynną, okres ten powinien upłynąć najpóźniej z dniem 14 października 2018 r.

               (13)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Wycofanie zatwierdzenia
   Wycofuje się zatwierdzenie substancji czynnej środki odstraszające zapachem, pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego/smoła oleju talowego.
   Artykuł 2
   Zmiany w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 540/2011
   W części A załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 skreśla się wiersz 251 dotyczący środków odstraszających zapachem, pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego/smoły oleju talowego.
   Artykuł 3
   Środki przejściowe
   Państwa członkowskie cofają zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające środki odstraszające zapachem, pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego/smołę oleju talowego jako substancję czynną najpóźniej do dnia 14 października 2017 r.
   Artykuł 4
   Okres na zużycie zapasów
   Dodatkowy okres na zużycie zapasów przyznany przez państwa członkowskie zgodnie z art. 46 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 musi być możliwie najkrótszy i upływać najpóźniej dnia 14 października 2018 r.
   Artykuł 5
   Wejście w życie
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 22 czerwca 2017 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1.

      (2)  Dyrektywa Komisji 2008/127/WE z dnia 18 grudnia 2008 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia do niej kilku substancji czynnych (Dz.U. L 344 z 20.12.2008, s. 89).

      (3)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230 z 19.8.1991, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 637/2012 z dnia 13 lipca 2012 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzania substancji czynnych: siarczan żelaza, środki odstraszające zapachem, pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego/olej talowy surowy oraz środki odstraszające zapachem, pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego/smoła oleju talowego (Dz.U. L 186 z 14.7.2012, s. 20).

      (5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 540/2011 z dnia 25 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 w odniesieniu do wykazu zatwierdzonych substancji czynnych (Dz.U. L 153 z 11.6.2011, s. 1).