title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 597/2013 z dnia 19 czerwca 2013 r. zatwierdzające nieznaczną zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Rogal świętomarciński (ChOG)]

text:
               25.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 172/4

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 597/2013
   z dnia 19 czerwca 2013 r.
   zatwierdzające nieznaczną zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Rogal świętomarciński (ChOG)]
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 53 ust. 2 zdanie drugie,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Polski o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionego oznaczenia geograficznego „Rogal świętomarciński”, zarejestrowanego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1070/2008 (2).

               (2)

               Wniosek ma na celu zmianę specyfikacji w celu obniżenia dolnej granicy masy produktu.

               (3)

               Komisja przeanalizowała przedmiotową zmianę i stwierdziła, że jest ona uzasadniona. W związku z tym, że jest to zmiana nieznaczna, Komisja może ją zatwierdzić bez odwoływania się do procedury określonej w art. 50–52 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W specyfikacji chronionego oznaczenia geograficznego „Rogal świętomarciński” wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Skonsolidowany jednolity dokument zawierający główne elementy specyfikacji znajduje się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 3
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 19 czerwca 2013 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

         Dacian CIOLOȘ

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 290 z 31.10.2008, s. 16.

      ZAŁĄCZNIK I
      W specyfikacji chronionego oznaczenia geograficznego „Rogal świętomarciński” zatwierdza się następującą zmianę:
      Obniżeniu ulega dolna granica masy „Rogala świętomarcińskiego”, która będzie wynosić 150 g i tym samym masa rogala będzie kształtowała się od 150 g do 250 g.
      Proponowana zmiana jest podyktowana zmianami w przyzwyczajeniach konsumentów, którzy od pewnego czasu zgłaszają postulaty zmniejszenia masy rogali. Zwyczaje żywieniowe uległy zmianie i rogale w obecnej wielkości stanowią zbyt dużą porcję słodyczy, zwłaszcza że „Rogale świętomarcińskie” są obecnie wypiekane i spożywane na co dzień, a nie tylko od święta. Obniżenie dolnej granicy masy rogala pozwoli na zwiększenie popytu, a tym samym przyczyni się do rozszerzenia grona konsumentów, co powinno przyczynić się również do rozpowszechniania informacji na temat systemu Chronionych Oznaczeń Geograficznych.
      Zmniejszenie gramatury produktu w żaden sposób nie wpłynie na specyficzne cechy „Rogala świętomarcińskiego”, określone w pkt 5.2 jednolitego dokumentu, ani jego walory smakowe.
      Ponadto z uwagi na powyższe zmiany należy wykreślić z pkt 3.2 jednolitego dokumentu zdanie dotyczące wymiarów rogala: „Rogal wpisuje się w kwadrat o boku ok. 14 cm, jego wysokość w najgrubszym miejscu wynosi ok. 7 cm, a szerokość ok. 10 cm”. Zmiana ta jest konsekwencją zmiany zakresu dopuszczalnej masy produktu, a utrzymanie wskazanych wymiarów w tym przypadku nie jest uzasadnione. Bezcelowe jest również wskazywanie innych wymiarów, gdyż przy takiej rozbieżności wagowej trudno byłoby je określić. Wynika to m.in. z procesu wypieku, który powoduje, że ciasto zwiększa swoją objętość, na co rzemieślnik nie ma wpływu. Należy podkreślić, że wykreślenie wymagań w odniesieniu do wymiarów produktu w żaden sposób nie wpłynie na jego specyficzny kształt, który musi zostać zachowany bez względu na masę rogala.

      ZAŁĄCZNIK II
      SKONSOLIDOWANY JEDNOLITY DOKUMENT
      Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1)

         „ROGAL ŚWIĘTOMARCIŃSKI”

      Nr WE: PL-PGI-0105-01023-24.07.2012

         ChOG (X) ChNP ()

      1.   Nazwa

      „Rogal świętomarciński”
      Nazwa „Rogal świętomarciński” spełnia wymagania art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) 510/2006 i jest nazwą używaną zwyczajowo dla określenia rogala wypiekanego w stolicy regionu Wielkopolski – Poznaniu i kilku okolicznych miastach. Nazwa rogala wywodzi się z tradycji wypieku i spożywania na dzień św. Marcina (11 listopada) rogali z charakterystycznym nadzieniem, kultywowanej na tym obszarze.
      2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

      Polska
      3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

      3.1.   Rodzaj produktu

                  Klasa 2.4:

                  Chleb, ciasto, ciastka, wyroby cukiernicze i inne wyroby piekarnicze

            3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

      „Rogal świętomarciński” ma kształt półksiężyca, jest posmarowany pomadą i posypany rozdrobnionymi orzechami. Na przekroju jest owalny. Masa rogala wynosi od 150 g do 250 g. Powierzchnia skórki ma barwę od ciemnozłocistej do jasnobrązowej. Ciasto ma barwę kremową, a masa (nadzienie) jest beżowa – od jasno- do ciemnobeżowej. Wypieczone ciasto jest elastyczne w dotyku, listkujące, na przekroju porowate z widocznymi warstwami. Bliżej środka zwoje ciasta przełożone są masą makową. W środku rogal wypełniony jest masą makową wilgotną w dotyku. Smak i zapach charakterystyczne dla wyrobu pochodzą od zawartych w nim surowców – ciasta drożdżowego i masy makowej – słodki i zarazem lekko migdałowy.
      3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

      Surowce stosowane do wyrobu „Rogala świętomarcińskiego”:

                  —

                  Surowce na ciasto: mąka pszenna, margaryna, mleko, jaja, cukier, drożdże, sól, aromat cytrynowy.

                  —

                  Surowce na nadzienie: biały mak, cukier, okruchy, masa jajowa, margaryna, rodzynki, orzechy, owoce w syropie lub kandyzowane (czereśnia, gruszka, skórka pomarańczowa), aromat migdałowy.

                  —

                  Pozostałe surowce (warstwa dekoracji): pomada, rozdrobnione orzechy.

            Mąka powinna zawierać powyżej 27 % elastycznego glutenu. Ułatwia to wałkowanie ciasta i pozwala uzyskać po przełożeniu i wałkowaniu z margaryną charakterystyczne uwarstwienie – „listkowanie”.
      3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

      —
      3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

                  —

                  Sporządzenie ciasta drożdżowego

                  —

                  Sporządzenie ciasta półfrancuskiego

                  —

                  Przygotowanie masy makowej

                  —

                  Nadziewanie i formowanie rogali

                  —

                  Pieczenie

                  —

                  Dekorowanie

            3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

      —
      3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

      „Rogale świętomarcińskie” mogą być sprzedawane bez opakowań. W przypadku wykorzystywania opakowań na etykiecie „Rogali świętomarcińskich” musi zostać umieszczony symbol chronionego oznaczenia geograficznego oraz napis „Chronione oznaczenie geograficzne”.
      4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

      Miasto Poznań w granicach administracyjnych i powiat poznański oraz następujące powiaty województwa wielkopolskiego:
      chodzieski, czarnkowski, gnieźnieński, gostyński, grodziski, jarociński, kaliski i miasto Kalisz,
      kolski, koniński i miasto Konin, kościański, krotoszyński, leszczyński i miasto Leszno, nowotomyski, obornicki, ostrowski, pilski, pleszewski, rawicki, słupecki, szamotulski, śremski, średzki, wągrowiecki, wolsztyński, wrzesiński
      5.   Związek z obszarem geograficznym

      5.1.   Specyfika obszaru geograficznego

      „Rogal świętomarciński” wywodzi się z tradycji wypieku i spożywania na dzień św. Marcina (11 listopada) rogali z charakterystycznym nadzieniem. Zwyczaj ten pochodzi z Poznania i okolic.
      Obchody dnia św. Marcina sięgają XVI w. i są związane z końcem prac polowych w danym roku. Na cześć tego świętego nazwano główna ulicę Poznania, a uroczystości ku czci św. Marcina są co roku obchodzone i stanowią dziedzictwo całej społeczności miasta.
      Renoma „Rogala świętomarcińskiego” wypracowana została przez cukierników i piekarzy z Poznania, stolicy Wielkopolski i okolic. Od 150 lat na dzień św. Marcina piekarze oferowali mieszkańcom miasta ten wyrób. Tradycja rozprzestrzeniła się na pobliskie powiaty województwa wielkopolskiego.
      Z czasem „Rogal świętomarciński” stał się wypiekiem dostępnym na co dzień, jednakże jego produkcja i spożycie ciągle koncentrują się wokół dnia św. Marcina.
      5.2.   Specyfika produktu

      Cechy charakterystyczne „Rogala świętomarcińskiego” związane są z wiedzą i umiejętnościami wytwórców, którzy wytwarzają go zgodnie ze specyfikacją. Produkt ten posiada specyficzną jakość, wynikającą z wyglądu zewnętrznego, kształtu, smaku i aromatu oraz zastosowania szczególnego surowca – białego maku do wytworzenia nadzienia.
      Używa się ciasta drożdżowego, półfrancuskiego. Jest to ciasto drożdżowe, które po wyrośnięciu i schłodzeniu wałkuje się z margaryną, dzięki czemu powstaje ciasto półfrancuskie, które w trakcie wypieku staje się delikatne z charakterystycznym listkowaniem. Zgodnie z recepturą nazywaną „trzy raz trzy”, na 2/3 ciasta nakłada się warstwę margaryny i składa się ciasto na „trzy” tak, że powstają trzy warstwy ciasta przełożone dwoma warstwami tłuszczu. Ciasto następnie rozwałkowuje się i ponownie składa jeszcze dwa razy „na trzy” lub jeden raz „na cztery”. W ten sposób uzyskuje się charakterystyczne dla ciasta półfrancuskiego uwarstwienie.
      Nadzienie z białego maku z dodatkiem aromatu migdałowego zdecydowanie odróżnia „Rogal świętomarciński” od innych słodkich wypieków. Biały mak jest szczególnym, rzadko stosowanym surowcem.
      Zasadniczy wpływ na wyjątkowy charakter wyrobu mają:

                  —

                  ciasto półfrancuskie – „listkujące”, zawierające jako surowce: mąkę pszenną, margarynę, mleko, jaja, cukier, drożdże, sól, aromat cytrynowy,

                  —

                  nadzienie rogala, wyrabiane przede wszystkim z białego maku, do którego dodawane są: cukier, okruchy ciasta biszkoptowego, masa jajowa, margaryna, rodzynki, orzechy, owoce w syropie lub kandyzowane (czereśnia, gruszka, skórka pomarańczowa) oraz aromat migdałowy,

                  —

                  sposób zawijania ciasta i nakładania masy makowej oraz dekorowanie pomadą i rozdrobnionymi orzechami wpływają na ostateczny, wyjątkowy kształt i ogólny wygląd rogala.

            Kombinacja tych składników oraz specyficzne listkujące ciasto powoduje, że „Rogal świętomarciński” jest wyjątkowym, niespotykanym produktem.
      5.3.   Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG)

      Historia, tradycja wypieku i renoma „Rogala świętomarcińskiego”
      „Rogal świętomarciński” od co najmniej 150 lat cieszy się w Poznaniu niesłabnącą popularnością i powodzeniem. W świadomości poznaniaków i gości grodu nad rzeką Wartą wyrób ten związany jest z obchodami dnia św. Marcina przypadającymi na 11 listopada. O renomie tego produktu świadczy ilość legend i podań dotyczących początku wypieków „Rogala świętomarcińskiego”.
      Według jednej z legend prekursorem wypieku „Rogala świętomarcińskiego” w Poznaniu był Józef Melzer, cukiernik w piekarni, który namówił swego pracodawcę do wypieku rogali, rozdanych następnie ubogim mieszkańcom Poznania. Na pomysł wpaść on miał w listopadzie 1891 r. pod wpływem kazania proboszcza parafii św. Marcina, ks. Jana Lewickiego, który namawiał, by uczcić święto uosabiającego miłość do bliźniego patrona parafii, a zarazem patrona piekarzy, jakimś uczynkiem miłosierdzia skierowanym do niezamożnych mieszkańców Poznania.
      Również kształt rogala ma tradycyjne korzenie. Jego pochodzenie przypisywane jest czasom zwycięstwa króla Jana III Sobieskiego nad Turkami pod Wiedniem. Jan III Sobieski zdobył wiele chorągwi tureckich, na których widniał półksiężyc, którego kształt posłużył jako wzór do wypieku „Rogala świętomarcińskiego” upamiętniającego to zwycięstwo. Według innej poznańskiej legendy kształt nawiązuje do podkowy zgubionej przez konia św. Marcina.
      Najstarsza odnaleziona wzmianka o rogalach pieczonych na dzień św. Marcina zamieszczona została 10 listopada 1852 r., w Gazecie Wielkiego Księstwa Poznańskiego przez powstałą trzy lata wcześniej przy ulicy Wrocławskiej w Poznaniu cukiernię Antoniego Pfitznera:

         „Jutro w czwartek rogale nadziewane, po różnych cenach w cukierni A. Pfitznera, ulica Wrocławska”.

      Pierwszym odnotowanym użyciem nazwy „Rogal świętomarciński” jest anons prasowy z 11 listopada 1860 r.
      Po zakończeniu II wojny światowej tradycja wypieku „Rogali świętomarcińskich” była kontynuowana przez prywatne cukiernie i piekarnie w Poznaniu. Ustawa nacjonalizacyjna z 3 stycznia 1946 r. nie objęła bowiem małych zakładów rzemieślniczych. Zmieniono wtedy rodzaj masy, którą nadziewano rogale. Ze względu na trudności aprowizacyjne surowce do wytworzenia masy migdałowej stały się praktycznie niedostępne, a cukiernicy i piekarze zaczęli zastępować masę migdałową masą z białego maku.
      Od lat 60. XX w. gazety często informowały o ilości zjadanych przez poznaniaków 11 listopada rogali. Dzięki tym źródłom wiadomo dziś, że spożycie wzrosło z kilkunastu ton we wczesnych latach 60. XX w. do około 42,5 tony w 1969 r. Obecnie producenci z Poznania sprzedają w dniu Świętego Marcina średnio 250 ton tego wyrobu, natomiast w skali rocznej sprzedaż wynosi około 500 ton.
      „Rogal świętomarciński” stał się symbolem Poznania, którym częstuje się oficjalnych gości. W 2004 r. nagrodzony został przez Polską Organizację Turystyczną. Uzasadnienie opisuje go jako:
      ”… tradycyjne pieczywo o unikalnej recepturze, wypiekane jedynie w Poznaniu z okazji św. Marcina …”. Te informacje pokazują renomę tego specyficznego produktu i jego związek z Poznaniem i całym regionem.

         Odesłanie do publikacji specyfikacji

      (art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006)
      http://www.minrol.gov.pl/pol/Jakosc-zywnosci/Produkty-regionalne-i-tradycyjne/Zlozone-wnioski-o-rejestracje-Produkty-regionalne-i-tradycyjne/OGLOSZENIE-MINISTRA-ROLNICTWA-I-ROZWOJU-WSI-z-dnia-29-maja-2012-roku

         (1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. Zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2235 z dnia 2 grudnia 2015 r. ustanawiające współczynnik przydziału mający zastosowanie do pozwoleń na wywóz określonych przetworów mlecznych do Republiki Dominikańskiej w ramach kontyngentu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1187/2009

text:
               3.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 317/31

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2235
   z dnia 2 grudnia 2015 r.
   ustanawiające współczynnik przydziału mający zastosowanie do pozwoleń na wywóz określonych przetworów mlecznych do Republiki Dominikańskiej w ramach kontyngentu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1187/2009
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 188,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W rozdziale III sekcja 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1187/2009 (2) ustalono procedurę przyznawania pozwoleń na wywóz określonych przetworów mlecznych do Republiki Dominikańskiej w ramach kontyngentu otwartego dla tego państwa.

               (2)

               W art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1187/2009 dano podmiotom możliwość składania wniosków o pozwolenie w dniach od 1 do 10 listopada, jeżeli po upływie terminu przewidzianego na składanie wniosków o pozwolenie, o którym mowa w akapicie pierwszym tego artykułu, w ramach kontyngentu pozostaną dostępne jakiekolwiek ilości.

               (3)

               Art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/987 (3) stanowi, że w ramach roku kontyngentowego 2015/2016 całkowita pozostała ilość wynosi 3 843 tony.

               (4)

               Wnioski złożone w dniach od 1 do 10 listopada 2015 r. w odniesieniu do pozostałego okresu bieżącego roku kontyngentowego 2015/2016 dotyczą ilości mniejszych niż ilości dostępne. W tej sytuacji właściwe jest zapewnienie możliwości przydziału pozostałych ilości zgodnie z art. 31 ust. 3 akapit czwarty rozporządzenia (WE) nr 1187/2009. Wydanie pozwoleń na wywóz obejmujących te pozostałe ilości powinno być uzależnione od powiadomienia właściwego organu o dodatkowych ilościach, na które dany podmiot wyraził zgodę, oraz od wpłaty zabezpieczenia przez zainteresowane podmioty,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Wnioski o pozwolenia na wywóz złożone w dniach od 1 do 10 listopada 2015 r. w odniesieniu do pozostałego okresu bieżącego roku kontyngentowego 2015/2016 zostają przyjęte.
   W odniesieniu do ilości objętych wnioskami o pozwolenia na wywóz, o których mowa w akapicie pierwszym, na produkty, o których mowa w art. 27 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1187/2009, stosuje się współczynnik przydziału w wysokości 1,175948.
   Pozwolenia na wywóz obejmujące ilości przekraczające ilości wnioskowane, które zostały przydzielone zgodnie ze współczynnikiem określonym w akapicie drugim, zostają wydane po wyrażeniu zgody przez podmiot na podane ilości w terminie jednego tygodnia od daty publikacji niniejszego rozporządzenia oraz z zastrzeżeniem wpłaty wymaganego zabezpieczenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 2 grudnia 2015 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1187/2009 z dnia 27 listopada 2009 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 318 z 4.12.2009, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/987 z dnia 24 czerwca 2015 r. ustanawiające współczynnik przydziału mający zastosowanie do pozwoleń na wywóz określonych przetworów mlecznych do Republiki Dominikańskiej w ramach kontyngentu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1187/2009 (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 51).


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 484/2011 z dnia 18 maja 2011 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Gönci kajszibarack (ChOG)]

text:
               20.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 133/4

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 484/2011
   z dnia 18 maja 2011 r.
   rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Gönci kajszibarack (ChOG)]
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 7 ust. 4 akapit pierwszy,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit pierwszy oraz w zastosowaniu art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 wniosek Węgier o rejestrację nazwy „Gönci kajszibarack” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2).

               (2)

               Ponieważ do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, nazwa ta powinna zostać zarejestrowana,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Nazwa wymieniona w załączniku do niniejszego rozporządzenia zostaje zarejestrowana.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 18 maja 2011 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,
         Dacian CIOLOŞ

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.

      (2)  Dz.U. C 247 z 14.9.2010, s. 6.

      ZAŁĄCZNIK
      Produkty rolne przeznaczone do spożycia przez ludzi wymienione w załączniku I do Traktatu:

         Klasa 1.6.   Owoce, warzywa i zboża świeże lub przetworzone

      WĘGRY
      Gönci kajszibarack (ChOG)


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1799 z dnia 5 października 2015 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

text:
                  8.10.2015

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 263/14

            ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/1799
      z dnia 5 października 2015 r.
      dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej
      KOMISJA EUROPEJSKA,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
      uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

                  (2)

                  Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

                  (3)

                  Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3 tej tabeli.

                  (4)

                  Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana odnośnie do towaru, o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez osobę, której udzielono tej informacji, przez pewien okres, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2). Okres ten powinien wynosić trzy miesiące.

                  (5)

                  Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

            PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
      Artykuł 1
      Towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku klasyfikuje się w Nomenklaturze scalonej do kodu CN wskazanego w kolumnie 2 tej tabeli.
      Artykuł 2
      Wiążąca informacja taryfowa, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
      Artykuł 3
      Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
         Sporządzono w Brukseli dnia 5 października 2015 r.

               W imieniu Komisji,

               za Przewodniczącego,

            Heinz ZOUREK

               Dyrektor Generalny ds. Podatków i Unii Celnej

         (1)  Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1).

         ZAŁĄCZNIK

                     Opis towarów

                     Klasyfikacja (kod CN)

                     Uzasadnienie

                     (1)

                     (2)

                     (3)

                     Produkt w postaci proszku, pakowany do sprzedaży detalicznej w pudełka z tworzywa sztucznego zawierające 300 g proszku. Zalecana dzienna dawka (10 g) składa się z (w miligramach):

                                                —

                                                aminokwasów (mieszanina argininy i cytruliny)

                                    5 200

                                                —

                                                witaminy C (w postaci kwasu askorbinowego)

                                    500

                                                —

                                                L-tauryny

                                    300

                                                —

                                                witaminy E (w postaci octanu D-alfa-tokoferylu)

                                    90

                                                —

                                                kwasu alfa-liponowego

                                    10

                                                —

                                                kwasu foliowego

                                    0,4

                                                —

                                                melisy lekarskiej

                                    50

                                                —

                                                wapnia (w postaci CaCO3)

                                    66

                              Produkt zawiera również niewielkie ilości kwasu cytrynowego, sukralozy i ditlenku krzemu.
                     Zgodnie z etykietą produkt stanowi suplement diety do spożycia przez ludzi, który pomaga dbać o ciało i zapewnia życie w dobrym samopoczuciu.
                     Wskazana zalecana dawka dzienna wynosi 10 g (2 miarki).

                     2106 90 92

                     Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1 i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, uwagę dodatkową 1 a) do działu 30 oraz brzmienie kodów CN 2106, 2106 90 i 2106 90 92.
                     Produkt jest preparatem przedstawianym jako suplement diety do spożycia przez ludzi, zawierającym witaminy i aminokwasy.
                     Produkt nie jest przeznaczony do diagnozowania jakichkolwiek chorób, ich leczenia ani zapobiegania im w rozumieniu pozycji 3004. Mimo że zawiera witaminy C i E w ilości znacznie wyższej niż zalecane dzienne spożycie, nie spełnia wymagań uwagi dodatkowej 1 a) do działu 30. Wyklucza się zatem klasyfikację do kodu CN 3004.
                     Ponieważ produkt jest pakowany w opakowania z adnotacją, że utrzymuje ogólny stan zdrowia i dobre samopoczucie, jest przetworem spożywczym gdzie indziej niewymienionym ani niewłączonym (zob. również Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego do pozycji 2106, akapit drugi, pkt 16).
                     Produkt należy zatem klasyfikować do kodu CN 2106 90 92 jako pozostałe przetwory spożywcze.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 731/2014 z dnia 2 lipca 2014 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               3.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 196/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 731/2014
   z dnia 2 lipca 2014 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 2 lipca 2014 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  MK

                  66,3

                  TR

                  56,1

                  XS

                  59,1

                  ZZ

                  60,5

                  0707 00 05

                  MK

                  34,9

                  TR

                  79,1

                  ZZ

                  57,0

                  0709 93 10

                  TR

                  103,4

                  ZZ

                  103,4

                  0805 50 10

                  AR

                  114,8

                  BO

                  136,6

                  TR

                  107,6

                  UY

                  127,1

                  ZA

                  120,1

                  ZZ

                  121,2

                  0808 10 80

                  AR

                  123,8

                  BR

                  97,9

                  CL

                  97,6

                  NZ

                  135,4

                  US

                  144,9

                  ZA

                  125,1

                  ZZ

                  120,8

                  0808 30 90

                  AR

                  75,9

                  CL

                  103,5

                  NZ

                  200,8

                  ZA

                  99,2

                  ZZ

                  119,9

                  0809 10 00

                  MK

                  88,5

                  TR

                  228,9

                  ZZ

                  158,7

                  0809 29 00

                  TR

                  347,6

                  ZZ

                  347,6

                  0809 30

                  TR

                  145,6

                  XS

                  54,4

                  ZZ

                  100,0

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 584/2011 z dnia 17 czerwca 2011 r. zatwierdzające inne niż nieznaczne zmiany specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Grana Padano (AOP)]

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 160/65

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 584/2011
   z dnia 17 czerwca 2011 r.
   zatwierdzające inne niż nieznaczne zmiany specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Grana Padano (AOP)]
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 7 ust. 4 akapit pierwszy,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 9 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 510/2006 Komisja rozpatrzyła wniosek Włoch o zatwierdzenie zmian specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Grana Padano” zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 (2).

               (2)

               Jako że proponowane zmiany nie są nieznaczne w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit pierwszy tego rozporządzenia Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (3) wniosek o wprowadzenie zmian.

               (3)

               Za pośrednictwem władz szwajcarskich firma Chäs & Co Käsehandel GmbH, Inhaber Urs Reichen, Grubenstr 39, 8045 Zürich, Szwajcaria skierowała do Komisji oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006. Pismem z dnia 6 kwietnia 2010 r. Komisja wezwała zainteresowane strony do rozpoczęcia odpowiednich konsultacji.

               (4)

               Biorąc pod uwagę, że w terminie sześciu miesięcy osiągnięto porozumienie uwzględniające nieznaczne zmiany specyfikacji, Komisja musi podjąć decyzję.

               (5)

               W związku z powyższym należy zatwierdzić zmiany i opublikować zmieniony jednolity dokument,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się zmiany specyfikacji znajdujące się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia dotyczące nazwy wymienionej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Stosuje się zmieniony jednolity dokument znajdujący się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 3
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 17 czerwca 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 93 z 31.1.2006, s. 12.

      (2)  Dz.U. L 148 z 21.6.1996, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 199 z 25.8.2009, s. 24.

      ZAŁĄCZNIK I
      Produkty rolne przeznaczone do spożycia przez ludzi wymienione w załączniku I do Traktatu:

         Klasa 1.3.   Sery

      WŁOCHY
      Grana Padano (ChNP)

      ZAŁĄCZNIK II
      JEDNOLITY DOKUMENT

         ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

         „GRANA PADANO”

         NR WE: IT-PDO-0217-0011-26.7.2006

         ChOG ( ) ChNP (X)

      1.   Nazwa

      „GRANA PADANO”
      2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

      Włochy
      3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

      3.1.   Rodzaj produktu (załącznik III)

                  Klasa 1.3 –

                  Sery

            3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

      Ser twardy, z masy gotowanej, wolno dojrzewający, wytwarzany przez cały rok i spożywany w formie tartej lub nie, produkowany z mleka surowego częściowo odtłuszczonego uzyskiwanego od krów, których podstawowym pożywieniem jest zielonka lub pasza konserwowana, i pochodzącego z dwóch udojów dziennych; dopuszcza się przetworzenie mleka z jednego udoju lub z mieszanki dwóch udojów. Ser ma kształt cylindryczny, z lekko wypukłym lub prawie płaskim bokiem i powierzchnią górną i dolną o lekko zawiniętych brzegach.
      Średnica kręgu wynosi od 35 do 45 cm, wysokość brzegu od 18 do 25 cm w zależności od warunków technicznych produkcji.
      Masa: od 24 do 40 kg; skórka: twarda, gładka, o grubości 4–8 mm.
      Masa jest twarda, o strukturze delikatnie ziarnistej, pękająca promieniście, rozdzielając się na „łuski” i ma ledwie widoczne dziury. Zawartość tłuszczu w suchej masie wynosi co najmniej 32 %. Barwa skórki jest ciemna lub żółtozłotawa, naturalna, a barwa masy jest biała lub słomkowa. Masa ma wyraźny zapach i delikatny smak.
      3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

      Mleko krowie surowe, naturalny szczep serwatki, podpuszczka cielęca.
      Mleko pochodzi od krów hodowanych na obszarze produkcji określonym w pkt 4.
      3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

      Podstawowe pożywienie krów mlecznych stanowi zielonka lub pasza konserwowana, która jest podawana krowom w okresie laktacji lub w okresie zasuszenia i jałówkom mającym więcej niż 7 miesięcy.
      Żywienie krów mlecznych opiera się na stosowaniu paszy uzyskanej z upraw własnych gospodarstwa lub położonych na obszarze produkcji sera objętego ChNP „GRANA PADANO”.
      Dzienna racja żywnościowa musi składać się w ilości nie mniejszej niż 50 % suchej masy z pasz, w których stosunek zielonki do produktów paszowych w odniesieniu do suchej masy wynosi nie mniej niż 1.
      Co najmniej 75 % suchej masy pasz w dziennej racji żywieniowej muszą stanowić produkty paszowe wyprodukowane na obszarze produkcji mleka.
      Dopuszczalne produkty paszowe są wymienione w wykazie pozytywnym, który obejmuje:

                  —

                  pasze: pasza świeża, siano, słoma, kiszonki (niedopuszczalne w przypadku produkcji sera typu „Trentingrana”);

                  —

                  surowce przeznaczone do wytworzenia pasz dla bydła, podzielone według kategorii i dopuszczalne jako uzupełnienie zielonki: zboża i ich pochodne, nasiona oleiste i ich pochodne, bulwy, korzenie i ich produkty, susz paszowy suszony sztucznie, produkty pochodzące z produkcji cukru, nasiona roślin strączkowych, tłuszcze, minerały, dodatki.

            3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

      Produkcja i dojrzewanie muszą odbywać się na obszarze produkcji określonym w pkt 4.
      3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

      Czynności tarcia i pakowania muszą odbywać się na obszarze produkcji określonym w pkt 4, ponieważ ser świeżo tarty jest produktem bardzo delikatnym i, aby zachować jego cechy organoleptyczne, konieczne jest niezwłoczne pakowanie w warunkach pozwalających na uniknięcie wysuszenia. Ponadto natychmiastowe umieszczenie w opakowaniu opatrzonym nazwą pochodzenia lepiej zapewnia autentyczność produktu tartego, który ze względu na swoją formę jest trudniej identyfikowalny w porównaniu z serem w formie całego kręgu, na którym znakowanie jest widoczne (co potwierdza również wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 20 maja 2003 r.).
      Wykorzystanie resztek, pochodzących z krojenia i pakowania sera objętego ChNP „GRANA PADANO” w porcjach o zmiennej lub stałej wadze, blokach, kostkach, kawałkach itd. w przypadku produkcji „GRANA PADANO” tartego, jest dozwolone wyłącznie, jeżeli spełnione są następujące warunki: maksymalna procentowa zawartość skórki wynosi 18 %; należy zawsze zapewnić identyfikowalność całych kręgów sera objętego ChNP „GRANA PADANO”, z których pochodzą resztki; w przypadku późniejszego wykorzystania lub transportowania z jednego zakładu produkcyjnego do innego, przechowywane resztki muszą być podzielone według kodu i miesiąca produkcji; transport resztek jest dopuszczalny wyłącznie w obrębie tego samego zakładu produkcyjnego lub tej samej grupy przedsiębiorstw i wyłącznie w ramach obszaru pochodzenia. W związku z powyższym zabrania się sprzedaży resztek z przeznaczeniem na produkcję „GRANA PADANO” tartego.
      3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

      Oficjalny znak poświadczający spełnienie kryteriów, które uprawniają do stosowania chronionej nazwy pochodzenia „GRANA PADANO”, i który musi być umieszczany zarówno na całych kręgach sera, jak i na wszystkich opakowaniach sera objętego ChNP „GRANA PADANO” porcjowanego i tartego, składa się z rysunku w kształcie rombu, w którym widnieją słowa „GRANA” i „PADANO” napisane wielkimi literami. W górnym i dolnym rogu rombu, których wierzchołki są zaokrąglone, umieszczono odpowiednio litery „G” i „P”.
      Formy znakujące, które odciskają na zimno znak towarowy na kręgach w momencie formowania, składają się z licznych rombów, w których na przemian wpisane są słowa „GRANA” i „PADANO” i które zawierają oznaczenia identyfikujące produkujący zakład serowarski i oznaczające miesiąc oraz rok produkcji.
      Wyłącznie w przypadku sera objętego ChNP „GRANA PADANO” produkowanego w Autonomicznej Prowincji Trydent i pod warunkiem że do produkcji używa się mleka pochodzącego od krów żywionych zielonkami, które przez cały rok nie są uzupełniane jakiegokolwiek rodzaju kiszonkami, dopuszcza się zastosowanie specjalnych oznakowań przewidzianych dla typu „Trentingrana”, które składają się z linii rombów, przez które przebiega napis „TRENTINO”; w części środkowej między wystylizowanymi rysunkami gór widnieją słowa „TRENTINO” napisane w dwóch kierunkach.
      Oznaczanie pochodzenia przez odciskanie formami znakującymi uzupełniane jest naniesieniem plakietki kazeinowej, na której umieszczony jest napis „GRANA PADANO”, rok produkcji i kod alfanumeryczny, identyfikujący w sposób jednoznaczny każdy krąg.
      Ser „GRANA PADANO” dojrzewający przez co najmniej 20 miesięcy od uformowania na obszarze produkcji, może być określony jako „RISERVA” (zastrzeżony). Przynależność do kategorii „GRANA PADANO” RISERVA potwierdzana jest drugim znakiem nanoszonym na gorąco na brzegu kręgów na wniosek podmiotów uczestniczących we wprowadzaniu produktu na rynek, w taki sam sposób jak w przypadku nanoszenia znaku ChNP. Przedmiotowy znak składa się z okręgu, przez który przebiega napis „RISERVA”. W górnej części wpisane jest słowo „OLTRE” (ponad) i liczba „20”, a w dolnej części słowo „MESI” (miesięcy).
      W przypadku produktu pakowanego przewiduje się następujące dodatkowe kategorie wyrobu: „GRANA PADANO” OLTRE 16 MESI (Grana Padano dojrzewający ponad 16 miesięcy) oraz „GRANA PADANO” RISERVA (Grana Padano zastrzeżony).
      Na opakowaniach zawierających ser należący do kategorii „GRANA PADANO” OLTRE 16 MESI, logo GRANA PADANO uzupełniane jest określeniem „OLTRE 16 MESI” umieszczonym w jednej linii między dwoma równoległymi pasami.
      Na opakowaniach zawierających ser należący do kategorii „GRANA PADANO” RISERVA oprócz logo GRANA PADANO umieszcza się reprodukcję znaku „RISERVA” odciskanego na kręgach na gorąco.
      4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

      Obszar produkcji i tarcia sera objętego ChNP „GRANA PADANO” to terytorium prowincji Alessandria, Asti, Biella, Cuneo, Novara, Turyn, Verbania, Vercelli, Bergamo, Brescia, Como, Cremona, Lecco, Lodi, Mantua na lewym brzegu Padu, Mediolan, Monza, Pawia, Sondrio, Varese, Trydent, Padwa, Rovigo, Treviso, Wenecja, Werona, Vicenza, Bolonia na prawym brzegu Reno, Ferrara, Forlì Cesena, Piacenza, Rawenna i Rimini. Obszar produkcji obejmuje także następujące gminy w prowincji Bolzano: Anterivo, Lauregno, Proves, Senale-S. Felice i Trodena.
      5.   Związek z obszarem geograficznym

      5.1.   Specyfika obszaru geograficznego

      Obszar produkcji sera objętego ChNP „GRANA PADANO” w dużej części pokrywa się z regionem Niziny Padańskiej, tj. obszaru geograficznego koryta rzeki Pad, który charakteryzuje się terenami galenowymi, aluwialnymi, rzeczno-lodowcowymi, równinnymi, bogatymi w wodę, jednymi z najżyźniejszych na świecie i najlepiej odpowiadających produkcji paszy.
      Te cechy glebowe w połączeniu ze specyficznym mikroklimatem obszaru sprzyjają produkcji kukurydzy, która stanowi najważniejszą podstawową paszę krów mlecznych, od których uzyskiwane jest mleko przeznaczone do produkcji sera objętego ChNP „GRANA PADANO”. Kukurydza może stanowić aż do 50 % spożywanej substancji suchej.
      Karczowanie i nawadnianie obszaru Niziny Padańskiej prowadzone począwszy od XI w., umożliwiły rozwój lokalnej hodowli bydła. Wynikająca stąd dostępność znacznych ilości mleka, które były nadmierne w porównaniu z zapotrzebowaniem ludności wiejskiej, stała się bodźcem do przetwarzania go w ser, który można przechowywać przez dłuższy okres. Również obecnie duża dostępność miejscowej paszy, przede wszystkim kukurydzy, związana z dostępnością dużej ilości wody, stanowi zasadniczy element dla utrzymania hodowli bydła i produkcji mleka.
      5.2.   Specyfika produktu

      Specyfika sera objętego ChNP „GRANA PADANO” sprowadza się do następujących elementów:

                  —

                  wymiarów i masy kręgu,

                  —

                  szczególnych cech morfologicznych masy wynikających z technologii produkcji, która nadaje masie budowę ziarnistą, powodującą charakterystyczne rozpadanie się na „łuski”,

                  —

                  barwy masy, białej lub słomkowej, delikatnego smaku i wyraźnego zapachu, wynikającego w dużej mierze ze stosowania kukurydzy woskowej w żywieniu krów,

                  —

                  zawartości wody i tłuszczu zasadniczo zbliżonej do zawartości białka,

                  —

                  wysokiego stopnia naturalnego rozpadu białek na peptony, peptydy i wolne aminokwasy,

                  —

                  możliwości długiego dojrzewania, nawet ponad 20 miesięcy.

            5.3.   Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG)

      Związek przyczynowy między produktem objętym ChNP „GRANA PADANO” a obszarem, z którego pochodzi, sprowadza się do następujących elementów:

                  —

                  wysokiego potencjału wodnego Niziny Padańskiej i wynikającej stąd dostępności paszy, w tym przede wszystkim kukurydzy woskowej, z której wynikają szczególne cechy masy, takie jak biała lub słomkowa barwa, smak i zapach, określone w pkt 5.2,

                  —

                  bezpośrednim skutkiem stosowania kiszonki kukurydzianej – lub kukurydzy woskowej – jest niższa zawartość w pożywieniu krów mlecznych związków barwnych, takich jak karoten, antocyjany i chlorofil, niż w przypadku żywienia zielonką z roślin gatunków paszowych lub różnymi rodzajami siana. Jest to w rzeczywistości bezpośredni skutek przechowywania kukurydzy w silosach,

                  —

                  stosowania surowego mleka z późniejszym dodaniem w procesie przekształcania mleka w masę serową bakterii mlekowych typowych dla przedmiotowego obszaru,

                  —

                  stosowania naturalnych szczepów serwatki, co tworzy nieprzerwany związek mikrobiologiczny z obszarem produkcji. Mleko, które przekształca się w serwatkę, czyli w naturalny zaczyn mleka, jest z jednej strony elementem łączącym obszar produkcji z procesem przekształcania mleka w masę serową, a z drugiej strony gwarantuje ciągły i stały dodatek bakterii mlekowych typowych dla obszaru pochodzenia, którym ser objęty ChNP „GRANA PADANO” zawdzięcza swoje podstawowe cechy szczególne.

            Związek przyczynowy między cechami produktu a obszarem jego pochodzenia wyraża również osoba serowara, która od zawsze miała zasadnicze i fundamentalne znaczenie dla produkcji sera objętego ChNP „GRANA PADANO”.
      Po dziś dzień przetwarzanie mleka w ser objęty ChNP „GRANA PADANO” powierza się w ręce serowarów, a nie technologów czy naukowców.

         Odesłanie do publikacji specyfikacji

      Właściwe władze administracyjne wszczęły krajową procedurę sprzeciwu odnośnie do propozycji zmiany chronionej nazwy pochodzenia „Grana Padano”.
      Skonsolidowany tekst specyfikacji produktu jest dostępny do wglądu:

                  —

                  na następującej stronie internetowej:
                  http://www.politcheagricole.it/flex/cm/pages/ServeBLOB.php/L/IT/IDPagina/335
                  lub

                  —

                  bezpośrednio na stronie głównej ministerstwa (www.politicheagricole.it), po kliknięciu w zakładkę „Qualità e sicurezza” (na górze po prawej stronie ekranu), a następnie „Disciplinari di Produzione all’esame dell’UE (Reg CE 510/2006)” [specyfikacje w trakcie oceny przez UE (zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 510/2006)].


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1206/2014 z dnia 7 listopada 2014 r. ustalające należności celne przywozowe w sektorze zbóż mające zastosowanie od dnia 8 listopada 2014 r.

text:
               8.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 325/14

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1206/2014
   z dnia 7 listopada 2014 r.
   ustalające należności celne przywozowe w sektorze zbóż mające zastosowanie od dnia 8 listopada 2014 r.
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 183,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 642/2010 (2) przewiduje, że należności celne przywozowe na produkty objęte kodami CN 1001 11 00, 1001 19 00, ex 1001 91 20 [pszenica zwyczajna wysokiej jakości do siewu], ex 1001 99 00 [pszenica zwyczajna wysokiej jakości, inna niż do siewu], 1002 10 00, 1002 90 00, 1005 10 90, 1005 90 00, 1007 10 90 i 1007 90 00 są równe cenie interwencyjnej obowiązującej w odniesieniu do takich produktów przy przywozie, powiększonej o 55 % i zmniejszonej o cenę importową CIF mającą zastosowanie dla danej przesyłki. Należności te nie mogą jednak przekroczyć stawki określonej we wspólnej taryfie celnej.

               (2)

               Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 642/2010 przewiduje, że do celów obliczenia należności celnych przywozowych, o których mowa w ust. 1 wymienionego artykułu, dla produktów określonych w tym ustępie regularnie ustanawia się reprezentatywne ceny importowe CIF.

               (3)

               Zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 642/2010 ceną używaną do obliczania należności celnej przywozowej produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, jest dzienna reprezentatywna cena importowa CIF, ustalona w sposób określony w art. 5 wymienionego rozporządzenia.

               (4)

               Należy ustalić należności celne przywozowe na okres od dnia 8 listopada 2014 r., mające zastosowanie do czasu wejścia w życie nowych ustaleń.

               (5)

               Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 642/2010 niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Od dnia 8 listopada 2014 r. w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie elementów znajdujących się w załączniku II, ustala się należności celne przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 642/2010.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 7 listopada 2014 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 642/2010 z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie zasad stosowania (należności celne przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 187 z 21.7.2010, s. 5).

      ZAŁĄCZNIK I
      Należności celne przywozowe na produkty, o których mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 642/2010, mające zastosowanie od dnia 8 listopada 2014 r.

                  Kod CN

                  Wyszczególnienie towarów

                  Należność celna przywozowa (1)

                  (EUR/tonę)

                  1001 11 00

                  PSZENICA durum, do siewu

                  0,00

                  1001 19 00

                  PSZENICA durum wysokiej jakości, inna niż do siewu

                  0,00

                  średniej jakości, inna niż do siewu

                  0,00

                  niskiej jakości, inna niż do siewu

                  0,00

                  ex 1001 91 20

                  PSZENICA zwyczajna, do siewu

                  0,00

                  ex 1001 99 00

                  PSZENICA zwyczajna wysokiej jakości, inna niż do siewu

                  0,00

                  1002 10 00

                  ŻYTO, do siewu

                  0,00

                  1002 90 00

                  ŻYTO, inne niż do siewu

                  0,00

                  1005 10 90

                  KUKURYDZA do siewu, inna niż hybrydy

                  0,00

                  1005 90 00

                  KUKURYDZA inna niż do siewu (2)

                  0,00

                  1007 10 90

                  Ziarno SORGO, inne niż hybrydy, do siewu

                  0,00

                  1007 90 00

                  Ziarno SORGO, inne niż do siewu

                  0,00

         (1)  Zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 642/2010 importer może skorzystać z obniżki należności celnych o:

                  —

                  3 EUR na tonę, jeśli port wyładunku znajduje się na Morzu Śródziemnym (poza cieśniną Gibraltaru) lub Morzu Czarnym, jeśli towary przywożone są do Unii przez Ocean Atlantycki lub przez Kanał Sueski,

                  —

                  2 EUR na tonę, jeśli port wyładunku znajduje się w Danii, Estonii, Irlandii, na Łotwie, Litwie, w Polsce, Finlandii, Szwecji, Zjednoczonym Królestwie lub na atlantyckim wybrzeżu Półwyspu Iberyjskiego i jeśli towary przywożone są do Unii przez Ocean Atlantycki.

         (2)  Importer może korzystać z obniżki o stałą stawkę zryczałtowaną w wysokości 24 EUR na tonę, jeśli spełnione są warunki ustanowione w art. 3 rozporządzenia (UE) nr 642/2010.

      ZAŁĄCZNIK II
      Czynniki uwzględnione przy obliczeniu należności ustalonych w załączniku I

                  1.

                  Średnie z okresu referencyjnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 642/2010:

                              (EUR/tonę)

                              Pszenica zwyczajna (1)

                              Kukurydza

                              Giełda

                              Minneapolis

                              Chicago

                              Notowanie

                              180,57

                              115,23

                              Premia za Zatokę

                              —

                              28,18

                              Premia za Wielkie Jeziora

                              71,30

                              —

                  2.

                  Średnie z okresu referencyjnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 642/2010:

                              Koszt frachtu: Zatoka Meksykańska–Rotterdam

                              14,53 EUR/tonę

                              Koszt frachtu: Wielkie Jeziora–Rotterdam

                              47,16 EUR/tonę

         (1)  Premia dodatnia w wysokości 14 EUR/t włączona [art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 642/2010].


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/325 z dnia 7 marca 2016 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               8.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 61/5

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/325
   z dnia 7 marca 2016 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 7 marca 2016 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK

         Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  EG

                  371,5

                  IL

                  154,0

                  MA

                  98,5

                  SN

                  174,9

                  TN

                  112,1

                  TR

                  98,3

                  ZZ

                  168,2

                  0707 00 05

                  JO

                  194,1

                  MA

                  84,5

                  TR

                  158,2

                  ZZ

                  145,6

                  0709 93 10

                  MA

                  62,3

                  TR

                  162,8

                  ZZ

                  112,6

                  0805 10 20

                  EG

                  44,3

                  IL

                  73,9

                  MA

                  54,5

                  TN

                  54,2

                  TR

                  65,1

                  ZZ

                  58,4

                  0805 50 10

                  MA

                  118,8

                  TN

                  91,8

                  TR

                  89,3

                  ZZ

                  100,0

                  0808 10 80

                  CL

                  93,0

                  CN

                  66,5

                  US

                  134,2

                  ZZ

                  97,9

                  0808 30 90

                  CL

                  176,2

                  CN

                  112,4

                  TR

                  58,3

                  ZA

                  97,5

                  ZZ

                  111,1

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 7). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 805/2010 z dnia 13 września 2010 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, produkowanych przez Foshan Shunde Yongjian Housewares and Hardware Co. Ltd., Foshan

text:
               15.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 242/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 805/2010
   z dnia 13 września 2010 r.
   nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, produkowanych przez Foshan Shunde Yongjian Housewares and Hardware Co. Ltd., Foshan
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,
   uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   PROCEDURA

               (1)

               Rozporządzeniem (WE) nr 452/2007 (2) („zaskarżone rozporządzenie”) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe wynoszące od 9,9 % do 38,1 % na przywóz desek do prasowania, wolno stojących lub nie, z blatem wyposażonym w odsysanie pary lub ogrzewanie lub nadmuch lub bez tych funkcji, w tym również rękawniki, a także podstawowe części tych desek, tj. nogi, blaty i podstawy do żelazka, pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) i Ukrainy.

               (2)

               W dniu 12 czerwca 2007 r. jeden ze współpracujących chińskich producentów eksportujących, a mianowicie Foshan Shunde Yongjian Housewares and Hardware Co. Ltd. („Foshan Shunde”), złożył wniosek do Sądu (przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony „Sąd Pierwszej Instancji”) o unieważnienie rozporządzenia (WE) nr 452/2007 w zakresie, w jakim dotyczy ono wnoszącego odwołanie (3).

               (3)

               W dniu 29 stycznia 2008 r. Sąd odrzucił wniosek Foshan Shunde.

               (4)

               W dniu 3 kwietnia 2008 r. Foshan Shunde wniósł odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości, wnosząc, aby Trybunał uchylił wyrok Sądu oraz stwierdził nieważność rozporządzenia (WE) nr 452/2007 w zakresie, w jakim dotyczy ono wnoszącego odwołanie.

               (5)

               W dniu 1 października 2009 r. Trybunał Sprawiedliwości w wyroku w sprawie C-141/08 P („wyrok Trybunału Sprawiedliwości”) uchylił wcześniejszy wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2008 r. W swoim wyroku Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że na prawa Foshan Shunde do obrony niekorzystny wpływ miało naruszenie art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Z tego względu Trybunał Sprawiedliwości unieważnił zaskarżone rozporządzenie w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na przywóz desek do prasowania produkowanych przez Foshan Shunde.

               (6)

               Sąd w sprawie T-2/95 (4) („sprawa IPS”) uznał, że w sprawach, gdy postępowanie składa się z kilku etapów administracyjnych, unieważnienie jednego z tych etapów nie unieważnia całości postępowania. Postępowanie antydumpingowe stanowi przykład takiego postępowania wieloetapowego. W rezultacie, unieważnienie zaskarżonego rozporządzenia w odniesieniu do jednej strony nie pociąga za sobą unieważnienia całej procedury przeprowadzonej przed przyjęciem tego rozporządzenia. Ponadto, zgodnie z art. 266 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, instytucje Unii są zobowiązane do wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 1 października 2009 r. Oznacza to również możliwość skorygowania tych aspektów zaskarżonego rozporządzenia, które doprowadziły do jego unieważnienia, pozostawiając niezmienioną treść części niepodlegających zaskarżeniu, które nie zostały objęte wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości – tak jak przyjęto w sprawie C-458/98 P (5) („odwołanie IPS”). Należy zauważyć, że oprócz ustalenia naruszenia art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, wszystkie inne ustalenia poczynione w zaskarżonym rozporządzeniu automatycznie pozostają w mocy w zakresie, w jakim Trybunał Sprawiedliwości odrzucił wszystkie wnioski w tym zakresie.

               (7)

               W następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 1 października 2009 r. opublikowano zawiadomienie (6) dotyczące częściowego wznowienia dochodzenia antydumpingowego w sprawie przywozu desek do prasowania pochodzących między innymi z ChRL. Zakres ponownie wszczętego dochodzenia był ograniczony do wykonaniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do Foshan Shunde.

               (8)

               Komisja oficjalnie powiadomiła o częściowym wznowieniu dochodzenia producentów eksportujących, importerów oraz użytkowników, co do których wiadomo, że są zainteresowani, przedstawicieli kraju wywozu oraz przemysł unijny. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu.

               (9)

               Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem we wskazanym terminie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.

               (10)

               Otrzymano oświadczenia od dwóch producentów eksportujących w ChRL (z których jeden jest bezpośrednio zainteresowaną stroną, tj. Foshan Shunde), przemysłu unijnego oraz dwóch importerów niepowiązanych.

               (11)

               Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i względach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na Foshan Shunde. Wyznaczono również termin, w którym strony miały możliwość przedstawienia uwag dotyczących ujawnionych informacji. Uwagi przedstawione przez strony zostały rozpatrzone, a w stosownych przypadkach ustalenia zostały odpowiednio zmienione.

         B.   WYKONANIE WYROKU TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI

   1.   Uwaga wstępna

               (12)

               Należy przypomnieć, że powodem unieważnienia zaskarżonego rozporządzenia był fakt, że Komisja wysłała swój wniosek o nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego do Rady przed upływem 10-dniowego obowiązkowego terminu na otrzymanie uwag określonego w art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, po wysłaniu zainteresowanym stronom dokumentu dotyczącego ujawnienia ostatecznych ustaleń.

         2.   Uwagi zainteresowanych stron

               (13)

               Foshan Shunde stwierdził, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości nie wymaga żadnych środków wykonawczych. Według spółki wznowienie postępowania jest nielegalne, gdyż nie ma żadnego konkretnego przepisu w rozporządzeniu podstawowym zezwalającego na takie podejście, i takie wznowienie stałoby w sprzeczności z określonym przepisami 15-miesięcznym terminem zakończenia dochodzenia wskazanym w art. 6 ust. 9 rozporządzenia podstawowego oraz 18-miesięcznym terminem określonym w art. 5.10 Porozumienia antydumpingowego WTO. Foshan Shunde stwierdził, że sprawa IPS nie może służyć jako precedens, ponieważ została oparta na rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2423/88 z dnia 11 lipca 1988 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów po cenach dumpingowych lub subsydiowanym z państw niebędących członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (7) („stare rozporządzenie podstawowe”), zgodnie z którym obowiązkowe terminy nie miały jeszcze zastosowania. Foshan Shunde argumentował także, że jeżeli Komisja zdecydowała się na wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości, powinno to się odbyć na podstawie dokumentu Komisji dotyczącego ujawnienia ostatecznych ustaleń z dnia 20 lutego 2007 r., w którym stronie przyznano status podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych („MET”) i stwierdzono, że spółka nie stosuje dumpingu, a nie na podstawie zmienionego dokumentu dotyczącego ujawnienia ostatecznych ustaleń z dnia 23 marca 2007 r., w którym Komisja potwierdziła swoje ustalenia tymczasowe w sprawie Foshan Shunde o nieprzyznaniu MET i marginesie dumpingu w wysokości 18,1 %.

               (14)

               Drugi chiński producent eksportujący – Zheijiang Harmonic Hardware Products Co. Ltd. („Zheijiang Harmonic”) – przedstawił szereg argumentów, które były zasadniczo identyczne z argumentami Foshan Shunde, tj. że nie ma podstawy prawnej do wznowienia postępowania i że prawnie nie jest możliwe ponowne nałożenia cła antydumpingowego po terminie określonym w rozporządzeniu podstawowym i Porozumieniu antydumpingowym WTO. Utrzymywał on także, że ponowne wydanie zmienionego dokumentu dotyczącego ujawnienia ustaleń i przyznanie okresu na odpowiedź zgodnie z art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego nie może skorygować naruszenia prawa Zheijiang Harmonic do obrony i nielegalnego nałożenia cła. Wreszcie producent zwrócił uwagę, że Komisja nie może ponownie wprowadzić środków antydumpingowych na podstawie informacji dotyczących roku 2005, tj. okresu poprzedzającego o ponad cztery lata częściowe wznowienie dochodzenia, gdyż byłoby to niezgodne z art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Ponadto Zheijang Harmonic argumentował, że Komisja nie może wznowić sprawy, ponieważ straciła swój obiektywizm i bezstronność w momencie, gdy zaproponowane przez Komisję zaskarżone rozporządzenie zostało częściowo unieważnione przez Trybunał Sprawiedliwości.

               (15)

               Dwóch unijnych importerów/producentów niepowiązanych nie przedstawiło żadnych informacji ani danych co do aspektów prawnych ponownego dochodzenia, ale podkreśliło raczej swoją rolę uczestników unijnego rynku desek do prasowania. Jeden z nich zwrócił także uwagę na skutki unieważnienia rozporządzenia przez Trybunał Sprawiedliwości i wynikającego z niego częściowego wznowienia dochodzenia w ich sprawie.

               (16)

               Przemysł unijny argumentował, że producenci unijni płacą cenę za nieprawidłowość stwierdzoną przez Trybunał Sprawiedliwości, gdyż pozostali oni bez ochrony przed przywozem, co do którego stwierdzono, że odbywa się po cenach dumpingowych i powoduje szkodę. Przemysł unijny zaproponował, aby wszcząć ponownie procedurę na etapie, na którym Komisja popełniła nieprawidłowości, tj. w czasie gdy chińska spółka miała przedstawić swoje uwagi na temat dokumentu Komisji dotyczącego ujawnienia ostatecznych ustaleń z dnia 23 marca 2007 r., podejmując decyzję z uwzględnieniem uwag tej strony i wysyłając do Rady nowy wniosek ograniczony do sytuacji Foshan Shunde w celu przywrócenia cła antydumpingowego nałożonego na przywóz desek do prasowania produkowanych przez Foshan Shunde. Przemysł unijny także stwierdził, że w przeszłości stosowano podobne podejście (tj. w wyrokach w sprawie IPS, w odwołaniu IPS oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 235/2004 (8) przyjętym w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-76/00 P Petrotub SA and Republica SA przeciwko Radzie). Ponadto, według tej strony, termin 15 miesięcy określony w rozporządzeniu podstawowym nie ma zastosowania do zmiany rozporządzenia nakładającego cło antydumpingowe w celu wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

         3.   Analiza uwag

               (17)

               Należy przypomnieć, że Trybunał Sprawiedliwości odrzucił wszystkie istotne argumenty Foshan Shunde dotyczące meritum sprawy. Z tego względu instytucje Unii są głównie zobowiązane do skorygowania części procedury administracyjnej, w której wystąpiły nieprawidłowości we wstępnym dochodzeniu.

               (18)

               Argument, zgodnie z którym wprowadzenie terminów, odpowiednio 15 miesięcy i 18 miesięcy, na zakończenie dochodzeń antydumpingowych nie pozwala Komisji na stosowanie podejścia, jakie przyjęto w sprawie IPS, uznano za nieuzasadniony. Uznaje się, że termin ten nie jest istotny w przypadku wykonywania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Rzeczywiście taki termin dotyczy tylko zakończenia pierwotnego dochodzenia od momentu wszczęcia do daty ostatecznych działań i nie dotyczy żadnych kolejnych działań, które należałoby podjąć np. w wyniku postępowania sądowego. Ponadto należy zauważyć, że każda inna interpretacja oznaczałaby, że skuteczne działania sądowe podejmowane przez przemysł unijny nie miałyby żadnego praktycznego wpływu na tę stronę, jeżeli przyjmuje się, że upłynięcie terminu zakończenia pierwotnego dochodzenia nie pozwoliłoby na wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Byłoby to wbrew zasadzie, zgodnie z którą wszystkie strony powinny mieć możliwość skorzystania ze skutecznego przeglądu sądowego.

               (19)

               Należy także przypomnieć, że Sąd w swoim wyroku w sprawach połączonych T-163/94 i T-165/94 (9) orzekł, że nawet „miękkie” terminy obowiązujące na mocy starego rozporządzenia podstawowego nie mogły zostać przesunięte ponad rozsądne granice, i stwierdził, że dochodzenie trwające ponad trzy lata to za długo. Kontrastuje to ze sprawą IPS, w przypadku której wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości nastąpiło siedem lat po wszczęciu pierwotnego dochodzenia, a wyrok Trybunału Sprawiedliwości nie zawierał żadnych wskazań, że terminy stanowiły problem.

               (20)

               Z tego względu stwierdza się, że art. 6 ust. 9 rozporządzenia podstawowego ma zastosowanie jedynie do wszczęcia postępowania i zakończenia dochodzenia wszczętego na mocy art. 5 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, a nie do częściowego wznowienia dochodzenia w celu wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               (21)

               Wniosek ten jest zgodny z podejściem przyjmowanym w celu wykonania sprawozdań panelów i Organu Apelacyjnego WTO, gdzie przyjmuje się, że instytucje mogą skorygować braki w rozporządzeniu nakładającym cło antydumpingowe w celu zastosowania się do sprawozdań organu rozstrzygania sporów, łącznie ze sprawami dotyczącymi Unii (10). W takich przypadkach uznano za konieczne przyjęcie specjalnych procedur w celu wykonania sprawozdań panelu i Organu Apelacyjnego WTO z powodu braku możliwości bezpośredniego zastosowania takich sprawozdań w porządku prawnym Unii, w przeciwieństwie do wyroków Trybunału Sprawiedliwości, które są bezpośrednio stosowane.

               (22)

               W odniesieniu do argumentów w sprawie zastosowania art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego należy zauważyć, że nie można było stwierdzić żadnego naruszenie art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, gdyż Komisja nie wszczęła nowego postępowania, ale wznowiła pierwotne dochodzenie w celu wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości.

               (23)

               W odniesieniu do argumentu, zgodnie z którym Foshan Shunde powinien otrzymać dokument dotyczący ujawnienia ustaleń z dnia 20 lutego 2007 r., a nie zmieniony dokument dotyczący ujawnienia ustaleń z dnia 23 marca 2007 r., należy zauważyć, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Komisja powinna skorygować nieprawidłowość proceduralną. Ta administracyjna nieprawidłowość miała miejsce dopiero wtedy, gdy Foshan Shunde otrzymał mniej niż 10 dni na przesłanie uwag na temat zmienionego dokumentu dotyczącego ujawnienia ustaleń. Z tego względu wyrok Trybunału Sprawiedliwości nie miał wpływu na ważność wcześniejszych etapów pierwotnego dochodzenia; nie ma zatem potrzeby rozpatrywania tej ważności w kontekście obecnego częściowego wznowienia dochodzenia.

         4.   Wniosek

               (24)

               Uwzględniając uwagi poczynione przez strony i ich analizę, stwierdzono, że wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości powinno przyjąć formę ponownego przedstawienia spółce Foshan Shunde oraz wszystkim innym zainteresowanym stronom zmienionego dokumentu dotyczącego ujawnienia ostatecznych ustaleń z dnia 23 marca 2007 r., na podstawie którego wnioskowano o ponowne nałożenie cła antydumpingowego na przywóz desek do prasowania produkowanych przez Foshan Shunde, w drodze zaskarżonego rozporządzenia.

               (25)

               Na podstawie powyższego stwierdzono także, że Komisja powinna dać Foshan Shunde oraz wszystkim innym zainteresowanym stronom wystarczająco dużo czasu na przedstawienie uwag na temat zmienionego dokumentu dotyczącego ujawnienia ostatecznych ustaleń z dnia 23 marca 2007 r., a następnie ocenić te uwagi w celu określenia, czy należy złożyć wniosek do Rady o ponowne nałożenie cła antydumpingowego na przywóz desek do prasowania produkowanych przez Foshan Shunde na podstawie faktów odnoszących się do okresu objętego pierwotnym dochodzeniem.

         C.   UJAWNIENIE USTALEŃ

               (26)

               Wszystkie zainteresowane strony poinformowano o podstawowych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano wykonać wyrok Trybunału Sprawiedliwości.

               (27)

               Wszystkie zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia swoich uwag, przy zastosowaniu terminu 10 dni określonego w art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Ich opinie zostały rozpatrzone i uwzględnione, w stosownych przypadkach, lecz nie stanowiły one podstawy do zmiany powyższych wniosków.

               (28)

               Foshan Shunde i wszystkie inne zainteresowane strony otrzymały zmieniony dokument dotyczący ujawnienia ostatecznych ustaleń z dnia 23 marca 2007 r., na podstawie którego wnioskowano o ponowne nałożenie cła antydumpingowego na przywóz desek do prasowania produkowanych przez Foshan Shunde w oparciu o fakty odnoszące się do okresu objętego pierwotnym dochodzeniem.

               (29)

               Foshan Shunde i wszystkie inne zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia swoich uwag dotyczących zmienionego dokumentu dotyczącego ujawnienia ustaleń. Przedstawione argumenty ustne i pisemne zostały rozpatrzone i w stosownych przypadkach uwzględnione. W świetle poczynionych uwag, zaobserwowano, co następuje. Działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu oparte są na fakcie, że Trybunał Sprawiedliwości podkreślił w swoim wyroku, iż art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego nie można interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on Komisję do przedstawienia Radzie wniosku dotyczącego środków ostatecznych, który utrwalałby błąd popełniony w pierwotnej ocenie kryteriów materialnych wymienionego przepisu (11). Mimo że Trybunał Sprawiedliwości poczynił tę uwagę w odniesieniu do błędu na niekorzyść wnioskodawcy w tej sprawie, jasne jest, że wskazaną interpretację należy stosować w sposób wyważony, co oznacza także, że nie można utrwalać błędu na niekorzyść przemysłu unijnego. Jak przedstawiono w zmienionym dokumencie dotyczącym ujawnienia ostatecznych ustaleń z dnia 23 marca 2007 r. i w zmienionym dokumencie dotyczącym ujawnienia szczególnych ustaleń z tego samego dnia oraz we wcześniejszych pismach Komisji do wnioskodawcy, na podstawie których sporządzono te dokumenty, należy odmówić Foshan Shunde przyznania statusu podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych z powodu praktyk księgowych spółki, które wiązały się z różnymi poważnymi uchybieniami i były niezgodne z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości. To naruszenie drugiego kryterium art. 2 ust. 7 nie może zostać zrekompensowane statystykami, o których mowa w pkt 12 ostatnie zdanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości. Podejście, które pierwotnie rozważano w dokumencie dotyczącym ujawnienia ostatecznych ustaleń z dnia 20 lutego 2007 r., należy zatem zakwalifikować jako błąd, który powinien zostać skorygowany. W celu ochrony przemysłu unijnego przed dumpingiem na wnioskodawcę należy jak najszybciej ponownie nałożyć cło antydumpingowe.

               (30)

               Po ujawnieniu zasadniczych faktów i ustaleń, na podstawie których zamierzano zalecić ponowne wprowadzenie ostatecznych środków antydumpingowych, jeden chiński producent eksportujący zaproponował zobowiązanie cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Wskazana oferta zobowiązania nie stanowiła jednak rozwiązania dla problemów wymienionych w motywie 68 zaskarżonego rozporządzenia, zwłaszcza w odniesieniu do potrzeby określenia rozsądnej minimalnej ceny importowej dla każdego z wielu rodzajów produktu, która mogłaby być monitorowana przez Komisję bez poważnego zagrożenia związanego z obejściem ceł. Ponadto oferta zobowiązania cenowego wskazywała jedną średnią cenę importową dotyczącą wyłącznie jednego rodzaju produktu objętego wywozem do Unii albo kilka minimalnych cen importowych, które obliczono na podstawie średnich ważonych cen dla kombinacji kilku produktów. Co więcej, wszystkie proponowane kombinacje minimalnej ceny importowej były znacznie niższe od najwyższej ustalonej ceny eksportowej. W związku z powyższym stwierdzono, iż takie zobowiązanie jest nierealne i nie może być przyjęte. Zainteresowana strona została poinformowana o tej decyzji i miała możliwość przedstawienia uwag. Jednak jej uwagi nie miały wpływu na powyższe wnioski.

         D.   CZAS OBOWIĄZYWANIA ŚRODKÓW

               (31)

               Niniejsza procedura nie ma wpływu na datę, z upływem której wygasną środki wprowadzone zaskarżonym rozporządzeniem zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   1.   Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz desek do prasowania, wolno stojących lub nie, z blatem wyposażonym w odsysanie pary lub ogrzewanie lub nadmuch lub bez tych funkcji, w tym również rękawników, a także podstawowych części tych desek, tj. nóg, blatów i podstaw do żelazka, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, zgłaszanych obecnie w ramach kodów CN ex 3924 90 00, ex 4421 90 98, ex 7323 93 90, ex 7323 99 91, ex 7323 99 99, ex 8516 79 70 i ex 8516 90 00 (kody TARIC 3924900010, 4421909810, 7323939010, 7323999110, 7323999910, 8516797010 i 8516900051) i produkowanych przez Foshan Shunde Yongjian Housewares and Hardware Co. Ltd., Foshan (dodatkowy kod TARIC A785).
   2.   Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mającego zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, wynosi 18,1 %.
   3.   O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 13 września 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. VANACKERE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (2)  Dz.U. L 109 z 26.4.2007, s. 12.

      (3)  Sprawa T-206/07, Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware Co. Ltd. przeciwko Radzie.

      (4)  Sprawa T-2/95, Industrie des poudres sphériques (IPS) przeciwko Radzie, Rec. 1998, s. II-3939.

      (5)  Sprawa C-458/98 P, Industrie des poudres sphériques (IPS) przeciwko Radzie, Rec. 2000, s. I-08147.

      (6)  Dz.U. C 308 z 18.12.2009, s. 44.

      (7)  Dz.U. L 209 z 2.8.1988, s. 1.

      (8)  Dz.U. L 40 z 12.2.2004, s. 11.

      (9)  Sprawy połączone T-163/94 i 165/94, NTN, Corporation i Koyo Seiko Co. Ltd przeciwko Radzie, Rec. 1995, s. II-01381.

      (10)  Wspólnoty Europejskie – Cło antydumpingowe nałożone na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej z Indii: Odwołanie się do art. 21 ust. 5 Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów przez Indie WT/DS141/AB/RW (dnia 8 kwietnia 2003 r.), pkt 82–86.; rozporządzenie Rady (WE) nr 1515/2001 z dnia 23 lipca 2001 r. w sprawie środków, które Wspólnota może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydyjnych (Dz.U. L 201 z 26.7.2001, s. 10); rozporządzenie Rady (WE) nr 436/2004 z dnia 8 marca 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1784/2000 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów przewodów rurowych i łączników rur z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Brazylii, Republiki Czeskiej, Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii (Dz.U. L 72 z 11.3.2004, s. 15) w następstwie sprawozdań przyjętych przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO.

      (11)  Punkt 111 wyroku Trybunału Sprawiedliwości.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1338/2014 z dnia 16 grudnia 2014 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 439/2011 w odniesieniu do przedłużenia odstępstwa od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących, używanej do celów ogólnego systemu preferencji, w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Republiki Zielonego Przylądka dotyczącej wywozu niektórych produktów rybołówstwa do Unii Europejskiej

text:
               17.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 360/17

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1338/2014
   z dnia 16 grudnia 2014 r.
   zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 439/2011 w odniesieniu do przedłużenia odstępstwa od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących, używanej do celów ogólnego systemu preferencji, w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Republiki Zielonego Przylądka dotyczącej wywozu niektórych produktów rybołówstwa do Unii Europejskiej
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (1), w szczególności jego art. 247,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2), w szczególności jego art. 89 ust. 1 lit. b),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 815/2008 (3) Republice Zielonego Przylądka przyznano odstępstwo od reguł pochodzenia określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93. Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 439/2011 (4) Komisja przyznała Republice Zielonego Przylądka nowe odstępstwo od wspomnianych reguł pochodzenia. Odstępstwo to wygasa w dniu 31 grudnia 2014 r.

               (2)

               Pismem z dnia 4 czerwca 2014 r. Republika Zielonego Przylądka złożyła wniosek o przedłużenie wspomnianego odstępstwa na czas nieokreślony od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia wygaśnięcia protokołu (który zostanie opublikowany) podpisanego pomiędzy Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka, ustanawiającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w obecnie obowiązującej umowie o partnerstwie w sprawie połowów między dwoma stronami lub do dnia rozpoczęcia stosowania reguł pochodzenia w ramach przyszłej umowy o partnerstwie gospodarczym pomiędzy Unią a Wspólnotą Gospodarczą Państw Afryki Zachodniej, w zależności od tego, które z tych zdarzeń nastąpi później. Wniosek dotyczy rocznej ilości 2 500 ton w odniesieniu do przetworzonych lub zakonserwowanych filetów z makreli i 875 ton w odniesieniu do przetworzonych lub zakonserwowanych filetów z tazara i tazara maruna.

               (3)

               Od 2008 r. całkowite roczne ilości przyznane Republice Zielonego Przylądka w ramach odstępstwa w znacznym stopniu przyczyniły się do poprawy sytuacji w tamtejszym sektorze przetwórstwa produktów rybołówstwa. Ilości te wpłynęły również — w pewnym stopniu — na ożywienie floty rybołówstwa tradycyjnego Republiki Zielonego Przylądka, która ma zasadnicze znaczenie dla tego państwa. Jednakże pełne ożywienie floty Republiki Zielonego Przylądka w zamierzonym zakresie wymaga dalszego zapewniania przemysłowi przetwórstwa rybnego Republiki Zielonego Przylądka wystarczającej ilość surowców pochodzących.

               (4)

               We wniosku wskazuje się na fakt, że brak odstępstwa wpłynie zdecydowanie negatywnie na zdolność sektora przetwórstwa rybnego Republiki Zielonego Przylądka do kontynuowania wywozu do Unii, co może zablokować dalszy rozwój floty Republiki Zielonego Przylądka w odniesieniu do małych połowów pelagicznych.

               (5)

               Republika Zielonego Przylądka potrzebuje dodatkowego czasu na utrwalenie wyników już uzyskanych dzięki działaniom zmierzającym do ożywienia lokalnej floty rybackiej. Odstępstwo powinno zapewnić Republice Zielonego Przylądka czas pozwalający na przygotowanie się do przestrzegania reguł uzyskiwania preferencyjnego pochodzenia.

               (6)

               Uwzględniając tymczasowy charakter odstępstw przyznawanych w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących, przyznanie odstępstwa na czas nieokreślony zgodnie z wnioskiem Republiki Zielonego Przylądka nie jest możliwe. Odstępstwo powinno natomiast zostać przyznane na okres dwóch lat względem rocznych ilości 2 500 ton w odniesieniu do przetworzonych lub zakonserwowanych filetów z makreli i 875 ton w odniesieniu do przetworzonych lub zakonserwowanych filetów z tazara i tazara maruna, aby umożliwić Republice Zielonego Przylądka dostosowanie się do przedmiotowych reguł.

               (7)

               Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 439/2011.

               (8)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 439/2011 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 2 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 2
               Odstępstwo przewidziane w art. 1 ma zastosowanie do produktów wywożonych z Republiki Zielonego Przylądka i zgłaszanych do swobodnego obrotu w Unii, jeżeli spełnione są warunki określone w art. 74 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, w okresach od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r., od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r., od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r., od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., w odniesieniu do ilości wymienionych w załączniku.”;

               2)

               załącznik zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

         Artykuł 2
   1.   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   2.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2015 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 16 grudnia 2014 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 815/2008 z dnia 14 sierpnia 2008 r. w sprawie odstępstwa od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących, używanej do celów ogólnego systemu preferencji, w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Republiki Zielonego Przylądka dotyczącej wywozu niektórych produktów rybołówstwa do Wspólnoty (Dz.U. L 220 z 15.8.2008, s. 11).

      (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (WE) nr 439/2011 z dnia 6 maja 2011 r. w sprawie odstępstwa od rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących, używanej do celów ogólnego systemu preferencji, w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Republiki Zielonego Przylądka dotyczącej wywozu niektórych produktów rybołówstwa do Wspólnoty (Dz.U. L 119 z 7.5.2011, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK

                  Numer porządkowy

                  Kod CN

                  Opis towarów

                  Okresy

                  Ilość (waga netto w tonach)

                  09.1647

                  1604 15 11
                  ex 1604 19 97

                  Przetworzone lub zakonserwowane filety z makreli (Scomber scombrus, Scomber japonicus, Scomber colias)

                  od 1.1.2011 do 31.12.2011
                  od 1.1.2012 do 31.12.2012
                  od 1.1.2013 do 31.12.2013
                  od 1.1.2014 do 31.12.2014
                  od 1.1.2015 do 31.12.2015
                  od 1.1.2016 do 31.12.2016

                  2 500 ton
                  2 500 ton
                  2 500 ton
                  2 500 ton
                  2 500 ton
                  2 500 ton

                  09.1648

                  ex 1604 19 97

                  Przetworzone lub zakonserwowane filety z tazara i tazara maruna (Auxis thazard, Auxis rochei)

                  od 1.1.2011 do 31.12.2011
                  od 1.1.2012 do 31.12.2012
                  od 1.1.2013 do 31.12.2013
                  od 1.1.2014 do 31.12.2014
                  od 1.1.2015 do 31.12.2015
                  od 1.1.2016 do 31.12.2016

                  875 ton
                  875 ton
                  875 ton
                  875 ton
                  875 ton
                  875 ton