title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/413 z dnia 14 marca 2019 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1998 odnośnie do państw trzecich, w których stosowane normy ochrony uznaje się za równoważne ze wspólnymi podstawowymi normami ochrony lotnictwa cywilnego (Tekst mający znaczenie dla EOG.)

text:
                  15.3.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 73/98

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2019/413
         z dnia 14 marca 2019 r.
         zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1998 odnośnie do państw trzecich, w których stosowane normy ochrony uznaje się za równoważne ze wspólnymi podstawowymi normami ochrony lotnictwa cywilnego
         (Tekst mający znaczenie dla EOG)
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 300/2008 z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 (1), w szczególności jego art. 4 ust. 3,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Rozporządzenie Komisji (WE) nr 272/2009 (2) uzupełnia wspólne podstawowe normy ochrony lotnictwa cywilnego określone w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 300/2008.

                     (2)

                     W tym samym rozporządzeniu (WE) nr 272/2009 powierza się Komisji zadanie uznawania równoważności norm ochrony stosowanych przez państwa trzecie, zgodnie z kryteriami określonymi w części E załącznika do tego rozporządzenia.

                     (3)

                     W załączniku do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1998 (3) wymieniono państwa trzecie, w których stosowane normy ochrony uznaje się za równoważne ze wspólnymi podstawowymi normami ochrony lotnictwa cywilnego.

                     (4)

                     Komisja otrzymała potwierdzenie od Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, że zachowa ono zgodność swoich przepisów i norm dotyczących ochrony lotnictwa z przepisami Unii po dniu jego wystąpienia z Unii Europejskiej w dniu 30 marca 2019 r.

                     (5)

                     Komisja sprawdziła, że Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej spełnia kryteria określone w części E załącznika do rozporządzenia (WE) nr 272/2009.

                     (6)

                     Komisja ustanowiła odpowiednią procedurę mającą na celu przeniesienie na pozostałe państwa członkowskie obowiązku, wykonywanego obecnie przez Zjednoczone Królestwo, polegającego na wyznaczaniu przewoźników lotniczych, zarejestrowanych agentów z państw trzecich i znanych nadawców z państw trzecich jako, odpowiednio, ACC3, RA3 i KC3, a procedura ta powinna podlegać przejściowym przepisom wykonawczym.

                     (7)

                     Komisja i państwa członkowskie uznają cenny wkład w funkcjonowanie unijnego bezpiecznego łańcucha dostaw podmiotów ACC3, RA3 i KC3 wyznaczonych przez podmioty zatwierdzające ds. ochrony lotnictwa UE zatwierdzonych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, oraz odnotowują możliwość przeniesienia na państwa członkowskie obowiązku ich zatwierdzania, począwszy od dnia 30 marca 2019 r.

                     (8)

                     Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1998.

                     (9)

                     Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na podstawie art. 19 rozporządzenia (WE) nr 300/2008,

               PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

            Artykuł 1
            W załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/1998 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

            Artykuł 2
            Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Artykuł 3
            Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia następującego po dniu, w którym Traktaty przestają mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zgodnie z art. 50 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem ewentualnej możliwej umowy o wystąpieniu zawartej zgodnie z art. 50 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej.

            Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
            Sporządzono w Brukseli dnia 14 marca 2019 r.

                  W imieniu Komisji

               Jean-Claude JUNCKER

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 97 z 9.4.2008, s. 72.

            (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 272/2009 z dnia 2 kwietnia 2009 r. uzupełniające wspólne podstawowe normy ochrony lotnictwa cywilnego określone w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 300/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 91 z 3.4.2009, s. 7).

            (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1998 z dnia 5 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego (Dz.U. L 299 z 14.11.2015, s. 1).

            ZAŁĄCZNIK
            W załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/1998 wprowadza się następujące zmiany:

                        1)

                        w rozdziale 3 dodatek 3-B otrzymuje brzmienie:
                        „DODATEK 3-B

                        OCHRONA STATKU POWIETRZNEGO

                           PAŃSTWA TRZECIE, JAK RÓWNIEŻ INNE PAŃSTWA I TERYTORIA, WOBEC KTÓRYCH ZGODNIE Z ART. 355 TRAKTATU O FUNKCJONOWANIU UNII EUROPEJSKIEJ NIE MA ZASTOSOWANIA TYTUŁ VI W CZĘŚCI TRZECIEJ TEGO TRAKTATU, UZNAWANE ZA STOSUJĄCE NORMY OCHRONY RÓWNOWAŻNE ZE WSPÓLNYMI PODSTAWOWYMI NORMAMI DOTYCZĄCYMI OCHRONY LOTNICTWA CYWILNEGO

                        Jeśli chodzi o ochronę statków powietrznych, niżej wymienione państwa trzecie, jak również inne państwa i terytoria, wobec których zgodnie z art. 355 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie ma zastosowania tytuł VI w części trzeciej tego traktatu, uznano za stosujące normy ochrony równoważne ze wspólnymi podstawowymi normami dotyczącymi ochrony lotnictwa cywilnego:

                                       Kanada

                                       Wyspy Owcze w odniesieniu do portu lotniczego Vagar

                                       Grenlandia w odniesieniu do portu lotniczego Kangerlussuaq

                                       Guernsey

                                       Wyspa Man

                                       Jersey

                                       Czarnogóra

                                       Republika Singapuru w odniesieniu do portu lotniczego Singapur-Changi

                                       Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

                                       Stany Zjednoczone Ameryki

                              Komisja powiadamia niezwłocznie właściwe organy państw członkowskich, jeśli wejdzie w posiadanie informacji wskazujących, że stosowane przez państwo trzecie lub inne państwo bądź terytorium normy ochrony, mające istotny wpływ na ogólny poziom ochrony lotnictwa w Unii, nie są już równoważne z unijnymi wspólnymi podstawowymi normami ochrony lotnictwa.
                        Jeśli Komisja wejdzie w posiadanie informacji dotyczących działań, w tym środków wyrównawczych, potwierdzających ponowne uzyskanie równoważności odpowiednich norm ochrony lotnictwa stosowanych przez państwo trzecie lub inne państwo lub terytorium, powiadamia o tym niezwłocznie właściwe organy państw członkowskich.”;

                        2)

                        w rozdziale 4 dodatek 4-B otrzymuje brzmienie:
                        „DODATEK 4-B

                        PASAŻEROWIE I BAGAŻ KABINOWY

                           PAŃSTWA TRZECIE, JAK RÓWNIEŻ INNE PAŃSTWA I TERYTORIA, WOBEC KTÓRYCH ZGODNIE Z ART. 355 TRAKTATU O FUNKCJONOWANIU UNII EUROPEJSKIEJ NIE MA ZASTOSOWANIA TYTUŁ VI W CZĘŚCI TRZECIEJ TEGO TRAKTATU, UZNAWANE ZA STOSUJĄCE NORMY OCHRONY RÓWNOWAŻNE ZE WSPÓLNYMI PODSTAWOWYMI NORMAMI DOTYCZĄCYMI OCHRONY LOTNICTWA CYWILNEGO

                        Jeśli chodzi o pasażerów i bagaż kabinowy, niżej wymienione państwa trzecie, jak również inne państwa i terytoria, wobec których zgodnie z art. 355 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie ma zastosowania tytuł VI w części trzeciej tego traktatu, uznano za stosujące normy ochrony równoważne ze wspólnymi podstawowymi normami dotyczącymi ochrony lotnictwa cywilnego:

                                       Kanada

                                       Wyspy Owcze w odniesieniu do portu lotniczego Vagar

                                       Grenlandia w odniesieniu do portu lotniczego Kangerlussuaq

                                       Guernsey

                                       Wyspa Man

                                       Jersey

                                       Czarnogóra

                                       Republika Singapuru w odniesieniu do portu lotniczego Singapur-Changi

                                       Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

                                       Stany Zjednoczone Ameryki

                              Komisja powiadamia niezwłocznie właściwe organy państw członkowskich, jeśli wejdzie w posiadanie informacji wskazujących, że stosowane przez państwo trzecie lub inne państwo bądź terytorium normy ochrony, mające istotny wpływ na ogólny poziom ochrony lotnictwa w Unii, nie są już równoważne z unijnymi wspólnymi podstawowymi normami ochrony lotnictwa.
                        Jeśli Komisja wejdzie w posiadanie informacji dotyczących działań, w tym środków wyrównawczych, potwierdzających ponowne uzyskanie równoważności odpowiednich norm ochrony lotnictwa stosowanych przez państwo trzecie lub inne państwo lub terytorium, powiadamia o tym niezwłocznie właściwe organy państw członkowskich.”;

                        3)

                        w rozdziale 5 dodatek 5-A otrzymuje brzmienie:
                        „DODATEK 5-A

                        BAGAŻ REJESTROWANY

                           PAŃSTWA TRZECIE, JAK RÓWNIEŻ INNE PAŃSTWA I TERYTORIA, WOBEC KTÓRYCH ZGODNIE Z ART. 355 TRAKTATU O FUNKCJONOWANIU UNII EUROPEJSKIEJ NIE MA ZASTOSOWANIA TYTUŁ VI W CZĘŚCI TRZECIEJ TEGO TRAKTATU, UZNAWANE ZA STOSUJĄCE NORMY OCHRONY RÓWNOWAŻNE ZE WSPÓLNYMI PODSTAWOWYMI NORMAMI DOTYCZĄCYMI OCHRONY LOTNICTWA CYWILNEGO

                        Jeśli chodzi o bagaż rejestrowany, niżej wymienione państwa trzecie, jak również inne państwa i terytoria, wobec których zgodnie z art. 355 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie ma zastosowania tytuł VI w części trzeciej tego traktatu, uznano za stosujące normy ochrony równoważne ze wspólnymi podstawowymi normami dotyczącymi ochrony lotnictwa cywilnego:

                                       Kanada

                                       Wyspy Owcze w odniesieniu do portu lotniczego Vagar

                                       Grenlandia w odniesieniu do portu lotniczego Kangerlussuaq

                                       Guernsey

                                       Wyspa Man

                                       Jersey

                                       Czarnogóra

                                       Republika Singapuru w odniesieniu do portu lotniczego Singapur-Changi

                                       Państwo Izrael w odniesieniu do międzynarodowego portu lotniczego Ben Guriona

                                       Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

                                       Stany Zjednoczone Ameryki

                              Komisja powiadamia niezwłocznie właściwe organy państw członkowskich, jeśli wejdzie w posiadanie informacji wskazujących, że stosowane przez państwo trzecie lub inne państwo lub terytorium normy ochrony, mające istotny wpływ na ogólny poziom ochrony lotnictwa w Unii, nie są już równoważne z unijnymi wspólnymi podstawowymi normami ochrony lotnictwa.
                        Jeśli Komisja wejdzie w posiadanie informacji dotyczących działań, w tym środków wyrównawczych, potwierdzających ponowne uzyskanie równoważności odpowiednich norm ochrony lotnictwa stosowanych przez państwo trzecie lub inne państwo lub terytorium, powiadamia o tym niezwłocznie właściwe organy państw członkowskich.”;

                        4)

                        w rozdziale 6 dodaje się punkt 6.8.1.6 w brzmieniu:

                                    „6.8.1.6.

                                    W następstwie notyfikacji dokonanej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej dotyczącej jego zamiaru wystąpienia z Unii Europejskiej zgodnie z art. 50 TUE wyznaczenia podmiotów jako ACC3, dokonane przez to państwo członkowskie, podlegają następującym przepisom:

                                                a)

                                                Obowiązek bieżącego wyznaczania przenosi się na właściwy organ państwa członkowskiego wymienionego w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 748/2009 zmienionego na potrzeby wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii.

                                                b)

                                                Obowiązek wyznaczania jako ACC3 przewoźników lotniczych niewymienionych w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 748/2009 ze zmianami przenosi się na właściwy organ określony w pkt 6.8.1.1 lit. c).

                                                c)

                                                Właściwy organ państwa członkowskiego opisany w lit. a) i b) może uzgodnić ze swoim odpowiednikiem w innym państwie członkowskim, że ten inny organ przejmie obowiązek wyznaczenia jako ACC3 danego przewoźnika lotniczego. W takim przypadku przedmiotowe państwa członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.

                                                d)

                                                Komisja poinformuje właściwy organ Zjednoczonego Królestwa, które państwa członkowskie przejmują jego obowiązek wyznaczania ACC3.

                                                e)

                                                Właściwy organ Zjednoczonego Królestwa udostępnia właściwemu organowi przyjmującego państwa członkowskiego kopię niezbędnej dokumentacji, na podstawie której wyznaczył przewoźników lotniczych wymienionych w lit. a) jako ACC3. Dokumentacja ta zawiera co najmniej kompletne sprawozdanie zatwierdzające, program ochrony oraz, w stosownych przypadkach, harmonogram uzgodniony z danym przewoźnikiem lotniczym.

                                                f)

                                                Pod warunkiem spełnienia warunków zawartych w lit. e) przeniesienie obowiązku wyznaczania podmiotów jako ACC3 następuje w dniu wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej.

                                                g)

                                                Zaprzestaje się wyznaczania jako ACC3 przewoźników lotniczych działających wyłącznie na terytorium Zjednoczonego Królestwa.

                                                h)

                                                Przeniesione wyznaczenia podmiotów jako ACC3 zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia, a państwo członkowskie, na które przeniesiono wyznaczanie, przejmuje obowiązki opisane w niniejszym rozporządzeniu.

                                                i)

                                                Komisja ułatwi przejście na poziomie administracyjnym, w tym poprzez umieszczenie zestawienia informacji o podmiotach ACC3 w unijnej bazie danych dotyczących ochrony łańcucha dostaw.”;

                        5)

                        w rozdziale 6 dodaje się punkt 6.8.4.10 w brzmieniu:

                                    „6.8.4.10.

                                    W następstwie notyfikacji dokonanej przez Zjednoczone Królestwo Wielskiej Brytanii i Irlandii Północnej dotyczącej jego zamiaru wystąpienia z Unii Europejskiej zgodnie z art. 50 TUE wyznaczenia podmiotów jako RA3 i KC3, dokonane przez to państwo członkowskie, podlegają następującym przepisom:

                                                a)

                                                Obowiązek wyznaczenia jako RA3 lub KC3 podmiotu będącego oddziałem lub spółką zależną danego przewoźnika lotniczego lub wyznaczenia samego przewoźnika lotniczego zostaje przeniesiony na właściwy organ państwa członkowskiego, o którym mowa w pkt 6.8.1.1 niniejszego rozporządzenia.

                                                b)

                                                Obowiązek wyznaczenia jako RA3 lub KC3 podmiotu niepowiązanego bezpośrednio z danym przewoźnikiem lotniczym zostaje przeniesiony na właściwy organ państwa członkowskiego określonego w pkt 6.8.1.1, na którym spoczywa odpowiedzialność w odniesieniu do krajowego bądź głównego przewoźnika lotniczego państwa trzeciego, w którym działa RA3 lub KC3.

                                                c)

                                                Obowiązek wyznaczenia jako RA3 lub KC3 podmiotu nieobjętego zakresem lit. a) lub b) zostaje przeniesiony na właściwy organ państwa członkowskiego określonego w pkt 6.8.1.1, na którym spoczywa odpowiedzialność w odniesieniu do jednego z przewoźników lotniczych Unii obsługujących loty z portu lotniczego, w którym działa RA3 lub KC3, lub z portu lotniczego, który znajduje się najbliżej siedziby tego podmiotu.

                                                d)

                                                Właściwy organ państwa członkowskiego opisany w lit. a)–c) może uzgodnić ze swoim odpowiednikiem w innym państwie członkowskim, że ten inny organ przyjmie na siebie obowiązek wyznaczenia jako RA3 lub KC3 danego podmiotu lub przewoźnika lotniczego. W takim przypadku przedmiotowe państwa członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.

                                                e)

                                                Komisja poinformuje właściwy organ Zjednoczonego Królestwa, które państwa członkowskie przejmują jego obowiązek wyznaczania RA3 i KC3.

                                                f)

                                                Właściwy organ Zjednoczonego Królestwa udostępnia właściwemu organowi przyjmującego państwa członkowskiego kopię niezbędnej dokumentacji, na podstawie której wyznaczył dany podmiot lub danego przewoźnika lotniczego jako RA3 lub KC3. Dokumentacja ta zawiera co najmniej kompletne sprawozdanie zatwierdzające oraz program ochrony danego podmiotu lub danego przewoźnika lotniczego.

                                                g)

                                                Pod warunkiem spełnienia obowiązków zawartych w lit. f) przeniesienie obowiązku wyznaczania RA3 i KC3 następuje w dniu wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej.

                                                h)

                                                Przeniesione wyznaczenia podmiotów jako RA3 i KC3 zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia, a państwo członkowskie, na które przeniesiono wyznaczanie, przejmuje obowiązki opisane w niniejszym rozporządzeniu.

                                                i)

                                                Komisja ułatwi przejście na poziomie administracyjnym, w tym poprzez umieszczenie zestawienia informacji o podmiotach RA3 i KC3 w unijnej bazie danych dotyczących ochrony łańcucha dostaw.”;

                        6)

                        w rozdziale 6 dodatek 6-F otrzymuje brzmienie:
                        „DODATEK 6-F

                        ŁADUNEK I POCZTA
                        6-Fi

                           PAŃSTWA TRZECIE, JAK RÓWNIEŻ INNE PAŃSTWA I TERYTORIA, WOBEC KTÓRYCH ZGODNIE Z ART. 355 TRAKTATU O FUNKCJONOWANIU UNII EUROPEJSKIEJ NIE MA ZASTOSOWANIA TYTUŁ VI W CZĘŚCI TRZECIEJ TEGO TRAKTATU, UZNAWANE ZA STOSUJĄCE NORMY OCHRONY RÓWNOWAŻNE ZE WSPÓLNYMI PODSTAWOWYMI NORMAMI DOTYCZĄCYMI OCHRONY LOTNICTWA CYWILNEGO

                        W odniesieniu do ładunku i poczty następujące państwa trzecie uznano za stosujące normy ochrony równoważne ze wspólnymi podstawowymi normami dotyczącymi ochrony lotnictwa cywilnego:

                                       Czarnogóra

                                       Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

                              Komisja powiadamia niezwłocznie właściwe organy państw członkowskich, jeśli wejdzie w posiadanie informacji wskazujących, że stosowane przez państwo trzecie lub inne państwo lub terytorium normy ochrony, mające istotny wpływ na ogólny poziom ochrony lotnictwa w Unii, nie są już równoważne z unijnymi wspólnymi podstawowymi normami ochrony lotnictwa.
                        Jeśli Komisja wejdzie w posiadanie informacji dotyczących działań, w tym środków wyrównawczych, potwierdzających ponowne uzyskanie równoważności odpowiednich norm ochrony lotnictwa stosowanych przez państwo trzecie lub inne państwo lub terytorium, powiadamia o tym niezwłocznie właściwe organy państw członkowskich.
                        6-Fii

                           PAŃSTWA TRZECIE, JAK RÓWNIEŻ INNE PAŃSTWA I TERYTORIA, WOBEC KTÓRYCH ZGODNIE Z ART. 355 TRAKTATU O FUNKCJONOWANIU UNII EUROPEJSKIEJ NIE MA ZASTOSOWANIA TYTUŁ VI W CZĘŚCI TRZECIEJ TEGO TRAKTATU, W PRZYPADKU KTÓRYCH NIE JEST WYMAGANE OZNACZENIE ACC3, SĄ WYMIENIONE W DECYZJI WYKONAWCZEJ KOMISJI C(2015) 8005

                        6-Fiii

                           DZIAŁANIA W ZAKRESIE ZATWIERDZANIA PROWADZONE PRZEZ PAŃSTWA TRZECIE, JAK RÓWNIEŻ INNE PAŃSTWA I TERYTORIA, WOBEC KTÓRYCH ZGODNIE Z ART. 355 TRAKTATU O FUNKCJONOWANIU UNII EUROPEJSKIEJ NIE MA ZASTOSOWANIA TYTUŁ VI W CZĘŚCI TRZECIEJ TEGO TRAKTATU, UZNAWANE ZA RÓWNOWAŻNE Z UNIJNYMI ŚRODKAMI OCHRONY LOTNICTWA

                        Przepisy nie zostały jeszcze przyjęte.”;

                        7)

                        w rozdziale 11 dodaje się punkty 11.6.3.9 i 11.6.3.10 w brzmieniu:

                                    „11.6.3.9.

                                    Począwszy od dnia wystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej zgodnie z art. 50 TUE, następujące przepisy mają zastosowanie do podmiotów zatwierdzających ds. ochrony lotnictwa UE zatwierdzonych przez państwa członkowskie do dokonywania zatwierdzeń w odniesieniu do przewoźników lotniczych, operatorów i podmiotów ubiegających się o oznaczenie odpowiednio ACC3, RA3 i KC3:

                                                a)

                                                przestają one być uznawane w Unii;

                                                b)

                                                zatwierdzenia w zakresie ochrony lotnictwa UE dokonane przed dniem wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii, w tym sprawozdania zatwierdzające sporządzone przed tą datą, zachowują ważność, do celów wyznaczania przewoźników lotniczych, operatorów i podmiotów, których te wspomniane podmioty zatwierdzające zatwierdziły.

                                    11.6.3.10.

                                    Osoby fizyczne i prawne, o których mowa w poprzednim punkcie, mogą ubiegać się o zatwierdzenie jako podmioty zatwierdzające ds. ochrony lotnictwa UE przez właściwy organ danego państwa członkowskiego. Zatwierdzające państwo członkowskie:

                                                a)

                                                otrzymuje od właściwego organu Zjednoczonego Królestwa niezbędną dokumentację, na podstawie której osoba fizyczna lub prawna zostały zatwierdzone jako podmioty zatwierdzające ds. ochrony lotnictwa UE;

                                                b)

                                                sprawdza, czy wnioskujący spełnia wymogi Unii zawarte w niniejszym rozdziale. Jeżeli właściwy organ jest usatysfakcjonowany, może zatwierdzić osobę fizyczną lub prawną jako podmiot zatwierdzający ds. ochrony lotnictwa UE na okres nieprzekraczający okresu ważności zatwierdzenia, jakiego udzielił właściwy organ Zjednoczonego Królestwa;

                                                c)

                                                niezwłocznie zawiadamia Komisję, która dopilnowuje, by podmiot zatwierdzający ds. ochrony lotnictwa UE został umieszczony w bazie danych dotyczących ochrony łańcucha dostaw.”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2019/459 z dnia 21 marca 2019 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 270/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie

text:
                  22.3.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 80/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) 2019/459
         z dnia 21 marca 2019 r.
         wykonujące rozporządzenie (UE) nr 270/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (1), a w szczególności jego art. 12 ust. 4,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 21 marca 2011 r. Rada przyjęła rozporządzenie (UE) nr 270/2011.

                     (2)

                     Załącznik I należy uzupełnić o informacje dotyczące prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

                     (3)

                     Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (UE) nr 270/2011,

               PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

            Artykuł 1
            W załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 270/2011 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

            Artykuł 2
            Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
            Sporządzono w Brukseli dnia 21 marca 2019 r.

                  W imieniu Rady

               G. CIAMBA

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 76 z 22.3.2011, s. 4.

            ZAŁĄCZNIK
            Załącznik I do rozporządzenia (UE) nr 270/2011 otrzymuje brzmienie:

                     „ZAŁĄCZNIK I
                     A.   Wykaz osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów, o których mowa w art. 2 ust. 1

                                 Imię i Nazwisko
                                 (i ewent. pseudonimy)

                                 Informacje identyfikacyjne

                                 Powody umieszczenia w wykazie

                                 1.

                                 Mohamed Hosni Elsajed Mubarak

                                 Były prezydent Arabskiej Republiki Egiptu
                                 Data urodzenia: 4.5.1928
                                 Mężczyzna

                                 Osoba, wobec której władze egipskie prowadzą postępowanie sądowe lub postępowanie o odzyskanie mienia w związku z prawomocnym wyrokiem sądu w sprawie sprzeniewierzenia funduszy państwowych, na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji.

                                 2.

                                 Suzanne Saleh Thabet

                                 Małżonka Mohameda Hosniego Elsajeda Mubaraka, byłego prezydenta Arabskiej Republiki Egiptu
                                 Data urodzenia: 28.2.1941
                                 Kobieta

                                 Osoba powiązana z Mohamedem Hosnim Elsajedem Mubarakiem, wobec której władze egipskie prowadzą postępowanie sądowe lub postępowanie o odzyskanie mienia w związku z prawomocnym wyrokiem sądu w sprawie sprzeniewierzenia funduszy państwowych, na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji.

                                 3.

                                 Alaa Mohamed Hosni Elsajed Mubarak

                                 Syn Mohameda Hosniego Elsajeda Mubaraka, byłego prezydenta Arabskiej Republiki Egiptu
                                 Data urodzenia: 26.11.1960
                                 Mężczyzna

                                 Osoba, wobec której władze egipskie prowadzą postępowanie sądowe lub postępowanie o odzyskanie mienia w związku z prawomocnym wyrokiem sądu w sprawie sprzeniewierzenia funduszy państwowych, na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji.

                                 4.

                                 Hajdi Mahmud Magdi Hussajn Rasech

                                 Małżonka Alaa Mohameda Hosniego Elsajeda Mubaraka, syna byłego prezydenta Arabskiej Republiki Egiptu
                                 Data urodzenia: 5.10.1971
                                 Kobieta

                                 Osoba, wobec której władze egipskie prowadzą postępowanie sądowe lub postępowanie o odzyskanie mienia w związku z prawomocnym wyrokiem sądu w sprawie sprzeniewierzenia funduszy państwowych, na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji; jest ona także powiązana z Alaa Mohamedem Hosnim Elsajedem Mubarakiem.

                                 5.

                                 Dżamal Mohamed Hosni Elsajed Mubarak

                                 Syn Mohameda Hosniego Elsajeda Mubaraka, byłego prezydenta Arabskiej Republiki Egiptu
                                 Data urodzenia: 28.12.1963
                                 Mężczyzna

                                 Osoba, wobec której władze egipskie prowadzą postępowanie sądowe lub postępowanie o odzyskanie mienia w związku z prawomocnym wyrokiem sądu w sprawie sprzeniewierzenia funduszy państwowych, na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji

                                 6.

                                 Chadiga Mahmud El Dżammal

                                 Małżonka Dżamala Mohameda Hosniego Elsajeda Mubaraka, syna byłego prezydenta Arabskiej Republiki Egiptu
                                 Data urodzenia: 13.10.1982
                                 Kobieta

                                 Osoba, wobec której władze egipskie prowadzą postępowanie sądowe lub postępowanie o odzyskanie mienia w związku z prawomocnym wyrokiem sądu w sprawie sprzeniewierzenia funduszy państwowych, na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji; jest ona także powiązana z Dżamalem Mohamedem Hosnim Elsajedem Mubarakiem.

                                 15.

                                 Mohamed Zohir Mohamed Wahed Garrana

                                 Były minister turystyki
                                 Data urodzenia: 20.2.1959
                                 Mężczyzna

                                 Osoba, wobec której władze egipskie prowadzą – na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji – postępowanie sądowe w sprawie sprzeniewierzenia funduszy państwowych.

                                 18.

                                 Habib Ibrahim Habib Eladli

                                 Były minister spraw wewnętrznych
                                 Data urodzenia: 1.3.1938
                                 Mężczyzna

                                 Osoba, wobec której władze egipskie prowadzą – na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji – postępowanie sądowe w sprawie sprzeniewierzenia funduszy państwowych.

                                 19.

                                 Elham Sajed Salem Szarszar

                                 Małżonka Habiba Ibrahima Eladliego
                                 Data urodzenia: 23.1.1963
                                 Kobieta

                                 Osoba, wobec której władze egipskie prowadzą – na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji – postępowanie sądowe w sprawie sprzeniewierzenia funduszy państwowych; jest ona także powiązana z Habibem Ibrahimem Eladlim.

                           B.   Prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej zgodnie z prawem egipskim:
                     Prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej
                     Z art. 54, 97 i 98 konstytucji Egiptu, art. 77, 78, 124, 199, 214, 271, 272 i 277 egipskiej ustawy o postępowaniu karnym oraz art. 93 i 94 egipskiej ustawy o prawie do obrony (ustawa nr 17 z 1983 r.) wynika, że na mocy egipskiego prawa gwarantowane są następujące prawa:

                                 —

                                 w przypadku każdej osoby podejrzanej lub oskarżonej o popełnienie przestępstwa:

                                             1.

                                             prawo do kontroli sądowej każdego aktu lub decyzji administracyjnej;

                                             2.

                                             prawo do bronienia się samemu lub przez ustanowionego przez siebie obrońcę, a jeśli dana osoba nie ma wystarczających środków na poniesienie kosztów obrony, do bezpłatnego skorzystania z pomocy obrońcy wyznaczonego z urzędu, gdy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości;

                                 —

                                 w przypadku każdej osoby oskarżonej o popełnienie przestępstwa:

                                             1.

                                             prawo do niezwłocznego otrzymania szczegółowej informacji w języku dla niej zrozumiałym o istocie i przyczynie skierowanego przeciwko niej oskarżenia;

                                             2.

                                             prawo do odpowiedniego ilości czasu na przygotowanie obrony oraz do możliwości w zakresie przygotowania obrony;

                                             3.

                                             prawo do przesłuchania lub spowodowania przesłuchania świadków oskarżenia oraz żądania obecności i przesłuchania świadków obrony na takich samych warunkach jak świadków oskarżenia;

                                             4.

                                             prawo do korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli dana osoba nie rozumie języka używanego w sądzie lub nie mówi tym językiem.

                           Zastosowanie prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej
                     1.   Mohamed Hosni Elsajed Mubarak
                     Z informacji w aktach Rady wynika, że prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej Mohameda Hosniego Elsajeda Mubaraka w postępowaniu karnym, na które powoływała się Rada, były przestrzegane. Świadczy o tym w szczególności, co następuje:
                     Sprawa pierwsza:
                     27 czerwca 2013 r. Mohamed Hosni Elsajed Mubarak został oskarżony wraz z dwiema innymi osobami o sprzeniewierzenie środków publicznych, a 17 listopada 2013 r. w Kairze wszczęto postępowanie przed sądem karnym. 21 maja 2014 r. sąd uznał trzech oskarżonych za winnych. Oskarżeni zaskarżyli ten wyrok przed sądem kasacyjnym. 13 stycznia 2015 r. sąd kasacyjny uchylił wyrok i zarządził ponowny proces. Podczas ponownego rozpoznawania sprawy, 4 i 29 kwietnia 2015 r., strony przedstawiły wystąpienia ustne i pisma procesowe. 9 maja 2015 r. sąd karny w Kairze uznał oskarżonych za winnych, nakazał zwrot sprzeniewierzonych środków i zapłatę grzywny. 24 maja 2015 r. złożono apelację do sądu kasacyjnego. 9 stycznia 2016 r. sąd kasacyjny podtrzymał wyroki skazujące. 8 marca 2016 r. oskarżeni osiągnęli ugodę z komisją biegłych ustanowioną dekretem premiera nr 2873 z 2015 r. Ugoda ta została zatwierdzona przez Radę Ministrów 9 marca 2016 r. Ugoda ta nie została skierowana do sądu kasacyjnego w celu ostatecznego zatwierdzenia przez prokuratora generalnego, ponieważ komitet biegłych nie był komisją właściwą. Oskarżeni mogą złożyć wniosek o ugodę do komisji właściwej – Krajowej Komisji ds. Odzyskiwania Mienia z Zagranicy (NCRAA).
                     Sprawa druga:
                     Dochodzenie dotyczące okoliczności faktycznych w sprawie sprzeniewierzenia środków publicznych lub mienia publicznego jest nadal w toku. Zdaniem Rady nic nie wskazuje na to, że naruszono prawo Hosniego Mubaraka do obrony i do skutecznej ochrony sądowej.
                     3.   Alaa Mohamed Hosni Elsajed Mubarak
                     Z informacji w aktach Rady wynika, że prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej Alaa Mohameda Hosniego Elsajeda Mubaraka w postępowaniu karnym, na które powoływała się Rada, były przestrzegane. Świadczy o tym w szczególności co następuje;
                     Nakaz zabezpieczenia
                     28 lutego 2011 r. prokurator generalny wydał postanowienie zakazujące Alaa Mohamedowi Hosniemu Elsajedowi Mubarakowi i innym osobom zbywania mienia i środków – zgodnie z art. 208 bis/a egipskiej ustawy o postępowaniu karnym, który umożliwia prokuratorowi generalnemu zakazanie oskarżonemu, jego żonie i dzieciom zbywania ich mienia, jeżeli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do tego, czy takie mienie nie stanowi nielegalnych korzyści pochodzących z przestępstw popełnionych przez oskarżonego. 8 marca 2011 r. właściwy sąd karny podtrzymał zakaz. Zgodnie z przepisami ustawowymi Arabskiej Republiki Egiptu oskarżeni mają prawo do zaskarżenia orzeczenia sądu wprowadzającego zakaz przed tym samym sądem. Alaa Mubarak nie zaskarżył orzeczenia z 8 marca 2011 r.
                     Sprawa pierwsza:
                     Sprawę przeciwko oskarżonemu i jeszcze jednej osobie skierowano do sądu pierwszej instancji (kairski sąd karny) 30 maja 2012 r.6 czerwca 2013 r. sąd odesłał sprawę do prokuratury w celu dalszego dochodzenia. Po zakończeniu dochodzenia sprawa została ponownie skierowana do sądu. 15 września 2018 r. kairski sąd karny wydał orzeczenie, na mocy którego: (i) zwrócił się do wyznaczonego komitetu biegłych o uzupełnienie sprawozdania biegłych przedstawionego sądowi w lipcu 2018 r., (ii) nakazał aresztowanie oskarżonych oraz (iii) zalecił przekazanie sprawy Krajowej Komisji ds. Odzyskiwania Mienia z Zagranicy (NCRAA) z myślą o ewentualnej ugodzie. Oskarżeni skutecznie zaskarżyli nakaz aresztowania i, w wyniku wniosku o zmianę składu sędziowskiego, sprawa została odesłana do innego obwodu sądu karnego w celu dokonania kontroli zasadności.
                     Sprawa druga:
                     27 czerwca 2013 r. Alaa Mubarak został oskarżony wraz z dwiema innymi osobami o sprzeniewierzenie środków publicznych, a 17 listopada 2013 r. w Kairze wszczęto postępowanie przed sądem karnym. 21 maja 2014 r. sąd uznał trzech oskarżonych za winnych. Oskarżeni zaskarżyli ten wyrok przed sądem kasacyjnym. 13 stycznia 2015 r. sąd kasacyjny uchylił wyrok i zarządził ponowny proces. Podczas ponownego rozpoznawania sprawy, 4 i 29 kwietnia 2015 r., strony przedstawiły wystąpienia ustne i pisma procesowe.
                     9 maja 2015 r. sąd karny w Kairze uznał oskarżonych za winnych, nakazał zwrot sprzeniewierzonych środków i zapłatę grzywny. 24 maja 2015 r. złożono apelację do sądu kasacyjnego. 9 stycznia 2016 r. sąd kasacyjny podtrzymał wyroki skazujące. 8 marca 2016 r. oskarżeni osiągnęli ugodę z komitetem biegłych ustanowionym dekretem premiera nr 2873 z 2015 r. Ugoda ta została zatwierdzona przez Radę Ministrów 9 marca 2016 r. Ugoda ta nie została skierowana do sądu kasacyjnego w celu ostatecznego zatwierdzenia przez prokuratora generalnego, ponieważ komitet biegłych nie był komisją właściwą. Oskarżeni mogą złożyć wniosek o ugodę do komisji właściwej – Krajowej Komisji ds. Odzyskiwania Mienia z Zagranicy (NCRAA).
                     Sprawa trzecia:
                     Dochodzenie dotyczące okoliczności faktycznych w sprawie sprzeniewierzenia środków publicznych lub mienia publicznego jest nadal w toku. Zdaniem Rady nic nie wskazuje na to, że naruszono prawo Alaa Mubaraka do obrony i do skutecznej ochrony sądowej.
                     4.   Hajdi Mahmud Magdi Hussajn Rasech
                     Z informacji w aktach Rady wynika, że prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej Hajdi Mahmud Magdi Hussajn Rasech w postępowaniu karnym, na które powoływała się Rada, były przestrzegane. Świadczy o tym w szczególności co następuje:
                     Nakaz zabezpieczenia
                     28 lutego 2011 r. prokurator generalny wydał postanowienie zakazujące Hajdi Mahmud Magdi Hussajn Rasech i innym osobom zbywania mienia i środków – zgodnie z art. 208 bis/a egipskiej ustawy o postępowaniu karnym, który umożliwia prokuratorowi generalnemu zakazanie oskarżonemu, jego żonie i dzieciom zbywania ich mienia, jeżeli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do tego, czy takie mienie nie stanowi nielegalnych korzyści pochodzących z przestępstw popełnionych przez oskarżonego. 8 marca 2011 r. właściwy sąd karny podtrzymał zakaz. Zgodnie z przepisami ustawowymi Arabskiej Republiki Egiptu oskarżeni mają prawo do zaskarżenia orzeczenia sądu wprowadzającego zakaz przed tym samym sądem. Hajdi Mahmud Magdi Hussajn Rasech nie zaskarżyła orzeczenia z 8 marca 2011 r.
                     Sprawa
                     Dochodzenie dotyczące okoliczności faktycznych w sprawie sprzeniewierzenia środków publicznych lub mienia publicznego jest nadal w toku. Zdaniem Rady nic nie wskazuje na to, że naruszono prawo Hajdi Mahmud Magdi Hussajn Rasech do obrony i do skutecznej ochrony sądowej.
                     5.   Dżamal Mohamed Hosni Elsajed Mubarak
                     Z informacji w aktach Rady wynika, że prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej Dżamala Mohameda Hosniego Elsajeda Mubaraka w postępowaniu karnym, na które powoływała się Rada, były przestrzegane. Świadczy o tym w szczególności co następuje:
                     Nakaz zabezpieczenia
                     28 lutego 2011 r. prokurator generalny wydał postanowienie zakazujące Dżamalowi Mohamedowi Hosniemu Elsajedowi Mubarakowi i innym osobom zbywania mienia i środków zgodnie – z art. 208 bis/a egipskiej ustawy o postępowaniu karnym, który umożliwia prokuratorowi generalnemu zakazanie oskarżonemu, jego żonie i dzieciom zbywania ich mienia, jeżeli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do tego, czy takie mienie nie stanowi nielegalnych korzyści pochodzących z przestępstw popełnionych przez oskarżonego. 8 marca 2011 r. właściwy sąd karny podtrzymał zakaz. Zgodnie z przepisami ustawowymi Arabskiej Republiki Egiptu oskarżeni mają prawo do zaskarżenia orzeczenia sądu wprowadzającego zakaz przed tym samym sądem. Dżamal Mubarak nie zaskarżył orzeczenia z 8 marca 2011 r.
                     Sprawa pierwsza:
                     Sprawę przeciwko Dżamalowi Mubarakowi i jeszcze jednej osobie skierowano do sądu pierwszej instancji (kairski sąd karny) 30 maja 2012 r.6 czerwca 2013 r. sąd odesłał sprawę do prokuratury w celu dalszego dochodzenia. Po zakończeniu dochodzenia sprawa została ponownie skierowana do sądu. 15 września 2018 r. kairski sąd karny wydał orzeczenie, na mocy którego: (i) zwrócił się do wyznaczonego komitetu biegłych o uzupełnienie sprawozdania biegłych przedstawionego sądowi w lipcu 2018 r., (ii) nakazał aresztowanie oskarżonych oraz (iii) zalecił przekazanie sprawy Krajowej Komisji ds. Odzyskiwania Mienia z Zagranicy (NCRAA) z myślą o ewentualnej ugodzie. Oskarżeni skutecznie zaskarżyli nakaz aresztowania i, w wyniku wniosku o zmianę składu sędziowskiego, sprawa została odesłana do innego obwodu sądu karnego w celu dokonania kontroli zasadności.
                     Sprawa druga:
                     27 czerwca 2013 r. Dżamal Mubarak został oskarżony wraz z dwiema innymi osobami o sprzeniewierzenie środków publicznych, a 17 listopada 2013 r. w Kairze wszczęto postępowanie przed sądem karnym. 21 maja 2014 r. sąd uznał trzech oskarżonych za winnych. Oskarżeni zaskarżyli ten wyrok przed sądem kasacyjnym. 13 stycznia 2015 r. sąd kasacyjny uchylił wyrok i zarządził ponowny proces. Podczas ponownego rozpoznawania sprawy, 4 i 29 kwietnia 2015 r., strony przedstawiły wystąpienia ustne i pisma procesowe. 9 maja 2015 r. sąd karny w Kairze uznał oskarżonych za winnych, nakazał zwrot sprzeniewierzonych środków i zapłatę grzywny. 24 maja 2015 r. złożono apelację do sądu kasacyjnego. 9 stycznia 2016 r. sąd kasacyjny podtrzymał wyroki skazujące. 8 marca 2016 r. oskarżeni osiągnęli porozumienie z komitetem biegłych ustanowionym dekretem premiera nr 2873 z 2015 r. Ugoda ta została zatwierdzona przez Radę Ministrów 9 marca 2016 r. Ugoda ta nie została skierowana do sądu kasacyjnego w celu ostatecznego zatwierdzenia przez prokuratora generalnego, ponieważ komitet ekspertów nie był komisją właściwą. Oskarżeni mogą złożyć wniosek o ugodę do komisji właściwej – Krajowej Komisji ds. Odzyskiwania Mienia z Zagranicy (NCRAA).
                     Sprawa trzecia:
                     Dochodzenie dotyczące okoliczności faktycznych w sprawie sprzeniewierzenia środków publicznych lub mienia publicznego jest nadal w toku. W trakcie postępowania wyjaśniającego Dżamal Mubarak został przesłuchany. Zdaniem Rady nic nie wskazuje na to, że naruszono prawo Dżamala Mubaraka do obrony i do skutecznej ochrony sądowej.
                     6.   Chadiga Mahmud El Dżammal
                     Z informacji w aktach Rady wynika, że prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej Chadigi Mahmud El Dżammal w postępowaniu karnym, na które powoływała się Rada, były przestrzegane. Świadczy o tym w szczególności co następuje:
                     Nakaz zabezpieczenia
                     28 lutego 2011 r. prokurator generalny wydał postanowienie zakazujące Chadidze Mahmud El Dżammal i innym osobom zbywania mienia i środków – zgodnie z art. 208 bis/a egipskiej ustawy o postępowaniu karnym, który umożliwia prokuratorowi generalnemu zakazanie oskarżonemu, jego żonie i dzieciom zbywania ich mienia, jeżeli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do tego, czy takie mienie nie stanowi nielegalnych korzyści pochodzących z przestępstw popełnionych przez oskarżonego. 8 marca 2011 r. właściwy sąd karny podtrzymał zakaz. Zgodnie z przepisami ustawowymi Arabskiej Republiki Egiptu oskarżeni mają prawo do zaskarżenia orzeczenia sądu wprowadzającego zakaz przed tym samym sądem. Chadiga El Dżammal nie zaskarżyła orzeczenia z 8 marca 2011 r.
                     Sprawa
                     Dochodzenie dotyczące okoliczności faktycznych w sprawie sprzeniewierzenia środków publicznych lub mienia publicznego jest nadal w toku. Podczas tego przesłuchania towarzyszył jej adwokat. Zdaniem Rady nic nie wskazuje na to, że naruszono prawo Chadigi Mahmud El Dżammal do obrony i do skutecznej ochrony sądowej.
                     15.   Mohamed Zohir Mohamed Wahed Garrana
                     Z informacji w aktach Rady wynika, że prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej Mohameda Zohira Mohameda Waheda Garrany w postępowaniu karnym, na które powoływała się Rada, były przestrzegane. Świadczy o tym w szczególności co następuje:
                     Sprawa
                     Dochodzenie dotyczące okoliczności faktycznych w sprawie sprzeniewierzenia środków publicznych lub mienia publicznego jest nadal w toku. Zdaniem Rady nic nie wskazuje na to, że naruszono prawo Mohameda Zohira Mohameda Waheda Garrany do obrony i do skutecznej ochrony sądowej.
                     18.   Habib Ibrahim Habib Eladli
                     Z informacji w aktach Rady wynika, że prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej Habiba Eladliego w postępowaniu karnym, na które powoływała się Rada, były przestrzegane. Świadczy o tym w szczególności co następuje:
                     Sprawa
                     Sprawa przeciwko Habibowi Eladliemu została skierowana przez sędziego śledczego do właściwego sadu z zarzutem sprzeniewierzenia środków publicznych. 7 lutego 2016 r. sąd ten podjął decyzję o zabezpieczeniu mienia Habiba Eladliego, jego żony i małoletniego syna. Wykonując decyzję sądu, 10 lutego 2016 r. prokurator generalny wydał nakaz zabezpieczenia mienia, zgodnie z art. 208bis/a egipskiej ustawy o postępowaniu karnym, który umożliwia prokuratorowi generalnemu zakazanie oskarżonemu, jego żonie i dzieciom zbywania ich mienia, jeżeli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do tego, czy takie mienie nie stanowi nielegalnych korzyści pochodzących z przestępstw popełnionych przez oskarżonego. Zgodnie z przepisami ustawowymi Arabskiej Republiki Egiptu oskarżeni mają prawo do zaskarżenia orzeczenia sądu wprowadzającego zakaz przed tym samym sądem. 15 kwietnia 2017 r. sąd uznał oskarżonego winnym. Oskarżony zaskarżył ten wyrok przed sądem kasacyjnym, który 11 stycznia 2018 r. uchylił wyrok i zarządził ponowny proces. Nowe postępowanie jest nadal w toku.
                     19.   Elham Sajed Salem Szarszar
                     Z informacji w aktach Rady wynika, że prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej Elham Sajed Salem Szarszar w postępowaniu karnym, na które powoływała się Rada, były przestrzegane. Świadczy o tym w szczególności co następuje:
                     Nakaz zabezpieczenia
                     Sprawa przeciwko mężowi Elham Szarszar została skierowana przez sędziego śledczego do właściwego sadu z zarzutem sprzeniewierzenia środków publicznych. 7 lutego 2016 r. sąd ten podjął decyzję o zabezpieczeniu mienia oskarżonej, jej męża i ich małoletniego syna. Wykonując decyzję sądu, 10 lutego 2016 r. prokurator generalny wydał nakaz zabezpieczenia mienia, zgodnie z art. 208bis/a egipskiej ustawy o postępowaniu karnym, który umożliwia prokuratorowi generalnemu zakazanie oskarżonemu, jego żonie i dzieciom zbywania ich mienia, jeżeli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do tego, czy takie mienie nie stanowi nielegalnych korzyści pochodzących z przestępstw popełnionych przez oskarżonego. Zgodnie z przepisami ustawowymi Arabskiej Republiki Egiptu oskarżeni mają prawo do zaskarżenia orzeczenia sądu wprowadzającego zakaz przed tym samym sądem. Elham Szarszar nie zaskarżyła wyroku sądu.

               ”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/537 z dnia 28 marca 2019 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [„Странджански манов мед” (Strandzhanski manov med)/„Maнов мед от Странджа” (Manov med ot Strandzha) (ChNP)]

text:
                  2.4.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 93/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2019/537
         z dnia 28 marca 2019 r.
         rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [„Странджански манов мед” (Strandzhanski manov med)/„Maнов мед от Странджа” (Manov med ot Strandzha) (ChNP)]
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Bułgarii o rejestrację nazwy „Странджански манов мед”„Странджански манов мед” (Strandzhanski manov med)/„Maнов мед от Странджа” (Manov med ot Strandzha) został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).

                     (2)

                     Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, należy zatem zarejestrować nazwę „Странджански манов мед” (Strandzhanski manov med)/„Maнов мед от Странджа” (Manov med ot Strandzha),

               PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

            Artykuł 1
            Nazwa „Странджански манов мед” (Strandzhanski manov med)/„Maнов мед от Странджа” (Manov med ot Strandzha) (ChNP) zostaje zarejestrowana.
            Nazwa, o której mowa w akapicie pierwszym, określa produkt należący do klasy 1.4 Inne produkty pochodzenia zwierzęcego (jaja, miód, różne produkty mleczne z wyjątkiem masła itp.) wymienionej w załączniku XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 (3).

            Artykuł 2
            Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
            Sporządzono w Brukseli dnia 28 marca 2019 r.

                  W imieniu Komisji,

                  za Przewodniczącego,

               Phil HOGAN

                  Członek Komisji

            (1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

            (2)  Dz.U. C 449 z 13.12.2018, s. 11.

            (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 36).