title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/34 z dnia 28 września 2017 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do ujednoliconego formatu dokumentu dotyczącego opłat i jego wspólnego symbolu zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE (Tekst mający znaczenie dla EOG. )

text:
                  11.1.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 6/37

            ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/34
      z dnia 28 września 2017 r.
      ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do ujednoliconego formatu dokumentu dotyczącego opłat i jego wspólnego symbolu zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE
      (Tekst mający znaczenie dla EOG)
      KOMISJA EUROPEJSKA,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
      uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego (1), w szczególności jej art. 4 ust. 6 akapit trzeci,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Dyrektywa 2014/92/UE zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia, by dostawcy usług płatniczych przekazywali konsumentom w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku informacji dokument dotyczący opłat, zawierający ujednolicone pojęcia w ostatecznym wykazie najbardziej reprezentatywnych usług powiązanych z rachunkiem płatniczym oraz – w przypadku gdy takie usługi są oferowane przez dostawcę usług płatniczych – odpowiednie opłaty za świadczenie każdej usługi. Państwa członkowskie publikują ostateczne wykazy, włączając do nich ujednoliconą terminologię Unii określoną w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2018/32 (2).

                  (2)

                  Aby dokument dotyczący opłat spełniał cele wskazane w dyrektywie 2014/92/UE i jednocześnie prezentował konsumentom wszystkie ważne informacje w sposób zwiększający ich przejrzystość i porównywalność, dostawcy usług płatniczych powinni stosować standardowy wzór dokumentu dotyczącego opłat i dysponować jasnymi instrukcjami dotyczącymi wypełnienia tego dokumentu.

                  (3)

                  Ponieważ celem dokumentu dotyczącego opłat jest dostarczenie konsumentom informacji przed zawarciem umowy rachunku płatniczego w celu umożliwienia im porównania ofert rachunków płatniczych, dostawca usług płatniczych powinien stosować standardowy wzór, aby przygotować po jednym dokumencie dotyczącym opłat dla każdego rachunku płatniczego oferowanego konsumentowi.

                  (4)

                  Aby dać konsumentom możliwość wyboru oferty rachunku płatniczego, która najbardziej odpowiada ich potrzebom, i jednocześnie zapewnić wysoki poziom standaryzacji, powinna istnieć możliwość prezentowania odpowiedniego zestawu pakietów, dlatego też dostawca usług płatniczych powinien być w stanie przygotować dla danego rachunku płatniczego więcej niż jeden dokument dotyczący opłat, pod warunkiem, że w każdym z tych dokumentów jest uwzględniony co najmniej jeden pakiet.

                  (5)

                  Aby ułatwić konsumentom zrozumienie, co obejmują poszczególne rodzaje pakietów i co jest wliczane w opłaty za nie, dokument dotyczący opłat powinien zawierać osobny wykaz pakietów.

                  (6)

                  Jeżeli usługi przekraczające liczbę usług objętych pakietem nie zostały ujęte w krajowym ostatecznym wykazie najbardziej reprezentatywnych usług i w związku z tym nie są podawane w dokumencie dotyczącym opłat, należy je wskazywać w oddzielnej tabeli, a nie razem z informacjami dotyczącymi elementów składowych pakietów, tak aby konsumenci dysponowali jasnymi informacjami o pakiecie.

                  (7)

                  Ponieważ treść każdego dokumentu dotyczącego opłat, który jest przekazywany konsumentom, zależy od asortymentu usług oferowanych przez danego dostawcę usług płatniczych i od przygotowanego przez każde państwo członkowskie ostatecznego wykazu najbardziej reprezentatywnych usług powiązanych z rachunkiem płatniczym, aby zapewnić porównywalność rachunków płatniczych oferowanych na jednolitym rynku, we wzorze dokumentu dotyczącego opłat powinny się znaleźć określone nagłówki, pod którymi należy zgrupować poszczególne rodzaje usług.

                  (8)

                  Wzór dokumentu dotyczącego opłat powinien obejmować oddzielną tabelę przeznaczoną do wykorzystania przez dostawców usług płatniczych, którzy mają obowiązek przedstawiać dodatkowo kompleksowy wskaźnik kosztowy.

                  (9)

                  Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt wykonawczych standardów technicznych przedstawiony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) (EUNB).

                  (10)

                  EUNB przeprowadził otwarte konsultacje publiczne na temat projektu wykonawczych standardów technicznych, który stanowi podstawę niniejszego rozporządzenia, dokonał analizy potencjalnych powiązanych kosztów i korzyści oraz zwrócił się o wydanie opinii do Bankowej Grupy Interesariuszy powołanej na podstawie art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (3),

            PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
      Artykuł 1
      Wzór dokumentu dotyczącego opłat i jego wspólny symbol
      1.   Dostawcy usług płatniczych stosują wzór określony w załączniku i wypełniają go w sposób określony w art. 2–13.
      2.   Przy wypełnianiu wzoru dokumentu dotyczącego opłat dostawcy usług płatniczych nie mogą zmieniać go w inny sposób niż przewidziano w niniejszym rozporządzeniu. W szczególności, informacje, nagłówki i podnagłówki powinny być podawane przez dostawców usług płatniczych w takiej samej kolejności jak we wzorze. Dokument dotyczący opłat:

                  a)

                  jest prezentowany w pionowym formacie A4;

                  b)

                  zawiera tytuł „Dokument dotyczący opłat” na górze pierwszej strony – tytuł ten jest wyśrodkowany i umieszczony pomiędzy logo dostawcy usług płatniczych w lewym górnym rogu dokumentu a wspólnym symbolem w prawym górnym rogu dokumentu;

                  c)

                  zawiera wspólny symbol o wymiarach 2,5 cm × 2,5 cm, przedstawiony zgodnie ze wzorem określonym w załączniku;

                  d)

                  jest zapisany czcionką typu Arial albo innym typem czcionki podobnym do Arial, o rozmiarze 11, z wyjątkiem tytułu „Dokument dotyczący opłat”, który jest zapisany pogrubioną czcionką o rozmiarze 16; nagłówki są zapisywane pogrubioną czcionką o rozmiarze 14, a podnagłówki pogrubioną czcionką o rozmiarze 12, chyba że prawo krajowe lub umowa między konsumentem a dostawcą usług płatniczych nakazuje zwiększenie rozmiaru czcionki albo zastosowanie czcionki typu Braille z myślą o potrzebach osób słabowidzących;

                  e)

                  jest sporządzany w kolorach czarnym i białym, z wyjątkiem logo dostawcy usług płatniczych i wspólnego symbolu, które mogą być kolorowe, jak określono w art. 2;

                  f)

                  zawiera nagłówki w kolorze półciemnym szarym – wzór barwy o numerze referencyjnym 166,166,166 w modelu barw RGB, i podnagłówki w kolorze jasnoszarym – wzór barwy o numerze referencyjnym 191,191,191 w modelu barw RGB;

                  g)

                  ma ponumerowane strony.

            3.   Dostawca usług płatniczych przedstawia odrębny dokument dotyczący opłat dla każdego rachunku płatniczego oferowanego konsumentom.
      4.   Niezależnie od udostępniania podstawowego rachunku płatniczego, o którym mowa w rozdziale IV dyrektywy 2014/92/UE, w przypadku gdy dostawca usług płatniczych oferuje konsumentom tylko jeden rachunek płatniczy, który można powiązać z różnymi pakietami usług, o których mowa w art. 4 ust. 3 dyrektywy 2014/92/UE, dostawca usług płatniczych może sporządzać dla tego rachunku więcej niż jeden dokument dotyczący opłat, pod warunkiem że każdy dokument dotyczący opłat obejmuje co najmniej jeden pakiet.
      Artykuł 2
      Wspólny symbol i logo dostawcy usług płatniczych
      1.   W przypadku gdy wspólny symbol jest prezentowany w kolorze, barwa jego tła powinna odpowiadać wzorowi barwy o numerze referencyjnym 0/51/153 (w zapisie heksadecymalnym: 003399) w modelu barw RGB, a barwa symbolu – wzorowi barwy o numerze referencyjnym 255/204/0 (w zapisie heksadecymalnym: FFCC00) w modelu barw RGB.
      2.   Wielkość logo dostawcy usług płatniczych musi być zbliżona do wielkości wspólnego symbolu.
      3.   Logo może być kolorowe tylko wówczas, gdy wspólny symbol jest również prezentowany w kolorze. Jeżeli wspólny symbol jest drukowany w kolorach czarnym i białym, konieczne jest zapewnienie jego dobrej czytelności.
      Artykuł 3
      Nazwa podmiotu prowadzącego rachunek
      Nazwa dostawcy usług płatniczych, który prowadzi rachunek, jest podawana pogrubioną czcionką, z wyrównaniem tekstu do lewej strony.
      Artykuł 4
      Nazwa rachunku
      Nazwa rachunku jest podawana pogrubioną czcionką, z wyrównaniem tekstu do lewej strony, pod nazwą podmiotu prowadzącego rachunek.
      Artykuł 5
      Data
      Należy podać dzień ostatniej aktualizacji dokumentu dotyczącego opłat przez dostawcę usług płatniczych, używając czcionki określonej w art. 1 ust. 2 lit. d), z wyrównaniem do lewej strony, poniżej nazwy rachunku.
      Artykuł 6
      Tekst wprowadzający
      1.   Tekst wprowadzający zawarty we wzorze należy powielić w dokumencie dotyczącym opłat, stosując odstęp międzywierszowy wynoszący 1,15 oraz odstępy 0 pkt przed akapitem i 10 pkt po akapicie.
      2.   Dostawcy usług płatniczych zastępują nawiasy kwadratowe nazwami odpowiednich dokumentów przedumownych lub umownych.
      Artykuł 7
      Tabela „Usługi i opłaty”
      1.   Jeżeli dostawcy usług płatniczych oferują usługi objęte krajowym ostatecznym wykazem najbardziej reprezentatywnych usług powiązanych z rachunkiem płatniczym, o którym mowa w art. 3 ust. 5 dyrektywy 2014/92/UE, powinni podawać wykaz takich usług oraz opłat za ich świadczenie w tabeli dotyczącej usług i opłat w następujący sposób:

                  a)

                  usługi są wpisywane w kolumnie „Usługa”, z wyrównaniem do lewej strony, pogrubioną czcionką;

                  b)

                  każdą usługę wymienia się tylko jeden raz i jest ona umieszczana pod odpowiednim podnagłówkiem tabeli, np. prowadzenie rachunku należy wskazać pod podnagłówkiem „Ogólne usługi powiązane z rachunkiem”;

                  c)

                  opłaty za świadczenie usług są wykazywane w kolumnie „Opłata”, z wyrównaniem do prawej strony;

                  d)

                  jeżeli opłata jest naliczana okresowo, a nie za każdorazowe świadczenie usługi, okres ten należy wskazać w kolumnie „Opłata”, z wyrównaniem do lewej strony, a obok niego podać naliczaną za ten okres opłatę, z wyrównaniem do prawej strony; opłatę roczną ogółem podaje się w wierszu znajdującym się bezpośrednio pod informacją o okresie, pogrubioną czcionką, z wyrównaniem do lewej strony i używając sformułowania „Opłata roczna ogółem”, a kwota tej opłaty jest wyrównywana do prawej strony;

                  e)

                  należy stosować pojedynczy odstęp międzywierszowy, 0 pkt odstępu przed każdą usługą i opłatą oraz 0 pkt odstępu po każdej usłudze i opłacie.

            2.   Jeżeli żadna z usług oferowanych przez dostawcę usług płatniczych, która odpowiadałaby danemu podnagłówkowi, nie znajduje się w krajowym ostatecznym wykazie najbardziej reprezentatywnych usług powiązanych z rachunkiem płatniczym, należy wykreślić cały rząd tabeli dotyczący danego podnagłówka, w tym tytuł podnagłówka.
      3.   W przypadku gdy dostawcy usług płatniczych nie oferują co najmniej jednej usługi objętej krajowym ostatecznym wykazem najbardziej reprezentatywnych usług, o którym mowa w art. 3 ust. 5 dyrektywy 2014/92/UE, albo gdy usługa ta nie jest oferowana dla danego rachunku, należy użyć sformułowania „usługa nie jest dostępna”.
      4.   W przypadku naliczania odrębnych opłat co najmniej jednym ze wskazanych poniżej sposobów dostawcy usług płatniczych powinni umieścić w kolumnie „Opłata” dla danej usługi, w osobnym wierszu, opis każdego przypadku naliczenia opłaty oraz odpowiedniego kanału lub warunku („rodzaje opłat”):

                  a)

                  naliczanie różnych opłat za świadczenie tej samej usługi, np. pierwsza opłata za uruchomienie usługi i późniejsze opłaty za świadczenie tej samej usługi;

                  b)

                  naliczanie innych opłat dla różnych kanałów, przez które może być zamówiona, wykorzystana lub świadczona ta sama usługa, np. telefonicznie, w oddziale lub online;

                  c)

                  naliczanie opłat w zależności od tego, czy jest spełniony określony warunek dotyczący tej samej usługi, taki jak minimalna lub maksymalna kwota progowa poleceń przelewu lub wypłat gotówki.

            Opis powinien być wyrównany do lewej strony, a opłata – do prawej.
      5.   Jeżeli sposób naliczania opłat zależy od kombinacji kilku rodzajów opłat, np. opłaty różnią się w zależności od kanału, a następnie dzieli się je na odrębne grupy na podstawie kryterium osiągnięcia lub nieosiągnięcia kwoty progowej, dostawcy usług płatniczych powinni stosować przepisy ust. 4 i dodatkowo podawać opis każdego dodatkowego rodzaju opłaty, z wyrównaniem do prawej strony.
      Artykuł 8
      Prezentacja pakietów usług wliczanych w opłaty wskazane pod podnagłówkiem „Ogólne usługi powiązane z rachunkiem”
      1.   Jeżeli koszt pakietu usług powiązanych z rachunkiem płatniczym jest wliczany w opłaty wskazane pod podnagłówkiem „Ogólne usługi powiązane z rachunkiem”, wszystkie usługi objęte tym pakietem – bez względu na to, czy są one uwzględnione w ostatecznym krajowym wykazie najbardziej reprezentatywnych usług powiązanych z rachunkiem płatniczym, o którym mowa w art. 3 ust. 5 dyrektywy 2014/92/UE – należy wymienić w sekcji tabeli dotyczącej ogólnych usług powiązanych z rachunkiem, w rzędzie dotyczącym pakietu usług.
      2.   Dostawcy usług płatniczych podają informacje dotyczące dodatkowych opłat za każdą usługę, która przekracza liczbę usług objętych pakietem usług, w sposób określony w art. 10.
      3.   Jeżeli nie istnieje limit dotyczący liczby wszystkich usług objętych pakietem usług, dostawcy usług płatniczych usuwają oświadczenie znajdujące się w dolnej części rzędu: „Opłaty za usługi, które przekroczyły ustaloną liczbę usług, zostaną naliczone osobno”.
      4.   W przypadku gdy dla danego rachunku nie jest oferowany pakiet usług i gdy opłaty za pakiet usług są naliczane osobno od opłat za ogólne usługi powiązane z rachunkiem, należy skreślić cały rząd dotyczący pakietu usług.
      Artykuł 9
      Prezentacja pakietów usług niewliczanych w opłaty wskazane pod podnagłówkiem „Ogólne usługi powiązane z rachunkiem”
      1.   Jeżeli dostawcy usług płatniczych oferują pakiet usług powiązanych z rachunkiem płatniczym i opłaty za ten pakiet są naliczane osobno od opłat znajdujących się pod podnagłówkiem „Ogólne usługi powiązane z rachunkiem”, które są wskazywane w tabeli dotyczącej usług i opłat, dostawcy usług płatniczych umieszczają w tabeli dotyczącej pakietu usług następujące informacje:

                  a)

                  wykaz wszystkich usług objętych pakietem, bez względu na to, czy są one uwzględnione w ostatecznym krajowym wykazie najbardziej reprezentatywnych usług powiązanych z rachunkiem płatniczym, o którym mowa w art. 3 ust. 5 dyrektywy 2014/92/UE;

                  b)

                  liczbę każdej z usług objętych opłatą za pakiet – należy podać albo wartość liczbową, albo informację, że nie istnieje limit dotyczący liczby usług;

                  c)

                  opłatę za pakiet, w kolumnie „Opłata”, z wyrównaniem do prawej strony.

            2.   W przypadku gdy opłata za pakiet jest naliczana okresowo, okres ten należy wskazać w kolumnie „Opłata”, z wyrównaniem do lewej strony, a roczną opłatę ogółem w wierszu znajdującym się bezpośrednio pod informacją o okresie, pogrubioną czcionką, używając sformułowania „Opłata roczna ogółem”.
      3.   Dostawcy usług płatniczych podają informacje dotyczące dodatkowych opłat za każdą usługę, która przekracza liczbę usług objętych pakietem usług, w sposób określony w art. 10.
      4.   Jeżeli nie istnieje limit dotyczący liczby wszystkich usług objętych pakietem, dostawcy usług płatniczych usuwają oświadczenie znajdujące się w dolnej części tabeli, w brzmieniu: „Opłaty za usługi, które przekroczyły ustaloną liczbę usług, zostaną naliczone osobno”.
      5.   Jeżeli w dokumencie dotyczącym opłat jest wymieniony więcej niż jeden pakiet, o którym mowa w ust. 1, dostawcy usług płatniczych przedstawiają informacje wymagane na mocy niniejszego artykułu w odrębnej tabeli dla każdego pakietu, podając w stosownych przypadkach nazwę handlową danego pakietu usług.
      6.   W przypadku gdy dla danego rachunku nie jest oferowany pakiet usług lub gdy opłata za pakiet usług jest wliczana w opłatę za ogólne usługi powiązane z rachunkiem, dostawcy usług płatniczych usuwają całą tabelę.
      Artykuł 10
      Tabela dotycząca dodatkowych opłat za usługi, które przekraczają liczbę usług objętych pakietami usług powiązanych z rachunkiem płatniczym
      1.   Dostawcy usług płatniczych umieszczają w tej tabeli informacje na temat dodatkowych opłat za każdą usługę, która przekracza liczbę usług objętych pakietem, o którym mowa w art. 8 i 9, jeżeli informacje te nie są podane w tabeli dotyczącej usług i opłat lub jeżeli wysokość opłaty za daną usługę jest inna niż wskazano w tej tabeli.
      2.   W przypadku gdy dostawcy usług płatniczych oferują więcej niż jeden pakiet, a dodatkowe opłaty, o których mowa w ust. 1, różnią się w zależności od pakietu, dostawcy usług płatniczych podają wykaz poszczególnych opłat oddzielnie dla każdego pakietu, wskazując w stosownych przypadkach nazwę handlową pakietu.
      3.   Przy wypełnianiu tej tabeli w stosownych przypadkach dostawcy usług płatniczych stosują sposób prezentacji i strukturę określone w niniejszym rozporządzeniu.
      4.   Jeżeli dokument dotyczący opłat nie zawiera żadnych informacji na temat pakietów usług, dostawcy usług płatniczych usuwają tabelę, o której mowa w ust. 1.
      Artykuł 11
      Kompleksowy wskaźnik kosztowy
      1.   Jeżeli przepisy krajowe zobowiązują dostawców usług płatniczych do podawania kompleksowego wskaźnika kosztowego podsumowującego łączne roczne koszty rachunku płatniczego, jest on podawany w odrębnej tabeli.
      2.   Jeżeli przepisy krajowe nie wymagają od dostawców usług płatniczych podawania kompleksowego wskaźnika kosztowego, dostawcy usług płatniczych usuwają tabelę dotyczącą kompleksowego wskaźnika kosztowego.
      Artykuł 12
      Nazwy handlowe
      W przypadku stosowania nazwy handlowej, należy ją podać bezpośrednio po nazwie usługi, w nawiasach kwadratowych, używając czcionki opisanej w art. 1 ust. 2 lit. d).
      Artykuł 13
      Stosowanie środków elektronicznych
      1.   Jeżeli dokument dotyczący opłat jest przesyłany za pomocą środków elektronicznych, dostawcy usług płatniczych mogą – pod warunkiem, że konsument otrzyma jednocześnie egzemplarz dokumentu dotyczącego opłat zgodny ze wzorem określonym w załączniku i wypełniony w sposób określony w art. 2–12 – zmienić wzór tylko w jeden z następujących sposobów:

                  a)

                  w drodze odstępstwa od art. 1 ust. 2 lit. d), mogą zwiększyć rozmiary czcionek, pod warunkiem że utrzymane zostaną proporcje wielkości czcionek określone w art. 1 ust. 2;

                  b)

                  jeżeli wymiary narzędzi elektronicznych są takie, że wprowadzenie kilku tabel i kolumn pogorszyłoby czytelność dokumentu dotyczącego opłat, mogą stosować tylko jedną kolumnę lub jedną tabelę, o ile zachowana będzie kolejność informacji, nagłówków i podnagłówków;

                  c)

                  mogą korzystać z narzędzi elektronicznych, takich jak technika warstwowania (ang. layering) i wyskakujące okienka, pod warunkiem że tytuł dokumentu dotyczącego opłat, wspólny symbol, tekst wprowadzający, nagłówki i podnagłówki są dobrze wyeksponowane oraz że zachowana jest kolejność informacji.

            2.   Stosowane narzędzia elektroniczne, o których mowa w ust. 1 lit. c), nie mogą być natrętne, aby nie odwracać uwagi konsumenta od informacji zawartych w dokumencie dotyczącym opłat. Informacje dostarczane za pomocą techniki warstwowania i wyskakujących okienek muszą ograniczać się do informacji, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu.
      Artykuł 14
      Wejście w życie
      Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
         Sporządzono w Brukseli dnia 28 września 2017 r.

               W imieniu Komisji

            Jean-Claude JUNCKER

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 214.

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/32 z dnia 28 września 2017 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących ujednoliconej terminologii unijnej w zakresie najbardziej reprezentatywnych usług powiązanych z rachunkiem płatniczym (zob. s. 3 niniejszego Dziennika Urzędowego).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12).

         ZAŁĄCZNIK

            Wzór dokumentu dotyczącego opłat

         Tekst z obrazka

            Dokument dotyczący opłat
            Nazwa podmiotu prowadzącego rachunek:
            Nazwa rachunku:
            Data:
            ·
            Niniejszy dokument zawiera informacje o opłatach za korzystanie z usług powiązanych z rachunkiem płatniczym. Umożliwi on Państwu porównanie tych opłat z opłatami za inne rachunki.
            ·
            Dodatkowo mogą mieć zastosowanie opłaty za korzystanie z usług powiązanych z tym rachunkiem, które nie są wymienione w niniejszym dokumencie. Pełne informacje mogą Państwo znaleźć w [należy wskazać odpowiednie dokumenty przedumowne i umowne].
            ·
            Dostępny jest również bezpłatny glosariusz pojęć stosowanych w niniejszym dokumencie.
            Usługa
            Opłata
            Ogólne usługi powiązane z rachunkiem
            [główna usługa] [nazwa handlowa]
            Opłata obejmuje następujący pakiet usług:
            Opłaty za usługi, które przekroczyły ustaloną liczbę usług, zostaną naliczone osobno.
            Płatności (z wyjątkiem kart płatniczych)
            Karty i gotówka
            Kredyty w rachunku bieżącym i usługi powiązane
            Inne usługi

         Tekst z obrazka

            Pakiet usług
            Opłata
            [nazwa handlowa]
            Opłaty za usługi, które przekroczyły ustaloną liczbę usług, zostaną naliczone osobno.
            Informacje o usługach dodatkowych
            Informacje o opłatach za usługi, które przekroczyły liczbę usług objętych pakietem usług (z wyłączeniem opłat wskazanych powyżej)
            Usługa
            Opłata
            [nazwa handlowa]
            Kompleksowy wskaźnik kosztowy


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/50 z dnia 11 stycznia 2018 r. zmieniające po raz 280. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida

text:
               12.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 7/35

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/50
   z dnia 11 stycznia 2018 r.
   zmieniające po raz 280. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida (1), w szczególności jego art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 7a ust. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, których fundusze oraz zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu na mocy tego rozporządzenia.

               (2)

               Dnia 26 grudnia 2017 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych podjął decyzję o wykreśleniu jednego wpisu i o zmianie jednego wpisu w wykazie osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 11 stycznia 2018 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

            Szef Służby ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej

      (1)  Dz.U. L 139 z 29.5.2002, s. 9.

      ZAŁĄCZNIK
      W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  wpis „Zayn Al-Abidin Muhammad Hussein (alias a) Abu Zubaida, b) Abd Al-Hadi Al-Wahab, c) Zain Al-Abidin Muhammad Husain, d) Zayn Al-Abidin Muhammad Husayn, e) Zeinulabideen Muhammed Husein Abu Zubeidah, f) Abu Zubaydah, g) Tariq Hani). Data urodzenia: 12.3.1971 r. Miejsce urodzenia: Riyadh, Arabia Saudyjska. Obywatelstwo: palestyńskie. Inne informacje: a) blisko związany z Osamą bin Ladenem oraz pośrednik w przemieszczaniu terrorystów; b) od lipca 2007 r. przebywa w areszcie w Stanach Zjednoczonych. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 2a ust. 4 lit. b): 25.1.2001 r.” w tytule „Osoby fizyczne” wykreśla się;

                  2)

                  wpis „Seifallah Ben Hassine (alias a) Seif Allah ben Hocine, b) Saifallah ben Hassine, c) Sayf Allah 'Umar bin Hassayn, d) Sayf Allah bin Hussayn, e) Abu Iyyadh al-Tunisi, f) Abou Iyadh el-Tounsi, g) Abu Ayyad al-Tunisi, h) Abou Aayadh, i) Abou Iyadh). Data urodzenia: 8.11.1965 r. Miejsce urodzenia: Tunis, Tunezja. Obywatelstwo: tunezyjskie. Data wskazania, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 23.9.2014 r.” w tytule „Osoby fizyczne” otrzymuje brzmienie:
                  „Seifallah Ben Omar Ben Mohamed Ben Hassine (alias a) Seif Allah ben Hocine; b) Saifallah ben Hassine, c) Sayf Allah 'Umar bin Hassayn, d) Sayf Allah bin Hussayn, e) Abu Iyyadh al-Tunisi, f) Abou Iyadh el-Tounsi, g) Abu Ayyad al-Tunisi, h) Abou Aayadh, i) Abou Iyadh; j) Seifallah ben Amor ben Hassine). Adres: a) 60 Rue de la Libye, Hammam Lif, Ben Arous, Tunezja; b) Libia (możliwe miejsce pobytu w lipcu 2017 r.). Data urodzenia: 8.11.1965 r. Miejsce urodzenia: Tunis, Tunezja. Obywatelstwo: tunezyjskie. Numer tunezyjskiego paszportu: G557170; data wydania: 16.11.1989 r. Krajowy numer identyfikacyjny: tunezyjski dowód tożsamości 05054425; data wydania: 3.5.2011 r. (w Hammam Lif). Data wskazania, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 23.9.2014 r.”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/48 z dnia 11 stycznia 2018 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [Suikerstroop (GTS)]

text:
                  12.1.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 7/23

            ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/48
      z dnia 11 stycznia 2018 r.
      rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [Suikerstroop (GTS)]
      KOMISJA EUROPEJSKA,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
      uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 3 lit. b),
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek o rejestrację nazwy „Suikerstroop” jako gwarantowanej tradycyjnej specjalności (GTS), złożony przez Niderlandy, został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                      (2).

                  (2)

                  „Suikerstroop” jest cieczą o konsystencji syropu otrzymywaną z cukrzycy uzyskiwanej z rośliny, z której produkt jest wytwarzany po ekstrakcji kryształków cukru. Nazwa oznacza „syrop cukrowy”.

                  (3)

                  W dniu 16 września 2014 r. Komisja otrzymała trzy zawiadomienia o sprzeciwie: od Finlandii, od Danii oraz od przedsiębiorstwa Nordic Sugar AB (z siedzibą w Danii).

                  (4)

                  Zawiadomienia o sprzeciwie od Danii i Finlandii zostały przekazane Niderlandom.

                  (5)

                  Na podstawie zawiadomienia przesłanego Komisji bezpośrednio przez Nordic Sugar AB nie rozpoczęto postępowania w sprawie sprzeciwu. Zgodnie z art. 51 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 osoba fizyczna lub prawna, która ma uzasadniony interes, mająca siedzibę lub miejsce pobytu na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo, z którego pochodzi złożony wniosek, może przedłożyć zawiadomienie o sprzeciwie w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę. Dlatego Nordic Sugar AB nie zezwolono na złożenie zawiadomienia o sprzeciwie lub oświadczenia o sprzeciwie bezpośrednio do Komisji.

                  (6)

                  W dniu 13 listopada 2014 r. Komisja otrzymała uzasadnione oświadczenia o sprzeciwie od Finlandii. Uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie od Danii było już zawarte w zawiadomieniu o sprzeciwie. Zarówno uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie od Danii, jak i to od Finlandii uznano za dopuszczalne w rozumieniu art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

                  (7)

                  Zgodnie z art. 51 ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia pismami z dnia 19 grudnia 2014 r. Komisja wezwała Niderlandy i Finlandię z jednej strony oraz Niderlandy i Danię z drugiej strony do podjęcia odpowiednich konsultacji w terminie trzech miesięcy od daty tych pism w celu osiągnięcia porozumienia.

                  (8)

                  Na wniosek Niderlandów, zgodnie z art. 51 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, pismem z dnia 8 kwietnia 2015 r. Komisja przyznała przedłużenie terminu na konsultacje między zainteresowanymi stronami w ramach dwóch procedur sprzeciwu dotyczących wyżej wymienionego wniosku. Ostateczny termin postępowania ugodowego został zatem przedłużony do dnia 19 czerwca 2015 r.

                  (9)

                  Nie osiągnięto porozumienia w wyznaczonym terminie. Pismem z dnia 22 lutego 2017 r. Niderlandy przesłały Komisji wyniki konsultacji z Finlandią i Danią. W związku z tym Komisja powinna podjąć decyzję dotyczącą rejestracji zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 52 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, uwzględniając wyniki tych konsultacji.

                  (10)

                  W swoich uzasadnionych oświadczeniach o sprzeciwie Finlandia i Dania stwierdziły, że: 1) nazwa nie jest specyficzna (oznacza jedynie syrop cukrowy); 2) identyczna nazwa jest używana w odniesieniu do kilku podobnych produktów już obecnych na rynkach Danii, Finlandii, Niemiec i państw bałtyckich; 3) właściwości produktu i jego metoda produkcji nie są wyjątkowe dla produktu, ponieważ podobne produkty, wprowadzane do obrotu w Danii, Finlandii i Szwecji, mają takie same właściwości i metody produkcji. W szczególności Finlandia uważa, że produktu opisanego we wniosku nie można uznać za „szczególny” rodzaj syropu, ponieważ produkty inne niż „Suikerstroop” również są sporządzane w 100 % z buraków cukrowych lub z trzciny cukrowej.

                  (11)

                  Ponadto Dania stwierdziła, że pkt 3.1 specyfikacji produktu, w którym stanowi się, że „treść” tradycyjny niderlandzki produkt „pojawi się na etykiecie w języku kraju, w którym produkt ten jest wprowadzany do obrotu”, należy sformułować na nowo w celu zapewnienia zgodności z art. 18 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. Z drugiej strony Finlandia zakwestionowała zastosowanie definicji „tradycyjnego niderlandzkiego produktu” jako nie specyficznej dla produktu opisanego we wniosku, gdyż podobne produkty wprowadzane do obrotu w Europie Północnej mogą również zostać uznane za tradycyjne.

                  (12)

                  Podczas konsultacji z Niderlandami Finlandia wystąpiła następnie z wnioskiem o skreślenie ostatniego zdania w pkt 3.2: „Nie istnieją żadne inne produkty o tej samej nazwie ani produkty podobne o podobnie brzmiącej nazwie.”, ponieważ jest ono błędne.

                  (13)

                  Komisja oceniła argumenty przedstawione w uzasadnionych oświadczeniach o sprzeciwie i w informacjach przekazanych Komisji w odniesieniu do negocjacji między zainteresowanymi stronami i stwierdziła, że należy zarejestrować nazwę „Suikerstroop” jako TGS.

                  (14)

                  Sprzeciwy zostały oparte na lit. a) i b) art. 21 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

                  (15)

                  W odniesieniu do niezgodności z warunkami rozporządzenia poruszono trzy kwestie: 1) nazwa nie jest specyficzna; 2) właściwości produktu i jego metoda produkcji nie są wyjątkowe dla produktu; 3) pkt 3.1 specyfikacji produktu nie jest zgodny z art. 18 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 w zakresie, w jakim odnosi się on do „tradycyjnego niderlandzkiego produktu”.

                  (16)

                  Jeżeli chodzi o okoliczność, że nazwa jest zgodna z prawem, szeroko znana i gospodarczo znacząca w przypadku podobnych produktów rolnych i środków spożywczych, poruszono jedną kwestię: identyczna nazwa jest używana w odniesieniu do kilku podobnych produktów już obecnych na rynkach Danii, Finlandii, Niemiec i państw bałtyckich.

                  (17)

                  Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 nie zawiera wymogu, aby nazwa GTS była specyficzna. Było to wymagane na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 509/2006 (3). Chociaż wniosek został przedłożony Komisji w chwili, gdy obowiązywało rozporządzenie (WE) nr 509/2006, został on następnie opublikowany na mocy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, a zatem ze względu na brak szczególnych przepisów przejściowych zastosowanie ma to ostatnie rozporządzenie. Zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 nazwa kwalifikuje się do zarejestrowania jako GTS, jeżeli jest tradycyjnie stosowana w odniesieniu do konkretnego produktu lub jeżeli oznacza tradycyjny lub specyficzny charakter danego produktu. W tym przypadku nazwa „Suikerstroop” była używana od wieków w celu określenia tego konkretnego produktu. Określa ona specyficzny charakter produktu, który jest syropem sporządzanym z płynu powstałego w trakcie produkcji cukru z buraków cukrowych lub z trzciny cukrowej. Nazwa spełnia zatem wymogi określone w rozporządzeniu (UE) nr 1151/2012.

                  (18)

                  Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 nie zawiera wymogu, aby nazwa GTS była wyjątkowa lub charakterystyczna. Musi być rozpoznawalna oraz możliwa do odróżnienia. Zgodnie z art. 18 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 nazwy nie można zarejestrować, jeżeli odnosi się ona jedynie do właściwości o charakterze ogólnym mających zastosowanie wobec szeregu produktów, lub do właściwości przewidzianych przez określone prawodawstwo unijne. „Suikerstroop” jest wyraźnie określony pod względem swoich właściwości i metody produkcji. Ponadto produkt objęty specyfikacją produktu nazwy „Suikerstroop” jest zgodny z wymogami określonymi w art. 18 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, ponieważ sposób produkcji odpowiada tradycyjnej praktyce w odniesieniu do tego produktu, a składniki są tradycyjnie stosowane.

                  (19)

                  Zdanie w pkt 3.1 specyfikacji produktu: „Po zakończeniu procedury zgodnie z art. 18 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 przewiduje się, że treść” tradycyjny niderlandzki produkt „pojawi się na etykiecie w języku kraju, w którym produkt ten jest wprowadzany do obrotu.” nie jest zgodne z art. 18 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. Należy je zastąpić następującym zdaniem: „Nazwie towarzyszy oświadczenie” wytworzono zgodnie z tradycją Niderlandów„”. Władze niderlandzkie zgodziły się, żeby zmiana ta została zawarta w specyfikacji produktu, którą należy opublikować w celach informacyjnych.

                  (20)

                  Chociaż produkty podobne do „Suikerstroop” są wprowadzane do obrotu w innych państwach członkowskich pod nazwą, która uznawana jest za tłumaczenie terminu „Suikerstroop” na języki urzędowe tych państw członkowskich, nie można stwierdzić, że „identyczna nazwa” jest używana na rynku tych państw członkowskich dla podobnych produktów. Nazwa używana w tych państwach członkowskich ma istotnie takie samo znaczenie jak Suikerstroop w języku niderlandzkim, nie jest jednak identyczna z „Suikerstroop”, ponieważ jest ona wyrażona w innym języku. Ponadto nazwa „Suikerstroop” nie jest chroniona jako taka, lecz wyłącznie w związku z oświadczeniem „wytworzono zgodnie z tradycją Niderlandów”.

                  (21)

                  W związku z tym można nadal stosować te nazwy produktów podobnych do produktu, o którym mowa we wniosku „Suikerstroop”, wprowadzanych do obrotu na rynkach Danii, Szwecji, Finlandii, Niemiec i państw bałtyckich, które oznaczają „syrop cukrowy” i stanowią tłumaczenie nazwy „Suikerstroop” w ich odpowiednich językach. Nie są one identyczne z „Suikerstroop” i nie należy ich uznawać za naśladowanie lub przywołanie nazwy „Suikerstroop”, ponieważ nazwie „Suikerstroop” – po zarejestrowaniu – będzie musiało towarzyszyć oświadczenie „wytworzono zgodnie z tradycją Niderlandów”. Zatem ochrona tej nazwy ogranicza się do nazwy odnoszącej się do tradycji niderlandzkiej.

                  (22)

                  Ponadto oczywiste jest, że rejestracja nazwy „Suikerstroop” nie może uniemożliwiać stosowania pojedynczych terminów „cukier” lub „syrop”, które są nazwami zwyczajowymi.

                  (23)

                  Niderlandy i Finlandia postanowiły również skreślić ostatnie zdanie pkt 3.2, które brzmi: „Nie istnieją żadne inne produkty o tej samej nazwie ani produkty podobne o podobnie brzmiącej nazwie.”. Takie zdanie należy zatem usunąć ze specyfikacji produktu, która ma zostać ponownie opublikowana do celów informacyjnych.

                  (24)

                  W świetle powyższego nazwę „Suikerstroop” należy wpisać do rejestru gwarantowanych tradycyjnych specjalności. Skonsolidowaną wersję jednolitego dokumentu należy opublikować do celów informacyjnych.

                  (25)

                  Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Polityki Jakości Produktów Rolnych,

            PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
      Artykuł 1
      Nazwa „Suikerstroop” (GTS) zostaje zarejestrowana.
      Nazwa wyszczególniona w akapicie pierwszym określa produkt należący do klasy 2.3 – Chleb, ciasta, ciastka, wyroby cukiernicze, herbatniki i inne wyroby piekarnicze, wymienionej w załączniku XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 (4).
      Artykuł 2
      Nazwie, o której mowa w art. 1, towarzyszy oświadczenie „wytworzono zgodnie z tradycją Niderlandów”. Skonsolidowana specyfikacja produktu znajduje się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
      Artykuł 3
      Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
         Sporządzono w Brukseli dnia 11 stycznia 2018 r.

               W imieniu Komisji

            Jean-Claude JUNCKER

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

         (2)  Dz.U. C 187 z 19.6.2014, s. 9.

         (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 509/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie produktów rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami (Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 36).

         ZAŁĄCZNIK

            WNIOSEK O REJESTRACJĘ GTS

         Rozporządzenie (WE) nr 509/2006 w sprawie produktów rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami (*1)

            „SUIKERSTROOP”

            Nr WE: NL-TSG-0007-01203 – 27.1.2014

         1.   NAZWA I ADRES GRUPY SKŁADAJĄCEJ WNIOSEK

                     Nazwa

                     :

                     Kenniscentrum suiker & voeding

                     Adres

                     :

                     Amsterdamsestraatweg 39a, 3744 MA BAARN

                     Telefon

                     :

                     +31 355433455

                     Faks

                     :

                     +31 355426626

                     E-mail

                     :

                     info@kenniscentrumsuiker.nl

               2.   PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE LUB PAŃSTWO TRZECIE
         Niderlandy
         3.   SPECYFIKACJA PRODUKTU
         3.1.   Nazwa(-y) przeznaczona(-e) do rejestracji (art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1216/2007)
             (1)

         „Suikerstroop”
         Nazwie towarzyszy oświadczenie „wytworzono zgodnie z tradycją Niderlandów”.
         3.2.   Należy określić, czy nazwa:

                     ☒

                     jest specyficzna sama w sobie

                     ☐

                     wyraża specyficzny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego

               Produkt nosi powyższą nazwę od niepamiętnych czasów. „Suikerstroop” [melasa] uzyskuje się podczas produkcji cukru. Art. 12 dekretu o cukrze i syropie (ustawy towarowej) z 1977 r. stanowi, że: „Nazwa” Suikerstroop „poprzedzona w stosownych przypadkach nazwą rośliny, z której produkt jest wytwarzany, musi i może być stosowana wyłącznie do opisu cieczy o konsystencji syropu otrzymywanej z cukrzycy uzyskiwanej z rośliny, z której produkt jest wytwarzany po ekstrakcji kryształków cukru […]”.
         3.3.   Czy wniosek obejmuje zastrzeżenie nazwy na mocy art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 509/2006

                     ☒

                     Rejestracja z zastrzeżeniem nazwy

                     ☐

                     Rejestracja bez zastrzegania nazwy

               3.4.   Rodzaj produktu

         Klasa 2.3: Wyroby cukiernicze, chleb, ciasta, ciastka, herbatniki i inne wyroby piekarnicze
         3.5.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego, którego dotyczy nazwa w pkt 3.1 (art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1216/2007)

         „Suikerstroop” jest cieczą o konsystencji syropu otrzymywaną z cukrzycy uzyskiwanej z buraków cukrowych lub trzciny cukrowej, z których produkt jest wytwarzany po ekstrakcji kryształków cukru. Zawartość ekstraktu stanowi co najmniej 80 %, zawartość popiołu nie przekracza 4,0 %, a widoczna czystość wynosi co najmniej 73 %. Wysoka zawartość suchej masy produktu w połączeniu z wysoką zawartością cukru (więcej niż 60 g na 100 g) oznacza długi okres przechowywania. Cukier ogranicza zawartość „wolnej” wody, co zapobiega rozwojowi mikroorganizmów.
         Produkt posiada następujące cechy charakterystyczne:

                     Kolor

                     Wartość w skali Brixa (2)

                     Łączna zawartość cukrów

                     „Suikerstroop”

                     2 000 –30 000  IU (3)

                     min. 79°

                     min. 70 %

            Właściwości fizyczne

         „Suikerstroop” jest lepką, gęstą, przyczepną, ciemnobrązową cieczą o konsystencji syropu. Zawiera on dużą ilość cukru (co najmniej 70 %).

            Właściwości chemiczne

         Widoczna czystość „Suikerstroop” wynosi co najmniej 73 %. Zawartość ekstraktu powinna wynosić co najmniej 80 %, a zawartość popiołu nie może przekroczyć 4 %.

            Właściwości organoleptyczne

         „Suikerstroop” ma słodko-słony i lekko gorzki smak. Słodki smak powoduje wysoka zawartość cukru, a słony smak – składniki mineralne i inne (rozpuszczalne) składniki pochodzące z buraków cukrowych lub trzciny cukrowej, które znajdują się w syropie w wyniku procesu produkcji.
         3.6.   Opis metody produkcji produktu, do którego odnosi się nazwa w pkt 3.1

         Surowcem dla „Suikerstroop” jest ciecz o konsystencji syropu powstała podczas produkcji cukru z buraków cukrowych lub trzciny cukrowej po ekstrakcji kryształków cukru.
         W produkcji cukru kryształu proces ekstrakcji obejmuje rozpuszczenie cukru pochodzącego z buraków cukrowych lub trzciny cukrowej w wodzie. Inne – rozpuszczalne w wodzie – składniki („niecukry”) pochodzące z buraków cukrowych lub trzciny cukrowej również się rozpuszczają.
         Ekstrakt ten jest oczyszczany, koncentrowany i krystalizowany. Po krystalizacji otrzymanego w ten sposób roztworu cukru następuje ekstrakcja kryształków cukru. „Niecukry” pozostają w pozostałym roztworze cukru zwanym również roztworem macierzystym (lub syropem bądź odciekiem). Roztwór macierzysty nadal zawiera znaczną ilość rozpuszczonego cukru (około 85 %). W celu umożliwienia krystalizacji rozpuszczonego cukru roztwór macierzysty zostaje po raz kolejny skoncentrowany, tak aby ponownie powstały kryształki cukru. Jeszcze raz następuje ich ekstrakcja. Pozostały syrop, zwany B-syropem, zawiera około 75 % cukru (na podstawie suchej masy) i stosunkowo większą ilość niecukrów. B-syrop jest surowcem używanym do produkcji „Suikerstroop”.
         B-syrop umieszcza się w mieszalniku w celu usunięcia zanieczyszczeń. Surowiec jest poddawany działaniu węgla aktywowanego absorbującego zanieczyszczenia, które są usuwane wraz z węglem podczas filtracji. Otrzymany w ten sposób oczyszczony B-syrop jest głównym składnikiem „Suikerstroop”. W celu zachowania właściwości, o których mowa w pkt 3.5, do B-syropu dodaje się roztwór cukru (roztwór cukru w wodzie) i/lub cukier inwertowany (syrop). Cukier inwertowany jest syropem uzyskanym poprzez podział cukru (sacharozy) na glukozę i fruktozę. Oczyszczony B-syrop, roztwór cukru lub cukier inwertowany (syrop) miesza się do uzyskania jednolitej masy.
         W celu uzyskania „Suikerstroop” o strukturze opisanej w pkt 3.5 odparowuje się jednorodną masę o konsystencji syropu w warunkach próżniowych do momentu osiągnięcia pożądanej wartości w skali Brixa (co najmniej 79°).
         Syrop jest przechowywany w zbiornikach, z których przelewany jest do różnych rodzajów opakowań.
         3.7.   Specyficzny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego

         Specyficzny charakter „Suikerstroop” wynika z tego, że różni się on znacząco od innych typów syropów, takich jak syrop z jabłek lub gruszek, a także od melasy pod względem następujących właściwości:

            Surowiec

         „Suikerstroop” wyróżnia się tym, że jest w 100 % otrzymywany z buraków cukrowych lub trzciny cukrowej.

            Skład cukru

         Ponieważ syrop jest w 100 % otrzymywany z buraków cukrowych lub trzciny cukrowej, nie zawiera prawie żadnych węglowodanów oprócz sacharozy i cukru inwertowanego. Zawartość cukru wynosi co najmniej 70 % (zob. również właściwości, o których mowa w pkt 3.5). To również odróżnia syrop od melasy, w której zawartość cukru nie przekracza 68 %.

            Smak

         „Niecukry” w surowcu nadają „Suikerstroop” słony smak o lekko gorzkim posmaku. W połączeniu z wysoką zawartością cukru daje to słodko-słony smak i zapach, które są wyjątkowe w porównaniu z innymi rodzajami syropów.
         3.8.   Tradycyjny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego

         Podstawą wniosku o rejestrację jest fakt, że produkt ten charakteryzuje tradycyjna metoda produkcji i tradycyjny skład.

            Tradycyjna metoda produkcji

         Pierwotnie (od początku XVII wieku) „Suikerstroop” był wytwarzany ręcznie, jednak od 1908 r. jest produkowany fabrycznie. Od tamtej pory metoda produkcji fabrycznej pozostała niezmieniona, chociaż proces produkcji został ulepszony, usprawniony i bardziej zmechanizowany. Fabryki założone na początku XX wieku, tj. około 1910 r., wciąż działają. Były one wewnętrznie modernizowane w miarę postępu technologicznego.

            XVII, XVIII i XIX w.

         Z historycznego punktu widzenia „Suikerstroop” był produktem ubocznym rafinacji cukru. W książce De Suikerraffinadeur [„Rafinator cukru”] autorstwa J.H. Reisiga z 1783 r. opisano, w jaki sposób syrop zbierał się w naczyniach podczas produkcji głów cukrowych. W procesie krystalizacji lepką, oczyszczoną cukrzycę przelewano do form przeznaczonych na głowy cukrowe. Następnie formy te ustawiano na naczyniach, w których zbierał się syrop, na kilka dni. Syrop ten nazywano syropem „niekrytym”. Następnie, w celu wzmocnienia efektu krystalizacji i zapobieżenia rozpuszczeniu, głowy pokrywano warstwą katlinitu i umieszczano z powrotem na naczyniach. Wierzch polewano wodą, która powoli wyciekała przez głowę. Syrop ten nazywano syropem „krytym”. Następnie usuwano warstwę suchej gliny, a głowy cukru pozostawiano na kilka dni, po czym były one pokrywane cieńszą warstwą katlinitu i przed ponownym polaniem wodą umieszczano je z powrotem na naczyniach z syropem. Uzyskany w ten sposób syrop nazywano syropem naloop (końcowy odciek, który jest najczystszy).

            Od XX w. do dzisiaj

         Ponieważ w wyniku postępu technologicznego (industrializacji) wzrosła ilość cukru kryształu, który można uzyskać w procesie produkcji, melado/melasa (tj. syrop) zawiera więcej „niecukrów” i mniej cukru (całkowita zawartość cukru – poniżej 68 %, widoczna czystość – mniej niż 73 %). Akumulacja zanieczyszczeń (ze względu na wydajność przemysłowego procesu produkcyjnego) także sprawia, że syrop smakuje zupełnie inaczej. Jest on znacznie bardziej słony niż tradycyjny końcowy odciek (ostateczny syrop uzyskany w procesie produkcji ręcznej). Ponieważ jednak wciąż istnieje zapotrzebowanie na „Suikerstroop”, zaczęto specjalnie go produkować. Proces produkcji został opracowany około 1900 r. (zob. opis w pkt 3.6.), a w 1908 r. wdrożono metodę produkcji stosowaną do dzisiaj.
         Zestawienie metod produkcji w 1908 r. i obecnie:

                     Metoda produkcji (jak opisano w pkt 3.6)

                     1908 r.

                     Obecnie

                     Surowiec stanowi B-syrop uzyskiwany przy produkcji cukru z trzciny cukrowej lub buraków cukrowych.

                     X

                     X

                     Oczyszczanie B-syropu przy użyciu węgla aktywowanego.

                     X

                     X

                     Dodawanie roztworu cukru i/lub syropu cukru inwertowanego zgodnie z recepturą.

                     X

                     X

                     Mieszanie do uzyskania jednolitej masy

                     X

                     X

                     Podgrzewanie i odparowywanie do osiągnięcia pożądanej suchej masy.

                     X

                     X

            Tradycyjny skład

         Tradycyjnie składnikami „Suikerstroop” są węglowodany – sacharoza oraz cukier inwertowany – które pochodzą z trzciny cukrowej lub buraków cukrowych.
         Skład współczesnego „Suikerstroop”, którego wymagane właściwości opisano w pkt 3.9., jest taki sam, jak ustanowiono w dekrecie o cukrze i syropie (ustawie towarowej) z 1977 r.
         W dekrecie o cukrze i syropie (ustawie towarowej) z 1977 r. strukturę produktu opisano jako ciecz o konsystencji syropu otrzymywaną z cukrzycy uzyskiwanej z rośliny, z której produkt jest wytwarzany po ekstrakcji kryształków cukru. Ponadto zawartość ekstraktu musiała wynosić co najmniej 80 %, a widoczna czystość – 73 %. Maksymalna zawartość popiołu wynosiła 4,0 %. Główne składniki pozostały niezmienione i odpowiadają wymogom dotyczącym obecnego składu „Suikerstroop” opisanego w pkt 3.5.

            Tradycyjne zastosowanie

         „Suikerstroop” jest często używany do przyrządzania tradycyjnych potraw. Z serii Streekgerechten en wetenswaardigheden [Lokalne potrawy i interesujące szczegóły] autorstwa Jo van Lamoena, 1987–1988, wynika, że „Suikerstroop” stosowany jest do przygotowywania wielu lokalnych potraw, takich jak Groningse kruidkoek, fasoli brązowej z jabłkami, Limburgse zoervleisj, Drentse proemenkreuze i Zeeuwse boterbabbelaars. Istnieją również liczne przepisy kulinarne z wykorzystaniem „Suikerstroop” w książce kucharskiej zatytułowanej Het kookboek van de Amsterdamse huishoudschool [Książka kucharska amsterdamskiej szkoły prowadzenia gospodarstwa domowego] autorstwa C.J. Wannée, wydanie szóste, z 1910 r. Przykładem są przepisy na boluskoek i stroopmoppen. Warto dodać, że stroopsaus (sos na bazie „Suikerstroop”) był zalecany jako dodatek do licznych dań, ponieważ „tradycyjne” niderlandzkie potrawy raczej nie zaliczały się do najsmaczniejszych.
         3.9.   Minimalne wymogi i procedury sprawdzania specyficznego charakteru

         Specyficzny charakter „Suikerstroop” można sprawdzić na podstawie wymiernych wymogów minimalnych, które muszą spełnić właściwości syropu, o których mowa w pkt 3.5 (kolor, wartość w skali Brixa i całkowita zawartość cukrów). Producent sprawdza, czy każda partia produkcji spełnia te wymogi (w czasie każdej serii produkcyjnej).
         Niderlandzki Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i Produktów Konsumpcyjnych (NVWA) sprawdza powyższe wymogi za pomocą monitorowania kontroli. NVWA przeprowadza co najmniej raz w roku kontrolę administracyjną na miejscu poprzez sprawdzenie przechowywanych danych dotyczących koloru, wartości w skali Brixa i całkowitej zawartości cukru (producent przeprowadza pomiar dla każdej partii produkcji, a dane przechowuje w postaci elektronicznej).
         4.   ORGANY LUB JEDNOSTKI KONTROLUJĄCE ZGODNOŚĆ ZE SPECYFIKACJĄ PRODUKTU
         4.1.   Nazwa i adres

                     Nazwa

                     :

                     Nederlandse Voedsel en Waren Autoriteit

                     Adres

                     :

                     Catharijnesingel 59, 3511 GG UTRECHT

                     Telefon

                     :

                     +31 0882233333

                     E-mail

                     :

                     info@vwa.nl

                     ☒

                     Organ publiczny/Jednostka publiczna

                     ☐

                     Organ prywatny/Jednostka prywatna

               4.2.   Szczególne zadania organu lub jednostki

         Niderlandzki Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i Produktów Konsumpcyjnych jest odpowiedzialny za kontrolowanie zgodności z wymogami określonymi w specyfikacji produktu „Suikerstroop”.

            (*1)  Zastąpione rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych.

            (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1216/2007 z dnia 18 października 2007 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 509/2006 w sprawie produktów rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami (Dz.U. L 275 z 19.10.2007, s. 3).

            (2)  Pomiar stężenia rozpuszczonych ciał stałych (w tym przypadku cukru) w roztworze wodnym wykonany przy pomocy refraktometru.

            (3)  Jednostki ICUMSA (Międzynarodowa Komisja ds. Unifikacji Metod Analizy Cukru). Im wyższe IU, tym ciemniejszy kolor.
         Jest to pośrednia miara czystości.


title: Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2018/53 z dnia 12 stycznia 2018 r. wykonujące rozporządzenie (UE) 2017/1509 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej

text:
               13.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 10/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) 2018/53
   z dnia 12 stycznia 2018 r.
   wykonujące rozporządzenie (UE) 2017/1509 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2017/1509 z dnia 30 sierpnia 2017 r. dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 329/2007 (1), w szczególności jego art. 47 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 30 sierpnia 2017 r. Rada przyjęła rozporządzenie (UE) 2017/1509.

               (2)

               W dniu 28 grudnia 2017 r. Komitet Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) powołany na podstawie rezolucji RB ONZ (RB ONZ) nr 1718 (2006) wyznaczył cztery statki zgodnie z ust. 6 rezolucji (RB ONZ) nr 2375 (2017).

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XIV do rozporządzenia (UE) 2017/1509,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W załączniku XIV do rozporządzenia (UE) 2017/1509 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 12 stycznia 2018 r.

            W imieniu Rady

         E. KRALEVA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 224 z 31.8.2017, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Wymienione poniżej statki dodaje się do wykazu statków objętych środkami ograniczającymi, zamieszczonego w załączniku XIV do rozporządzenia (UE) 2017/1509.

                  „5.

                     Nazwa: BILLIONS NO. 18
                  Dodatkowe informacje
                  Numer IMO: 9191773

                  6.

                     Nazwa: UL JI BONG 6
                  Dodatkowe informacje
                  Numer IMO: 9114555

                  7.

                     Nazwa: RUNG RA 2
                  Dodatkowe informacje
                  Numer IMO: 9020534

                  8.

                     Nazwa: RYE SONG GANG 1
                  Dodatkowe informacje
                  Numer IMO: 7389704”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/55 z dnia 9 stycznia 2018 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1998 w zakresie dodania Republiki Singapuru do państw trzecich uznawanych za stosujące normy ochrony równoważne ze wspólnymi podstawowymi normami ochrony lotnictwa cywilnego (Tekst mający znaczenie dla EOG. )

text:
               13.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 10/5

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/55
   z dnia 9 stycznia 2018 r.
   zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1998 w zakresie dodania Republiki Singapuru do państw trzecich uznawanych za stosujące normy ochrony równoważne ze wspólnymi podstawowymi normami ochrony lotnictwa cywilnego
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 300/2008 z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 (1), w szczególności jego art. 4 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W załączniku do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1998 (2) wymieniono państwa trzecie uznawane za stosujące normy ochrony równoważne ze wspólnymi podstawowymi normami dotyczącymi ochrony lotnictwa cywilnego przed aktami bezprawnej ingerencji, które zagrażają bezpieczeństwu lotnictwa cywilnego.

               (2)

               Komisja zweryfikowała, że Republika Singapuru także spełnia kryteria uznawania za równoważne standardów w zakresie ochrony w krajach trzecich, określone w części E załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 272/2009 (3).

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1998.

               (4)

               Należy przewidzieć odpowiedni okres przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, biorąc pod uwagę fakt, że konieczne mogą być zmiany w funkcjonowaniu portów lotniczych, ich infrastrukturze lub w obu tych dziedzinach.

               (5)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Ochrony Lotnictwa Cywilnego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/1998 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 6 lutego 2018 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 9 stycznia 2018 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Violeta BULC

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 97 z 9.4.2008, s. 72.

      (2)  Dz.U. L 299 z 14.11.2015, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 272/2009 z dnia 2 kwietnia 2009 r. uzupełniające wspólne podstawowe normy ochrony lotnictwa cywilnego określone w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 300/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 91 z 3.4.2009, s. 7).

      ZAŁĄCZNIK
      W załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/1998 wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  w rozdziale 3 dodatek 3-B otrzymuje brzmienie:

                     „DODATEK 3-B

                  OCHRONA STATKU POWIETRZNEGO

                     PAŃSTWA TRZECIE, JAK RÓWNIEŻ INNE PAŃSTWA I TERYTORIA, WOBEC KTÓRYCH ZGODNIE Z ART. 355 TRAKTATU O FUNKCJONOWANIU UNII EUROPEJSKIEJ NIE MA ZASTOSOWANIA TYTUŁ VI W CZĘŚCI TRZECIEJ TEGO TRAKTATU, UZNAWANE ZA STOSUJĄCE NORMY OCHRONY RÓWNOWAŻNE ZE WSPÓLNYMI PODSTAWOWYMI NORMAMI DOTYCZĄCYMI OCHRONY LOTNICTWA CYWILNEGO

                  Jeśli chodzi o ochronę statków powietrznych, niżej wymienione państwa trzecie, jak również inne państwa i terytoria, wobec których zgodnie z art. 355 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie ma zastosowania tytuł VI w części trzeciej tego traktatu, uznano za stosujące normy ochrony równoważne ze wspólnymi podstawowymi normami dotyczącymi ochrony lotnictwa cywilnego:

                                 Kanada

                                 Wyspy Owcze w odniesieniu do portu lotniczego Vagar

                                 Grenlandia w odniesieniu do portu lotniczego Kangerlussuaq

                                 Guernsey

                                 Wyspa Man

                                 Jersey

                                 Czarnogóra

                                 Republika Singapuru w odniesieniu do portu lotniczego Singapur-Changi

                                 Stany Zjednoczone Ameryki

                        Komisja powiadamia bezzwłocznie właściwe organy państw członkowskich, jeśli wejdzie w posiadanie informacji wskazujących, że stosowane przez państwo trzecie lub inne państwo bądź terytorium normy ochrony, mające istotny wpływ na ogólny poziom ochrony lotnictwa w Unii, nie są już równoważne z unijnymi wspólnymi podstawowymi normami ochrony lotnictwa.
                  Jeśli Komisja wejdzie w posiadanie informacji dotyczących działań, w tym środków wyrównawczych, potwierdzających ponowne uzyskanie równoważności odpowiednich norm ochrony lotnictwa stosowanych przez państwo trzecie lub inne państwo lub terytorium, powiadamia o tym bezzwłocznie właściwe organy państw członkowskich.”;

                  2)

                  w rozdziale 4 dodatek 4-B otrzymuje brzmienie:

                     „DODATEK 4-B

                  PASAŻEROWIE I BAGAŻ KABINOWY

                     PAŃSTWA TRZECIE, JAK RÓWNIEŻ INNE PAŃSTWA I TERYTORIA, WOBEC KTÓRYCH ZGODNIE Z ART. 355 TRAKTATU O FUNKCJONOWANIU UNII EUROPEJSKIEJ NIE MA ZASTOSOWANIA TYTUŁ VI W CZĘŚCI TRZECIEJ TEGO TRAKTATU, UZNAWANE ZA STOSUJĄCE NORMY OCHRONY RÓWNOWAŻNE ZE WSPÓLNYMI PODSTAWOWYMI NORMAMI DOTYCZĄCYMI OCHRONY LOTNICTWA CYWILNEGO

                  Jeśli chodzi o pasażerów i bagaż kabinowy, niżej wymienione państwa trzecie, jak również inne państwa i terytoria, wobec których zgodnie z art. 355 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie ma zastosowania tytuł VI w części trzeciej tego traktatu, uznano za stosujące normy ochrony równoważne ze wspólnymi podstawowymi normami dotyczącymi ochrony lotnictwa cywilnego:

                                 Kanada

                                 Wyspy Owcze w odniesieniu do portu lotniczego Vagar

                                 Grenlandia w odniesieniu do portu lotniczego Kangerlussuaq

                                 Guernsey

                                 Wyspa Man

                                 Jersey

                                 Czarnogóra

                                 Republika Singapuru w odniesieniu do portu lotniczego Singapur-Changi

                                 Stany Zjednoczone Ameryki

                        Komisja powiadamia bezzwłocznie właściwe organy państw członkowskich, jeśli wejdzie w posiadanie informacji wskazujących, że stosowane przez państwo trzecie lub inne państwo lub terytorium normy ochrony, mające istotny wpływ na ogólny poziom ochrony lotnictwa w Unii, nie są już równoważne z unijnymi wspólnymi podstawowymi normami ochrony lotnictwa.
                  Jeśli Komisja wejdzie w posiadanie informacji dotyczących działań, w tym środków wyrównawczych, potwierdzających ponowne uzyskanie równoważności odpowiednich norm ochrony lotnictwa stosowanych przez państwo trzecie lub inne państwo lub terytorium, powiadamia o tym bezzwłocznie właściwe organy państw członkowskich.”;

                  3)

                  w rozdziale 5 dodatek 5-A otrzymuje brzmienie:

                     „DODATEK 5-A

                  BAGAŻ REJESTROWANY

                     PAŃSTWA TRZECIE, JAK RÓWNIEŻ INNE PAŃSTWA I TERYTORIA, WOBEC KTÓRYCH ZGODNIE Z ART. 355 TRAKTATU O FUNKCJONOWANIU UNII EUROPEJSKIEJ NIE MA ZASTOSOWANIA TYTUŁ VI W CZĘŚCI TRZECIEJ TEGO TRAKTATU, UZNAWANE ZA STOSUJĄCE NORMY OCHRONY RÓWNOWAŻNE ZE WSPÓLNYMI PODSTAWOWYMI NORMAMI DOTYCZĄCYMI OCHRONY LOTNICTWA CYWILNEGO

                  Jeśli chodzi o bagaż rejestrowany, niżej wymienione państwa trzecie, jak również inne państwa i terytoria, wobec których zgodnie z art. 355 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie ma zastosowania tytuł VI w części trzeciej tego traktatu, uznano za stosujące normy ochrony równoważne ze wspólnymi podstawowymi normami dotyczącymi ochrony lotnictwa cywilnego:

                                 Kanada

                                 Wyspy Owcze w odniesieniu do portu lotniczego Vagar

                                 Grenlandia w odniesieniu do portu lotniczego Kangerlussuaq

                                 Guernsey

                                 Wyspa Man

                                 Jersey

                                 Czarnogóra

                                 Republika Singapuru w odniesieniu do portu lotniczego Singapur-Changi

                                 Stany Zjednoczone Ameryki

                        Komisja powiadamia bezzwłocznie właściwe organy państw członkowskich, jeśli wejdzie w posiadanie informacji wskazujących, że stosowane przez państwo trzecie lub inne państwo lub terytorium normy ochrony, mające istotny wpływ na ogólny poziom ochrony lotnictwa w Unii, nie są już równoważne z unijnymi wspólnymi podstawowymi normami ochrony lotnictwa.
                  Jeśli Komisja wejdzie w posiadanie informacji dotyczących działań, w tym środków wyrównawczych, potwierdzających ponowne uzyskanie równoważności odpowiednich norm ochrony lotnictwa stosowanych przez państwo trzecie lub inne państwo lub terytorium, powiadamia o tym bezzwłocznie właściwe organy państw członkowskich.”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/56 z dnia 12 stycznia 2018 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 908/2014 ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, przepisów dotyczących kontroli, zabezpieczeń i przejrzystości

text:
                  13.1.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 10/9

            ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/56
      z dnia 12 stycznia 2018 r.
      zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 908/2014 ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, przepisów dotyczących kontroli, zabezpieczeń i przejrzystości
      KOMISJA EUROPEJSKA,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
      uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej i uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 oraz (WE) nr 485/2008 (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2, art. 36 ust. 6, art. 53 ust. 1, art. 57 ust. 2, art. 104 oraz art. 114,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 908/2014 (2) przy przeprowadzaniu badania bezpośredniego wydatków jednostki certyfikujące mogą stosować zintegrowaną metodę doboru próby. Z doświadczenia ze stosowania tego artykułu w ciągu pierwszych dwóch lat wynika, że trzeba wyjaśnić, co należy rozumieć przez zintegrowaną metodę doboru próby przy realizacji różnych celów audytu, o którym mowa w art. 9 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

                  (2)

                  Art. 41 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady (3) ustala limit dla każdej deklaracji wydatków agencji płatniczych zawierającej wnioski o płatności związane z instrumentami finansowymi na maksymalnie 25 % całkowitej kwoty wkładów z programu przeznaczonych na dany instrument finansowy. Art. 22 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 stanowi, że w kwartalnych deklaracjach podaje się kwotę kwalifikowalnych wydatków publicznych, rzeczywiście wypłaconą przez agencję płatniczą w każdym kwartale, zgodnie z ust. 2 tego artykułu. Kwoty wypłacone przez agencję płatniczą w ramach instrumentów finansowych należy zgłaszać Komisji z uwzględnieniem limitu 25 % i pod warunkiem że osiągnięto odpowiedni ważny etap wdrażania. Pierwsza deklaracja składana Komisji w ramach limitu 25 % jest uruchamiana przez podpisanie umowy o finansowaniu i związaną z nią płatność na rzecz instrumentu finansowego. Kolejne transze należy deklarować Komisji po osiągnięciu odpowiedniego poziomu wypłat środków, zgodnie z art. 41 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013. W przypadku Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich („EFRROW”) oznacza to, że agencja płatnicza może wykazywać tylko 25 % całkowitego planowanego wkładu na kwartał. Wynika z tego, że przepisy art. 22 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 nie przystają do sposobu, w jaki zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1303/2013 ma odbywać się zarządzanie instrumentami finansowymi między państwami członkowskimi a Komisją, i że należy je odpowiednio zmienić.

                  (3)

                  Z doświadczenia wynika, że aby zmniejszyć obciążenie administracyjne państw członkowskich związane z odzyskiwaniem kwot, należy ustalić próg nieodzyskiwania odsetek.

                  (4)

                  Art. 30 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 stanowi, że dokumenty i informacje rachunkowe używane do celów rozliczenia rachunków należy przesyłać Komisji Europejskiej w formie papierowej, wraz z kopią elektroniczną. W celu zmniejszenia obciążenia administracyjnego państw członkowskich i Komisji, usprawnienia analizy dokumentów oraz ograniczenia ryzyka wystąpienia niespójności w danych należy zobowiązać państwa członkowskie do przedkładania wyłącznie dokumentów elektronicznych, z użyciem podpisu elektronicznego. Wymóg ten powinien zostać odzwierciedlony również w tekście deklaracji zarządczej, określonym w załączniku I do tego rozporządzenia wykonawczego. Aby uniknąć opóźnień w przekazywaniu dokumentów w przypadku trudności technicznych związanych z wdrożeniem podpisu elektronicznego, w pierwszym roku stosowania nowego wymogu należałoby dopuścić możliwość przedłożenia podpisanych dokumentów przesłanych w formie elektronicznej.

                  (5)

                  Zgodnie z art. 31 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 forma i treść informacji rachunkowych, o których mowa w art. 30 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia wykonawczego, oraz sposób ich przesyłania do Komisji są tożsame z przewidzianymi zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/1758 (4). Doświadczenie pokazuje, że forma i treść informacji rachunkowych muszą być zmieniane co roku, co wiąże się z obciążeniem administracyjnym i ryzykiem opóźnień. W celu uproszczenia przepisów oraz umożliwienia terminowego ustalania kwestii dotyczących specyfikacji technicznych należy zatem przewidzieć, że modele i związane z nimi specyfikacje techniczne na potrzeby informacji rachunkowych będą, począwszy od roku budżetowego 2019, udostępniane i aktualizowane przez Komisję na podstawie informacji przekazanych przez Komitet ds. Funduszy Rolniczych przed rozpoczęciem każdego roku budżetowego. Należy również ustanowić ogólne wymogi w odniesieniu do tych specyfikacji technicznych.

                  (6)

                  Art. 34 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 stanowi, że jeśli Komisja uznaje, że wydatki nie zostały dokonane zgodnie z zasadami unijnymi, powiadamia ona dane państwo członkowskie o wynikach kontroli, a także wyznacza w powiadomieniu spotkanie dwustronne w ciągu czterech miesięcy od daty upłynięcia terminu przewidzianego na udzielenie odpowiedzi przez państwo członkowskie. W trakcie tego okresu należy przeprowadzić niezbędne kroki administracyjne, takie jak: tłumaczenie pisemne odpowiedzi od państwa członkowskiego, analiza przez Komisję elementów przedstawionych przez państwo członkowskie, przygotowanie zaproszenia na spotkanie dwustronne w języku polskim i przygotowanie spotkania. Doświadczenie z ostatnich dwóch lat wskazuje, że we wspomniany okres czterech miesięcy w większości przypadków jest niewystarczający, by przygotować efektywne spotkania. Aby umożliwić lepsze przygotowanie spotkań dwustronnych, czas na zorganizowanie spotkania należy wydłużyć do pięciu miesięcy. W celu uniknięcia zakłócenia toczących się dochodzeń przedłużony termin będzie miał zastosowanie wyłącznie przy postępowaniach, w odniesieniu do których do momentu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia nie wysłano jeszcze powiadomienia na podstawie art. 34 ust. 2.

                  (7)

                  Art. 34 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 wymaga, by Komisja przekazała swoje wnioski państwu członkowskiemu w ciągu sześciu miesięcy od przesłania protokołu ze spotkania dwustronnego. Termin jest określony wyłącznie w odniesieniu do protokołu ze spotkania dwustronnego, przy założeniu że spotkanie dwustronne miało miejsce. Rozporządzenie wykonawcze nie określa wyraźnie terminu przesłania tego powiadomienia w przypadku, gdy państwo członkowskie uznało, że spotkanie dwustronne nie jest konieczne. W związku z tym przepis ten należy uściślić w tym względzie oraz ustalić punkt odniesienia dla okresu sześciu miesięcy w przypadku, gdy spotkanie dwustronne nie było wymagane.

                  (8)

                  Art. 34 ust. 9 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 stanowi, że w należycie uzasadnionych przypadkach można przedłużyć terminy, o których mowa w ust. 3, 4 i 5 tego artykułu. Art. 34 ust. 2 tego rozporządzenia wykonawczego przewiduje termin zorganizowania spotkania dwustronnego, ale może się zdarzyć, że w należycie uzasadnionych przypadkach zajdzie konieczność przedłużenia tego terminu. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 34 ust. 9 przedmiotowego rozporządzenia wykonawczego.

                  (9)

                  Zgodnie z art. 111 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 państwa członkowskie mają publikować informacje na temat beneficjentów Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz EFRROW, w tym, między innymi, kwotę płatności otrzymanych z tytułu każdego środka finansowanego przez te fundusze w danym roku budżetowym oraz charakter i opis każdego środka. W art. 57 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 przewidziano obowiązek publikacji dodatkowych informacji związanych z tymi środkami, odsyłając do załącznika XIII do tego rozporządzenia wykonawczego, który zawiera wykaz odnośnych środków.

                  (10)

                  Załącznik XIII do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 należy zatem zmienić, tak by uwzględniał również wyjątkowe środki, niezbędne do zaradzenia sytuacji na rynku na podstawie art. 220 ust. 1 i art. 221 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (5); należy zatem włączyć je do środków wymienionych w tym załączniku. Te wyjątkowe środki uważa się za środki mające na celu wspieranie rynków rolnych zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. W związku z tym należy zmienić pkt 10 załącznika XIII do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014. Ponadto pomoc w sektorze jedwabników, o której mowa w pkt 3 wykazu w tym załączniku, nie ma już zastosowania, zważywszy że art. 111 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (6) został uchylony rozporządzeniem (UE) nr 1308/2013 z mocą od dnia 1 stycznia 2014 r. oraz że zaprzestano stosowania wszystkich wynikających z niego zobowiązań finansowych i płatności na rzecz beneficjentów. Odniesienie do pomocy w sektorze jedwabników należy zatem wykreślić z tego wykazu.

                  (11)

                  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 908/2014.

                  (12)

                  Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Funduszy Rolniczych,

            PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
      Artykuł 1
      W rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 908/2014 wprowadza się następujące zmiany:

                  (1)

                  w art. 7 ust. 3, zdanie czwarte otrzymuje brzmienie:
                  „W odniesieniu do badania bezpośredniego, w tym metody doboru próby, jednostki certyfikujące mogą stosować badania służące jednocześnie różnym celom audytu.”;

                  (2)

                  w art. 22 ust. 2 dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:
                  „W odniesieniu do instrumentów finansowych ustanowionych zgodnie z art. 38 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, wydatki należy zgłaszać w odniesieniu do okresów referencyjnych, o których mowa w akapicie pierwszym, dopiero po spełnieniu warunków dotyczących każdego kolejnego wniosku o płatność okresową zgodnie z art. 41 ust. 1 tego rozporządzenia.”;

                  (3)

                  w art. 27 ust. 1 dodaje się zdanie w brzmieniu:
                  „Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o nieodzyskiwaniu odsetek w przypadkach, gdy ich kwota nie przekracza 5 EUR”;

                  (4)

                  art. 30 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
                  „2.   Dokumenty i informacje rachunkowe, o których mowa w ust. 1, należy przesłać Komisji najpóźniej do dnia 15 lutego roku następującego po zakończeniu roku budżetowego, którego dotyczą. Dokumenty, o których mowa w lit. a), b) i d) tego ustępu, należy przesłać w wersji elektronicznej zgodnie z formatem i warunkami ustanowionymi przez Komisję na podstawie art. 24.
                  Dokumenty te opatrzone są obowiązkowym podpisem elektronicznym w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 (*1). W odniesieniu do dokumentów dotyczących roku budżetowego 2017 Komisja może zaakceptować podpisane dokumenty przekazane w formie elektronicznej.

                     (*1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 73).”;"

                  (5)

                  art. 31 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                  „1.   Komisja udostępnia państwom członkowskim formę i treść informacji rachunkowych, o których mowa w art. 30 ust. 1 lit. c), w formie wzorów za pośrednictwem systemów informacyjnych.
                  Komisja aktualizuje i udostępnia wzory i specyfikacje techniczne na potrzeby informacji rachunkowych przed rozpoczęciem każdego roku budżetowego i po zawiadomieniu o tym Komitetu ds. Funduszy Rolniczych.
                  Specyfikacje techniczne obejmują:

                              a)

                              coroczne wymogi dotyczące danych dla poszczególnych informacji rachunkowych (tabela X);

                              b)

                              specyfikacje dotyczące transferu plików komputerowych dotyczących wydatków EFRG i EFRROW;

                              c)

                              opisy pól danych (aide-memoire);

                              d)

                              strukturę kodów budżetu EFRROW.”;

                  (6)

                  w art. 34 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
                              „W przypadku gdy w wyniku dochodzenia Komisja uzna, że wydatki nie zostały dokonane zgodnie z zasadami unijnymi, powiadamia ona dane państwo członkowskie o wynikach kontroli, o środkach naprawczych, które mają zostać podjęte w celu zapewnienia zgodności ze wspomnianymi zasadami, oraz o tymczasowym poziomie korekty finansowej, który na tym etapie procedury uzna za odpowiedni do jej ustaleń. W swoim powiadomieniu Komisja wyznacza również spotkanie dwustronne w ciągu pięciu miesięcy od daty upłynięcia terminu przewidzianego na udzielenie odpowiedzi przez państwo członkowskie. Takie powiadomienie zawiera odesłanie do niniejszego artykułu.”;

                              b)

                              w ust. 3 dodaje się akapit czwarty w brzmieniu:
                              „Jeżeli państwo członkowskie powiadomi Komisję, że spotkanie dwustronne nie jest konieczne, sześciomiesięczny okres rozpoczyna się od dnia otrzymania przez Komisję tego powiadomienia.”;

                              c)

                              ust. 9 otrzymuje brzmienie:
                              „9.   W należycie uzasadnionych przypadkach, o których należy powiadomić zainteresowane państwo członkowskie, Komisja może przedłużyć terminy przewidziane w ust. 2–5.”;

                  (7)

                  załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia;

                  (8)

                  w załączniku XIII wprowadza się następujące zmiany:

                              (a)

                              skreśla się pkt 3;

                              (b)

                              pkt 10 otrzymuje brzmienie:

                                          „10.

                                          Środki przyznawane na podstawie art. 219 ust. 1, art. 220 ust. 1 oraz art. 221 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 jako środki mające na celu wspieranie rynków rolnych zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.”.

            Artykuł 2
      Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
         Sporządzono w Brukseli dnia 12 stycznia 2018 r.

               W imieniu Komisji

            Jean-Claude JUNCKER

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549.

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 908/2014 z dnia 6 sierpnia 2014 r. ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, przepisów dotyczących kontroli, zabezpieczeń i przejrzystości (Dz.U. L 255 z 28.8.2014, s. 59).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320).

         (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1758 z dnia 27 września 2017 r. ustanawiające formę i treść informacji rachunkowych, które należy przedłożyć Komisji do celów rozliczenia rachunków EFRG i EFRROW, jak również w celu monitorowania i prognozowania (Dz.U. L 250 z 28.9.2017, s. 1).

         (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).

         (6)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1).

         ZAŁĄCZNIK
         „
               ZAŁĄCZNIK I

                  DEKLARACJA ZARZĄDCZA

               (art. 3)
               Ja, …, Prezes …. Agencji Płatniczej, przedstawiam sprawozdanie finansowe tej Agencji Płatniczej za rok budżetowy od 16 października xx do 15 października xx+1.
               Oświadczam, na podstawie mojej własnej oceny i informacji, którymi dysponuję, w tym, między innymi, wyników prac służby audytu wewnętrznego, że:

                           —

                           przedstawione sprawozdanie, przedłożone w formie elektronicznej, stanowi, według mojej najlepszej wiedzy, prawdziwy, wyczerpujący i dokładny stan wydatków i wpływów za wymieniony powyżej rok budżetowy. W szczególności oświadczam, że wszystkie długi, zaliczki, gwarancje i zapasy, o których mi wiadomo, znajdują się na rachunkach, a wszystkie pobrane wpływy związane z EFRG i EFRROW zostały przekazane na odpowiedni rachunek,

                           —

                           wprowadziłem system dający wystarczającą pewność co do legalności i prawidłowości podstawowych transakcji, a dopuszczalność wniosków i, w przypadku rozwoju obszarów wiejskich, procedura przyznawania pomocy są zarządzane, kontrolowane i dokumentowane zgodnie z zasadami unijnymi.

                     Wydatki ujęte w sprawozdaniu finansowym zostały wykorzystane do przewidzianych celów, jak określono w rozporządzeniu (UE) nr 1306/2013.
               Ponadto potwierdzam, że wdrożono skuteczne i proporcjonalne środki zwalczania nadużyć finansowych zgodnie z art. 58 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 i uwzględniono zidentyfikowane rodzaje ryzyka.
               Niniejsze zapewnienie podlega jednak następującym zastrzeżeniom:
               Na koniec potwierdzam, że nie jest mi wiadomo o jakimkolwiek nieujawnionym fakcie, który mógłby szkodzić interesom finansowym Unii.
               Podpis
            ”