title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 688/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. wprowadzające w odniesieniu do 2011 r. odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 501/2008 ustanawiające dodatkowy harmonogram przedstawienia i selekcji programów informacyjnych i promocyjnych dotyczących świeżych warzyw i owoców na rynku wewnętrznym oraz w państwach trzecich

text:
               19.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 188/6

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 688/2011
   z dnia 18 lipca 2011 r.
   wprowadzające w odniesieniu do 2011 r. odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 501/2008 ustanawiające dodatkowy harmonogram przedstawienia i selekcji programów informacyjnych i promocyjnych dotyczących świeżych warzyw i owoców na rynku wewnętrznym oraz w państwach trzecich
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3/2008 z dnia 17 grudnia 2007 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym i w krajach trzecich (1), w szczególności jego art. 15,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3/2008 przewiduje, że sektory lub produkty, które mogą zostać objęte działaniami informacyjnymi i promocyjnymi finansowanymi w całości lub częściowo z budżetu Unii, ustala się z uwzględnieniem w szczególności konieczności rozwiązywania specyficznych lub przejściowych trudności w poszczególnych sektorach.

               (2)

               Artykuł 3 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3/2008 przewiduje, że produkty, które mogą zostać objęte działaniami informacyjnymi i promocyjnymi finansowanymi w całości lub częściowo z budżetu Unii i realizowanymi w państwach trzecich, są to w szczególności produkty, dla których istnieją możliwości wywozu lub nowe rynki zbytu w krajach trzecich, szczególnie w przypadku gdy nie będą konieczne refundacje wywozowe.

               (3)

               Sektor świeżych warzyw i owoców dotyka niespotykany dotąd kryzys związany z epidemią spowodowaną bakterią Escherichia coli. Epidemia ta doprowadziła do kryzysu zaufania konsumentów, którego przejawem jest znaczny spadek konsumpcji. Należy zatem odbudować zaufanie konsumentów do świeżych warzyw i owoców produkowanych w Unii.

               (4)

               Kryzys ten spowodował również poważne problemy gospodarcze, które mogą zagrozić przetrwaniu gospodarczemu znacznej liczby gospodarstw w sektorze świeżych warzyw i owoców w Unii. Należy zatem wzmocnić możliwości wywozu do państw trzecich świeżych warzyw i owoców produkowanych w Unii.

               (5)

               W tym kontekście wydaje się właściwe, aby stworzyć organizacjom zawodowym sektora świeżych warzyw i owoców możliwość korzystania ze współfinansowania Unii w ramach rozporządzenia (WE) nr 3/2008 oraz przedłożenia w tym celu w ciągu najbliższych tygodni programów informacyjnych i promocyjnych właściwym organom krajowym w celu ich selekcji i, w odpowiednim przypadku, ich przyjęcia przez Komisję przed końcem bieżącego roku. Programy te będą mogły zostać przedstawione poza rocznym trybem przyjmowania programów i zwykłym harmonogramem ustanowionym w art. 8 i 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 501/2008 z dnia 5 czerwca 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3/2008 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym i w krajach trzecich (2).

               (6)

               Należy zatem, w stosunku do 2011 r., wprowadzić odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 501/2008 w odniesieniu do programów informacyjnych i promocyjnych dotyczących świeżych warzyw i owoców na rynku wewnętrznym i w państwach trzecich.

               (7)

               Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W odniesieniu do roku 2011 oraz bez uszczerbku dla zwykłego harmonogramu rocznego, przewidzianego w art. 8 ust. 1 akapit drugi oraz art. 11 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 501/2008, w odniesieniu do programów informacyjnych i promocyjnych dotyczących świeżych warzyw i owoców na rynku wewnętrznym i w państwach trzecich stosuje się następujący dodatkowy harmonogram:

               a)

               organizacje branżowe i międzybranżowe, reprezentujące sektor świeżych warzyw i owoców, mogą przedstawiać swoje programy państwom członkowskim do dnia 16 sierpnia 2011 r.;

               b)

               państwa członkowskie przekazują Komisji tymczasowy wykaz wyselekcjonowanych programów najpóźniej do dnia 15 września 2011 r.;

               c)

               Komisja podejmuje decyzję, najpóźniej do dnia 15 listopada 2011 r., co do programów, które może współfinansować.

         Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 18 lipca 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 3 z 5.1.2008, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 147 z 6.6.2008, s. 3.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1212 z dnia 25 lipca 2016 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do standardowych procedur i formularzy na potrzeby przedkładania informacji zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
                  26.7.2016

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 199/6

            ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/1212
      z dnia 25 lipca 2016 r.
      ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do standardowych procedur i formularzy na potrzeby przedkładania informacji zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE
      (Tekst mający znaczenie dla EOG)
      KOMISJA EUROPEJSKA,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
      uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (1), w szczególności jej art. 99e ust. 3,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Zgodnie z art. 99e dyrektywy 2009/65/WE należy ustanowić wspólne procedury i formularze na potrzeby przedkładania informacji Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) przez właściwe organy w odniesieniu do sankcji i środków, które te właściwe organy nakładają.

                  (2)

                  W celu umożliwienia ESMA właściwego identyfikowania i rejestrowania informacji o sankcjach i środkach nałożonych zgodnie z art. 99 dyrektywy 2009/65/WE właściwe organy należy zobowiązać do tego, by przekazywane ESMA informacje o zgłaszanych sankcjach i środkach były szczegółowe i ujednolicone.

                  (3)

                  Należy unikać powielania wpisów oraz negatywnych sporów kompetencyjnych między licznymi organami przekazującymi informacje w poszczególnym państwie członkowskim. Wyznaczenie jednego punktu kontaktowego w każdym państwie członkowskim, który byłby odpowiedzialny za kontakty z ESMA, jest najbardziej skutecznym i najmniej uciążliwym sposobem realizacji tego celu.

                  (4)

                  W celu uwzględnienia istotnych informacji w rocznym sprawozdaniu na temat sankcji i środków, które ma być publikowane przez ESMA zgodnie z art. 99e ust. 1 dyrektywy 2009/65/WE, właściwe organy powinny przedstawiać informacje z wykorzystaniem specjalnych formularzy, wyraźnie wskazując, które artykuły dyrektywy 2009/65/WE zostały naruszone.

                  (5)

                  Przy przedstawianiu informacji o sankcjach i środkach administracyjnych podanych do publicznej wiadomości zgodnie z art. 99e ust. 2 dyrektywy 2009/65/WE należy jasno określić sankcje i środki, podając odpowiednie informacje szczegółowe. Należy zatem określić formularz, który byłby w tym celu wypełniany przez właściwe organy.

                  (6)

                  Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt wykonawczych standardów technicznych przedłożony Komisji przez ESMA.

                  (7)

                  ESMA nie przeprowadził otwartych konsultacji publicznych na temat projektu wykonawczych standardów technicznych, który stanowi podstawę niniejszego rozporządzenia, ani też nie przeanalizował potencjalnych kosztów i korzyści związanych z wprowadzeniem standardowych formularzy i procedur dla właściwych organów, ponieważ byłoby to nieproporcjonalne w stosunku do zakresu i skutków tych formularzy i procedur, biorąc pod uwagę, że adresatami niniejszych wykonawczych standardów technicznych są jedynie właściwe organy krajowe państw członkowskich, a nie uczestnicy rynku. ESMA zasięgnął opinii Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych powołanej zgodnie z art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (2),

            PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
      Artykuł 1
      Punkty kontaktowe
      1.   Właściwe organy wyznaczają dla każdego państwa członkowskiego pojedynczy punkt kontaktowy na potrzeby przekazywania informacji, o których mowa w art. 2 i 3, oraz na potrzeby zgłaszania wszelkich kwestii dotyczących przedkładania takich informacji.
      2.   Właściwe organy powiadamiają Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) o punktach kontaktowych, o których mowa w ust. 1.
      3.   ESMA wyznacza punkt kontaktowy odpowiedzialny za przyjmowanie informacji, o których mowa w art. 2, oraz za zawiadamianie o wszelkich kwestiach dotyczących przyjmowania informacji określonych w art. 2 i 3.
      4.   ESMA publikuje dane punktu kontaktowego, o którym mowa w ust. 3, na swojej stronie internetowej.
      Artykuł 2
      Coroczne przedkładanie informacji zbiorczych
      Właściwe organy przedstawiają ESMA informacje, o których mowa w art. 99e ust. 1 dyrektywy 2009/65/WE, wypełniając formularz określony w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
      Informacje te dotyczą wszystkich sankcji i środków nałożonych w poprzednim roku kalendarzowym.
      Formularz ten wypełniany jest elektronicznie i przesyłany do ESMA pocztą elektroniczną z wykorzystaniem punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 1 ust. 3, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku.
      Artykuł 3
      Procedury i formularze przedkładania informacji
      1.   Właściwe organy zgłaszają ESMA sankcje i środki administracyjne, o których mowa w art. 99e ust. 2 dyrektywy 2009/65/WE, wykorzystując istniejące interfejsy zapewnione przez systemy technologii informatycznych oraz odpowiednią bazę danych, ustanowione przez ESMA w celu zarządzania przyjmowaniem, przechowywaniem i publikacją informacji dotyczących tych sankcji i środków administracyjnych zgodnie z art. 99e dyrektywy 2009/65/WE.
      2.   Informacje o sankcjach i środkach administracyjnych przedkładane są ESMA w sprawozdaniu w formacie określonym w załączniku II.
      Artykuł 4
      Unieważnianie i aktualizacja sprawozdań
      1.   Jeżeli właściwy organ pragnie unieważnić sprawozdanie, które uprzednio przedstawił ESMA zgodnie z art. 3, unieważnia on istniejące sprawozdanie i przesyła nowe.
      2.   Jeżeli właściwy organ pragnie zaktualizować sprawozdanie, które uprzednio przedstawił ESMA zgodnie z art. 3, ponownie przedstawia on sprawozdanie po zaktualizowaniu informacji.
      Artykuł 5
      Wejście w życie i stosowanie
      Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
         Sporządzono w Brukseli dnia 25 lipca 2016 r.

               W imieniu Komisji

            Jean-Claude JUNCKER

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84).

         ZAŁĄCZNIK I

            Formularz na potrzeby corocznego przedkładania zbiorczych informacji dotyczących wszystkich nałożonych sankcji i środków

         Tekst z obrazka

            Zbiorcze informacje dotyczące wszystkich sankcji i środków nałożonych przez
            [nazwa właściwego organu] w [rok] r.
            NADAWCA:
            Państwo członkowskie:
            Właściwy organ:
            Adres:
            (dane kontaktowe osoby wyznaczonej do kontaktów)
            Imię i nazwisko:
            Telefon:
            Email:
            ODBIORCA:
            Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych
            (dane kontaktowe osoby wyznaczonej do kontaktów)
            Imię i nazwisko:
            Telefon:
            Email:
            Szanowny Panie/Szanowna Pani [wybrać odpowiednią formę]
            Zgodnie z art. 99e ust. 1 dyrektywy 2009/65/WE pragnę przedstawić zbiorcze informacje dotyczące wszystkich sankcji i środków nałożonych przez [nazwa właściwego organu].
            Sankcje:
            Przetransponowane do przepisów krajowych artykuły dyrektywy 2009/65/WE, które zostały naruszone
            Liczba nałożonych sankcji w okresie sprawozdawczym
            Kwota nałożonych sankcji w okresie sprawozdawczym
            [numer artykułu, ustępu, akapitu]
            [liczba sankcji]
            [kwota sankcji (*)]
            Ogółem sankcje
            [liczba sankcji ogółem (†)]
            [kwota sankcji ogółem (*) (†)]
            (*) Proszę wpisać wartość w euro lub w walucie krajowej. Jeśli dane sankcje odnoszą się nie tylko do naruszeń dotyczących odpowiednich artykułów dyrektywy 2009/65/WE, lecz także do innych przepisów, proszę dodać słowo „DANE ZBIORCZE” dla każdej wartości.
            (†) Ponieważ nałożone sankcje mogą dotyczyć więcej niż jednego przepisu, suma poszczególnych wierszy (odpowiadających liczbie sankcji/kwocie sankcji) może nie odpowiadać liczbie nałożonych sankcji ogółem/kwocie nałożonych sankcji ogółem.

         Tekst z obrazka

            Środki:
            Przetransponowane do przepisów krajowych artykuły dyrektywy 2009/65/WE, które zostały naruszone
            Liczba nałożonych środków w okresie sprawozdawczym
            [numer artykułu, ustępu, akapitu]
            [liczba środków]
            Środki ogółem
            [liczba środków ogółem (†)]
            (†) Ponieważ nałożone środki mogą dotyczyć więcej niż jednego przepisu, suma poszczególnych liczb środków może nie odpowiadać liczbie nałożonych środków ogółem.
            Z poważaniem
            [podpis]

         ZAŁĄCZNIK II

            Formularz na potrzeby przedstawiania informacji o sankcjach i środkach administracyjnych podanych do publicznej wiadomości

         Tekst z obrazka

            Pole
            Opis
            Rodzaj
            Ramy prawne
            Akronim unijnego aktu prawnego, na podstawie którego nałożono sankcję lub środek administracyjny.
            Obowiązkowe
            Państwo członkowskie
            Akronim państwa członkowskiego właściwego organu, który przedkłada informacje o sankcji lub środku administracyjnym.
            Obowiązkowe
            Identyfikator podmiotu
            Kod identyfikacyjny stosowany do jednoznacznego zidentyfikowania osoby prawnej, na którą została nałożona sankcja lub środek administracyjny.
            Obowiązkowe
            Kod właściwego organu
            Identyfikator właściwego organu, który przedkłada informacje o sankcji lub środku administracyjnym.
            Obowiązkowe
            Ramy prawne obowiązujące podmiot
            Akronim unijnego aktu prawnego mającego zastosowanie do podmiot, na który nałożono sankcję lub środek administracyjny.
            Obowiązkowe
            Pełna nazwa podmiotu
            Pełna nazwa podmiotu, na który nałożono sankcję lub środek administracyjny.
            Nieobowiązkowe
            Imię i nazwisko osoby fizycznej
            Imię i nazwisko osób fizycznych, na które nałożono sankcję lub środek administracyjny.
            Obowiązkowe (tylko w odniesieniu do osób fizycznych)
            Krajowy właściwy organ nakładający sankcję lub środek
            Akronim właściwego organu, który nałożył sankcję lub środek administracyjny.
            Obowiązkowe
            Tekst dowolny
            Tekst sankcji lub środka administracyjnego w języku, w którym zostały one nałożone.
            Obowiązkowe
            Tekst dowolny
            Tekst sankcji lub środka administracyjnego w innym języku (*).
            Nieobowiązkowe
            Data
            Data nałożenia przez właściwy organ sankcji lub środka administracyjnego.
            Obowiązkowe
            Termin zakończenia obowiązywania
            Data zakończenia obowiązywania sankcji lub środka administracyjnego.
            Nieobowiązkowe
            (*) Inny język może być językiem zwyczajowo używanym w dziedzinie finansów międzynarodowych lub innym językiem urzędowym państwa członkowskiego.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 465/2014 z dnia 6 maja 2014 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               7.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 134/40

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 465/2014
   z dnia 6 maja 2014 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 6 maja 2014 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  MA

                  37,5

                  MK

                  101,4

                  TN

                  109,1

                  TR

                  97,3

                  ZZ

                  86,3

                  0707 00 05

                  MA

                  35,6

                  MK

                  51,1

                  TR

                  125,0

                  ZZ

                  70,6

                  0709 93 10

                  MA

                  70,8

                  TR

                  113,5

                  ZA

                  31,4

                  ZZ

                  71,9

                  0805 10 20

                  EG

                  47,3

                  IL

                  73,9

                  MA

                  45,0

                  TN

                  68,6

                  TR

                  63,3

                  ZZ

                  59,6

                  0805 50 10

                  MA

                  35,6

                  TR

                  96,3

                  ZZ

                  66,0

                  0808 10 80

                  AR

                  109,1

                  BR

                  87,6

                  CL

                  115,7

                  CN

                  98,6

                  MK

                  30,8

                  NZ

                  135,5

                  US

                  158,7

                  ZA

                  111,3

                  ZZ

                  105,9

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 765/2014 z dnia 11 lipca 2014 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

text:
               16.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 209/7

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 765/2014
   z dnia 11 lipca 2014 r.
   dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

               (2)

               Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

               (3)

               Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3 tej tabeli.

               (4)

               Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana odnośnie do towarów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez osobę, której udzielono tej informacji, przez pewien okres zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2). Okres ten powinien wynosić trzy miesiące.

               (5)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku klasyfikuje się w Nomenklaturze scalonej do kodu CN wskazanego w kolumnie 2 tej tabeli.
   Artykuł 2
   Wiążąca informacja taryfowa, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
   Artykuł 3
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 11 lipca 2014 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Algirdas ŠEMETA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK

                  Opis towarów

                  Klasyfikacja
                  (kod CN)

                  Uzasadnienie

                  (1)

                  (2)

                  (3)

                  Mieszanka owoców zamrożonych składająca się z (w % masy):

                              truskawek

                              55

                              bananów

                              20

                              ananasów

                              15

                              borówek czarnych

                              10

                        Produkt jest pakowany w torebki zawierające zamrożone owoce w kawałkach, gotowe do zmiksowania w blenderze.

                  0811 10 90

                  Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1, 3b) i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej oraz brzmienie kodów CN 0811, 0811 10 i 0811 10 90.
                  Produkt jest mieszanką różnych owoców zamrożonych. Jego zasadniczy charakter nadają mu truskawki, z uwagi na to, że stanowią one największą część produktu.
                  Produkt należy zatem klasyfikować do kodu CN 0811 10 90 jako truskawki i poziomki.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2017 z dnia 11 listopada 2015 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do skorygowanych współczynników służących do obliczania wymogu kapitałowego dla ryzyka walutowego w przypadku walut powiązanych z euro zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               12.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 295/21

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2017
   z dnia 11 listopada 2015 r.
   ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do skorygowanych współczynników służących do obliczania wymogu kapitałowego dla ryzyka walutowego w przypadku walut powiązanych z euro zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (1), w szczególności jej art. 109a ust. 2 lit. c),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W korektach określonych w niniejszym rozporządzeniu uwzględniono szczegółowe kryteria określone w art. 188 ust. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 (2).

               (2)

               W celu zapewnienia spójnego traktowania walut powiązanych z euro przy obliczaniu wymogu kapitałowego dla ryzyka walutowego należy zastosować skorygowane współczynniki dla ryzyka walutowego związanego z kursami wymiany między euro i walutami powiązanymi z euro, jak również związanego z kursami wymiany dwóch walut powiązanych z euro.

               (3)

               Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt wykonawczych standardów technicznych przedłożony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych.

               (4)

               Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych przeprowadził otwarte konsultacje społeczne na temat projektu wykonawczych standardów technicznych, który stanowi podstawę niniejszego rozporządzenia, przeanalizował potencjalne koszty i korzyści oraz zwrócił się o wydanie opinii do Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji powołanej na podstawie art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (3),

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Skorygowane współczynniki dla ryzyka walutowego, w przypadku gdy lokalną lub obcą walutą jest euro
   W przypadku gdy lokalną lub obcą walutą jest euro, do celów art. 188 ust. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 2015/35 współczynnik 25 % zastępuje się współczynnikiem:

               a)

               0,39 %, gdy drugą walutą jest korona duńska (DKK);

               b)

               1,81 %, gdy drugą walutą jest lew (BGN);

               c)

               2,18 %, gdy drugą walutą jest frank zachodnioafrykański CFA (BCEAO) (XOF);

               d)

               1,96 %, gdy drugą walutą jest frank środkowoafrykański CFA (BEAC) (XAF);

               e)

               2,00 %, gdy drugą walutą jest frank komoryjski (KMF).

         Artykuł 2
   Skorygowane współczynniki dla ryzyka walutowego, w przypadku gdy lokalna i obca waluta są powiązane z euro
   Do celów art. 188 ust. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 współczynnik 25 % zastępuje się współczynnikiem:

               a)

               2,24 %, gdy dwie waluty to DKK i BGN;

               b)

               2,62 %, gdy dwie waluty to DKK i XOF;

               c)

               2,40 %, gdy dwie waluty to DKK i XAF;

               d)

               2,44 %, gdy dwie waluty to DKK i KMF;

               e)

               4,06 %, gdy dwie waluty to BGN i XOF;

               f)

               3,85 %, gdy dwie waluty to BGN i XAF;

               g)

               3,89 %, gdy dwie waluty to BGN i KMF;

               h)

               4,23 %, gdy dwie waluty to XOF i XAF;

               i)

               4,27 %, gdy dwie waluty to XOF i KMF;

               j)

               4,04 %, gdy dwie waluty to XAF i KMF.

         Artykuł 3
   Wejście w życie
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 11 listopada 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 12 z 17.1.2015, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48).


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1130/2014 z dnia 22 października 2014 r. otwierające na rok 2015 kontyngent taryfowy na przywóz do Unii Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Norwegii otrzymanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2014

text:
               24.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 305/104

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1130/2014
   z dnia 22 października 2014 r.
   otwierające na rok 2015 kontyngent taryfowy na przywóz do Unii Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Norwegii otrzymanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2014
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 1216/2009 i (WE) nr 614/2009 (1), w szczególności jego art. 16 ust. 1 lit. a),
   uwzględniając decyzję Rady 2004/859/WE z dnia 25 października 2004 r. w sprawie zawarcia Umowy w formie Wymiany Listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii odnośnie Protokołu 2 do dwustronnej Umowy o Wolnym Handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii (2), w szczególności jej art. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii z dnia 14 maja 1973 r. (3) („dwustronna Umowa o wolnym handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii”) oraz Protokół 3 do Porozumienia EOG (4) określają zasady handlu między Umawiającymi się Stronami dotyczące niektórych produktów rolnych i przetworzonych produktów rolnych.

               (2)

               Protokół 3 do Porozumienia EOG przewiduje zerową stawkę cła mającą zastosowanie do wód zawierających dodatek cukru lub innej substancji słodzącej lub aromatyzowanych, objętych kodem CN 2202 10 00, oraz do innych napojów bezalkoholowych, niezawierających produktów objętych pozycjami od 0401 do 0404 lub tłuszczu uzyskanego z produktów objętych pozycjami od 0401 do 0404, sklasyfikowanych w ramach kodu CN 2202 90 10.

               (3)

               Zerową stawkę celną na przedmiotowe wody i inne napoje tymczasowo zawieszono na nieokreślony okres czasu w stosunku do Norwegii w drodze Umowy w formie Wymiany Listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie protokołu 2 do obustronnej Umowy o Wolnym Handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii (5) (zwanej dalej „Umową w formie wymiany listów”), zatwierdzonej decyzją 2004/859/WE. Zgodnie z Umową w formie wymiany listów bezcłowy przywóz towarów objętych kodami CN 2202 10 00 i ex 2202 90 10 pochodzących z Norwegii jest dozwolony tylko w granicach kontyngentu bezcłowego. Za przywóz towarów przekraczających przydział kontyngentu należy zapłacić cło.

               (4)

               W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 1322/2013 (6) przewidziano, że tymczasowe zawieszenie systemu zwolnień z opłat celnych nie będzie stosowane do przywozu do Unii przedmiotowych wód i napojów od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2014 r., gwarantując w ten sposób tym towarom nieograniczony bezcłowy dostęp do rynku Unii.

               (5)

               Kontyngent taryfowy na przedmiotowe wody i napoje na 2015 r. ma zostać otwarty zgodnie z Umową w formie wymiany listów. Ostatni roczny kontyngent taryfowy został otwarty na rok 2013 rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1085/2012 (7).Ponieważ na rok 2014 kontyngentu nie otwarto, wielkość kontyngentu na 2015 r. powinna pozostać na takim samym poziomie jak w 2013 r.

               (6)

               W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 (8) określono zasady dotyczące zarządzania kontyngentami taryfowymi. Kontyngentami taryfowymi otwartymi na mocy niniejszego rozporządzenia należy zarządzać zgodnie z tymi zasadami.

               (7)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Handlu Produktami Rolnymi Przetworzonymi, Niewymienionymi w Załączniku I,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   1.   Na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2015 r. otwiera się bezcłowy kontyngent taryfowy określony w załączniku dla towarów pochodzących z Norwegii wymienionych w tym załączniku oraz na zasadach w nim określonych.
   2.   Do towarów wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie reguły pochodzenia określone w Protokole 3 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii z dnia 14 maja 1973 r.
   3.   Do przywożonych ilości przekraczających wielkość kontyngentu stosuje się preferencyjne cło w wysokości 0,047 EUR/litr.
   Artykuł 2
   Unijne kontyngenty taryfowe, o których mowa w art. 1 ust. 1, są zarządzane przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
   Artykuł 3
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2015 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 22 października 2014 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 370 z 17.12.2004, s. 70.

      (3)  Dz.U. L 171 z 27.6.1973, s. 2.

      (4)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

      (5)  Dz.U. L 370 z 17.12.2004, s. 72.

      (6)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1322/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie przyznania na rok 2014 nieograniczonego bezcłowego dostępu do rynku Unii niektórym towarom pochodzącym z Norwegii otrzymanym w wyniku przetwarzania produktów rolnych objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 1216/2009 (Dz.U. L 333 z 12.12.2013, s. 68).

      (7)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1085/2012 z dnia 20 listopada 2012 r. otwierające na rok 2013 kontyngent taryfowy na przywóz do Unii Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Norwegii otrzymanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 1216/2009 (Dz.U. L 322 z 21.11.2012, s. 2).

      (8)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK
      Bezcłowe kontyngenty taryfowe na rok 2015 stosowane przy przywozie do Unii towarów pochodzących z Norwegii

                  Numer porządkowy

                  Kod CN

                  Opis produktu

                  Wielkość kontyngentu

                  09.0709

                  2202 10 00

                              —

                              Wody, włącznie z wodami mineralnymi i wodami gazowanymi, zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego, lub wody aromatyzowane

                  17,303 mln litrów

                  ex 2202 90 10

                              —

                              Pozostałe napoje bezalkoholowe zawierające cukier (sacharozę lub cukier inwertowany)


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1354/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. wyłączające podrejony ICES 27 i 28.2 z niektórych ograniczeń nakładu połowowego na rok 2014 zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1098/2007 ustanawiającym wieloletni plan w zakresie zasobów dorsza w Morzu Bałtyckim oraz połowów tych zasobów

text:
               18.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 341/34

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1354/2013
   z dnia 17 grudnia 2013 r.
   wyłączające podrejony ICES 27 i 28.2 z niektórych ograniczeń nakładu połowowego na rok 2014 zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1098/2007 ustanawiającym wieloletni plan w zakresie zasobów dorsza w Morzu Bałtyckim oraz połowów tych zasobów
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1098/2007 z dnia 18 września 2007 r. ustanawiające wieloletni plan w zakresie zasobów dorsza w Morzu Bałtyckim oraz połowów tych zasobów, zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 779/97 (1), w szczególności jego art. 29 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W rozporządzeniu (WE) nr 1098/2007 ustanowiono przepisy dotyczące ustalenia ograniczeń nakładu połowowego zasobów dorsza w Morzu Bałtyckim.

               (2)

               Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1098/2007 w załączniku II do rozporządzenia Rady (UE) nr 1180/2013 (2) ustalono ograniczenia nakładu połowowego w Morzu Bałtyckim na rok 2014.

               (3)

               Zgodnie z art. 29 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1098/2007 Komisja może podjąć decyzję o wyłączeniu podrejonów ICES 27 i 28.2 z niektórych ograniczeń nakładu połowowego, jeżeli w ostatnim okresie sprawozdawczym połowy dorsza były niższe od określonego progu.

               (4)

               W świetle sprawozdań przedstawionych przez państwa członkowskie oraz opinii Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa należy w roku 2014 wyłączyć podrejony 27 i 28.2 z wymienionych ograniczeń nakładu połowowego.

               (5)

               Rozporządzenie (UE) nr 1180/2013 r. będzie obowiązywać od dnia 1 stycznia 2014 r. W celu zapewnienia spójności z tym rozporządzeniem niniejsze rozporządzenie należy również stosować od dnia 1 stycznia 2014 r.

               (6)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Artykuł 8 ust. 1 lit. b), ust. 3, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1098/2007 nie mają zastosowania do podrejonów ICES 27 i 28.2 w roku 2014.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2013 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 248 z 22.9.2007, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1180/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2014 w odniesieniu do pewnych stad ryb i grup stad ryb na wodach Morza Bałtyckiego (Dz.U. L 313 z 22.11.2013, s. 4).


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 969/2012 z dnia 19 października 2012 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 290/9

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 969/2012
   z dnia 19 października 2012 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 19 października 2012 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,
         José Manuel SILVA RODRÍGUEZ

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  MA

                  67,8

                  MK

                  39,0

                  ZZ

                  53,4

                  0707 00 05

                  MK

                  30,8

                  TR

                  133,0

                  ZZ

                  81,9

                  0709 93 10

                  TR

                  116,6

                  ZZ

                  116,6

                  0805 50 10

                  AR

                  87,1

                  CL

                  97,2

                  TR

                  89,8

                  ZA

                  92,9

                  ZZ

                  91,8

                  0806 10 10

                  BR

                  277,7

                  MK

                  80,9

                  TR

                  149,0

                  ZZ

                  169,2

                  0808 10 80

                  AR

                  216,2

                  MK

                  29,8

                  NZ

                  139,3

                  US

                  143,5

                  ZA

                  93,1

                  ZZ

                  124,4

                  0808 30 90

                  CN

                  92,8

                  TR

                  113,5

                  ZZ

                  103,2

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1206/2011 z dnia 22 listopada 2011 r. ustanawiające wymogi dotyczące identyfikacji statków powietrznych do celów dozorowania w jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               23.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 305/23

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1206/2011
   z dnia 22 listopada 2011 r.
   ustanawiające wymogi dotyczące identyfikacji statków powietrznych do celów dozorowania w jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 552/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie interoperacyjności Europejskiej Sieci Zarządzania Ruchem Lotniczym (rozporządzenie w sprawie interoperacyjności) (1), w szczególności jego art. 3 ust. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiającego ramy tworzenia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej (rozporządzenie ramowe) (2) Komisja upoważniła Eurocontrol do opracowania wymogów dotyczących skuteczności działania i interoperacyjności systemów dozorowania w ramach europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym (EATMN). Niniejsze rozporządzenie oparte jest na sprawozdaniu z dnia 9 lipca 2010 r. przygotowanym w związku z tym upoważnieniem.

               (2)

               Przed zapewnieniem statkom powietrznym służb ruchu lotniczego przy użyciu systemu dozorowania należy ustalić indywidualną identyfikację statków powietrznych zgodnie z procedurami Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO).

               (3)

               Jednolite działanie uzależnione jest od jednoznacznej i ciągłej identyfikacji poszczególnych statków powietrznych eksploatowanych w ramach ogólnego ruchu lotniczego zgodnie z przepisami wykonywania lotów według wskazań przyrządów w całej jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej.

               (4)

               Aktualna metoda indywidualnej identyfikacji statków powietrznych wykorzystuje indywidualne kody transpondera wtórnego radaru dozorowania (kody SSR), przydzielane zgodnie z procedurami ICAO i planem żeglugi powietrznej dla regionu Europy.

               (5)

               Wzrost ruchu lotniczego w ostatniej dekadzie skutkuje częstym brakiem indywidualnych kodów SSR w okresach szczytu, w związku z czym nie można obecnie zagwarantować indywidualnej identyfikacji statków powietrznych w europejskiej przestrzeni powietrznej.

               (6)

               Aby ograniczyć zapotrzebowanie na przydział indywidualnych kodów SSR do celów identyfikacji statków powietrznych, w określonych częściach jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej należy w sposób zharmonizowany wprowadzić wstępnie operacyjną możliwość wykorzystywania funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół”.

               (7)

               W celu optymalizacji dostępności indywidualnych kodów SSR konieczne jest zastosowanie udoskonalonych i zharmonizowanych możliwości automatycznego przydziału kodów SSR statkom powietrznym przez te instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej, które nie będą miały możliwości stosowania funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół”.

               (8)

               Konieczne jest wprowadzenie w całej jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej możliwości wykorzystywania funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół” w celu sprostania zapotrzebowaniu na indywidualne kody SSR służące identyfikacji ogólnego ruchu lotniczego realizowanego zgodnie z przepisami wykonywania lotów według wskazań przyrządów.

               (9)

               Cel w postaci ograniczenia zapotrzebowania na przydzielanie indywidualnych kodów SSR poprzez użycie funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół” można osiągnąć w najlepszy sposób, gdy do identyfikowania lotów kwalifikujących się do przydzielenia uzgodnionego kodu wyróżnionego wykorzysta się zintegrowany system wstępnego opracowywania planu lotu, a instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej przydzielały będą uzgodniony kod wyróżniony tym kwalifikującym się lotom w wyniku pomyślnej identyfikacji za pomocą funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół”.

               (10)

               Funkcja identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół” może być wykorzystywana do indywidualnej identyfikacji statków powietrznych jedynie wtedy, gdy instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej wprowadzą odpowiednie czujniki dozorowania, systemy przetwarzania i rozpowszechniania danych dozorowania, systemy przetwarzania danych o locie, systemy łączności powietrze-ziemia i ziemia-ziemia, systemy zobrazowania danych oraz odpowiednie procedury i szkolenia dla personelu.

               (11)

               Stopień rzeczywistego skorzystania przez instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej z możliwości wykorzystywania funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół” do ograniczenia zapotrzebowania na przydzielanie indywidualnych kodów SSR uzależniony jest od poziomu wyposażenia statków powietrznych z funkcją identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół”, od stopnia, w jakim trasy tych statków powietrznych znajdują się w ciągłym zasięgu systemów zapewniających taką możliwość, a także od ogólnego wymogu zapewnienia efektywnych i bezpiecznych operacji.

               (12)

               Kontrolerzy powinni otrzymywać ostrzeżenia o niezamierzonym przydzieleniu takich samych kodów SSR więcej niż jednemu statkowi powietrznemu, aby zapobiec ewentualnej błędnej identyfikacji statków powietrznych.

               (13)

               Jednolite stosowanie określonych procedur w ramach jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej ma kluczowe znaczenie dla uzyskania interoperacyjności i jednolitego działania.

               (14)

               Wszelkie zmiany dotyczące urządzeń i służb wprowadzane w związku z wykonaniem niniejszego rozporządzenia powinny zostać uwzględnione przez państwa członkowskie w europejskim planie żeglugi powietrznej ICAO w drodze zwykłej procedury wnioskowania zmian.

               (15)

               Niniejsze rozporządzenie nie powinno obejmować działań wojskowych i szkolenia wojskowego, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 549/2004.

               (16)

               W celu utrzymania lub podniesienia istniejących poziomów bezpieczeństwa operacji należy zobowiązać państwa członkowskie do zapewnienia przeprowadzania przez właściwe podmioty oceny bezpieczeństwa, w tym procesów identyfikacji zagrożeń, oceny i ograniczania ryzyka. Zharmonizowane wdrożenie tych procesów do systemów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia wymaga określenia szczegółowych wymogów bezpieczeństwa w odniesieniu do wszystkich wymogów dotyczących interoperacyjności i skuteczności działania.

               (17)

               Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 552/2004 przepisy wykonawcze dotyczące interoperacyjności powinny opisywać określone procedury oceny zgodności stosowane do oceny zgodności lub przydatności do wykorzystania części składowych, a także do weryfikacji systemów.

               (18)

               W przypadku służb ruchu lotniczego zapewnianych przede wszystkim na rzecz statków powietrznych eksploatowanych w ramach ogólnego ruchu lotniczego pod nadzorem wojskowym, ograniczenia związane z udzielaniem zamówień mogłyby uniemożliwić stosowanie się do niniejszego rozporządzenia.

               (19)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Jednolitej Przestrzeni Powietrznej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejsze rozporządzenie ustanawia wymogi dotyczące systemów służących do dostarczania informacji o dozorowaniu, ich części składowych i procedur towarzyszących w celu zapewnienia jednoznacznej i ciągłej indywidualnej identyfikacji statków powietrznych w ramach EATMN.
   Artykuł 2
   Zakres
   1.   Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do sieci dozorowania składającej się z:

               a)

               pokładowych części składowych systemów dozorowania oraz ich procedur towarzyszących;

               b)

               naziemnych systemów dozorowania, ich części składowych i procedur towarzyszących;

               c)

               systemów i procedur służb ruchu lotniczego, w szczególności systemów przetwarzania danych o locie, systemów przetwarzania danych dozorowania oraz systemów interfejsów człowiek-maszyna;

               d)

               systemów łączności ziemia-ziemia i powietrze-ziemia, ich części składowych i procedur towarzyszących wykorzystywanych do rozpowszechniania danych dozorowania.

         2.   Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do wszystkich lotów wykonywanych w ramach ogólnego ruchu lotniczego zgodnie z przepisami wykonywania lotów według wskazań przyrządów w przestrzeni powietrznej określonej w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (3).
   Artykuł 3
   Definicje
   Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje zawarte w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 549/2004.
   Stosuje się ponadto następujące definicje:

               1)

               „identyfikacja statku powietrznego” oznacza grupę liter, cyfr lub kombinację obu tych rodzajów znaków, która jest identyczna ze znakiem wywoławczym statku powietrznego używanym w łączności ziemia-powietrze, lub stanowi jego zakodowany odpowiednik, i wykorzystywana jest do identyfikowania statku powietrznego w łączności ziemia-ziemia służb ruchu lotniczego;

               2)

               „kod SSR” oznacza jeden z 4 096 kodów identyfikacyjnych wtórnego radaru dozorowania, który może być przesyłany przez pokładowe części składowe systemów dozorowania;

               3)

               „indywidualny kod SSR” oznacza czterocyfrowy kod identyfikacyjny wtórnego radaru dozorowania, w którym ostatnie dwie cyfry są różne od „00”;

               4)

               „identyfikacja statku powietrznego „łączem w dół”” oznacza identyfikację statku powietrznego przesyłaną przez pokładowe części składowe systemów dozorowania za pomocą systemu dozorowania powietrze-ziemia;

               5)

               „kod wyróżniony” oznacza indywidualny kod SSR przeznaczony do celów specjalnych;

               6)

               „lot tranzytowy” oznacza lot, który wkracza w określoną przestrzeń powietrzną z sąsiedniego sektora, a następnie przelatuje przez określoną przestrzeń powietrzną i opuszcza określoną przestrzeń powietrzną, wkraczając w sąsiedni sektor poza określoną przestrzenią powietrzną;

               7)

               „lot przylatujący” oznacza lot, który wkracza w określoną przestrzeń powietrzną z sąsiedniego sektora, a następnie przelatuje przez określoną przestrzeń powietrzną i ląduje w miejscu przeznaczenia znajdującym się w określonej przestrzeni powietrznej;

               8)

               „lot odlatujący” oznacza lot, który rozpoczyna się na lotnisku znajdującym w określonej przestrzeni powietrznej, a następnie przelatuje przez określoną przestrzeń powietrzną i albo ląduje na lotnisku znajdującym się w określonej przestrzeni powietrznej, albo opuszcza określoną przestrzeń powietrzną, wkraczając w sąsiedni sektor poza określoną przestrzenią powietrzną;

               9)

               „operator” oznacza osobę, instytucję lub przedsiębiorstwo zajmujące się eksploatacją lub oferujące eksploatację statku powietrznego;

               10)

               „wykaz przydzielonych kodów” oznacza dokument zawierający ogólny podział kodów SSR pomiędzy państwami członkowskimi i organami służb ruchu lotniczego (ATS), uzgodniony przez państwa członkowskie i opublikowany w planie żeglugi powietrznej dla regionu Europy;

               11)

               „sieć dozorowania współpracującego” oznacza sieć dozorowania wymagającą do ustalenia pozycji danych dozorowania zarówno naziemnych, jak i pokładowych części składowych;

               12)

               „zintegrowany system wstępnego opracowywania planu lotu” oznacza system będący częścią europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym, poprzez który w ramach przestrzeni powietrznej podlegającej niniejszemu rozporządzeniu działa scentralizowany system opracowania i rozprowadzania planów lotu, do którego zadań należy odbieranie, zatwierdzanie i rozprowadzanie planów lotu.

         Artykuł 4
   Wymogi w zakresie skuteczności działania
   1.   Państwa członkowskie odpowiedzialne za zapewnianie służb ruchu lotniczego w przestrzeni powietrznej określonej w załączniku I zapewniają możliwość ustalenia indywidualnej identyfikacji statków powietrznych za pomocą identyfikacji statku powietrznego poprzez „łącze w dół” w odniesieniu do:

               a)

               co najmniej 50 % wszystkich lotów tranzytowych w określonej przestrzeni powietrznej danego państwa członkowskiego; oraz

               b)

               co najmniej 50 % ogólnej łącznej liczby wszystkich lotów przylatujących i odlatujących w określonej przestrzeni powietrznej danego państwa członkowskiego.

         2.   Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej zapewniają, najpóźniej do dnia 2 stycznia 2020 r., niezbędny potencjał sieci dozorowania współpracującego umożliwiający im indywidualną identyfikację statków powietrznych dzięki funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół”.
   3.   Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej ustalające indywidualną identyfikację statków powietrznych dzięki funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół” zapewniają zgodność z wymogami określonymi w załączniku II.
   4.   Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej ustalające indywidualną identyfikację statków powietrznych przy użyciu indywidualnych kodów SSR poza przestrzenią powietrzną określoną w załączniku I zapewniają zgodność z wymogami określonymi w załączniku III.
   5.   Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej zapewniają:

               a)

               wdrożenie systemów, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d), w sposób konieczny do spełnienia wymogów określonych w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu;

               b)

               wdrożenie systemów lub procedur, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d), w sposób konieczny do informowania kontrolerów w razie niezamierzonego przydzielenia takich samych kodów SSR.

         6.   Państwa członkowskie zapewniają:

               a)

               zgłaszanie rejonów przestrzeni powietrznej do centralnej służby przetwarzania i dystrybucji planów lotu, o której mowa w pkt 1 załącznika II, tak by spełnić wymogi ust. 1 i 2 niniejszego artykułu oraz lit. b) niniejszego ustępu;

               b)

               informowanie przez zintegrowany system wstępnego opracowywania planu lotu wszystkich zainteresowanych instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej o lotach kwalifikujących się do zastosowania kodu wyróżnionego, o którym mowa w lit. c);

               c)

               uzgodnienie pojedynczego kodu wyróżnionego przez wszystkie państwa członkowskie i koordynację z europejskimi państwami trzecimi w celu przydzielania go jedynie statkom powietrznym, których indywidualna identyfikacja ustalana jest za pomocą funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół”.

         Artykuł 5
   Wymogi bezpieczeństwa
   1.   Państwa członkowskie zapewniają przeprowadzenie przez zainteresowane podmioty oceny bezpieczeństwa, w tym identyfikacji zagrożeń, oceny i ograniczania ryzyka, przed wprowadzeniem jakichkolwiek zmian do istniejących systemów, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d), bądź przed wprowadzeniem nowych systemów.
   2.   W trakcie oceny, o której mowa w ust. 1, bierze się pod uwagę przynajmniej wymogi ustanowione w załączniku IV.
   Artykuł 6
   Zgodność części składowych lub ich przydatność do wykorzystania
   Przed wydaniem deklaracji WE o zgodności lub przydatności do wykorzystania przewidzianej w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 552/2004, producenci części składowych systemów, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, bądź ich autoryzowani przedstawiciele mający siedzibę w Unii, oceniają zgodność tych części składowych lub ich przydatność do wykorzystania zgodnie z wymogami ustanowionymi w załączniku V.
   Procesy certyfikacji zgodne z wymogami określonymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (4) uznaje się jednak za dopuszczalne procedury dla oceny zgodności części składowych, jeśli obejmują one wykazanie zgodności z obowiązującymi wymogami dotyczącymi skuteczności działania i bezpieczeństwa ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
   Artykuł 7
   Weryfikacja systemów
   1.   Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej, które mogą wykazać lub już wykazały, iż spełniają warunki ustanowione w załączniku VI, przeprowadzają weryfikację systemów, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d), zgodnie z wymogami ustanowionymi w części A załącznika VII.
   2.   Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej, które nie mogą wykazać, iż spełniają warunki określone w załączniku VI, zlecają wyznaczonej instytucji weryfikację systemów, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d). Weryfikację przeprowadza się zgodnie z wymogami ustanowionymi w części B załącznika VII.
   3.   Procesy certyfikacji zgodne z rozporządzeniem (WE) nr 216/2008 uznaje się za dopuszczalne procedury dla weryfikacji systemów, jeśli obejmują one wykazanie zgodności z obowiązującymi wymogami dotyczącymi skuteczności działania i bezpieczeństwa ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
   Artykuł 8
   Dodatkowe wymogi dotyczące instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej
   1.   Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej zapewniają należyte zaznajomienie wszystkich odpowiednich pracowników z wymogami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu oraz właściwie ich przeszkolenie na potrzeby wykonywanych przez nich zadań.
   2.   Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej:

               a)

               opracowują i przechowują podręczniki obsługi zawierające konieczne instrukcje i informacje umożliwiające wszystkim odpowiednim pracownikom stosowanie niniejszego rozporządzenia;

               b)

               dopilnowują, aby podręczniki, o których mowa w lit. a), były dostępne i uaktualniane, a ich aktualizacja i dystrybucja podlegały właściwemu zarządzaniu jakością i konfiguracją dokumentów;

               c)

               dopilnowują, aby metody pracy i procedury operacyjne były zgodne z niniejszym rozporządzeniem.

         Artykuł 9
   Dodatkowe wymogi dotyczące operatorów
   1.   Operatorzy podejmują niezbędne środki, aby zapewnić znajomość właściwych przepisów niniejszego rozporządzenia wśród swoich pracowników obsługujących urządzenia dozorowania oraz zajmujących się ich obsługą techniczną, a także właściwe przeszkolenie tych pracowników na potrzeby wykonywanych przez nich zadań, a także dostępność w kabinie pilota instrukcji dotyczących korzystania z tych urządzeń.
   2.   Operatorzy podejmują niezbędne środki, aby zapewnić działanie w statku powietrznym funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół”, jeśli z operacyjnego punktu widzenia jest to wymagane w oparciu o art. 4 ust. 1 i 2.
   3.   Operatorzy zapewniają zgodność ustawień funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół”, o której mowa w ust. 4, z pozycją 7 „identyfikacja statku powietrznego” planu lotu, o którym mowa w pkt 2 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1033/2006 (5).
   4.   Operatorzy statków powietrznych wyposażonych w możliwość zmiany funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół”, o której mowa w ust. 2, gdy statek znajduje się w powietrzu, dbają o to, by funkcja identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół” nie była zmieniania w trakcie lotu, chyba że zażąda tego instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej.
   Artykuł 10
   Dodatkowe wymogi dotyczące państw członkowskich
   Państwa członkowskie zapewniają zgodność z niniejszym rozporządzeniem, w tym publikują odpowiednie informacje w krajowych zbiorach informacji lotniczych.
   Artykuł 11
   Wyłączenia
   1.   W szczególnych przypadkach dotyczących stref podejścia, gdzie służby ruchu lotniczego są zapewniane przez jednostki wojskowe lub podlegają nadzorowi wojskowemu, oraz gdy ograniczenia związane z udzielaniem zamówień uniemożliwiają spełnienie wymogów art. 4 ust. 2, państwa członkowskie przekazują Komisji najpóźniej do dnia 31 grudnia 2017 r. termin dostosowania do identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół”, co nie może nastąpić później niż do dnia 2 stycznia 2025 r.
   2.   W porozumieniu z menedżerem sieci i nie później niż do dnia 31 grudnia 2018 r. Komisja może dokonać weryfikacji wyłączeń zgłoszonych na podstawie ust. 1, mogących mieć istotny wpływ na EATMN.
   Artykuł 12
   Wejście w życie i stosowanie
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 9 lutego 2012 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 22 listopada 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 26.

      (2)  Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 20.

      (4)  Dz.U. L 79 z 19.3.2008, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 186 z 7.7.2006, s. 46.

      ZAŁĄCZNIK I

         Przestrzeń powietrzna określona w artykule 4 ust. 1 i 4

      Przestrzeń powietrzna, o której mowa w art. 4 ust. 1 i 4, obejmuje rejony informacji powietrznej (FIR) oraz górne rejony informacji powietrznej (UIR):

                  (1)

                  Wien FIR;

                  (2)

                  Praha FIR;

                  (3)

                  Brussels FIR/UIR;

                  (4)

                  Bordeaux, Brest, Marseille, Paris oraz Reims FIR, a także France UIR;

                  (5)

                  Bremen, Langen and Munchen FIRs, oraz Hannover i Rhein UIRs;

                  (6)

                  Athinai FIR oraz Hellas UIR;

                  (7)

                  Budapest FIR;

                  (8)

                  Brindisi FIR/UIR, Milano FIR/UIR i Roma FIR/UIR;

                  (9)

                  Amsterdam FIR;

                  (10)

                  Bucharest FIR.

      ZAŁĄCZNIK II

         Wymogi w zakresie skuteczności działania, o których mowa w art. 4 ust. 3

                  1.

                  Rejony przestrzeni powietrznej, w których indywidualna identyfikacja statków powietrznych odbywa się poprzez funkcję identyfikacji statków powietrznych „łączem w dół”, są zgłaszane do centralnej służby przetwarzania i dystrybucji planów lotu, aby zasilić zintegrowany system wstępnego opracowywania planu lotu.

                  2.

                  Z wyjątkiem sytuacji, gdy ma zastosowanie jeden z warunków podanych w pkt 3, kod wyróżniony, ustalony zgodnie z art. 4 ust. 6 lit. c), przydziela się odlatującemu statkowi powietrznemu lub statkowi powietrznemu, w odniesieniu do którego zgodnie z pkt 6 wymagana jest zmiana kodu, jeżeli ziściły się następujące warunki:

                              a)

                              identyfikacja statku powietrznego „łączem w dół” odpowiada właściwemu wpisowi w planie lotu dla tego statku powietrznego;

                              b)

                              zintegrowany system wstępnego opracowywania planu lotu przekazał, że statek powietrzny kwalifikuje się do przydzielenia mu kodu wyróżnionego.

                  3.

                  Kodu wyróżnionego nie przydziela się statkom powietrznym, o których mowa w pkt 2, jeżeli ziścił się którykolwiek z następujących warunków:

                              a)

                              instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej, doświadczająca nieplanowanych przerw w funkcjonowaniu naziemnego czujnika dozorowania, uruchomiła środki awaryjne wymagające przydzielenia statkom powietrznym indywidualnych kodów SSR;

                              b)

                              specjalne wojskowe środki awaryjne wymagają przydzielenia statkom powietrznym indywidualnych kodów SSR przez instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej;

                              c)

                              statek powietrzny kwalifikujący się do przydzielenia kodu wyróżnionego, ustalonego zgodnie z art. 4 ust. 6 lit. c), opuszcza lub został w inny sposób przekierowany poza rejon przestrzeni powietrznej, o którym mowa w pkt 1.

                  4.

                  Statkom powietrznym, którym nie przydzielono kodu wyróżnionego, ustalonego zgodnie z art. 4 ust. 6 lit. c), przydziela się kod SSR zgodny z wykazem przydzielonych kodów uzgodnionym przez państwa członkowskie i skoordynowanym z europejskimi państwami trzecimi.

                  5.

                  Po przydzieleniu statkowi powietrznemu kodu SSR, przy najbliższej możliwej okazji dokonuje się sprawdzenia, czy kod SSR ustalony przez pilota jest identyczny, jak kod przydzielony temu lotowi.

                  6.

                  Kody SSR przydzielone statkom powietrznym przekazywanym z instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej w sąsiednich państwach są automatycznie kontrolowane, aby sprawdzić, czy przydzielone kody mogą zostać zachowane zgodnie z wykazem przydzielonych kodów uzgodnionym przez państwa członkowskie i skoordynowanym z europejskimi państwami trzecimi.

                  7.

                  Z sąsiednimi instytucjami zapewniającymi służby żeglugi powietrznej, ustalającymi indywidualną identyfikację statków powietrznych przy użyciu indywidualnych kodów SSR, dokonuje się formalnych uzgodnień obejmujących co najmniej następujące elementy:

                              a)

                              zobowiązanie sąsiedniej instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej do przekazywania statków powietrznych ze zweryfikowanymi indywidualnymi kodami SSR, przydzielonymi zgodnie z wykazem przydzielonych kodów uzgodnionym przez państwa członkowskie i skoordynowanym z europejskimi państwami trzecimi;

                              b)

                              zobowiązanie do informowania organów przejmujących o wszelkich stwierdzonych nieprawidłowościach w działania pokładowych części składowych systemów dozorowania.

      ZAŁĄCZNIK III

         Wymogi w zakresie skuteczności działania, o których mowa w art. 4 ust. 4

      Poszczególne systemy stosowane do przydzielania kodów SSR muszą posiadać następujące funkcje:

                  a)

                  kody SSR przydzielane są automatycznie statkom powietrznym zgodnie z wykazem przydzielonych kodów uzgodnionym przez państwa członkowskie i skoordynowanym z europejskimi państwami trzecimi;

                  b)

                  kody SSR przydzielone statkom powietrznym przekazywanym z instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej w sąsiednich państwach są weryfikowane, aby sprawdzić, czy przydzielone kody mogą zostać zachowane zgodnie z wykazem przydzielonych kodów uzgodnionym przez państwa członkowskie i skoordynowanym z europejskimi państwami trzecimi;

                  c)

                  kody SSR klasyfikowane są do różnych kategorii, aby umożliwić przydział zróżnicowanych kodów;

                  d)

                  kody SSR z różnych kategorii, o których mowa w lit. c), są przydzielane zgodnie z kierunkami lotów;

                  e)

                  wielokrotnego równoczesnego przydzielenia tego samego kodu SSR dokonuje się w odniesieniu do lotów wykonywanych w niekolizyjnych kierunkach.

      ZAŁĄCZNIK IV

         Wymogi, o których mowa w art. 5

                  1.

                  Wymogi w zakresie skuteczności działania określone w art. 4 ust. 3, 4, 5 lit. b) i ust. 6.

                  2.

                  Dodatkowe wymogi określone w art. 9 ust. 1, 2, 3 i 4.

      ZAŁĄCZNIK V

         Wymogi dotyczące oceny zgodności lub przydatności do wykorzystania części składowych określone w art. 6

                  1.

                  Czynności weryfikujące zgodność muszą wykazać zgodność części składowych z odpowiednimi wymogami niniejszego rozporządzenia bądź też przydatność do wykorzystania w trakcie działania tych części składowych w środowisku testowym.

                  2.

                  Producent zarządza czynnościami związanymi z oceną zgodności, a w szczególności:

                              a)

                              określa odpowiednie środowisko testowe;

                              b)

                              sprawdza, czy plan testów określa części składowe w środowisku testowym;

                              c)

                              sprawdza, czy plan testów w pełni obejmuje obowiązujące wymogi;

                              d)

                              zapewnia zgodność i jakość zbioru dokumentów technicznych oraz planu testów;

                              e)

                              planuje organizację testów, personel, instalację i konfigurację platformy testowej;

                              f)

                              przeprowadza inspekcje i testy zgodnie z planem testów;

                              g)

                              sporządza sprawozdanie prezentujące wyniki inspekcji i testów.

                  3.

                  Producent zapewnia zgodność części składowych, o których mowa w art. 6, wprowadzonych do środowiska testowego, z odpowiednimi wymogami niniejszego rozporządzenia.

                  4.

                  Po pomyślnym zakończeniu weryfikacji zgodności lub przydatności do wykorzystania producent, na własną odpowiedzialność, sporządza deklarację WE o zgodności lub przydatności do wykorzystania, w której określa w szczególności zgodność części składowych z odpowiednimi wymogami niniejszego rozporządzenia i powiązane warunki zastosowania, zgodnie z załącznikiem III pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 552/2004.

      ZAŁĄCZNIK VI

         Warunki, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 2

                  1.

                  Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej musi w ramach swoich struktur stosować metody sprawozdawczości zapewniające i wykazujące bezstronność i niezależność ocen w odniesieniu do czynności sprawdzających.

                  2.

                  Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej musi zapewnić przeprowadzenie czynności sprawdzających przez członków jej personelu zaangażowanych w proces weryfikacji, z zachowaniem najwyższego stopnia uczciwości zawodowej i zastosowaniem możliwie największej wiedzy fachowej; nie mogą oni podlegać jakimkolwiek naciskom ani bodźcom, w szczególności natury finansowej, które mogłyby mieć wpływ na ich osąd lub wyniki przeprowadzanych przez nich kontroli, w szczególności naciskom bądź bodźcom stwarzanym przez osoby lub grupy osób, których dotyczyć będą wyniki prowadzonych czynności sprawdzających.

                  3.

                  Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej musi zapewnić pracownikom zaangażowanym w proces weryfikacji dostęp do sprzętu umożliwiającego im prawidłowe przeprowadzenie wymaganych czynności kontrolnych.

                  4.

                  Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej musi zadbać, by pracownicy zaangażowani w proces weryfikacji posiadali rzetelne przeszkolenie techniczne i zawodowe, dostateczną znajomość wymogów w zakresie weryfikacji, jakie mają przeprowadzać, odpowiednie doświadczenie w prowadzeniu takich działań, a także umiejętności wymagane do sporządzania deklaracji, rejestrów i sprawozdań potwierdzających przeprowadzenie weryfikacji.

                  5.

                  Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej musi zapewnić w trakcie czynności kontrolnych zachowanie bezstronności przez pracowników zaangażowanych w proces weryfikacji. Ich wynagrodzenie nie może zależeć od liczby przeprowadzonych kontroli ani od ich wyników.

      ZAŁĄCZNIK VII
      CZĘŚĆ A

         Wymogi w zakresie weryfikacji systemów, o których mowa w art. 7 ust. 1

                  1.

                  Weryfikacja systemów określonych w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d) wykazuje zgodność tych systemów z wymogami dotyczącymi interoperacyjności, skuteczności działania i bezpieczeństwa ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, w środowisku oceny odzwierciedlającym kontekst operacyjny tych systemów.

                  2.

                  Weryfikację systemów określonych w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d) przeprowadza się zgodnie z odpowiednimi i uznanymi praktykami testowymi.

                  3.

                  Narzędzia testowe stosowane przy weryfikacji systemów określonych w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d) muszą posiadać odpowiednie funkcje.

                  4.

                  W wyniku weryfikacji systemów określonych w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d) powstaje zbiór dokumentów technicznych wymagany na podstawie pkt 3 załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 552/2004, obejmujący następujące elementy:

                              a)

                              opis procesu wdrażania;

                              b)

                              sprawozdanie z inspekcji i testów zrealizowanych przed oddaniem systemu do eksploatacji.

                  5.

                  Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej zarządza czynnościami weryfikacyjnymi, w szczególności:

                              a)

                              określa odpowiednie środowisko oceny operacyjnej i technicznej odzwierciedlające środowisko eksploatacyjne;

                              b)

                              sprawdza, czy plan badań opisuje zintegrowanie systemów, określonych w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d), w ramach środowiska oceny operacyjnej i technicznej;

                              c)

                              sprawdza, czy plan testów w pełni uwzględnia odpowiednie wymogi dotyczące skuteczności działania i bezpieczeństwa ustanowione w niniejszym rozporządzeniu;

                              d)

                              zapewnia zgodność i jakość zbioru dokumentów technicznych oraz planu testów;

                              e)

                              planuje organizację testów, personel, instalację i konfigurację platformy testowej;

                              f)

                              przeprowadza inspekcje i badania zgodnie z planem testów;

                              g)

                              sporządza sprawozdanie prezentujące wyniki inspekcji i testów.

                  6.

                  Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej zapewnia zgodność systemów określonych w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d), użytkowanych w środowisku oceny operacyjnej, z wymogami w zakresieskuteczności działania i bezpieczeństwa, ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.

                  7.

                  Po pomyślnym zakończeniu weryfikacji zgodności instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej sporządzają deklarację WE o weryfikacji systemów i przedkładają ją państwowym władzom nadzorującym wraz ze zbiorem dokumentów technicznych wymaganym na podstawie art. 6 rozporządzenia (WE) nr 552/2004.

            CZĘŚĆ B

         Wymogi w zakresie weryfikacji systemów, o których mowa w art. 7 ust. 2

                  1.

                  Weryfikacja systemów określonych w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d) wykazuje zgodność tych systemów z wymogami dotyczącymi skuteczności działania i bezpieczeństwa określonymi w niniejszym rozporządzeniu, w środowisku oceny odzwierciedlającym kontekst operacyjny tych systemów.

                  2.

                  Weryfikację systemów określonych w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d) przeprowadza się zgodnie z odpowiednimi i uznanymi praktykami testowymi.

                  3.

                  Narzędzia testowe stosowane przy weryfikacji systemów określonych w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d) muszą posiadać odpowiednie funkcje.

                  4.

                  W wyniku weryfikacji systemów określonych w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d) powstaje zbiór dokumentów technicznych wymagany na podstawie pkt 3 załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 552/2004, obejmujący następujące elementy:

                              a)

                              opis procesu wdrażania;

                              b)

                              sprawozdanie z inspekcji i testów zrealizowanych przed oddaniem systemu do eksploatacji.

                  5.

                  Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej określa odpowiednie środowisko oceny operacyjnej i technicznej odzwierciedlające środowisko operacyjne oraz zleca wyznaczonej instytucji przeprowadzenie działań weryfikacyjnych.

                  6.

                  Wyznaczona instytucja zarządza działaniami weryfikacyjnymi, w szczególności:

                              a)

                              sprawdza, czy plan testów opisuje zintegrowanie systemów, określonych w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d), w ramach środowiska oceny operacyjnej i technicznej;

                              b)

                              sprawdza, czy plan testów w pełni uwzględnia odpowiednie wymogi dotyczące skuteczności działania i bezpieczeństwa ustanowione w niniejszym rozporządzeniu;

                              c)

                              zapewnia zgodność i jakość zbioru dokumentów technicznych oraz planu testów;

                              d)

                              planuje organizację testów, personel, instalację i konfigurację platformy testowej;

                              e)

                              przeprowadza inspekcje i testy zgodnie z planem testów;

                              f)

                              sporządza sprawozdanie prezentujące wyniki inspekcji i testów.

                  7.

                  Wyznaczona instytucja zapewnia zgodność systemów określonych w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d), użytkowanych w środowisku oceny operacyjnej z wymogami w zakresie skuteczności działania i bezpieczeństwa ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.

                  8.

                  Po pomyślnym zakończeniu zadań weryfikacyjnych wyznaczona instytucja sporządza świadectwo zgodności w odniesieniu do wykonanych zadań.

                  9.

                  Następnie instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej sporządza deklarację WE o weryfikacji systemu i przedkłada ją państwowym władzom nadzorującym wraz ze zbiorem dokumentów technicznych wymaganym na podstawie art. 6 rozporządzenia (WE) nr 552/2004.