title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/259 z dnia 21 lutego 2018 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 427/2014 w celu dostosowania do zmian w regulacyjnej procedurze badań i uproszczenia administracyjnych procedur składania wniosków i wydawania świadectw (Tekst mający znaczenie dla EOG. )

text:
                  22.2.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 49/9

            ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/259
      z dnia 21 lutego 2018 r.
      zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 427/2014 w celu dostosowania do zmian w regulacyjnej procedurze badań i uproszczenia administracyjnych procedur składania wniosków i wydawania świadectw
      (Tekst mający znaczenie dla EOG)
      KOMISJA EUROPEJSKA,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
      uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2011 z dnia 11 maja 2011 r. określające normy emisji dla nowych lekkich samochodów dostawczych w ramach zintegrowanego podejścia Unii na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z lekkich pojazdów dostawczych (1), w szczególności jego art. 12 ust. 2,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Światowa zharmonizowana procedura badania pojazdów lekkich (WLTP) określona w rozporządzeniu Komisji (UE) 2017/1151 (2) została przyjęta przez Komisję w dniu 1 czerwca 2017 r. WLTP zastępuje nowy europejski cykl jezdny (NEDC) określony w załączniku XII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 692/2008 (3). Od 2021 r. zgodność z celami w zakresie emisji CO2 określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 510/2011 należy weryfikować na podstawie emisji CO2 ustalonych zgodnie z WLTP. Od tej daty również oszczędności emisji CO2 uzyskane dzięki ekoinnowacji powinny być ustalane z odniesieniem do WLTP.

                  (2)

                  Aby odzwierciedlić zmianę w regulacyjnej procedurze badań oraz uwzględnić procedurę skorelowania wartości CO2 WLTP z odpowiednimi wartościami CO2 NEDC określonymi w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2017/1153 (4) należy zmienić rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 427/2014 (5).

                  (3)

                  Aby zapewnić płynne przejście z NEDC na WLTP, należy umożliwić składanie wniosków o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji z odniesieniem do NEDC do dnia 31 grudnia 2019 r., a z odniesieniem do WLTP – od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

                  (4)

                  Chociaż Komisja zatwierdziła ponad dwadzieścia ekoinnowacji, liczba przypadków wprowadzenia tych technologii przez producentów pojazdów we flocie pojazdów w Unii Europejskiej do 2017 r. była dość ograniczona. Aby bardziej upowszechnić wprowadzanie tych technologii i uzyskać najwyższy potencjał redukcji emisji CO2 pochodzących z lekkich pojazdów dostawczych, należy uprościć procedurę zatwierdzania i poświadczania.

                  (5)

                  Obniżenie progu oszczędności do 0,5 g CO2/km może wpłynąć na bardziej powszechne wprowadzanie innowacyjnych technologii umożliwiających zmniejszenie emisji CO2. Aby jednak zagwarantować, że oszczędności w zakresie emisji CO2 zostaną rzeczywiście osiągnięte, konieczne jest ich bardzo dokładne określenie. Należy zatem ocenić i określić ilościowo niepewność, która wiąże się z metodami stosowanymi do wykazywania oszczędności, oraz uwzględnić tę niepewność przy poświadczaniu oszczędności CO2 przez organ udzielający homologacji. Należy połączyć zmianę progu oszczędności z wprowadzeniem WLTP – w konsekwencji nowy próg powinien obowiązywać w przypadku wniosków złożonych z odniesieniem do WLTP.

                  (6)

                  Do celów wykazania oszczędności CO2 badanie komponentów powinno być możliwe w przypadkach gdy oszczędności są niezależne od pojazdu, co pozwoli zwiększyć dokładność i uprościć sposób określania oszczędności CO2.

                  (7)

                  Aby uprościć procedurę poświadczania oszczędności CO2, w swoim wniosku o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji wnioskodawca powinien mieć możliwość zaproponowania – oprócz szczegółowej metodologii testów do celów określenia oszczędności – uproszczonej metody oceny lub wstępnie określonych oszczędności CO2. W przypadku stosowania takich uproszczonych metod lub wstępnie określonych oszczędności CO2 oszczędności poświadczone przez organy udzielające homologacji powinny być określane w sposób zachowawczy, odzwierciedlający najniższy wykazany poziom oszczędności.

                  (8)

                  Technologia, która od pewnego czasu jest już powszechnie dostępna na rynku, nie może być uznana za innowacyjną w rozumieniu art. 12 rozporządzenia (UE) nr 510/2011 i nie powinna kwalifikować się jako ekoinnowacja. W celu stworzenia odpowiednich zachęt należy zastąpić rok referencyjny 2009 dynamicznym rokiem referencyjnym, który stanowiłby poziom bazowy do określania innowacyjności technologii. Nowy dynamiczny rok referencyjny miałby zastosowanie do wniosków składanych od dnia 1 stycznia 2020 r.

                  (9)

                  W przypadku gdy Komisja stwierdzi, na podstawie doświadczenia zdobytego w ramach oceny różnych technologii innowacyjnych o tych samych cechach, że w zadowalający lub definitywny sposób wykazano, iż technologie te spełniają kryteria kwalifikowalności, o których mowa w art. 12 rozporządzenia (UE) nr 510/2011, lub w przypadku gdy technologia innowacyjna jest niezależna od parametrów pojazdu specyficznych dla danego producenta, powinna istnieć możliwość zatwierdzenia tej technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji w drodze decyzji, która dałaby wszystkim producentom możliwość poświadczenia oszczędności CO2 na podstawie tej decyzji, o ile spełnione są określone w niej warunki.

                  (10)

                  Niektóre technologie innowacyjne wymagają silnych podstaw statystycznych dla poparcia założeń przedstawionych we wniosku o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji oraz parametrów zaproponowanych w metodologii testów. Aby uzyskać jak najobszerniejsze zbiory danych, należy umożliwić grupom producentów lub dostawców wspólne składanie wniosków. W takich przypadkach grupy powinny mieć możliwość składania wniosków zawierających kilka sprawozdań weryfikujących, jeżeli jest to konieczne dla zachowania poufności lub ze względów związanych z konkurencją.

                  (11)

                  Aby zagwarantować, że poświadczone oszczędności CO2, które producenci stosują do celów uzyskania zgodności z wartościami docelowymi są prawidłowe, Komisja powinna mieć możliwość szybkiej reakcji i powiadomienia producentów, jeżeli stwierdzi jakiekolwiek mogące wpłynąć na poziom poświadczonych oszczędności odstępstwa lub niezgodności w metodologii testów lub technologii innowacyjnej bądź zostanie o nich poinformowana.

                  (12)

                  Doświadczenie pokazuje, że konieczne może być zmodyfikowanie metodologii testów określonych w decyzjach w sprawie zatwierdzenia ekoinnowacji, m.in. w celu uwzględnienia postępu technicznego lub rozszerzenia zakresu decyzji zatwierdzającej na szerszą gamę pojazdów. W związku z tym zarówno pierwotny wnioskodawca, jak i Komisja, powinni mieć możliwość inicjowania zmian tych decyzji.

                  (13)

                  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 427/2014.

                  (14)

                  Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zmian Klimatu,

            PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
      Artykuł 1
      W rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 427/2014 wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
                              „W odniesieniu do technologii można złożyć wniosek o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jeśli spełnione są następujące warunki:”;

                              b)

                              ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:

                                          „a)

                                          została zastosowana w co najwyżej 3 % wszystkich nowych lekkich pojazdów dostawczych zarejestrowanych w 2009 r. w przypadku wniosków złożonych do dnia 31 grudnia 2019 r. lub w co najwyżej 3 % wszystkich nowych lekkich pojazdów dostawczych zarejestrowanych w roku n-4, gdzie „n” oznacza rok złożenia wniosku, w przypadku wniosków złożonych od dnia 1 stycznia 2020 r.;”;

                              c)

                              dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
                              „4.   Wniosek o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji można złożyć z odniesieniem do standardowej procedury badania zgodnie z:

                                          a)

                                          Nowym europejskim cyklem jezdnym, o którym mowa w załączniku XII do rozporządzenia (WE) nr 692/2008 do dnia 31 grudnia 2019 r.;

                                          b)

                                          Światową zharmonizowaną procedurą badania pojazdów lekkich, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) 2017/1151 (*1) od dnia 14 marca 2018 r.;

                                 (*1)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/1151 z dnia 1 czerwca 2017 r. uzupełniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów, zmieniające dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenie Komisji (WE) nr 692/2008 i rozporządzenie Komisji (UE) nr 1230/2012 oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 692/2008 (Dz.U. L 175 z 7.7.2017, s. 1).”."

                  2)

                  w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              pkt 3) otrzymuje brzmienie:

                                          „3)

                                          „wnioskodawca” oznacza producenta lub dostawcę, lub grupę producentów lub dostawców, składających wniosek o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji;”;

                              b)

                              pkt 6) otrzymuje brzmienie:

                                          „6)

                                          „wnioskujący” oznacza producenta lub dostawcę, lub grupę producentów lub dostawców, którzy wnioskują o zmianę decyzji zatwierdzającej technologię innowacyjną jako ekoinnowację.”;

                  3)

                  w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              tytuł otrzymuje brzmienie:
                              „Artykuł 4
                              Wniosek o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji”;

                              b)

                              w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

                                          (i)

                                          zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
                                          „Wniosek o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji zawiera, co następuje:”;

                                          (ii)

                                          lit. e) otrzymuje brzmienie:

                                                      „e)

                                                      metodologię, która ma być zastosowana w celu wykazania redukcji emisji CO2 dzięki technologii innowacyjnej, w tym odniesienie do mającej zastosowanie standardowej procedury badania zgodnie z art. 2 ust. 4 lub – w przypadku gdy metodologia ta została już zatwierdzona przez Komisję – odniesienie do tej zatwierdzonej metodologii;”;

                                          (iii)

                                          dodaje się lit. ea) w brzmieniu:

                                                      „ea)

                                                      w stosownych przypadkach oraz oprócz metodologii, o której mowa w lit. e), uproszczoną metodę oceny oszczędności CO2, które mają zostać poświadczone, lub wstępnie określonych oszczędności CO2, których wartość ma być zastosowana do celów poświadczenia wszystkich pojazdów wyposażonych w technologię innowacyjną;”;

                                          (iv)

                                          w lit. f) ppkt (i) oraz (ii) otrzymują brzmienie:

                                                      „(i)

                                                      zmniejszenie emisji osiągnięte dzięki technologii innowacyjnej, ustalone zgodnie z lit. e) i, w stosownych przypadkach, lit. ea), mieści się w zakresie odpowiednich wartości progowych określonych w art. 9 ust. 1 przy uwzględnieniu pogorszenia technologii z upływem czasu;

                                                      (ii)

                                                      oszczędności CO2 wynikające z zastosowania technologii innowacyjnej nie wchodzą lub tylko częściowo wchodzą w zakres pomiaru CO2 w ramach standardowej procedury badania, o której mowa w art. 12 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 510/2011 oraz zgodnie z art. 2 ust. 4 niniejszego rozporządzenia;”;

                                          (v)

                                          w lit. f) dodaje się ppkt (iv) w brzmieniu:

                                                      „(iv)

                                                      w przypadku określonym w lit. ea) wartość redukcji emisji CO2, która ma zostać przypisana pojazdowi w momencie poświadczenia z zastosowaniem uproszczonej metody oceny lub z wykorzystaniem wstępnie określonych oszczędności CO2, o których mowa w lit. ea), jest równa lub niższa od wartości redukcji emisji uzyskanej dzięki technologii innowacyjnej, ustalonej z zastosowaniem metodologii testów, o której mowa w lit. e), z uwzględnieniem wszelkich możliwych interakcji z innymi zatwierdzonymi ekoinnowacjami.”;

                  4)

                  w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              tytuł otrzymuje brzmienie:
                              „Artykuł 5
                              Poziom bazowy i ekoinnowacje”;

                              b)

                              ust. 1 lit. a) i b) otrzymują brzmienie:

                                          „a)

                                          pojazd ekoinnowacyjny, który ma zostać wyposażony w technologię innowacyjną lub, w stosownych przypadkach, technologia innowacyjna jako samodzielny komponent;

                                          b)

                                          pojazd referencyjny, który nie jest wyposażony w technologię innowacyjną, ale pod każdym innym względem jest identyczny z pojazdem ekoinnowacyjnym lub, w stosownych przypadkach, technologia referencyjna jako samodzielny komponent.”;

                              c)

                              ust. 3 otrzymuje brzmienie:
                              „3.   Jeśli wnioskodawca uzna, że informacje, o których mowa w art. 8 i 9, można wykazać w inny sposób niż ten, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, wniosek o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji zawiera niezbędne informacje uzasadniające taki pogląd oraz opis metodologii zapewniającej równorzędne wyniki.”;

                              d)

                              dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
                              „4.   W przypadku gdy wniosek o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji jest składany z odniesieniem do WLTP, o którym mowa w art. 2 ust. 4 lit. b), pojazd referencyjny jest pojazdem z rodziny interpolacji lub rodziny macierzy obciążenia drogowego, stanowiącym najgorszy przypadek do celów wykazania oszczędności uzyskanych dzięki ekoinnowacji.
                              W przypadku, o którym mowa w subzałączniku 6 pkt 1.2.3.1 akapit drugi lub w subzałączniku 7 pkt 3.2.3.1 w załączniku XXI do rozporządzenia (UE) 2017/1151 pojazdem referencyjnym jest badany pojazd H.
                              Wybór pojazdu referencyjnego musi opierać się na mocnych i niezależnych dowodach statystycznych, na podstawie których można dokonać możliwych do sprawdzenia założeń na temat adekwatności i reprezentatywności pojazdu referencyjnego.”;

                  5)

                  w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
                              „1a.   W przypadku gdy wnioskodawcą jest grupa producentów lub dostawców, zastosowanie mają następujące warunki:

                                          a)

                                          niezależny zatwierdzony organ przeprowadza weryfikacje, o których mowa w ust. 2 lit. a)–e) w odniesieniu do każdego członka grupy składającej wniosek, w stosownych przypadkach, w zależności od treści wniosku o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji;

                                          b)

                                          w stosownych przypadkach dla zachowania poufności i konkurencyjności członkowie grupy wnioskującej mogą przedstawić kilka sprawozdań weryfikujących w odniesieniu do różnych zbiorów danych w ramach tego samego wniosku.”;

                              b)

                              w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

                                          (i)

                                          w akapicie pierwszym dodaje się lit. ca) w brzmieniu:

                                                      „ca)

                                                      sprawdza, w przypadku określonym w art. 4 ust. 2 lit. ea), czy uproszczona metoda oceny lub wstępnie określone oszczędności CO2, o których mowa w tej literze, są właściwe do celów poświadczania oszczędności CO2 w odniesieniu do odpowiednich pojazdów, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. d), oraz spełniają minimalne wymogi określone w art. 4 ust. 2 lit. f) ppkt (iv);”;

                                          (ii)

                                          akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
                                          „Do celów lit. c) i ca) niezależny zatwierdzony organ dostarcza protokoły badań sporządzone w celu dokonania weryfikacji.”;

                              c)

                              ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
                              „3.   W celu poświadczenia oszczędności CO2 zgodnie z art. 11 na wniosek producenta niezależny zatwierdzony organ sporządza sprawozdanie dotyczące wzajemnego oddziaływania kilku ekoinnowacji zastosowanych w jednym typie pojazdu, jego wariancie, wersji oraz, w stosownych przypadkach, rodzinie interpolacji.”;

                              d)

                              skreśla się ust. 4;

                  6)

                  w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              ust. 1 lit. a) i b) otrzymują brzmienie:

                                          „a)

                                          emisje CO2 pochodzące z pojazdu referencyjnego oraz pojazdu ekoinnowacyjnego, w którym wprowadzono technologię innowacyjną, wynikające z zastosowania metodologii, o której mowa w art. 4 ust. 2 lit. e) oraz, w stosownych przypadkach, z zastosowania uproszczonej metody oceny, o której mowa w lit. ea) tego artykułu;

                                          b)

                                          emisje CO2 pochodzące z pojazdu referencyjnego oraz pojazdu ekoinnowacyjnego, w którym wprowadzono technologię innowacyjną, wynikające z zastosowania standardowej procedury badania określonej w art. 2 ust. 4 lit. a) lub b).”;

                              b)

                              w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
                              „W przypadku wniosków o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji złożonych z odniesieniem do art. 2 ust. 4 lit. b), dokonywana jest ocena i kwantyfikacja niepewności do celów określenia oszczędności. Skwantyfikowaną niepewność odejmuje się od łącznej wartości oszczędności.”;

                              c)

                              dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
                              „3.   W przypadku wstępnie określonych oszczędności CO2 proponowanych zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. ea) ich wartości ustala się na poziomie niższym lub równym łącznej wartości oszczędności ustalonej zgodnie z ust. 2.”;

                  7)

                  w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                              „1.   Minimalna redukcja, która ma być osiągnięta zgodnie z art. 8 ust. 2 dzięki technologii innowacyjnej wynosi:

                                          a)

                                          1 g CO2/km w przypadku wniosku złożonego z odniesieniem do art. 2 ust. 4 lit. a);

                                          b)

                                          0,5 g CO2/km w przypadku wniosku złożonego z odniesieniem do art. 2 ust. 4 lit. b).”;

                              b)

                              w ust. 2 słowa „standardowego cyklu testów” zastępuje się słowami „standardowej procedury badania”;

                  8)

                  tytuł art. 10 otrzymuje brzmienie:
                  „Artykuł 10
                  Ocena wniosku o zatwierdzenie innowacyjnej technologii jako ekoinnowacji”;

                  9)

                  w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              ust. 2 otrzymuje brzmienie:
                              „2.   Poświadczone oszczędności CO2 wynikające z zastosowania ekoinnowacji wykazane zgodnie z odpowiednią decyzją o zatwierdzeniu technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji podaje się osobno zarówno w dokumentacji homologacji typu, jak i na świadectwie zgodności zgodnie z dyrektywą 2007/46/WE, na podstawie testów przeprowadzonych przez służby techniczne zgodnie z art. 11 tej dyrektywy, przy zastosowaniu zatwierdzonej metodologii testów.
                              Z zastrzeżeniem wymogów określonych w decyzji o zatwierdzeniu skwantyfikowaną niepewność, o której mowa w art. 8 ust. 2, odejmuje się od łącznej wartości oszczędności, które mają zostać poświadczone. W przypadku gdy oszczędności CO2 wynikające z zastosowania ekoinnowacji dla danego typu, wariantu, wersji lub, w stosownych przypadkach, rodziny interpolacji są poniżej odpowiedniej wartości progowej określonej w art. 9 ust. 1, oszczędności te nie podlegają poświadczeniu.
                              W przypadku gdy wstępnie określone oszczędności CO2, ustalone zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. ea), są wyszczególnione w decyzji o zatwierdzeniu, odpowiednie wartości wstępnie określonych oszczędności CO2 mogą zostać wprowadzone bezpośrednio do dokumentacji homologacji typu, pod warunkiem że organ udzielający homologacji jest w stanie potwierdzić, iż dany pojazd jest wyposażony w daną technologię zgodnie ze specyfikacjami w decyzji o zatwierdzeniu.”;

                              b)

                              w ust. 4 akapit drugi wartość „1 g CO2/km” zastępuje się wartością „0,5 g CO2/km”;

                  10)

                  w art. 12 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              w ust. 1 po akapicie drugim dodaje się akapit w brzmieniu:
                              „Komisja może również powiadomić producenta, w przypadku gdy stwierdzi odstępstwa lub niezgodności w metodologii testów lub w technologii innowacyjnej stojące w sprzeczności z informacjami, które otrzymała we wniosku o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji lub zostanie o takich odstępstwach lub niezgodnościach poinformowana.”;

                              b)

                              ust. 3 otrzymuje brzmienie:
                              „3.   Producent, którego poświadczone oszczędności CO2 nie są już uwzględniane, może złożyć wniosek o ponowne poświadczenie przedmiotowych pojazdów zgodnie z procedurą określoną w art. 11 lub może, w stosownych przypadkach, wnieść o zmianę decyzji o zatwierdzeniu zgodnie z art. 12a, przedstawiając dowody wymagane w celu potwierdzenia stosowności metodologii testów oraz poziomu oszczędności CO2 osiągniętego dzięki zastosowaniu technologii innowacyjnej.”;

                  11)

                  dodaje się art. 12a w brzmieniu:
                  „Artykuł 12a
                  Zmiana decyzji zatwierdzającej innowacyjną technologię jako ekoinnowację
                  1.   Producent lub dostawca, w tym pierwotny wnioskodawca, może złożyć do Komisji wniosek o zmianę obowiązującej decyzji o zatwierdzeniu. Wniosek oraz wszystkie dokumenty uzupełniające należy również złożyć pocztą elektroniczną lub za pomocą elektronicznego nośnika danych lub poprzez umieszczenie na serwerze zarządzanym przez Komisję. Pisemny wniosek zawiera listę dokumentów uzupełniających.
                  2.   Wraz z wnioskiem o zmianę należy przedstawić następujące informacje oraz dowody:

                              a)

                              dane kontaktowe wnioskującego;

                              b)

                              odniesienie do decyzji o zatwierdzeniu, która ma zostać zmieniona;

                              c)

                              opis proponowanych zmian oraz streszczenie tego opisu;

                              d)

                              dowody wykazujące potrzebę i stosowność zmian;

                              e)

                              dowody na potwierdzenie, że redukcja emisji uzyskana dzięki stosowaniu technologii innowacyjnej, ustalona z zastosowaniem zmienionej metodologii testów lub, w stosownych przypadkach, nowej lub zmienionej uproszczonej metody oceny lub wstępnie określonych oszczędności CO2, mieści się w zakresie odpowiedniej wartości progowej określonej w art. 9 ust. 1 przy uwzględnieniu pogorszenia technologii z upływem czasu;

                              f)

                              szczegółowe sprawozdanie zatwierdzające sporządzone przez niezależny zatwierdzony organ, który zweryfikował, czy:

                                          —

                                          zmieniona metodologia testów spełnia wymogi określone w art. 6 ust. 1 i, w stosownych przypadkach, wymogi określone w art. 4 ust. 2 lit. f) ppkt (iv),

                                          —

                                          redukcja emisji uzyskana dzięki stosowaniu technologii innowacyjnej, ustalona z zastosowaniem zmienionej metodologii testów lub, w stosownych przypadkach, nowej lub zmienionej uproszczonej metody oceny lub wstępnie określonych oszczędności CO2, mieści się w zakresie odpowiedniej wartości progowej określonej w art. 9 ust. 1 przy uwzględnieniu pogorszenia technologii z upływem czasu.

                        3.   Po otrzymaniu wniosku o zmianę Komisja udostępnia publicznie skrócony opis proponowanych zmian, o którym mowa w ust. 2 lit. c).
                  4.   Komisja ocenia wniosek i w ciągu dziewięciu miesięcy od daty otrzymania kompletnego wniosku wprowadza zmiany do decyzji o zatwierdzeniu, o ile nie zostaną wniesione zastrzeżenia co do stosowności proponowanych zmian.
                  W zmienionej decyzji o zatwierdzeniu, w razie potrzeby, określa się jej stosowanie oraz podaje się informacje niezbędne do poświadczenia oszczędności CO2 zgodnie z art. 11 niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem zastosowania wyjątków od prawa publicznego dostępu do dokumentów określonego w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001.
                  5.   Komisja może zażądać korekty proponowanych zmian. W takim przypadku Komisja konsultuje się z wnioskującym, a także z innymi zainteresowanymi podmiotami, w tym z pierwotnym wnioskodawcą ubiegającym się o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji, w sprawie proponowanych zmian oraz, w stosownych przypadkach, uwzględnia otrzymane uwagi.
                  6.   Okres oceny może zostać przedłużony o pięć miesięcy, w przypadku gdy Komisja stwierdzi, że, z uwagi na złożoność technologii innowacyjnej i towarzyszącej jej zmienionej metodologii testów lub z uwagi na rozmiary i treść wniosku nie może być on poddany właściwej ocenie w ciągu dziewięciomiesięcznego okresu oceny.
                  W ciągu 40 dni od daty otrzymania wniosku Komisja powiadamia wnioskującego o decyzji w sprawie przedłużenia okresu oceny.
                  7.   Komisja może w dowolnym momencie zmienić decyzję o zatwierdzeniu z własnej inicjatywy, w szczególności w celu uwzględnienia postępu technicznego. Komisja konsultuje się z pierwotnym wnioskodawcą ubiegającym się o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji i innymi zainteresowanymi podmiotami w sprawie proponowanych przez siebie zmian i, w stosownych przypadkach, uwzględnia otrzymane uwagi.”.

            Artykuł 2
      Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
         Sporządzono w Brukseli dnia 21 lutego 2018 r.

               W imieniu Komisji

            Jean-Claude JUNCKER

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 145 z 31.5.2011, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/1151 z dnia 1 czerwca 2017 r. uzupełniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów, zmieniające dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenie Komisji (WE) nr 692/2008 i rozporządzenie Komisji (UE) nr 1230/2012 oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 692/2008 (Dz.U. L 175 z 7.7.2017, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 692/2008 z dnia 18 lipca 2008 r. wykonujące i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. L 199 z 28.7.2008, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1153 z dnia 2 czerwca 2017 r. ustanawiające metodę określania parametrów korelacji niezbędnych do odzwierciedlenia zmian w regulacyjnej procedurze badań oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1014/2010 (Dz.U. L 175 z 7.7.2017, s. 679).

         (5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 427/2014 z dnia 25 kwietnia 2014 r. ustanawiające procedurę zatwierdzania i poświadczania technologii innowacyjnych umożliwiających zmniejszenie emisji CO2 z lekkich pojazdów dostawczych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2011 (Dz.U. L 125 z 26.4.2014, s. 57).


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/506 z dnia 26 marca 2018 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [„Pražská šunka” (GTS)]

text:
               27.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 83/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/506
   z dnia 26 marca 2018 r.
   rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [„Pražská šunka” (GTS)]
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 15 ust. 1 i art. 52 ust. 3 lit. b),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Republiki Czeskiej o rejestrację nazw „Пражка шунка” (BG), „Jamón de Praga” (ES), „Pražská šunka” (CS), „Prag Skinke” (DA), „Prager Schinken” (DE), „Praha sink” (ET), „Χοιρομέρι Πράγας” (EL), „Prague Ham” (EN), „Jambon de Prague” (FR), „Praška šunka” (HR), „Prāgas šķiņķis” (LV), „Prahos kumpis” (LT), „Prágai minőségi sonka” (HU), „Perżut ta' Praga” (MT), „Praagse Ham” (NL), „Szynka Praska” (PL), „Fiambre de Praga” (PT), „Jambon de Praga” (RO), „Pražská šunka” (SK), „Praška šunka” (SL), „Prahalainen kinkku” (FI), „Pragskinka” (SV) opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2). Nazwa „Pražská šunka” oznacza produkt szynkopodobny obejmujący następujące trzy warianty: „Pražská šunka” z kością, „Pražská šunka” bez kości i „Pražská šunka” w puszce.

               (2)

               Wniosek o rejestrację nazwy „Pražská šunka” wraz z innymi wariantami językowymi opublikowano już w 2012 r. (3). Sprzeciw zgłosiły Austria, Włochy, Niemcy i Słowacja. Republika Czeska osiągnęła porozumienie ze wszystkimi sprzeciwiającymi się stronami z wyjątkiem Słowacji. Następnie Komisja ponownie opublikowała specyfikację produktu, w której wprowadzono znaczące zmiany, aby częściowo uwzględnić argumenty i uwagi przedstawione przez Słowację.

               (3)

               W dniu 18 lipca 2016 r. Komisja otrzymała zawiadomienie o sprzeciwie od Słowacji, w dniu 16 sierpnia 2016 r. – od Serbii, a w dniu 17 sierpnia 2016 r. – od Austrii.

               (4)

               W dniu 14 września 2016 r. Komisja otrzymała uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie od Słowacji, w dniu 12 października 2016 r. od Serbii, a w dniu 19 października 2016 r. – od Austrii.

               (5)

               Rozpatrywanie sprzeciwu Austrii nie mogło być kontynuowane. Zgodnie z art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja sprawdza dopuszczalność uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie w terminie dwóch miesięcy od otrzymania powiązanego zawiadomienia o sprzeciwie, co nie miało miejsca w przypadku uzasadnionego oświadczenia Austrii.

               (6)

               Po zbadaniu uzasadnionych oświadczeń o sprzeciwie nadesłanych przez Serbię i Słowację i uznaniu je za dopuszczalne zgodnie z art. 51 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja zwróciła się do Republiki Czeskiej i Słowacji pismem z dnia 8 listopada 2016 r., a do Republiki Czeskiej i Serbii pismem z dnia 2 grudnia 2016 r., o przeprowadzenie odpowiednich konsultacji w celu osiągnięcia porozumienia.

               (7)

               Republika Czeska i Serbia osiągnęły porozumienie. Państwa te zgodziły się, że nazwa powinna być chroniona również w języku serbskim, zarówno w zapisie cyrylicą, jak i alfabetem łacińskim, tj. „Praška šunka”/„Прашка шунка” (RS), oraz że Serbii należy przyznać okres przejściowy wynoszący trzy lata na stosowanie chronionej nazwy w odniesieniu do produktów niezgodnych ze specyfikacją produktu „Pražská Šunka”.

               (8)

               Komisja uważa, że treść tej ugody nie jest sprzeczna z rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012 ani z prawodawstwem UE. Art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, umożliwiający Komisji przyznanie trzyletniego lub dłuższego okresu przejściowego na stosowanie chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych będących w sprzeczności z art. 13 ust. 1 tego rozporządzenia, można przez analogię stosować także do gwarantowanych tradycyjnych specjalności (4). Rozporządzenie to ma jednak zastosowanie jedynie na terytorium UE, a zatem taki okres przejściowy może dotyczyć tylko produktów przywożonych do UE z Serbii i wprowadzanych do obrotu w UE pod chronioną nazwą pochodzenia mimo niezgodności ze specyfikacją produktu. Produkty takie nie mogą być jednak wprowadzane do obrotu w UE z oznaczeniem „gwarantowana tradycyjna specjalność”, skrótem „GTS” ani powiązanym symbolem unijnym. W związku z dodaniem serbskiej wersji do zarejestrowanych nazw skonsolidowaną wersję specyfikacji produktu należy opublikować do celów informacyjnych.

               (9)

               W wyznaczonym terminie nie doszło natomiast do porozumienia między Republiką Czeską a Słowacją. W związku z tym Komisja powinna podjąć decyzję dotyczącą rejestracji, uwzględniając wyniki powyższych odpowiednich konsultacji, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 52 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

               (10)

               Główne argumenty przedstawione przez Słowację w uzasadnionym oświadczeniu o sprzeciwie i w trakcie konsultacji przeprowadzonych z Republiką Czeską można streścić w następujący sposób.

               (11)

               Pierwszym argumentem, jaki podaje Słowacja, aby uzasadnić swój sprzeciw, jest twierdzenie, że rejestracja omawianej nazwy byłaby niezgodna z warunkami rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. Słowacja twierdzi, że metoda produkcji opisana w specyfikacji produktu „Pražská šunka” bez kości nie jest „tradycyjna”, ponieważ stosuje się ją dopiero od 1993 r. (po podziale Czechosłowacji na Republikę Czeską i Słowację), a zatem od wprowadzenia tej metody produkcji nie minęło jeszcze 30 lat. Przed 1993 r. produkt „Pražská šunka” był produkowany zgodnie z czechosłowackimi normami państwowymi (ČSN), w których określono wspólne zasady dotyczące produkcji, dostawy, pakowania, transportu, składowania i testowania produktów mięsnych, mające zastosowanie w Czechosłowacji. Normy te były stosowane na całym terytorium Czechosłowacji i nie uwzględniały metody produkcji opisanej w specyfikacji produktu „Pražská šunka” bez kości GTS. Zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wymaga się, że aby nazwa mogła zostać zarejestrowana jako GTS, metoda produkcji musi odpowiadać tradycyjnej praktyce lub surowce czy też składniki produktu muszą odpowiadać tym tradycyjnie stosowanym, natomiast zgodnie z definicją w art. 3 ust. 3 tego samego rozporządzenia „tradycyjny” oznacza udokumentowany jako stosowany od co najmniej 30 lat. W związku z powyższym metoda produkcji produktu „Pražská šunka” bez kości GTS nie może odpowiadać tradycyjnej praktyce, o której mowa w art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

               (12)

               Słowacja twierdzi również, że nie został spełniony wymóg dotyczący „specyficznego charakteru”, który zdefiniowano w art. 3 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

               (13)

               Drugim powodem sprzeciwu Słowacji jest jej twierdzenie, że nazwę produktu „Pražská šunka” należy traktować jako termin rodzajowy, tzn. że stała się ona nazwą zwyczajową omawianego produktu w UE. Dowodem na to jest liczba sprzeciwów, jakie zgłoszono do rejestracji nazwy: fakt, że ta sama nazwa jest używana przy wprowadzaniu do obrotu takich samych lub podobnych produktów w wielu krajach miałby być dowodem na to, że jest to nazwa rodzajowa.

               (14)

               Trzecią przyczyną słowackiego sprzeciwu jest fakt, że nazwa proponowana do rejestracji jest zgodna z prawem, szeroko znana i ma duże znaczenie gospodarcze w przypadku podobnych produktów rolnych lub środków spożywczych na Słowacji. Na Słowacji konsument zna omawiany produkt i nabywa go w postaci gotowanej, w osłonach z poliamidu. Opisana we wniosku „Pražská šunka” bez kości nie jest znana słowackim konsumentom. Zgodnie z informacjami dostarczonymi przez indywidualnych producentów z Republiki Słowackiej, rocznie produkuje się co najmniej 1 208 ton produktu „Pražská šunka”. Dla słowackich producentów dostosowanie się lub zmiana nazwy produktu wiązałyby się ze znaczną utratą dochodów, przede wszystkim dlatego, że oznaczałoby to gwałtowny wzrost ceny – od 45 do 92 % w zależności od rodzaju i kategorii jakości. W specyfikacji produktu „Pražská šunka” GTS określono rzeczywiście, że we wszystkich trzech rodzajach produktu minimalna wartość procentowa masy czystego białka z tkanki mięśniowej musi wynosić 16 %, natomiast na Słowacji odsetek ten może być niższy. Zgodnie ze słowackim ustawodawstwem produkt „Pražská šunka” może być wprowadzany do obrotu w ramach trzech różnych kategorii szynki w zależności od minimalnej wartości procentowej masy czystego białka z tkanki mięśniowej: szynka specjalna (16 %), szynka wyborowa (13 %) i szynka zwykła (10 %). W związku z tym wprowadzanie do obrotu na Słowacji szynki wyborowej i zwykłej pod zarejestrowaną nazwą nie byłoby już możliwe. Ponadto do strat dochodów doliczyć należy także koszty zakupu form do wytwarzania produktu „Pražská šunka” bez kości, ponieważ na Słowacji technologia ta nie jest stosowana do produkcji produktu „Pražská šunka” (stosuje się osłony z poliamidu). Koszty takiego zakupu w przypadku szynki o wadze około 5 kg wyniosłyby 70 EUR na jednostkę, czyli 14 000 EUR za wyprodukowanie 1 tony gotowego produktu. Wzrost kosztów w porównaniu do produkcji w osłonach poliamidowych spowodowałoby także formowanie produktu „Pražská šunka” przy pomocy folii: koszty zakupu folii i pracy ręcznej wyniosłyby łącznie co najmniej 50 EUR/tonę produktu końcowego.

               (15)

               Ponadto trzech słowackich producentów posiada znak towarowy „Pražská šunka”, którego stosowanie byłoby zagrożone.

               (16)

               W uzupełnieniu do wyżej przedstawionego rozumowania Słowacja zaproponowała, że jeśli niezależnie od zarzutów Komisja podejmie decyzję o rejestracji nazwy, należałoby uwzględnić art. 18 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 i wprowadzić zasadę, że nazwie „Pražská šunka” towarzyszy oświadczenie „wytworzono zgodnie z tradycją Republiki Czeskiej”. Tę samą nazwę można by też zmienić na „Traditional Pražská šunka”.

               (17)

               Komisja oceniła argumenty przedstawione w uzasadnionym oświadczeniu o sprzeciwie Słowacji w świetle przepisów rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, uwzględniając wyniki konsultacji przeprowadzonych między wnioskodawcą a jego oponentami, i stwierdziła, że nazwa „Pražská šunka” powinna zostać zarejestrowana.

               (18)

               Jeśli chodzi o pierwszy powód sprzeciwu, Republika Czeska wyjaśniła, że nawet przed 1993 r. produkt „Pražská šunka” nie był objęty czechosłowackimi normami państwowymi (ČSN). W tej części Czechosłowacji, która odpowiada obecnemu terytorium Republiki Czeskiej, produkt „Pražská šunka” był produkowany zgodnie z „normą techniczno-ekonomiczną” wydaną przez czeski dział przedsiębiorstwa „Masný průmysl” (koncern w sektorze produkcji mięsa). W drugiej połowie lat 70-tych wstępnie konserwowana (pasteryzowana) Pražská šunka bez kości była produkowana w szeregu czechosłowackich zakładów na terytorium obecnej Republiki Czeskiej zasadniczo zgodnie z elementami, które uwzględniono w specyfikacji produktu „Pražská šunka” bez kości GTS: pasteryzacja, stosowanie formy w celu nadania owalnego kształtu, wędzenie i warstwa dekoracyjna z tłuszczu wieprzowego lub tłuszczu i skóry wieprzowej.

               (19)

               Ponadto ten sam produkt, wstępnie konserwowana „Pražská šunka” bez kości, była od dziesięcioleci produkowana w innych państwach, takich jak Austria i Niemcy. W świetle powyższego należy stwierdzić, że produkt „Pražská šunka” bez kości i jego metody produkcji odpowiadają tradycyjnej praktyce istniejącej od ponad 30 lat.

               (20)

               Nie ma wymogu, aby produkt, który ma być zarejestrowany jako GTS, miał specyficzny charakter. Art. 19 ust. 1 lit. b) odnosi się do „specyficznego charakteru” jako elementu opisu, a w tym konkretnym przypadku specyficzny charakter trzech wersji produktu objętych specyfikacją opisano w sposób wystarczający.

               (21)

               Jeśli chodzi o drugą przyczynę sprzeciwu, nie ma podstaw do stwierdzenia, że omawiany termin stał się terminem rodzajowym. Słowacja nie opisała ani jednego toku rozumowania, które prowadziłoby do takiego wniosku. Okoliczności, że tego rodzaju produkt jest wytwarzany w kilku europejskich krajach, nie można uznać per se za podstawę do uznania, że dana nazwa jest rodzajowa. Ponadto rodzajowość jako taka nie może być podstawą do zgłoszenia sprzeciwu w odniesieniu do GTS. GTS może być legalnie produkowana w dowolnym miejscu, pod warunkiem zgodności ze specyfikacją produktu.

               (22)

               Jako trzecią przyczynę swojego sprzeciwu Słowacja podaje, że dana nazwa jest stosowana zgodnie z prawem, szeroko znana i ma duże znaczenie gospodarcze w przypadku podobnych produktów rolnych lub środków spożywczych na Słowacji. Komisja uznaje te okoliczności. Równocześnie zauważa jednak, że zasadniczą przyczyną, z powodu której produkt wytwarzany na Słowacji nie mieści się w specyfikacji produktu „Pražská šunka” GTS, jest okoliczność, że Słowacja zmieniła recepturę i prezentację produktu po utworzeniu niepodległych państw – Republiki Czeskiej i Republiki Słowackiej – tzn. po dniu 1 stycznia 1993 r. Słowackie władze poinformowały, że dekret, w którym określono trzy kategorie szynki – 1) szynkę specjalną, 2) szynkę wyborową i 3) szynkę zwykłą (w oparciu o minimalną wartość procentową masy czystego białka z tkanki mięśniowej wynoszącą odpowiednio 16, 13 i 10 %) – został przyjęty przez słowackie Ministerstwo Rolnictwa oraz słowackie Ministerstwo Zdrowia w dniu 18 sierpnia 2005 r. Przed tą datą minimalna wartość procentowa masy czystego białka z tkanki mięśniowej wynosiła 18 %. W związku z tym 100 % produkowanego na Słowacji produktu „Pražská šunka” o minimalnej wartości procentowej masy czystego białka z tkanki mięśniowej w wysokości 18 % kwalifikowałoby się jako produkt „Pražská šunka” GTS. Władze słowackie zgłosiły również, że równocześnie zmieniono prezentację produktu, całkowicie zastępując formowanie i obróbkę cieplną produkcją w osłonach z poliamidu. Słowacja twierdzi wprawdzie, że produkcja produktu „Pražská šunka” zmieniła się również w Republice Czeskiej po ogłoszeniu niepodległości, jednak jest oczywiste, że metoda produkcji została zasadniczo i znacząco zmieniona na Słowacji. Po drugie, w porównaniu do pierwotnej specyfikacji produktu opublikowanej w 2010 r., Republika Czeska znacznie złagodziła wymogi specyfikacji produktu, aby uwzględnić jak największą liczbę metod produkcji i zarejestrować GTS o możliwie szerokim wspólnym zakresie. Należy w związku z tym podkreślić, że porozumienie osiągnęli wszyscy dopuszczeni oponenci (w ramach dwóch procedur sprzeciwu) z wyjątkiem Słowacji. Po trzecie wydaje się, że w obliczeniach kosztów dostosowania produkcji do specyfikacji produktu „Pražská šunka” GTS nie wzięto pod uwagę faktu, że z metalowych form można korzystać wielokrotnie i przez długi czas. Po czwarte stosowanie form nie jest obowiązkowe, ponieważ dostępne są rozwiązania alternatywne. Można bowiem korzystać z folii z tworzywa sztucznego. Ponadto nie wydaje się, aby koszty w wysokości 50 EUR/tonę gotowego produktu na zakup folii i pracę ręczną były nieproporcjonalne.

               (23)

               Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 43 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 oraz przez analogię z przepisami mającymi zastosowanie do chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych, znaki towarowe, które zostały zgłoszone, zarejestrowane lub – jeżeli stosowne przepisy przewidują taką możliwość – ustanowione poprzez użycie, w dobrej wierze na terytorium Unii, przed datą złożenia do Komisji wniosku o objęcie ochroną, mogą nadal być stosowane i odnawiane w odniesieniu do tego produktu, niezależnie od rejestracji nazwy. Rejestracja nie ma wpływu na znaki towarowe, które zostały zgłoszone, zarejestrowane lub – jeżeli stosowne unijne lub słowackie przepisy przewidują taką możliwość – ustanowione poprzez użycie, w dobrej wierze przed datą złożenia do Komisji wniosku o rejestrację nazwy „Pražská šunka” jako GTS.

               (24)

               W związku z powyższym okoliczności, wobec których Słowacja zgłosiła sprzeciw, jeśli chodzi o zgodne z prawem stosowanie szeroko znanej nazwy o dużym znaczeniu gospodarczym, również w postaci znaków towarowych, na terytorium Słowacji, nie uzasadniają w wystarczający sposób odrzucenia wniosku Republiki Czeskiej o rejestrację. Jeżeli chodzi o pozostałe propozycje przedstawione przez Słowację, w świetle wyżej wymienionych powodów Komisja uważa, że wprowadzenie wymogu, aby zarejestrowanej nazwie „Pražská šunka” GTS towarzyszyło oświadczenie „wytworzono zgodnie z tradycją Republiki Czeskiej” w celu umożliwienia wprowadzania do obrotu słowackiego produktu „Pražská šunka” wywodzącego się ze słowackiej tradycji i niespełniającego warunków specyfikacji produktu „Pražská šunka” GTS, nie byłoby właściwe. Należy podkreślić, że Słowacja nie wykazała istnienia innej „słowackiej tradycji” wytwarzania produktu o nazwie „Pražská šunka”. Ponadto, po przeprowadzeniu dwóch procedur sprzeciwu, specyfikacja produktu i jego zarejestrowana nazwa nie będą już wyrazem specyficznej „czeskiej tradycji”, lecz głównie tradycji wspólnej dla kilku państw członkowskich UE i państw trzecich.

               (25)

               Wniosek o zmianę nazwy na „Pražská šunka tradycyjna” oznaczałby rozpoczęcie procedury od początku, co jest niewspółmierne, biorąc pod uwagę związane z omawianą sprawą uzasadnione oczekiwania.

               (26)

               Ogólnie rzecz biorąc, ochronę gwarantowanych tradycyjnych specjalności należy dostosować do interesów producentów i podmiotów gospodarczych, które do tej pory legalnie stosowały dane nazwy. Na podstawie art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, stosowanego przez analogię także do gwarantowanych tradycyjnych specjalności, należy przyznać pięcioletni okres przejściowy na stosowanie nazwy „Pražská šunka” bez konieczności spełnienia warunków specyfikacji produktu, oraz upoważnienie do kontynuowania wprowadzania do obrotu produktów niezgodnych ze specyfikacją produktu do wyczerpania zapasów po upływie powyższego pięcioletniego okresu, aby umożliwić stopniowe przystosowanie się do specyfikacji produktu. Produkty takie nie mogą być jednak wprowadzane do obrotu z oznaczeniem „gwarantowana tradycyjna specjalność”, skrótem „GTS” ani symbolem unijnym.

               (27)

               W związku z powyższym nazwy „Пражка шунка” (BG), „Jamón de Praga” (ES), „Pražská šunka” (CS), „Prag Skinke” (DA), „Prager Schinken” (DE), „Praha sink” (ET), „Χοιρομέρι Πράγας” (EL), „Prague Ham” (EN), „Jambon de Prague” (FR), „Praška šunka” (HR/SL/RS), „Prāgas šķiņķis” (LV), „Prahos kumpis” (LT), „Prágai minőségi sonka” (HU), „Perżut ta' Praga” (MT), „Praagse Ham” (NL), „Szynka Praska” (PL), „Fiambre de Praga” (PT), „Jambon de Praga” (RO), „Prahalainen kinkku” (FI), „Pragskinka” (SV), „Прашка шунка” (RS) należy zarejestrować w „rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności”.

               (28)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Polityki Jakości Produktów Rolnych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Nazwy „Пражка шунка” (BG), „Jamón de Praga” (ES), „Pražská šunka” (CS), „Prag Skinke” (DA), „Prager Schinken” (DE), „Praha sink” (ET), „Χοιρομέρι Πράγας” (EL), „Prague Ham” (EN), „Jambon de Prague” (FR), „Praška šunka” (HR/SL/RS), „Prāgas šķiņķis” (LV), „Prahos kumpis” (LT), „Prágai minőségi sonka” (HU), „Perżut ta' Praga” (MT), „Praagse Ham” (NL), „Szynka Praska” (PL), „Fiambre de Praga” (PT), „Jambon de Praga” (RO), „Prahalainen kinkku” (FI), „Pragskinka” (SV), „Прашка шунка” (RS) rejestruje się jako GTS.
   Nazwy wskazane w ust. 1 określają produkt należący do klasy 1.2. Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.), zgodnie z załącznikiem XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 (5).
   Artykuł 2
   Skonsolidowana specyfikacja produktu znajduje się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 3
   Zarejestrowane nazwy można stosować do produktów wprowadzanych do obrotu na terytorium UE i niezgodnych ze specyfikacją produktu „Pražská šunka” GTS, przez okres pięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Stosowane w odniesieniu do produktów niezgodnych ze specyfikacją produktu nazwy nie mogą być opatrzone oznaczeniem „gwarantowana tradycyjna specjalność”, skrótem „GTS” ani symbolem unijnym.
   Po upływie tego pięcioletniego okresu produkty opatrzone zarejestrowaną nazwą wyprodukowane przed końcem tego okresu i niezgodne ze specyfikacją produktu, o której mowa w art. 2, mogą być wprowadzane do obrotu do wyczerpania zapasów istniejących na terytorium UE w dniu, w którym wygaśnie wspomniany okres pięciu lat.
   Artykuł 4
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 26 marca 2018 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 180 z 19.5.2016, s. 5.

      (3)  Dz.U. C 283 z 19.9.2012, s. 11.

      (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/304 z dnia 2 marca 2016 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę („Heumilch/Haymilk/Latte fieno/Lait de foin/Leche de heno” (GTS)) (Dz.U. L 58 z 4.3.2016, s. 28).

      (5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 36).

      ZAŁĄCZNIK

         SPECYFIKACJA PRODUKTU BĘDĄCEGO GWARANTOWANĄ TRADYCYJNĄ SPECJALNOŚCIĄ

         „PRAŽSKÁ ŠUNKA”

      Nr UE: CZ-TSG-0007-0061 – 21.10.2010
      REPUBLIKA CZESKA
      1.   NAZWY, KTÓRE MAJĄ BYĆ ZAREJESTROWANE
      „Пражка шунка” (BG), „Jamón de Praga” (ES), „Pražská šunka” (CS/SK), „Prag Skinke” (DA), „Prager Schinken” (DE), „Praha sink” (ET), „Χοιρομέρι Πράγας” (EL), „Prague Ham” (EN), „Jambon de Prague” (FR), „Praška šunka” (HR/SL/RS), „Prāgas šķiņķis” (LV), „Prahos kumpis” (LT), „Prágai minőségi sonka” (HU), „Perżut ta' Praga” (MT), „Praagse Ham” (NL), „Szynka Praska” (PL), „Fiambre de Praga” (PT), „Jambon de Praga” (RO), „Prahalainen kinkku” (FI), „Pragskinka” (SV), „Прашка шунка” (RS)
      2.   TYP PRODUKTU
      Klasa 1.2. Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.)
      3.   PODSTAWY DO REJESTRACJI
      3.1.   Czy produkt

                  ☒ jest wynikiem sposobu produkcji lub przetwarzania odpowiadającego tradycyjnej praktyce w odniesieniu do tego produktu lub środka spożywczego, lub jego skład odpowiada takiej praktyce;

                  ☐ jest wytwarzany z tradycyjnie stosowanych surowców lub składników.

            „Pražská šunka” jest tradycyjnym produktem mięsnym przeznaczonym do bezpośredniego spożycia, wytwarzanym w następujących wariantach:

                  —

                  „Pražská šunka” z kością;

                  —

                  „Pražská šunka” bez kości;

                  —

                  „Pražská šunka” w puszce.

            3.2.   Czy nazwa

                  ☒ jest tradycyjnie stosowana w odniesieniu do konkretnego produktu;

                  ☐ określa tradycyjny lub specyficzny charakter produktu.

            Tradycyjna nazwa „Pražská šunka” nie wyraża specyficznego charakteru produktu, ani nie wskazuje na związek jego specyficznego charakteru z miejscem pochodzenia czy też pochodzeniem rolniczym, jest jednak specyficzna sama w sobie, ponieważ na całym świecie kojarzona jest ze znanym produktem mięsnym o charakterystycznym kształcie i smaku.
      4.   OPIS
      4.1.   Opis produktu, do którego odnosi się nazwa podana w pkt 1, w tym jego najważniejszych cech fizycznych, chemicznych, mikrobiologicznych lub organoleptycznych, świadczących o jego szczególnym charakterze (art. 7 ust. 2 niniejszego rozporządzenia)

      4.1.1.   „Pražská šunka” z kością

      „Pražská šunka” z kością różni się od innych szynek z kością, zwłaszcza pod względem sposobu, w jaki dobiera się i przetwarza podstawowy surowiec tego produktu. Kolejną cechą charakterystyczną produktu „Pražská šunka” z kością są proporcje udźca wieprzowego (szynki) do zalewy solnej zachowywane podczas produkcji, co umożliwia osiągnięcie w produkcie końcowym zawartości czystego białka z tkanki mięśniowej odpowiadającej kategorii szynki o najwyższej jakości. Co więcej proces produkcji obejmuje gotowanie, a następnie wędzenie, co również wyróżnia produkt „Pražská šunka” z kością na tle wielu tradycyjnych szynek z kością, które są zwykle suszone.
      Właściwości fizyczne:

                  —

                  produkt o całkowitej masie nieprzekraczającej 10 kg,

                  —

                  zachowuje się oryginalny kształt nogi wieprzowej wykrojonej w praskim stylu (z całej szynki z kością usunięto pachwinę oraz kość krzyżową, włącznie z kręgami ogonowymi i kością miedniczną; z golonką, lecz bez nóżki; część tłuszczową zaokrąglono od strony schabu).

            Właściwości chemiczne (parametry określono na podstawie próbek poddanych analizie po usunięciu kości z produktu):

                  —

                  zawartość czystego białka z tkanki mięśniowej (bez białka z tkanki łącznej i białek roślinnych): co najmniej 16 % masy. Powłoka produktu, składająca się tłuszczu i skóry, nie została włączona do próbki poddanej analizie,

                  —

                  zawartość soli: nie więcej niż 3 % masy,

                  —

                  Zawartość tłuszczu: nie więcej niż 15 % masy. Powłoka produktu została włączona do próbki poddanej analizie.

            Właściwości organoleptyczne:

                  —

                  wygląd zewnętrzny i kolor: strona pokryta skórą jest złotożółta. Pozostałe części powierzchni produktu nie są pokryte skórą, lecz warstwą tłuszczu o barwie od jasnożółtej do złotej; mięso szynki ma barwę złotobrązową do ciemno brązowej,

                  —

                  wygląd i kolor w przekroju: po przekrojeniu mięso ma kolor różowy, mięsny,

                  —

                  smak i zapach: charakterystyczny smak oraz zapach gotowanej i wędzonej szynki, odpowiednio słony smak,

                  —

                  konsystencja: ścisła i zwarta. Po pokrojeniu na cienkie plastry produkt jest łatwy do pogryzienia.

            4.1.2.   „Pražská šunka” bez kości

      „Pražská šunka” bez kości różni się od innych produktów mięsnych z tej kategorii, zwłaszcza pod względem metody produkcji, jako że jest to szynka najwyższej jakości wyprodukowana z odkostnionych nóg wieprzowych lub boków nogi wieprzowej, które następnie są gotowane i wędzone. Kolejną charakterystyczną cechą produktu jest obecność dekoracyjnej powłoki składającej się z cienkiej warstwy tłuszczu wieprzowego lub tłuszczu i skóry. Produkt końcowy wyróżnia także jego zazwyczaj jajowaty lub owalny kształt.
      Właściwości fizyczne:

                  —

                  produkt ma zazwyczaj jajowaty lub owalny kształt,

                  —

                  szynka jest najwyższej jakości, wyprodukowana z całych odkostnionych nóg wieprzowych z warstwą tłuszczu i ze skórą lub bez skóry; lub z trybowanych boków nóg wieprzowych oraz solonych plastrów tłuszczu wieprzowego ze skórą lub bez skóry; lub z trybowanych boków nóg wieprzowych z tłuszczem i ze skórą lub bez skóry.

            Właściwości chemiczne:

                  —

                  zawartość czystego białka z tkanki mięśniowej, soli i tłuszczu: zob. właściwości chemiczne produktu „Pražská šunka” z kością.

            Właściwości organoleptyczne:

                  —

                  wygląd zewnętrzny i kolor: strona pokryta skórą i tłuszczem jest złotożółta. Jeżeli powierzchnia jest pokryta tylko tłuszczem a nie skórą, powierzchnia ma barwę od żółtawej po złotą,

                  —

                  wygląd i kolor w przekroju, smak i zapach, konsystencja: zob. właściwości chemiczne produktu „Pražská šunka” z kością.

            4.1.3.   „Pražská šunka” w puszce

      „Pražská šunka” w puszce różni się od innych produktów mięsnych z tej kategorii zwłaszcza pod względem wykorzystywanych surowców, jako że jest to szynka najwyższej jakości wyprodukowana z trybowanych boków nogi wieprzowej w całości lub grubo mielonych. Kolejną cechą charakterystyczną produktu jest miękka warstwa galarety między szynką a opakowaniem. To, co jednak w szczególności różni produkt „Pražská šunka” w puszce od innych puszkowanych produktów mięsnych, to typowy płaski i owalny kształt jej opakowania.
      Właściwości fizyczne:

                  —

                  produkt zazwyczaj ma płaski, owalny kształt, a jego wymiary są dostosowane do wymiarów opakowania, które zapewnia masę zawartego w nim produktu wynoszącą około 0,454 kg,

                  —

                  w momencie pakowania wyjściową masę surowca w co najmniej 87 % stanowi mięso.

            Właściwości chemiczne:

                  —

                  zawartość czystego białka z tkanki mięśniowej (bez białka z tkanki łącznej i białek roślinnych): co najmniej 16 % masy. Galaretowa powłoka produktu nie została włączona do próbki poddanej analizie,

                  —

                  zawartość soli: nie więcej niż 3 % masy,

                  —

                  zawartość tłuszczu: nie więcej niż 4 % masy. Galaretowa powłoka produktu została włączona do próbki poddanej analizie,

                  —

                  zawartość galarety: nie więcej niż 36 % masy.

            Właściwości organoleptyczne:

                  —

                  produkt znajduje się w hermetycznie zamykanym opakowaniu i zachowuje sterylność handlową. Między materiałem opakowaniowym a produktem znajduje się miękka, złocistożółta warstwa galarety,

                  —

                  wygląd i kolor w przekroju: szynka ma kolor różowy, mięsny. Możliwe są małe, pojedyncze dziurki wypełnione galaretą,

                  —

                  smak i zapach: charakterystyczny smak oraz zapach gotowanej szynki, odpowiednio słony smak,

                  —

                  konsystencja: ścisła i zwarta.

            4.2.   Opis metody wytwarzania produktu, do którego odnosi się nazwa podana w pkt 1, obowiązkowo stosowanej przez producenta, w tym, w stosownych przypadkach, charakteru i właściwości używanych surowców lub składników oraz metody przygotowywania produktu (art. 7 ust. 2 niniejszego rozporządzenia)

      4.2.1.   „Pražská šunka” z kością

      Zasady produkcji produktu „Pražská šunka” z kością: zachowany oryginalny kształt całej nogi wieprzowej wykrojonej w praskim stylu (z całej nogi z kością, z golonką, lecz bez nóżki, usuwa się pachwinę oraz kość krzyżową, włącznie z kręgami ogonowymi i kością miedniczną; część tłuszczowa jest zaokrąglona od strony schabu); zalewa solna przygotowana ze składników wymienionych poniżej.
      Nogi wieprzowe … 100,0 kg
      Zalewa solna (maks. 20,0 kg):

                  —

                  Woda … maks. 17,0 kg

                  —

                  Azotynowa lub azotanowa mieszanka peklująca … maks. 2,6 kg

                  —

                  Cukry … 0-1,2 kg

                  —

                  Czynniki stabilizujące … 0–0,5 kg

                  —

                  Wyciąg przypraw lub olej … 0-0,3 kg

                  —

                  Substancje przeciwutleniające … 0–0,1 kg

            Nogi wieprzowe opryskuje się zalewą solną o składzie opisanym powyżej. Następnie zostawia się je w zalewie solnej lub też naciera zalewą solną. Potem są one gotowane, co daje skutek równoważny pasteryzacji. Po ugotowaniu produkty suszy się w wędzarni, wędzi z wierzchu w celu uzyskania charakterystycznego smaku, zapachu i barwy, studzi i przechowuje.
      Jeżeli jednak nóg wieprzowych nie soli się przez pozostawienie w zalewie solnej lub nacieranie zalewą, schłodzone nogi można poddać soleniu i obróbce, nacierając ich powierzchnię azotanową mieszanką peklującą z dodatkiem małej ilości cukru. Następnie umieszcza się je, skórą do dołu, w lekko posolonych naczyniach do peklowania, po czym polewa się je ugotowaną i schłodzoną zalewą azotanową z dodatkiem małej ilości cukru. Szynki dociąża się w celu całkowitego zanurzenia w zalewie solnej, po czym po odpowiednim czasie oraz zgodnie z wynikami ciągłej sensorycznej kontroli jakości szynkę obraca się w naczyniu do peklowania tak, by jej wierzchnia część znalazła się na spodzie. Po zakończeniu solenia szynkę przez kilka godzin moczy się w letniej wodzie, a następnie pozostawia do obcieknięcia. Następnie produkt suszy się w wędzarni i wędzi z wierzchu w celu uzyskania charakterystycznego smaku, zapachu i barwy. Potem gotuje się go, co daje skutek równoważny pasteryzacji, a następnie schładza i przechowuje.
      Niezależnie od tego, która z metod ma zastosowanie, końcowy etap produkcji można uzupełnić poprzez upieczenie wierzchniej warstwy szynki i ozdobienie jej różnorodnymi technikami zdobniczymi.
      4.2.2.   „Pražská šunka” bez kości

      „Pražská šunka” bez kości wytwarzana jest z całych, odkostnionych nóg wieprzowych lub ich pojedynczych boków, przygotowanych zgodnie z pkt 4.1.2, oraz z zalewy solnej, której skład oraz maksymalna dopuszczalna ilość w stosunku do ilości surowca mięsnego są identyczne jak w przypadku szynki „Pražská šunka” z kością.
      Odkostnione nogi wieprzowe lub ich boki spryskuje się lub naciera zalewą solną o zaleconym składzie. Posolone plastry tłuszczu wieprzowego, ze skórą lub bez, naciera się oddzielnie, jeśli są wykorzystywane jako składnik dekoracyjnej wierzchniej warstwy produktu. Po zakończeniu solenia i nacierania surowca umieszcza się go w owalnej lub jajowatej formie, tak aby warstwa tłuszczu (ze skórą lub bez) zawsze tworzyła dekoracyjną wierzchnią warstwę produktu. Jeśli posolone plastry tłuszczu wieprzowego, ze skórą lub bez, są wykorzystywane jako dekoracyjna wierzchnia warstwa produktu, formy wykłada się natartymi plastrami tłuszczu, a dopiero potem wypełnia trybowanymi bokami nóg wieprzowych. Następnie poddaje się je gotowaniu w formach, co daje skutek równoważny pasteryzacji. Po ugotowaniu produkty wyjmuje się z form, wędzi w celu uzyskania charakterystycznego smaku, zapachu i barwy, a następnie studzi i pakuje.
      Końcowy etap produkcji można uzupełnić poprzez upieczenie wierzchniej warstwy szynki i ozdobienie jej różnorodnymi technikami zdobniczymi.
      Produkt wytworzony z całych, odkostnionych nóg wieprzowych pokrytych tłuszczem, ze skórą lub bez (lub w stosownych przypadkach z boków nóg wieprzowych pokrytych tłuszczem, ze skórą lub bez) można przed gotowaniem uformować w pożądany sposób za pomocą folii, którą usuwa się po ugotowaniu. W takim przypadku stosowanie form nie jest konieczne.
      4.2.3.   „Pražská šunka” w puszce

      Do produkcji szynki „Pražská šunka” w puszce wykorzystuje się trybowane boki nóg wieprzowych (całe lub grubo posiekane), żelatynę (w proszku) oraz zalewę solną o składzie opisanym poniżej.
      Trybowane boki nóg wieprzowych … 100,0 kg
      Żelatyna w proszku … 4,0 kg
      Zalewa solna (maks. 14,3 kg):

                  —

                  Woda … maks. 11,0 kg

                  —

                  Azotynowa mieszanka peklująca … maks. 2,8 kg

                  —

                  Cukry … 0–0,5 kg

            Stosuje się płaskie, owalne opakowanie z materiału nadającego się do sterylizacji, zapewniające odpowiednią masę gotowego produktu zawartego w opakowaniu (ok. 0,454 kg).
      Boki nóg wieprzowych, w całości lub grubo zmielone, naciera się zalewą solną. Po zakończeniu peklowania mięsa umieszcza się je w próżniowym opakowaniu, na dnie którego znajduje się odpowiednia ilość żelatyny w proszku. Po hermetycznym zamknięciu opakowania próżniowego produkt zostawia się w temp. 5°C na 12 godzin. Następnie produkt poddaje się sterylizacji, podczas której wszystkie części produktu muszą zostać poddane efektowi cieplnemu odpowiadającemu osiągnięciu temperatury co najmniej 121°C przez 10 minut. Po ugotowaniu produkt schładza się i przechowuje w suchym miejscu, w temperaturze 0–25°C i względnej wilgotności nie większej niż 85 %. Okres przydatności produktu do spożycia wynosi co najmniej trzy lata.
      4.3.   Opis najważniejszych elementów decydujących o tradycyjnym charakterze produktu (art. 7 ust. 2 niniejszego rozporządzenia)

      4.3.1.   „Pražská šunka” z kością

      Od lat 60. XIX w. nazwą „Pražská šunka” określa się jeden z najbardziej znanych produktów spożywczych pochodzących z Republiki Czeskiej, a dokładniej z Pragi. Według źródeł historycznych produkt o nazwie „Pražská šunka” wiąże się z osobą Františka Zvěřiny, który przygotował go jako pierwszy. Produkcję produktu „Pražská šunka” przejął od niego Josef Jeřábek, znany praski producent wędlin. Wśród pozostałych wytwórców tego produktu znaleźli się też inni prascy producenci wędlin, m. in. Dlouhý, Malý i Cibulka. Za przykładem Pragi produkcję produktu „Pražská šunka” rozpoczęto również w innych dużych miastach. Pod koniec XIX w. w Brnie produkt ten wytwarzał producent wędlin – Jebavý, w Hradcu Králové – producent wędlin Hutla, w Pardubicach – producent wędlin Sochor, a w ich ślad poszło wielu innych producentów wędlin. „Pražská šunka” stworzona przez Zvěřinę jest prototypem wspomnianych produktów. Wytwarzanie produktu „Pražská šunka” na skalę przemysłową rozpoczął Antonín Chmel, który w 1879 r. założył w Pradze swoją firmę U Zvonařky. „Pražská šunka” była flagowym produktem jego firmy, ale zajmował się również produkcją wielu innych rodzajów wędlin, które szybko zyskały sobie renomę w Pradze i innych miastach, w tym w szczególności w uzdrowiskach, a następnie za granicą, w wielu krajach europejskich. Okazało się jednak, że to „Pražská šunka” osiągnęła największy sukces na rynku i wkrótce zdobyła uznanie również na rynkach zamorskich. Po drugiej wojnie światowej firma stała się własnością państwa i z czasem połączono ją z kilkoma innymi zakładami produkcyjnymi w Pradze. To właśnie w tym okresie pojawiły się pozostałe wersje produktu „Pražská šunka”, w formie częściowo utrwalonej lub puszkowanej szynki z mięsa z mięśni nogi wieprzowej. W 1977 r. zakład U Zvonařky, wraz ze wszystkimi pracownikami i zasobami, został włączony do nowo utworzonego przemysłowego kombinatu mięsnego Masokombinát Praha jih – Písnice. Wraz z nadejściem nowych technologii peklowania, w produkcji „Pražská šunka” zaczęto stosować technikę spryskiwania zalewą solną, czasami również w połączeniu z nacieraniem. W okresie prywatyzacji po 1989 r. przemysłowy zakład mięsny w miejscowości Písnice zamknięto, ale produkcję produktu „Pražská šunka” z kością kontynuowano w wielu innych zakładach produkcyjnych na terenie całej Republiki Czeskiej.
      Pierwotnie podstawą wytwarzania produktu „Pražská šunka” był dobór surowców oraz metoda peklowania. Surowcem były nogi wieprzowe ze świń o niewielkiej masie, dlatego też obecny przepis określa maksymalną masę na 10 kg. Inną cechą charakterystyczną procesu produkcyjnego, którą przekazywano z pokolenia na pokolenie, jest tzw. „praski” sposób wykrawania nogi wieprzowej. Ostudzone nogi wieprzowe peklowano poprzez dokładne nacieranie powierzchni mięsa, a zwłaszcza skóry, azotanową mieszanką peklującą z dodatkiem małej ilości cukru. Spód naczynia do peklowania był nieznacznie solony, a nogi wieprzowe kładziono w nim skórą do dołu. Tak ułożone szynki zalewano zagotowaną, a następnie ostudzoną zalewą azotanową, znów z dodatkiem małej ilości cukru, a następnie obciążano. Po jakimś czasie szynki obracano tak, by ich wierzchnia część znalazła się na spodzie, i ponownie obciążano. Po sensorycznej kontroli jakości szynkę przez kilka godzin moczono w letniej wodzie, a następnie pozostawiano do wyschnięcia. Potem następował końcowy proces, a mianowicie usuwanie kości miednicznej, skrobanie powierzchni skóry i wiązanie podudzia, aby szynka zachowała swój kształt podczas gotowania. Szynki zawsze wieszano w ogrzewanej wędzarni. Proces wędzenia składał się z dwóch etapów: najpierw szynki suszono nad jasno palącym się ogniem, a potem aromatyzowano je i zabarwiano za pomocą wilgotnych trocin z drewna drzew liściastych. Szynki zazwyczaj wędziły się powoli, przez 8–12 godzin. Następnie szynki parzono we wrzątku i gotowano, a na końcu studzono poprzez zanurzanie w zimnej wodzie.
      4.3.2.   „Pražská šunka” bez kości

      W okresie po drugiej wojnie światowej powstało wiele alternatywnych wersji oryginalnego produktu „Pražská šunka” z kością. Miały one przede wszystkim formę pasteryzowanego produktu „Pražská šunka” bez kości, wytwarzanego z mięsa z mięśni nogi wieprzowej. Wytwarzanie produktu „Pražská šunka” rozpoczął Antonín Chmel, który założył w Pradze swoją firmę U Zvonařky, oraz Josef Beránek w zakładzie Beránkové podniky. Technologia wykorzystywana do produkcji tej wersji szynki „Pražská šunka” opierała się na usuwaniu kości z chłodzonych świeżych nóg wieprzowych, przetwarzaniu ich poszczególnych części, selekcjonowaniu na podstawie ich koloru oraz na przerywanym rozciąganiu surowca z jednoczesnym dodawaniem chlorku sodu oraz niezbędnej ilości azotynu sodu i cukru, rozpuszczonych częściowo w odpowiedniej ilości zalewy. Następnie poddawano szynkę pasteryzacji i chłodzeniu. Po drugiej wojnie światowej produkcja pasteryzowanego produktu „Pražská šunka” koncentrowała się głównie w zakładach mięsnych w Brnie oraz w miejscowościach Kostelec, Studená, Vamberk i Planá nad Lužnicí. Od połowy lat 70. XX w. w powyższych zakładach zwiększyła się produkcja produktu „Pražská šunka” bez kości z użyciem form. Puszki zastąpiono opakowaniami z tworzywa sztucznego, które umożliwiały wędzenie i dodawanie dekoracyjnej warstwy tłuszczu wieprzowego lub tłuszczu wieprzowego i skóry po zakończeniu pasteryzacji. Produkt i jego parametry zbliżyły się w istotny sposób do oryginalnego produktu „Pražská šunka” z kością. Od 1989 r. „Pražská šunka” bez kości była produkowana w innych zakładach w całej Republice Czeskiej.
      4.3.3.   „Pražská šunka” w puszce

      „Pražská šunka” w puszce jest kolejną wersją oryginalnego produktu „Pražská šunka”, która pojawiła się po drugiej wojnie światowej. Produkowaną ją z posortowanego surowca otrzymywanego w wyniku odkostnienia schłodzonych świeżych nóg wieprzowych z dodatkiem azotynowej mieszanki peklującej, cukru i żelatyny; w celu zapewnienia dłuższej przydatności produktu do spożycia poddawano go sterylizacji w opakowaniu o jajowatym kształcie i masie ok. 1 lb (0,5 kg). Ta puszkowana szynka zawdzięcza swą popularność większej ilości galarety w gotowym produkcie. „Pražská šunka” w puszce jest produkowana od 1973 r., głównie w zakładach w miejscowościach Kostelec, Krahulčí i Studená, Od 1989 r. „Pražská šunka” w puszce jest także produkowana w innych zakładach w całej Republice Czeskiej.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/816 z dnia 1 czerwca 2018 r. zmieniające po raz 285. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 137/5

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/816
   z dnia 1 czerwca 2018 r.
   zmieniające po raz 285. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida (1), w szczególności jego art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 7a ust. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, których fundusze oraz zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu na mocy tego rozporządzenia.

               (2)

               W dniu 29 maja 2018 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych zdecydował się zmienić jeden wpis w wykazie osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 1 czerwca 2018 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

            Szef Służby ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej

      (1)  Dz.U. L 139 z 29.5.2002, s. 9.

      ZAŁĄCZNIK
      W załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 wprowadza się następujące zmiany:
      W danych identyfikacyjnych w następującym wpisie w tytule „Osoby fizyczne” wprowadza się następujące zmiany:
      „Djamel Lounici (alias Jamal Lounici). Adres: Algieria. Data urodzenia: 1.2.1962 Miejsce urodzenia: Algier, Algieria. Obywatelstwo: algierskie. Dodatkowe informacje: a) imię ojca: Abdelkader; imię matki: Johra Birouh; b) powrócił z Włoch do Algierii, gdzie przebywa od września 2008 r. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 16.1.2004” otrzymuje brzmienie:

         „Djamel Lounici (alias Jamal Lounici). Adres: Algieria. Data urodzenia: 1.2.1962 Miejsce urodzenia: Algier, Algieria. Obywatelstwo: algierskie. Dodatkowe informacje: a) imię ojca: Abdelkader; imię matki: Djohra Birouch; b) powrócił z Włoch do Algierii, gdzie przebywa od września 2008 r. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 16.1.2004”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/837 z dnia 31 maja 2018 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

text:
               7.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 141/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/837
   z dnia 31 maja 2018 r.
   dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (1), w szczególności jego art. 57 ust. 4 i art. 58 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (2), konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

               (2)

               Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

               (3)

               Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3 tej tabeli.

               (4)

               Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana odnośnie do towarów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez posiadacza przez pewien okres zgodnie z art. 34 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 952/2013. Okres ten powinien wynosić trzy miesiące.

               (5)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku klasyfikuje się w Nomenklaturze scalonej do kodu CN wskazanego w kolumnie 2 tej tabeli.
   Artykuł 2
   Wiążąca informacja taryfowa, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, zgodnie z art. 34 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 952/2013.
   Artykuł 3
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 31 maja 2018 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Stephen QUEST

            Dyrektor Generalny

            Dyrekcja Generalna ds. Podatków i Unii Celnej

      (1)  Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK

                  Opis towarów

                  Klasyfikacja (kod CN)

                  Uzasadnienie

                  (1)

                  (2)

                  (3)

                  Produkt złożony z następujących składników (% masy):

                  2106 90 98

                  Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1. i 6. Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej oraz brzmienie kodów CN 2106 , 2106 90  i 2106 90 98 .
                  Wyklucza się klasyfikację do działu 30 jako lek, ponieważ nie wskazano rodzaju chorób, dolegliwości lub ich symptomów, do których produkt miałby zastosowanie. W związku z tym produkt nie spełnia wymogów uwagi dodatkowej 1 do działu 30, akapit pierwszy, lit. a).
                  Wyklucza się klasyfikację do działu 22 jako napój, ponieważ produkt nie jest zdatny bezpośrednio do picia (zob. również Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej do działu 22, uwagi ogólne, akapit drugi, zdanie drugie).
                  Produkt zawiera substancję słodzącą, różne witaminy i dużą ilość gliceryny. W związku z tym ma on bardziej złożony skład niż zwykły syrop cukrowy objęty podpozycjami 2106 90 30  do 2106 90 59  (zob. również Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego do pozycji 2106 , pkt (12)).
                  Jego zamierzone szczególne zastosowanie jest również wskazane na opakowaniu i etykiecie jako suplement diety do sprzedaży detalicznej. Z obiektywnych cech i właściwości produktu, w szczególności z jego składu, jak również formy jego przedstawiania, wynika jasno, że produkt jest przeznaczony do szczególnego zastosowania do wzmacniania układu odpornościowego, a nie do bardziej ogólnego użytku, co ma miejsce w przypadku syropów cukrowych.
                  Produkt należy zatem klasyfikować do kodu CN 2106 90 98  jako pozostałe przetwory spożywcze.

                              —

                              woda

                  41,6,

                              —

                              cukier

                  18,1,

                              —

                              gliceryna

                  15,1,

                              —

                              kwas cytrynowy

                  13,9,

                              —

                              maltodekstryna

                  4,1,

                              —

                              kwas askorbinowy

                  3,0,

                              —

                              glikozydy stewiolowe

                  1,8,

                              —

                              aromaty naturalne

                  1,1,

                              —

                              niewielkie ilości witamin B6, B12 i kwasu foliowego (B9).

                  Produkt jest bezalkoholowym, aromatyzowanym i barwionym płynem, który po rozcieńczeniu jest stosowany jako suplement diety. Nie jest on zdatny bezpośrednio do picia.
                  Produkt jest przedstawiany do stosowania w celu wzmacniania układu odpornościowego i dostarczania energii do organizmu człowieka. Dzienna dawka produktu wynosi dwa mililitry i musi zostać rozcieńczona przed spożyciem. Taka dzienna dawka zawiera 40 mg witaminy C, 1 mg witaminy B6, 200 μg kwasu foliowego i 2 μg witaminy B12.
                  Produkt jest przedstawiany w 60 ml butelce z tworzywa sztucznego z zakraplaczem do sprzedaży detalicznej.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1038 z dnia 19 lipca 2018 r. zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę w specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych „Lentille verte du Puy” (ChNP)

text:
                  24.7.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 186/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/1038
         z dnia 19 lipca 2018 r.
         zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę w specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych „Lentille verte du Puy” (ChNP)
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja przeanalizowała wniosek Francji o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Lentille verte du Puy” zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1065/97 (2) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1509/2000 (3).

                     (2)

                     Proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja opublikowała zatem wniosek o wprowadzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (4).

                     (3)

                     Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, wymienioną zmianę specyfikacji należy zatem zatwierdzić,

               PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

            Artykuł 1
            Zatwierdza się zmianę w specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy „Lentille verte du Puy” (ChNP).

            Artykuł 2
            Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
            Sporządzono w Brukseli dnia 19 lipca 2018 r.

                  W imieniu Komisji,

                  za Przewodniczącego,

               Phil HOGAN

                  Członek Komisji

            (1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

            (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1065/97 z dnia 12 czerwca 1997 r. uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 (Dz.U. L 156 z 13.6.1997, s. 5).

            (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1509/2000 z dnia 12 lipca 2000 r. zmieniające pozycje w specyfikacjach dla kilku nazw wymienionych w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 (Dz.U. L 174 z 13.7.2000, s. 7).

            (4)  Dz.U. C 41 z 3.2.2018, s. 13.