title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/791 z dnia 16 maja 2019 r. zmieniające po raz 302. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida

text:
                  17.5.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 129/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2019/791
         z dnia 16 maja 2019 r.
         zmieniające po raz 302. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida (1), w szczególności jego art. 7 ust. 1 lit. a) oraz art. 7a ust. 1 i 5,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, których fundusze oraz zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu na mocy tego rozporządzenia.

                     (2)

                     Dnia 14 maja 2019 r. Komitet Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych podjął decyzję o dodaniu jednego wpisu do wykazu osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych, oraz o usunięciu jednego wpisu z tego wykazu. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002

                     (3)

                     W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinno ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,

               PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

            Artykuł 1
            W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

            Artykuł 2
            Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
            Sporządzono w Brukseli dnia 16 maja 2019 r.

                  W imieniu Komisji,

                  za Przewodniczącego,

                  Szef Służby ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej

            (1)  Dz.U. L 139 z 29.5.2002, s. 9.

            ZAŁĄCZNIK
            W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się następujące zmiany:

                        1)

                        w tytule „Osoby prawne, grupy i podmioty” dodaje się wpis w brzmieniu: „Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie – Chorasan (ISIL- K) (alias a) ISIL Chorasan, b) Prowincja Chorasan Państwa Islamskiego, c) ISIS Wilajat Chorasan, d) Południowoazjatycki Oddział ISIL, e) Południowoazjatycka Sekcja ISIL). Dodatkowe informacje: Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie – Chorasan (ISIL - K) zostało utworzone w dniu 10 stycznia 2015 r. przez byłego dowódcę organizacji Tehrik-i-Taliban Pakistan (TTP) i założone przez byłych dowódców frakcji talibskich, którzy złożyli przysięgę wierności wobec Islamskiego Państwa w Iraku i Lewancie (ujętego w wykazie jako Al-Kaida w Iraku). ISIL – K przyznało się do przeprowadzenia licznych ataków w Afganistanie i Pakistanie. Data wskazania, o której mowa w art. 7e lit. e): 14.5.2019 r.”;

                        2)

                        w tytule „Osoby fizyczne” wykreśla się następujący wpis: „Nessim Ben Mohamed Al-Cherif Ben Mohamed Saleh Al-Saadi (alias a) Nassim Saadi, b) Dia el Haak George, c) Diael Haak George, d) El Dia Haak George, e) Abou Anis, f) Abu Anis). Adres: a) Via Monte Grappa 15, Arluno (Mediolan), Włochy; b) Via Cefalonia 11, Mediolan, Włochy (miejsce stałego zamieszkania, ostatni znany adres). Data urodzenia: a) 30.11.1974, b) 20.11.1974. Miejsce urodzenia: a) Haidra Al-Qasreen, Tunezja; b) Liban; c) Algieria. Obywatelstwo: tunezyjskie. Numer paszportu: M788331 (tunezyjski paszport wydany dnia 28.9.2001, utracił ważność dnia 27.9.2006). Dodatkowe informacje: a) do dnia 27.4.2012 przebywa w więzieniu we Włoszech; b) imię ojca: Mohamed Sharif; c) imię matki: Fatima. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 2a ust. 4 lit. b): 12.11.2003”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1025 z dnia 18 czerwca 2019 r. zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę w specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych „Pruneaux d'Agen”/„Pruneaux d'Agen mi-cuits” (ChOG)

text:
                  24.6.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 167/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2019/1025
         z dnia 18 czerwca 2019 r.
         zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę w specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych „Pruneaux d'Agen”/„Pruneaux d'Agen mi-cuits” (ChOG)
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Francji o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionego oznaczenia geograficznego „Pruneaux d'Agen”/„Pruneaux d'Agen mi-cuits”, zarejestrowanego na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 2066/2002 (2). Zmiana ta obejmuje zmianę nazwy „Pruneaux d'Agen”/„Pruneaux d'Agen mi-cuits” na „Pruneaux d'Agen”.

                     (2)

                     Proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja opublikowała zatem wniosek o zatwierdzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3).

                     (3)

                     Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, wymienioną zmianę specyfikacji należy zatem zatwierdzić,

               PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

            Artykuł 1
            Zatwierdza się zmianę specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy „Pruneaux d'Agen”/„Pruneaux d'Agen mi-cuits” (ChOG).

            Artykuł 2
            Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
            Sporządzono w Brukseli dnia 18 czerwca 2019 r.

                  W imieniu Komisji,

                  za Przewodniczącego,

               Phil HOGAN

                  Członek Komisji

            (1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

            (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2066/2002 z dnia 21 listopada 2002 r. uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wprowadzenia niektórych nazw do rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Carne de Bovino Cruzado dos Lameiros do Barroso, Pruneaux d'Agen – Pruneaux d'Agen mi-cuits, Carciofo romanesco del Lazio, Aktinidio Pierias, Milo Kastorias, Welsh Beef) (Dz.U. L 318 z 22.11.2002, s. 4).

            (3)  Dz.U. C 36 z 29.1.2019, s. 5.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1026 z dnia 21 czerwca 2019 r. w sprawie warunków technicznych rozwijania, utrzymywania i wykorzystywania teleinformatycznych systemów wymiany informacji oraz przechowywania takich informacji zgodnie z unijnym kodeksem celnym

text:
                  24.6.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 167/3

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2019/1026
         z dnia 21 czerwca 2019 r.
         w sprawie warunków technicznych rozwijania, utrzymywania i wykorzystywania teleinformatycznych systemów wymiany informacji oraz przechowywania takich informacji zgodnie z unijnym kodeksem celnym
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (1), w szczególności jego art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 17,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Art. 6 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 952/2013 („kodeks”) wymaga, by wszelka wymiana informacji, takich jak deklaracje, zgłoszenia, wnioski lub decyzje, między organami celnymi oraz między przedsiębiorcami a organami celnymi, a także przechowywanie tych informacji zgodnie z wymogami przepisów prawa celnego, odbywały się za pomocą technik elektronicznego przetwarzania danych.

                     (2)

                     Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2016/578 (2) ustanawia program prac dotyczący wdrożenia systemów teleinformatycznych wymaganych do stosowania kodeksu, które to systemy mają zostać zbudowane w ramach projektów wymienionych w sekcji II załącznika do tej decyzji wykonawczej.

                     (3)

                     Należy określić ważne warunki techniczne funkcjonowania wymienionych systemów teleinformatycznych, takie jak warunki budowy, testowania i uruchomienia tych systemów, jak również ich utrzymywania i wprowadzania w nich zmian. Należy określić dodatkowe warunki dotyczące ochrony, aktualizacji danych i ograniczeń przetwarzania danych oraz właścicielstwa systemów i ich bezpieczeństwa.

                     (4)

                     W celu zabezpieczenia praw i interesów Unii, państw członkowskich i przedsiębiorców ważne jest ustanowienie przepisów proceduralnych i określenie alternatywnych rozwiązań, które mają być stosowane w razie wystąpienia czasowej awarii systemów teleinformatycznych.

                     (5)

                     Celem Systemu Decyzji Celnych opracowanego w ramach projektu „Decyzje celne w ramach UKC”, o którym to projekcie mowa w decyzji wykonawczej (UE) 2016/578, jest harmonizacja procesów związanych ze składaniem wniosków w sprawie decyzji celnej, podejmowaniem takiej decyzji oraz zarządzaniem nią w całej Unii przy użyciu wyłącznie technik elektronicznego przetwarzania danych. Konieczne jest zatem ustanowienie przepisów regulujących funkcjonowanie tego systemu teleinformatycznego. Zakres systemu powinien być określony poprzez odniesienie do decyzji celnych, o które będzie się wnioskować przy jego użyciu i które mają być podejmowane i zarządzane przy jego użyciu. Należy ustanowić szczegółowe przepisy w odniesieniu do wspólnych komponentów systemu (unijnego portalu dla przedsiębiorców, centralnego systemu zarządzania decyzjami celnymi oraz usług dotyczących danych referencyjnych) i komponentów krajowych (krajowego portalu dla przedsiębiorców i krajowego systemu zarządzania decyzjami celnymi), poprzez określenie ich funkcji i wzajemnych powiązań.

                     (6)

                     Należy ponadto wprowadzić przepisy w odniesieniu do danych dotyczących pozwoleń, które to dane są już przechowywane w istniejących systemach teleinformatycznych, takich jak system regularnej linii żeglugowej (RSS), oraz w systemach krajowych, które to dane muszą zostać przeniesione do Systemu Decyzji Celnych.

                     (7)

                     System Jednolitego Zarządzania Użytkownikami i Podpisu Cyfrowego (UUM&DS) zbudowany w ramach projektu bezpośredniego dostępu przedsiębiorców do europejskich systemów informacji (UUM&DS), o którym to projekcie mowa w decyzji wykonawczej (UE) 2016/578, służy zarządzaniu procesem uwierzytelniania i weryfikacji uprawnień przedsiębiorców i innych użytkowników. Należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące zakresu i charakterystyki systemu poprzez określenie jego poszczególnych komponentów (wspólnych i krajowych), ich funkcji i wzajemnych powiązań. Funkcjonalność DS „podpisu cyfrowego” nie jest jednak jeszcze dostępna w ramach systemu UUM&DS. W niniejszym rozporządzeniu nie było zatem możliwe ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących tej funkcji.

                     (8)

                     Europejski System Wiążącej Informacji Taryfowej (EBTI), zmodernizowany w ramach projektu dotyczącego wiążącej informacji taryfowej (WIT) w ramach UKC, o którym to projekcie mowa w decyzji wykonawczej (UE) 2016/578, ma na celu dostosowanie procesów wnioskowania o decyzje WIT, wydawania tych decyzji i zarządzania nimi do wymogów kodeksu wyłącznie poprzez użycie elektronicznych technik przetwarzania danych. Konieczne jest zatem ustanowienie przepisów regulujących ten system. Należy ustanowić szczegółowe przepisy w odniesieniu do wspólnych komponentów systemu (unijnego portalu dla przedsiębiorców, centralnego systemu EBTI oraz monitorowania użycia WIT) i komponentów krajowych (krajowego portalu dla przedsiębiorców i krajowego systemu WIT) poprzez określenie ich funkcji i wzajemnych powiązań. Projekt ma ponadto ułatwić monitorowanie obowiązkowego użycia WIT oraz monitorowanie przedłużonego użycia WIT i zarządzanie nim.

                     (9)

                     System Rejestracji i Identyfikacji Przedsiębiorców (EORI), zmodernizowany w ramach projektu dotyczącego systemu EORI w ramach UKC (EORI 2), o którym to projekcie mowa w decyzji wykonawczej (UE) 2016/578, ma na celu unowocześnienie istniejącego transeuropejskiego systemu EORI, który umożliwia rejestrację i identyfikację podmiotów gospodarczych z Unii oraz podmiotów gospodarczych z państw trzecich i innych osób do celów stosowania przepisów unijnego prawa celnego. Konieczne jest zatem ustanowienie zasad regulujących funkcjonowanie systemu EORI poprzez określenie jego komponentów (centralnego systemu EORI oraz krajowych systemów EORI) oraz zasad wykorzystania.

                     (10)

                     System Upoważnionych Przedsiębiorców (AEO), zmodernizowany w ramach projektu dotyczącego upoważnionych przedsiębiorców (AEO) w ramach UKC, o którym to projekcie mowa w decyzji wykonawczej (UE) 2016/578, ma na celu usprawnienie procesów biznesowych związanych z wnioskami oraz pozwoleniami AEO oraz zarządzaniem nimi. System ma również na celu wdrożenie formularza elektronicznego, który ma być stosowany przy wnioskach i decyzjach dotyczących upoważnionych przedsiębiorców, oraz zapewnienie przedsiębiorcom unijnego zharmonizowanego interfejsu dla przedsiębiorców (bezpośredni dostęp przedsiębiorców e-AEO), za pośrednictwem którego można składać wnioski o przyznanie statusu AEO i otrzymywać decyzje w sprawie statusu AEO drogą elektroniczną. Należy ustanowić szczegółowe zasady dotyczące wspólnych komponentów systemu.

                     (11)

                     Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2089 (3) określa warunki techniczne budowy, utrzymywania i wykorzystywania teleinformatycznych systemów wymiany informacji oraz przechowywania takich informacji zgodnie z unijnym kodeksem celnym. Wspomniane rozporządzenie wykonawcze obejmuje obecnie System Decyzji Celnych i system UUM&DS, które uruchomiono w październiku 2017 r. Trzy inne systemy (EBTI, EORI oraz AEO) zostaną wkrótce uruchomione, w związku z czym należy również dla nich określić warunki techniczne. Biorąc pod uwagę liczbę niezbędnych zmian do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/2089 oraz względy przejrzystości, rozporządzenie to powinno zostać uchylone i zastąpione.

                     (12)

                     Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności z prawem do ochrony danych osobowych. W przypadku gdy do celów stosowania przepisów unijnego prawa celnego konieczne jest przetwarzanie danych osobowych w systemach teleinformatycznych, dane te muszą być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniami Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (4) oraz (UE) 2018/1725 (5). Dane osobowe przedsiębiorców oraz innych osób przetwarzane przez systemy teleinformatyczne są ograniczone do zestawów danych określonych w załączniku A tytuł I rozdział 1 grupa 3 – Strony i w załączniku A tytuł I rozdział 2 grupa 3 – Strony oraz w załączniku 12-01 do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 (6).

                     (13)

                     Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu wykonawczym są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

               PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
         ROZDZIAŁ I

            PRZEPISY OGÓLNE

            Artykuł 1
            Zakres
            Niniejsze rozporządzenie stosuje się do następujących systemów elektronicznych, budowanych lub zmodernizowanych w ramach następujących projektów, o których mowa w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2016/578:

                        a)

                        System Decyzji Celnych, budowany w ramach projektu „Decyzje celne w ramach UKC”;

                        b)

                        System Jednolitego Zarządzania Użytkownikami i Podpisu Cyfrowego UUM&DS, budowany w ramach projektu bezpośredniego dostępu przedsiębiorców do europejskich systemów informacji (UUM&DS);

                        c)

                        Europejski System Wiążącej Informacji Taryfowej (EBTI), zmodernizowany w ramach projektu wiążącej informacji taryfowej (WIT) w ramach UKC;

                        d)

                        System Rejestracji i Identyfikacji Przedsiębiorców (EORI), zmodernizowany zgodnie z wymogami kodeksu w ramach projektu EORI2;

                        e)

                        System Upoważnionych Przedsiębiorców (AEO), zmodernizowany zgodnie z wymogami kodeksu w ramach projektu dotyczącego upoważnionych przedsiębiorców (AEO).

            Artykuł 2
            Definicje
            Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

                        1)

                        „wspólny komponent” oznacza komponent systemów teleinformatycznych wdrożony w Unii, który jest dostępny we wszystkich państwach członkowskich;

                        2)

                        „krajowy komponent” oznacza komponent systemów teleinformatycznych wdrożony i dostępny w państwie członkowskim, które wdrożyło taki komponent.

            Artykuł 3
            Punkty kontaktowe dla systemów teleinformatycznych
            Komisja i państwa członkowskie wyznaczają punkty kontaktowe dla każdego z systemów teleinformatycznych do celów wymiany informacji, aby zapewnić skoordynowaną budowę, eksploatację i utrzymanie tych systemów teleinformatycznych.
            Przekazują sobie wzajemnie dane kontaktowe tych punktów i bezzwłocznie informują się nawzajem o wszelkich zmianach tych danych.

         ROZDZIAŁ II

            SYSTEM DECYZJI CELNYCH

            Artykuł 4
            Cel i struktura Systemu Decyzji Celnych

               1.   System Decyzji Celnych umożliwia komunikację między Komisją, państwami członkowskimi, przedsiębiorcami i innymi osobami do celów składania i przetwarzania wniosków i decyzji, o których mowa w art. 5 ust. 1, a także zarządzania decyzjami dotyczącymi pozwoleń, a mianowicie ich zmiany, cofnięcia, unieważnienia i zawieszenia.

               2.   System Decyzji Celnych składa się z następujących wspólnych komponentów:

                           a)

                           unijnego portalu dla przedsiębiorców;

                           b)

                           centralnego systemu zarządzania decyzjami celnymi;

                           c)

                           usług dotyczących danych referencyjnych.

               3.   Państwa członkowskie mogą tworzyć następujące krajowe komponenty:

                           a)

                           krajowy portal dla przedsiębiorców;

                           b)

                           krajowy system zarządzania decyzjami celnymi.

            Artykuł 5
            Wykorzystywanie Systemu Decyzji Celnych

               1.   System Decyzji Celnych wykorzystuje się do celów składania i przetwarzania wniosków dotyczących następujących pozwoleń, jak również do celów zarządzania decyzjami dotyczącymi tych wniosków lub pozwoleń:

                           a)

                           pozwolenia na korzystanie z uproszczenia dotyczącego ustalania kwot stanowiących część wartości celnej towarów, o którym mowa w art. 73 kodeksu;

                           b)

                           pozwolenia na korzystanie z zabezpieczenia generalnego, w tym na możliwe obniżenie wysokości lub zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 95 kodeksu;

                           c)

                           pozwolenia na odroczenie płatności należności celnych, o którym mowa w art. 110 kodeksu, o ile pozwolenie to nie zostanie przyznane w odniesieniu do jednej operacji;

                           d)

                           pozwolenia na prowadzenie magazynu czasowego składowania, o którym mowa w art. 148 kodeksu;

                           e)

                           pozwolenia na utworzenie regularnej linii żeglugowej, o którym mowa w art. 120 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446;

                           f)

                           pozwolenia na korzystanie ze statusu upoważnionego wystawcy, o którym mowa w art. 128 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446;

                           g)

                           pozwolenia na regularne stosowanie uproszczonego zgłoszenia celnego, o którym mowa w art. 166 ust. 2 kodeksu;

                           h)

                           pozwolenia na odprawę scentralizowaną, o którym mowa w art. 179 kodeksu;

                           i)

                           pozwolenia na dokonywanie zgłoszeń celnych poprzez wpis danych do rejestru zgłaszającego, w tym dla procedury wywozu, o którym mowa w art. 182 kodeksu;

                           j)

                           pozwolenia na korzystanie z samoobsługi celnej, o którym mowa w art. 185 kodeksu;

                           k)

                           pozwolenia na przyznanie statusu podmiotu upoważnionego do ważenia bananów, o którym mowa w art. 155 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446;

                           l)

                           pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego, o którym mowa w art. 211 ust. 1 lit. a) kodeksu;

                           m)

                           pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego, o którym mowa w art. 211 ust. 1 lit. a) kodeksu;

                           n)

                           pozwolenia na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia, o którym mowa w art. 211 ust. 1 lit. a) kodeksu;

                           o)

                           pozwolenia na korzystanie z procedury odprawy czasowej, o którym mowa w art. 211 ust. 1 lit. a) kodeksu;

                           p)

                           pozwolenia na prowadzenie miejsc składowych przeznaczonych do składowania celnego towarów, o którym mowa w art. 211 ust. 1 lit. b) kodeksu;

                           q)

                           pozwolenia na korzystanie ze statusu upoważnionego odbiorcy w procedurze TIR, o którym mowa w art. 230 kodeksu;

                           r)

                           pozwolenia na korzystanie ze statusu upoważnionego nadawcy w procedurze tranzytu unijnego, o którym mowa w art. 233 ust. 4 lit. a) kodeksu;

                           s)

                           pozwolenia na korzystanie ze statusu upoważnionego odbiorcy w procedurze tranzytu unijnego, o którym mowa w art. 233 ust. 4 lit. b) kodeksu;

                           t)

                           pozwolenia na stosowanie specjalnego rodzaju zamknięć celnych, o którym mowa w art. 233 ust. 4 lit. c) kodeksu;

                           u)

                           pozwolenia na stosowanie zgłoszenia tranzytowego ze zmniejszoną liczbą danych, o którym mowa w art. 233 ust. 4 lit. d) kodeksu;

                           v)

                           pozwolenia na stosowanie elektronicznego dokumentu przewozowego jako zgłoszenia celnego, o którym mowa w art. 233 ust. 4 lit. e) kodeksu.

               2.   Wspólne komponenty Systemu Decyzji Celnych wykorzystuje się w odniesieniu do wniosków i pozwoleń, o których mowa w ust. 1, jak również do zarządzania decyzjami dotyczącymi tych wniosków i pozwoleń, jeśli te pozwolenia lub decyzje mogą mieć skutki w więcej niż jednym państwie członkowskim.

               3.   Państwo członkowskie może podjąć decyzję dopuszczającą wykorzystywanie wspólnych komponentów Systemu Decyzji Celnych w odniesieniu do wniosków i pozwoleń, o których mowa w ust. 1, jak również do zarządzania decyzjami dotyczącymi tych wniosków i pozwoleń, jeśli te pozwolenia lub decyzje mają skutki jedynie w tym państwie członkowskim.

               4.   System Decyzji Celnych nie może być wykorzystywany w odniesieniu do wniosków, pozwoleń lub decyzji innych niż te wymienione w ust. 1.

            Artykuł 6
            Uwierzytelnianie i dostęp do Systemu Decyzji Celnych

               1.   Uwierzytelnianie i weryfikację uprawnień przedsiębiorców i innych osób do celów dostępu do wspólnych komponentów Systemu Decyzji Celnych przeprowadza się z wykorzystaniem systemu UUM&DS, o którym mowa w art. 14.
               Uwierzytelnienie i dostęp przedstawicieli celnych do wspólnych komponentów Systemu Decyzji Celnych wymaga, aby ich uprawnienia do działania w tym charakterze były zarejestrowane w systemie UUM&DS lub w systemie zarządzania uprawnieniami i tożsamością użytkowników ustanowionym przez państwo członkowskie zgodnie z art. 18.

               2.   Uwierzytelnianie i weryfikację uprawnień urzędników państw członkowskich do celów dostępu do wspólnych komponentów Systemu Decyzji Celnych przeprowadza się z wykorzystaniem usług sieciowych świadczonych przez Komisję.

               3.   Uwierzytelnianie i weryfikację uprawnień personelu Komisji do celów dostępu do wspólnych komponentów Systemu Decyzji Celnych przeprowadza się z wykorzystaniem systemu UUM&DS lub usług sieciowych świadczonych przez Komisję.

            Artykuł 7
            Unijny portal dla przedsiębiorców

               1.   Unijny portal dla przedsiębiorców jest punktem dostępu do Systemu Decyzji Celnych dla przedsiębiorców oraz innych osób.

               2.   Unijny portal dla przedsiębiorców jest interoperacyjny z centralnym systemem zarządzania decyzjami celnymi, a także z krajowymi systemami zarządzania decyzjami celnymi, o ile zostały one utworzone przez państwa członkowskie.

               3.   Unijny portal dla przedsiębiorców wykorzystuje się w odniesieniu do wniosków i pozwoleń, o których mowa w art. 5 ust. 1, jak również do zarządzania decyzjami dotyczącymi tych wniosków i pozwoleń, jeśli te pozwolenia lub decyzje mogą mieć skutki w więcej niż jednym państwie członkowskim.

               4.   Państwo członkowskie może podjąć decyzję dopuszczającą wykorzystywanie unijnego portalu dla przedsiębiorców w odniesieniu do wniosków i pozwoleń, o których mowa w art. 5 ust. 1, jak również do zarządzania decyzjami dotyczącymi tych wniosków i pozwoleń, jeśli te pozwolenia lub decyzje mają skutki jedynie w tym państwie członkowskim.
               Gdy państwo członkowskie podejmuje decyzję o wykorzystywaniu unijnego portalu dla przedsiębiorców w odniesieniu do pozwoleń lub decyzji mających skutki jedynie w tym państwie członkowskim, powiadamia o tym fakcie Komisję.

            Artykuł 8
            Centralny system zarządzania decyzjami celnymi

               1.   Centralny system zarządzania decyzjami celnymi jest wykorzystywany przez organy celne do celów przetwarzania wniosków i pozwoleń, o których mowa w art. 5 ust. 1, a także do zarządzania decyzjami dotyczącymi tych wniosków i pozwoleń do celów sprawdzania, czy spełnione są warunki umożliwiające akceptację wniosku i wydanie decyzji.

               2.   Centralny system zarządzania decyzjami celnymi jest interoperacyjny z unijnym portalem dla przedsiębiorców, usługami dotyczącymi danych referencyjnych oraz z krajowymi systemami zarządzania decyzjami celnymi, o ile zostały one utworzone przez państwa członkowskie.

            Artykuł 9
            Konsultacje między organami celnymi z wykorzystaniem Systemu Decyzji Celnych
            Organ celny państwa członkowskiego korzysta z centralnego systemu zarządzania decyzjami celnymi, kiedy potrzebuje skonsultować się z organem celnym innego państwa członkowskiego przed podjęciem decyzji w odniesieniu do wniosków bądź pozwoleń, o których mowa w art. 5 ust. 1.

            Artykuł 10
            Usługi dotyczące danych referencyjnych
            Usługi dotyczące danych referencyjnych wykorzystuje się w celu centralnego przechowywania danych dotyczących pozwoleń, o których mowa w art. 5 ust. 1, a także decyzji dotyczących tych pozwoleń; usługi te umożliwiają konsultacje, replikacje i walidacje tych pozwoleń przez inne systemy informatyczne ustanowione do celów art. 16 kodeksu.

            Artykuł 11
            Krajowy portal dla przedsiębiorców

               1.   Krajowy portal dla przedsiębiorców, o ile został utworzony, jest dodatkowym punktem dostępu do Systemu Decyzji Celnych dla przedsiębiorców oraz innych osób.

               2.   Jeśli chodzi o wnioski i pozwolenia, o których mowa w art. 5 ust. 1, a także zarządzanie decyzjami dotyczącymi tych wniosków i pozwoleń w przypadku, gdy dane pozwolenia lub decyzje mogą mieć skutki w więcej niż jednym państwie członkowskim, przedsiębiorcy i inne osoby mogą wybrać korzystanie z krajowego portalu dla przedsiębiorców, o ile został on utworzony, bądź z unijnego portalu dla przedsiębiorców.

               3.   Krajowy portal dla przedsiębiorców jest interoperacyjny z krajowym systemem zarządzania decyzjami celnymi, o ile został on utworzony.

               4.   W przypadku gdy państwo członkowskie utworzyło krajowy portal dla przedsiębiorców, powiadamia o tym fakcie Komisję.

            Artykuł 12
            Krajowe systemy zarządzania decyzjami celnymi

               1.   Krajowy system zarządzania decyzjami celnymi, o ile został utworzony, jest wykorzystywany przez organy celne państwa członkowskiego, które go utworzyło, do celów przetwarzania wniosków i pozwoleń, o których mowa w art. 5 ust. 1, a także do zarządzania decyzjami dotyczącymi tych wniosków i pozwoleń do celów sprawdzania, czy spełnione są warunki umożliwiające akceptację wniosku i wydanie decyzji.

               2.   Krajowy system zarządzania decyzjami celnymi jest interoperacyjny z centralnym systemem zarządzania decyzjami celnymi do celów konsultacji między organami celnymi, o których to konsultacjach mowa w art. 9.

            Artykuł 13
            Migracja danych dotyczących pozwoleń do Systemu Decyzji Celnych

               1.   Dane dotyczące pozwoleń, o których mowa w art. 5 ust. 1, w przypadku gdy pozwolenia te zostały wydane w okresie od dnia 1 maja 2016 r. lub przyznane zgodnie z art. 346 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 (7) i mogą mieć skutki w więcej niż jednym państwie członkowskim, zostają przeniesione do Systemu Decyzji Celnych i są przechowywane w tym systemie, o ile pozwolenia te są ważne w dniu przeprowadzania migracji danych. Migrację przeprowadza się najpóźniej do dnia 1 maja 2019 r.
               Państwo członkowskie może zdecydować o stosowaniu akapitu pierwszego również w odniesieniu do pozwoleń, o których mowa w art. 5 ust. 1 i które mają skutki wyłącznie w tym państwie członkowskim.

               2.   Organy celne dopilnowują, by dane, które mają zostać przeniesione zgodnie z ust. 1, były zgodne z wymogami dotyczącymi danych ustanowionymi w załączniku A do rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 oraz w załączniku A do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447. W tym celu mogą one zażądać niezbędnych informacji od posiadacza pozwolenia.

         ROZDZIAŁ III

            SYSTEM UUM&DS

            Artykuł 14
            Cel i struktura systemu UUM&DS

               1.   System UUM&DS umożliwia komunikację między Komisją a utworzonymi przez państwa członkowskie systemami zarządzania uprawnieniami i tożsamością użytkowników, o których to systemach jest mowa w art. 18, w celu zapewnienia personelowi Komisji, przedsiębiorcom i innym osobom bezpiecznego uprawnionego dostępu do systemów teleinformatycznych.

               2.   System UUM&DS składa się z następujących wspólnych komponentów:

                           a)

                           systemu zarządzania uprawnieniami użytkowników;

                           b)

                           modułu administracyjnego.

               3.   Państwo członkowskie tworzy system zarządzania uprawnieniami i tożsamością użytkowników jako krajowy komponent systemu UUM&DS.

            Artykuł 15
            Wykorzystanie systemu UUM&DS
            System UUM&DS wykorzystuje się, aby zapewnić uwierzytelnianie i weryfikację uprawnień:

                        a)

                        przedsiębiorców i innych osób, do celów zapewnienia im dostępu do wspólnych komponentów Systemu Decyzji Celnych, systemu EBTI i systemu AEO;

                        b)

                        personelu Komisji do celów zapewnienia mu dostępu do wspólnych komponentów Systemu Decyzji Celnych, systemu EBTI, systemu EORI i systemu AEO oraz do celów utrzymania systemu UUM&DS oraz zarządzania tym systemem.

            Artykuł 16
            System zarządzania dostępem
            Komisja wdraża system zarządzania dostępem w celu walidacji żądań o udzielenie dostępu składanych przez przedsiębiorców i inne osoby w ramach systemu UUM&DS poprzez współdziałanie z systemami zarządzania uprawnieniami i tożsamością użytkowników państw członkowskich, o których to systemach mowa w art. 18.

            Artykuł 17
            Moduł administracyjny
            Komisja wdraża moduł administracyjny w celu zarządzania regułami uwierzytelniania i autoryzacji w celu walidacji tożsamości przedsiębiorców i innych osób dla celów udzielania dostępu do systemów teleinformatycznych.

            Artykuł 18
            Systemy zarządzania uprawnieniami i tożsamością użytkowników państw członkowskich
            Państwa członkowskie ustanawiają system zarządzania uprawnieniami i tożsamością użytkowników w celu zapewnienia:

                        a)

                        bezpiecznej rejestracji i przechowywania danych identyfikacyjnych przedsiębiorców i innych osób;

                        b)

                        bezpiecznej wymiany podpisanych i zaszyfrowanych danych identyfikacyjnych przedsiębiorców i innych osób.

         ROZDZIAŁ IV

            SYSTEM EBTI

            Artykuł 19
            Cel i struktura systemu EBTI

               1.   Zgodnie z art. 33 i 34 kodeksu system EBTI umożliwia:

                           a)

                           komunikację między Komisją, państwami członkowskimi, przedsiębiorcami i innymi osobami do celów składania i przetwarzania wniosków o udzielenie WIT i decyzji w sprawie WIT;

                           b)

                           zarządzanie wszelkimi późniejszymi zdarzeniami, które mogą mieć wpływ na pierwotny wniosek lub decyzję;

                           c)

                           monitorowanie obowiązkowego użycia decyzji w sprawie WIT;

                           d)

                           monitorowanie przedłużonego użycia decyzji w sprawie WIT i zarządzanie nim.

               2.   System EBTI składa się z następujących wspólnych komponentów:

                           a)

                           unijnego portalu dla przedsiębiorców;

                           b)

                           centralnego systemu EBTI;

                           c)

                           zdolności do monitorowania użycia decyzji w sprawie WIT.

               3.   Państwa członkowskie mogą utworzyć – jako komponent krajowy – krajowy system WIT wraz z krajowym portalem dla przedsiębiorców.

            Artykuł 20
            Wykorzystanie systemu EBTI

               1.   System EBTI wykorzystuje się do przekazywania, przetwarzania, wymiany i przechowywania informacji dotyczących wniosków o udzielenie WIT i decyzji w sprawie WIT lub wszelkich późniejszych zdarzeń, które mogą mieć wpływ na pierwotny wniosek lub decyzję, zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.

               2.   System EBTI wykorzystuje się do wspierania organów celnych przy monitorowaniu przestrzegania obowiązków wynikających z WIT zgodnie z art. 21 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.

               3.   Komisja korzysta z systemu EBTI w celu bezzwłocznego poinformowania państw członkowskich, zgodnie z art. 22 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447, o wyczerpaniu ilości towarów, które mogą zostać odprawione w okresie przedłużonego użycia.

            Artykuł 21
            Uwierzytelnianie i dostęp do systemu EBTI

               1.   Uwierzytelnianie i weryfikację uprawnień przedsiębiorców i innych osób do celów dostępu do wspólnych komponentów systemu EBTI przeprowadza się z wykorzystaniem systemu UUM&DS, o którym to systemie mowa w art. 14.
               Uwierzytelnienie i dostęp przedstawicieli celnych do wspólnych komponentów systemu EBTI wymaga, aby ich uprawnienia do działania w tym charakterze były zarejestrowane w systemie UUM&DS lub w systemie zarządzania uprawnieniami i tożsamością użytkowników ustanowionym przez państwo członkowskie zgodnie z art. 18.

               2.   Uwierzytelnianie i weryfikację uprawnień urzędników państw członkowskich do celów dostępu do wspólnych komponentów systemu EBTI przeprowadza się z wykorzystaniem usług sieciowych świadczonych przez Komisję.

               3.   Uwierzytelnianie i weryfikację uprawnień personelu Komisji do celów dostępu do wspólnych komponentów systemu EBTI przeprowadza się z wykorzystaniem systemu UUM&DS lub usług sieciowych świadczonych przez Komisję.

            Artykuł 22
            Unijny portal dla przedsiębiorców

               1.   Unijny portal dla przedsiębiorców jest punktem dostępu do systemu EBTI dla przedsiębiorców oraz innych osób.

               2.   Unijny portal dla przedsiębiorców jest interoperacyjny z centralnym systemem EBTI i zapewnia możliwość przekierowania do krajowych portali dla przedsiębiorców, o ile krajowe systemy WIT zostały utworzone przez państwa członkowskie.

               3.   Unijny portal dla przedsiębiorców jest wykorzystywany do przekazywania i wymiany informacji dotyczących wniosków i decyzji w sprawie WIT lub wszelkich późniejszych zdarzeń, które mogą mieć wpływ na pierwotny wniosek lub decyzję.

            Artykuł 23
            Centralny system EBTI

               1.   Centralny system EBTI jest wykorzystywany przez organy celne do przetwarzania, wymiany i przechowywania informacji dotyczących wniosków i decyzji w sprawie WIT lub wszelkich późniejszych zdarzeń, które mogą mieć wpływ na pierwotny wniosek lub decyzję, do celów sprawdzenia, czy spełnione są warunki przyjęcia wniosku i wydania decyzji.

               2.   Centralny system EBTI jest wykorzystywany przez organy celne do celów określonych w art. 16 ust. 4, art. 17 oraz art. 21 ust. 2 lit. b) i art. 21 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.

               3.   Centralny system EBTI jest interoperacyjny z unijnym portalem dla przedsiębiorców oraz z krajowymi systemami WIT, o ile zostały one utworzone.

            Artykuł 24
            Konsultacje między organami celnymi z wykorzystaniem centralnego systemu EBTI
            Organ celny państwa członkowskiego korzysta z centralnego systemu EBTI do konsultowania się z organami celnymi innych państw członkowskich w celu zapewnienia zgodności z art. 16 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.

            Artykuł 25
            Monitorowanie użycia decyzji w sprawie WIT
            Zdolność do monitorowania użycia decyzji w sprawie WIT wykorzystuje się do celów określonych w art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.

            Artykuł 26
            Krajowy portal dla przedsiębiorców

               1.   W tych państwach członkowskich, które utworzyły krajowy system WIT zgodnie z art. 19 ust. 3, głównym punktem dostępu do krajowego systemu WIT dla przedsiębiorców i innych osób jest krajowy portal dla przedsiębiorców.

               2.   Przedsiębiorcy i inne osoby korzystają z krajowego portalu dla przedsiębiorców, o ile został on utworzony, w odniesieniu do wniosków i decyzji w sprawie WIT lub wszelkich późniejszych zdarzeń, które mogą mieć wpływ na pierwotny wniosek lub decyzję.

               3.   Krajowy portal dla przedsiębiorców jest interoperacyjny z krajowym systemem WIT, o ile został on utworzony.

               4.   Krajowy portal dla przedsiębiorców obsługuje procesy równoważne procesom obsługiwanym przez unijny portal dla przedsiębiorców.

               5.   W przypadku gdy państwo członkowskie utworzyło krajowy portal dla przedsiębiorców, powiadamia o tym fakcie Komisję. Komisja zapewnia możliwość dostępu do krajowego portalu dla przedsiębiorców bezpośrednio z unijnego portalu dla przedsiębiorców.

            Artykuł 27
            Krajowy system WIT

               1.   Krajowy system WIT, o ile został utworzony, jest wykorzystywany przez organy celne państwa członkowskiego, które go utworzyło, do przetwarzania, wymiany i przechowywania informacji dotyczących wniosków i decyzji w sprawie WIT lub wszelkich późniejszych zdarzeń, które mogą mieć wpływ na pierwotny wniosek lub decyzję, do celów sprawdzenia, czy spełnione są warunki przyjęcia wniosku lub wydania decyzji.

               2.   Organ celny państwa członkowskiego wykorzystuje swój krajowy system WIT do celów określonych w art. 16 ust. 4, art. 17, art. 21 ust. 2 lit. b) i art. 21 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447, chyba że korzysta w tym celu z centralnego systemu EBTI.

               3.   Krajowy system WIT jest interoperacyjny z krajowym portalem dla przedsiębiorców i z centralnym europejskim systemem WIT.

         ROZDZIAŁ V

            SYSTEM EORI

            Artykuł 28
            Cel i struktura systemu EORI
            System EORI umożliwia niepowtarzalną rejestrację i identyfikację przedsiębiorców i innych osób na poziomie Unii.
            System EORI składa się z następujących komponentów:

                        a)

                        centralnego systemu EORI;

                        b)

                        krajowych systemów EORI, o ile zostały one utworzone przez państwa członkowskie.

            Artykuł 29
            Wykorzystanie systemu EORI

               1.   System EORI jest wykorzystywany do następujących celów:

                           a)

                           otrzymywania danych, o których mowa w załączniku 12-01 do rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 („dane EORI”), dostarczanych przez państwa członkowskie, do celów rejestracji przedsiębiorców i innych osób;

                           b)

                           centralnego przechowywania danych EORI w odniesieniu do rejestracji i identyfikacji przedsiębiorców i innych osób;

                           c)

                           udostępniania danych EORI państwom członkowskim.

               2.   System EORI umożliwia organom celnym elektroniczny dostęp do danych EORI przechowywanych na poziomie centralnego systemu.

               3.   System EORI jest interoperacyjny ze wszystkimi pozostałymi systemami teleinformatycznymi, w których używa się numeru EORI.

            Artykuł 30
            Uwierzytelnianie i dostęp do centralnego systemu EORI

               1.   Uwierzytelnianie i weryfikację uprawnień urzędników państw członkowskich do celów dostępu do wspólnych komponentów systemu EORI przeprowadza się z wykorzystaniem usług sieciowych świadczonych przez Komisję.

               2.   Uwierzytelnianie i weryfikację uprawnień personelu Komisji do celów dostępu do wspólnych komponentów systemu EORI przeprowadza się z wykorzystaniem systemu UUM&DS lub usług sieciowych świadczonych przez Komisję.

            Artykuł 31
            Centralny system EORI

               1.   Centralny system EORI jest wykorzystywany przez organy celne do celów określonych w art. 7 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.

               2.   Centralny system EORI jest interoperacyjny z krajowymi systemami EORI, o ile zostały one utworzone.

            Artykuł 32
            Krajowy system EORI

               1.   Krajowy system EORI, o ile został utworzony, jest wykorzystywany przez organy celne państwa członkowskiego, które go utworzyło, do wymiany i przechowywania danych EORI.

               2.   Krajowy system EORI jest interoperacyjny z centralnym systemem EORI.

         ROZDZIAŁ VI

            SYSTEM AEO

            Artykuł 33
            Cel i struktura systemu AEO

               1.   System AEO umożliwia komunikację między Komisją, państwami członkowskimi, przedsiębiorcami i innymi osobami do celów składania i przetwarzania wniosków o przyznanie statusu AEO oraz udzielania pozwoleń AEO, a także zarządzanie wszelkimi późniejszymi zdarzeniami, które mogą mieć wpływ na pierwotną decyzję, a o których jest mowa w art. 30 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.

               2.   System AEO składa się z następujących wspólnych komponentów:

                           a)

                           unijnego portalu dla przedsiębiorców;

                           b)

                           centralnego systemu AEO.

               3.   Państwa członkowskie mogą tworzyć następujące krajowe komponenty:

                           a)

                           krajowy portal dla przedsiębiorców;

                           b)

                           krajowy system AEO.

            Artykuł 34
            Wykorzystanie systemu AEO

               1.   System AEO wykorzystuje się do przekazywania, przetwarzania, wymiany i przechowywania informacji dotyczących wniosków i decyzji w sprawie statusu AEO lub wszelkich późniejszych zdarzeń, które mogą mieć wpływ na pierwotną decyzję, o których mowa w art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 1 i 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.

               2.   Organy celne korzystają z systemu AEO w celu wypełnienia swoich obowiązków wynikających z art. 31 ust. 1 i 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 oraz prowadzą rejestr odnośnych konsultacji.

            Artykuł 35
            Uwierzytelnianie i dostęp do centralnego systemu AEO

               1.   Uwierzytelnianie i weryfikację uprawnień przedsiębiorców i innych osób do celów dostępu do wspólnych komponentów systemu AEO przeprowadza się z wykorzystaniem systemu UUM&DS, o którym to systemie mowa w art. 14.
               Uwierzytelnienie i dostęp przedstawicieli celnych do wspólnych komponentów systemu AEO wymaga, aby ich uprawnienia do działania w tym charakterze były zarejestrowane w systemie UUM&DS lub w systemie zarządzania uprawnieniami i tożsamością użytkowników ustanowionym przez państwo członkowskie zgodnie z art. 18.

               2.   Uwierzytelnianie i weryfikację uprawnień urzędników państw członkowskich do celów dostępu do wspólnych komponentów systemu AEO przeprowadza się z wykorzystaniem usług sieciowych świadczonych przez Komisję.

               3.   Uwierzytelnianie i weryfikację uprawnień personelu Komisji do celów dostępu do wspólnych komponentów systemu AEO przeprowadza się z wykorzystaniem systemu UUM&DS lub usług sieciowych świadczonych przez Komisję.

            Artykuł 36
            Unijny portal dla przedsiębiorców

               1.   Unijny portal dla przedsiębiorców jest punktem dostępu do systemu AEO dla przedsiębiorców oraz innych osób.

               2.   Unijny portal dla przedsiębiorców jest interoperacyjny z centralnym systemem AEO i zapewnia możliwość przekierowania do krajowych portali dla przedsiębiorców, o ile zostały one utworzone.

               3.   Unijny portal dla przedsiębiorców jest wykorzystywany do przekazywania i wymiany informacji dotyczących wniosków i decyzji w sprawie statusu AEO lub wszelkich późniejszych zdarzeń, które mogą mieć wpływ na pierwotną decyzję.

            Artykuł 37
            Centralny system AEO

               1.   Centralny system AEO jest wykorzystywany przez organy celne do wymiany i przechowywania informacji dotyczących wniosków i decyzji w sprawie statusu AEO lub wszelkich późniejszych zdarzeń, które mogą mieć wpływ na pierwotną decyzję.

               2.   Organy celne korzystają z centralnego systemu AEO do celów określonych w art. 30 i 31 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.

               3.   Centralny system AEO jest interoperacyjny z unijnym portalem dla przedsiębiorców oraz, w stosownych przypadkach, z krajowymi systemami AEO, o ile zostały one utworzone.

            Artykuł 38
            Krajowy portal dla przedsiębiorców

               1.   Krajowy portal dla przedsiębiorców, o ile został on utworzony, umożliwia wymianę informacji dotyczących wniosków i decyzji w sprawie statusu AEO.

               2.   Przedsiębiorcy korzystają z krajowego portalu dla przedsiębiorców, o ile został on utworzony, w celu wymiany informacji z organami celnymi w odniesieniu do wniosków i decyzji w sprawie statusu AEO.

               3.   Krajowy portal dla przedsiębiorców jest interoperacyjny z krajowym systemem AEO.

            Artykuł 39
            Krajowy system AEO

               1.   Krajowy system AEO, o ile został on utworzony, jest wykorzystywany przez organy celne państwa członkowskiego, które go utworzyło, do wymiany i przechowywania informacji dotyczących wniosków i decyzji w sprawie statusu AEO lub wszelkich późniejszych zdarzeń, które mogą mieć wpływ na pierwotną decyzję.

               2.   Krajowy system AEO jest interoperacyjny z krajowym portalem dla przedsiębiorców, o ile został on utworzony, i z centralnym systemem AEO.

         ROZDZIAŁ VII

            FUNKCJONOWANIE SYSTEMÓW TELEINFORMATYCZNYCH ORAZ SZKOLENIA W ZAKRESIE KORZYSTANIA Z NICH

            Artykuł 40
            Rozwijanie, testowanie i wykorzystywanie systemów teleinformatycznych oraz zarządzanie nimi

               1.   Wspólne komponenty są rozwijane, testowane, wykorzystywane i zarządzane przez Komisję. Krajowe komponenty są rozwijane, testowane, wykorzystywane i zarządzane przez państwa członkowskie.

               2.   Państwa członkowskie zapewniają interoperacyjność krajowych komponentów ze wspólnymi komponentami.

            Artykuł 41
            Utrzymywanie systemów teleinformatycznych i wprowadzanie w nich zmian

               1.   Komisja zajmuje się utrzymaniem wspólnych komponentów, a państwa członkowskie utrzymaniem swoich krajowych komponentów.

               2.   Komisja i państwa członkowskie zapewniają nieprzerwane działanie systemów teleinformatycznych.

               3.   Komisja może zmieniać wspólne komponenty systemów teleinformatycznych w celu korygowania nieprawidłowości, dodawania nowych funkcji lub modyfikacji istniejących funkcji.

               4.   Komisja informuje państwa członkowskie o zmianach i aktualizacjach wspólnych komponentów.

               5.   Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o zmianach i aktualizacjach krajowych komponentów, które mogą mieć wpływ na funkcjonowanie wspólnych komponentów.

               6.   Komisja i państwa członkowskie podają do wiadomości publicznej informacje na temat zmian i aktualizacji systemów teleinformatycznych, o których mowa w ust. 4 i 5.

            Artykuł 42
            Czasowa awaria systemów teleinformatycznych

               1.   W razie czasowej awarii systemów teleinformatycznych, o której mowa w art. 6 ust. 3 lit. b) kodeksu, przedsiębiorcy i inne osoby składają informacje niezbędne do dopełnienia odnośnych formalności w sposób określony przez państwa członkowskie, w tym za pośrednictwem środków innych niż techniki elektronicznego przetwarzania danych.

               2.   Organy celne zapewniają, by informacje złożone zgodnie z ust. 1 zostały udostępnione w odpowiednich systemach teleinformatycznych w terminie 7 dni od momentu ponownej dostępności tych systemów.

               3.   Komisja i państwa członkowskie informują się wzajemnie o niedostępności systemów teleinformatycznych będącej skutkiem czasowej awarii.

            Artykuł 43
            Wsparcie szkoleniowe w zakresie wykorzystywania i funkcjonowania wspólnych komponentów
            Komisja wspiera państwa członkowskie w zakresie wykorzystywania i funkcjonowania wspólnych komponentów systemów teleinformatycznych poprzez zapewnianie odpowiednich materiałów szkoleniowych.

         ROZDZIAŁ VIII

            OCHRONA DANYCH, ZARZĄDZANIE DANYMI ORAZ WŁASNOŚĆ I BEZPIECZEŃSTWO SYSTEMÓW TELEINFORMATYCZNYCH

            Artykuł 44
            Ochrona danych osobowych

               1.   Dane osobowe zarejestrowane w systemach teleinformatycznych są przetwarzane do celów wykonywania przepisów prawa celnego, z uwzględnieniem szczególnych celów każdego z systemów teleinformatycznych, określonych odpowiednio w art. 4 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 28 i art. 33 ust. 1.

               2.   Zgodnie z art. 62 rozporządzenia (UE) 2018/1725 krajowe organy nadzoru w dziedzinie ochrony danych osobowych oraz Europejski Inspektor Ochrony Danych współpracują w celu zapewnienia skoordynowanego nadzoru nad przetwarzaniem danych osobowych zarejestrowanych w systemach teleinformatycznych.

            Artykuł 45
            Aktualizacja danych w systemach teleinformatycznych
            Państwa członkowskie zapewniają, by dane zarejestrowane na szczeblu krajowym odpowiadały danym zarejestrowanym we wspólnych komponentach i były stale aktualizowane.

            Artykuł 46
            Ograniczenia przeglądania i przetwarzania danych

               1.   Dane zarejestrowane we wspólnych komponentach systemów teleinformatycznych przez państwo członkowskie mogą być przeglądane i przetwarzane przez to państwo członkowskie. Mogą być one również przeglądane i przetwarzane przez inne państwo członkowskie, jeśli uczestniczy ono w przetwarzaniu wniosku lub w zarządzaniu decyzją, których te dane dotyczą.

               2.   Dane zarejestrowane we wspólnych komponentach systemów teleinformatycznych przez przedsiębiorcę lub inną osobę mogą być przeglądane lub przetwarzane przez tego przedsiębiorcę lub tę osobę. Mogą być one również przeglądane i przetwarzane przez państwo członkowskie uczestniczące w przetwarzaniu wniosku lub w zarządzaniu decyzją, których te dane dotyczą.

               3.   Dane zarejestrowane przez państwo członkowskie w centralnym systemie EBTI mogą być przetwarzane przez to państwo członkowskie. Mogą one być również przetwarzane przez inne państwo członkowskie, jeśli uczestniczy ono w przetwarzaniu wniosku, którego te dane dotyczą, w tym poprzez konsultacje prowadzone zgodnie z art. 24. Dostęp do tych danych mają wszystkie państwa członkowskie zgodnie z art. 23 ust. 2.

               4.   Dane zarejestrowane centralnym systemie EBTI przez przedsiębiorcę lub inną osobę mogą być przeglądane lub przetwarzane przez tego przedsiębiorcę lub tę osobę. Dostęp do tych danych mają wszystkie państwa członkowskie zgodnie z art. 23 ust. 2.

            Artykuł 47
            Własność systemu

               1.   Komisja jest właścicielem systemu w odniesieniu do wspólnych komponentów.

               2.   Państwa członkowskie są właścicielami systemu w odniesieniu do krajowych komponentów.

            Artykuł 48
            Bezpieczeństwo systemów

               1.   Komisja zapewnia bezpieczeństwo wspólnych komponentów. Państwa członkowskie zapewniają bezpieczeństwo krajowych komponentów.
               W tym celu Komisja i państwa członkowskie podejmują, co najmniej, środki niezbędne do:

                           a)

                           uniemożliwienia osobom nieuprawnionym dostępu do urządzeń wykorzystywanych do przetwarzania danych;

                           b)

                           uniemożliwienia wprowadzania danych oraz przeglądania, modyfikacji lub usuwania danych przez osoby nieuprawnione;

                           c)

                           wykrycia wszelkich działań, o których mowa w lit. a) i b).

               2.   Komisja i państwa członkowskie informują się wzajemnie o wszelkich działaniach, które mogłyby doprowadzić do naruszenia lub podejrzenia naruszenia bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych.

         ROZDZIAŁ IX

            PRZEPISY KOŃCOWE

            Artykuł 49
            Ocena systemów teleinformatycznych
            Komisja i państwa członkowskie przeprowadzają oceny komponentów systemu, za które odpowiadają, a w szczególności analizują bezpieczeństwo i integralność tych komponentów oraz poufność danych przetwarzanych w ramach tych komponentów.
            Komisja i państwa członkowskie informują się wzajemnie o wynikach takich ocen.

            Artykuł 50
            Uchylenie
            Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/2089 traci moc.

            Artykuł 51
            Wejście w życie
            Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
            Sporządzono w Brukseli dnia 21 czerwca 2019 r.

                  W imieniu Komisji

               Jean-Claude JUNCKER

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1.

            (2)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2016/578 z dnia 11 kwietnia 2016 r. ustanawiająca program prac dotyczący rozwoju i wykorzystywania systemów teleinformatycznych przewidziany w unijnym kodeksie celnym (Dz.U. L 99 z 15.4.2016, s. 6).

            (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2089 z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie warunków technicznych rozwijania, utrzymywania i wykorzystywania teleinformatycznych systemów wymiany informacji oraz przechowywania takich informacji zgodnie z unijnym kodeksem celnym (Dz.U. L 297 z 15.11.2017, s. 13).

            (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

            (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).

            (6)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 1).

            (7)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 558).


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1027 z dnia 21 czerwca 2019 r. zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę w specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych „Tiroler Speck” (ChOG)

text:
                  24.6.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 167/18

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2019/1027
         z dnia 21 czerwca 2019 r.
         zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę w specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych „Tiroler Speck” (ChOG)
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 3 lit. a),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Austrii o zatwierdzenie zmiany w specyfikacji chronionego oznaczenia geograficznego (zwanego dalej „ChOG”) „Tiroler Speck”, zarejestrowanego na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1065/97 (2).

                     (2)

                     Ponieważ przedmiotowa zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja opublikowała wniosek o zatwierdzenie zmiany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3) zgodnie z art. 50 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. Wtedy też po raz pierwszy opublikowano jednolity dokument dotyczący „Tiroler Speck”.

                     (3)

                     Konkretnie rzecz ujmując, specyfikacja produktu mająca zastosowanie w momencie, gdy wniosek o zatwierdzenie zmiany został wysłany do Komisji, przewidywała w ramach zasad dotyczących etykietowania, że chronione oznaczenie geograficzne „Tiroler Speck” nie może być tłumaczone na żaden inny język. Proponowana zmiana miała między innymi na celu umożliwienie stosowania w pewnych okolicznościach tłumaczeń nazwy podlegającej ochronie.

                     (4)

                     W dniu 7 maja 2018 r. Komisja otrzymała powiadomienie o sprzeciwie od Włoch. Powiązane z nim uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie zostało przedłożone Komisji w dniu 5 lipca 2018 r. Włochy sprzeciwiły się zmianie ograniczeń dotyczących etykietowania w odniesieniu do stosowania tłumaczeń podlegającej ochronie nazwy. Na podstawie art. 10 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Włochy stwierdziły, że stosowanie tłumaczenia podlegającej ochronie nazwy, nawet w połączeniu z podlegającą ochronie nazwą w języku niemieckim, zagroziłoby istnieniu całkowicie lub częściowo identycznej nazwy (Südtiroler Speck/Speck Alto Adige (ChOG)).

                     (5)

                     Uznając ten sprzeciw za dopuszczalny, pismem z dnia 16 sierpnia 2018 r. Komisja wezwała Austrię i Włochy do przeprowadzenia w okresie trzech miesięcy odpowiednich konsultacji w celu osiągnięcia porozumienia, zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.

                     (6)

                     Strony osiągnęły porozumienie. Austria przekazała Komisji wyniki porozumienia pismem z dnia 30 sierpnia 2018 r. Austria i Włochy zgodziły się, że w specyfikacji produktu „Tiroler Speck” (ChOG) w zasadach dotyczących etykietowania należy utrzymać zakaz stosowania tłumaczeń podlegającej ochronie nazwy. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w odniesieniu do zasad dotyczących etykietowania wspomniane porozumienie zastępuje wniosek o zatwierdzenie zmiany.

                     (7)

                     Zgodnie z pkt 5.5 opublikowanego wniosku o zatwierdzenie zmiany zasady dotyczące etykietowania w ramach specyfikacji produktu otrzymują brzmienie:
                     „Na każdej jednostce zapakowanej i gotowej do sprzedaży muszą widnieć: numer gospodarstwa, identyfikator partii w postaci jej numeru lub daty oraz napis »Tiroler Speck ChOG«, podany w tej formie, w wyraźnie widocznym miejscu oraz w sposób czytelny i nieusuwalny.

                        Ponadto może pojawić się także informacja o użytym elemencie mięsa lub regionie producenta na wyznaczonym obszarze geograficznym. Przykłady etykietowania: – »Tiroler Speck ChOG bekon« – »Tiroler Speck ChOG z szynki« – »Tiroler Speck ChOG ze schabu z Zillertal« – »Tiroler Speck ChOG z boczku wieprzowego z regionu Ötztal«.

                        Dopuszczalne jest stosowanie oznaczenia w języku komunikacji używanym na obszarze sprzedaży, o ile podany zostanie również niemiecki termin »Tiroler Speck ChOG«.

                        Nazwy, nazwy handlowe i prywatne etykiety również mogą być umieszczane, o ile nie wprowadzają one nabywcy w błąd.”

                     (8)

                     Uzasadnienie tych zmian we wniosku o zatwierdzenie zmiany było następujące:
                     „Szczegółowe i kompleksowe zasady etykietowania pozwalają zwiększyć przejrzystość i udoskonalić informacje podawane konsumentom. Uregulowane zostało również zastosowanie dodatkowych informacji w celu dokładniejszego wskazania użytego elementu mięsa lub regionu producenta na wyznaczonym obszarze geograficznym. Umożliwia to podkreślenie regionalności produktu oraz podanie bardziej szczegółowego opisu produktu zawierającego dodatkowe informacje o użytych elementach mięsa. Zapewnia to konsumentom dokładniejszy opis produktu oraz bardziej precyzyjne informacje.”

                     (9)

                     Zgodnie z wyżej wymienionym porozumieniem przepis dotyczący etykietowania w ramach specyfikacji produktu otrzyma brzmienie:
                     „Na każdej jednostce zapakowanej i gotowej do sprzedaży muszą widnieć: numer gospodarstwa, identyfikator partii w postaci numeru partii lub daty oraz nazwa chronionego oznaczenia geograficznego »Tiroler Speck«, umieszczone w wyraźnie widocznym miejscu oraz w sposób czytelny i nieusuwalny. Nazwa chronionego oznaczenia geograficznego »Tiroler Speck« nie może być tłumaczona na inne języki.

                        Termin »chronione oznaczenie geograficzne« lub skrótowiec »ChOG« musi występować bezpośrednio po nazwie chronionego oznaczenia geograficznego »Tiroler Speck« i może również pojawić się w języku komunikacji innym niż język niemiecki, zamiast lub oprócz wersji niemieckiej.

                        W celu zapewnienia konsumentom lepszych informacji terminy opisujące produkt, w tym użyte elementy mięsa (»bekon«, »speck ze schabu«, »speck z boczku« lub »z szynki«, »ze schabu wieprzowego«, »z boczku wieprzowego«) również mogą być użyte w języku komunikacji państwa, w którym produkt jest wprowadzany do obrotu. Jednakże terminy te muszą być wyraźnie oddzielone od chronionego oznaczenia geograficznego »Tiroler Speck«. Można to osiągnąć, umieszczając terminy w różnych linijkach, przy czym należy utrzymać odpowiedni odstęp między wierszami. W przypadku »etykietowania technicznego« może nie być możliwe rozdzielenie tych dwóch terminów ze względu na ograniczoną przestrzeń.

                        Bez uszczerbku dla obowiązku dokonania wyraźnego rozróżnienia między chronionym oznaczeniem geograficznym a dodatkową nazwą opisową, może się zdarzyć, że na tzw. »etykietach technicznych«, tj. etykietach, które są zazwyczaj umieszczane na tylnej stronie produktu, który jest opakowany i gotowy do wprowadzenia do obrotu, niemożliwe jest oddzielenie dwóch oznaczeń w różnych linijkach ze względu na ograniczoną przestrzeń.

                        Do terminów opisujących produkt nie można dodawać tłumaczenia odniesień do regionu Tyrol jako miejsca pochodzenia.

                        Można podać region producenta na wyznaczonym obszarze geograficznym, ale musi on być oddzielony od chronionego oznaczenia geograficznego »Tiroler Speck« i terminu »chronione oznaczenie geograficzne« lub skrótowca »ChOG«.

                        Nazwy, nazwy handlowe i prywatne etykiety również mogą być umieszczane, o ile nie wprowadzają one klienta w błąd.”

                     (10)

                     Uzasadnienie tych zmian w porozumieniu, które należy uznać za część wniosku o zmianę w brzmieniu zgodnym z porozumieniem, jest następujące:
                     „Z jednej strony nadal zapewnione będzie stosowanie podlegającej ochronie nazwy »Tiroler Speck« wyłącznie w jej zarejestrowanej wersji. Z drugiej strony wnioskowana zmiana przewiduje zamieszczanie dodatkowych informacji opisujących produkt i dotyczących elementów mięsa wykorzystywanego do produkcji oraz regionu producenta na wyznaczonym obszarze geograficznym. Dzięki temu klienci będą dysponować wyczerpującymi i przejrzystymi informacjami w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 oraz bardziej szczegółowymi informacjami dotyczącymi chronionego oznaczenia geograficznego »Tiroler Speck«. Jako przykłady można wymienić następujące sformułowania: »Tiroler Speck ChOG – bekon z Zillertal«, »Tiroler Speck ChOG z szynki«, »Tiroler Speck ChOG bekon«.”

                     (11)

                     Treść porozumienia zawartego przez Austrię i Włochy należy uwzględnić, gdyż jest ona zgodna z przepisami rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 i przepisami Unii.

                     (12)

                     Jednolity dokument został odpowiednio zmieniony. Zmiany wprowadzone do jednolitego dokumentu w następstwie porozumienia nie są znaczące, a w każdym razie przywrócono poprzednie brzmienie przepisu dotyczącego etykietowania, który został zakwestionowany w ramach procedury sprzeciwu. W związku z tym ponowne badanie wniosku, o którym mowa w art. 51 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, nie jest wymagane. Skonsolidowaną wersję jednolitego dokumentu należy jednak opublikować do celów informacyjnych.

                     (13)

                     W związku z powyższym Komisja uważa, że zmiana powinna zostać zatwierdzona zgodnie z porozumieniem,

               PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

            Artykuł 1
            Zatwierdza się zmianę specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy „Tiroler Speck” (ChOG) zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Skonsolidowany jednolity dokument znajduje się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

            Artykuł 2
            Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
            Sporządzono w Brukseli dnia 21 czerwca 2019 r.

                  W imieniu Komisji

               Jean-Claude JUNCKER

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

            (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1065/97 z dnia 12 czerwca 1997 r. uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 (Dz.U. L 156 z 13.6.1997, s. 5).

            (3)  Dz.U. C 46 z 8.2.2018, s. 8.

            ZAŁĄCZNIK
            „TIROLER SPECK”

               Nr UE: PGI-AT-02162 – 08.08.2016

               ChNP ()

               ChOG (X)

            1.   Nazwa lub nazwy

            „Tiroler Speck”
            2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

            Austria
            3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

            3.1.   Rodzaj produktu

            Klasa 1.2. Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.)
            3.2.   Opis produktu, do którego odnosi się nazwa podana w punkcie 1

            Produkt „Tiroler Speck” (ChOG) to tradycyjna, rzemieślnicza, peklowana wędlina z udźca, schabu, boczku, łopatki lub karkówki bez kości, która jest następnie zasalana na sucho, doprawiana szczególną mieszanką przypraw zawierającą co najmniej jałowiec, czarny pieprz oraz czosnek, peklowana, wędzona na zimno według procesu charakterystycznego dla danego regionu z wykorzystaniem mieszanki drewna składającej się w co najmniej 50 % z buku lub jesionu, a następnie suszona na powietrzu. Na zewnątrz ma ona ciemnobrązowy kolor, podczas gdy powierzchnia przekroju jest czerwona i posiada białą warstwę tłuszczu. Jej zapach jest intensywny, aromatycznie korzenny z wyraźnymi, dojrzałymi nutami i wędzonym aromatem. W smaku jest lekko korzenna, przechodzi z wyraźnych i wyczuwalnych wędzonych nut w pełny, mięsny posmak, zwieńczony wyczuwalną słonością.
            Właściwości fizykochemiczne i mikrobiologiczne:

                        Stosunek woda/białko: maksymalnie 1,7 (z granicą tolerancji + 0,2)

                        Zawartość soli (NaCl): maksymalnie 5,0 % (z granicą tolerancji + 1,5 % [środek] + 2,0 % [brzegi])

                  Wędlina „Tiroler Speck” produkowana jest wyłącznie na wyznaczonym obszarze geograficznym, a w swej formie ostatecznej jest dostępna w postaci niepokrojonej, w kawałkach lub plastrach, pakowana próżniowo lub w kontrolowanej atmosferze.
            3.3.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego) i surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

            Elementy mięsa używane przy produkcji wędliny „Tiroler Speck” (ChOG) pochodzą z Unii Europejskiej. Należą do nich: udziec ze skórą, ze zrazową lub bez niej, schab ze skórą, boczek ze skórą (z chrząstką lub bez niej), łopatka ze skórą, karkówka bez skóry; wszystkie są pozbawione kości i krojone zgodnie z dobrą praktyką produkcyjną.
            3.4.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

            Wszystkie etapy produkcji (od zasalania do produktu ostatecznego) odbywają się na wyznaczonym obszarze geograficznym.
            3.5.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itp. produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

            Proces krojenia wędliny „Tiroler Speck” (ChOG) musi przeprowadzać specjalista przeszkolony w produkcji wędliny „Tiroler Speck” (ChOG), zwany Tiroler Speckmeister, lub proces ten musi odbywać się pod jego nadzorem. W trakcie krojenia każda zakończona partia musi zostać poddana kontroli sensorycznej w celu stwierdzenia braku niepożądanych odchyleń w barwie lub smaku. W przypadku stwierdzenia wad (takich jak oznaki gnicia, rozbieżności w kolorze lub niepożądane powstanie suchego brzegu) należy podjąć niezwłoczne działania ukierunkowane na dostosowanie parametrów kontrolnych (takich jak temperatura, wilgotność lub czas trwania poszczególnych etapów procesu) dla partii lub jednostek wciąż znajdujących się w fazie produkcji. By umożliwić szybkie zapewnienie jakości, czynności związane z produkcją pakowanych jednostek wędliny „Tiroler Speck” (ChOG) wykonywane są wyłącznie w gospodarstwie produkcyjnym lub grupie gospodarstw produkcyjnych (tj. przedsiębiorstwo z kilkoma obiektami, z których każdy odpowiada za inny etap produkcji wędliny „Tiroler Speck” (ChOG), lub z kilkoma adresami w tym samym powiecie).
            W celu uniknięcia szkodliwego wpływu utleniania, wysychania lub mikrobiologicznego zepsucia w wyniku wystąpienia pleśni, a tym samym w celu uniknięcia utraty jakości, między krojeniem a pakowaniem nie może upłynąć wiele czasu, dlatego pakowanie wędliny „Tiroler Speck” (ChOG) w postaci niekrojonej, w kawałkach lub w plastrach, próżniowo lub w kontrolowanej atmosferze, musi odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym. Jeśli jednak ze względu na specjalne uzgodnienia wymagany jest okres składowania przed rozpoczęciem krojenia, składowanie takie może odbywać się wyłącznie w opakowaniu próżniowym lub w kontrolowanej atmosferze (pakowanie wstępne), aby uniknąć utraty jakości w wyniku dalszego wysuszenia lub mikrobiologicznego zepsucia na skutek wzrostu pleśni. Wędlina „Tiroler Speck” (ChOG) jest następnie krojona na kawałki do użytku domowego lub odkrawana od skóry, przygotowywana i krojona w plastry lub przygotowywana do wykorzystania w kuchni oraz pakowana próżniowo lub w kontrolowanej atmosferze (pakowanie ostateczne).
            Wędlina „Tiroler Speck” (ChOG) może być sprzedawana w formie niepokrojonej przedsiębiorstwom sektora handlu detalicznego żywnością, jeżeli będzie ona krojona w obecności konsumenta, a także pod warunkiem że będzie to nie więcej niż 10 % partii z danego dnia oraz że pozostała część tej partii skontrolowana w ramach procesu krojenia (na kawałki, w plastry, kostki itd.) nie wykazuje żadnych oznak wadliwości partii, które mogłyby sugerować wadliwość wędliny sprzedanej w formie niepokrojonej.
            3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

            Na każdej jednostce zapakowanej i gotowej do sprzedaży muszą widnieć: numer gospodarstwa, identyfikator partii w postaci numeru partii lub daty oraz nazwa chronionego oznaczenia geograficznego „Tiroler Speck”, umieszczone w wyraźnie widocznym miejscu oraz w sposób czytelny i nieusuwalny. Nazwa chronionego oznaczenia geograficznego „Tiroler Speck” nie może być tłumaczona na inne języki.
            Termin „chronione oznaczenie geograficzne” lub skrótowiec „ChOG” musi występować bezpośrednio po nazwie chronionego oznaczenia geograficznego, „Tiroler Speck” i może również pojawić się w języku komunikacji innym niż język niemiecki, zamiast lub oprócz wersji niemieckiej.
            Terminy opisujące produkt, w tym użyte elementy mięsa („bekon”, „speck ze schabu”, „speck z boczku” lub „z szynki”, „ze schabu wieprzowego”, „z boczku wieprzowego”) również mogą być użyte w języku komunikacji państwa, w którym produkt jest wprowadzany do obrotu. Jednakże terminy te muszą być wyraźnie oddzielone od chronionego oznaczenia geograficznego „Tiroler Speck”. Można to osiągnąć, umieszczając terminy w różnych linijkach, przy czym należy utrzymać odpowiedni odstęp między wierszami. W przypadku „etykietowania technicznego” może nie być możliwe rozdzielenie tych dwóch terminów ze względu na ograniczoną przestrzeń.
            Do terminów opisujących produkt nie można dodawać tłumaczenia odniesień do regionu Tyrol jako miejsca pochodzenia.
            Można podać region producenta na wyznaczonym obszarze geograficznym, ale musi on być oddzielony od chronionego oznaczenia geograficznego „Tiroler Speck” i terminu „chronione oznaczenie geograficzne” lub skrótowca „ChOG”.
            Nazwy, nazwy handlowe i prywatne etykiety również mogą być umieszczane, o ile nie wprowadzają one klienta w błąd.
            4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

            Kraj związkowy Tyrol
            5.   Związek z obszarem geograficznym

            W górskim krajobrazie Tyrolu, którego elementem charakterystycznym są obszary rolne, na przestrzeni pokoleń opracowano i udoskonalono proces produkcji przedmiotowej wędliny, jako metody zapewnienia trwałości świeżego mięsa. Każde pokolenie rolników przekazywało swoim dzieciom specjalny przepis na przyprawy oraz tradycyjną metodę produkcji wędliny „Tiroler Speck”. Ta przekazywana indywidualnie tradycja przerodziła się w powszechnie przyjętą normę dla dzisiejszej komercyjnej produkcji wędliny „Tiroler Speck”. Proces suszenia na czystym, górskim powietrzu Tyrolu, proces łagodnego wędzenia przy użyciu szczególnej mieszanki przypraw oraz dym uzyskany z drewna bukowego lub jesionowego – czyli wszystkie czynniki niezbędne podczas procesu produkcji – składają się na specjalną procedurę typową dla tego regionu, której wędlina „Tiroler Speck” zawdzięcza swój charakterystyczny ciemnobrązowy kolor. Z wyjątkiem „Schopfspeck” [otrzymywanej z karkówki] na powierzchni przekroju widoczna jest biała warstwa tłuszczu, a mięso ma wyrazistą czerwoną barwę, która staje się ciemniejsza od strony mięsa. Aromatyczny, korzenny zapach z wyczuwalnymi, dojrzałymi nutami oraz lekko korzenny smak z wędzonymi i słonymi nutami, podkreślane przez aromat wieprzowiny, to wyjątkowe cechy tego produktu. W ramach tego ogólnego obrazu powszechnie spotykane są regionalne odmiany i nieznaczne zmiany w organoleptycznych cechach charakterystycznych, w zależności od szczególnych cech kulturowych zakorzenionych w poszczególnych regionach i dolinach wyznaczonego obszaru geograficznego. W związku z tym niektóre aspekty typowej charakterystyki produktu, takie jak profil smakowy lub nuty palonego drewna, przyjmują szczególne cechy regionalne, jednak nie ma to wpływu na ogólną tożsamość wędliny „Tiroler Speck” (ChOG) ani jej nie zmienia.
            Tradycyjna, wypracowana na obszarze geograficznym metoda produkcji opiera się na wiedzy eksperckiej producentów, przekazywanej przez wieki z pokolenia na pokolenie.
            Wiedza i tradycja rzemieślnicza, jakimi dysponuje Tiroler Speckmeister, zapewniają zachowanie wysokiej jakości produktu. Setki lat praktycznego doświadczenia gromadzonego przez Tiroler Speckmeister w zakresie wpływu surowców i warunków klimatycznych na jakość produktu (w tym wiedza na temat zakłócających czynników wpływu, przyczyn anomalii, stale zmieniających się właściwości surowców i czynników środowiskowych oraz wzajemnego oddziaływania parametrów produkcji) odgrywają kluczową rolę w osiąganiu przez produkt końcowy wysokich standardów jakości. Czas trwania procesu suszenia na powietrzu oblicza zatem Tiroler Speckmeister na podstawie aktualnych warunków klimatycznych w regionie oraz wielkości elementów mięsa. Ma to na celu zapewnienie starannego procesu suszenia oraz produktu o nienagannej jakości, posiadającego wszystkie właściwe cechy charakterystyczne (ciemnobrązowy kolor na zewnątrz, konsystencja średnio zwarta do zwartej, jałowcowy smak z wyczuwalnymi, słonymi nutami oraz wędzony aromat).
            Nadzór nad procesem produkcji sprawowany przez Tiroler Speckmeister, który odbywa regularne, dalsze szkolenia specjalistyczne, zapobiega wszelkim szkodliwym oddziaływaniom na produkt oraz utracie jakości.

               Odesłanie do publikacji specyfikacji produktu

            (Art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia)
            https://www.patentamt.at/herkunftsangaben/tirolerspeck/