title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2093 z dnia 18 listopada 2015 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 718/2007 wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006 ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA)

text:
               20.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 303/3

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2093
   z dnia 18 listopada 2015 r.
   zmieniające rozporządzenie (WE) nr 718/2007 wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006 ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006 z dnia 17 lipca 2006 r. ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA) (1), w szczególności jego art. 3 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W rozporządzeniu (WE) nr 1085/2006 („rozporządzenie w sprawie IPA”) określono cele i główne zasady udzielania pomocy przedakcesyjnej państwom kandydującym i potencjalnym państwom kandydującym. Szczegółowe przepisy dotyczące wdrażania pomocy przedakcesyjnej zostały określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 718/2007 (2).

               (2)

               Mimo że rozporządzenie w sprawie IPA miało zastosowanie jedynie do dnia 31 grudnia 2013 r., nadal reguluje ono realizację zobowiązań budżetowych zaciągniętych do dnia 31 grudnia 2013 r. Ponadto art. 212 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady (3) stanowi, że art. 166 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4) ma nadal zastosowanie do tych zobowiązań budżetowych, z których można skorzystać do dnia 31 grudnia 2018 r.

               (3)

               Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 stanowi, że Komisja może tworzyć fundusze powiernicze Unii na rzecz działań zewnętrznych i zarządzać takimi funduszami. Takie fundusze powiernicze Unii mogłyby być odpowiednim środkiem wdrażania pomocy przedakcesyjnej, umożliwiałyby bowiem osiągnięcie celów rozporządzenia w sprawie IPA, w szczególności tych realizowanych w ramach komponentów dotyczących pomocy w okresie przejściowym i rozwoju instytucjonalnego oraz rozwoju regionalnego i rozwoju zasobów ludzkich.

               (4)

               Wykorzystanie funduszu powierniczego Unii na rzecz działań zewnętrznych mogłoby zatem być odpowiednim sposobem na wdrożenie pomocy w świetle kryzysu w Syrii. Od początku kryzysu w Syrii Turcja podejmowała nadzwyczajne starania, goszcząc rosnącą liczbę uchodźców, która sięgnęła ponad 2 mln w październiku 2015 r. W konsekwencji kraj ten musi reagować na krótkoterminowe potrzeby humanitarne uchodźców, w tym osób małoletnich i osób o szczególnych potrzebach, a równocześnie stoją przed nim, a zwłaszcza przed regionami przyjmującymi większość uchodźców, także bardziej średnio- i długoterminowe wyzwania w dziedzinie usług społecznych, konkurencyjności i infrastruktury, a także dostępu do edukacji, w tym dla uchodźców.

               (5)

               Gdyby unijna pomoc udzielana w ramach komponentów IPA dotyczących rozwoju regionalnego i rozwoju zasobów ludzkich w Turcji była wdrażana przez regionalny fundusz powierniczy ustanowiony w odpowiedzi na kryzys w Syrii, można by zwiększyć jej skuteczność, co zaowocowałoby rozwiązaniem problemów opisanych powyżej. Regionalny fundusz powierniczy został ustanowiony decyzją C(2014)9615 (5) na okres 60 miesięcy. Wszelkie wkłady finansowe Unii na rzecz regionalnego funduszu powierniczego powinny być zgodne z odnośnymi instrumentami finansowymi zasilającymi jego budżet, również pod kątem zasięgu geograficznego.

               (6)

               Komponent IPA dotyczący rozwoju regionalnego może posłużyć do finansowania działań w rodzaju działań określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1080/2006 (6). Tego rodzaju działania obejmują stymulowanie i propagowanie: innowacji i przedsiębiorczości; inwestycji związanych z zaopatrzeniem w wodę oraz z gospodarką wodną i odpadami; oczyszczania ścieków oraz jakości powietrza; inwestycji w edukację, w tym w kształcenie zawodowe oraz inwestycji w infrastrukturę ochrony zdrowia i infrastrukturę społeczną, które przyczyniają się do rozwoju regionalnego i lokalnego.

               (7)

               Komponent IPA dotyczący rozwoju zasobów ludzkich może posłużyć do finansowania działań w rodzaju działań określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1081/2006 (7). Tego rodzaju działania obejmują środki zmierzające do zwiększenia uczestnictwa w edukacji i szkoleniu przez całe życie, w tym poprzez działania mające na celu osiągnięcie zmniejszenia liczby osób wypadających z systemu edukacji oraz zwiększenie dostępu do edukacji i szkoleń na poziomie ogólnym, zawodowym i wyższym.

               (8)

               Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe ustalenia, należy przewidzieć możliwość wykorzystania funduszy powierniczych Unii, ustanowionych na mocy art. 187 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, do celów wdrażania pomocy przedakcesyjnej.

               (9)

               W szczególności należy ustanowić zasady dotyczące planowania, programowania, sprawozdawczości, monitorowania i sporządzania wniosków o płatność, a także zarządzania wkładem z funduszu powierniczego Unii na potrzeby osiągnięcia celów pomocy przedakcesyjnej w obszarach objętych danym programem, w szczególności pod względem wykonania budżetu, rozpowszechniania informacji i kwalifikowalności.

               (10)

               Aby umożliwić szybkie zastosowanie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, powinno ono wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               (11)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu IPA II ustanowionego na mocy art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 231/2014 (8).

               (12)

               Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 718/2007,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W rozporządzeniu (WE) nr 718/2007 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 65 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
               „4.   W ramach niniejszego komponentu pomoc może być również udzielona poprzez wkład do funduszu powierniczego Unii na rzecz działań zewnętrznych (wkład na rzecz funduszu powierniczego), utworzonego na mocy art. 187 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (9), na potrzeby osiągnięcia celów określonych w odpowiednich programach należących do obszaru objętego danym programem.

                  (9)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).”;"

               2)

               w art. 147 ust. 1 lit. c) wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           punkt (vii) otrzymuje brzmienie:

                                       „(vii)

                                       inwestycje w kształcenie i szkolenie, w tym szkolenie zawodowe”;

                           b)

                           dodaje się punkt (viii) w brzmieniu:

                                       „(viii)

                                       inwestycje w infrastrukturę ochrony zdrowia i infrastrukturę społeczną, które przyczyniają się do rozwoju regionalnego i lokalnego.”;

               3)

               dodaje się art. 159a w brzmieniu:
               „Artykuł 159a
               Wkład do funduszu powierniczego Unii na rzecz działań zewnętrznych
               1.   W ramach komponentów dotyczących rozwoju regionalnego i rozwoju zasobów ludzkich, na potrzeby osiągnięcia celów określonych w odpowiednim programie operacyjnym należącym do obszaru objętego danym programem, działania mogą być realizowane poprzez wkłady na rzecz funduszy powierniczych UE.
               2.   W odniesieniu do wkładu na rzecz funduszu powierniczego odpowiedni program operacyjny zawiera wyłącznie następujące informacje:

                           a)

                           skróconą ocenę spójności tego wkładu z celami funduszu powierniczego;

                           b)

                           w przypadku komponentu dotyczącego rozwoju regionalnego, informacje o osi priorytetowej pojedynczego działania, również w odniesieniu do pozostałych osi priorytetowych pod względem wydatków kwalifikowalnych, które mogą również obejmować część kosztów zarządzania funduszem powierniczym, jak przewidziano w art. 187 ust. 7 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012;

                           c)

                           w przypadku komponentu dotyczącego rozwoju zasobów ludzkich, informacje o środku obejmującym pojedyncze działanie w ramach danej osi priorytetowej, również w odniesieniu do pozostałych środków w ramach tej osi priorytetowej pod względem wydatków kwalifikowalnych, które mogą również obejmować część kosztów zarządzania funduszem powierniczym, jak przewidziano w art. 187 ust. 7 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012;

                           d)

                           identyfikację funduszu powierniczego jako beneficjenta końcowego;

                           e)

                           wysokość wkładu.

                     3.   Art. 150 i 157 nie mają zastosowania do wkładów na rzecz funduszu powierniczego.
               4.   Wkład na rzecz funduszu powierniczego nie podlega kontrolom ex ante przewidzianym w art. 14; monitorowaniu przez sektorowy komitet monitorujący na mocy art. 59, 167 i 169; procedurze wyboru działań przewidzianej w art. 158; ani ocenie na mocy art. 166.
               5.   W odpowiednim porozumieniu finansowym między Komisją a krajem beneficjentem określa się szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące wkładu na rzecz funduszu powierniczego. W stosownych przypadkach przepisy te mogą być również ustanowione w odpowiednim programie operacyjnym.
               Szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczą w szczególności:

                           a)

                           obowiązków instytucji w kraju beneficjencie;

                           b)

                           sprawozdawczości, oceny i monitorowania;

                           c)

                           przepisów zobowiązujących do zwrotu kwoty wkładu lub jego części, w zależności od przypadku, na rzecz odpowiedniego programu w przypadku likwidacji funduszu powierniczego, zgodnie z art. 187 ust. 5 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

                     6.   Wydatki związane z wkładem na rzecz funduszu powierniczego są kwalifikowalne od dnia ustanowienia tego funduszu.
               W momencie zamknięcia, w poświadczonym wykazie wydatków wykazuje się całkowitą kwotę wkładu, w odniesieniu do którego rada operacyjna funduszu powierniczego podjęła do dnia 31 grudnia 2017 r. decyzję dotyczącą przydziału środków na poszczególne działania na potrzeby osiągnięcia celów określonych w odpowiednim programie i w obszarze objętym danym programem.
               7.   Do wniosku o płatność okresową dotyczącego wkładu na rzecz funduszu powierniczego z zobowiązań budżetowych zaciągniętych do dnia 31 grudnia 2012 r. art. 161 ust. 1 akapit trzeci ostatnie zdanie nie ma zastosowania.
               Krajowy urzędnik zatwierdzający poświadcza w poświadczonym wykazie wydatków, przedkładanym do dnia 31 grudnia 2015 r., że wkład został wpłacony na rzecz funduszu powierniczego wskazanego w odpowiednim programie.”.

         Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 18 listopada 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 82.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 718/2007 z dnia 12 czerwca 2007 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006 ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA) (Dz.U. L 170 z 29.6.2007, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1).

      (5)  Decyzja Komisji C(2014) 9615 z dnia 10 grudnia 2014 r. w sprawie utworzenia regionalnego funduszu powierniczego Unii Europejskiej w odpowiedzi na kryzys w Syrii, funduszu „Madad”.

      (6)  Rozporządzenie (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 1).

      (7)  Rozporządzenie (WE) nr 1081/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego (Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 12).

      (8)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 231/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II) (Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 11).


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1309/2014 z dnia 9 grudnia 2014 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               10.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 353/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1309/2014
   z dnia 9 grudnia 2014 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 9 grudnia 2014 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  AL

                  65,0

                  IL

                  116,6

                  MA

                  82,6

                  TN

                  139,2

                  TR

                  107,0

                  ZZ

                  102,1

                  0707 00 05

                  AL

                  63,5

                  EG

                  191,6

                  JO

                  258,6

                  MA

                  164,1

                  TR

                  137,5

                  ZZ

                  163,1

                  0709 93 10

                  MA

                  67,0

                  TR

                  126,4

                  ZZ

                  96,7

                  0805 10 20

                  AR

                  35,3

                  MA

                  68,6

                  SZ

                  37,7

                  TR

                  61,9

                  UY

                  32,9

                  ZA

                  47,9

                  ZW

                  33,1

                  ZZ

                  45,3

                  0805 20 10

                  MA

                  66,2

                  ZZ

                  66,2

                  0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

                  IL

                  107,2

                  JM

                  168,3

                  TR

                  76,7

                  ZZ

                  117,4

                  0805 50 10

                  TR

                  71,7

                  ZZ

                  71,7

                  0808 10 80

                  BA

                  32,4

                  BR

                  54,7

                  CA

                  135,6

                  CL

                  79,5

                  NZ

                  96,9

                  US

                  93,0

                  ZA

                  99,9

                  ZZ

                  84,6

                  0808 30 90

                  CN

                  82,9

                  TR

                  174,9

                  ZZ

                  128,9

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 7). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1337/2013 z dnia 13 grudnia 2013 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wskazania kraju pochodzenia lub miejsca pochodzenia świeżego, schłodzonego i zamrożonego mięsa ze świń, z owiec, kóz i drobiu

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 335/19

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1337/2013
   z dnia 13 grudnia 2013 r.
   ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wskazania kraju pochodzenia lub miejsca pochodzenia świeżego, schłodzonego i zamrożonego mięsa ze świń, z owiec, kóz i drobiu
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (1), w szczególności jego art. 26 ust. 8,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 ustanowiono obowiązek wskazania kraju lub miejsca pochodzenia na etykiecie mięsa objętego kodami Nomenklatury scalonej wymienionymi w załączniku XI do wymienionego rozporządzenia, tzn. świeżego schłodzonego lub zamrożonego mięsa ze świń, z owiec lub kóz i drobiu.

               (2)

               Należy odpowiednio wyważyć potrzeby konsumentów, którzy chcą mieć dostęp do informacji, i dodatkowe koszty dla podmiotów gospodarczych oraz władz krajowych, ostatecznie wpływające na końcową cenę produktu. Komisja zleciła przeprowadzenie oceny skutków oraz badania, w których przeanalizowano kilka wariantów wskazania kraju lub miejsca pochodzenia w przypadku najbardziej istotnych etapów życia zwierząt. Wyniki wskazują, że konsumenci wymagają przede wszystkim informacji na temat miejsca, w którym odbywał się chów zwierzęcia. Jednocześnie obowiązkowe informowanie o miejscu urodzenia zwierzęcia wymagałoby opracowania nowych systemów identyfikowalności na poziomie gospodarstw, co łączyłoby się z pewnymi kosztami, natomiast podawanie na etykiecie miejsca uboju jest możliwe po niewygórowanych kosztach i stanowi cenną informację dla konsumenta. Jeśli chodzi o geograficzny poziom odniesienia, istnieją dowody na to, że najistotniejszą informacją dla konsumentów jest wskazanie państwa członkowskiego lub państwa trzeciego.

               (3)

               W rozporządzeniu (UE) nr 1169/2011 pojęcie „kraju pochodzenia” żywności jest określone zgodnie z art. 23–26 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2). W przypadku produktów zwierzęcych pojęcie to odnosi się do kraju, w którym dany produkt został całkowicie uzyskany, co zastosowane do mięsa oznacza kraj, w którym zwierzę urodziło się, było chowane i zostało poddane ubojowi. W przypadku gdy w produkcję danego produktu żywnościowego zaangażowanych było kilka krajów, pojęcie to odnosi się do kraju, w którym produkt został poddany ostatniej istotnej, ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu. Jednak w wyniku zastosowania powyższego do sytuacji, w których mięso pochodzi od zwierząt, które urodziły się, były chowane i zostały poddane ubojowi w różnych krajach, konsumenci nie otrzymaliby wystarczających informacji o pochodzeniu tego mięsa. W związku z tym we wszystkich tych sytuacjach konieczne jest wskazanie na etykiecie państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym zwierzę było chowane przez okres stanowiący znaczną część normalnego cyklu chowu dla każdego gatunku, jak również państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym zostało ono poddane ubojowi. Pojęcie „pochodzenie” powinno być zarezerwowane dla mięsa uzyskanego od zwierząt, które urodziły się, były chowane i zostały poddane ubojowi, a zatem zostały całkowicie uzyskane, w jednym państwie członkowskim lub w jednym państwie trzecim.

               (4)

               W przypadkach, w których zwierzę było chowane w kilku państwach członkowskich lub państwach trzecich i wymóg dotyczący okresu chowu nie może być spełniony, konieczne jest odpowiednie wskazanie miejsca chowu, aby lepiej zaspokoić potrzeby konsumentów i uniknąć niepotrzebnej komplikacji treści etykiety.

               (5)

               Ponadto należy określić zasady dotyczące opakowań zawierających kawałki mięsa tego samego lub różnych gatunków uzyskane ze zwierząt chowanych i poddanych ubojowi w różnych państwach członkowskich lub państwach trzecich.

               (6)

               Taki system etykietowania wymaga identyfikowalności na wszystkich etapach produkcji i dystrybucji mięsa, od uboju do pakowania, aby zapewnić powiązanie między etykietowanym mięsem a zwierzęciem lub grupą zwierząt, z których mięso zostało uzyskane.

               (7)

               Należy ustanowić szczegółowe zasady dotyczące mięsa przywożonego z państw trzecich, w przypadku gdy informacje wymagane do etykietowania nie są dostępne.

               (8)

               W odniesieniu do mięsa mielonego i mięsa drobnego, ze względu na charakterystykę ich procesu produkcji, podmioty powinny mieć możliwość skorzystania z uproszczonego systemu wskazań.

               (9)

               W związku z wartością handlową informacji wymaganych na podstawie niniejszego rozporządzenia, podmioty działające na rynku spożywczym powinny mieć możliwość dodania do obowiązkowego wskazania na etykiecie innych elementów odnoszących się do pochodzenia mięsa.

               (10)

               Ponieważ odpowiednie przepisy rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 stosuje się od dnia 13 grudnia 2014 r., a w jego art. 47 przewidziano możliwość stosowania przepisów wykonawczych na mocy tego rozporządzenia od dnia 1 kwietnia każdego roku kalendarzowego, niniejsze rozporządzenie należy stosować od dnia 1 kwietnia 2015 r.

               (11)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Przedmiot i zakres stosowania
   W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się zasady dotyczące wskazania kraju pochodzenia lub miejsca pochodzenia na etykiecie świeżego, schłodzonego i zamrożonego mięsa ze świń, mięsa z owiec lub kóz oraz mięsa z drobiu, objętych odpowiednimi kodami Nomenklatury scalonej wymienionymi w załączniku XI do rozporządzenia (UE) nr 1169/2011.
   Artykuł 2
   Definicje
   1.   Do celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje: definicja „podmiotu działającego na rynku spożywczym” w art. 3 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (3), definicja „przedsiębiorstwa” w art. 2 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) oraz definicje „mięsa mielonego”, „rzeźni” i „zakładu rozbioru mięsa” w pkt 1.13, 1.16 i 1.17 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (5).
   2.   Stosuje się również poniższe definicje:

               a)

               „mięso drobne” oznacza małe kawałki mięsa, sklasyfikowane w ramach kodów Nomenklatury scalonej wymienionych w załączniku XI do rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, uznane za nadające się do spożycia przez ludzi, które powstają wyłącznie w wyniku wykrawania, przy odkostnianiu tusz lub przy rozbiorze mięsa;

               b)

               „partia” oznacza mięso, sklasyfikowane w ramach kodów Nomenklatury scalonej wymienionych w załączniku XI do rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, uzyskane z jednego gatunku, z kością lub bez kości, nawet cięte lub mielone, które zostało pocięte, zmielone lub zapakowane w praktycznie takich samych warunkach.

         Artykuł 3
   Identyfikowalność
   1.   Podmioty działające na rynku spożywczym, na każdym etapie produkcji i dystrybucji mięsa, o którym mowa w art. 1, wprowadzają i stosują system identyfikacji i rejestracji.
   2.   System ten stosuje się w taki sposób, aby zapewnić:

               a)

               powiązanie między mięsem a zwierzęciem lub grupą zwierząt, z których to mięso uzyskano, przy czym na etapie uboju zapewnienie tego powiązania jest obowiązkiem rzeźni; oraz

               b)

               przekazywanie wraz z mięsem informacji odnoszących się do odpowiednich wskazań, o których mowa w art. 5, 6 lub 7, podmiotom na kolejnych etapach produkcji i dystrybucji.

         Każdy podmiot działający na rynku spożywczym jest odpowiedzialny za stosowanie systemu identyfikacji i rejestracji, określonego w akapicie pierwszym, na tym etapie produkcji i dystrybucji, na którym prowadzi działalność.
   Podmiot działający na rynku spożywczym, który pakuje lub etykietuje mięso zgodnie z art. 5, 6 lub 7, zapewnia korelację między kodem partii identyfikującym mięso dostarczane konsumentowi lub zakładowi żywienia zbiorowego a odpowiednią partią lub partiami mięsa, z których pochodzi mięso w opakowaniu lub partii oznaczonej etykietą. Wszystkie opakowania opatrzone tym samym kodem partii odpowiadają tym samym wskazaniom zgodnie z art. 5, 6 lub 7.
   3.   W systemie, o którym mowa w ust. 1, rejestruje się w szczególności wejścia do przedsiębiorstwa należącego do podmiotu działającego na rynku spożywczym i wyjścia z tego przedsiębiorstwa odpowiednio zwierząt, tusz lub ich kawałków oraz zapewnia się korelację między wejściami a wyjściami.
   Artykuł 4
   Grupy zwierząt
   1.   Wielkość grupy zwierząt, o której mowa w art. 3, określa się, podając:

               a)

               liczbę tusz razem poddanych rozbiorowi i stanowiących jedną partię dla danego zakładu rozbioru mięsa, jeżeli dokonuje się rozbioru tusz;

               b)

               liczbę tusz, z których mięso stanowi jedną partię dla zakładu rozbioru i mielenia mięsa, jeżeli dokonuje się dalszego rozbioru lub mielenia.

         2.   Wielkość partii nie może przekraczać jednodniowej produkcji w jednym przedsiębiorstwie.
   3.   Z wyjątkiem przypadku, gdy stosuje się art. 7, przedsiębiorstwa, w których mięso jest poddawane rozbiorowi lub mielone, gwarantują, że przy tworzeniu partii wszystkie tusze w partii odpowiadają zwierzętom, do których mięsa zastosowanie mają identyczne wskazania na etykietach, zgodnie z art. 5 ust. 1 lub art. 5 ust. 2.
   Artykuł 5
   Etykietowanie mięsa
   1.   Etykieta mięsa, o którym mowa w art. 1, przeznaczonego do dostarczenia konsumentowi końcowemu lub do zakładów żywienia zbiorowego, zawiera następujące wskazania:

               a)

               państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym odbywał się chów, określone jako: „Miejsce chowu: (nazwa państwa członkowskiego lub państwa trzeciego)”, zgodnie z następującymi kryteriami:

                           (i)

                           w przypadku świń:

                                       —

                                       jeżeli wiek zwierzęcia poddawanego ubojowi przekracza 6 miesięcy, państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym miał miejsce ostatni etap chowu wynoszący co najmniej cztery miesiące,

                                       —

                                       jeżeli wiek zwierzęcia poddawanego ubojowi nie przekracza 6 miesięcy, a masa ciała żywego zwierzęcia wynosi co najmniej 80 kg, państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym miał miejsce etap chowu po uzyskaniu przez zwierzę masy 30 kg,

                                       —

                                       jeżeli wiek zwierzęcia poddawanego ubojowi nie przekracza 6 miesięcy, a masa żywego zwierzęcia wynosi mniej niż 80 kg, państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym miał miejsce cały chów;

                           (ii)

                           w przypadku owiec i kóz: państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym miał miejsce ostatni etap chowu wynoszący co najmniej sześć miesięcy lub – jeżeli wiek zwierzęcia poddawanego ubojowi nie przekracza sześciu miesięcy – państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym miał miejsce cały chów,

                           (iii)

                           w przypadku drobiu: państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym miał miejsce ostatni etap chowu wynoszący co najmniej jeden miesiąc lub – jeżeli wiek zwierzęcia poddawanego ubojowi nie przekracza jednego miesiąca – państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym miał miejsce cały chów od momentu rozpoczęcia tuczu zwierzęcia;

               b)

               państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym zwierzę zostało poddane ubojowi, określone jako: „Miejsce uboju: (nazwa państwa członkowskiego lub państwa trzeciego)”; oraz

               c)

               kod partii identyfikujący mięso dostarczane konsumentowi lub zakładowi żywienia zbiorowego.

         Jeżeli wymaganej długości etapu chowu, o którym mowa w lit. a), nie osiągnięto w żadnym państwie członkowskim lub państwie trzecim, w którym odbywał się chów zwierzęcia, wskazanie, o którym mowa w lit. a), zastępuje się wskazaniem: „Miejsce chowu: kilka państw UE” lub – jeżeli mięso lub zwierzęta zostały przywiezione do Unii – wskazaniem „Miejsce chowu: kilka państw spoza UE” lub wskazaniem „Miejsce chowu: kilka państw UE i spoza UE”.
   Jeżeli jednak wymaganej długości etapu chowu, o którym mowa w lit. a), nie osiągnięto w żadnym państwie członkowskim lub państwie trzecim, w którym odbywał się chów zwierzęcia, wskazania określone w lit. a) można zastąpić wskazaniem „Miejsce chowu: (wykaz państw członkowskich lub państw trzecich, w których odbywał się chów zwierzęcia)”, pod warunkiem że podmiot działający na rynku spożywczym w zadowalający sposób udowodni właściwemu organowi, że chów zwierzęcia odbywał się w tych państwach członkowskich lub państwach trzecich.
   2.   Wskazania, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b) można zastąpić wskazaniem: „Pochodzenie: (nazwa państwa członkowskiego lub państwa trzeciego)”, pod warunkiem że podmiot działający na rynku spożywczym w zadowalający sposób udowodni właściwemu organowi, że mięso, o którym mowa w art. 1, uzyskano ze zwierząt urodzonych, chowanych i poddanych ubojowi w jednym państwie członkowskim lub państwie trzecim.
   3.   W przypadku gdy kilku kawałkom mięsa, tego samego gatunku lub różnych gatunków, które są oferowane konsumentowi lub zakładowi żywienia zbiorowego w tym samym opakowaniu, odpowiadają inne wskazania na etykiecie zgodnie z ust. 1 i 2, na etykiecie powinny znajdować się następujące dane:

               a)

               wykaz odpowiednich państw członkowskich lub państw trzecich zgodnie z ust. 1 lub 2, w odniesieniu do każdego gatunku;

               b)

               kod partii identyfikujący mięso dostarczane konsumentowi lub zakładowi żywienia zbiorowego.

         Artykuł 6
   Odstępstwa dotyczące mięsa z państw trzecich
   Na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 1 lit. a) etykieta mięsa, o którym mowa w art. 1, które jest przywożone w celu wprowadzenia do obrotu w Unii i w przypadku którego informacje, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) nie są dostępne, zawiera wskazanie „Miejsce chowu: poza UE” oraz „Miejsce uboju: (nazwa państwa trzeciego, w którym zwierzę zostało poddane ubojowi)”.
   Artykuł 7
   Odstępstwa dotyczące mięsa mielonego i mięsa drobnego
   Na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 1 lit. a) i b), art. 5 ust. 2 i art. 6, w odniesieniu do mięsa mielonego i mięsa drobnego można stosować następujące wskazania:

               a)

               „Pochodzenie: UE”, jeżeli mięso mielone lub mięso drobne zostało wyprodukowane wyłącznie z mięsa uzyskanego ze zwierząt urodzonych, chowanych i poddanych ubojowi w różnych państwach członkowskich;

               b)

               „Miejsce chowu i uboju: UE”, jeżeli mięso mielone lub mięso drobne zostało wyprodukowane wyłącznie z mięsa uzyskanego ze zwierząt chowanych i poddanych ubojowi w różnych państwach członkowskich;

               c)

               „Miejsce chowu i uboju: poza UE”, jeżeli mięso mielone lub mięso drobne zostało wyprodukowane wyłącznie z mięsa przywiezionego do Unii;

               d)

               „Miejsce chowu: poza UE” i „Miejsce uboju: UE”, jeżeli mięso mielone lub mięso drobne zostało wyprodukowane wyłącznie z mięsa uzyskanego ze zwierząt przywiezionych do Unii jako zwierzęta przeznaczone do uboju i poddanych ubojowi w jednym państwie członkowskim lub w różnych państwach członkowskich;

               e)

               „Miejsce chowu i uboju: UE i poza UE”, jeżeli mięso mielone lub mięso drobne zostało wyprodukowane z:

                           (i)

                           mięsa uzyskanego ze zwierząt chowanych i poddanych ubojowi w jednym państwie członkowskim lub w różnych państwach członkowskich i z mięsa przywiezionego do Unii; lub

                           (ii)

                           mięsa uzyskanego ze zwierząt przywiezionych do Unii i poddanych ubojowi w jednym państwie członkowskim lub w różnych państwach członkowskich.

         Artykuł 8
   Dodatkowe dobrowolne informacje na etykiecie
   Podmioty działające na rynku spożywczym mogą uzupełnić wskazania, o których mowa w art. 5, 6 lub 7, dodatkowymi informacjami dotyczącymi pochodzenia mięsa.
   Dodatkowe informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, nie mogą być sprzeczne ze wskazaniami, o których mowa w art. 5, 6 lub 7, oraz są zgodne z przepisami rozdziału V rozporządzenia (UE) nr 1169/2011.
   Artykuł 9
   Wejście w życie i stosowanie
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 kwietnia 2015 r. Nie ma ono zastosowania do mięsa, które zostało zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w Unii przed dniem 1 kwietnia 2015 r., do wyczerpania zapasów.
   Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 grudnia 2013 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 55).


title: Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 907/2011 z dnia 6 września 2011 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1105/2010 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z poliestrów, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, i kończące postępowanie dotyczące przywozu przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z poliestrów, pochodzącej z Republiki Korei i Tajwanu

text:
               9.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 232/29

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 907/2011
   z dnia 6 września 2011 r.
   zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1105/2010 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z poliestrów, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, i kończące postępowanie dotyczące przywozu przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z poliestrów, pochodzącej z Republiki Korei i Tajwanu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1105/2010 z dnia 29 listopada 2010 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z poliestrów, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, i kończące postępowanie dotyczące przywozu przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z poliestrów, pochodzącej z Republiki Korei i Tajwanu (2), w szczególności jego art. 4,
   uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI

               (1)

               Rozporządzeniem wykonawczym (UE) No 1105/2010 Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z poliestrów (innej niż nici do szycia), niepakowanej do sprzedaży detalicznej, włącznie z przędzą jednowłóknową (monofilamentem) o masie liniowej mniejszej niż 67 decyteksów, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”), obecnie objętej kodem CN 5402 20 00 („produkt objęty postępowaniem”).

               (2)

               Mając na uwadze dużą liczbę producentów eksportujących w ChRL współpracujących w dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia cła antydumpingowego („pierwotne dochodzenie”), dobrano próbę chińskich producentów eksportujących i na przedsiębiorstwa objęte próbą nałożono indywidualne stawki cła wynoszące od 0 % do 5,5 %, natomiast względem pozostałych przedsiębiorstw współpracujących, nieobjętych próbą, zastosowano stawkę cła w wysokości 5,3 %. Wobec dwóch współpracujących przedsiębiorstw nieobjętych próbą zastosowano indywidualne badanie w rozumieniu art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego i nałożono stawki cła wynoszące 0 % i 9,8 %. Stawka cła w wysokości 9,8 % dla ChRL została nałożona na wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa.

               (3)

               W art. 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1105/2010 zapisano możliwość przyznania nowym chińskim producentom eksportującym, którzy spełniają kryteria określone w wymienionym artykule, stawki cła stosowanej wobec przedsiębiorstw współpracujących nieobjętych próbą, tj. 5,3 %.

         B.   WNIOSKI NOWYCH PRODUCENTÓW EKSPORTUJĄCYCH

               (4)

               Dwa przedsiębiorstwa (wnioskodawcy) wystąpiły o przyznanie im „statusu podmiotu traktowanego jako nowy producent eksportujący” (SPNE).

               (5)

               Przeprowadzono badanie w celu ustalenia, czy każdy z wnioskodawców spełnia kryteria przyznania SPNE określone w art. 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1105/2010, poprzez sprawdzenie, czy wnioskodawca:

                           —

                           jest producentem produktu objętego postępowaniem w ChRL,

                           —

                           nie prowadził wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii w okresie objętym dochodzeniem, który stanowił podstawę do wprowadzenia środków (od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 30 czerwca 2009 r.),

                           —

                           nie jest powiązany z żadnym eksporterem lub producentem w ChRL, który podlega środkom wprowadzonym wspomnianym rozporządzeniem,

                           —

                           rzeczywiście dokonywał wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii po upływie okresu objętego dochodzeniem, który stanowił podstawę do ustalenia środków, lub zaciągnął nieodwołalne zobowiązanie umowne na wywóz znacznych ilości do Unii.

               (6)

               Do wnioskodawców wysłano kwestionariusze z prośbą o dostarczenie dowodów celem wykazania, że spełniają oni powyższe kryteria.

               (7)

               Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne do ustalenia, czy spełnione zostały kryteria określone w art. 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1105/2010. Wizyty weryfikacyjne odbyły się na terenie przedsiębiorstw należących do dwóch wnioskodawców:

                           —

                           Jiangsu Hengli Chemical Fibre Co. Ltd,

                           —

                           Amann Twisting Yancheng Co. Ltd.

         C.   USTALENIA

               (8)

               W przypadku jednego wnioskodawcy, Jiangsu Hengli Chemical Fibre Co. Ltd, zbadanie przedłożonych informacji wykazało, że przedsiębiorstwo to przedstawiło wystarczające dowody, by uznać, że spełnia kryteria określone w art. 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1105/2010. Wnioskodawcy temu można zatem przyznać średnią ważoną stawkę cła stosowaną wobec przedsiębiorstw współpracujących nieobjętych próbą (tj. 5,3 %), zgodnie z art. 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1105/2010, i należy dodać go do wykazu producentów eksportujących w art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia.

               (9)

               W przypadku drugiego wnioskodawcy, Amann Twisting Yancheng Co. Ltd, zbadanie przedłożonych informacji wykazało, że przedsiębiorstwo to nie dostarczyło wystarczających dowodów, by uznać, że spełnia kryteria określone w art. 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1105/2010. W szczególności badanie wykazało, że główny surowiec używany w procesie produkcji, przędza o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z poliestrów, nie jest produkowana przez wnioskodawcę, ale kupowana od niepowiązanych dostawców. Włókno jest przetwarzane przez wnioskodawcę na różnych etapach produkcji, w tym przez skręcanie, a na końcu wywożone zgodnie z definicją produktu objętego postępowaniem. Z uwagi na to, że wnioskodawca nie produkował produktu objętego postępowaniem, a jedynie go przetwarzał, stwierdzono, że przedsiębiorstwo Amann Twisting Yancheng Co. Ltd nie może zostać uznane za producenta produktu objętego postępowaniem. Nie spełnia ono zatem wymogu dla SPNE, zgodnie z którym przedsiębiorstwo występujące o ten status musi być „producentem” produktu objętego postępowaniem.

               (10)

               W związku z powyższym wniosek tego przedsiębiorstwa o SPNE został odrzucony.

         D.   ZMIANA W WYKAZIE PRZEDSIĘBIORSTW KORZYSTAJĄCYCH Z INDYWIDUALNYCH STAWEK CŁA

               (11)

               W związku z ustaleniami dochodzenia opisanymi w motywie 8 powyżej stwierdza się, że przedsiębiorstwo Jiangsu Hengli Chemical Fibre Co. Ltd powinno zostać dodane do wykazu indywidualnych przedsiębiorstw wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1105/2010 podlegających stawce celnej w wysokości 5,3 %.

               (12)

               Wnioskodawcy i przemysł unijny zostali powiadomieni o ustaleniach poczynionych w ramach dochodzenia oraz mieli możliwość przedstawienia uwag.

               (13)

               Wszystkie argumenty i oświadczenia przedstawione przez zainteresowane strony zostały przeanalizowane i należycie uwzględnione w stosownych przypadkach,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Załącznik, o którym mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1105/2010, otrzymuje brzmienie:

         „ZAŁĄCZNIK

            CHIŃSCY WSPÓŁPRACUJĄCY PRODUCENCI EKSPORTUJĄCY NIEOBJĘCI PRÓBĄ

            Dodatkowy kod TARIC A977

                     Nazwa przedsiębiorstwa

                     Miasto

                     Heilongjiang Longdi Co. Ltd

                     Harbin

                     Jiangsu Hengli Chemical Fibre Co. Ltd

                     Wujiang

                     Hyosung Chemical Fiber (Jiaxing) Co. Ltd

                     Jiaxing

                     Shanghai Wenlong Chemical Fiber Co. Ltd

                     Shanghai

                     Shaoxing Haifu Chemistry Fibre Co. Ltd

                     Shaoxing

                     Sinopec Shanghai Petrochemical Company

                     Shanghai

                     Wuxi Taiji Industry Co. Ltd

                     Wuxi”.

   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 6 września 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. DOWGIELEWICZ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (2)  Dz.U. L 315 z 1.12.2010, s. 1.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1380 z dnia 16 sierpnia 2016 r. w sprawie odstępstwa od art. 55 ust. 2 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 w odniesieniu do reguł pochodzenia stosowanych do kumulacji regionalnej dla tuńczyka pochodzącego z Ekwadoru

text:
               17.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 222/4

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/1380
   z dnia 16 sierpnia 2016 r.
   w sprawie odstępstwa od art. 55 ust. 2 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 w odniesieniu do reguł pochodzenia stosowanych do kumulacji regionalnej dla tuńczyka pochodzącego z Ekwadoru
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (1), w szczególności jego art. 64 ust. 6 oraz art. 66 lit. b),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1384/2014 (2) Unia przyznała Ekwadorowi preferencje taryfowe od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., stanowiące tymczasowe wzajemne uzgodnienie umożliwiające uniknięcie niepotrzebnych zakłóceń w handlu między Unią a Ekwadorem po parafowaniu protokołu przystąpienia Ekwadoru do umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony (3), w dniu 12 grudnia 2014 r.

               (2)

               Do celów preferencji przyznanych na mocy rozporządzenia (UE) nr 1384/2014 zastosowanie mają reguły pochodzenia ustanowione w części I, tytuł IV, rozdział 2, sekcja 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (4), z uwzględnieniem przepisów dotyczących regionalnej kumulacji pochodzenia w grupie krajów obejmujących Boliwię, Kolumbię, Kostarykę, Ekwador, Salwador, Gwatemalę, Honduras, Nikaraguę, Panamę, Peru i Wenezuelę. Od dnia 1 stycznia 2014 r. kumulacja regionalna może być stosowana tylko w ramach jednej grupy regionalnej do krajów, które w momencie wywozu produktów do Unii są krajami korzystającymi z ogólnego systemu preferencji taryfowych (GSP) na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 (5).

               (3)

               Ze skutkiem od dnia 1 maja 2016 r. rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 zostało uchylone i od tego dnia reguły pochodzenia stosowane do celów preferencji taryfowych przyznanych na towary pochodzące z Ekwadoru są określone w tytule II, rozdział 2, sekcja 2, podsekcje 2 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 (6) oraz w tytule II, rozdział 2, sekcja 2, podsekcje 2–9 rozporządzenia Komisji (UE) 2015/2447 (7); w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/2446 przewidziano takie same zasady dotyczące kumulacji jak w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93.

               (4)

               Począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r., Kolumbia, Peru, Kostaryka, Salwador, Gwatemala, Honduras, Nikaragua i Panama, włączone do tej samej grupy regionalnej co Ekwador, nie są już krajami korzystającymi z systemu GSP. W związku z tym od dnia 1 stycznia 2016 r. przetworzone lub zakonserwowane tuńczyk i latający bonito klasyfikowane do podpozycji 1604 14 Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) oraz przetworzone lub zakonserwowane tuńczyk, latający bonito lub pozostałe ryby z rodzaju Euthynnus objęte podpozycją 1604 20 70 Nomenklatury scalonej (CN) nie mogą być uznawane za pochodzące z Ekwadoru w ramach regionalnej kumulacji z tymi krajami do celów preferencji taryfowych przyznanych na mocy rozporządzenia (UE) nr 1384/2014.

               (5)

               W dniu 4 kwietnia 2016 r. Ekwador złożył wniosek o odstępstwo od reguł preferencyjnego pochodzenia, w myśl którego sektor przetwórstwa rybnego Ekwadoru mógłby, do celów ustalenia pochodzenia przetworzonych lub zakonserwowanych tuńczyka i latającego bonito klasyfikowanych do podpozycji HS 1604 14 oraz przetworzonych lub zakonserwowanych tuńczyka, latającego bonito lub pozostałych ryb z rodzaju Euthynnus objętych podpozycją CN 1604 20 70, uznawać towary pochodzące z Kolumbii, Peru, Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy za towary pochodzące z Ekwadoru w ramach kumulacji regionalnej. Wnioskowano o rozpoczęcie stosowania odstępstwa począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r. W dniu 30 czerwca 2016 r. przedłożono informacje uzupełniające do pierwotnego wniosku.

               (6)

               W swoim wniosku o udzielenie odstępstwa Ekwador wyjaśnił, że do produkcji przetworzonego i konserwowanego tuńczyka wywożonego przez Ekwador do Unii znaczne ilości surowego tuńczyka są sprowadzane z państw Ameryki Środkowej i państw andyjskich. Bez możliwości kumulacji z tymi krajami w ramach tej samej grupy regionalnej wywóz z Ekwadoru do Unii pochodzącego przetworzonego i konserwowanego tuńczyka spadłby o 30 %.

               (7)

               Tymczasem, w dniu 16 kwietnia 2016 r., wybrzeże Ekwadoru nawiedziło trzęsienie ziemi o sile 7,8 stopni w skali Richtera. Poważnie ucierpiała prowincja Manabí i okolice wokół miejscowości Manta, gdzie prowadzi działalność większość ekwadorskiego sektora rybołówstwa. Odnotowano również ogromne szkody materialne, w tym dotyczące kluczowej infrastruktury, co jeszcze bardziej pogarsza sytuację przemysłu przetwórstwa rybnego w Ekwadorze.

               (8)

               Biorąc pod uwagę te okoliczności, argumenty przedstawione we wniosku Ekwadoru oraz dalsze negatywne skutki trzęsienia ziemi dla sektora przetwórstwa rybnego Ekwadoru, kraj ten powinien korzystać z tymczasowego odstępstwa od wymogów ustanowionych w art. 55 ust. 2 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, zgodnie z art. 64 ust. 6 akapit drugi lit. a) rozporządzenia (UE) nr 952/2013. W związku z tym towary pochodzące z Kolumbii, Peru, Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy, wykorzystywane do produkcji przetworzonych i konserwowanych tuńczyka i latającego bonito klasyfikowanych do podpozycji HS 1604 14 oraz do produkcji przetworzonych lub zakonserwowanych tuńczyka, latającego bonito lub pozostałych ryb z rodzaju Euthynnus objętych podpozycją CN 1604 20 70 należy uznać za pochodzące z Ekwadoru, pod warunkiem spełnienia określonych warunków.

               (9)

               W celu uniknięcia zakłóceń w handlu oraz ułatwienia osiągnięcia celów preferencji taryfowych przyznanych Ekwadorowi na mocy rozporządzenia (UE) nr 1384/2014, tymczasowe odstępstwo powinno obejmować okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.

               (10)

               Zważywszy, że dowód pochodzenia może być stosowany w odniesieniu do towarów pochodzących z Kolumbii, Peru, Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy, kumulację można również stosować na podstawie dowodu pochodzenia przewidzianego odpowiednio w umowie o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, lub w umowie ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony (8).

               (11)

               W celu zagwarantowania prawidłowego funkcjonowania środków niezbędnych do stosowania kumulacji z Kolumbią, Peru, Kostaryką, Salwadorem, Gwatemalą, Hondurasem, Nikaraguą i Panamą, Ekwador powinien zapewnić obowiązywanie środków w dziedzinie współpracy administracyjnej.

               (12)

               Aby umożliwić skuteczne monitorowanie funkcjonowania odstępstwa, władze Ekwadoru powinny przekazać Komisji pod koniec okresu stosowania odstępstwa szczegółowe informacje dotyczące świadectw pochodzenia na formularzu A wydanych w ramach odstępstwa.

               (13)

               Aby uniknąć dalszych opóźnień we wdrażaniu tego odstępstwa, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w trybie pilnym.

               (14)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   1.   Do celów kumulacji, o której mowa w art. 86 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 i w drodze odstępstwa od art. 86 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia, Ekwador, w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 kwietnia 2016 r., jest uprawniony do korzystania z towarów pochodzących z Kolumbii, Peru, Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy do produkcji przetworzonych i zakonserwowanych tuńczyka i latającego bonito klasyfikowanych do podpozycji HS 1604 14 oraz przetworzonych lub zakonserwowanych tuńczyka, latającego bonito lub pozostałych ryb z rodzaju Euthynnus objętych podpozycją CN 1604 20 70.
   Dowód pochodzenia w odniesieniu do produktów, o których mowa w akapicie pierwszym, sporządza się zgodnie z art. 97 l rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
   2.   Do celów kumulacji, o której mowa w art. 55 ust. 1 lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 i w drodze odstępstwa od art. 55 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia, Ekwador, w okresie od dnia 1 maja 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., jest uprawniony do korzystania z towarów pochodzących z Kolumbii, Peru, Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy do produkcji przetworzonych i zakonserwowanych tuńczyka i latającego bonito klasyfikowanych do podpozycji HS 1604 14 oraz przetworzonych lub zakonserwowanych tuńczyka, latającego bonito lub pozostałych ryb z rodzaju Euthynnus objętych podpozycją CN 1604 20 70.
   Dowód pochodzenia w odniesieniu do produktów, o których mowa w akapicie pierwszym, sporządza się zgodnie z przepisami art. 76 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.
   3.   Właściwe organy Ekwadoru uprawnione do wydawania świadectw pochodzenia na formularzu A dla produktów, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą również opierać się na świadectwie przewozowym EUR 1 wydanym przez właściwe organy Kolumbii, Peru, Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy, zgodnie z postanowieniami odpowiednio umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, lub umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony.
   4.   Ekwador zapewnia obowiązywanie środków niezbędnych do stosowania kumulacji z Kolumbią, Peru, Kostaryką, Salwadorem, Gwatemalą, Hondurasem, Nikaraguą i Panamą, Ekwador w dziedzinie współpracy administracyjnej.
   5.   Uznaje się, że odniesienie do „szczególnych okoliczności”, o których mowa w art. 74 ust. 2 lit. a) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447, stosuje się do produktów określonych w ust. 1 i 2, dla których w chwili dokonywania wywozu nie wystawiono świadectwa pochodzenia na formularzu A.
   Artykuł 2
   Do dnia 31 stycznia 2017 r. właściwe organy Ekwadoru przekazują Komisji sprawozdanie zawierające informacje na temat ilości i wartości, w odniesieniu do których wydano świadectwa pochodzenia na formularzu A do celów odstępstwa, o którym mowa w art. 1 ust. 1 i 2, oraz numery seryjne tych świadectw.
   Artykuł 3
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 16 sierpnia 2016 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1384/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie traktowania taryfowego towarów pochodzących z Ekwadoru (Dz.U. L 372 z 30.12.2014, s. 5).

      (3)  Dz.U. L 354 z 21.12.2012, s. 3.

      (4)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 z dnia 25 października 2012 r. wprowadzające ogólny system preferencji taryfowych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 732/2008 (Dz.U. L 303 z 31.10.2012, s. 1).

      (6)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 1).

      (7)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 558).

      (8)  Dz.U. L 346 z 15.12.2012, s. 3.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1051/2012 z dnia 8 listopada 2012 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               9.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 310/47

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1051/2012
   z dnia 8 listopada 2012 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 8 listopada 2012 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,
         José Manuel SILVA RODRÍGUEZ

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  AL

                  36,4

                  MA

                  37,6

                  MK

                  30,8

                  TR

                  65,0

                  ZZ

                  42,5

                  0707 00 05

                  AL

                  31,8

                  TR

                  77,5

                  ZZ

                  54,7

                  0709 93 10

                  TR

                  94,7

                  ZZ

                  94,7

                  0805 20 10

                  PE

                  72,2

                  ZA

                  152,8

                  ZZ

                  112,5

                  0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

                  AR

                  96,7

                  HR

                  51,5

                  PE

                  42,6

                  TR

                  74,9

                  UY

                  101,2

                  ZA

                  174,3

                  ZZ

                  90,2

                  0805 50 10

                  AR

                  60,7

                  TR

                  89,1

                  ZA

                  98,8

                  ZZ

                  82,9

                  0806 10 10

                  BR

                  271,2

                  PE

                  308,9

                  TR

                  153,1

                  US

                  264,9

                  ZZ

                  249,5

                  0808 10 80

                  CL

                  151,5

                  CN

                  83,7

                  MK

                  34,4

                  NZ

                  136,8

                  ZA

                  141,9

                  ZZ

                  109,7

                  0808 30 90

                  CN

                  90,7

                  TR

                  112,8

                  ZZ

                  101,8

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1118/2012 z dnia 28 listopada 2012 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [东山白芦笋 (Dongshan Bai Lu Sun) (ChOG)]

text:
               30.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 330/12

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1118/2012
   z dnia 28 listopada 2012 r.
   rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [ (Dongshan Bai Lu Sun) (ChOG)]
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 7 ust. 4 akapit pierwszy,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

            Zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 510/2006 wniosek Chin o rejestrację nazwy „
                   (Dongshan Bai Lu Sun)” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                (2).

               (2)

               Ponieważ do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, nazwa ta powinna zostać zarejestrowana,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Nazwa wymieniona w załączniku do niniejszego rozporządzenia zostaje zarejestrowana.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 28 listopada 2012 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,
         Dacian CIOLOȘ

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.

      (2)  Dz.U. C 99 z 3.4.2012, s. 14.

      ZAŁĄCZNIK
      Produkty rolne przeznaczone do spożycia przez ludzi wymienione w załączniku I do Traktatu:

         Klasa 1.6.   Owoce, warzywa i zboża świeże lub przetworzone

      CHINY

          (Dongshan Bai Lu Sun) (ChOG)