title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 107/2012 z dnia 8 lutego 2012 r. zmieniające, w odniesieniu do substancji dichlorowodorek oktenidyny, załącznik do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               9.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 36/25

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 107/2012
   z dnia 8 lutego 2012 r.
   zmieniające, w odniesieniu do substancji dichlorowodorek oktenidyny, załącznik do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w szczególności jego art. 14 w związku z jego art. 17,
   uwzględniając opinię Europejskiej Agencji Leków wydaną przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Maksymalny limit pozostałości substancji farmakologicznie czynnych przeznaczonych do stosowania w Unii w weterynaryjnych produktach leczniczych dla zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, bądź w produktach biobójczych stosowanych w produkcji zwierzęcej należy określać zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 470/2009.

               (2)

               Substancje farmakologicznie czynne i ich klasyfikację w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego określono w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (2).

               (3)

               Do Europejskiej Agencji Leków wpłynął wniosek w sprawie określenia maksymalnych limitów pozostałości (zwanych dalej „MLP”) dichlorowodorku oktenidyny przy stosowaniu na skórę w odniesieniu do wszystkich gatunków ssaków, od których lub z których pozyskuje się żywność.

               (4)

               Zgodnie z zaleceniem Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych nie ma potrzeby określania MLP dichlorowodorku oktenidyny wyłącznie przy stosowaniu na skórę w odniesieniu do wszystkich gatunków ssaków, od których lub z których pozyskuje się żywność.

               (5)

               Należy zatem zmienić tabelę 1 załącznika do rozporządzenia (UE) nr 37/2010, tak aby włączyć do niej substancję dichlorowodorek oktenidyny przy stosowaniu na skórę w odniesieniu do wszystkich gatunków ssaków, od których lub z których pozyskuje się żywność.

               (6)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W załączniku do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 8 lutego 2012 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 11.

      (2)  Dz.U. L 15 z 20.1.2010, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Do tabeli 1 załącznika do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 dodaje się następującą substancję, zachowując porządek alfabetyczny:

                     Substancja farmakologicznie czynna

                     Pozostałość znacznikowa

                     Gatunki zwierząt

                     MLP

                     Tkanki docelowe

                     Inne przepisy (na podstawie art. 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 470/2009)

                     Klasyfikacja terapeutyczna

                     „Dichlorowodorek oktenidyny

                     Nie dotyczy

                     Wszystkie gatunki ssaków, od których lub z których pozyskuje się żywność

                     MLP nie jest wymagany

                     Nie dotyczy

                     Wyłącznie do stosowania na skórę

                     Środki przeciwzakaźne/Środki antyseptyczne”


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 642/2011 z dnia 30 czerwca 2011 r. ustalające należności celne przywozowe w sektorze zbóż mające zastosowanie od dnia 1 lipca 2011 r.

text:
               1.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 173/5

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 642/2011
   z dnia 30 czerwca 2011 r.
   ustalające należności celne przywozowe w sektorze zbóż mające zastosowanie od dnia 1 lipca 2011 r.
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (UE) nr 642/2010 z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (2), w szczególności jego art. 2 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przewiduje, że należność celna przywozowa na produkty oznaczone kodami CN 1001 10 00, 1001 90 91, ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002, ex 1005 inne niż ziarna hybrydowe oraz ex 1007 inne niż hybrydy do siewu, jest równa cenie interwencyjnej obowiązującej na takie produkty w przywozie, powiększonej o 55 %, minus cena importowa CIF stosowana wobec danej przesyłki. Należności te nie mogą jednak przekroczyć konwencyjnej stawki celnej określonej na podstawie Nomenklatury scalonej.

               (2)

               Artykuł 136 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że do celów obliczenia należności celnych przywozowych, o których mowa w ust. 1 wspomnianego artykułu, reprezentatywne ceny przywozowe CIF ustanawiane są regularnie dla produktów określonych w tym ustępie.

               (3)

               Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 642/2010 ceną do obliczania należności przywozowej produktów oznaczonych kodami CN 1001 10 00, 1001 90 91, ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002 00, 1005 10 90, 1005 90 00 i 1007 00 90 jest dzienna reprezentatywna cena CIF w przywozie ustalona w sposób określony w art. 5 wspomnianego rozporządzenia.

               (4)

               Należy ustalić należności celne przywozowe na okres od dnia 1 lipca 2011 r., mające zastosowanie do czasu wejścia w życie nowych ustaleń,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Od dnia 1 lipca 2011 r. należności celne przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, ustala się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia na podstawie czynników określonych w załączniku II.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 30 czerwca 2011 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

         José Manuel SILVA RODRÍGUEZ

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 187 z 21.7.2010, s. 5.

      ZAŁĄCZNIK I

         Należności celne przywozowe na produkty, o których mowa w art. 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, mające zastosowanie od dnia 1 lipca 2011 r.

                  Kod CN

                  Wyszczególnienie towarów

                  Należność przywozowa (1)

                  (EUR/t)

                  1001 10 00

                  PSZENICA twarda wysokiej jakości

                  0,00

                  średniej jakości

                  0,00

                  niskiej jakości

                  0,00

                  1001 90 91

                  PSZENICA zwyczajna, do siewu

                  0,00

                  ex 1001 90 99

                  PSZENICA zwyczajna wysokiej jakości, inna niż do siewu

                  0,00

                  1002 00 00

                  ŻYTO

                  0,00

                  1005 10 90

                  KUKURYDZA siewna, inna niż hybryda

                  0,00

                  1005 90 00

                  KUKURYDZA, inna niż do siewu (2)

                  0,00

                  1007 00 90

                  Ziarno SORGO, inne niż hybryda do siewu

                  0,00

         (1)  W przypadku towarów przywożonych do Unii przez Ocean Atlantycki lub przez Kanał Sueski, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 642/2010, importer może skorzystać z obniżki należności celnych o:

                  —

                  3 EUR/t, jeśli port wyładunkowy znajduje się na Morzu Śródziemnym lub na Morzu Czarnym,

                  —

                  2 EUR/t, jeśli port wyładunkowy znajduje się w Danii, Estonii, Irlandii, na Łotwie, Litwie, w Polsce, Finlandii, Szwecji, Zjednoczonym Królestwie lub na atlantyckim wybrzeżu Półwyspu Iberyjskiego.

         (2)  Importer może skorzystać z obniżki o stałą stawkę zryczałtowaną w wysokości 24 EUR/t, jeśli spełnione zostały warunki ustanowione w art. 3 rozporządzenia (UE) nr 642/2010.

      ZAŁĄCZNIK II

         Czynniki uwzględnione przy obliczaniu należności ustalonych w załączniku I

      16.6.2011-29.6.2011

                  1.

                  Średnie z okresu rozliczeniowego określonego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 642/2010:

                              (EUR/t)

                              Pszenica zwyczajna (1)

                              Kukurydza

                              Pszenica twarda wysokiej jakości

                              Pszenica twarda średniej jakości (2)

                              Pszenica twarda niskiej jakości (3)

                              Jęczmień

                              Giełda

                              Minnéapolis

                              Chicago

                              —

                              —

                              —

                              —

                              Notowanie

                              236,80

                              189,82

                              —

                              —

                              —

                              —

                              Cena FOB USA

                              —

                              —

                              413,89

                              403,89

                              383,89

                              173,72

                              Premia za Zatokę

                              —

                              16,29

                              —

                              —

                              —

                              —

                              Premia za Wielkie Jeziora

                              80,11

                              —

                              —

                              —

                              —

                              —

                  2.

                  Średnie z okresu rozliczeniowego określonego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 642/2010:

                              Koszt frachtu: Zatoka Meksykańska–Rotterdam:

                              18,42 EUR/t

                              Koszt frachtu: Wielkie Jeziora–Rotterdam:

                              47,52 EUR/t

         (1)  Premia dodatnia w wysokości 14 EUR/t włączona (art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 642/2010).

         (2)  Premia ujemna w wysokości 10 EUR/t (art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 642/2010).

         (3)  Premia ujemna w wysokości 30 EUR/t (art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 642/2010).


title: Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2016/556 z dnia 11 kwietnia 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 359/2011 dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Iranie

text:
               12.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 96/3

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) 2016/556
   z dnia 11 kwietnia 2016 r.
   w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 359/2011 dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Iranie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 359/2011 z dnia 12 kwietnia 2011 r. dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Iranie (1), w szczególności jego art. 12 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 kwietnia 2011 r. Rada przyjęła rozporządzenie (UE) nr 359/2011.

               (2)

               Na podstawie przeglądu decyzji Rady 2011/235/WPZiB (2) Rada zdecydowała, że należy przedłużyć obowiązywanie przewidzianych w tej decyzji środków ograniczających do dnia 13 kwietnia 2017 r.

               (3)

               Rada stwierdziła również, że należy zaktualizować wpisy dotyczące niektórych osób zamieszczone w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 359/2011.

               (4)

               Co więcej, nie ma już podstaw do pozostawania dwóch osób w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi zamieszczonym w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 359/2011, a zatem wpisy dotyczące tych osób powinny zostać skreślone.

               (5)

               Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (UE) nr 359/2011,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 359/2011 wprowadza się zmiany określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Luksemburgu dnia 11 kwietnia 2016 r.

            W imieniu Rady

         M.H.P. VAN DAM

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 100 z 14.4.2011, s. 1.

      (2)  Decyzja Rady 2011/235/WPZiB z dnia 12 kwietnia 2011 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Iranie (Dz.U. L 100 z 14.4.2011, s. 51).

      ZAŁĄCZNIK

                  1.

                  Wpisy dotyczące następujących osób skreśla się z wykazu zamieszczonego w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 359/2011:

                              5.

                              HAMEDANI Hossein

                              71.

                              SHARIFI Malek Adjar

                  2.

                  Wpisy dotyczące następujących osób zamieszczone w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 359/2011 zastępuje się wpisami w brzmieniu:

                     Osoby

                              Imię i nazwisko

                              Dane osobowe

                              Powody

                              Data umieszczenia w wykazie

                              1.

                              AHMADI- MOQADDAM Esmail

                              Miejsce urodzenia: Teheran (Iran);
                              data urodzenia: 1961

                              Starszy doradca ds. bezpieczeństwa przy szefie sił zbrojnych Iranu. Były dowódca irańskiej policji narodowej do pierwszych miesięcy 2015 r. Dowodzone przez niego siły przeprowadziły brutalne ataki na pokojowe protesty oraz brutalny nocny atak na domy studenckie uniwersytetu w Teheranie w dniu 15 czerwca 2009 r.

                              2.

                              ALLAHKARAM Hossein

                              Miejsce urodzenia: Nadżafabad (Iran);
                              data urodzenia: 1945

                              Ansar-e Hezbollah – dowódca i pułkownik IRGC. Współzałożyciel Ansar-e Hezbollah. Te siły paramilitarne pod jego kierownictwem były odpowiedzialne za skrajną przemoc podczas ataków na studentów i uniwersytety w latach 1999, 2002 i 2009.

                              4.

                              FAZLI Ali

                              Zastępca dowódcy sił Basij, były dowódca oddziałów IRGC Seyyed al-Shohada, prowincja Teheran (do lutego 2010 r.). Oddziały Seyyed al-Shohada odpowiadają za bezpieczeństwo w prowincji Teheran i pod jego dowództwem odegrały kluczową rolę w stosowaniu brutalnych represji wobec demonstrantów w 2009 r.

                              8.

                              MOTLAGH Bahram Hosseini

                              Szef dowództwa armii i Akademii Sztabu Generalnego (DAFOOS). Były dowódca oddziałów IRGC Seyyed al-Shohada, prowincja Teheran. Oddziały Seyyed al-Shohada pod jego dowództwem odegrały kluczową rolę w organizacji tłumienia protestów.

                              10.

                              RADAN Ahmad-Reza

                              Miejsce urodzenia: Isfahan (Iran);
                              data urodzenia:1963

                              Jest odpowiedzialny za centrum studiów strategicznych irańskich organów ścigania, powiązane z policją narodową. Były szef policyjnego centrum studiów strategicznych, były zastępca dowódcy irańskiej policji narodowej (do czerwca 2014 r.). Jako zastępca dowódcy policji narodowej od 2008 r. Radan był odpowiedzialny za pobicia, zabójstwo oraz niesłuszne zatrzymania i aresztowania protestujących, które były dokonywane przez siły policyjne.

                              12.4.2011

                              14.

                              SHARIATI Seyeed Hassan

                              Doradca i członek 28. wydziału Sądu Najwyższego. Były szef sądu w Meszhedzie do września 2014 r. Procesy pod jego nadzorem były prowadzone w trybie zaocznym i na posiedzeniach niejawnych, bez przestrzegania podstawowych praw oskarżonych, oraz w oparciu o zeznania zdobyte pod naciskiem i w wyniku tortur. Ponieważ wyroki egzekucji były wydawane grupowo, wyroki śmierci były wydawane bez należytego przestrzegania procedur sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy.

                              12.4.2011

                              16.

                              HADDAD Hassan (także jako Hassan ZAREH DEHNAVI)

                              Zastępca urzędnika ds. bezpieczeństwa w Sądzie Rewolucyjnym w Teheranie. Były sędzia, Sąd Rewolucyjny w Teheranie, oddział 26. Odpowiadał za sprawy osób pozbawionych wolności w związku z kryzysami po wyborach i regularnie zastraszał rodziny osób pozbawionych wolności, aby je uciszyć. Uczestniczył w wydawaniu nakazów aresztowania i skierowania do ośrodka detencyjnego w Kahrizak. W listopadzie 2014 r. władze irańskie oficjalnie uznały, że brał udział w uśmiercaniu osób pozbawionych wolności.

                              12.4.2011

                              17.

                              SOLTANI Hodjatoleslam Seyed Mohammad

                              Szef Organizacji Propagandy Muzułmańskiej w prowincji Khorasan-Razavi (Chorasan-e Razawi). Były sędzia, Sąd Rewolucyjny w Meszhedzie. Procesy, w których orzekał, były prowadzone w trybie zaocznym i na posiedzeniach niejawnych, bez przestrzegania podstawowych praw oskarżonych. Ponieważ wyroki egzekucji były wydawane masowo, wyroki śmierci były wydawane bez należytego przestrzegania procedur sprawiedliwego procesu.

                              23.

                              PIR-ABASSI Abbas

                              Były sędzia, Sąd Rewolucyjny w Teheranie, oddział 26. Prawdopodobnie obecnie jest w toku jego przeniesienie na nowe stanowisko. Odpowiadał za sprawy związane z sytuacją po wyborach, wydawał duże wyroki pozbawienia wolności podczas niesprawiedliwych procesów przeciwko działaczom na rzecz praw człowieka, a także wydał kilka wyroków śmierci na demonstrantów.

                              12.4.2011

                              24.

                              MORTAZAVI Amir

                              Zastępca szefa Wydziału Spraw Społecznych i Zapobiegania Przestępczości w sądzie w prowincji Khorasan-Razavi (Chorasan-e Razawi). Były zastępca prokuratora w Meszhedzie. Procesy, w których orzekał, były prowadzone w trybie zaocznym i na posiedzeniach niejawnych, bez przestrzegania podstawowych praw oskarżonych. Ponieważ wyroki egzekucji były wydawane masowo, wyroki śmierci były wydawane bez należytego przestrzegania procedur sprawiedliwego procesu.

                              26.

                              SHARIFI Malek Adjar

                              Sędzia Sądu Najwyższego. Były prezes sądu w Azerbejdżanie Wschodnim. Był odpowiedzialny za proces Sakineha Mohammadiego-Ashtianiego.

                              34.

                              AKBARSHAHI Ali-Reza

                              Dyrektor generalny irańskiego dowództwa ds. zwalczania narkotyków. Były dowódca policji w Teheranie. Dowodzone przez niego siły policyjne były odpowiedzialne za stosowanie bezprawnej przemocy wobec podejrzanych podczas zatrzymań i tymczasowych aresztowań. Teherańska policja uczestniczyła również w atakach na domy studenckie uniwersytetu teherańskiego w czerwcu 2009 r., kiedy to według irańskiej komisji parlamentarnej (Majlis) ponad 100 studentów odniosło rany z rąk policji i sił Basij.

                              10.10.2011

                              40.

                              HABIBI Mohammad Reza

                              Były zastępca prokuratora w Isfahanie. Prawdopodobnie obecnie jest w toku jego przeniesienie na nowe stanowisko. Uczestniczył w postępowaniach pozbawiających oskarżonych prawa do rzetelnego procesu sądowego; przykładowo: w maju 2011 r. wykonano wyrok na Abdollahu Fathim, po tym jak podczas procesu sądowego w marcu 2010 r. Habibi nie dał Fathiemu prawa do bycia wysłuchanym i nie uwzględnił zgłaszanych przez niego kwestii związanych ze zdrowiem psychicznym. W związku z tym uznaje się, że Habibi uczestniczył w poważnym naruszeniu prawa do rzetelnego procesu sądowego, co przyczyniło się do nadmiernego i rosnącego stosowania kary śmierci oraz gwałtownego wzrostu liczby egzekucji od początku 2011 r.

                              10.10.2011

                              43.

                              JAVANI Yadollah

                              Miejsce urodzenia: Isfahan;
                              data urodzenia: 1956

                              Doradca przedstawiciela naczelnego przywódcy w IRGC. Regularnie wypowiada się w mediach, popierając radykalny kurs reżimu. Był jednym z pierwszych urzędników wysokiego szczebla, którzy żądali aresztowania Mousaviego, Karroubiego i Khatamiego. Wielokrotnie popierał użycie siły i okrutne techniki przesłuchań wobec osób uczestniczących w protestach, które miały miejsce po wyborach (uzasadniając nagrywanie przez telewizje przyznania się do winy), w tym nakazywanie bezprawnego znęcania się nad dysydentami poprzez publikacje rozpowszechniane przez IRGC i Basij.

                              10.10.2011

                              50.

                              OMIDI Mehrdad

                              Szef wywiadu policji irańskiej. Były szef Jednostki ds. Cyberprzestępczości w irańskiej policji. Jest odpowiedzialny za tysiące postępowań i aktów oskarżenia skierowanych przeciwko reformatorom i przeciwnikom politycznym wykorzystującym internet. Jest zatem odpowiedzialny za poważne naruszenia praw człowieka w związku z represjami wobec osób, które występują w obronie własnych uzasadnionych praw, w tym wolności słowa.

                              10.10.2011

                              59.

                              BAKHTIARI Seyyed Morteza

                              Miejsce urodzenia:
                              data urodzenia: 1952

                              Urzędnik Specjalnego Trybunału dla Duchownych. Były minister sprawiedliwości (w latach 2009–2013).
                              W okresie, w którym pełnił funkcję ministra sprawiedliwości, warunki pobytu w więzieniach w Iranie pogorszyły się – były znacznie poniżej przyjętych standardów międzynarodowych; powszechne było także znęcanie się nad więźniami. Ponadto odgrywał kluczową rolę w grożeniu diasporze irańskiej i jej zastraszaniu poprzez ogłoszenie utworzenia specjalnego sądu, który prowadziłby sprawy dotyczące Irańczyków żyjących poza terytorium kraju. Nadzorował także egzekucje – których liczba w Iranie gwałtownie wzrosła – w tym tajne egzekucje nieogłaszane przez rząd oraz egzekucje za przestępstwa związane z narkotykami.

                              10.10.2011

                              61.

                              MOSLEHI Heydar
                              (także jako: MOSLEHI Heidar; MOSLEHI Haidar)

                              Miejsce urodzenia: Isfahan (Iran);
                              data urodzenia: 1956

                              Doradca Sądu Najwyższego w IRGC. Szef organizacji publikującej materiały na temat roli duchownych w czasie wojny. Były minister ds. wywiadu (lata 2009–2013).
                              Za jego kierownictwa Ministerstwo ds. Wywiadu kontynuowało praktyki szeroko zakrojonego arbitralnego pozbawiania wolności i prześladowania demonstrantów i dysydentów. Ministerstwo ds. Wywiadu prowadzi sekcję 209 w więzieniu w Evin, gdzie przetrzymywano wielu aktywistów w związku z ich pokojową działalnością przeciwko rządowi. Śledczy z Ministerstwa ds. Wywiadu bili więźniów przetrzymywanych w sekcji 209, znęcali się nad nimi psychiczne oraz wykorzystywali ich seksualnie.

                              10.10.2011

                              62.

                              ZARGHAMI Ezzatollah

                              Miejsce urodzenia: Dezful (Iran);
                              data urodzenia: 22 lipca 1959 r.

                              Członek Najwyższej Rady ds. Cyberprzestrzeni oraz Rady ds. Rewolucji Kulturalnej. Były szef radia i telewizji Islamskiej Republiki Iranu (IRIB) (do listopada 2014 r.). Jako szef IRIB odpowiadał za wszystkie decyzje programowe. IRIB transmitowała wymuszone przyznania się do winy osób zatrzymanych oraz szereg „procesów pokazowych” w sierpniu 2009 r. i grudniu 2011 r. Stanowi to jawne pogwałcenie międzynarodowych przepisów dotyczących prawa do sprawiedliwego i rzetelnego procesu sądowego.

                              23.3.2012

                              63.

                              TAGHIPOUR Reza

                              Miejsce urodzenia: Maraghe (Iran);
                              data urodzenia: 1957

                              Członek Najwyższej Rady ds. Cyberprzestrzeni. Członek rady miejskiej Teheranu. Były minister informacji i łączności (2009–2012).
                              Jako minister informacji był jednym z najwyższych rangą urzędników odpowiedzialnych za cenzurę i kontrolę działalności w internecie, a także wszelkich rodzajów komunikowania się (w szczególności telefonii komórkowej). Podczas przesłuchań osób zatrzymanych z powodów politycznych prowadzący przesłuchania wykorzystują dane osobowe zatrzymanych, ich prywatną pocztę i wiadomości. Kilkakrotnie od wyborów prezydenckich w 2009 r. oraz podczas ulicznych demonstracji blokowano rozmowy oraz wysyłanie wiadomości tekstowych przez telefony komórkowe, zagłuszano sygnały telewizji satelitarnej, a miejscami uniemożliwiano lub przynajmniej spowalniano łączność internetową.

                              23.3.2012

                              64.

                              KAZEMI Toraj

                              Szef wyznaczonego przez UE Ośrodka Dochodzeń w Sprawach Związanych z Przestępczością Zorganizowaną (także jako: Urząd do Spraw Cyberprzestępczości lub Cyberpolicja). Pełniąc tę funkcję, ogłosił rekrutację hakerów rządowych, by zwiększyć kontrolę nad informacjami w internecie i atakować „niebezpieczne” strony internetowe.

                              23.3.2012

                              69.

                              MORTAZAVI Seyyed Solat

                              Miejsce urodzenia: Farsan, Tchar Mahal-o-Bakhtiari (Czahar Mahal wa Bachtijari) (południe Iranu);
                              data urodzenia: 1967

                              Burmistrz Meszhedu, drugiego co do wielkości miasta Iranu, w którym regularnie odbywają się egzekucje publiczne. Były wiceminister spraw wewnętrznych odpowiedzialny za sprawy polityczne. Odpowiadał za kierowanie represjami w stosunku do osób wypowiadających się w obronie swoich uzasadnionych praw, w tym wolności słowa. Został później mianowany szefem irańskiej komisji wyborczej podczas wyborów parlamentarnych w 2012 r. i wyborów prezydenckich w 2013 r.

                              23.3.2012

                              73.

                              FAHRADI Ali

                              Prokurator w miejscowości Karaj (Karadż). Odpowiedzialny za przypadki poważnych pogwałceń praw człowieka: był m.in. prokuratorem podczas procesów, w których wymierzono karę śmierci. W czasie gdy pełnił obowiązki prokuratora, wykonano w regionie Karadżu znaczną liczbę egzekucji, za które jest odpowiedzialny.

                              23.3.2012


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 207/2014 z dnia 4 marca 2014 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               5.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 65/29

      ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 207/2014
   z dnia 4 marca 2014 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 4 marca 2014 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  MA

                  64,0

                  TN

                  96,6

                  TR

                  87,8

                  ZZ

                  82,8

                  0707 00 05

                  EG

                  182,1

                  JO

                  182,1

                  MA

                  176,8

                  TR

                  159,4

                  ZZ

                  175,1

                  0709 91 00

                  EG

                  51,3

                  ZZ

                  51,3

                  0709 93 10

                  MA

                  42,6

                  TR

                  89,7

                  ZZ

                  66,2

                  0805 10 20

                  EG

                  48,3

                  IL

                  66,7

                  MA

                  47,5

                  TN

                  45,8

                  TR

                  72,1

                  ZZ

                  56,1

                  0805 50 10

                  TR

                  69,0

                  ZZ

                  69,0

                  0808 10 80

                  CN

                  115,7

                  MK

                  25,2

                  US

                  150,2

                  ZZ

                  97,0

                  0808 30 90

                  AR

                  99,8

                  CL

                  200,9

                  CN

                  73,6

                  TR

                  156,2

                  US

                  120,7

                  ZA

                  100,0

                  ZZ

                  125,2

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/100 z dnia 16 października 2015 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne określające procedurę wspólnej decyzji w odniesieniu do wniosków o niektóre zezwolenia w zakresie nadzoru ostrożnościowego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               28.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 21/45

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/100
   z dnia 16 października 2015 r.
   ustanawiające wykonawcze standardy techniczne określające procedurę wspólnej decyzji w odniesieniu do wniosków o niektóre zezwolenia w zakresie nadzoru ostrożnościowego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (1), w szczególności jego art. 20 ust. 8,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Podczas oceny kompletności wniosku o niektóre zezwolenia w zakresie nadzoru ostrożnościowego, przed podjęciem decyzji o ewentualnym udzieleniu zezwoleń, o których mowa w art. 20 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, organ sprawujący nadzór skonsolidowany i odpowiednie właściwe organy powinny zapewnić terminową i skuteczną wzajemną współpracę i opracować wspólne rozumienie otrzymania kompletnego wniosku lub aspektów wniosku, które są uważane za niekompletne.

               (2)

               Organ sprawujący nadzór skonsolidowany powinien potwierdzić wnioskodawcy i odpowiednim właściwym organom datę otrzymania kompletnego wniosku, tak by zapewnić jasność co do dokładnej daty rozpoczęcia sześciomiesięcznego terminu podejmowania wspólnej decyzji i zminimalizować ryzyko ewentualnych sporów co do tej daty.

               (3)

               Ocena kompletności wniosku przeprowadzana jest na podstawie kwestii, które właściwe organy są zobowiązane ocenić przy podejmowaniu decyzji, czy udzielić zezwolenia, którego dotyczy wniosek. Powiązanie między oceną, która ma zostać przeprowadzona przez właściwe organy, a informacjami, które powinny być zawarte w przedłożonych wnioskach, jest niezbędne do poprawy jakości wniosków i zapewnia spójność między kolegiami organów nadzoru zarówno pod względem treści wniosków, jak i oceny kompletności.

               (4)

               Aby zapewnić jednolite stosowanie procedury podejmowania wspólnej decyzji, ważne jest dokładne zdefiniowanie każdego etapu jej podejmowania. Wyraźnie określona procedura ułatwia terminową wymianę informacji, zapewnia proporcjonalne przydzielanie środków nadzoru i efektywne zarządzanie nimi, wspiera wzajemne zrozumienie, rozwija relacje oparte na zaufaniu między organami nadzoru oraz ułatwia skuteczny nadzór.

               (5)

               Ocena kompletności wniosku nie powinna obejmować oceny wniosku, którą właściwe organy przeprowadzają podczas przygotowywania swojej opinii co do tego, czy udzielić zezwolenia. Czas przeznaczony na poszczególne etapy procedury wspólnej decyzji powinien być zatem proporcjonalny do złożoności i zakresu danego etapu, z uwzględnieniem tego, że termin podjęcia wspólnej decyzji nie może zostać przedłużony lub zawieszony.

               (6)

               Organ sprawujący nadzór skonsolidowany powinien być w stanie ocenić, czy i w jaki sposób model, w odniesieniu do którego wystąpiono o zezwolenie, uwzględnia ekspozycje w jurysdykcjach poza Unią. W tym kontekście należy wspierać kontakty między właściwymi organami a organami nadzoru państw trzecich w celu umożliwienia właściwym organom opracowania pełnej oceny skuteczności modelu.

               (7)

               Niezbędne jest terminowe i realistyczne planowanie procedury wspólnej decyzji. Każdy zaangażowany właściwy organ powinien przekazywać organowi sprawującemu nadzór skonsolidowany swój wkład we wspólną decyzję terminowo i w skuteczny sposób.

               (8)

               Aby zapewnić jednolite warunki stosowania, należy określić etapy przeprowadzenia oceny i podjęcia wspólnej decyzji, uznając, że niektóre zadania prowadzone w ramach procedury można wykonywać równolegle, a inne po kolei.

               (9)

               W celu ułatwienia podejmowania wspólnych decyzji ważne jest, aby właściwe organy uczestniczące w procesie decyzyjnym komunikowały się ze sobą, w szczególności przed osiągnięciem wspólnych decyzji.

               (10)

               Aby zapewnić ustanowienie skutecznej procedury, organ sprawujący nadzór skonsolidowany powinien ponosić ostateczną odpowiedzialność za ustalenie etapów procedury koniecznych do podjęcia wspólnej decyzji w sprawie zatwierdzenia modeli wewnętrznych.

               (11)

               Ustanowienie jasnych przepisów w odniesieniu do treści wspólnych decyzji powinno zagwarantować, że wspólne decyzje będą w pełni uzasadnione, oraz przyczynić się do skutecznego monitorowania wszelkich warunków.

               (12)

               W celu wyjaśnienia procedury, którą należy stosować po podjęciu wspólnej decyzji, zapewnienia przejrzystości postępowania z wynikami decyzji oraz w razie potrzeby ułatwienia odpowiednich działań następczych należy ustanowić standardy dotyczące przekazywania wspólnej decyzji.

               (13)

               Harmonogram procedury podejmowania wspólnych decyzji w sprawie wniosków o udzielenie zezwolenia, które odnoszą się do istotnych rozszerzeń lub zmian modelu i podziału pracy między organem sprawującym nadzór skonsolidowany a odpowiednimi właściwymi organami, powinien być proporcjonalny do zakresu tych istotnych rozszerzeń lub zmian.

               (14)

               Procedura wspólnej decyzji na podstawie art. 20 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 obejmuje procedurę postępowania w przypadku niepodjęcia wspólnej decyzji. Aby zapewnić jednolite warunki stosowania tego aspektu procedury, a w szczególności zapewnić sformułowanie w pełni uzasadnionych decyzji oraz sprecyzować sposób postępowania z wszelkimi opiniami i zastrzeżeniami przekazanymi przez odpowiednie właściwe organy, należy ustanowić standardy obejmujące ramy czasowe na podjęcie decyzji w przypadku braku wspólnej decyzji i sposób ich przekazywania.

               (15)

               Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt wykonawczych standardów technicznych przedstawiony Komisji Europejskiej przez Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) (EUNB).

               (16)

               EUNB przeprowadził otwarte konsultacje publiczne na temat projektu wykonawczych standardów technicznych, który stanowi podstawę niniejszego rozporządzenia, dokonał analizy potencjalnych powiązanych kosztów i korzyści oraz zwrócił się o wydanie opinii do Bankowej Grupy Interesariuszy powołanej na podstawie art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (2),

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   ROZDZIAŁ I

      PRZEDMIOT I DEFINICJE

   Artykuł 1
   Przedmiot
   W niniejszym rozporządzeniu określono procedurę wspólnej decyzji, o której mowa w art. 20 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w odniesieniu do wniosków o zezwolenia, o których mowa w art. 143 ust. 1, art. 151 ust. 4 i 9, art. 283, art. 312 ust. 2 oraz art. 363 wspomnianego rozporządzenia, w celu ułatwienia podejmowania wspólnych decyzji.
   Artykuł 2
   Definicje
   Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

               1)

               „odpowiedni właściwy organ” oznacza właściwy organ, inny niż organ sprawujący nadzór skonsolidowany, który to właściwy organ jest odpowiedzialny za nadzór nad jednostkami zależnymi (biorącymi udział w złożeniu wspólnego wniosku) unijnej instytucji dominującej, unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej w państwie członkowskim i który jest zobowiązany do podjęcia wspólnej decyzji zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w sprawie wniosku, o którym mowa w art. 20 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia;

               2)

               „wnioskodawca” oznacza unijną instytucję dominującą i jej jednostki zależne lub jednostki zależne unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, które składają wniosek;

               3)

               „sprawozdanie z oceny” oznacza sprawozdanie zawierające ocenę wniosku zgodnie z art. 6.

         ROZDZIAŁ II

      PROCEDURA WSPÓLNEJ DECYZJI

   Artykuł 3
   Zaangażowanie organów nadzoru państwa trzeciego w proces oceny
   1.   Organ sprawujący nadzór skonsolidowany może zdecydować o zaangażowaniu organów nadzoru państwa trzeciego, które uczestniczą w kolegium organów nadzoru zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/98 (3) w ocenie wniosków złożonych zgodnie z art. 20 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w przypadku gdy wnioskodawca prowadzi działalność w tym państwie trzecim i zamierza stosować dane metody w stosunku do ekspozycji w tym państwie trzecim. W takim przypadku zarówno organ sprawujący nadzór skonsolidowany, jak i te organy uzgadniają zakres zaangażowania organów nadzoru państwa trzeciego w następujących celach:

               a)

               przekazanie organowi sprawującemu nadzór skonsolidowany ich wkładu w sprawozdanie z oceny przygotowywane przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany;

               b)

               dodanie w postaci załączników wkładów, o których mowa w lit. a), do sprawozdania z oceny przygotowywanego przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany.

         2.   W przypadku gdy organ sprawujący nadzór skonsolidowany zdecyduje się zaangażować organy nadzoru państwa trzeciego, organ sprawujący nadzór skonsolidowany nie przekazuje sprawozdań z oceny przygotowanych przez jakikolwiek odpowiedni właściwy organ organom nadzoru państwa trzeciego bez wyraźnej zgody tego odpowiedniego właściwego organu.
   3.   Organ sprawujący nadzór skonsolidowany w pełni informuje odpowiednie właściwe organy na temat zakresu, poziomu i charakteru zaangażowania organów nadzoru państwa trzeciego w proces oceny oraz na temat zakresu, w jakim w sprawozdaniu z oceny przygotowanym przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany skorzystano z ich wkładów.
   Artykuł 4
   Ocena kompletności wniosku
   1.   Po otrzymaniu wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 143 ust. 1, art. 151 ust. 4 i 9, art. 283, art. 312 ust. 2 lub art. 363 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, złożonego przez wnioskodawcę organ sprawujący nadzór skonsolidowany przekazuje wniosek odpowiednim właściwym organom bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie nie później niż w terminie 10 dni.
   2.   Organ sprawujący nadzór skonsolidowany i odpowiednie właściwe organy przeprowadzają ocenę kompletności wniosku w terminie sześciu tygodni od daty otrzymania wniosku przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany.
   3.   Wniosek uznaje się za kompletny, jeżeli zawiera on wszystkie informacje potrzebne właściwym organom do dokonania oceny wniosku zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, a w szczególności w art. 143, 144, 151, 283, 312 i 363 wspomnianego rozporządzenia.
   4.   Odpowiednie właściwe organy przedstawiają swoją ocenę kompletności wniosku organowi sprawującemu nadzór skonsolidowany.
   5.   W ocenie, o której mowa w ust. 4, wskazuje się wszelkie elementy wniosku, które uznano za niekompletne lub brakujące.
   6.   W przypadku gdy odpowiedni właściwy organ nie przedstawi swojej oceny kompletności wniosku organowi sprawującemu nadzór skonsolidowany w terminie określonym w ust. 2, uznaje się, że odpowiedni właściwy organ uznał ten wniosek za kompletny.
   7.   Jeżeli organ sprawujący nadzór skonsolidowany lub odpowiednie właściwe organy uznają, że informacje przedstawione we wniosku są niekompletne, organ sprawujący nadzór skonsolidowany informuje wnioskodawcę o aspektach wniosku, które są uważane za niekompletne lub brakujące, i zapewnia wnioskodawcy możliwość przedstawienia brakujących informacji.
   8.   W przypadku gdy wnioskodawca przedstawi brakujące informacje, o których mowa w ust. 7, organ sprawujący nadzór skonsolidowany przekazuje te informacje odpowiednim właściwym organom bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie nie później niż w terminie 10 dni od otrzymania tych informacji.
   9.   Organ sprawujący nadzór skonsolidowany i odpowiednie właściwe organy oceniają, czy wniosek jest kompletny, uwzględniając dodatkowe informacje, w terminie sześciu tygodni od otrzymania przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany tych informacji zgodnie z procedurą określoną w ust. 3–6.
   10.   W przypadku gdy kompletny wniosek został uprzednio uznany za niekompletny, uznaje się, że sześciomiesięczny okres, o którym mowa w art. 20 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, rozpoczyna się w dniu otrzymania przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany informacji uzupełniających wniosek.
   11.   Kiedy wniosek zostanie uznany za kompletny, organ sprawujący nadzór skonsolidowany powiadamia o tym wnioskodawcę i odpowiednie właściwe organy oraz o dacie otrzymania kompletnego wniosku lub dacie otrzymania informacji uzupełniających wniosek.
   12.   W każdym przypadku organ sprawujący nadzór skonsolidowany lub każdy z odpowiednich właściwych organów mogą zwrócić się do wnioskodawcy o dostarczenie dodatkowych informacji na potrzeby oceny wniosku i podjęcia wspólnej decyzji w sprawie wniosku.
   Artykuł 5
   Planowanie etapów procedury wspólnej decyzji
   1.   Przed rozpoczęciem procedury wspólnej decyzji organ sprawujący nadzór skonsolidowany i odpowiednie właściwe organy uzgadniają harmonogram etapów procedury wspólnej decyzji oraz podział pracy. W przypadku braku porozumienia organ sprawujący nadzór skonsolidowany ustanawia harmonogram po rozpatrzeniu opinii i zastrzeżeń wyrażonych przez odpowiednie właściwe organy. Harmonogram jest ustalany w terminie sześciu tygodni od daty otrzymania kompletnego wniosku. Po ustaleniu harmonogramu zostaje on przekazany przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany odpowiednim właściwym organom.
   2.   Harmonogram zawiera datę otrzymania kompletnego wniosku, zgodnie z art. 4 ust. 9, oraz co najmniej następujące etapy:

               a)

               porozumienie w sprawie harmonogramu i podziału pracy między organem sprawującym nadzór skonsolidowany i odpowiednimi właściwymi organami;

               b)

               porozumienie w sprawie zakresu zaangażowania organów nadzoru państwa trzeciego zgodnie z art. 3;

               c)

               dialog między organem sprawującym nadzór skonsolidowany, odpowiednimi właściwymi organami i wnioskodawcą na temat szczegółowych kwestii związanych z wnioskiem, jeżeli zostanie to uznane za konieczne przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany i odpowiednie właściwe organy;

               d)

               przedstawienie sprawozdań z oceny przez odpowiednie właściwe organy organowi sprawującemu nadzór skonsolidowany zgodnie z art. 6 ust. 2;

               e)

               dialog na temat sprawozdań z oceny pomiędzy organem sprawującym nadzór skonsolidowany a odpowiednimi właściwymi organami zgodnie z art. 7 ust. 2;

               f)

               przygotowanie i przedłożenie projektu wspólnej decyzji przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany odpowiednim właściwym organom, zgodnie z art. 7 ust. 3 i 4;

               g)

               konsultacje z wnioskodawcą na temat projektu wspólnej decyzji, gdy wymaga tego prawodawstwo danego państwa członkowskiego;

               h)

               dialog między organem sprawującym nadzór skonsolidowany a odpowiednimi właściwymi organami na temat projektu wspólnej decyzji zgodnie z art. 7 ust. 4;

               i)

               przedłożenie projektu wspólnej decyzji przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany odpowiednim właściwym organom w celu uzgodnienia i podjęcia wspólnej decyzji zgodnie z art. 8;

               j)

               przekazanie wspólnej decyzji wnioskodawcy zgodnie z art. 9.

         3.   Harmonogram spełnia wszystkie następujące wymagania:

               a)

               jest proporcjonalny do zakresu wniosku;

               b)

               odzwierciedla zakres i złożoność każdego zadania wykonywanego przez odpowiednie właściwe organy i organ sprawujący nadzór skonsolidowany, jak również stopień złożoności instytucji w ramach grupy, do których dana wspólna decyzja ma mieć zastosowanie;

               c)

               uwzględnia, w miarę możliwości, pozostałe działania podejmowane przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany i odpowiednie właściwe organy w ramach programu oceny nadzorczej kolegium, o którym mowa w art. 16 rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/98.

         4.   Podział pracy odzwierciedla następujące kwestie:

               a)

               zakres i złożoność wniosku;

               b)

               istotność zakresu wniosku dla każdej instytucji;

               c)

               rodzaj i lokalizację ekspozycji lub ryzyka, których dotyczy wniosek;

               d)

               zakres, w jakim ekspozycje lub ryzyko ponoszone w danej jurysdykcji przyczyniają się do istotności zmian lub rozszerzeń modeli, gdy są one oceniane na poziomie skonsolidowanym;

               e)

               zdolność organu sprawującego nadzór skonsolidowany i każdego z odpowiednich właściwych organów do wykonywania zadań niezbędnych do przeprowadzenia oceny i wydania w pełni uzasadnionej opinii.

         Do celów lit. c) akapitu pierwszego, w przypadku gdy lokalizacja geograficzna ekspozycji lub ryzyka różni się od miejsca, w którym te ekspozycje lub ryzyko są zarządzane, obliczane lub wprowadzane do obrotu, podział pracy ustanawia oddzielne obowiązki dla właściwych organów państwa członkowskiego, w którym ekspozycje lub ryzyko są zlokalizowane, oraz dla właściwych organów państwa członkowskiego, w którym te ekspozycje lub ryzyko są zarządzane, obliczane lub wprowadzane do obrotu.
   5.   Organ sprawujący nadzór skonsolidowany przekazuje wnioskodawcy przybliżoną datę dialogu, o którym mowa w ust. 2 lit. c), oraz przewidywany termin przekazania wspólnej decyzji, o którym mowa w ust. 2 lit. i).
   6.   W przypadku gdy zaistnieje konieczność zaktualizowania harmonogramu lub podziału pracy, organ sprawujący nadzór skonsolidowany dokonuje tego w porozumieniu z odpowiednimi właściwymi organami.
   Artykuł 6
   Przygotowanie sprawozdań z oceny
   1.   Odpowiednie właściwe organy i organ sprawujący nadzór skonsolidowany oceniają wniosek w oparciu o podział pracy ustanowiony zgodnie z art. 5 ust. 1. Oceny te przyjmują formę sprawozdań z oceny.
   2.   Każdy odpowiedni właściwy organ przekazuje organowi sprawującemu nadzór skonsolidowany swoje sprawozdanie z oceny w terminie określonym w harmonogramie zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. d).
   3.   Każde sprawozdanie z oceny zawiera co najmniej wszystkie następujące elementy:

               a)

               opinię na temat tego, czy należy udzielić zezwolenia, którego dotyczy wniosek, na podstawie wymogów określonych w art. 143 ust. 1, art. 151 ust. 4 i 9, art. 283, art. 312 ust. 2 lub art. 363 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jak również uzasadnienie tej opinii;

               b)

               ewentualne warunki, od spełnienia których powinno zależeć dane zezwolenie, w tym odpowiednie uzasadnienie oraz harmonogram ich spełniania;

               c)

               oceny odnoszące się do kwestii, które właściwe organy są zobowiązane ocenić zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 odnoszącymi się do zezwoleń, o których mowa w art. 143, 144, 151, 283, 312 lub 363 wspomnianego rozporządzenia;

               d)

               ewentualne zalecenia dotyczące zaradzenia uchybieniom stwierdzonym podczas oceny wniosku i podejmowania wspólnej decyzji w sprawie wniosku.

         Artykuł 7
   Przygotowanie projektu wspólnej decyzji
   1.   Wszystkie sprawozdania z oceny, o których mowa w art. 6, są przekazywane przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany odpowiedniemu właściwemu organowi, jeżeli wkład ten ma znaczenie dla oceny przeprowadzanej przez ten odpowiedni właściwy organ.
   2.   Organ sprawujący nadzór skonsolidowany nawiązuje dialog, o którym mowa w harmonogramie zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. e), z odpowiednimi właściwymi organami, w oparciu o sprawozdania z oceny przygotowane przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany i odpowiednie właściwe organy, w celu przygotowania projektu wspólnej decyzji.
   3.   Organ sprawujący nadzór skonsolidowany przygotowuje w pełni uzasadniony projekt wspólnej decyzji. W projekcie wspólnej decyzji podaje się każdą z następujących informacji:

               a)

               nazwy organu sprawującego nadzór skonsolidowany i odpowiednich właściwych organów, które uczestniczą w przygotowywaniu projektu wspólnej decyzji;

               b)

               nazwę grupy instytucji i wykaz wszystkich instytucji w ramach grupy, do których odnosi się i ma zastosowanie dany projekt wspólnej decyzji, wraz ze szczegółowymi informacjami na temat zakresu zastosowania projektu wspólnej decyzji;

               c)

               odniesienia do obowiązującego prawa unijnego i krajowego dotyczącego przygotowania, finalizacji i stosowania projektu wspólnej decyzji;

               d)

               datę przyjęcia projektu wspólnej decyzji i wszelkich istotnych aktualizacji tego projektu w przypadku istotnych rozszerzeń lub zmian, o których mowa w art. 13;

               e)

               opinię w sprawie udzielenia zezwolenia, którego dotyczy wniosek, na podstawie sprawozdań z oceny, o których mowa w art. 6;

               f)

               w przypadku gdy zgodnie opinią, o której mowa w lit. e), należy udzielić zezwolenia, którego dotyczy wniosek – datę, od której zezwolenie jest ważne;

               g)

               krótki opis wyników oceny w odniesieniu do każdej instytucji w ramach grupy;

               h)

               wszelkie zalecenia dotyczące zaradzenia uchybieniom stwierdzonym podczas oceny wniosku i podejmowania wspólnej decyzji w sprawie wniosku;

               i)

               w stosownych przypadkach, wszelkie warunki, które mają być spełnione przez wnioskodawcę, w tym odpowiednie uzasadnienie, przed zastosowaniem zezwolenia, o którym mowa w art. 143 ust. 1, art. 151 ust. 4 i 9, art. 283, art. 312 ust. 2 lub art. 363 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

               j)

               datę odniesienia, której dotyczą lit. g), h) oraz i);

               k)

               w stosownych przypadkach, harmonogram spełniania warunków, o których mowa w lit. i), lub zaleceń, o których mowa w lit. h);

               l)

               w stosownych przypadkach, harmonogram wdrażania projektu wspólnej decyzji w odniesieniu do odpowiednich zezwoleń krajowych.

         4.   W stosownych przypadkach organ sprawujący nadzór skonsolidowany przedstawia projekt wspólnej decyzji odpowiednim właściwym organom do celów przeprowadzenia dialogu, o którym mowa w art. 5 ust. 2.
   Artykuł 8
   Podjęcie wspólnej decyzji
   1.   Jeżeli jest to konieczne, organ sprawujący nadzór skonsolidowany raczej wprowadza zmiany w projekcie wspólnej decyzji, aby odzwierciedlić wnioski z dialogu, o którym mowa w art. 7 ust. 4, i przygotowuje ostateczny projekt wspólnej decyzji.
   2.   Organ sprawujący nadzór skonsolidowany przesyła ostateczny projekt wspólnej decyzji odpowiednim właściwym organom bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie nie później niż w terminie określonym w harmonogramie zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. i), wyznaczając im termin, w którym mają one przedstawić swoją zgodę w formie pisemnej, która może być przesłana drogą elektroniczną.
   3.   Właściwe organy, które otrzymały ostateczny projekt wspólnej decyzji i nie wyrażają swojego braku zgody na ten projekt, przekazują organowi sprawującemu nadzór skonsolidowany swoją zgodę w formie elektronicznej w wyznaczonym terminie.
   4.   Wspólną decyzję uznaje się za podjętą jedynie wtedy, kiedy wszystkie odpowiednie właściwe organy przekazały swoją zgodę w formie pisemnej.
   5.   Wspólna decyzja składa się ze wspólnej decyzji i załączonych do niej zgód w formie pisemnej. Wspólna decyzja przekazywana jest wszystkim odpowiednim właściwym organom przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany.
   Artykuł 9
   Przekazywanie wspólnej decyzji
   1.   Organ sprawujący nadzór skonsolidowany przekazuje wspólną decyzję, o której mowa w art. 8 ust. 5, wnioskodawcy zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, a także informacje na temat wdrażania projektu wspólnej decyzji w odniesieniu do odpowiednich zezwoleń krajowych, w stosownych przypadkach, w terminie określonym w harmonogramie zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. j).
   2.   Organ sprawujący nadzór skonsolidowany potwierdza odpowiednim właściwym organom, że przekazał wspólną decyzję wnioskodawcy.
   3.   Organ sprawujący nadzór skonsolidowany i odpowiednie właściwe organy omawiają, w stosownych przypadkach, wspólną decyzję z instytucjami mającymi siedzibę w ich jurysdykcji i będącymi przedmiotem wspólnej decyzji, aby wyjaśnić szczegóły tych decyzji oraz jej zastosowanie.
   ROZDZIAŁ III

      BRAK POROZUMIENIA I DECYZJE PODJĘTE W PRZYPADKU BRAKU WSPÓLNEJ DECYZJI

   Artykuł 10
   Decyzje podjęte w przypadku braku wspólnej decyzji
   1.   W przypadku gdy porozumienie nie zostanie osiągnięte w terminie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, organ sprawujący nadzór skonsolidowany, na wniosek któregokolwiek z odpowiednich właściwych organów, konsultuje się z Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego (EUNB). Organ sprawujący nadzór skonsolidowany może skonsultować się z EUNB z własnej inicjatywy.
   2.   W przypadku gdy wspólna decyzja nie zostanie podjęta w terminie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, decyzja organu sprawującego nadzór skonsolidowany, o której mowa w art. 20 ust. 4 akapit pierwszy tego rozporządzenia, zostaje potwierdzona na piśmie i podjęta najpóźniej w jednym z następujących terminów:

               a)

               jeden miesiąc po upływie okresu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w przypadku gdy żaden z właściwych organów, których to dotyczy, nie skieruje sprawy do EUNB zgodnie z art. 20 ust. 4 akapit czwarty wspomnianego rozporządzenia;

               b)

               jeden miesiąc po udzieleniu porady przez EUNB zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, jeżeli organ sprawujący nadzór skonsolidowany skonsultował się z EUNB w terminie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

               c)

               jeden miesiąc od podjęcia przez EUNB jakiejkolwiek decyzji zgodnie z art. 20 ust. 4 akapit czwarty rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

         3.   W przypadku gdy przeprowadzano konsultacje z EUNB zgodnie z ust. 1, decyzja organu sprawującego nadzór skonsolidowany, o której mowa w ust. 2, zawiera wyjaśnienie wszelkich odstępstw od porady EUNB.
   Artykuł 11
   Sporządzanie decyzji podejmowanych w przypadku braku wspólnej decyzji
   Decyzja podjęta przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany w przypadku niepodjęcia wspólnej decyzji musi zawierać odpowiednio wszystkie elementy wymienione w art. 7 ust. 3.
   Artykuł 12
   Przekazywanie decyzji podjętych w przypadku braku wspólnej decyzji
   Organ sprawujący nadzór skonsolidowany przekazuje swoją decyzję wnioskodawcy i odpowiednim właściwym organom bezzwłocznie, zgodnie z art. 20 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
   ROZDZIAŁ IV

      AKTUALIZACJA DECYZJI W PRZYPADKU ISTOTNYCH ROZSZERZEŃ LUB ZMIAN MODELU I WEJŚCIE W ŻYCIE

   Artykuł 13
   Istotne rozszerzenia lub zmiany modelu
   1.   W przypadku gdy wniosek o udzielenie zezwolenia dotyczy istotnych rozszerzeń lub zmian modelu zgodnie z art. 143 ust. 3, art. 151 ust. 4 lub 9, art. 283, art. 312 ust. 2 lub art. 363 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, organ sprawujący nadzór skonsolidowany i właściwe organy odpowiedzialne za nadzór nad instytucjami, których dotyczą te istotne rozszerzenia lub zmiany modelu, współpracują ze sobą, przeprowadzając pełne konsultacje, w celu zdecydowania, czy udzielić zezwolenia zgodnie z art. 20 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, zgodnie z procedurą określoną w art. 3–9 niniejszego rozporządzenia.
   2.   Harmonogram procesu podejmowania wspólnej decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na istotne rozszerzenia i zmiany musi spełniać wszystkie następujące wymogi:

               a)

               jest proporcjonalny do zakresu istotnych rozszerzeń lub zmian modelu;

               b)

               jest proporcjonalny do zadań i podziału pracy między organem sprawującym nadzór skonsolidowany i odpowiednimi właściwymi organami odpowiedzialnymi za nadzór nad instytucjami, których dotyczą te istotne rozszerzenia lub zmiany modelu.

         Do celów lit. b) akapitu pierwszego, w przypadku gdy wniosek dotyczy istotnych rozszerzeń lub zmian modelu, które dotyczą instytucji mających siedzibę tylko w jednym państwie członkowskim, czas przyznany organowi sprawującemu nadzór skonsolidowany na wszystkich etapach tego procesu zgodnie z art. 3–9 jest ograniczony do minimum.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 16 października 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12).

      (3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/98 z dnia 16 października 2015 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących określania ogólnych warunków funkcjonowania kolegiów organów nadzoru (zob. s. 2 niniejszego Dziennika Urzędowego)