title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1831 z dnia 7 października 2015 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1144/2014 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych wdrażanych na rynku wewnętrznym i w państwach trzecich

text:
               13.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/14

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/1831
   z dnia 7 października 2015 r.
   ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1144/2014 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych wdrażanych na rynku wewnętrznym i w państwach trzecich
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1144/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych wdrażanych na rynku wewnętrznym i w państwach trzecich oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 3/2008 (1), w szczególności jego art. 4 ust. 3, art. 13 ust. 2 akapit drugi, art. 14 ust. 1 akapit drugi oraz art. 25,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzeniem (UE) nr 1144/2014 uchylono rozporządzenie Rady (WE) nr 3/2008 (2) i ustanowiono nowe zasady dotyczące działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych wdrażanych na rynku wewnętrznym i w państwach trzecich. W rozporządzeniu tym powierzono również Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych i wykonawczych w tym zakresie. Aby zapewnić sprawne funkcjonowanie i jednakowe stosowanie nowych ram prawnych, niektóre przepisy należy przyjąć w drodze takich aktów prawnych. Akty te powinny zastąpić rozporządzenie Komisji (WE) nr 501/2008 (3), które zostaje uchylone rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/1829 (4).

               (2)

               Działania informacyjne i promocyjne nie powinny być ukierunkowane na produkty konkretnego pochodzenia. Niemniej jednak zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014 pochodzenie produktów można wskazać pod pewnymi warunkami. Należy ustanowić przepisy w celu zapewnienia w szczególności, aby odniesienie do pochodzenia nie osłabiało głównego przekazu Unii w programie.

               (3)

               Aby uniknąć ryzyka wprowadzenia docelowych odbiorców w błąd co do różnicy między ogólną kampanią odnoszącą się do pochodzenia a kampanią odnoszącą się do konkretnych produktów zarejestrowanych w unijnych systemach jakości z chronionym oznaczeniem geograficznym, odniesienie do pochodzenia powinno być ograniczone wyłącznie do pochodzenia krajowego. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę wykaz kwalifikujących się systemów określonych w art. 5 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, w przypadku tych konkretnych programów możliwe powinno być wskazanie pochodzenia w sposób odmienny niż poprzez wskazanie pochodzenia krajowego. Ponadto powinno być możliwe wskazanie pochodzenia ponadnarodowego, takiego jak: nordyckie, alpejskie lub śródziemnomorskie, gdyż odpowiada to paneuropejskiemu wspólnemu odniesieniu.

               (4)

               Działania informacyjne i promocyjne nie powinny być ukierunkowane na konkretny znak handlowy. Niemniej jednak zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014 znaki handlowe produktów można wskazać podczas pewnych działań i pod pewnymi warunkami. Eksponowanie znaków handlowych powinno być ograniczone do prezentacji i degustacji, a mianowicie do działań mających na celu szczególnie zwiększenie sprzedaży, oraz do odpowiednich materiałów informacyjnych i promocyjnych prezentowanych podczas tych konkretnych działań. Należy ustanowić zasady gwarantujące jednakową widoczność wszystkich znaków handlowych oraz stosowanie w ich przypadku formatu graficznego mniejszego od formatu głównego przekazu Unii w kampanii. W celu zapewnienia, aby nieukierunkowany na konkretny znak handlowy charakter działań pozostał niezmieniony, należy ustanowić przepisy zapewniające eksponowanie wielu znaków handlowych, z wyjątkiem należycie uzasadnionych okoliczności, oraz ograniczenie powierzchni przeznaczonej na znaki handlowe do maksymalnej wartości procentowej obszaru służącego do przekazywania informacji.

               (5)

               Rozporządzenie (UE) nr 1144/2014 umożliwia organizacjom inicjującym wdrażanie pewnych części ich programów. Należy ustanowić zasady stosowania tych przepisów.

               (6)

               Programy proste mają być realizowane w ramach zarządzania dzielonego między państwa członkowskie i Unię zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (5), natomiast programy, w których uczestniczy wiele państw, mają być finansowane na podstawie zasad zarządzania bezpośredniego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6). Ponieważ ta sama organizacja inicjująca mogłaby zajmować się zarówno programem prostym, jak i programem, w którym uczestniczy wiele państw, zasady realizacji obu rodzajów programów powinny różnić się w jak najmniejszym stopniu. W tym celu programy proste powinny podlegać zasadom, które są równoważne przepisom rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 dotyczącym dotacji, które to przepisy mają zastosowanie do programów, w których uczestniczy wiele państw, i dotyczą na przykład braku wymogu złożenia wadium w celu zapewnienia należytego wykonania umowy.

               (7)

               Państwa członkowskie są odpowiedzialne za należyte wdrażanie programów prostych wybranych przez Komisję. Należy ustanowić przepis dotyczący wyznaczenia organów krajowych odpowiedzialnych za wdrożenie niniejszego rozporządzenia. Aby zapewnić jednolite warunki, należy ustanowić przepisy odnoszące się do zawierania umów dotyczących wdrażania wybranych programów prostych. W tym celu Komisja powinna zapewnić państwom członkowskim wzór umowy i należy określić rozsądny termin zawarcia umów. Ze względu na różne rodzaje działań, które mogą być przewidziane w programie, należy jednak zapewnić elastyczność w odniesieniu do daty rozpoczęcia wdrażania programu.

               (8)

               W interesie należytego zarządzania finansami organizacje inicjujące i organy wdrażające powinny być zobowiązane do prowadzenia rejestrów i innej dokumentacji potwierdzającej niezbędnej do wykazania prawidłowego wdrażania programu oraz kwalifikowalności kosztów zadeklarowanych do finansowania unijnego.

               (9)

               Państwa członkowskie powinny kontrolować wdrażanie programów prostych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1306/2013. Powinny być także zobowiązane do zatwierdzania wyboru organu wdrażającego przed zawarciem umowy z daną organizacją inicjującą i do sprawdzania każdego wniosku o płatność przed dokonaniem jakiejkolwiek płatności. Z wyjątkiem wniosku o wypłatę zaliczki wszystkie wnioski o płatność powinny zawierać sprawozdanie finansowe z deklaracją i wyszczególnieniem kosztów kwalifikowalnych poniesionych przez organizację inicjującą, sprawozdanie na temat technicznego wykonania programu oraz dodatkowo sprawozdanie z oceny wniosków o wypłatę salda.

               (10)

               W celu uproszczenia oraz zmniejszenia obciążenia administracyjnego długość okresów, których dotyczą sprawozdania okresowe i odpowiednie wnioski o płatność, należy ustalić na jeden rok. Ponadto przy wnioskowaniu o zwrot pewnych kwot należy przedłożyć poświadczenie sprawozdania finansowego, wydane przez niezależnego, wykwalifikowanego audytora. Poświadczenie to powinno stanowić dla państw członkowskich dowód co do kwalifikowalności zadeklarowanych kosztów.

               (11)

               W celu umożliwienia państwom członkowskim sprawdzenia, czy materiały wyprodukowane w kontekście wdrażania programu są zgodne z prawem Unii, jak określono w art. 14 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, a w szczególności czy zastosowano przepisy dotyczące głównego przekazu Unii, wskazania pochodzenia i eksponowania znaków handlowych, należy ustanowić przepis wymagający przedkładania państwu członkowskiemu wykorzystywanych materiałów, w tym materiałów wizualnych.

               (12)

               Aby zapewnić organizacjom inicjującym środki finansowe na początek, należy określić ustalenia dotyczące wypłaty zaliczek. Aby skutecznie chronić interesy finansowe Unii, wypłata zaliczki powinna być objęta zabezpieczeniem. Zabezpieczenie to powinno pozostawać w mocy do momentu wypłaty salda, kiedy to zaliczka jest rozliczana. Ponieważ organizacje inicjujące mające siedzibę w państwach członkowskich otrzymujących pomoc finansową mogą napotkać trudności z zapewnieniem zabezpieczenia całej kwoty, która może być wypłacona jako zaliczka, należy ustanowić przepis szczegółowy umożliwiający tym organizacjom otrzymanie zaliczki w dwóch częściach.

               (13)

               W interesie należytego zarządzania finansami należy ustanowić przepisy nakładające wymóg, by zaliczki i płatności pośrednie nie przekraczały całkowitego wkładu Unii z marginesem bezpieczeństwa.

               (14)

               W świetle doświadczeń należy określić przedmiot kontroli na miejscu przeprowadzanych przez państwa członkowskie, a w szczególności ich częstotliwość, zakres i lokalizację. Należy zatem wymagać, żeby każdy program został objęty kontrolą na miejscu co najmniej raz w trakcie jego wdrażania. Biorąc pod uwagę fakt, że działania informacyjne i promocyjne są realizowane w różnych terminach i często mają ograniczony czas trwania, oraz fakt, że niektóre programy są wdrażane poza terytorium państwa członkowskiego, z którego pochodzi organizacja inicjująca, lub poza Unią, kontrole na miejscu powinny być przeprowadzane w lokalach organizacji inicjujących oraz w stosownych przypadkach w lokalach organu wdrażającego.

               (15)

               Oprocentowanie w przypadku nienależnych płatności powinno być dostosowane do odpowiedniej stopy procentowej mającej zastosowanie do programów, w których uczestniczy wiele państw.

               (16)

               W celu ocenienia skuteczności i efektywności programów informacyjnych i promocyjnych należy ustanowić przepisy wymagające odpowiedniego monitorowania i oceny programów, jak również ogólnych wyników polityki promocji zarówno przez organizacje inicjujące, jak i przez państwa członkowskie.

               (17)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   ROZDZIAŁ I

      PRZEPISY OGÓLNE

   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy wykonawcze na potrzeby stosowania rozporządzenia (UE) nr 1144/2014 w odniesieniu do widoczności pochodzenia i znaków handlowych w ramach programów prostych i programów, w których uczestniczy wiele państw, a także przepisy, na mocy których organizacja inicjująca może zostać upoważniona do wdrażania pewnych części programu prostego.
   Niniejsze rozporządzenie ustanawia również przepisy szczegółowe dotyczące zawierania umów, zarządzania programami prostymi, monitorowania i kontroli programów prostych oraz systemu wskaźników na potrzeby oceny skutków programów informacyjnych i promocyjnych.
   ROZDZIAŁ II

      PRZEPISY WSPÓLNE DLA PROGRAMÓW PROSTYCH I PROGRAMÓW, W KTÓRYCH UCZESTNICZY WIELE PAŃSTW

      SEKCJA 1

      Widoczność pochodzenia

   Artykuł 2
   Wymogi ogólne dotyczące wskazywania pochodzenia we wszystkich materiałach informacyjnych i promocyjnych
   1.   Głównym przekazem programu jest przekaz Unii i przekaz ten nie może być skupiony na określonym pochodzeniu.
   2.   Każde wskazanie pochodzenia musi spełniać łącznie następujące warunki:

               a)

               nie ogranicza swobodnego przepływu produktów rolnych i artykułów spożywczych z naruszeniem przepisów art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               b)

               nie zachęca konsumentów do zakupu towarów krajowych wyłącznie ze względu na ich pochodzenie i odnosi się do szczególnych cech produktu, a nie wyłącznie pochodzenia; oraz

               c)

               uzupełnia główny przekaz Unii.

         3.   Główny przekaz Unii w programie nie może być przesłaniany materiałami związanymi z pochodzeniem produktu, takimi jak: obrazy, kolory, symbole lub muzyka. Wskazanie pochodzenia znajduje się w miejscu innym niż to poświęcone głównemu przekazowi Unii.
   4.   Wskazanie pochodzenia w materiałach informacyjnych i promocyjnych jest ograniczone do materiałów wizualnych. Materiały audio nie mogą zawierać wskazania pochodzenia.
   Artykuł 3
   Konkretne wskazanie pochodzenia w materiałach informacyjnych i promocyjnych, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 1144/2014
   1.   Wskazanie pochodzenia w materiałach informacyjnych i promocyjnych, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, jest ograniczone do pochodzenia krajowego, a mianowicie nazwy państwa członkowskiego, lub do wspólnego pochodzenia ponadnarodowego. Wskazanie pochodzenia może być jednoznaczne lub dorozumiane.
   2.   Warunki określone w art. 4 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 1144/2014 muszą być spełnione oraz uwzględnia się widoczność tekstu lub symbolu, w tym obrazów i prezentacji ogólnej, które odnoszą się do pochodzenia, w porównaniu z widocznością tekstu lub symbolu, które odnoszą się do głównego przekazu Unii w programie.
   Artykuł 4
   Wskazanie pochodzenia w materiałach informacyjnych i promocyjnych, w których mowa jest o systemach kwalifikujących się na mocy art. 5 ust. 4 lit. c) i d) rozporządzenia (UE) nr 1144/2014
   1.   W działaniach informacyjnych i promocyjnych przywołujących systemy kwalifikujące się na mocy art. 5 ust. 4 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1144/2014 można wskazać nazwę regionów najbardziej oddalonych w powiązanych symbolach graficznych, pod warunkiem że spełnione są warunki określone w rozporządzeniu delegowanym Komisji (WE) nr 179/2014 (7), oraz w powiązanych materiałach wizualnych, pod warunkiem że spełniają one warunki określone w art. 4 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 1144/2014.
   2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1, w działaniach informacyjnych i promocyjnych przywołujących systemy kwalifikujące się na mocy art. 5 ust. 4 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, zawierające w nazwie odniesienie do pochodzenia, można wskazać to konkretne pochodzenie, pod warunkiem że działania te spełniają warunki określone w art. 4 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 1144/2014.

      SEKCJA 2

      Widoczność znaków handlowych

   Artykuł 5
   Wymogi ogólne
   1.   Przez znaki handlowe, o których mowa w art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, rozumie się znaki towarowe zdefiniowane w art. 4 i 66 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (8) lub w art. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE (9).
   2.   Znaki handlowe promowanych produktów organizacji inicjujących są widoczne tylko podczas prezentacji i degustacji.
   Stosuje się następujące definicje:

               a)

               „prezentacje” oznaczają wszystkie sposoby prezentacji zalet produktu lub programu potencjalnemu klientowi, aby zachęcić go do zakupu produktu podczas targów lub wydarzeń przeznaczonych dla przedsiębiorstw oraz na stronach internetowych;

               b)

               „degustacje” oznaczają wszelkie działania, w ramach których potencjalny klient może spróbować produktu podczas targów lub wydarzeń przeznaczonych dla przedsiębiorstw oraz w punkcie sprzedaży.

         3.   Znaki handlowe mogą być również widoczne na materiałach informacyjnych i promocyjnych eksponowanych lub rozprowadzanych podczas prezentacji i degustacji.
   4.   Organizacje inicjujące eksponujące znaki handlowe muszą spełniać następujące warunki:

               a)

               uzasadniają we wniosku dotyczącym programu, dlaczego wskazanie znaków handlowych jest konieczne do osiągnięcia celów kampanii, i potwierdzają, że eksponowanie znaków handlowych jest ograniczone do prezentacji i degustacji;

               b)

               przechowują dowody na to, że wszyscy członkowie danej organizacji inicjującej otrzymali równe szanse eksponowania swoich znaków handlowych;

               c)

               dopilnowują, by:

                           (i)

                           znaki handlowe były eksponowane razem w równie widoczny sposób, w miejscu innym niż to poświęcone głównemu przekazowi Unii;

                           (ii)

                           eksponowanie znaków handlowych nie osłabiało głównego przekazu Unii;

                           (iii)

                           główny przekaz Unii nie był przesłonięty materiałami opatrzonymi znakiem handlowym, takimi jak: obrazy, kolory, symbole;

                           (iv)

                           eksponowanie znaków handlowych było ograniczone do materiałów wizualnych z wyłączeniem gadżetów i maskotek, w formacie mniejszym od formatu głównego przekazu Unii. Materiały audio nie mogą zawierać wskazania znaków handlowych.

         Artykuł 6
   Wymogi szczegółowe
   1.   Podczas prezentacji i degustacji znaki handlowe można eksponować wyłącznie:

               a)

               razem na banerze znajdującym się z przodu stoiska lub na podobnym nośniku. Powierzchnia banera nie może przekraczać 5 % całkowitej powierzchni frontu stoiska lub podobnego nośnika; lub

               b)

               indywidualnie dla każdego ze znaków handlowych, w neutralny i identyczny sposób, na osobnych i jednakowych segmentach struktury wystawienniczej lub podobnego nośnika, na przodzie segmentów struktury wystawienniczej lub podobnego nośnika. W tym przypadku powierzchnia eksponowanej nazwy znaku handlowego nie może przekraczać 5 % całkowitej powierzchni frontu struktury wystawienniczej lub podobnego nośnika.

         2.   Na stronach internetowych znaki handlowe mogą być eksponowane tylko razem w jeden z następujących sposobów:

               a)

               na banerze znajdującym się w dolnej części strony, którego powierzchnia nie może przekraczać 5 % całkowitej powierzchni strony internetowej, gdzie każda marka jest mniejsza niż symbol Unii odnoszący się do współfinansowania przez Unię;

               b)

               na wydzielonej stronie internetowej odrębnej w stosunku do strony głównej, w neutralny i identyczny sposób dla każdego znaku handlowego.

         3.   W przypadku materiałów drukowanych rozprowadzanych podczas prezentacji lub degustacji znaki handlowe mogą być eksponowane wyłącznie razem na jednym banerze na dole strony, którego powierzchnia nie może przekraczać 5 % całkowitej powierzchni tej strony.
   Artykuł 7
   Liczba eksponowanych znaków handlowych
   1.   Eksponuje się co najmniej pięć znaków handlowych.
   2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 można eksponować mniej niż pięć znaków handlowych, pod warunkiem że spełnione są następujące dwa warunki:

               a)

               istnieje mniej znaków handlowych z państwa pochodzenia organizacji inicjującej w odniesieniu do produktu lub systemu objętego programem;

               b)

               z należycie uzasadnionych powodów niemożliwe było zorganizowanie programu obejmującego wiele produktów lub wiele państw, który umożliwiałby eksponowanie większej liczby znaków handlowych.

         3.   Spełnienie warunków, o których mowa w ust. 2, musi być należycie uzasadnione przez organizację inicjującą i poparte wszystkimi niezbędnymi dokumentami, w tym dowodami potwierdzającymi kontakt z innymi organizacjami inicjującymi oraz przedstawienie im propozycji przez daną organizację inicjującą, dotyczącą wspólnego ustanowienia programu obejmującego wiele produktów lub wiele państw, oraz powody, dla których program taki nie został ustanowiony.
   4.   W przypadku gdy eksponowane jest mniej niż pięć znaków handlowych, zastosowanie mają zasady określone w art. 6, a obszar powierzchni przeznaczonej na znaki handlowe jest proporcjonalnie zmniejszony.
   Artykuł 8
   Wskazanie systemów kwalifikujących się na mocy art. 5 ust. 4 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, które są zarejestrowane jako znak towarowy
   W przypadku gdy program dotyczy systemu, o którym mowa w art. 5. ust. 4 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, art. 5, 6 i 7 nie stosują się do nazw i logo tych systemów, które są zarejestrowane jako znaki towarowe.
   ROZDZIAŁ III

      ZARZĄDZANIE PROGRAMAMI PROSTYMI

      SEKCJA 1

      Wdrażanie i finansowanie programów

   Artykuł 9
   Wyznaczenie właściwych organów
   Państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy krajowe odpowiedzialne za wdrożenie niniejszego rozporządzenia.
   Państwa członkowskie przekazują Komisji nazwy i szczegółowe dane wyznaczonych organów oraz powiadamiają ją o każdej zaistniałej zmianie.
   Komisja podaje te informacje do wiadomości publicznej w odpowiedniej formie.
   Artykuł 10
   Zawieranie umów
   1.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu wykonawczego, o którym mowa w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, Komisja przekazuje kopie wybranych programów zainteresowanym państwom członkowskim.
   2.   Państwa członkowskie niezwłocznie informują organizacje inicjujące o wyniku rozpatrzenia ich wniosków.
   3.   Państwa członkowskie zawierają umowy dotyczące wdrażania programów z wybranymi organizacjami inicjującymi w terminie 90 dni kalendarzowych od daty powiadomienia o akcie Komisji, o którym mowa w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014, pod warunkiem że organy wdrażające, o których mowa w art. 13 tego rozporządzenia, zostały wybrane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/1829 Po upływie tego terminu żadna umowa nie może być zawarta bez uprzedniej zgody Komisji.
   4.   Datą rozpoczęcia wdrażania programu jest pierwszy dzień miesiąca następującego po dacie podpisania umowy. Datę rozpoczęcia można jednak odroczyć o maksymalnie 6 miesięcy, w szczególności w celu uwzględnienia sezonowości danego produktu, którego dotyczy program, lub udziału w konkretnym wydarzeniu lub targach.
   5.   Państwa członkowskie korzystają ze wzorów umów udostępnionych przez Komisję.
   6.   W stosownych przypadkach państwa członkowskie mogą dokonać zmiany niektórych warunków zawartych we wzorach umów, aby osiągnąć zgodność z przepisami krajowymi, pod warunkiem że nie narusza to prawodawstwa Unii.
   Artykuł 11
   Wdrażanie programów przez organizacje inicjujące
   Organizacja inicjująca może sama wdrażać pewne części programu prostego, jeżeli spełnione są następujące warunki:

               a)

               organizacja inicjująca ma co najmniej trzyletnie doświadczenie w realizacji działań informacyjnych i promocyjnych; oraz

               b)

               organizacja inicjująca dopilnowuje, aby koszt działań, które zamierza zrealizować, nie przekroczył normalnych stawek rynkowych.

         Artykuł 12
   Obowiązki dotyczące informacji i rejestrów
   1.   Organizacja inicjująca uaktualnia informacje i informuje zainteresowane państwo członkowskie o wydarzeniach i okolicznościach, które mogą istotnie wpłynąć na wdrażanie programu lub na interesy finansowe Unii.
   2.   Organizacje inicjujące lub organy wdrażające prowadzą rejestry i inną dokumentację potwierdzającą, które wykazują prawidłowe wdrażanie programu oraz koszty zadeklarowane jako kwalifikowalne, w szczególności:

               a)

               w odniesieniu do kosztów rzeczywistych: odpowiednie rejestry i inną dokumentację potwierdzającą na potrzeby udowodnienia kosztów zadeklarowanych, takie jak: umowy, umowy podwykonawstwa, faktury i dokumentacja księgowa. Praktyki księgowe i procedury kontroli wewnętrznej umożliwiają bezpośrednie uzgodnienie kwot zadeklarowanych, kwot odnotowanych w księgach rachunkowych oraz kwot wykazanych w dokumentacji potwierdzającej.
               W odniesieniu do kosztów personelu organizacja inicjująca i organy wdrażające prowadzą rozliczenie czasu pracy dotyczące zadeklarowanej liczby godzin. W przypadku braku wiarygodnego rozliczenia czasu pracy dotyczących godzin przepracowanych w ramach działania państwo członkowskie może przyjąć inny dowód potwierdzający zadeklarowaną liczbę godzin, jeżeli uzna, że zapewnia on wystarczający poziom pewności.
               W przypadku osób pracujących wyłącznie przy programie nie jest wymagane rozliczenie czasu pracy, a podpisane oświadczenie potwierdzające, że dane osoby pracowały wyłącznie przy działaniu;

               b)

               w odniesieniu do kosztów ryczałtowych: odpowiednie rejestry i inną dokumentację potwierdzającą na potrzeby udowodnienia kwalifikowalności kosztów, na podstawie których obliczono stawkę zryczałtowaną.

         Artykuł 13
   Wypłata zaliczki
   1.   W terminie 30 dni od daty podpisania umowy, o której mowa w art. 10, organizacja inicjująca może złożyć do danego państwa członkowskiego wniosek o wypłatę zaliczki wraz z dowodem złożenia zabezpieczenia przewidzianego w ust. 2 niniejszego artykułu.
   2.   Wypłata zaliczki uwarunkowana jest złożeniem przez organizację inicjującą zabezpieczenia równego kwocie zaliczki na rzecz państwa członkowskiego na warunkach przewidzianych w rozdziale IV rozporządzenia delegowanego (UE) nr 907/2014 (10).
   3.   Zaliczka stanowi nie więcej niż 20 % kwoty maksymalnego udziału Unii w finansowaniu, o którym mowa w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014.
   4.   Państwa członkowskie dokonują wypłaty zaliczki w terminie 30 dni od daty otrzymania zabezpieczenia przewidzianego w ust. 2 albo w terminie 30 dni od daty o 10 dni wcześniejszej od daty rozpoczęcia wdrażania programu, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
   5.   Zaliczkę rozlicza się przy wypłacie salda.
   6.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 5 niniejszego artykułu organizacje inicjujące mające siedzibę w państwach członkowskich otrzymujących pomoc finansową zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia (UE) 1144/2014 mogą złożyć swój wniosek o wypłatę zaliczki w dwóch częściach. Wnioskodawcy decydujący się na skorzystanie z tej możliwości składają wniosek o pierwszą część zaliczki w terminie przewidzianym w ust. 1 niniejszego artykułu. Wniosek o pozostałą część zaliczki można złożyć dopiero po rozliczeniu pierwszej części zaliczki.
   Artykuł 14
   Wniosek o płatności okresowe
   1.   Z wyjątkiem ostatniego roku wdrażania programu wnioski o płatność okresową wkładów finansowych Unii są składane przez organizację inicjującą do państw członkowskich w terminie 60 dni od dnia, w którym zakończono dany rok wdrażania programu.
   2.   Wnioski te obejmują koszty kwalifikowalne poniesione w danym roku i towarzyszy im sprawozdanie okresowe zawierające okresowe sprawozdanie finansowe i okresowe sprawozdanie techniczne.
   3.   Okresowe sprawozdanie finansowe, o którym mowa w ust. 2, zawiera:

               a)

               sprawozdanie finansowe każdej organizacji inicjującej z wyszczególnieniem kosztów kwalifikowalnych ujętych w programie oraz towarzyszącą mu deklarację, że:

                           —

                           podane informacje są kompletne, wiarygodne i zgodne z prawdą,

                           —

                           koszty zadeklarowane są kosztami kwalifikowalnymi zgodnie z art. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/1829,

                           —

                           koszty można potwierdzić odpowiednimi rejestrami i dokumentami potwierdzającymi, które zostaną okazane na żądanie lub w kontekście kontroli przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;

               b)

               poświadczenie sprawozdań finansowych sporządzone przez niezależnego, wykwalifikowanego audytora na potrzeby danej organizacji inicjującej, w przypadku gdy wkład finansowy Unii w rzeczywiste koszty programu wynosi 750 000 EUR lub więcej, a kwota wkładu finansowego Unii w rzeczywiste koszty wnioskowana w formie płatności okresowych wynosi 325 000 EUR lub więcej. Poświadczenie dostarcza dowodów kwalifikowalności kosztów proponowanych zgodnie z art. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/1829 i zgodności z obowiązkami określonymi w art. 12 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;

               c)

               kopie stosownych faktur i dokumentów potwierdzających dowodzących kwalifikowalności kosztów, w przypadku gdy poświadczenie, o którym mowa w lit. b), nie jest wymagane.

         4.   Okresowe sprawozdanie techniczne, o którym mowa w ust. 2, zawiera:

               a)

               kopie wszystkich wykorzystanych materiałów i pomocy wizualnych, które nie zostały jeszcze przekazane państwu członkowskiemu;

               b)

               opis działań przeprowadzonych w okresie, którego dotyczy płatność okresowa, z zastosowaniem wskaźników produktów i wyników programu, o których mowa w art. 22; oraz

               c)

               uzasadnienie wszelkich różnic między działaniami zaplanowanymi w programie i ich oczekiwanymi produktami i rezultatami a działaniami faktycznie przeprowadzonymi lub uzyskanymi produktami i rezultatami.

         Artykuł 15
   Wniosek o wypłatę salda
   1.   Wnioski o wypłatę salda są składane przez organizację inicjującą do państwa członkowskiego w terminie 90 dni od daty zakończenia programu objętego umową, o której mowa w art. 10.
   2.   Wniosek uznaje się za dopuszczalny, jeżeli towarzyszy mu ostatnie sprawozdanie okresowe, sprawozdanie końcowe i badanie oceniające wyniki działań promocyjnych i informacyjnych.
   3.   Ostatnie sprawozdanie okresowe, o którym mowa w ust. 2, dotyczy ostatniego roku wdrażania programu. W swoich sprawozdaniach finansowych organizacje inicjujące poświadczają, że wszystkie wpływy zostały zadeklarowane.
   4.   Sprawozdanie końcowe, o którym mowa w ust. 2, zawiera:

               a)

               końcowe sprawozdanie finansowe zawierające ostateczne podsumowanie finansowe sporządzone przez organizację inicjującą, w którym połączone są sprawozdania finansowe dotyczące wszystkich płatności okresowych i wyszczególnione są wszystkie poniesione wydatki;

               b)

               końcowe sprawozdanie techniczne zawierające:

                           (i)

                           przegląd przeprowadzonych działań oraz produktów i wyników programu z wykorzystaniem wskaźników, o których mowa w art. 22; oraz

                           (ii)

                           streszczenie do publikacji.

         5.   Badanie oceniające wyniki działań promocyjnych i informacyjnych, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza niezależny organ zewnętrzny. Organ ten korzysta ze wskaźników, o których mowa w art. 22.
   Artykuł 16
   Wypłaty dokonywane przez państwo członkowskie
   1.   Płatności okresowe i zaliczki określone w art. 13 i 14 nie mogą przekraczać łącznie 90 % kwoty całkowitego wkładu finansowego Unii, o którym mowa w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014.
   2.   Państwa członkowskie dokonują płatności przewidzianych w art. 14 i 15 w terminie 60 dni od dnia otrzymania wniosku o płatność, pod warunkiem że przeprowadzono wszystkie kontrole zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
   3.   W przypadku gdy konieczne są dalsze kontrole administracyjne lub kontrole na miejscu, o których mowa w art. 19 i 20, państwo członkowskie może przedłużyć termin określony w ust. 2, powiadamiając o tym organizację inicjującą.
   Artykuł 17
   Odrzucenie kosztów niekwalifikowalnych i odzyskiwanie nienależnych płatności
   1.   Podczas dokonywania płatności okresowej, płatności salda końcowego lub po dokonaniu tych płatności państwa członkowskie odrzucają wszelkie koszty uznane za niekwalifikowalne, w szczególności w wyniku kontroli przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
   2.   Organizacja inicjująca dokonuje zwrotu nienależnych płatności zgodnie z rozdziałem III sekcja 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 908/2014 (11).
   Zastosowanie ma stopa procentowa określona w art. 83 ust. 2 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 (12).

      SEKCJA 2

      Kontrola wdrażania programów i powiadomienia przekazywane przez państwa członkowskie

   Artykuł 18
   Kontrola procedury wyboru organów wdrażających
   Przed podpisaniem umowy, o której mowa w art. 10, państwa członkowskie sprawdzają, czy organy wdrażające wybrano zgodnie z procedurą konkursową przewidzianą w art. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/1829.
   Artykuł 19
   Kontrole administracyjne programów prostych
   1.   W trakcie kontroli administracyjnych państwa członkowskie systematycznie weryfikują wnioski o płatności, w szczególności sprawozdania towarzyszące wnioskom oraz kwalifikowalność kosztów zgodnie z art. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/1829.
   2.   Państwa członkowskie żądają wszelkich dodatkowych informacji, które uznają za niezbędne, i w stosownych przypadkach przeprowadzają dodatkowe kontrole, w szczególności gdy:

               a)

               wymagane sprawozdania nie zostały przedłożone lub są niekompletne;

               b)

               rewizja administracyjna poświadczenia sprawozdań finansowych nie zapewnia odpowiednich dowodów co do kwalifikowalności kosztów zgodnie z art. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/1829 i zgodności z obowiązkami, o których mowa w art. 12 ust. 2 niniejszego rozporządzenia; lub

               c)

               istnieją wątpliwości odnośnie do kwalifikowalności kosztów zadeklarowanych w sprawozdaniach finansowych.

         Artykuł 20
   Kontrole na miejscu programów prostych
   1.   Państwa członkowskie wybierają wnioski o płatność do skontrolowania na podstawie analizy ryzyka.
   Wyboru dokonuje się w sposób zapewniający, aby każdy program prosty poddawany był kontroli na miejscu co najmniej raz w trakcie jego wdrażania w okresie między wypłatą pierwszej płatności okresowej a wypłatą salda.
   2.   Kontrole na miejscu składają się z kontroli technicznych i księgowych w lokalach organizacji inicjującej oraz w stosownych przypadkach w lokalach organu wdrażającego. Państwa członkowskie weryfikują, czy:

               a)

               przedłożone informacje i dokumenty są dokładne;

               b)

               koszty zadeklarowano zgodnie z art. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/1829 i art. 12 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;

               c)

               wszystkie zobowiązania przewidziane w umowie, o której mowa w art. 10, zostały wypełnione;

               d)

               spełniono wymogi określone w art. 10 i 15 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014.

         Nie naruszając przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1848/2006 (13), państwo członkowskie informuje Komisję w jak najkrótszym terminie o każdej nieprawidłowości stwierdzonej w trakcie kontroli.
   Kontrole na miejscu mogą być ograniczone do próby obejmującej co najmniej 30 % kosztów kwalifikowalnych. Taka próba musi być wiarygodna i reprezentatywna.
   W przypadku wykrycia jakiejkolwiek niezgodności państwa członkowskie sprawdzają wszystkie dokumenty dotyczące zadeklarowanych kosztów lub ekstrapoluje się wyniki próby.
   3.   Państwa członkowskie sporządzają sprawozdanie obejmujące każdą kontrolę na miejscu. W sprawozdaniu tym wyraźnie określa się zakres i wyniki przeprowadzonych kontroli.
   Artykuł 21
   Powiadomienia przekazywane Komisji w przypadku programów prostych
   1.   W odniesieniu do wszystkich płatności dokonywanych w odniesieniu do programów prostych państwa członkowskie do dnia 15 lipca każdego roku powiadamiają Komisję o następujących danych obejmujących poprzedni rok kalendarzowy:

               a)

               wykonanie finansowe i wskaźniki produktu, o których mowa w art. 22;

               b)

               skutki programów ocenione z wykorzystaniem systemu wskaźników, o których mowa w art. 22;

               c)

               wyniki kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu przeprowadzonych zgodnie z art. 19 i 20.

         2.   Takie powiadomienie dokonywane jest elektronicznie przy użyciu udostępnionej przez Komisję specyfikacji technicznej dotyczącej transferu danych.
   ROZDZIAŁ IV

      PRZEPISY KOŃCOWE

   Artykuł 22
   System wskaźników na potrzeby oceny skutków programów informacyjnych i promocyjnych
   1.   Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne ramy na potrzeby oceny skutków programów informacyjnych i promocyjnych w oparciu o system wskaźników. System ten obejmuje następujące trzy zestawy wskaźników skuteczności działania: wskaźniki produktu, wskaźniki wyników i wskaźniki skutków.

               a)

               Wskaźniki produktu służą do pomiaru poziomu realizacji działań przewidzianych w każdym z programów.

               b)

               Wskaźniki wyników służą do pomiaru bezpośrednich, natychmiastowych skutków działań.

               c)

               Wskaźniki skutków służą do pomiaru korzyści wykraczających poza skutki natychmiastowe.

         2.   W każdej propozycji programu informacyjnego i promocyjnego przedłożonej Komisji przez organizację inicjującą określa się, które wskaźniki z każdego zestawu wskaźników skuteczności działania zostaną wykorzystane do oceny skutków tego programu. W stosownych przypadkach organizacja inicjująca korzysta ze wskaźników określonych w załączniku lub może użyć innych wskaźników, jeżeli może wykazać, że ze względu na charakter danego programu wskaźniki te są bardziej odpowiednie.
   Artykuł 23
   Wejście w życie
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 grudnia 2015 r. w odniesieniu do propozycji programów przedstawionych od dnia 1 grudnia 2015 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 7 października 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 56.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 3/2008 z dnia 17 grudnia 2007 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym i w krajach trzecich (Dz.U. L 3 z 5.1.2008, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 501/2008 z dnia 5 czerwca 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3/2008 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym i w krajach trzecich (Dz.U. L 147 z 6.6.2008, s. 3).

      (4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/1829 z dnia 23 kwietnia 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1144/2014 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym i w państwach trzecich (zob. s. 3 niniejszego Dziennika Urzędowego).

      (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549).

      (6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).

      (7)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 179/2014 z dnia 6 listopada 2013 r. uzupełniające rozporządzenie (UE) nr 228/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do rejestru podmiotów gospodarczych, kwoty pomocy z tytułu wprowadzania produktów do obrotu poza regionem, znaku graficznego, zwolnienia z przywozowych należności celnych w odniesieniu do niektórych sztuk bydła i finansowania niektórych środków odnoszących się do szczególnych środków w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów najbardziej oddalonych Unii Europejskiej (Dz.U. L 63 z 4.3.2014, s. 3).

      (8)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78 z 24.3.2009, s. 1).

      (9)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 299 z 8.11.2008, s. 25).

      (10)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz.U. L 255 z 28.8.2014, s. 18).

      (11)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 908/2014 z dnia 6 sierpnia 2014 r. ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, przepisów dotyczących kontroli, zabezpieczeń i przejrzystości (Dz.U. L 255 z 28.8.2014, s. 59).

      (12)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1).

      (13)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1848/2006 z dnia 14 grudnia 2006 r. dotyczące nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 595/91 (Dz.U. L 355 z 15.12.2006, s. 56).

      ZAŁĄCZNIK

         Wykaz wskaźników, o których mowa w art. 22, na potrzeby oceny skutków programów informacyjnych i promocyjnych

      W systemie wskaźników odnoszących się do działań podejmowanych przez organizacje inicjujące w ramach programów informacyjnych i promocyjnych niekoniecznie uwzględniono wszystkie czynniki, które mogą pojawiać się i oddziaływać na produkty, wyniki i skutki programu operacyjnego. W tym kontekście informacje dostarczane przez wskaźniki należy interpretować w świetle ilościowych i jakościowych informacji dotyczących innych kluczowych czynników przyczyniających się do powodzenia lub niepowodzenia we wdrażaniu programu.

                  1.

                  Wskaźniki produktu obejmują na przykład:

                              —

                              liczbę zorganizowanych wydarzeń,

                              —

                              liczbę spotów reklamowych wyemitowanych w telewizji/radiu lub opublikowanych reklam drukowanych lub internetowych,

                              —

                              liczbę komunikatów prasowych,

                              —

                              wielkość grupy docelowej, do której skierowane są konkretne działania (na przykład liczba specjalistów, którym przesłano materiały reklamowe),

                              —

                              liczbę subskrybentów biuletynu przesyłanego pocztą elektroniczną.

                  2.

                  Wskaźniki wyników obejmują na przykład:

                              —

                              liczbę specjalistów/ekspertów/importerów/konsumentów, którzy wzięli udział w wydarzeniach (takich jak: seminaria, warsztaty, degustacje itp.),

                              —

                              liczbę specjalistów/ekspertów/importerów/konsumentów, do których dotarły spoty reklamowe w telewizji/radiu/reklamy drukowane lub internetowe,

                              —

                              liczbę specjalistów/ekspertów/importerów/konsumentów, którzy wzięli udział w wydarzeniach i skontaktowali się z organizacją producentów/producentami,

                              —

                              liczbę nieodpłatnych artykułów opublikowanych w prasie w okresie objętym sprawozdaniem dotyczącym kampanii informacyjnej,

                              —

                              liczbę odwiedzających na stronie internetowej lub polubień na portalu Facebook,

                              —

                              wartość materiałów w mediach.

                  3.

                  Wskaźniki skutków obejmują na przykład:

                              —

                              tendencje w zakresie sprzedaży w danym sektorze w roku następującym po kampaniach promocyjnych w regionie, w którym kampanie te miały miejsce, w porównaniu z rokiem poprzednim i w porównaniu z ogólnymi tendencjami w zakresie sprzedaży na danym rynku,

                              —

                              tendencje w zakresie konsumpcji w odniesieniu do danego produktu w tym kraju,

                              —

                              wartość i wielkość unijnego wywozu promowanego produktu,

                              —

                              zmianę w udziale w unijnym rynku produktów,

                              —

                              tendencję w średniej cenie sprzedaży produktu wywożonego w państwie, w którym kampanie miały miejsce,

                              —

                              zmiana w poziomie rozpoznawalności logo unijnych systemów jakości,

                              —

                              zmiana w wizerunku unijnych produktów wysokiej jakości,

                              —

                              zwiększenie wiedzy na temat nieodłącznych wartości/innych zalet unijnych produktów rolnych, które to walory wymieniono w art. 3 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1144/2014,

                              —

                              wzrost zaufania konsumentów w następstwie wdrożenia programu,

                              —

                              zwrot z inwestycji.


title: Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 260/2013 z dnia 18 marca 2013 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1458/2007 wobec przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Socjalistycznej Republiki Wietnamu

text:
               22.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 82/10

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 260/2013
   z dnia 18 marca 2013 r.
   rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1458/2007 wobec przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Socjalistycznej Republiki Wietnamu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1), w szczególności jego art. 13,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   POSTĘPOWANIE

   1.1.   Przebieg procedury

               (1)

               W 1991 r. Rada nałożyła rozporządzeniem (EWG) nr 3433/91 (2) ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 16,9 % na przywóz zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, pochodzących, między innymi, z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) („produkt objęty dochodzeniem”).

               (2)

               W 1995 r. rozporządzeniem Rady (WE) nr 1006/95 (3) pierwotne cło ad valorem zostało zastąpione cłem specyficznym w wysokości 0,065 ECU za zapalniczkę.

               (3)

               W następstwie dochodzenia, wszczętego zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 („rozporządzenie podstawowe”), wyżej wspomniane środki zostały rozszerzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 192/1999 (4) na: 1) przywóz kieszonkowych zapalniczek gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu; i 2) przywóz niektórych zapalniczek do wielokrotnego napełniania pochodzących z ChRL lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu o wartości za sztukę niższej niż 0,15 EUR na granicy Wspólnoty, przed ocleniem.

               (4)

               W 2001 r. rozporządzeniem (WE) nr 1824/2001 (5) Rada potwierdziła ostateczne cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1006/95, rozszerzone rozporządzeniem (WE) nr 192/1999 („obowiązujące środki”) zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

               (5)

               W 2007 r. rozporządzeniem (WE) nr 1458/2007 (6) („rozporządzenie pierwotne”) Rada potwierdziła ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1824/2001 na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Środki te będą dalej zwane „środkami pierwotnymi”, a dochodzenie, które doprowadziło do wprowadzenia środków rozporządzeniem pierwotnym, będzie dalej zwane „dochodzeniem pierwotnym”.

               (6)

               W dniu 12 grudnia 2012 r. (7) Komisja opublikowała zawiadomienie o wygaśnięciu środków antydumpingowych.

               (7)

               Wraz z wygaśnięciem środków w dniu 13 grudnia 2012 r. zaprzestano rejestracji, w drodze rozporządzenia Komisji (UE) nr 1192/2012 (8), przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych z Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Wietnamu (zob. również motyw 14).

         1.2.   Wniosek

               (8)

               W dniu 17 kwietnia 2012 r. Komisja otrzymała wniosek złożony na podstawie art. 13 ust. 3 oraz art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego („wniosek”) o zbadanie możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych w odniesieniu do przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, pochodzących z ChRL, oraz objęcie rejestracją przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych z Socjalistycznej Republiki Wietnamu („Wietnam”), zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Wietnamu.

               (9)

               Wniosek został złożony przez przedsiębiorstwo Société BIC, unijnego producenta zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień.

               (10)

               Wniosek zawierał wystarczające dowody prima facie, że środki pierwotne były obchodzone poprzez działalność montażową w Wietnamie.

               (11)

               We wniosku wykazano, że po wprowadzeniu środków pierwotnych nastąpiła istotna zmiana struktury handlu w zakresie wywozu z ChRL i Wietnamu do Unii, która nie ma racjonalnych przyczyn lub ekonomicznego uzasadnienia poza wprowadzeniem środków pierwotnych. Ta zmiana struktury handlu wynikała rzekomo z dokonywania montażu zapalniczek w Wietnamie przy użyciu części pochodzących z ChRL.

               (12)

               Ponadto z dowodów prima facie wynika, że skutki naprawcze środków pierwotnych zostały osłabione zarówno pod względem zarówno ilości, jak i ceny. Dowody wskazują w szczególności, że zwiększenie przywozu z Wietnamu nastąpiło po cenach niższych od ceny niewyrządzającej szkody, ustalonej w dochodzeniu pierwotnym.

               (13)

               Ponadto istniały również wystarczające dowody prima facie na to, że ceny zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych z Wietnamu były dumpingowe w odniesieniu do wartości normalnej ustalonej podczas pierwotnego dochodzenia.

         1.3.   Wszczęcie postępowania

               (14)

               Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody prima facie pozwalające na wszczęcie dochodzenia zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego, Komisja wszczęła dochodzenie rozporządzeniem Komisji (UE) nr 548/2012 (9) („rozporządzenie wszczynające”). Na podstawie art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja, w drodze rozporządzenia wszczynającego, nakazała również organom celnym rejestrowanie przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych z Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Wietnamu.

         1.4.   Dochodzenie

               (15)

               Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu dochodzenia władze ChRL i Wietnamu, producentów eksportujących w tych państwach oraz zainteresowanych importerów unijnych i Société BIC (wnioskodawcę) – unijnego producenta reprezentującego ponad 75 % produkcji zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, w Unii Europejskiej.

               (16)

               Kwestionariusz przesłano do 70 producentów eksportujących w ChRL i 15 producentów eksportujących w Wietnamie, o których Komisja dowiedziała się z wniosku. Kwestionariusze wysłano również do wymienionych we wniosku 59 importerów w Unii. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w rozporządzeniu wszczynającym. Wszystkie strony poinformowano, że brak współpracy może spowodować zastosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego oraz oparcie ustaleń na dostępnych faktach.

               (17)

               Ośmiu z 15 znanych producentów eksportujących w Wietnamie zgłosiło się, jeden z nich stwierdził, że nie chce być uznawany za zainteresowaną stronę, ponieważ nie produkował produktu objętego dochodzeniem i nie dokonywał wywozu do Unii.

               (18)

               Następujących siedem przedsiębiorstw przedstawiło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, a w ich siedzibach przeprowadzono następnie wizyty weryfikacyjne:

                           —

                           Viet Giai Thanh Co. Ltd, Ho Chi Minh City,

                           —

                           Hoa Hung Co. Ltd, Tay Ninh Province,

                           —

                           Trung Lai Gas Lighter Manufacture Co. Ltd, Nghe An Province,

                           —

                           Textion Plastic Co. Ltd, Binh Duong Province,

                           —

                           Cherry Year Vietnam Lighter Manufacture Co. Ltd, Tay Ninh Province,

                           —

                           Huaxing Vietnam Manufacture Co. Ltd, Tay Ninh Province,

                           —

                           Top Field Enterprises Co. Ltd, Tay Ninh Province.

               (19)

               Żaden ze znanych producentów eksportujących w ChRL nie zgłosił się ani nie dostarczył odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

               (20)

               W odniesieniu do importerów – ośmiu z nich przedłożyło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, a sześć przedsiębiorstw zgłosiło się i stwierdziło, że nie chcą być uznawane za zainteresowane strony, ponieważ nie dokonywały przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień („produktu objętego dochodzeniem”), z Wietnamu do Unii. Pozostałe znane przedsiębiorstwa nie zgłosiły się.

               (21)

               Po wszczęciu dochodzenia dwóch importerów złożyło wnioski o przesłuchanie, które odbyło się we wrześniu 2012 r. Wskazani importerzy przedstawili również swoje uwagi na piśmie. W tych uwagach zakwestionowano podstawy wszczęcia dochodzenia w odniesieniu do zakresu produktu, wielkości przywozu, ekonomicznego uzasadnienia zmian w strukturze handlu, powodów stojących za złożeniem wniosku oraz sytuacji finansowej producenta unijnego, który przedłożył wniosek. Zdaniem dwóch importerów nie było wystarczających powodów do wszczęcia dochodzenia.

               (22)

               Komisja przedstawiła szczegółową odpowiedź na te uwagi i umożliwiła stronom wyrażenie opinii. Komisja wyjaśniła, dlaczego jej zdaniem wniosek zawierał wystarczające dowody prima facie uzasadniające wszczęcie dochodzenia. Opinie przedstawione przez wymienionych dwóch importerów nie wykazały braku wystarczających dowodów prima facie uzasadniających wszczęcie dochodzenia.

         1.5.   Okres objęty dochodzeniem

               (23)

               Okres objęty dochodzeniem trwał od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 marca 2012 r. („OD”). Dane dotyczące OD zgromadzono w celu zbadania między innymi domniemanej zmiany w strukturze handlu. Za okres sprawozdawczy od dnia 1 kwietnia 2011 r. do dnia 31 marca 2012 r. („OS”) zgromadzono bardziej szczegółowe dane w celu zbadania ewentualnego osłabienia skutków naprawczych środków i występowania dumpingu.

         2.   WYNIKI DOCHODZENIA

   2.1.   Uwagi ogólne

               (24)

               Zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ocenę występowania obchodzenia środków przeprowadzono, poddając kolejno analizie: ewentualne zmiany w strukturze handlu między ChRL, Wietnamem a Unią; wynikanie tej zmiany z praktyki, procesu lub prac niemających wystarczających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem; istnienie dowodów szkody lub osłabienia skutków naprawczych cła pod względem cen lub ilości produktu objętego dochodzeniem; istnienie dowodów występowania dumpingu w odniesieniu do wartości normalnych uprzednio ustalonych w dochodzeniu pierwotnym, w razie potrzeby zgodnie z art. 2 rozporządzenia podstawowego.

         2.2.   Produkt objęty postępowaniem i produkt objęty dochodzeniem

               (25)

               Produkt objęty postępowaniem jest taki sam jak produkt zdefiniowany w dochodzeniu pierwotnym: zapalniczki kieszonkowe gazowe jednorazowe, działające na krzemień, obecnie objęte kodem CN ex 9613 10 00 i pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej („produkt objęty postępowaniem”).

               (26)

               Dochodzeniem objęty jest taki sam produkt, jak ten określony w poprzednim motywie, ale wysyłany z Wietnamu, zgłoszony lub niezgłoszony jako pochodzący z Wietnamu, objęty obecnie tym samym kodem CN co produkt objęty postępowaniem („produkt objęty dochodzeniem”).

               (27)

               Dochodzenie wykazało, że zapalniczki kieszonkowe gazowe jednorazowe, działające na krzemień, zgodne z powyższą definicją, wywożone z ChRL do Unii oraz zapalniczki kieszonkowe gazowe jednorazowe, działające na krzemień, wysyłane z Wietnamu do Unii mają te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz te same zastosowania, a zatem są uważane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

         2.3.   Stopień współpracy i określenie wielkości obrotów handlowych

               (28)

               Jak wskazano w motywie 18, siedem przedsiębiorstw przedłożyło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. W OS łączna wielkość zgłoszonej sprzedaży zapalniczek do Unii zgodnie z wymienionymi odpowiedziami reprezentowała ponad 100 % łącznego zgłoszonego przywozu zapalniczek do Unii zgodnie z bazą danych Eurostatu Comext. Pomimo tego, że informacje dotyczące wielkości sprzedaży w odpowiedziach zostały uznane za niewiarygodne, jak wyjaśniono w poniższym motywie 29, stwierdzono, że jest to jednak pewna wskazówka na temat wysokiego poziomu współpracy oraz reprezentatywności przedsiębiorstw objętych dochodzeniem.

               (29)

               Podczas wizyt weryfikacyjnych przeprowadzonych na terenie siedmiu wietnamskich producentów eksportujących stwierdzono, że każdy z nich przedstawił informacje, które nie mogą zostać uznane za wiarygodne do celów ustaleń istotnych dla dochodzenia. W szczególności ustalono, że te siedem przedsiębiorstw podało błędną wielkość produkcji, przywozu części do zapalniczek i łącznej sprzedaży. Stwierdzono także, że część działalności odnoszącej się do produktu objętego dochodzeniem nie była ujęta w oficjalnych rachunkach oraz że niektóre rodzaje działalności montażowej były prowadzone przez nieoficjalnych podwykonawców. Ponadto pewne ilości przywozu części z ChRL nie zostały zgłoszone lub były błędnie podane, a część sprzedaży nie była księgowana na rachunkach przedsiębiorstw. W konsekwencji niemożliwe było wiarygodne określenie, w szczególności, łącznej produkcji i łącznej wielkości sprzedaży przedsiębiorstw objętych postępowaniem ani uzgodnienie rzeczywistych cen sprzedaży produktu objętego dochodzeniem i kosztów dotyczących podstawowych surowców, takich jak gaz, z danymi przedstawionymi w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu.

               (30)

               Mając na uwadze sytuację określoną w motywie 29, producenci eksportujący zostali poinformowani, że zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego zamierzano oprzeć ustalenia i wnioski z dochodzenia na podstawie najlepszych dostępnych faktów. Stronom umożliwiono przedstawienie opinii oraz złożenie wyjaśnień ustnych, jeżeli przedłożyły odpowiedni wniosek. Każda strona otrzymała indywidualne pismo wskazujące konkretne i szczegółowe ustalenia, które doprowadziły do wniosku, że przedstawione dane nie mogły być uważane za wiarygodne i nie nadawały się do ustalenia faktów niezbędnych dla dochodzenia.

               (31)

               Dwóch producentów eksportujących nie przedstawiło uwag w sprawie zamiaru stosowania art. 18 rozporządzenia podstawowego. Pozostałych pięciu producentów eksportujących, obejmujących dwa indywidualne przedsiębiorstwa i jedną grupę trzech przedsiębiorstw, złożyło wnioski o przesłuchania, które rozpatrzono pozytywnie, a przesłuchania przeprowadzono w listopadzie 2012 r. Wskazani producenci eksportujący złożyli również swoje uwagi na piśmie. Zakwestionowali oni zamiar Komisji dotyczący nieuwzględnienia danych, które zostały przez nich przedstawione, oraz ewentualnego stwierdzenia występowania obchodzenia środków na podstawie najlepszych dostępnych faktów.

               (32)

               Czterech producentów eksportujących nie zakwestionowało tego, że przedstawione przez nich informacje nie były pełne lub wiarygodne, i uznało rozbieżności na swoich rachunkach, a także fakt, że nie wszystkie operacje zostały ujawnione lub zapisane w księgach. Jednak stwierdzili oni, że różnice dotyczyły wyłącznie ich sprzedaży krajowej i nie miały żadnego wpływu na sprzedaż eksportową. Jedna ze stron utrzymywała, że jej księgi uległy zniszczeniu w wyniku pożaru, co wyjaśnia braki w dostępnych informacjach. Wskazani producenci twierdzili również, że ilość gazu zawarta w zapalniczkach została błędnie oszacowana przez Komisję i dlatego ustalenia dotyczące wielkości produkcji nie były prawidłowe. Jedno przedsiębiorstwo wskazało, że rozbieżności w konsumpcji gazu wynikają z zamierzonego wypuszczania gazu z zapalniczek w cieplejszych miesiącach. Strony te nie mogły jednak przedstawić żadnych uzasadnionych dowodów na poparcie swoich stwierdzeń.

               (33)

               Wymienione przedsiębiorstwa twierdziły również, że w pełni współpracowały i nie zataiły żadnych informacji dotyczących ich działalności. Przyznały, że ich odpowiedzi nie były pełne, lecz zdecydowanie zaprzeczyły, że przedłożyły nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje. Ich zdaniem same nieujawnione i niemożliwe do zweryfikowania dane nie stanowią dowodu obchodzenia środków, a Komisja nie wykazała, na podstawie dowodów, obchodzenia środków.

               (34)

               Chociaż przedsiębiorstwa te nie przedłożyły pełnych i prawidłowych danych dotyczących ich działalności, Komisja wykorzystała alternatywne metody, takie jak konsumpcja surowców, aby powiązać podstawowe dane przedstawione w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu z informacjami przedłożonymi i uzyskanymi podczas wizyt weryfikacyjnych na miejscu. Te alternatywne metody, nawet jeżeli były one oczywiście mniej dokładne od rzeczywistych danych, wykazały, że przedłożone informacje nie były wiarygodne. Przykładowo dane dotyczące wielkości produkcji wykazały, iż zgłoszona przez przedsiębiorstwa wielkość produkcji nie odpowiadała konsumpcji surowców.

               (35)

               Komisja uważa, że brak wiarygodnych rejestrów danych, zatajenie informacji istotnych dla dochodzenia oraz przedłożenie nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji doprowadziły do uznania tych danych za niewiarygodne w wyniku procesu weryfikacyjnego.

               (36)

               W świetle powyższych faktów ustalenia dotyczące przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, z Wietnamu do Unii musiały zostać dokonane na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W konsekwencji, aby zapewnić prawidłowy przebieg dochodzenia pomimo nieprzedłożenia wymaganych informacji przez strony, Komisja zastąpiła niemożliwe do zweryfikowania dane przedstawione przez producentów wietnamskich innymi dostępnymi danymi, takimi jak dane z bazy Eurostatu Comtext, w celu określenia całkowitej wielkości przywozu z Wietnamu do Unii, oraz dane dotyczące kosztów przedstawione we wniosku do ustalenia udziału części z Chin (zob. poniższy motyw 50).

               (37)

               Chińscy producenci eksportujący nie współpracowali. W związku z powyższym ustalenia w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem do Unii i wywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, z ChRL do Wietnamu musiały opierać się na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Przedstawione we wniosku dane statystyczne ONZ Comtrade wykorzystano do określenia łącznej wielkości wywozu z ChRL do Wietnamu.

         2.4.   Zmiana struktury handlu

               (38)

               Przywóz produktu objętego postępowaniem z ChRL zmniejszył się w 1991 r., gdy środki zostały wprowadzone po raz pierwszy. Przywóz utrzymywał się na niskim poziomie w całym okresie kolejnych zmian i rozszerzeń środków w latach 1995, 1999, 2001 i 2007.

               (39)

               Przywóz zapalniczek z ChRL między dniem 1 stycznia 2008 r. a dniem 31 marca 2012 r. był zasadniczo stabilny pod względem wielkości i wynosił około 50 mln sztuk w 2008 i 2009 r., 70 mln sztuk w 2010 r. oraz 60 mln sztuk w 2011 r. i OS. Jednakże przywóz ten obejmował tylko zapalniczki do wielokrotnego napełniania i piezoelektryczne, które nie były objęte środkami.

               (40)

               Przywóz produktu objętego dochodzeniem z Wietnamu wzrastał na przestrzeni lat. O ile w 1997 r. produkt objęty dochodzeniem nie był praktycznie w ogóle przywożony z Wietnamu do Unii, od 2007 r. nastąpił szybki wzrost wielkości przywozu produktu objętego dochodzeniem.

               (41)

               W OS przywóz z Wietnamu reprezentował 84 % łącznego przywozu do Unii.

                  Przywóz zapalniczek jednorazowych z Wietnamu do Unii w % łącznego przywozu

                           2008

                           2009

                           2010

                           2011

                           OS

                           Udział w rynku

                           80 %

                           84 %

                           83 %

                           84 %

                           84 %

                              Źródło: dane statystyczne przedstawione we wniosku.

               (42)

               Części do zapalniczek działających na krzemień były wywożone z ChRL do Wietnamu podczas OD. Wietnam jest najważniejszym państwem przeznaczenia dla wywozu części do zapalniczek, działających na krzemień, z ChRL. Zgodnie z danymi statystycznymi przedłożonymi we wniosku wywóz części do zapalniczek z ChRL do Wietnamu wzrósł znacząco od 1999 r. W 1999 r. wywóz części do zapalniczek z ChRL do Wietnamu był na poziomie niższym niż 3 % łącznego wywozu, natomiast w 2010 r. Wietnam stał się pierwszym państwem przeznaczenia dla wywozu części do zapalniczek z udziałem wynoszącym 26 % przywozu. Pod względem wielkości odpowiada to wzrostowi z mniej niż 50 mln do 200 mln gotowych zapalniczek.

               (43)

               Jako że informacje przedstawione przez producentów wietnamskich nie mogły zostać uwzględnione, niemożliwe było uzyskanie wiarygodnych danych na temat poziomu rzeczywistej produkcji zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień.

         2.5.   Wnioski dotyczące zmiany struktury handlu

               (44)

               Ogólny spadek wywozu z ChRL do Unii i równoległy wzrost wywozu z Wietnamu do Unii od 2007 r. oraz znaczący wzrost wywozu części do zapalniczek z ChRL do Wietnamu od 1999 r. stanowiły zmianę struktury handlu między ChRL i Wietnamem, z jednej strony, a Unią, z drugiej strony.

         2.6.   Charakter praktyki związanej z obchodzeniem środków

               (45)

               Art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zawiera wymóg, zgodnie z którym zmiana struktury handlu powinna wynikać z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia poza nałożonym cłem. Praktyka, proces lub prace obejmują m.in. montaż części w ramach działalności montażowej w państwie trzecim. W tym celu istnienie działalności montażowej ustala się zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

               (46)

               Jak wskazano powyżej, brak wiarygodnych rejestrów danych i zatajenie informacji istotnych dla dochodzenia doprowadziły do zastosowania art. 18 rozporządzenia podstawowego. Ustalenie, czy działalność montażowa w Wietnamie mogła być uznana za obchodzenie środków, musiało być oparte na dostępnych faktach.

               (47)

               W toku dochodzenia ustalono, że obchodzenie środków wynika z działalności montażowej w przedsiębiorstwach wietnamskich, które prowadzą działalność w ścisłej współpracy z przedsiębiorstwami zarejestrowanymi w ChRL i Hongkongu. Większość spółpracujących wietnamsckich producentów jest własnością przedsiębiorstw z Chin i Hongkongu. Również zarząd przedsiębiorstw wietnamskich składa się w dużym stopniu z chińskich pracowników, którzy pracowali wcześniej dla producentów zapalniczek w ChRL.

               (48)

               Wietnamscy producenci dokonują przywozu części do zapalniczek z ChRL za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw zarejestrowanych w Hongkongu. Niektórzy wietnamscy producenci prowadzą działalność w ramach umów o przetwarzanie ze zleceniodawcami z Chin lub Hongkongu. Na podstawie tych umów chiński zleceniodawca dostarcza części do zapalniczek i tworzywo sztuczne przedsiębiorstwu wietnamskiemu oraz sprzedaje gotowe zapalniczki. Nawet jeżeli nie zawarto takich umów o przetwarzanie, zapalniczki produkowane w Wietnamie są zazwyczaj sprzedawane przedsiębiorstwom w Hongkongu, które są odpowiedzialne za stosunki handlowe z importerami w Unii.

               (49)

               Z uwagi na niewiarygodność informacji przedstawionych przez producentów wietnamskich niemożliwe było ustalenie, czy wymogi dotyczące progów procentowych określone w art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego są spełnione. Niemożliwe było zweryfikowanie, czy części do zapalniczek pochodzące z ChRL stanowią więcej czy też mniej niż 60 % łącznej wartości gotowych zapalniczek oraz czy wartość dodana do sprowadzonych części była wyższa czy też niższa od 25 % kosztów produkcji.

               (50)

               Wobec braku wiarygodnych informacji od producentów wietnamskich ustalenia muszą być dokonane na podstawie dostępnych faktów. Informacje przedstawione we wniosku wskazują, iż części do zapalniczek pochodzące z ChRL stanowią między 60 % a 70 % łącznej wartości oraz że wartość dodana do sprowadzonych części odpowiada 12 % kosztów produkcji. Wskazane wartości zostały ustalone na podstawie porównywalnych kosztów produkcji producenta zlokalizowanego w ChRL. Te obliczenia są uważane za prawidłowe i odzwierciedlające podział kosztów w Wietnamie, ponieważ stosowane części do zapalniczek i surowce są takie same w ChRL i w Wietnamie. Wszelkie dostosowania ze względu na niższe koszty lokalne w Wietnamie doprowadziłyby do jeszcze większego udziału chińskiej wartości dodanej w gotowych zapalniczkach.

         2.7.   Niewystarczająca racjonalna przyczyna lub ekonomiczne uzasadnienie inne niż nałożenie cła antydumpingowego

               (51)

               W ramach dochodzenia nie ujawniono żadnej innej racjonalnej przyczyny lub ekonomicznego uzasadnienia dla działalności montażowej poza unikaniem środków pierwotnych wprowadzonych wobec produktu objętego postępowaniem. Producenci wietnamscy stwierdzili, że przyczyną przeniesienia produkcji były niższe koszty pracy w Wietnamie, ale to stwierdzenie nie zostało uzasadnione. W każdym razie ogólna różnica kosztów pracy nie stanowiłaby wyjaśnienia dla przeniesienia do Wietnamu produkcji konkretnego sektora (zapalniczek), podczas gdy produkcja w innych sektorach, na przykład w sektorze części do zapalniczek, nadal ma miejsce w ChRL.

         2.8.   Szkoda lub osłabienie skutków naprawczych cła antydumpingowego

               (52)

               Ponieważ istnienie szkody zostało omówione w rozporządzeniu pierwotnym, zakres obecnego dochodzenia obejmuje ocenę tego, czy środki naprawcze obowiązujących ceł są osłabiane pod względem cen lub ilości produktu podobnego

               (53)

               W celu przeprowadzenia oceny, czy przywożony produkt objęty dochodzeniem osłabił pod względem ilości i cen skutki naprawcze środków pierwotnych wprowadzonych względem przywozu produktu objętego postępowaniem, wykorzystano bazę danych Eurostatu Comext jako najlepsze dostępne dane dotyczące ilości i cen w odniesieniu do przywozu z Wietnamu. Ustalone w ten sposób ceny porównano z poziomem usuwającym szkodę określonym dla producentów unijnych w motywie 63 rozporządzenia (WE) nr 1006/95.

               (54)

               Wzrost przywozu z Wietnamu do Unii z 0,6 % przywozu unijnego w 1998 r. do 80 % w 2008 r. (początek OD) i do 84 % przywozu unijnego w OS (koniec OD) – zob. tabela w pkt 2.4 –- został uznany za znaczący pod względem ilości. W tym samym okresie przywóz z ChRL do Unii zmniejszył się znacząco z 30 % do 10 % udziału w łącznym przywozie.

               (55)

               Porównanie poziomu usuwającego szkodę określonego w dochodzeniu pierwotnym ze średnią ważoną ceną eksportową zgłoszonego wietnamskiego wywozu wykazało istotne zaniżenie cen. W związku z tym stwierdzono, że skutki naprawcze cła, jak wskazano w rozporządzeniu pierwotnym, zostały osłabione zarówno pod względem ilości, jak i ceny.

         2.9.   Dowód dumpingu

               (56)

               Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy istnieją dowody na istnienie dumpingu, poprzez porównanie wartości normalnej uprzednio ustalonej w dochodzeniu pierwotnym z cenami eksportowymi w Wietnamie.

               (57)

               W rozporządzeniu pierwotnym wartość normalna została ustalona na podstawie cen w Brazylii, którą w ramach tamtego dochodzenia uznano za odpowiednie państwo o gospodarce rynkowej, analogiczne do ChRL.

               (58)

               Ceny eksportowe w Wietnamie zostały ustalone na podstawie dostępnych faktów, tj. średniej ceny eksportowej zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, stosowanej podczas OS, według bazy danych Eurostatu Comext. Wykorzystanie dostępnych faktów było spowodowane przedstawieniem przez wietnamskich producentów niewiarygodnych informacji na temat produktu objętego dochodzeniem.

               (59)

               Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, wzięto pod uwagę, w formie dostosowań, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Wprowadzono dostosowania dotyczące różnic w zakresie kosztów transportu, ubezpieczenia i pakowania. Zważywszy, że nie uzyskano wiarygodnych informacji od producentów w Wietnamie i w ChRL, dostosowania musiały zostać określone na podstawie najlepszych dostępnych faktów. W związku z powyższym dostosowania dotyczące wymienionych kosztów oparto na wartości procentowej obliczonej jako stosunek całkowitych kosztów transportu, ubezpieczenia i pakowania do wartości sprzedaży do Unii na warunkach dostawy CIF, podanej przez współpracujących chińskich producentów eksportujących w dochodzeniu pierwotnym.

               (60)

               Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego dumping obliczono poprzez porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej w rozporządzeniu pierwotnym i odpowiadających średnich ważonych cen eksportowych zgłoszonego wietnamskiego wywozu w OS dotyczącym obecnego dochodzenia – zgodnie z bazą danych Comext – wyrażonych jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem.

               (61)

               Porównanie średniej ważonej wartości normalnej i średnich ważonych cen eksportowych, po dostosowaniach wyjaśnionych w powyższym motywie 59, wykazało istnienie znaczącego dumpingu.

         2.10.   Uwagi do ujawnionych ustaleń

               (62)

               Po ujawnieniu ustaleń grupa zainteresowanych podmiotów, złożona z wietnamskich producentów i unijnych importerów, pomimo przyznania, iż przedmiotowe środki bezpośrednio ich nie dotyczą, zgłosiła uwagi do ustaleń z dochodzenia. Podmioty te twierdziły, że nie zostały przedstawione świadomie żadne błędne informacje, że Komisja nie znalazła bezpośrednich dowodów na obchodzenie środków i że nie można było osiągnąć skutków naprawczych poprzez retroaktywne nałożenie środków, na co dowodem było nieprzedłużenie środków pierwotnych w stosunku do ChRL. Według nich nieprzedłużenie środków pierwotnych w stosunku do ChRL oparte było na ustaleniach dotyczących tego samego okresu, co stwierdzenie, że praktyki obchodzenia osłabiają skutki naprawcze środków pierwotnych. Kwestionowały one ponadto zamierzone skutki rozszerzenia środków, które wygasły w grudniu 2012 r., i jego celowość ze względu na interes Unii. Rozszerzenie środków nie przyniosłoby ich zdaniem korzyści przemysłowi unijnemu i zaszkodziłoby jedynie unijnym importerom.

               (63)

               Po przedstawieniu i przyjęciu ważnego wniosku o wszczęcie dochodzenia dotyczącego obchodzenia środków Komisja ma prawny obowiązek przeprowadzić w tej sprawie szczegółowe dochodzenie i, jeśli to uzasadnione, podjąć odpowiednie działania. W tym przypadku stwierdzono, że spełnione były wszystkie zawarte w art. 13 rozporządzenia podstawowego warunki do stwierdzenia, że obchodzenie środków miało miejsce. W związku z powyższym należało w odpowiedni sposób rozszerzyć te środki na przywóz z Wietnamu.

               (64)

               Oceniając, czy praktyki obchodzenia środków osłabiają skutki naprawcze środków pierwotnych, Komisja musi opierać swoją analizę na rozwoju sytuacji po nałożeniu tych środków i bierze pod uwagę ustalenia z pierwotnego dochodzenia, na podstawie których określono skutki naprawcze. Ocena potrzeby wszczęcia przeglądu wygaśnięcia jest natomiast dokonywana w oparciu o prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia w przyszłości dumpingu i szkody, na podstawie ustaleń dotyczących innego okresu. Dlatego też w przeciwieństwie do tego, co twierdziły zainteresowane strony, te dwa ustalenia nie dotyczą tego samego okresu. Odnośnie do twierdzenia, że skutki rozszerzenia środków odczuliby tylko importerzy unijni, a nie byłoby korzyści dla przemysłu unijnego, zgodność nałożenia środków z interesem Unii potwierdzona została w dochodzeniu pierwotnym. Zgodnie z art. 13 rozporządzenia pierwotnego rozszerzenie skutków naprawczych środków pierwotnych przeciwko praktyce obchodzenia środków jest w tym względzie uzasadnione dopóty, dopóki obowiązują środki pierwotne. Celem rozszerzenia środków nie jest w każdym razie karanie stron, ale skorygowanie zakłócających rynek unijny skutków obchodzącego obowiązujące środki przywozu towarów po cenach dumpingowych z Wietnamu, poprzez wprowadzenie równych warunków konkurencji w odniesieniu do cen i ilości takiego przywozu. W każdym przypadku twierdzenie, iż rozszerzenie środków będzie miało skutki jedynie dla importerów, nie jest poparte żadnymi dowodami ani analizą.

               (65)

               Inna zainteresowana strona, importer, przekazała uwagi na temat dochodzenia, twierdząc, że nie została poinformowana o wszczęciu dochodzenia w sprawie obchodzenia środków. W tym względzie należy zauważyć, że strona ta nie była Komisji znana przed wszczęciem dochodzenia i że zawiadomienie o wszczęciu zostało podane do wiadomości publicznej poprzez opublikowanie w Dzienniku Urzędowym.

               (66)

               Zgłosił się jeszcze inny importer, który oświadczył, że w ciągu sześciu miesięcy przedstawi dowody świadczące o tym, że dokonywany przez niego przywóz zapalniczek nie stanowił obchodzenia środków. Komisja zwraca uwagę na fakt, że wszystkie zainteresowane strony wezwane zostały w zawiadomieniu o wszczęciu do przedstawienia dowodów w trakcie dochodzenia (zob. w szczególności motywy 10, 19 i 20 oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 548/2012). Komisja musi zakończyć dochodzenie w ustawowym terminie 9 miesięcy i dlatego nie może na obecnym etapie przyjmować dodatkowych dokumentów.

         3.   ŚRODKI

               (67)

               Uwzględniając powyższe fakty, stwierdzono, że ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, pochodzących z ChRL, było obchodzone poprzez działalność montażową w Wietnamie, w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego.

               (68)

               Zgodnie z art. 13 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego środki pierwotne wprowadzone wobec przywozu produktu objętego postępowaniem powinny zostać rozszerzone na przywóz produktu objętego dochodzeniem, tj. tego samego produktu, lecz wysyłanego z Wietnamu, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Wietnamu.

               (69)

               Wobec braku współpracy w toku niniejszego dochodzenia środki, które mają zostać rozszerzone, to środki określone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1458/2007, tj. ostateczne cło antydumpingowe wynoszące 0,065 EUR za zapalniczkę.

               (70)

               Zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, które stanowią, że wszelkie rozszerzone środki należy stosować do przywozu produktów wwożonych do Unii, objętych rejestracją wprowadzoną rozporządzeniem wszczynającym, cło należy pobierać od tego zarejestrowanego przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych z Wietnamu. Mając na uwadze, że środki pierwotne wygasły w dniu 13 grudnia 2012 r., a rejestrację zakończono w tym samym dniu, pobór ceł zostanie przeprowadzony tylko do wymienionej daty.

         4.   WNIOSKI O ZWOLNIENIE

               (71)

               Siedem przedsiębiorstw z Wietnamu, które przesłały odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, złożyło wnioski o przyznanie zwolnienia z ewentualnych rozszerzonych środków zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

               (72)

               Ustalono, że wymienione siedem przedsiębiorstw przekazało informacje nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd. Zgodnie z art. 18 ust. 4 rozporządzenia podstawowego przedsiębiorstwa te zostały poinformowane o zamiarze odrzucenia przedstawionych przez nie informacji i otrzymały możliwość przedstawienia dalszych wyjaśnień w wyznaczonym terminie.

               (73)

               Dalsze wyjaśnienia złożone przez te przedsiębiorstwa nie doprowadziły do zmiany wniosków. W związku z tym, zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, ustalenia w odniesieniu do tych przedsiębiorstw oparto na dostępnych faktach.

               (74)

               Zważywszy na rodzaj nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji, jak wskazano powyżej, można było, zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, nie przyznać zwolnień, o które wniosło wymienione siedem przedsiębiorstw.

         5.   UJAWNIENIE USTALEŃ

               (75)

               Zainteresowane strony zostały poinformowane o najważniejszych faktach i względach prowadzących do powyższych wniosków oraz zaproszone do przedstawienia swoich uwag. Uwagi przedstawione przez strony ustnie lub na piśmie zostały rozpatrzone. Żaden z przedstawionych argumentów nie doprowadził do zmiany ustaleń,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   1.   Ostateczne cło antydumpingowe nałożone na mocy art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1458/2007 wobec przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych z Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Wietnamu, obecnie objętych kodem CN ex 9613 10 00.
   2.   Cło rozszerzone na mocy ust. 1 niniejszego artykułu pobiera się od przywozu wysyłanego z Wietnamu od dnia 27 czerwca 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r., zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Wietnamu, zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia (UE) nr 548/2012 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009.
   3.   O ile nie postanowiono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 18 marca 2013 r.

            W imieniu Rady

         S. COVENEY

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (2)  Dz.U. L 326 z 28.11.1991, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 101 z 4.5.1995, s. 38.

      (4)  Dz.U. L 22 z 29.1.1999, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 248 z 18.9.2001, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 326 z 12.12.2007, s. 1.

      (7)  Dz.U. C 382 z 12.12.2012, s. 12.

      (8)  Dz.U. L 340 z 13.12.2012, s. 37.

      (9)  Dz.U. L 165 z 26.6.2012, s. 37.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1930 z dnia 4 listopada 2016 r. w sprawie zatwierdzenia chlorokrezolu jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych należących do grup produktowych 1, 2, 3, 6 i 9 (Tekst mający znaczenie dla EOG )

text:
               5.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 299/29

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/1930
   z dnia 4 listopada 2016 r.
   w sprawie zatwierdzenia chlorokrezolu jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych należących do grup produktowych 1, 2, 3, 6 i 9
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (1), w szczególności jego art. 89 ust. 1 akapit trzeci,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1062/2014 (2) ustanowiono wykaz istniejących substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego zatwierdzenia do stosowania w produktach biobójczych. Wykaz ten obejmuje chlorokrezol.

               (2)

               Chlorokrezol oceniono pod kątem zastosowania w produktach należących do grupy produktowej 1 „Higiena ludzi”, grupy produktowej 2 „Środki dezynfekcyjne lub glonobójcze nieprzeznaczone do bezpośredniego stosowania wobec ludzi ani zwierząt”, grupy produktowej 3 „Higiena weterynaryjna”, grupy produktowej 6 „Środki do konserwacji produktów podczas przechowywania” oraz grupy produktowej 9 „Produkty stosowane do konserwacji włókien, skóry, gumy i materiałów polimerowych”, które to grupy opisano w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

               (3)

               Francja została wyznaczona jako właściwy organ oceniający i w dniach 8 października 2013 r., 15 listopada 2013 r. i 18 grudnia 2013 r. przedłożyła sprawozdania z oceny wraz z zaleceniami.

               (4)

               Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1062/2014 w dniu 13 kwietnia 2016 r. Komitet ds. Produktów Biobójczych wydał opinie Europejskiej Agencji Chemikaliów, uwzględniając wnioski właściwego organu oceniającego.

               (5)

               Na podstawie tych opinii można oczekiwać, że produkty biobójcze należące do grup produktowych 1, 2, 3, 6 i 9 oraz zawierające chlorokrezol spełniają kryteria ustanowione w art. 19 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 528/2012, o ile przestrzegane będą określone specyfikacje i warunki dotyczące ich stosowania.

               (6)

               Należy zatem zatwierdzić chlorokrezol do stosowania w produktach biobójczych należących do grup produktowych 1, 2, 3, 6 i 9, z zastrzeżeniem przestrzegania określonych specyfikacji i warunków.

               (7)

               Należy przewidzieć odpowiedni okres, zanim substancja czynna zostanie zatwierdzona, aby umożliwić zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymagań.

               (8)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Zatwierdza się chlorokrezol jako substancję czynną przeznaczoną do stosowania w produktach biobójczych należących do grup produktowych 1, 2, 3, 6 i 9, z zastrzeżeniem przestrzegania specyfikacji i warunków określonych w załączniku.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 4 listopada 2016 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1062/2014 z dnia 4 sierpnia 2014 r. w sprawie programu pracy, którego celem jest systematyczne badanie wszystkich istniejących substancji czynnych zawartych w produktach biobójczych, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 (Dz.U. L 294 z 10.10.2014, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK

                  Nazwa zwyczajowa

                  Nazwa IUPAC
                  Numery identyfikacyjne

                  Minimalny stopień czystości substancji czynnej (1)

                  Data zatwierdzenia

                  Data wygaśnięcia zatwierdzenia

                  Grupa produktowa

                  Warunki szczegółowe

                  Chlorokrezol

                  Nazwa IUPAC:
                  4-chloro-3-metylofenol
                  Nr WE: 200-431-6
                  Nr CAS: 59-50-7

                  99,8 % (w/w)

                  1 maja 2018 r.

                  30 kwietnia 2028 r.

                  1

                  Udzielanie pozwoleń na produkty biobójcze podlega następującym warunkom:
                  W ocenie produktu szczególną uwagę zwraca się na narażenie, ryzyko i skuteczność związane z wszelkimi zastosowaniami objętymi wnioskiem o udzielenie pozwolenia, lecz nieuwzględnionymi w ocenie ryzyka substancji czynnej na poziomie unijnym.

                  2

                  Udzielanie pozwoleń na produkty biobójcze podlega następującym warunkom:

                              1)

                              w ocenie produktu szczególną uwagę zwraca się na narażenie, ryzyko i skuteczność związane z wszelkimi zastosowaniami objętymi wnioskiem o udzielenie pozwolenia, lecz nieuwzględnionymi w ocenie ryzyka substancji czynnej na poziomie unijnym;

                              2)

                              z uwagi na ryzyko stwierdzone w odniesieniu do ocenianych zastosowań w ocenie produktu szczególną uwagę należy zwrócić na:

                                          a)

                                          użytkowników przemysłowych i profesjonalnych;

                                          b)

                                          dzieci w odniesieniu do produktów stosowanych w obiektach prywatnych i zbiorowych.

                  3

                  Udzielanie pozwoleń na produkty biobójcze podlega następującym warunkom:

                              1)

                              w ocenie produktu szczególną uwagę zwraca się na narażenie, ryzyko i skuteczność związane z wszelkimi zastosowaniami objętymi wnioskiem o udzielenie pozwolenia, lecz nieuwzględnionymi w ocenie ryzyka substancji czynnej na poziomie unijnym;

                              2)

                              z uwagi na ryzyko stwierdzone w odniesieniu do ocenianych zastosowań w ocenie produktu szczególną uwagę należy zwrócić na:

                                          a)

                                          użytkowników profesjonalnych;

                                          b)

                                          glebę;

                              3)

                              w odniesieniu do produktów, które mogą powodować pozostałości w żywności lub paszy, należy zweryfikować, czy zachodzi potrzeba ustalenia nowych lub zmiany obecnych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 (2) lub rozporządzeniem (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady (3), oraz przyjąć wszelkie stosowne środki ograniczające ryzyko, aby zapewnić nieprzekraczanie obowiązujących najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości.

                  6

                  Udzielanie pozwoleń na produkty biobójcze podlega następującym warunkom:

                              1)

                              w ocenie produktu szczególną uwagę zwraca się na narażenie, ryzyko i skuteczność związane z wszelkimi zastosowaniami objętymi wnioskiem o udzielenie pozwolenia, lecz nieuwzględnionymi w ocenie ryzyka substancji czynnej na poziomie unijnym;

                              2)

                              z uwagi na ryzyko stwierdzone w odniesieniu do ocenianych zastosowań w ocenie produktu szczególną uwagę należy zwrócić na:

                                          a)

                                          użytkowników profesjonalnych podczas wytwarzania produktu, który ma zostać zakonserwowany, i podczas stosowania zakonserwowanego produktu przy produkcji papieru;

                                          b)

                                          niemowlęta raczkujące po powierzchni, która była czyszczona z użyciem zakonserwowanego produktu.

                  9

                  Udzielanie pozwoleń na produkty biobójcze podlega następującym warunkom:

                              1)

                              w ocenie produktu szczególną uwagę zwraca się na narażenie, ryzyko i skuteczność związane z wszelkimi zastosowaniami objętymi wnioskiem o udzielenie pozwolenia, lecz nieuwzględnionymi w ocenie ryzyka substancji czynnej na poziomie unijnym;

                              2)

                              z uwagi na ryzyko stwierdzone w odniesieniu do ocenianych zastosowań w ocenie produktu szczególną uwagę należy zwrócić na użytkowników profesjonalnych.

         (1)  Czystość wskazana w tej kolumnie oznacza minimalny stopień czystości substancji czynnej ocenionej zgodnie z art. 89 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Substancja czynna w produkcie wprowadzanym do obrotu może posiadać taki sam lub inny stopień czystości, jeśli udowodniono, że jest ona równoważna pod względem technicznym z ocenioną substancją czynną.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 11).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę Rady 91/414/EWG (Dz.U. L 70 z 16.3.2005, s. 1).