title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 366/2012 z dnia 27 kwietnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 w zakresie wartości progowych dla dodatkowych należności celnych za ogórki i czereśnie

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 116/10

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 366/2012
   z dnia 27 kwietnia 2012 r.
   zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 w zakresie wartości progowych dla dodatkowych należności celnych za ogórki i czereśnie
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1), w szczególności jego art. 143 lit. b) w związku z jego art. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (2) przewiduje nadzór nad przywozem produktów wymienionych w załączniku XVIII do tego rozporządzenia. Nadzór ten prowadzi się zgodnie z zasadami określonymi w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (3).

               (2)

               W celu zastosowania art. 5 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa (4) zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej i na podstawie ostatnich danych dotyczących lat 2009, 2010 i 2011 należy zmienić wartości progowe dodatkowych opłat celnych za ogórki od dnia 1 maja i za czereśnie od dnia 21 maja 2012 r.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011.

               (4)

               Ze względu na konieczność zagwarantowania, że środek ten będzie mieć zastosowanie możliwie jak najszybciej po udostępnieniu aktualnych danych, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania.

               (5)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Załącznik XVIII do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 27 kwietnia 2012 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 336 z 23.12.1994, s. 22.

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK XVIII
            DODATKOWE NALEŻNOŚCI PRZYWOZOWE: TYTUŁ IV, ROZDZIAŁ I, SEKCJA 2
            Bez uszczerbku dla zasad interpretacji Nomenklatury scalonej przedstawione opisy produktów mają charakter wyłącznie orientacyjny. Do celów niniejszego załącznika zakres stosowania dodatkowych należności celnych określony jest przez zakres kodów CN istniejących w chwili przyjęcia niniejszego rozporządzenia.

                        Numer porządkowy

                        Kod CN

                        Opis

                        Okres stosowania

                        Wartości progowe
                        (tony)

                        78.0015

                        0702 00 00

                        Pomidory

                        Od 1 października do 31 maja

                        481 762

                        78.0020

                        Od 1 czerwca do 30 września

                        44 251

                        78.0065

                        0707 00 05

                        Ogórki

                        Od 1 maja do 31 października

                        13 402

                        78.0075

                        Od 1 listopada do 30 kwietnia

                        18 306

                        78.0085

                        0709 91 00

                        Karczochy

                        Od 1 listopada do 30 czerwca

                        11 620

                        78.0100

                        0709 93 10

                        Cukinie

                        Od 1 stycznia do 31 grudnia

                        54 760

                        78.0110

                        0805 10 20

                        Pomarańcze

                        Od 1 grudnia do 31 maja

                        292 760

                        78.0120

                        0805 20 10

                        Klementynki

                        Od 1 listopada do końca lutego

                        85 392

                        78.0130

                        0805 20 30
                        0805 20 50
                        0805 20 70
                        0805 20 90

                        Mandarynki (włącznie z tangerynami i satsuma); wilkingi i podobne hybrydy cytrusowe

                        Od 1 listopada do końca lutego

                        99 128

                        78.0155

                        0805 50 10

                        Cytryny

                        Od 1 czerwca do 31 grudnia

                        340 920

                        78.0160

                        Od 1 stycznia do 31 maja

                        90 108

                        78.0170

                        0806 10 10

                        Winogrona stołowe

                        Od 21 lipca do 20 listopada

                        80 588

                        78.0175

                        0808 10 80

                        Jabłka

                        Od 1 stycznia do 31 sierpnia

                        701 247

                        78.0180

                        Od 1 września do 31 grudnia

                        64 981

                        78.0220

                        0808 30 90

                        Gruszki

                        Od 1 stycznia do 30 kwietnia

                        230 148

                        78.0235

                        Od 1 lipca do 31 grudnia

                        35 573

                        78.0250

                        0809 10 00

                        Morele

                        Od 1 czerwca do 31 lipca

                        5 794

                        78.0265

                        0809 29 00

                        Czereśnie

                        Od 21 maja do 10 sierpnia

                        59 061

                        78.0270

                        0809 30

                        Brzoskwinie, łącznie z nektarynami

                        Od 11 czerwca do 30 września

                        5 613

                        78.0280

                        0809 40 05

                        Śliwki

                        Od 11 czerwca do 30 września

                        10 293”


title: Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1064/2010 z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie zakończenia częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych i wyrównawczych mających zastosowanie do przywozu folii z politereftalanu etylenu (PET) pochodzącej z Indii

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 304/2

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 1064/2010
   z dnia 17 listopada 2010 r.
   w sprawie zakończenia częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych i wyrównawczych mających zastosowanie do przywozu folii z politereftalanu etylenu (PET) pochodzącej z Indii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („podstawowe rozporządzenie antydumpingowe”), w szczególności jego art. 11 ust. 3 i 5,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (2) („podstawowe rozporządzenie antydumpingowe”), w szczególności jego art. 19 i 22 ust. 1 zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI

   1.1.   Poprzednie dochodzenia i obowiązujące środki wyrównawcze

               (1)

               W grudniu 1999 r. w drodze rozporządzenia (WE) nr 2597/1999 (3) Rada nałożyła ostateczne cło wyrównawcze na przywóz folii z politereftalanu etylenu (PET) („produkt objęty postępowaniem”) pochodzącej z Indii. Dochodzenie, które doprowadziło do przyjęcia tego rozporządzenia, zwane jest dalej „pierwotnym dochodzeniem antysubsydyjnym”. Środki przyjęły formę cła wyrównawczego ad valorem na poziomie od 3,8 % do 19,1 % nałożonego na przywóz pochodzący od indywidualnie wskazanych eksporterów, ze stawką cła rezydualnego w wysokości 19,1 % nałożoną na przywóz ze wszystkich innych przedsiębiorstw. Pierwotne dochodzenie antysubsydyjne objęło okres od dnia 1 października 1997 r. do dnia 30 września 1998 r.

               (2)

               W wyniku przeglądu wygaśnięcia przeprowadzonego na mocy art. 18 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, rozporządzeniem (WE) nr 367/2006 (4) Rada utrzymała w marcu 2006 r. ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 2597/1999 na przywóz folii PET pochodzącej z Indii. Dochodzenie przeglądowe objęło okres od dnia 1 października 2003 r. do dnia 30 września 2004 r.

               (3)

               W wyniku częściowego przeglądu okresowego dotyczącego subsydiowania indyjskiego producenta folii PET, przedsiębiorstwa Garware Polyester Limited („Garware”), rozporządzeniem (WE) nr 1288/2006 (5) Rada dokonała w sierpniu 2006 r. zmiany ostatecznego cła wyrównawczego nałożonego na Garware rozporządzeniem (WE) nr 367/2006.

               (4)

               W wyniku częściowego przeglądu okresowego dotyczącego subsydiowania innego indyjskiego producenta folii PET, przedsiębiorstwa Jindal Poly Films Limited, znanego wcześniej pod nazwą Jindal Polyester Ltd („Jindal”), rozporządzeniem (WE) nr 1124/2007 (6) Rada dokonała we wrześniu 2007 r. zmiany ostatecznego cła wyrównawczego nałożonego na Jindal rozporządzeniem (WE) nr 367/2006.

               (5)

               W wyniku częściowego przeglądu okresowego wszczętego przez Komisję z własnej inicjatywy i dotyczącego subsydiowania pięciu indyjskich producentów folii z PET, rozporządzeniem (WE) nr 15/2009 (7) Rada dokonała w styczniu 2009 r. zmiany ostatecznego cła wyrównawczego nałożonego na te przedsiębiorstwa rozporządzeniem (WE) nr 367/2006.

               (6)

               W wyniku częściowego przeglądu okresowego dotyczącego subsydiowania indyjskiego Jindal, rozporządzeniem (UE) nr 579/2010 (8) Rada dokonała w czerwcu 2010 r. zmiany ostatecznego cła wyrównawczego nałożonego na Jindal rozporządzeniem (WE) nr 367/2006.

         1.2.   Wcześniejsze dochodzenia oraz obowiązujące środki antydumpingowe

               (7)

               Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1676/2001 (9) Rada nałożyła w sierpniu 2001 r. ostateczne cło antydumpingowe na przywóz folii z politereftalanu etylenu (PET) pochodzącej między innymi z Indii. Dochodzenie, które doprowadziło do przyjęcia tego rozporządzenia, zwane jest dalej „pierwotnym dochodzeniem antydumpingowym”. Środki przyjęły formę cła antydumpingowego ad valorem na poziomie od 0 % do 62,6 % nałożonego na przywóz pochodzący od indywidualnie wskazanych producentów eksportujących, ze stawką cła rezydualnego w wysokości 53,3 % nałożoną na przywóz od wszystkich innych przedsiębiorstw.

               (8)

               Rozporządzeniem (WE) nr 366/2006 (10) Rada zmieniła w marcu 2006 r. środki wprowadzone w drodze rozporządzenia (WE) nr 1676/2001. Nałożono cło antydumpingowe na poziomie od 0 % do 18 %, biorąc pod uwagę ustalenia przeglądu wygaśnięcia ostatecznych środków wyrównawczych przeprowadzonego na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 367/2006.

               (9)

               W wyniku przeglądu okresowego dotyczącego subsydiowania Garware, indyjskiego producenta folii z PET, rozporządzeniem (WE) nr 1288/2006 Rada dokonała w sierpniu 2006 r. zmiany ostatecznego cła wyrównawczego nałożonego na Garware rozporządzeniem (WE) nr 1676/2001.

               (10)

               Na wniosek nowego producenta eksportującego, rozporządzeniem (WE) nr 1424/2006 (11) Rada zmieniła we wrześniu 2006 r. rozporządzenie (WE) nr 1676/2001 w odniesieniu do SRF Limited. Na mocy zmienionego rozporządzenia ustalono dla tego przedsiębiorstwa margines dumpingu w wysokości 15,5 % i stawkę cła antydumpingowego w wysokości 3,5 %, biorąc pod uwagę margines subsydium wywozowego dla tego przedsiębiorstwa ustalony w dochodzeniu antysubsydyjnym, które doprowadziło do przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 367/2006. Ponieważ w odniesieniu do przedsiębiorstwa nie ustalono indywidualnego cła wyrównawczego, zastosowano stawkę cła ustaloną dla wszystkich innych przedsiębiorstw.

               (11)

               W wyniku przeglądu wygaśnięcia na mocy art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, rozporządzeniem (WE) nr 1292/2007 (12) Rada nałożyła w listopadzie 2007 r. ostateczne cło antydumpingowe na przywóz folii z PET pochodzącej z Indii. Zgodnie z art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego w drodze rozporządzenia (WE) nr 1292/2007 zakończono częściowy przegląd okresowy ograniczony do jednego eksportera indyjskiego.

               (12)

               W wyniku częściowego przeglądu okresowego wszczętego przez Komisję z własnej inicjatywy i dotyczącego subsydiowania pięciu indyjskich producentów folii PET, rozporządzeniem (WE) nr 15/2009 Rada dokonała w styczniu 2009 r. zmiany ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na te przedsiębiorstwa rozporządzeniem (WE) nr 1292/2007.

         2.   PROCEDURA

   2.1.   Podstawy dokonania przeglądu

               (13)

               Wniosek o dokonanie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz art. 19 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego został złożony przez Polyplex Corporation Limited, producenta eksportującego z Indii („wnioskodawca”). Wniosek ograniczony był do zbadania zakresu produktu w celu wyjaśnienia, czy zakres środków antydumpingowych i wyrównawczych stosowanych w przywozie folii z PET obejmuje określone rodzaje produktów.

               (14)

               Wnioskodawca wnosił o wyłączenie „silikonowanej poliestrowej folii antyadhezyjnej” w zakresie, w jakim jest ona objęta definicją produktu objętego postępowaniem, z zakresu obowiązujących środków antydumpingowych i wyrównawczych wprowadzonych w odniesieniu do folii z PET pochodzącej z Indii. Wnioskodawca przedstawił dowody prima facie świadczące o tym, że podstawowe właściwości fizyczne, techniczne i chemiczne silikonowanej poliestrowej folii antyadhezyjnej różnią się znacznie od właściwości produktu objętego postępowaniem.

         2.2.   Wszczęcie postępowania

               (15)

               Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie częściowego przeglądu okresowego, Komisja wszczęła, publikując w dniu 9 września 2009 r. stosowne zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (13) („zawiadomienie o wszczęciu”), częściowy przegląd okresowy, zgodnie z przepisami art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz art. 19 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, ograniczony do zbadania zakresu produktu. Celem przeglądu było w szczególności ustalenie, czy silikonowana poliestrowa folia antyadhezyjna należy do zakresu produktu objętego postępowaniem, w rozumieniu definicji zawartej w dochodzeniu pierwotnym.

         2.3.   Dochodzenie przeglądowe

               (16)

               Komisja oficjalnie powiadomiła władze Indii („państwo, którego dotyczy postępowanie”) oraz wszystkie inne znane zainteresowane strony, tj. znanych producentów eksportujących w państwie, którego dotyczy postępowanie, użytkowników i importerów w Unii oraz producentów w Unii, o wszczęciu częściowego okresowego dochodzenia przeglądowego. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.

               (17)

               Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.

               (18)

               Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich znanych zainteresowanych stron oraz do wszystkich innych podmiotów, które zgłosiły się w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu.

               (19)

               Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu wpłynęły od wnioskodawcy, dwóch innych indyjskich producentów eksportujących, czterech unijnych producentów i dwóch unijnych importerów.

               (20)

               Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne do oceny konieczności zmiany zakresu obowiązujących środków antydumpingowych i wyrównawczych, a następnie przeprowadziła wizyty weryfikacyjne na terenie następujących przedsiębiorstw:

                           —

                           Garware Polyester Limited, Bombaj, Indie,

                           —

                           Mitsubishi Polyester Film, Wiesbaden, Niemcy,

                           —

                           Polyplex Corporation Limited, Noida, Indie.

               (21)

               Dochodzenie objęło okres od dnia 1 kwietnia 2008 r. do dnia 31 marca 2009 r. (zwany dalej „okresem objętym dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”).

         3.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM

               (22)

               Produktem objętym niniejszym przeglądem jest taki sam produkt, jak ten zdefiniowany w rozporządzeniu (WE) nr 367/2006 oraz (WE) nr 1292/2007, a mianowicie folia z politereftalanu etylenu (PET) pochodząca z Indii, obecnie objęta kodami CN ex 3920 62 19 i ex 3920 62 90.

         4.   WYNIKI DOCHODZENIA PRZEGLĄDOWEGO

   4.1.   Przebieg procedury

               (23)

               Folia z PET jest niesamoprzylepną folią z politereftalanu etylenu. Folia z PET zawsze jest produkowana z polimeru PET i składa się z folii bazowej, która może podlegać dalszej obróbce w trakcie lub po zakończeniu procesu produkcji. Obróbka folii bazowej polega zwykle na obróbce koronowej, metalizacji lub powlekaniu chemicznym.

               (24)

               Folia z PET ma określone właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne, które odróżniają ją od innych folii. Niektóre z tych właściwości folii PET to np. wysoka wytrzymałość na rozciąganie, bardzo dobre właściwości elektryczne, małe wchłanianie wilgoci i odporność na wilgotność, mały skurcz i dobre właściwości barierowe. Podczas gdy te specyficzne właściwości cechują różne rodzaje folii z PET, rodzaje te zachowują te same podstawowe właściwości fizyczne, techniczne i chemiczne folii bazowej z PET. Folia z PET ma pięć szerokich zastosowań końcowych w pięciu segmentach rynku, tj. nośniki magnetyczne, opakowania, zastosowania elektryczne, w zakresie obrazowania i zastosowania przemysłowe.

         4.2.   Metodologia

               (25)

               W celu ustalenia, czy silikonowana poliestrowa folia antyadhezyjna oraz inne rodzaje folii z PET powinny być uznane za jeden czy za dwa różne produkty, zbadano, czy silikonowana poliestrowa folia antyadhezyjna i inne rodzaje folii z PET posiadają te same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne. Zbadano także proces produkcji, różnice w zastosowaniach końcowych i wymienne stosowanie oraz różnice w kosztach i cenach.

         4.3.   Główne argumenty stron

               (26)

               Wnioskodawca twierdził, że podstawowe właściwości fizyczne, techniczne i chemiczne silikonowanej poliestrowej folii antyadhezyjnej różnią się od właściwości produktu objętego postępowaniem. W szczególności względnie niski opór oddzielania silikonowanej poliestrowej folii antyadhezyjnej oraz jej niskie napięcie powierzchniowe czynią ją śliską, przez co jej powierzchnia nie reaguje z tuszami, powłokami, klejami ani nie poddaje się metalizacji. Według wnioskodawcy z powodu przemieszczania się nieutwardzonego silikonu w obrębie silikonowanej poliestrowej folii antyadhezyjnej nawet odwrotna strona jednostronnie powlekanej silikonowanej poliestrowej folii antyadhezyjnej wykazuje znaczne różnice w stosunku do innych rodzajów folii z PET pod względem właściwości fizycznych i technicznych. Jak twierdzi wnioskodawca, cechy te utrudniają stosowanie silikonowanej poliestrowej folii antyadhezyjnej w segmentach przemysłu folii bazowej z PET określonych w pierwotnym dochodzeniu, tj. w segmentach opakowań, nośników magnetycznych, zastosowań w zakresie obrazowania i zastosowań przemysłowych. Z drugiej strony funkcjonalnie czynna powierzchnia innych rodzajów folii z PET uniemożliwia ich stosowanie jako folii antyadhezyjnych, ponieważ nieodwracalnie przyklejałyby się one do lepkich powierzchni. W związku z powyższym wnioskodawca stanął na stanowisku, że silikonowana poliestrowa folia antyadhezyjna nie może być wymiennie stosowana z jakimkolwiek innym rodzajem folii z PET.

               (27)

               Przedstawiciele przemysłu unijnego twierdzili, że wnioskodawca oparł swoje argumenty na dwóch kolejnych zestawach sztucznie ograniczonych porównań. Po pierwsze, wnioskodawca porównał silikonowaną poliestrową folię antyadhezyjną do wąskiego zakresu folii z PET, tj. do folii bazowej z PET, pomijając inne rodzaje powlekanych folii z PET, w większym stopniu porównywalnych do silikonowanej poliestrowej folii antyadhezyjnej. Ponadto to ograniczone według przemysłu unijnego porównanie zostało przeprowadzone na podstawie bardzo wybiórczego i ograniczonego zestawu właściwości fizycznych i chemicznych. Przedstawiciele przemysłu unijnego twierdzili, że po porównaniu silikonowanej poliestrowej folii antyadhezyjnej do szerokiego zakresu innych rodzajów folii z PET, biorąc pod uwagę reprezentatywną liczbę właściwości chemicznych i fizycznych, oczywiste jest, że silikonowana poliestrowa folia antyadhezyjna jest takim samym produktem jak inne rodzaje folii z PET i powinna nadal być objęta środkami antydumpingowymi i wyrównawczymi. Według przemysłu unijnego silikonowana poliestrowa folia antyadhezyjna jest w rzeczywistości folią z PET, na którą naniesiono powłokę z silikonu. Folia ta nie różni się zasadniczo od innych rodzajów folii powlekanej, takich jak folia metalizowana, folia z powłoką antystatyczną czy też folia z powłoką barierową, bezsprzecznie należy zatem do zakresu produktu objętego postępowaniem. Na poparcie swoich argumentów przemysł unijny przedstawił porównanie wielu różnych rodzajów folii z PET pod kątem szeregu różnych właściwości fizycznych i chemicznych.

         4.4.   Ustalenia

   4.4.1.   Właściwości fizyczne i chemiczne

               (28)

               Dochodzenie wykazało, że dwie właściwości wymienione w motywie 27, tj. względnie niski opór oddzielania silikonowanej poliestrowej folii antyadhezyjnej oraz jej niskie napięcie powierzchniowe, są właściwościami dodatkowymi w porównaniu z podstawowymi fizycznymi, technicznymi i chemicznymi cechami folii z PET, określonymi w pierwotnym dochodzeniu antydumpingowym (14) i wymienionymi w motywie 24. W tym kontekście należy zauważyć, że silikonowana poliestrowa folia antyadhezyjna ma te same podstawowe właściwości fizyczne, techniczne i chemiczne co wszystkie inne rodzaje folii z PET.

               (29)

               Jeśli chodzi o dwie właściwości specyficzne dla silikonowanej poliestrowej folii antyadhezyjnej, tj. niski opór oddzielania i niskie napięcie powierzchniowe, stwierdzono, że nie są to właściwości folii z PET jako takiej, lecz jej silikonowanej powierzchni, a konkretnie właściwości silikonu. Powlekanie silikonem, tak jak powlekanie każdą inną substancją, zmienia niektóre właściwości powierzchni folii, lecz nie zmienia podstawowych fizycznych, technicznych i chemicznych właściwości samej folii bazowej z PET, która pod warstwą powłoki pozostaje taka sama.

               (30)

               Podczas gdy rzeczywiście pokrycie folii z PET silikonem powoduje niski opór oddzielania powierzchni, a także niskie napięcie powierzchniowe, podobny argument można by przedstawić w odniesieniu do innych rodzajów powłok, gdyż po nałożeniu innych rodzajów powłok powierzchnia folii z PET uzyskuje inne specjalne właściwości. W niektórych przypadkach nałożenie powłoki może nadać folii z PET takie właściwości, które umożliwiają jej użycie tylko do ściśle określonych celów. Powlekanie silikonem nie jest bynajmniej pod tym względem wyjątkowe. Wśród innych specjalistycznych produktów z innego rodzaju powłoką można wymienić na przykład folie zgrzewalne, z powłoką przeciwmgielną, folie z tasiemką samoprzylepną i folie powlekane kopoliestrem. Wszystkie te rodzaje folii mają jednak te same podstawowe właściwości fizyczne, techniczne i chemiczne i należą do zakresu produktu objętego postępowaniem zdefiniowanego w pierwotnym dochodzeniu.

               (31)

               Na tej podstawie należy uznać, że pod względem podstawowych właściwości fizycznych, technicznych i chemicznych nie ma znaczących różnic między silikonowaną poliestrową folią antyadhezyjną a innymi rodzajami folii z PET, które to różnice uzasadniałyby wykluczenie silikonowanej poliestrowej folii antyadhezyjnej z zakresu produktu.

         4.4.2.   Porównanie innych kryteriów

               (32)

               Dla pełnego obrazu sytuacji rozpatrzono także pozostałe argumenty przywołane we wniosku o przegląd przez wnioskodawcę na poparcie tezy, że silikonowana poliestrowa folia antyadhezyjna jest innym rodzajem produktu niż folia z PET.

         4.4.2.1.   Proces produkcji

               (33)

               Wnioskodawca twierdził, że silikonowana poliestrowa folia antyadhezyjna wymaga innych urządzeń produkcyjnych niż pozostałe produkowane rodzaje folii z PET.

               (34)

               Jak wspomniano w motywie 23, folia z PET zawsze jest produkowana z polimeru PET i składa się z folii bazowej, która może podlegać dalszej obróbce w trakcie lub po zakończeniu procesu produkcyjnego. Obróbka folii bazowej polega zwykle na obróbce koronowej, metalizacji lub powlekaniu chemicznym.

               (35)

               Silikonowana poliestrowa folia antyadhezyjna jest folią z PET pokrytą powłoką z silikonu. W dochodzeniu ustalono, że są dwie różne technologie produkcji silikonowanej poliestrowej folii antyadhezyjnej. Producent unijny objęty dochodzeniem stosuje w produkcji technologię powlekania typu in-line. W ramach tego procesu folia bazowa z PET jest powlekana w trakcie procesu produkcji przed rozciąganiem. Moduł powlekający jest po prostu dodatkową, odłączalną częścią linii produkcyjnej. Indyjscy producenci objęci dochodzeniem stosują natomiast technologię powlekania typu off-line. W tym procesie najpierw produkuje się folię z PET, a następnie powleka ją na osobnej linii produkcyjnej.

               (36)

               Ustalono, że wybór między technologią powlekania typu in-line a off-line ma charakter czysto ekonomiczny, jako że koszt inwestycji w przenośne moduły do powlekania in-line jest około 10 razy wyższy niż koszt inwestycji w linię do powlekania typu off-line. Zaletą powlekania w technologii typu in-line jest dużo większa prędkość tej linii, umożliwiająca uzyskanie znacznej wielkości produkcji. Powlekanie w technologii typu in-line prowadzi także do oszczędności jednostkowych na kosztach silikonu, gdyż warstwa powierzchni silikonu jest w tym przypadku cieńsza niż przy powlekaniu w technologii typu off-line.

               (37)

               Należy zauważyć, że występowanie dwóch różnych metod powlekania nie zmienia podstawowych właściwości silikonowanej poliestrowej folii antyadhezyjnej, które pozostają takie same w porównaniu z innymi rodzajami folii z PET. Zróżnicowanie procesów produkcji nie jest samo w sobie kryterium rozstrzygającym o tym, czy dany rodzaj produktu jest odrębnym produktem, zważywszy, że rodzaje produktów uzyskane w ramach tych procesów produkcji są podobne pod względem podstawowych właściwości fizycznych, technicznych i chemicznych.

         4.4.2.2.   Różnice pod względem zastosowań końcowych i wymienne stosowanie

               (38)

               W związku z powyższym wnioskodawca twierdził, że silikonowana poliestrowa folia antyadhezyjna nie może być wymiennie stosowana z innymi rodzajami folii z PET. Tezę tę potwierdzono w dochodzeniu. Jednakże, jak ustalono w pierwotnym dochodzeniu, ma to zastosowanie także do innych rodzajów folii z PET poddanych specjalnej obróbce.

               (39)

               W dochodzeniu potwierdzono, że celem powlekania, lub każdej innej specjalnej obróbki folii z PET, jest uzyskanie folii nadającej się do określonych specjalnych zastosowań. W każdym przypadku substancja wybrana jako warstwa powłoki ma pewne właściwości służące określonemu celowi. Na przykład silikon nadaje folii niski opór oddzielania. Substancja powlekająca może mieć inne specjalne cechy (w przypadku silikonu jest to niskie napięcie powierzchniowe), uniemożliwiające wykorzystanie produktu z powłoką do innych zastosowań. Występuje wiele innych rodzajów folii z PET, powleczonych innymi substancjami lub poddanych innego rodzaju obróbce, które z powyższych powodów mają określone lub ograniczone zastosowania.

               (40)

               A zatem, chociaż silikonowana poliestrowa folia antyadhezyjna jest używana do pewnych określonych zastosowań, ma te same podstawowe właściwości fizyczne, techniczne i chemiczne co inne rodzaje folii z PET. W związku z tym wymienność stosowania i zastosowanie końcowe nie są kryteriami, które mogłyby posłużyć do ustalenia, czy silikonowana poliestrowa folia antyadhezyjna stanowi osobny produkt.

         4.4.2.3.   Różnice kosztów i cen

               (41)

               Wnioskodawca twierdził wreszcie, że proces silikonowania folii bazowej z PET pociąga za sobą dodatkowe koszty.

               (42)

               Ustalono, że dodatkowe koszty powlekania silikonem rzeczywiście mogą sięgać 10 % kosztów produkcji, w zależności od wybranej technologii powlekania. Jak opisano w motywach 35 i 36, wnioskodawca wybrał metodę droższą w przeliczeniu na jednostkowe koszty silikonu. Należy jednak podkreślić, że jest to dodatkowy koszt w porównaniu z kosztem produkcji folii bazowej z PET. Powlekanie folii bazowej z PET innymi substancjami, podobnie jak proces metalizacji, również podnosi koszty jej wytworzenia, a co za tym idzie, jej ceny.

               (43)

               W tej kwestii należy jednak uznać, że dodatkowy koszt powlekania silikonem nie jest sam w sobie kryterium rozstrzygającym dla ustalenia, czy silikonowana poliestrowa folia antyadhezyjna jest osobnym produktem. Różnice kosztów i cen nie uzasadniają bowiem same w sobie wniosku, iż dany rodzaj produktu należałoby uznać za inny produkt, dopóki ten rodzaj produktu posiada te same podstawowe własności fizyczne, techniczne i chemiczne, co produkt objęty postępowaniem.

         5.   WNIOSKI DOTYCZĄCE ZAKRESU PRODUKTU

               (44)

               Ustalenia dokonane w dochodzeniu potwierdziły, że proces silikonowania folii z PET powoduje, że produkt końcowy ma inną powierzchnię niż folia bazowa z PET. Proces ten nie zmienia jednak podstawowych właściwości fizycznych, technicznych i chemicznych produktu. W dochodzeniu potwierdzono, że na rynku występuje wiele rodzajów folii z PET poddanych specjalnej obróbce, które wchodzą w zakres definicji produktu objętego postępowaniem, określonej w pierwotnym dochodzeniu. Analiza pozostałych kryteriów, tj. procesu produkcji, wymienności stosowania, zastosowań końcowych oraz różnic kosztów i cen, nie doprowadziła do zmiany tego wniosku.

               (45)

               Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których poczyniono powyższe ustalenia. Wyznaczono również termin, w którym strony miały możliwość przedstawienia uwag dotyczących ujawnionych informacji.

               (46)

               Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały w należyty sposób rozpatrzone, lecz nie doprowadziły one do zmiany przyjętych ustaleń o pozostawieniu bez zmian zakresu produktu objętego obowiązującymi środkami antydumpingowymi i wyrównawczymi wprowadzonymi względem przywozu folii z PET,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych i wyrównawczych mających zastosowanie do przywozu niektórych rodzajów folii z PET pochodzącej z Indii zostaje niniejszym zakończony bez wprowadzania zmian do obowiązujących środków antydumpingowych i wyrównawczych.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 17 listopada 2010 r.

            W imieniu Rady

         D. REYNDERS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (2)  Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 93.

      (3)  Dz.U. L 316 z 10.12.1999, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 68 z 8.3.2006, s. 15.

      (5)  Dz.U. L 236 z 31.8.2006, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 255 z 29.9.2007, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 6 z 10.1.2009, s. 1.

      (8)  Dz.U. L 168 z 2.7.2010, s. 1.

      (9)  Dz.U. L 277 z 23.8.2001, s. 1.

      (10)  Dz.U. L 68 z 8.3.2006, s. 6.

      (11)  Dz.U. L 270 z 29.9.2006, s. 1.

      (12)  Dz.U. L 288 z 6.11.2007, s. 1.

      (13)  Dz.U. C 215 z 9.9.2009, s. 19.

      (14)  Motyw 10 rozporządzenia (WE) nr 367/200.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/909 z dnia 12 czerwca 2015 r. w sprawie zasad obliczania kosztów, które są ponoszone bezpośrednio jako rezultat przejazdu pociągu (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               13.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 148/17

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/909
   z dnia 12 czerwca 2015 r.
   w sprawie zasad obliczania kosztów, które są ponoszone bezpośrednio jako rezultat przejazdu pociągu
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (1), w szczególności jej art. 31 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Do celów obliczania kosztów bezpośrednich można uwzględnić potrzebę szybszego prowadzenia remontów lub utrzymania wynikającą z bardziej intensywnego korzystania z sieci, pod warunkiem że uwzględnione zostaną jedynie koszty ponoszone bezpośrednio jako rezultat przejazdu pociągu.

               (2)

               Zarządcy infrastruktury mają obowiązek obsługi sieci, mimo trudności, jakich przysparza skuteczne zarządzanie i kontrola kosztów. W związku z tym państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustalania kosztów bezpośrednich na poziomie kosztów zapewnienia efektywnego świadczenia usługi.

               (3)

               Ustalanie opłat za dostęp do torów na poziomie kosztów bezpośrednio ponoszonych jako rezultat przejazdu pociągu nie powinno spowodować doświadczenia przez zarządcę infrastruktury straty finansowej netto lub zysku finansowego netto w wyniku przejazdu pociągu.

               (4)

               Historyczne wartości aktywów powinny opierać się na kwotach zapłaconych w celu nabycia aktywów przez zarządcę infrastruktury, pod warunkiem że zarządca infrastruktury pozostaje zobowiązany do zapłaty tych kwot.

               (5)

               Zarządca infrastruktury nie powinien mieć możliwości odzyskania kosztów inwestycji w aktywa, jeżeli nie jest on zobowiązany do zwrotu tych kosztów.

               (6)

               Ponieważ zasady obliczania kosztów, które są ponoszone bezpośrednio jako rezultat przejazdu pociągu powinny mieć zastosowanie w całej Unii, powinny one być zgodne z istniejącymi systemami księgowania kosztów infrastruktury oraz z danymi dotyczącymi kosztów stosowanymi przez zarządców infrastruktury.

               (7)

               Wykorzystanie prognozowanych kosztów i poziomów wydajności nie powinno doprowadzić – w zwykłych warunkach gospodarczych – do wyższego poziomu kosztów bezpośrednich, opłat za dostęp do torów i nieefektywnego wykorzystywania sieci. W związku z tym należy stosować historyczne wartości aktywów, a jedynie w przypadku gdy takie wartości nie są dostępne, lub gdy obecne wartości są niższe, można rozważyć wartości bieżące. Alternatywnie można stosować wartości szacunkowe lub zastępcze, prognozowane koszty i poziomy wydajności, pod warunkiem że zarządca infrastruktury wykaże organowi regulacyjnemu sposób ich ustalenia oraz że zostały one ustalone w sposób obiektywny.

               (8)

               Zarządca infrastruktury powinien mieć możliwość włączenia do obliczenia kosztów bezpośrednich jedynie tych kosztów, co do których może obiektywnie i rzetelnie wykazać, że wynikają one bezpośrednio z przejazdu pociągu. Na przykład zużycie sygnalizatorów przytorowych i nastawni nie różni się w zależności od natężenia ruchu i w związku z tym nie powinno wchodzić w zakres opłaty opartej na kosztach bezpośrednich (2). Natomiast niektóre części, takie jak infrastruktura punktowa, będą narażone na zużycie wskutek przejazdu pociągu, a zatem powinny zostać częściowo uwzględnione w opłatach opartych na kosztach bezpośrednich. W miarę powszechniejszego stosowania czujników w pociągach i infrastrukturze mogłyby one stanowić źródło dodatkowych informacji dotyczących rzeczywistego zużycia w wyniku wykonywania przewozów pociągami.

               (9)

               Trybunał Sprawiedliwości wydał wyrok w sprawie obliczania kosztów bezpośrednich ponoszonych w wyniku wykonywania przewozów pociągami (3). Niniejsze rozporządzenie bierze ten wyrok pod uwagę.

               (10)

               Urządzenia zasilania elektrycznego, takie jak kable lub transformatory, zasadniczo nie ulegają zużyciu w wyniku przejazdu pociągu. Nie są one narażone na tarcie ani na inne skutki przejazdu pociągu. W związku z tym koszty zasilania elektrycznego nie powinny być włączone do obliczenia kosztów, które są bezpośrednio ponoszone jako rezultat przejazdu pociągu. Jednakże pociągi, korzystając z trakcji elektrycznej, powodują zużycie elementów kontaktowych (przewód napowietrzny lub zelektryfikowana trzecia szyna) w wyniku tarcia i łuków elektrycznych. W związku z tym część kosztów utrzymania i remontów tych elementów można uznać za bezpośrednio poniesioną jako rezultat przejazdu pociągu. Koszty utrzymania i remontów innych elementów linii napowietrznej mogą również rosnąć jako bezpośredni rezultat natężenia ruchu powodującego naprężenia mechaniczne i elektryczne.

               (11)

               Korzystanie z pojazdów lub linii kolejowych o określonych cechach konstrukcyjnych prowadzi do różnych poziomów kosztów bezpośrednich ponoszonych jako rezultat przejazdu pociągu. Państwa członkowskie mogą zezwolić swoim zarządcom infrastruktury na różnicowanie średnich kosztów bezpośrednich, m.in. zgodnie z najlepszymi praktykami międzynarodowymi, w celu odzwierciedlenia tych różnic.

               (12)

               Zgodnie z utrwaloną zasadą ekonomiczną opłaty ponoszone przez użytkowników oparte na kosztach krańcowych zapewniają optymalne wykorzystanie dostępnej zdolności przepustowej infrastruktury. W związku z tym zarządca infrastruktury może podjąć decyzję o zastosowaniu zastępczo kosztów krańcowych do obliczenia kosztów bezpośrednio ponoszonych jako rezultat przejazdu pociągu.

               (13)

               Ponadto w ramach najlepszych praktyk międzynarodowych (4) określono metody i modele, takie jak modelowanie ekonometryczne lub inżynieryjne, w celu obliczenia kosztów krańcowych użytkowania infrastruktury. Jednocześnie najlepsze praktyki międzynarodowe będą nadal rozwijane w miarę prowadzenia kolejnych niezależnych analiz i badań (weryfikowanych niezależnie od zarządców infrastruktury, np. przez organ regulacyjny), w tym analiz i badań, które mogą być właściwe dla poszczególnych państw członkowskich ze względu na szczególne cechy infrastruktury. W związku z tym zarządcy infrastruktury powinni mieć możliwość wykorzystywania tego rodzaju modeli w celu określania kosztów bezpośrednich ponoszonych jako rezultat przejazdu pociągu.

               (14)

               Różne rodzaje modelowania ekonometrycznego lub inżynieryjnego mogą zapewniać wyższy stopień dokładności przy obliczaniu kosztów bezpośrednich lub kosztów krańcowych użytkowania infrastruktury. Jednakże modelowanie kosztów wymaga wyższego poziomu jakości danych i wiedzy technicznej, niż metody oparte na odjęciu niektórych niekwalifikowalnych kategorii kosztów od kosztów całkowitych. Ponadto organy regulacyjne mogą jeszcze nie mieć możliwości sprawdzenia zgodności konkretnych obliczeń z przepisami dyrektywy 2012/34/UE. W związku z powyższym, jeśli te bardziej rygorystyczne wymogi są spełnione, zarządca infrastruktury powinien mieć prawo do obliczania kosztów bezpośrednich na podstawie modelowania ekonometrycznego lub inżynieryjnego, lub połączenia obu tych modeli.

               (15)

               Organy regulacyjne powinny mieć możliwość sprawdzenia, czy różne zasady naliczania opłat są stosowane zgodnie z informacjami przekazanymi im przez zarządcę infrastruktury. W związku z tym w załączniku IV do dyrektywy 2012/34/UE wymaga się, aby zarządca infrastruktury określił w regulaminie sieci metodologię, przepisy oraz, w stosownych przypadkach, skalę w odniesieniu do kosztów i opłat.

               (16)

               W międzynarodowych badaniach (5) obliczono wartości bezpośrednich kosztów jednostkowych w ścisłej współpracy z zarządcami infrastruktury. Chociaż w badaniach tych dokonano analizy różnych metod stosowanych w państwach członkowskich w różnych konfiguracjach taboru oraz dla różnych stacji końcowych, w wielu przypadkach wartość kosztów bezpośrednich w przeliczeniu na pociągokilometry wyniosła poniżej 2 EUR (wg cen i kursów wymiany walut z 2005 r., przy zastosowaniu odpowiedniego indeksu cen) na pociągokilometr pociągu o masie 1 000 t. W celu ograniczenia obciążeń administracyjnych dla organów regulacyjnych, nie należy wymagać tego samego stopnia szczegółowości do obliczania kosztów bezpośrednich, jeżeli ich wartość znajduje się poniżej tego poziomu.

               (17)

               Z różnych powodów, takich jak wzrost wydajności, rozpowszechnianie nowych technologii lub lepsze zrozumienie przyczynowości kosztów, metody obliczania kosztów bezpośrednich powinny być regularnie uaktualniane lub poddawane przeglądowi, m.in. zgodnie z najlepszymi praktykami międzynarodowymi.

               (18)

               Ponieważ przedsiębiorstwa kolejowe potrzebują przewidywalnych systemów pobierania opłat i mają uzasadnione oczekiwania co do rozwoju opłat za dostęp do infrastruktury, zarządca infrastruktury powinien przedstawić plan stopniowego wdrażania dla przedsiębiorstw kolejowych wykonujących przewozy pociągami, których opłaty mogą znacznie wzrosnąć w następstwie przeglądu obowiązujących zasad obliczania kosztów, jeżeli organ regulacyjny wymaga takiego planu.

               (19)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu, o którym mowa w art. 62 ust. 1 dyrektywy 2012/34/UE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Przedmiot i zakres stosowania
   1.   Niniejsze rozporządzenie określa zasady obliczania kosztów, które są bezpośrednio ponoszone jako rezultat przejazdu pociągu, w celu ustalenia opłat za minimalny pakiet dostępu i za dostęp do infrastruktury łączącej obiekty infrastruktury usługowej, o których mowa w art. 31 ust. 3 dyrektywy 2012/34/UE.
   2.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla przepisów dotyczących finansowania infrastruktury lub równowagi dochodów i wydatków zarządcy infrastruktury określonych w art. 8 dyrektywy 2012/34/UE.
   Artykuł 2
   Definicje
   Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

               1)

               „koszt bezpośredni” oznacza koszt, który jest bezpośrednio ponoszony jako rezultat przejazdu pociągu;

               2)

               „bezpośredni koszt jednostkowy” oznacza bezpośredni koszt za pociągokilometr, pojazdokilometr, bruttotonokilometr pociągu lub ich połączenie;

               3)

               „centrum kosztów” oznacza jednostkę gospodarczą w ramach systemu rachunkowości zarządcy infrastruktury, do której przypisane są koszty na potrzeby przydzielenia ich bezpośrednio lub pośrednio usłudze komercyjnej.

         Artykuł 3
   Koszty bezpośrednie w całej sieci
   1.   Koszty bezpośrednie na całej sieci oblicza się jako różnicę między kosztami zapewniania usług minimalnego pakietu dostępu i dostępu do infrastruktury łączącej obiekty infrastruktury usługowej z jednej strony, a z drugiej strony kosztami niekwalifikowanymi, o których mowa w art. 4.
   2.   Państwo członkowskie może zdecydować, że zarządca infrastruktury stosuje koszty efektywnego świadczenia usług do celów obliczania kosztów bezpośrednich w całej sieci, o których mowa w ust. 1.
   3.   Wartości aktywów wykorzystywanych do celów obliczania kosztów bezpośrednich w całej sieci opierają się na wartościach historycznych lub, w przypadku gdy takie wartości nie są dostępne lub jeśli bieżące wartości są niższe, na wartościach bieżących. Historyczne wartości aktywów są oparte na kwotach zapłaconych i udokumentowanych przez zarządcę infrastruktury w momencie nabycia tych aktywów. W przypadku umarzania długów, jeżeli cały dług lub część długu zarządcy infrastruktury została przejęta przez inny podmiot, zarządca infrastruktury przeznaczy stosowną część umorzenia na zmniejszenie wartości aktywów oraz odpowiednich kosztów bezpośrednich w całej sieci. W drodze odstępstwa od zdania pierwszego zarządca infrastruktury może stosować wartości obejmujące wartości szacunkowe, wartości bieżące lub wartości zastępcze, jeżeli można je w przejrzysty, rzetelny i obiektywny sposób zmierzyć i uzasadnić organowi regulacyjnemu.
   4.   Nie naruszając art. 4, jeżeli zarządca infrastruktury może w sposób przejrzysty, rzetelny i obiektywny zmierzyć i wykazać na podstawie m.in. najlepszych międzynarodowych praktyk, że koszty są ponoszone bezpośrednio w wyniku przejazdu pociągu, zarządca infrastruktury może przy obliczaniu kosztów bezpośrednich w całej sieci uwzględnić w szczególności następujące koszty:

               a)

               koszty personelu niezbędnego do zapewnienia eksploatacji danego odcinka linii, jeżeli wnioskodawca zwraca się o wykonywanie danego przewozu pociągiem poza zwykłymi godzinami otwarcia tej linii;

               b)

               koszty tej części infrastruktury punktowej, łącznie z rozjazdami i skrzyżowaniami, która jest narażona na zużycie w wyniku przejazdu pociągu;

               c)

               część kosztów remontów i utrzymania przewodu napowietrznego lub zelektryfikowanej trzeciej szyny oraz urządzeń wspomagających linii napowietrznej, bezpośrednio ponoszonych jako rezultat wykonywania przewozów pociągami;

               d)

               koszty personelu niezbędnego do przygotowania przydzielania tras pociągów i rozkładów jazdy, w zakresie, w jakim są bezpośrednio ponoszone jako rezultat przejazdu pociągu.

         5.   Koszty wykorzystywane do obliczeń na podstawie niniejszego artykułu opierają się na płatnościach dokonanych lub prognozowanych przez zarządcę infrastruktury. Koszty obliczone na podstawie niniejszego artykułu są mierzone lub prognozowane konsekwentnie na podstawie danych pochodzących z tego samego okresu.
   Artykuł 4
   Koszty niekwalifikowalne
   1.   Zarządca infrastruktury nie uwzględnia przy obliczaniu kosztów bezpośrednich w ujęciu sieciowym w szczególności następujących kosztów:

               a)

               kosztów stałych związanych z udostępnianiem odcinka linii, które zarządca infrastruktury musi ponosić nawet w przypadku braku ruchu pociągów;

               b)

               kosztów, które nie odnoszą się do płatności dokonanych przez zarządcę infrastruktury. Kosztów lub centrów kosztów, które nie są bezpośrednio związane z zapewnianiem usług minimalnego pakietu dostępu lub dostępu do infrastruktury łączącej obiekty infrastruktury usługowej;

               c)

               kosztów nabycia, sprzedaży, demontażu, dekontaminacji, rekultywacji lub dzierżawy gruntu lub innych środków trwałych;

               d)

               kosztów pośrednich w całej sieci, w tym pośrednich kosztów wynagrodzeń i emerytur;

               e)

               kosztów finansowania;

               f)

               kosztów związanych z postępem technologicznym lub wyjściem z użycia;

               g)

               kosztów wartości niematerialnych i prawnych;

               h)

               kosztów przytorowych czujników, przytorowych urządzeń komunikacyjnych i urządzeń sygnalizacyjnych, jeżeli nie są bezpośrednio ponoszone w wyniku przejazdu pociągu;

               i)

               kosztów informacji, urządzeń komunikacyjnych nieznajdujących się przy torach lub urządzeń telekomunikacyjnych;

               j)

               kosztów dotyczących poszczególnych przypadków działania siły wyższej, wypadków i zakłóceń przewozów bez uszczerbku dla art. 35 dyrektywy 2012/34/UE;

               k)

               kosztów zasilania elektrycznego trakcji, jeżeli nie są bezpośrednio ponoszone w wyniku wykonywania przewozów pociągami. Bezpośrednie koszty przejazdu pociągu, który nie wykorzystuje urządzeń zasilania elektrycznego, nie obejmują kosztów korzystania z urządzeń zasilania elektrycznego;

               l)

               kosztów związanych z dostarczaniem informacji, o których mowa w pkt 1 lit. f) załącznika II do dyrektywy 2012/34/UE, chyba że są ponoszone jako rezultat przejazdu pociągu;

               m)

               kosztów administracyjnych ponoszonych w ramach systemów różnicowania opłat, o których mowa w art. 31 ust. 5 i art. 32 ust. 4 dyrektywy 2012/34/UE;

               n)

               amortyzacji, która nie jest określana na podstawie rzeczywistego zużycia infrastruktury w wyniku przejazdu pociągu;

               o)

               części kosztów utrzymania i remontów infrastruktury cywilnej, które nie są bezpośrednio ponoszone w wyniku przejazdu pociągu.

         2.   Jeżeli zarządca infrastruktury otrzymał finansowanie na konkretne inwestycje infrastrukturalne, którego nie jest zobowiązany zwrócić, i jeżeli inwestycje te są uwzględnione w obliczeniu kosztów bezpośrednich, koszty tych inwestycji nie mogą powodować wzrostu poziomu opłat bez uszczerbku dla art. 32 dyrektywy 2012/34/UE.
   3.   Koszty wyłączone z obliczeń na mocy niniejszego artykułu są mierzone lub prognozowane na podstawie okresu, o którym mowa w art. 3 ust. 5.
   Artykuł 5
   Obliczanie i dostosowanie bezpośrednich kosztów jednostkowych
   1.   Zarządca infrastruktury oblicza średnie bezpośrednie koszty jednostkowe dla całej sieci poprzez podzielenie kosztów bezpośrednich na całej sieci przez całkowitą liczbę prognozowanych lub rzeczywistych pojazdokilometrów, pociągokilometrów lub bruttotonokilometrów.
   Alternatywnie, jeżeli zarządca infrastruktury wykaże organowi regulacyjnemu, o którym mowa w art. 55 dyrektywy 2012/34/UE, że wartości lub parametry, o których mowa w ust. 2, są znacznie zróżnicowane w różnych częściach jego sieci, po podzieleniu sieci na takie części zarządca infrastruktury oblicza średnie bezpośrednie koszty jednostkowe dla części sieci poprzez podzielenie kosztów bezpośrednich dla tych części przez całkowitą liczbę prognozowanych lub rzeczywistych pojazdokilometrów, pociągokilometrów lub bruttotonokilometrów. Okres prognozy może obejmować kilka lat.
   W celu obliczenia średnich bezpośrednich kosztów jednostkowych zarządca infrastruktury może stosować kombinację pojazdokilometrów, pociągokilometrów lub bruttotonokilometrów, pod warunkiem że ta metoda obliczeniowa nie zmienia bezpośredniego związku przyczynowego z wykonywaniem przewozów pociągami. Nie naruszając art. 3 ust. 3 zarządca infrastruktury może zastosować koszty rzeczywiste lub prognozowane.
   2.   Państwa członkowskie mogą zezwolić zarządcy infrastruktury na różnicowanie średnich bezpośrednich kosztów jednostkowych w celu uwzględnienia różnych poziomów zużycia infrastruktury na podstawie jednego lub kilku z następujących parametrów:

               a)

               długość pociągu lub liczba pojazdów w pociągu;

               b)

               masa pociągu;

               c)

               rodzaj pojazdu, szczególnie jego masa nieresorowana;

               d)

               prędkość pociągu;

               e)

               moc trakcyjna pojazdu silnikowego;

               f)

               nacisk osi lub liczba osi;

               g)

               odnotowana liczba kół z płaskimi miejscami lub skuteczne zastosowanie sprzętu służącego ochronie przed poślizgiem kół;

               h)

               sztywność wzdłużna pojazdów i siły poziome mające wpływ na tor;

               i)

               wykorzystana i zmierzona energia elektryczna lub dynamika pantografów lub ślizgaczy łyżwowych jako parametr opłaty za zużycie przewodu napowietrznego lub zelektryfikowanej szyny;

               j)

               parametry toru, w szczególności promienie zakrętów;

               k)

               wszelkie inne parametry związane z kosztami, jeżeli zarządca infrastruktury potrafi wykazać organowi regulacyjnemu, że wartości dla każdego parametru, w tym w stosownych przypadkach zmiany w ramach każdego parametru, są obiektywnie mierzone i rejestrowane.

         3.   Różnicowanie bezpośrednich kosztów jednostkowych nie może prowadzić do zwiększenia kosztów bezpośrednich w całej sieci, o których mowa w art. 3 ust. 1.
   4.   Dodatkowych kosztów ponoszonych wskutek planowego lub nieplanowego przekierowania pociągów z inicjatywy zarządcy infrastruktury nie wlicza się do kosztów bezpośrednich ponoszonych w wyniku przejazdu pociągów. Zdanie pierwsze nie ma zastosowania, jeżeli zarządca infrastruktury zwraca przedsiębiorstwu kolejowemu te dodatkowe koszty lub jeżeli przekierowanie wynika z procesu koordynacji zgodnie z art. 46 dyrektywy 2012/34/UE.
   5.   Całkowita liczba pojazdokilometrów, pociągokilometrów, bruttotonokilometrów lub ich kombinacja wykorzystywana do celów obliczeń zgodnie z niniejszym artykułem jest mierzona lub prognozowana na podstawie okresu referencyjnego, o którym mowa w art. 3 ust. 5.
   Artykuł 6
   Modelowanie kosztów
   W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 zdanie pierwsze, zarządca infrastruktury może obliczać bezpośrednie koszty jednostkowe za pomocą rzetelnie udokumentowanego modelowania ekonometrycznego lub inżynieryjnego, pod warunkiem że może wykazać organowi regulacyjnemu, że bezpośrednie koszty jednostkowe obejmują wyłącznie bezpośrednie koszty poniesione w wyniku przejazdu pociągu oraz, w szczególności, nie zawierają żadnych kosztów, o których mowa w art. 4. Organ regulacyjny może wymagać od zarządcy infrastruktury obliczenia w celach porównawczych bezpośrednich kosztów jednostkowych zgodnie z art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 lub za pomocą modelowania kosztów zgodnie ze zdaniem pierwszym.
   Artykuł 7
   Kontrola uproszczona
   1.   Jeżeli koszty bezpośrednie na całej sieci, o których mowa w art. 3 ust. 1, lub koszty bezpośrednie obliczone na podstawie modelowania, o którym mowa w art. 6, pomnożone przez liczbę pociągokilometrów, pojazdokilometrów lub bruttotonokilometrów wykonanych w okresie referencyjnym są mniejsze niż 15 % całkowitych kosztów utrzymania i remontów lub mniejsze niż suma 10 % kosztów utrzymania i 20 % kosztów remontów, organ regulacyjny może przeprowadzić w sposób uproszczony kontrolę, o której mowa w art. 56 ust. 2 dyrektywy 2012/34/UE, dotyczącą obliczania kosztów bezpośrednich na całej sieci. Państwa członkowskie mogą zdecydować o zwiększeniu wielkości procentowych, o których mowa w niniejszym akapicie maksymalnie do ich dwukrotności.
   2.   Organ regulacyjny może zaakceptować obliczenia średnich bezpośrednich kosztów jednostkowych, o których mowa w art. 5 ust. 1, dostosowanych średnich kosztów jednostkowych, o których mowa w art. 5 ust. 2 lub modelowania kosztów, o którym mowa w art. 6, podlegające uproszczonej kontroli, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, jeżeli średnie koszty bezpośrednie na pociągokilometr pociągu o masie 1 000 ton wynoszą nie więcej niż 2 EUR (wg cen i kursów wymiany walut z 2005 r., przy zastosowaniu odpowiedniego indeksu cen).
   3.   Kontrole uproszczone, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się niezależnie od siebie. Kontrole uproszczone stosuje się bez uszczerbku dla art. 31 lub 56 dyrektywy 2012/34/UE.
   4.   Organ regulacyjny określa szczegóły dotyczące uproszczonej kontroli.
   Artykuł 8
   Przegląd obliczeń
   Zarządca infrastruktury regularnie aktualizuje metodę obliczania kosztów bezpośrednich, biorąc pod uwagę między innymi najlepsze praktyki międzynarodowe.
   Artykuł 9
   Przepisy przejściowe
   Zarządca infrastruktury przedstawia organowi regulacyjnemu swoją metodę obliczania kosztów bezpośrednich oraz, w stosownych przypadkach, plan stopniowego wdrażania, nie później niż dnia 3 lipca 2017 r.
   Artykuł 10
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 sierpnia 2015 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 12 czerwca 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 32.

      (2)  W badaniu CATRIN przedstawiono zarys różnych badań w odniesieniu do charakterystyki infrastruktury wykorzystanej w ekonometrycznych analizach kosztów kolejowych siedmiu unijnych zarządców infrastruktury. Sześciu na siedmiu zarządców infrastruktury nie uznaje zarządzania ruchem ani sygnalizacji za istotną cechę charakterystyczną swoich ekonometrycznych analiz kosztów (zob. tabela 13, rezultat 1 badania CATRIN, s. 40).

      (3)  Wyrok Trybunału w sprawie Komisja przeciwko Polsce, C-512/10, ECLI:EU:C:2013:338, pkt 82, 83 i 84.

      (4)  Rezultat D1 badania CATRIN koordynowanego przez VTI, marzec 2008 r., s. 37–54 i 82–84.

      (5)  Projekt GRACE koordynowany przez Uniwersytet w Leeds, rezultat D7 „Generalisation of marginal social cost estimates” (ogólne szacunki dotyczące krańcowych kosztów społecznych), s. 22, 23.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1596 z dnia 21 września 2015 r. zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę w specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Montes de Toledo (ChNP)]

text:
               24.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 248/40

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/1596
   z dnia 21 września 2015 r.
   zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę w specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Montes de Toledo (ChNP)]
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja przeanalizowała wniosek Hiszpanii w sprawie zatwierdzenia zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Montes de Toledo”, zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1187/2000 (2) zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 593/2010 (3).

               (2)

               Proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja opublikowała zatem wniosek o wprowadzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (4).

               (3)

               Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, wymienioną zmianę specyfikacji należy zatem zatwierdzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Zatwierdza się zmianę w specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy „Montes de Toledo” (ChNP).
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 21 września 2015 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Phil HOGAN

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1187/2000 z dnia 5 czerwca 2000 r. uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do „Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych” przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 133 z 6.6.2000, s. 19).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 593/2010 z dnia 6 lipca 2010 r. zatwierdzające inne niż nieznaczne zmiany specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Montes de Toledo (ChNP)] (Dz.U. L 172 z 7.7.2010, s. 1).

      (4)  Dz.U. C 147 z 5.5.2015, s. 16.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/473 z dnia 31 marca 2016 r. zmieniające po raz 244. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida

text:
               1.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 85/30

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/473
   z dnia 31 marca 2016 r.
   zmieniające po raz 244. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida (1), w szczególności jego art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 7a ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, których fundusze oraz zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu na mocy tego rozporządzenia.

               (2)

               Dnia 28 marca 2016 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych podjął decyzję o dodaniu jednej osoby fizycznej do wykazu osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002.

               (3)

               W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinno ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 31 marca 2016 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

            Szef Służby ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej

      (1)  Dz.U. L 139 z 29.5.2002, s. 9.

      ZAŁĄCZNIK
      W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 do tytułu „Osoby fizyczne” dodaje się wpis w brzmieniu:

         „Nayef Salam Muhammad Ujaym Al-Hababi (alias a) Nayf Salam Muhammad Ujaym al-Hababi, b) Faruq al-Qahtani, c) Faruq al-Qatari, d) Farouq al-Qahtani al Qatari, e) Sheikh Farooq al-Qahtani, f) Shaykh Imran Farouk, g) Sheikh Faroq al-Qatari). Data urodzenia: a) 1981 r., b) ok. 1980 r. Miejsce urodzenia: Arabia Saudyjska. Obywatelstwo: a) Arabia Saudyjska, b) Katar. Nr paszportu: 592667 (katarski paszport wydany dnia 3 maja 2007 r.). Adres: Afganistan (od 2009 r.). Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 28.3.2016 r.”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/135 z dnia 28 stycznia 2015 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               29.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 23/11

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/135
   z dnia 28 stycznia 2015 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 28 stycznia 2015 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK

         Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  EG

                  362,8

                  MA

                  99,0

                  TR

                  128,7

                  ZZ

                  196,8

                  0707 00 05

                  JO

                  229,9

                  TR

                  192,7

                  ZZ

                  211,3

                  0709 91 00

                  EG

                  122,4

                  ZZ

                  122,4

                  0709 93 10

                  EG

                  165,4

                  MA

                  226,4

                  TR

                  233,5

                  ZZ

                  208,4

                  0805 10 20

                  EG

                  47,9

                  IL

                  78,7

                  MA

                  55,0

                  TN

                  52,5

                  TR

                  77,7

                  ZZ

                  62,4

                  0805 20 10

                  IL

                  148,1

                  MA

                  90,6

                  ZZ

                  119,4

                  0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

                  EG

                  74,4

                  IL

                  100,6

                  MA

                  133,5

                  TR

                  126,1

                  ZZ

                  108,7

                  0805 50 10

                  TR

                  56,2

                  ZZ

                  56,2

                  0808 10 80

                  BR

                  59,3

                  CL

                  89,3

                  MK

                  26,7

                  US

                  161,6

                  ZZ

                  84,2

                  0808 30 90

                  CL

                  316,1

                  US

                  138,7

                  ZZ

                  227,4

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 7). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1597 z dnia 23 września 2015 r. wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 615/2014 w odniesieniu do końcowej daty płatności pierwszej transzy zaliczki wypłacanej organizacji beneficjentów w Grecji w odniesieniu do programów prac w sektorze oliwy z oliwek i oliwek stołowych za rok 2015

text:
               24.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 248/41

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/1597
   z dnia 23 września 2015 r.
   wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 615/2014 w odniesieniu do końcowej daty płatności pierwszej transzy zaliczki wypłacanej organizacji beneficjentów w Grecji w odniesieniu do programów prac w sektorze oliwy z oliwek i oliwek stołowych za rok 2015
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 31 lit. b),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 611/2014 (2) termin pierwszego trzyletniego programu prac dla wsparcia dla sektora oliwy z oliwek i oliwek stołowych, o którym mowa w art. 29 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, rozpoczęto w dniu 1 kwietnia 2015 r.

               (2)

               Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 615/2014 (3) państwa członkowskie muszą zapłacić pierwszą transzę zaliczki wypłacanej organizacji beneficjentów w odniesieniu do pierwszego roku realizacji zatwierdzonych programów prac do dnia 31 maja 2015 r. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia zaliczki te są uzależnione od złożenia zabezpieczenia przez instytucję beneficjenta.

               (3)

               Panujące w Grecji warunki gospodarcze i bankowe doprowadziły do zatrzymania niektórych zatwierdzonych programów prac, gdyż organizacje beneficjentów nie były w stanie złożyć wymaganego zabezpieczenia w odpowiednim czasie. W związku z tym Grecja nie mogła wypłacić im pierwszej transzy do dnia 31 maja 2015 r.

               (4)

               Biorąc pod uwagę tę sytuację oraz w celu umożliwienia realizacji wszystkich zatwierdzonych programów prac, należy wprowadzić odstępstwo od art. 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 615/2014, aby umożliwić Grecji wypłacenie odpowiedniej pierwszej transzy do dnia 15 października 2015 r.

               (5)

               Na potrzeby niezwłocznego wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinno ono wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu.

               (6)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W odniesieniu do Grecji i w odniesieniu do 2015 r. terminem, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 615/2014, jest dzień 15 października 2015 r.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 23 września 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

      (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 611/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do programów wsparcia dla sektora oliwy z oliwek i oliwek stołowych (Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 55).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 615/2014 z dnia 6 czerwca 2014 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do programów prac w celu wsparcia sektorów oliwy z oliwek i oliwek stołowych (Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 95).