title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 111/2012 z dnia 9 lutego 2012 r. otwierające procedurę przetargową w zakresie dopłat do prywatnego przechowywania oliwy z oliwek

text:
               10.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 37/55

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 111/2012
   z dnia 9 lutego 2012 r.
   otwierające procedurę przetargową w zakresie dopłat do prywatnego przechowywania oliwy z oliwek
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (1), w szczególności jego art. 43 lit. a), d) oraz j) w związku z jego art. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 Komisja może podjąć decyzję o upoważnieniu instytucji, które dają odpowiednie gwarancje i zostały zatwierdzone przez państwa członkowskie, do zawierania umów przechowywania sprzedawanej przez nie oliwy z oliwek, w przypadku poważnych zakłóceń rynku w niektórych regionach Unii Europejskiej.

               (2)

               W Hiszpanii oraz w Grecji – państwach członkowskich, których wspólna produkcja odpowiada ponad dwóm trzecim oliwy z oliwek wytwarzanej w UE – średnia cena oliwy z oliwek notowana na rynku w okresie, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 826/2008 z dnia 20 sierpnia 2008 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące przyznawania dopłat do prywatnego przechowywania niektórych produktów rolnych (2), znajduje się poniżej poziomu, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007. Powoduje to poważne zakłócenia na rynkach tych państw członkowskich. Unijny rynek oliwy z oliwek charakteryzuje wysoki stopień wzajemnej zależności, co oznacza, że poważne zakłócenia na rynku hiszpańskim i greckim mogą rozprzestrzenić się na wszystkie państwa członkowskie będące producentami oliwy z oliwek.

               (3)

               Artykuł 31 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że dopłaty do prywatnego przechowywania mogą być przyznawane w odniesieniu do oliwy z oliwek oraz że Komisja powinna ustalić wysokość dopłat z wyprzedzeniem lub w ramach procedury przetargowej.

               (4)

               Rozporządzeniem (WE) nr 826/2008 ustanowiono wspólne zasady wykonania programu pomocy dotyczącego prywatnego przechowywania. Na mocy art. 6 tego rozporządzenia procedurę przetargową otwiera się zgodnie ze szczegółowymi zasadami i warunkami określonymi w jego art. 9.

               (5)

               Całkowitą ilość, do wysokości której przyznaje się dopłaty na prywatne przechowywanie, należy ustalić na poziomie, który zgodnie z badaniem rynku przyczyni się do jego stabilizacji.

               (6)

               W celu ułatwienia zadań administracyjnych i kontrolnych w odniesieniu do zawierania umów należy ustalić minimalne ilości produktów, które każda oferta musi obejmować.

               (7)

               Aby uzyskać pewność co do tego, że podmioty gospodarcze będą wywiązywać się ze swoich zobowiązań umownych oraz że przedmiotowy środek wywrze pożądany wpływ na rynek, należy ustalić zabezpieczenie.

               (8)

               W świetle zmian sytuacji rynkowej w bieżącym roku gospodarczym oraz prognoz na kolejny rok gospodarczy, Komisja powinna dysponować możliwością podjęcia decyzji o skróceniu okresu obowiązywania wykonywanych umów oraz o stosownej zmianie wysokości dopłat. Możliwość taką należy zawrzeć w umowie zgodnie z art. 21 rozporządzenia (WE) nr 826/2008.

               (9)

               Na mocy art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 826/2008 należy ustalić okres, w jakim państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszystkich ważnych ofertach.

               (10)

               Aby zapobiec niekontrolowanemu spadkowi cen, szybko reagować na szczególną sytuację rynkową oraz zapewnić efektywne zarządzanie przedmiotowym środkiem, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               (11)

               Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   1.   Niniejszym otwiera się procedurę przetargową w celu ustalenia wysokości dopłat do prywatnego przechowywania, o których mowa w art. 31 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do kategorii oliwy z oliwek wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia i zdefiniowanych w pkt 1 załącznika XVI do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.
   2.   Całkowita ilość, do wysokości której przyznaje się dopłaty do prywatnego przechowywania, wynosi 100 000 ton.
   Artykuł 2
   Obowiązujące przepisy
   O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 826/2008.
   Artykuł 3
   Składanie ofert
   1.   Podokres składania ofert w odpowiedzi na pierwszy przetarg częściowy rozpoczyna się dnia 17 lutego 2012 r. i upływa dnia 21 lutego 2012 r. o godzinie 11.00 czasu obowiązującego w Brukseli.
   Podokres składania ofert w odpowiedzi na drugi przetarg częściowy rozpoczyna się w pierwszym dniu roboczym następującym po zakończeniu poprzedzającego podokresu i upływa dnia 1 marca 2012 r. o godzinie 11 czasu obowiązującego w Brukseli.
   2.   Okres przechowywania, którego dotyczy oferta, wynosi 150 dni.
   3.   Minimalna ilość, której dotyczy każda oferta, wynosi przynajmniej 50 ton.
   4.   Jeżeli podmiot uczestniczy w przetargu na więcej niż jedną kategorię oliwy lub w odniesieniu do kadzi znajdujących się pod różnymi adresami, to w odniesieniu do każdej z nich składa osobną ofertę.
   5.   Oferty można składać wyłącznie w Grecji, Hiszpanii, Francji, we Włoszech, na Cyprze, w Portugalii i Słowenii.
   Artykuł 4
   Zabezpieczenia
   Oferenci wnoszą zabezpieczenie w wysokości 50 EUR od tony oliwy z oliwek objętej ofertą.
   Artykuł 5
   Skrócenie okresu obowiązywania umów
   Komisja, na podstawie rozwoju sytuacji na rynku oliwy z oliwek i perspektyw na przyszłość, może podjąć decyzję, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 195 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, o skróceniu okresu obowiązywania wykonywanych umów i o stosownej zmianie wysokości dopłat. Umowa z wybranym oferentem zawiera odniesienie do tej możliwości.
   Artykuł 6
   Powiadamianie Komisji o ofertach przetargowych
   Zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 826/2008 w ciągu 24 godzin od zakończenia każdego podokresu składania ofert, o którym mowa w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie powiadamiają Komisję osobno o każdej ważnej ofercie.
   Artykuł 7
   Wejście w życie
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 9 lutego 2012 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

         Dacian CIOLOȘ

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 223 z 21.8.2008, s. 3.

      ZAŁĄCZNIK

         Kategorie oliwy z oliwek, o których mowa w art. 1 ust. 1

      Oliwa z oliwek najwyższej jakości z pierwszego tłoczenia
      Oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 54/2014 z dnia 21 stycznia 2014 r. w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz i przyznawania uprawnień do przywozu w odniesieniu do wniosków złożonych w ciągu pierwszych siedmiu dni miesiąca stycznia 2014 r. w ramach kontyngentów taryfowych na przywóz mięsa drobiowego, otwartych rozporządzeniem (WE) nr 616/2007

text:
               22.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 19/3

      ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 54/2014
   z dnia 21 stycznia 2014 r.
   w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz i przyznawania uprawnień do przywozu w odniesieniu do wniosków złożonych w ciągu pierwszych siedmiu dni miesiąca stycznia 2014 r. w ramach kontyngentów taryfowych na przywóz mięsa drobiowego, otwartych rozporządzeniem (WE) nr 616/2007
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 188,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1301/2006 z dnia 31 sierpnia 2006 r. ustanawiające wspólne zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz produktów rolnych, podlegającymi systemowi pozwoleń na przywóz (2), w szczególności jego art. 7 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie Komisji (WE) nr 616/2007 (3) otworzyło kontyngenty taryfowe na przywóz wyrobów z mięsa drobiowego pochodzących z Brazylii, Tajlandii i pozostałych państw trzecich.

               (2)

               Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz złożone w ciągu pierwszych siedmiu dni miesiąca stycznia 2014 r. w przypadku grup nr 1, 2, 4A, 6A, 7 i 8 w odniesieniu do podokresu od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2014 r. dotyczą, w przypadku niektórych kontyngentów, ilości większych niż ilości dostępne. Należy zatem określić, na jakie ilości pozwolenia na przywóz mogą być wydawane, poprzez ustalenie współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski.

               (3)

               Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz złożone w ciągu pierwszych siedmiu dni miesiąca stycznia 2014 r. w przypadku grupy nr 5A w odniesieniu do podokresu od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2014 r. dotyczą, w przypadku niektórych kontyngentów, ilości większych niż ilości dostępne. Należy zatem określić, na jakie ilości uprawnienia do przywozu mogą być przyznane, poprzez ustalenie współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   1.   Do wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz złożonych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 616/2007 w przypadku grup nr 1, 2, 4A, 6A, 7 i 8 w odniesieniu do podokresu od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2014 r. stosuje się współczynniki przydziału wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   2.   Do wniosków o uprawnienia do przywozu złożonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 616/2007 w przypadku grupy nr 5A w odniesieniu do podokresu od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2014 r. stosuje się współczynniki przydziału wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Article 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 stycznia 2014 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 21 stycznia 2014 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,
         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

      (2)  Dz.U. L 238 z 1.9.2006, s. 13.

      (3)  Dz.U. L 142 z 5.6.2007, s. 3.

      ZAŁĄCZNIK

                  Numer grupy

                  Lp.

                  Współczynnik przydziału dla wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz złożonych w odniesieniu do podokresu od dnia 1.4.2014 r. do dnia 30.6.2014 r.
                  (%)

                  1

                  09.4211

                  0,467704

                  4A

                  09.4214

                  54,332634

                  09.4251

                  9,069004

                  6A

                  09.4216

                  0,494014

                  09.4260

                  2,320193

                  Numer grupy

                  Lp.

                  Współczynnik przydziału dla wniosków o uprawnienia do przywozu złożonych w odniesieniu do podokresu od dnia 1.4.2014 r. do dnia 30.6.2014 r.
                  (%)

                  5A

                  09.4215

                  0,766687

                  09.4254

                  5,027223

                  09.4255

                  6,731740


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 780/2013 z dnia 14 sierpnia 2013 r. zmieniające rozporządzenie Komisji (UE) nr 206/2010 ustanawiające wykazy krajów trzecich, ich terytoriów lub części, upoważnionych do wprowadzania do Unii Europejskiej niektórych zwierząt oraz świeżego mięsa, a także wymogi dotyczące świadectw weterynaryjnych  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               15.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 219/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 780/2013
   z dnia 14 sierpnia 2013 r.
   zmieniające rozporządzenie Komisji (UE) nr 206/2010 ustanawiające wykazy krajów trzecich, ich terytoriów lub części, upoważnionych do wprowadzania do Unii Europejskiej niektórych zwierząt oraz świeżego mięsa, a także wymogi dotyczące świadectw weterynaryjnych
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę Rady 2004/68/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące przywóz do oraz tranzyt przez terytorium Wspólnoty niektórych żywych zwierząt kopytnych, zmieniającą dyrektywy 90/426/EWG oraz 92/65/EWG i uchylającą dyrektywę 72/462/EWG (1), w szczególności jej art. 3 ust. 1 akapit pierwszy i drugi, art. 6 ust. 1 akapit pierwszy, art. 7 lit. e), art. 8 lit c) i art. 13 ust.1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W rozporządzeniu Komisji (UE) nr 206/2010 (2) ustanowiono wymagania dotyczące wprowadzania do Unii – między innymi – niektórych zwierząt kopytnych. Rozporządzenie to nie ma zastosowania do zwierząt nieudomowionych przeznaczonych dla zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka, zdefiniowanych w art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającej wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG (3).

               (2)

               Brak szczegółowych wymagań dotyczących zdrowia zwierząt przy wprowadzaniu do Unii zwierząt kopytnych przeznaczonych dla zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka stwarza problemy natury praktycznej dla tych podmiotów i stanowi poważne ograniczenie dla ich działań, jako że wprowadzanie tych zwierząt jest im potrzebne.

               (3)

               Należy ustanowić wymagania dotyczące zdrowia zwierząt przy wprowadzaniu do Unii zwierząt kopytnych przeznaczonych dla zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka, uwzględniające szczególną sytuację takich zwierząt. Dla uproszczenia przepisów unijnych należy ustanowić takie wymagania w ramach rozporządzenia (UE) nr 206/2010. Należy zatem odpowiednio zmienić zakres tego rozporządzenia.

               (4)

               W rozporządzeniu (UE) nr 206/2010 przewiduje się, że przesyłki zawierające zwierzęta kopytne można wprowadzać do Unii tylko wówczas, gdy pochodzą z państw trzecich, ich terytoriów lub części wymienionych w części 1 załącznika I do tego rozporządzenia.

               (5)

               W dyrektywie Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającej przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (4) przewidziano, że Komisja przyjmuje wykazy państw trzecich, ich terytoriów lub części, z których przywóz określonych produktów pochodzenia zwierzęcego jest dozwolony.

               (6)

               W dyrektywie Rady 2009/156/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich (5) przewidziano, że przywóz zwierząt z rodziny koniowatych do Unii dozwolony jest wyłącznie z państw trzecich znajdujących się w wykazie sporządzonym lub zmienionym zgodnie z procedurą określoną w tej dyrektywie.

               (7)

               W dyrektywie Rady 2009/158/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych (6) przewiduje się, że drób i jaja wylęgowe przywożone do Unii muszą pochodzić z państwa trzeciego lub regionu państwa trzeciego umieszczonego w wykazie sporządzonym przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w tej dyrektywie.

               (8)

               Wprowadzanie do Unii zwierząt kopytnych przeznaczonych dla zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka powinno w szczególności spełniać ogólne wymagania związane z wprowadzaniem żywych zwierząt do Unii oraz inne szczegółowe wymagania dotyczące zdrowia zwierząt, a także oferować szczegółowe gwarancje zapewniające, aby zwierzęta wprowadzane do Unii nie zagrażały statusowi zdrowotnemu zwierząt w Unii.

               (9)

               Ogólne wymagania związane z wprowadzaniem żywych zwierząt do Unii, na które składa się efektywny system służb weterynaryjnych odpowiedzialnych za kontrolę zdrowia zwierząt, spełniane są obecnie przez te państwa trzecie, ich terytoria i części, które są wymienione w wykazach na mocy dyrektyw 2002/99/WE, 2009/156/WE i 2009/158/WE.

               (10)

               Ogólne wymagania związane z wprowadzaniem żywych zwierząt do Unii nie stanowią jednak gwarancji, że zwierzęta kopytne są wolne od chorób. Pojedyncze zwierzęta mogą nadal być nosicielami chorób zakaźnych, które mogą rozprzestrzenić się na Unię i które w wyniku tego stanowić mogą zagrożenie dla zdrowia zwierząt w Unii. Zwierzęta kopytne przeznaczone dla zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka powinny być zatem wprowadzane do Unii jedynie bezpośrednio z jednostki, instytutu lub ośrodka, które spełniają określone wymagania i są zatwierdzone przez właściwy organ państwa trzeciego, jego terytorium lub części, w których dana jednostka, instytut lub ośrodek się znajduje.

               (11)

               Wykaz takich jednostek, instytutów lub ośrodków powinien być sporządzany przez państwo członkowskie przeznaczenia po uprzedniej ocenie wszystkich istotnych informacji.

               (12)

               W celu ochrony zdrowia zwierząt w Unii konieczne jest, by przesyłki zawierające zwierzęta kopytne wprowadzane do Unii z przeznaczeniem dla zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka były transportowane bezpośrednio i bezzwłocznie do ich miejsca przeznaczenia w zaplombowanych kontenerach i by dalsze przemieszczanie takich zwierząt w obrębie Unii było ograniczone.

               (13)

               Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wprowadzania na swoje terytorium, pod pewnymi warunkami, określonych zwierząt kopytnych przeznaczonych dla zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka w celu zaradzenia nadzwyczajnym okolicznościom, takim jak sytuacje dotyczące problemów z dobrostanem zwierząt, ochrona zagrożonych gatunków, nagłe katastrofy naturalne lub zamieszki na tle politycznym, w których to okolicznościach nie jest możliwe stosowanie wszystkich wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, a zwłaszcza wymagań dotyczących zatwierdzania jednostki, ośrodka lub instytutu pochodzenia. W takich przypadkach istnieć powinien jednak wymóg uzyskania zezwolenia, co ma na celu zapewnienie wystarczającego ograniczenia zagrożenia dla zdrowia zwierząt.

               (14)

               Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 206/2010.

               (15)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W rozporządzeniu (UE) nr 206/2010 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 1 skreśla się ust. 3;

               2)

               dodaje się art. 3a w brzmieniu:
               „Artykuł 3a
               Warunki dotyczące wprowadzania zwierząt kopytnych przeznaczonych dla zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka
               1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 3 właściwy organ państwa członkowskiego może zezwolić na wprowadzenie na terytorium tego państwa przesyłek zawierających zwierzęta kopytne gatunków wymienionych w załączniku VI część 1 tabela 1, 2 i 3, jeśli przesyłki te przeznaczone są dla zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka, pod warunkiem spełnienia następujących warunków:

                           a)

                           właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia przeprowadził ocenę zagrożeń dla zdrowia zwierząt, jakie każda z przesyłek może stwarzać dla Unii;

                           b)

                           przedmiotowe przesyłki pochodzą z kraju trzeciego, jego terytorium lub części włączonych do jednego z wykazów określonych w:

                                       (i)

                                       części 1 załącznika I lub części 1 załącznika II do niniejszego rozporządzenia,

                                       (ii)

                                       decyzji 2004/211/WE (7), decyzji 2007/777/WE (8), rozporządzeniu (WE) nr 798/2008 (9), rozporządzeniu (WE) nr 119/2009 (10), rozporządzeniu (UE) nr 605/2010 (11),

                           c)

                           dane zwierzęta kopytne pochodzą z jednostki, instytutu lub ośrodka w kraju trzecim, na jego terytorium lub w jego części, o których mowa w lit. a), włączonych do wykazu ustanowionego zgodnie z art. 3c;

                           d)

                           dane zwierzęta kopytne poddane zostały kwarantannie w obiekcie zabezpieczonym przed wektorami na terenie zakładu jednostki, instytutu lub ośrodka, o których mowa w lit. c), przez okres przewidziany w odpowiednich świadectwach;

                           e)

                           dane zwierzęta kopytne przekazywane są bezpośrednio zatwierdzonej jednostce, instytutowi lub ośrodkowi w państwie członkowskim przeznaczenia;

                           f)

                           danym zwierzętom kopytnym towarzyszy właściwe świadectwo weterynaryjne sporządzone zgodnie z odpowiednim wzorem świadectwa weterynaryjnego, o którym mowa w załączniku VI część 1 tabela 1, 2 oraz 3 i które określono w części 2 tego załącznika;

                           g)

                           dane zwierzęta kopytne spełniają wymogi określone we wzorze świadectwa weterynaryjnego, o którym mowa w lit. f).

                     Przed wprowadzeniem zwierząt kopytnych na swoje terytorium państwo członkowskie przeznaczenia informuje Komisję i pozostałe państwa członkowskie na forum Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt o zezwoleniu wydanym na podstawie akapitu pierwszego.
               2.   Jeśli wyjątkowe okoliczności uniemożliwiają spełnienie wymogów zawartych w ust. 1 lit. c) i d), właściwy organ państwa członkowskiego przeznaczenia może zezwolić na wprowadzenie na terytorium tego państwa zwierząt kopytnych gatunków wymienionych w załączniku VI część 1 tabela 1, 2 i 3 z innych gospodarstw, które nie spełniają wymogów określonych w tych literach, o ile spełnione są wymogi określone w ust. 1 lit. a), b) oraz e) – g) oraz następujące dodatkowe warunki:

                           a)

                           właściciel lub osoba fizyczna reprezentująca właściciela złożyli uprzednio podanie o wydanie zezwolenia, a państwo członkowskie przeznaczenia wydało takie zezwolenie po przeprowadzeniu oceny ryzyka, która wykazała, że wprowadzenie danych zwierząt kopytnych na jego terytorium nie stanowi zagrożenia dla zdrowia zwierząt w Unii;

                           b)

                           dane zwierzęta kopytne zostały poddane kwarantannie w kraju trzecim, na jego terytorium lub w jego części, z których pochodzą zwierzęta, pod urzędową kontrolą przez okres konieczny dla spełnienia przez te zwierzęta wymogów dotyczących zdrowia zwierząt określonych we wzorze świadectwa weterynaryjnego, o którym mowa w lit. f):

                                       (i)

                                       w miejscu zatwierdzonym przez właściwy organ kraju trzeciego, jego terytorium lub części, z których pochodzą zwierzęta;

                                       (ii)

                                       zgodnie z zaleceniami zawartymi w zezwoleniu, które dają przynajmniej takie same gwarancje, co gwarancje określone w ust. 1 lit. a), b) i e) – g).

                     Zwierzęta kopytne wprowadzane do Unii na podstawie akapitu pierwszego są poddawane kwarantannie w zatwierdzonej jednostce, instytucie lub ośrodku przeznaczenia przez okres przynajmniej sześciu miesięcy od momentu wprowadzenia do Unii, w którym to okresie właściwe organy mogą stosować wymagania przewidziane w art. 8 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 90/425/EWG.
               Państwo członkowskie zezwalające na wprowadzenie zwierząt kopytnych na podstawie akapitu pierwszego informuje Komisję i pozostałe państwa członkowskie na forum Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt o takim zezwoleniu, zanim dane zwierzęta kopytne zostaną wprowadzone na jego terytorium.;

               3)

               dodaje się art. 3b w brzmieniu:
               „Artykuł 3b
               Warunki dotyczące wejścia i tranzytu zwierząt kopytnych przeznaczonych dla zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka przez terytorium państw członkowskich innych niż państwo członkowskie przeznaczenia
               Tranzyt zwierząt kopytnych, o których mowa w art. 3a, przez państwo członkowskie inne niż państwo członkowskie przeznaczenia dozwolony jest jedynie za zezwoleniem właściwego organu państwa członkowskiego tranzytu. Zezwolenie takie może być wydane wyłącznie na podstawie oceny ryzyka dokonanej przez taki właściwy organ w świetle informacji przedstawionych przez państwo członkowskie przeznaczenia.
               Zezwalając na wprowadzenie zwierząt zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3a, państwo członkowskie przeznaczenia informuje o tym Komisję i pozostałe państwa członkowskie na forum Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt przed dokonaniem tranzytu.”;

               4)

               dodaje się art. 3c w brzmieniu:
               „Artykuł 3c
               Wykaz zatwierdzonych jednostek, instytutów lub ośrodków w krajach trzecich, ich terytoriach lub częściach
               1.   Po dokonaniu oceny, czy spełnione zostały warunki określone w ust. 2, każde państwo członkowskie może ustanowić wykaz jednostek, instytutów lub ośrodków, w stosunku do których możliwe jest wydawanie zezwoleń na podstawie art. 3a ust. 1 na wprowadzanie na jego terytorium zwierząt kopytnych.
               2.   Jednostkę, instytut lub ośrodek w kraju trzecim, na jego terytorium lub w jego części włączyć można do wykazu, o którym mowa w ust. 1, jedynie jeśli spełnione zostały następujące warunki:

                           a)

                           jednostka, instytut lub ośrodek spełniają wymogi określone w załączniku VI część 3;

                           b)

                           jednostka, instytut lub ośrodek uzyskały zatwierdzenie właściwego organu kraju trzeciego, jego terytorium lub części, w których się znajdują;

                           c)

                           właściwy organ kraju trzeciego, jego terytorium lub części oferuje wystarczające gwarancje, że spełnione zostały warunki dotyczące zatwierdzania jednostek, instytutów lub ośrodków określone w załączniku VI część 4.

                     3.   Państwo członkowskie może włączyć do wykazu, o którym mowa w ust. 1, jednostki, instytuty lub ośrodki w krajach trzecich, które zostały już włączone do takiego wykazu ustanowionego przez inne państwo członkowskie, bez konieczności dokonania oceny spełnienia warunków ustanowionych w ust. 2.
               4.   Państwa członkowskie aktualizują wykazy, o których mowa w ust. 1, uwzględniając zwłaszcza zawieszenie lub cofnięcie zatwierdzeń przyznanych przez właściwy organ kraju trzeciego, jego terytorium lub części jednostkom, instytutom lub ośrodkom, które znajdują się w ich obrębie i które są włączone do tych wykazów.
               5.   Państwa członkowskie podają za pomocą internetowych stron informacyjnych do publicznej wiadomości wykazy, o których mowa w ust. 1, i aktualizują te strony.
               6.   Państwa członkowskie przekazują Komisji adres internetowy swoich internetowych stron informacyjnych.”;

               5)

               art. 4 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 4
               Warunki dotyczące miejsc gromadzenia zwierząt w odniesieniu do niektórych przesyłek zawierających zwierzęta kopytne
               1.   Przesyłki zawierające żywe zwierzęta kopytne pochodzące z więcej niż jednego gospodarstwa wprowadzane są do Unii jedynie wówczas, gdy gromadzone są w miejscach gromadzenia zwierząt zatwierdzonych przez właściwy organ kraju trzeciego, jego terytorium lub części, z których pochodzą zwierzęta, zgodnie z wymogami ustanowionymi w załączniku I część 5.
               2.   Przesyłki zawierające zwierzęta kopytne wprowadzone do Unii zgodnie z art. 3a – 6 nie pochodzą z więcej niż jednego gospodarstwa i nie są gromadzone w miejscach gromadzenia.”;

               6)

               art. 8 lit. b) otrzymuje brzmienie:

                           „b)

                           nie są rozładowywane w kraju trzecim, na jego terytorium lub w jego części, które nie są objęte zezwoleniem na przywóz danych zwierząt do Unii, a jeżeli są przewożone drogą powietrzną, nie są przemieszczane do innego samolotu w obrębie takiego kraju trzeciego, jego terytorium lub części, ani nie są przewożone drogą, koleją lub przepędzane przez taki kraj trzeci, jego terytorium lub część.”;

               7)

               art. 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Po wprowadzeniu do Unii przesyłki zawierające zwierzęta kopytne inne niż zwierzęta, o których mowa w art. 3a, są bezzwłocznie przewożone środkami transportu zabezpieczonymi przed wektorami do gospodarstwa przeznaczenia.
               Takie zwierzęta kopytne pozostają w tym gospodarstwie przez okres co najmniej 30 dni, o ile nie są wysyłane bezpośrednio do rzeźni.”;

               8)

               dodaje się art. 13a w brzmieniu:
               „Artykuł 13a
               Warunki mające zastosowanie po wprowadzeniu przesyłek zawierających zwierzęta kopytne przeznaczone dla zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka
               1.   Po wprowadzeniu do Unii przesyłki zawierające zwierzęta kopytne przeznaczone dla zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka transportowane są bezzwłocznie do zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka przeznaczenia przy wykorzystaniu środków transportu zabezpieczonych przed wektorami i o konstrukcji uniemożliwiającej wydostanie się zwierząt oraz wycieknięcie lub wypadnięcie odchodów, moczu, ściółki, paszy, odpadów lub innych materiałów z pojazdu lub kontenera podczas transportu.
               2.   Zwierzęta poddawane są kwarantannie w obiektach zabezpieczonych przed wektorami na terenie zakładu zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka w państwie członkowskim przeznaczenia przez okres przynajmniej 30 dni. Po okresie kwarantanny wynoszącym 30 dni zwierzęta mogą zostać przeniesione do innej zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka.
               3.   Zwierzęta wprowadzane do zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka mogą zostać przeniesione do miejsca przeznaczenia innego niż zatwierdzona jednostka, instytut lub ośrodek tylko wówczas, gdy:

                           a)

                           od czasu wprowadzenia do Unii upłynęło przynajmniej sześć miesięcy, oraz

                           b)

                           przeniesienia dokonuje się zgodnie z pkt 4 załącznika C do dyrektywy 92/65/EWG.

                     4.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 zwierzęta mogą opuścić zatwierdzoną jednostkę, instytut lub ośrodek przed upływem sześciomiesięcznego okresu przewidzianego w tym ustępie, jeśli spełnione są następujące warunki:

                           a)

                           zwierzęta podlegają wywozowi do kraju trzeciego, jego terytorium lub części;

                           b)

                           w celu wywozu, o którym mowa w lit. a), zwierzęta są transportowane środkami transportu zabezpieczonymi przed wektorami i o konstrukcji uniemożliwiającej wydostanie się zwierząt oraz wycieknięcie lub wypadnięcie odchodów, moczu, ściółki, paszy, odpadów lub innych materiałów z pojazdu lub kontenera podczas transportu.”;

               9)

               dodaje się załącznik VI, którego tekst określony jest w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

         Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 14 sierpnia 2013 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 321.

      (2)  Dz.U. L 73 z 20.3.2010, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 268 z 14.9.1992, s. 54.

      (4)  Dz.U. L 18 z 23.1.2003, s. 11.

      (5)  Dz.U. L 192 z 23.7.2010, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 74.

      (7)  Dz.U. L 73 z 11.3.2004, s. 1.

      (8)  Dz.U. L 312 z 30.11.2007, s. 49.

      (9)  Dz.U. L 226 z 23.8.2008, s. 1.

      (10)  Dz.U. L 39 z 10.2.2009, s. 12.

      (11)  Dz.U. L 175 z 10.7.2010, s. 1.”

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK VI
            CZĘŚĆ 1

                           Tabela 1

                                    „RUM-A”

                                    :

                                    Wzór świadectwa weterynaryjnego dla zwierząt niżej wymienionych gatunków pochodzących z i przeznaczonych dla zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka.

                           Rząd

                           Rodzina

                           Rodzaj/gatunek

                        Parzystokopytne

                        Widłorogie

                           Antilocapra ssp.

                        Krętorogie

                           Addax ssp., Aepyceros ssp., Alcelaphus ssp., Ammodorcas ssp., Ammotragus ssp., Antidorcas ssp., Antilope ssp., Bison ssp., Bos ssp. (włącznie z Bibos, Novibos, Poephagus), Boselaphus ssp., Bubalus ssp. (włącznie z anoa), Budorcas ssp., Capra ssp., Cephalophus ssp., Connochaetes ssp., Damaliscus ssp. (włącznie z Beatragus), Dorcatragus ssp., Gazella ssp., Hemitragus ssp., Hippotragus ssp., Kobus ssp., Litocranius ssp., Madoqua ssp., Naemorhedus ssp. (włącznie z Nemorhaedus i Capricornis), Neotragus ssp., Oreamnos ssp., Oreotragus ssp., Oryx ssp., Ourebia ssp., Ovibos ssp., Ovis ssp., Patholops ssp., Pelea ssp., Procapra ssp., Pseudois ssp., Pseudoryx ssp., Raphicerus ssp., Redunca ssp., Rupicapra ssp., Saiga ssp., Sigmoceros-Alecelaphus ssp., Sylvicapra ssp., Syncerus ssp., Taurotragus ssp., Tetracerus ssp., Tragelaphus ssp. (włącznie z Boocerus).

                        Wielbłądowate

                           Camelus ssp., Lama ssp., Vicugna ssp.

                        Jeleniowate

                           Alces ssp., Axis-Hyelaphus ssp., Blastocerus ssp., Capreolus ssp., Cervus-Rucervus ssp., Dama ssp., Elaphurus ssp., Hippocamelus ssp., Hydropotes ssp., Mazama ssp., Megamuntiacus ssp., Muntiacus ssp., Odocoileus ssp., Ozotoceros ssp., Pudu ssp., Rangifer ssp.

                        Żyrafowate

                           Giraffa ssp., Okapia ssp.

                        Piżmowcowate

                           Moschus ssp.

                        Kanczylowate

                           Hyemoschus ssp., Tragulus-Moschiola ssp.

                           Tabela 2

                                    „SUI-A”

                                    :

                                    Wzór świadectwa weterynaryjnego dla zwierząt niżej wymienionych gatunków pochodzących z i przeznaczonych dla zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka.

                           Rząd

                           Rodzina

                           Rodzaj/gatunek

                        Parzystokopytne

                        Świniowate

                           Babyrousa ssp., Hylochoerus ssp., Phacochoerus ssp., Potamochoerus ssp., Sus ssp.

                        Pekari

                           Catagonus ssp., Pecari-Tayassu ssp.

                        Hipopotamowate

                           Hexaprotodon-Choeropsis ssp., Hippopotamus ssp.

                           Tabela 3

                                    „TRE-A”

                                    :

                                    Wzór świadectwa weterynaryjnego dla zwierząt niżej wymienionych gatunków pochodzących z i przeznaczonych dla zatwierdzonej jednostki, instytutu lub ośrodka.

                           Rząd

                           Rodzina

                           Rodzaj/gatunek

                        Nieparzystokopytne

                        Tapirowate

                           Tapirus ssp.

                        Nosorożcowate

                           Ceratotherium ssp., Dicerorhinus ssp., Diceros ssp., Rhinoceros ssp.

                        Trąbowce

                        Słoniowate

                           Elephas ssp., Loxodonta ssp.

                  CZĘŚĆ 2

            CZĘŚĆ 3

               Wymogi dotyczące jednostek, instytutów lub ośrodków w krajach trzecich

            Jednostka, instytut lub ośrodek w kraju trzecim muszą:

                        a)

                        być wyraźnie wydzielone i odgrodzone od otoczenia;

                        b)

                        mieć odpowiednie środki do łapania, zamykania oraz izolowania zwierząt oraz dysponować odpowiednimi obiektami do kwarantanny oraz zatwierdzonymi standardowymi procedurami postępowania ze zwierzętami nieznanego pochodzenia;

                        c)

                        posiadać strukturę zabezpieczoną przed wektorami spełniającą następujące wymogi:

                                    (i)

                                    posiada ona odpowiednie bariery fizyczne w punktach wejścia i wyjścia;

                                    (ii)

                                    otwory struktury zabezpieczonej przed wektorami zamknięte są odpowiednio gęstą siatką chroniącą przed wektorami, która w regularnych odstępach czasu impregnowana jest zatwierdzonym insektycydem zgodnie z instrukcjami producenta;

                                    (iii)

                                    wewnątrz i wokół struktury zabezpieczonej przed wektorami przeprowadza się nadzór i kontrolę wektorów;

                                    (iv)

                                    wprowadza się środki w celu ograniczenia lub wyeliminowania miejsc wylęgu wektorów w pobliżu struktury zabezpieczonej przed wektorami;

                                    (v)

                                    wprowadzono standardowe procedury operacyjne, w tym opis systemów zastępczych i alarmowych, odnoszące się do funkcjonowania struktury zabezpieczonej przed wektorami oraz transportu zwierząt z tej struktury do miejsca załadunku;

                        d)

                        przechowywać przez okres przynajmniej dziesięciu lat zaktualizowaną dokumentację zawierającą:

                                    (i)

                                    liczbę i tożsamość (wiek, płeć, gatunek oraz indywidualne oznaczenia, w stosownych przypadkach) zwierząt z każdego gatunku obecnych na terenie ich zakładu;

                                    (ii)

                                    liczbę i tożsamość (wiek, płeć, gatunek oraz indywidualne oznaczenia, w stosownych przypadkach) zwierząt przybywających na teren ich zakładu lub go opuszczających, wraz z informacjami o pochodzeniu lub przeznaczeniu, środku transportu oraz statusie zdrowotnym tych zwierząt;

                                    (iii)

                                    wyniki badań krwi lub innych procedur diagnostycznych przeprowadzonych na zwierzętach na terenie ich zakładu;

                                    (iv)

                                    przypadki zachorowań oraz, w stosownych przypadkach, zastosowane leczenie;

                                    (v)

                                    wyniki badania pośmiertnego zwierząt, które padły na terenie ich zakładu, włączając zwierzęta urodzone martwo;

                                    (vi)

                                    obserwacje poczynione podczas każdego okresu izolacji albo kwarantanny;

                        e)

                        być wolnymi od chorób, które są ujęte w wykazie zawartym w załączniku A do dyrektywy 92/65/EWG lub wymienione w świadectwach zdrowia dla odpowiedniego gatunku określonych w części 2 załącznika VI do niniejszego rozporządzenia, przez okres przynajmniej trzech ostatnich lat, co poświadczone jest dokumentacją przechowywaną zgodnie z lit. d) oraz wynikami badań klinicznych i laboratoryjnych przeprowadzonych na zwierzętach na terenie ich zakładu;

                        f)

                        poczynić ustalenia z laboratorium zatwierdzonym przez właściwy organ do przeprowadzenia badania pośmiertnego albo posiadać co najmniej jedno odpowiednie pomieszczenie, w którym badania takie mogą być przeprowadzane z upoważnienia zatwierdzonego lekarza weterynarii;

                        g)

                        zapewnić usunięcie zwłok zwierząt, które padły od chorób lub zostały poddane eutanazji;

                        h)

                        zapewnić sobie, w drodze umowy lub instrumentu prawnego, usługi lekarza weterynarii zatwierdzonego przez właściwy organ i działającego pod kontrolą takiego organu, który to lekarz musi wykonać przynajmniej następujące zadania:

                                    (i)

                                    dopilnować, by w tej jednostce, instytucie lub ośrodku stosowano odpowiednie środki nadzoru i kontroli chorób. Środki takie muszą być zatwierdzone przez właściwy organ kraju trzeciego, jego terytorium lub części, w których znajduje się jednostka, instytut lub ośrodek, przy uwzględnieniu sytuacji epidemiologicznej i muszą obejmować przynajmniej następujące elementy:

                                                —

                                                roczny plan nadzoru chorób obejmujący odpowiednie środki kontroli chorób odzwierzęcych występujących u zwierząt przebywających na terenie zakładu,

                                                —

                                                kliniczne, laboratoryjne oraz pośmiertne badania zwierząt, u których istnieje podejrzenie chorób przenośnych i odzwierzęcych,

                                                —

                                                szczepienia podatnych zwierząt przeciwko chorobom zakaźnym i odzwierzęcym;

                                    (ii)

                                    dopilnować, by o wszystkich podejrzanych przypadkach padnięcia lub wszystkich przypadkach występowania jakichkolwiek innych objawów wskazujących na to, że zwierzęta zaraziły się przynajmniej jedną z chorób ujętych w wykazie w załączniku A do dyrektywy 92/65/EWG lub wymienionych w świadectwach zdrowia dla odpowiedniego gatunku określonych w części 2 załącznika VI do niniejszego rozporządzenia, bezzwłocznie powiadamiano właściwy organ, któremu określona choroba jest w danym kraju trzecim, jego terytorium lub części obowiązkowo zgłaszana;

                                    (iii)

                                    upewnić się, że przybywające zwierzęta przebyły należytą kwarantannę zgodnie z zaleceniami właściwego organu;

                                    (iv)

                                    zapewnić przestrzeganie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, które muszą spełniać zwierzęta, by można było je wprowadzić do Unii.

                  CZĘŚĆ 4

               Warunki dotyczące zatwierdzania jednostek, instytutów lub ośrodków w krajach trzecich,

                        1.

                        Zatwierdzeń udzielać można jedynie takim jednostkom, instytutom lub ośrodkom, które spełniają wymogi określone w części 3.

                        2.

                        Jeśli konieczna jest ochrona przed wektorami, zatwierdzenie struktury jako struktury zabezpieczonej przed wektorami przyznać można jedynie, jeśli spełnione są kryteria określone w części 3 lit. c). W celu udzielenia zatwierdzenia właściwy organ musi przynajmniej trzykrotnie w czasie wymaganego okresu ochrony (na początku, w trakcie i na koniec okresu) zweryfikować skuteczność środków ochrony przed wektorami przy pomocy pułapki na wektory umieszczonej wewnątrz struktury zabezpieczonej przed wektorami.

                        3.

                        Każdej zatwierdzonej jednostce, instytutowi lub ośrodkowi należy przydzielić numer zatwierdzenia.

                        4.

                        Zatwierdzenie może być utrzymywane w mocy jedynie, dopóki spełniane są następujące warunki:
                        teren zakładu znajduje się pod kontrolą urzędowego lekarza weterynarii, który musi wykonywać następujące zadania:

                                    (i)

                                    dokonywać inspekcji terenu zakładu jednostki, instytutu lub ośrodka co najmniej raz w roku;

                                    (ii)

                                    kontrolować działania lekarza weterynarii, o którym mowa w części 3 lit. h), oraz realizację rocznego planu nadzoru chorób, o którym mowa w lit. h) ppkt (i) tiret pierwsze;

                                    (iii)

                                    zapewniać przestrzeganie przepisów określonych w części 3 i 4;

                                    (iv)

                                    potwierdzić, że:

                                                —

                                                przestrzegane są wymogi dotyczące zdrowia zwierząt, które muszą spełniać zwierzęta, by można było je wprowadzić do Unii.

                                                —

                                                wyniki klinicznych, laboratoryjnych oraz pośmiertnych badań zwierząt nie wykazały występowania chorób ujętych w wykazie w załączniku A do dyrektywy 92/65/EWG lub wymienionych w świadectwach zdrowia dla odpowiedniego gatunku określonych w części 2 załącznika VI do niniejszego rozporządzenia.

                        5.

                        Zatwierdzenie musi zostać cofnięte, jeśli właściwy organ stwierdzi, że wymogi części 3 nie są już spełniane.

                        6.

                        Jeśli wystosowane zostało powiadomienie o podejrzeniu występowania jednej z chorób ujętych w wykazie w załączniku A do dyrektywy 92/65/EWG lub wymienionych w świadectwach zdrowia dla odpowiedniego gatunku określonych w części 2 załącznika VI do niniejszego rozporządzenia, właściwy organ musi zawiesić zatwierdzenie jednostki, instytutu lub ośrodka, dopóki podejrzenie to nie zostanie oficjalnie wykluczone. W zależności od zaistniałej choroby oraz ryzyka przeniesienia choroby zawieszenie może odnosić się do jednostki, instytutu lub ośrodka jako całości lub wyłącznie do określonych kategorii zwierząt podatnych na daną chorobę. Właściwy organ musi dopilnować, by wprowadzono środki konieczne do potwierdzenia lub wykluczenia podejrzenia oraz do uniknięcia rozprzestrzenienia się choroby.

                        7.

                        W przypadku potwierdzenia choroby, o której mowa w pkt 6, należy cofnąć zatwierdzenie jednostki, instytutu lub ośrodka.

                        8.

                        Cofnięte zatwierdzenie jednostki, instytutu lub ośrodka może być przywrócone jedynie, jeśli spełnione są następujące warunki:

                                    a)

                                    na terenie zakładu danej jednostki, instytutu lub ośrodka wyeliminowano chorobę i usunięto źródło zakażenia;

                                    b)

                                    teren zakładu danej jednostki, instytutu lub ośrodka został odpowiednio oczyszczony i zdezynfekowany;

                                    c)

                                    dana jednostka, instytut lub ośrodek spełniają wymogi określone w części 3 lit. a) – d) oraz f) – h).

                        9.

                        Właściwy organ, który zatwierdził jednostkę, instytut lub ośrodek, musi poinformować państwa członkowskie, które włączyły daną jednostkę, instytut lub ośrodek do swoich wykazów zatwierdzonych jednostek, instytutów lub ośrodków, o zawieszeniu, cofnięciu lub przywróceniu zatwierdzenia.”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 463/2014 z dnia 5 maja 2014 r. ustanawiające, na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 223/2014 w sprawie Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym, zasady i warunki mające zastosowanie do systemu elektronicznej wymiany danych między państwami członkowskimi i Komisją

text:
               7.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 134/32

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 463/2014
   z dnia 5 maja 2014 r.
   ustanawiające, na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 223/2014 w sprawie Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym, zasady i warunki mające zastosowanie do systemu elektronicznej wymiany danych między państwami członkowskimi i Komisją
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 223/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym (1), w szczególności jego art. 30 ust. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na podstawie art. 30 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 223/2014 wszelka oficjalna wymiana informacji między państwem członkowskim a Komisją odbywa się z wykorzystaniem systemu elektronicznej wymiany danych. Należy w związku z tym ustanowić warunki, jakie powinien spełniać taki system elektronicznej wymiany danych.

               (2)

               Aby zapewnić jak najwyższą jakość informacji na temat wdrażania programów operacyjnych, zwiększyć przydatność systemu i uprościć go, konieczne jest określenie podstawowych wymogów co do formy i zakresu wymienianych informacji.

               (3)

               Należy określić zasady oraz odpowiednie przepisy dotyczące działania systemu, jeśli chodzi o wskazywanie strony odpowiedzialnej za zamieszczanie dokumentów i wszelką ich aktualizację.

               (4)

               Aby zagwarantować zmniejszenie obciążeń administracyjnych dla państw członkowskich i Komisji, a jednocześnie sprawną i skuteczną elektroniczną wymianę informacji, konieczne jest określenie charakterystyki technicznej systemu.

               (5)

               Państwa członkowskie i Komisja powinny mieć także możliwość wprowadzania i przesyłania danych na dwa różne sposoby, które należy określić. Należy także przewidzieć przepisy na wypadek działania siły wyższej, uniemożliwiającej korzystanie z systemu elektronicznej wymiany danych, aby zarówno państwa członkowskie, jak i Komisja mogły nadal wymieniać informacje za pomocą alternatywnych środków.

               (6)

               Państwa członkowskie i Komisja powinny zapewnić, aby przekazywanie danych za pośrednictwem systemu elektronicznej wymiany danych odbywało się w sposób zabezpieczony, gwarantujący dostępność, integralność, wiarygodność, poufność i niezaprzeczalność informacji. Należy w związku z tym określić zasady bezpieczeństwa.

               (7)

               Niniejsze rozporządzenie nie powinno naruszać praw podstawowych i powinno być zgodne z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności prawem do ochrony danych osobowych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem być stosowane zgodnie z tymi prawami i zasadami. W odniesieniu do danych osobowych przetwarzanych przez państwa członkowskie zastosowanie ma dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2). W odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez instytucje i podmioty unijne i swobodnego przepływu takich danych zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (3).

               (8)

               Aby umożliwić szybkie zastosowanie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, powinno ono wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               (9)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   ROZDZIAŁ I

      PRZEPISY WYKONAWCZE DO ROZPORZĄDZENIA (UE) NR 223/2014 W ODNIESIENIU DO EUROPEJSKIEGO FUNDUSZU POMOCY NAJBARDZIEJ POTRZEBUJĄCYM (FEAD)

         SYSTEM ELEKTRONICZNEJ WYMIANY DANYCH

   (Uprawnienie na mocy art. 30 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 223/2014)
   Artykuł 1
   Ustanowienie systemu elektronicznej wymiany danych
   Komisja ustanawia system elektronicznej wymiany danych stosowany do wszelkiej oficjalnej wymiany informacji między państwem członkowskim a Komisją.
   Artykuł 2
   Zawartość systemu elektronicznej wymiany danych
   System elektronicznej wymiany danych (zwany dalej „SFC 2014”) zawiera przynajmniej informacje wyszczególnione w modelach, formatach i wzorach ustanowionych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 223/2014. Informacji podanych w formularzach elektronicznych należących do systemu SFC2014 (zwanych dalej „danymi ustrukturyzowanymi”) nie można zastępować danymi nieustrukturyzowanymi, w tym wykorzystując hiperłącza lub inne rodzaje nieustrukturyzowanych danych, takich jak załączone dokumenty lub obrazy. Jeśli państwo członkowskie przekazuje te same informacje w postaci danych ustrukturyzowanych i nieustrukturyzowanych, w przypadku rozbieżności wykorzystuje się dane ustrukturyzowane.
   Artykuł 3
   Działanie systemu SFC2014
   1.   Komisja, instytucje wyznaczone przez państwo członkowskie na mocy art. 59 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (4) i art. 31 rozporządzenia (UE) nr 223/2014 oraz organy, którym powierzono wykonanie zadań tych instytucji, wprowadzają do systemu SFC2014 informacje, za których przekazywanie odpowiadają, a także wszelkie ich aktualizacje.
   2.   Przekazywanie informacji Komisji jest zawsze weryfikowane i dokonywane przez inną osobę niż osoba, która wprowadziła przekazywane dane. Taki podział zadań jest obsługiwany przez system SFC2014 lub systemy informatyczne zarządzania i kontroli państwa członkowskiego automatycznie połączone z systemem SFC2014.
   3.   Państwa członkowskie wyznaczają — na szczeblu krajowym — osobę lub osoby odpowiedzialne za zarządzanie prawami dostępu do systemu SFC2014, które to osoby wykonują następujące zadania:

               a)

               sprawdzanie tożsamości użytkowników wnioskujących o prawa dostępu w celu upewnienia się, czy są oni rzeczywiście pracownikami danej organizacji;

               b)

               informowanie użytkowników o spoczywających na nich obowiązkach w zakresie zachowania bezpieczeństwa systemu;

               c)

               weryfikowanie uprawnień użytkowników do wymaganego poziomu uprzywilejowania w stosunku do wykonywanych przez nich zadań i zajmowanych przez nich pozycji w hierarchii;

               d)

               występowanie o odebranie praw dostępu, gdy nie są już one potrzebne lub uzasadnione;

               e)

               szybkie zgłaszanie podejrzanych zdarzeń, które mogą naruszyć bezpieczeństwo systemu;

               f)

               zapewnianie stałej aktualności danych identyfikacyjnych użytkowników poprzez zgłaszanie wszelkich zmian;

               g)

               podejmowanie niezbędnych środków ostrożności w zakresie ochrony danych i tajemnicy handlowej zgodnie z przepisami unijnymi i krajowymi;

               h)

               powiadamianie Komisji o wszystkich zmianach wpływających na zdolność instytucji państwa członkowskiego lub użytkowników systemu SFC2014 do wypełniania obowiązków, o których mowa w ust. 1, lub na ich osobistą zdolność do wypełniania zadań, o których mowa w lit. a)–g).

         4.   Wymiana danych oraz transakcje opatrzone są obowiązkowym podpisem elektronicznym w rozumieniu dyrektywy 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5). Państwa członkowskie i Komisja uznają skuteczność prawną i dopuszczalność podpisów elektronicznych używanych w systemie SFC2014 jako dowodów w postępowaniu sądowym.
   Przetwarzanie informacji w systemie SFC2014 odbywa się zgodnie z zasadami ochrony prywatności i danych osobowych w przypadku osób fizycznych oraz tajemnicy handlowej w przypadku osób prawnych, zgodnie z dyrektywą 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6), dyrektywą 2009/136/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7), dyrektywą 1995/46/WE oraz rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
   Artykuł 4
   Charakterystyka systemu SFC2014
   Aby zapewnić sprawną i skuteczną elektroniczną wymianę informacji, system SFC2014 obejmuje następujące elementy:

               a)

               formularze interaktywne lub formularze uprzednio wypełnione przez system na podstawie danych już zapisanych w systemie;

               b)

               automatyczne wyliczenia, jeśli ułatwiają one użytkownikom wprowadzanie danych;

               c)

               automatyczne zintegrowane kontrole służące weryfikacji wewnętrznej spójności przekazywanych danych i spójności tych danych z obowiązującymi przepisami;

               d)

               generowane przez system ostrzeżenia, informujące użytkowników systemu SFC2014, że niektóre działania mogą lub nie mogą zostać wykonane;

               e)

               elektroniczny system śledzenia statusu przetwarzania informacji wprowadzonych do systemu;

               f)

               dostępność danych historycznych w odniesieniu do wszystkich informacji wprowadzonych w zakresie danego programu operacyjnego.

         Artykuł 5
   Przekazywanie danych w systemie SFC2014
   1.   System SFC2014 dostępny jest dla państw członkowskich i Komisji bądź bezpośrednio przez interaktywny interfejs użytkownika (tj. stronę internetową), bądź przez interfejs techniczny wykorzystujący predefiniowane protokoły (tj. usługi sieciowe), które umożliwiają automatyczną synchronizację i przekazywanie danych między systemami informatycznymi państw członkowskich a systemem SFC2014.
   2.   Data elektronicznego przekazania informacji Komisji przez państwo członkowskie oraz państwu członkowskiemu przez Komisję uznawana jest za datę przedłożenia danego dokumentu.
   3.   W przypadku działania siły wyższej, wadliwego działania systemu SFC2014 lub braku łączności z systemem SFC2014 przez okres dłuższy niż jeden dzień roboczy w tygodniu poprzedzającym ustawowy termin przedkładania informacji bądź w okresie od 23 do 31 grudnia, lub pięć dni roboczych w innych okresach, wymiana informacji między państwem członkowskim a Komisją może odbywać się w formie papierowej, przy wykorzystaniu modeli, formatów i wzorów, o których mowa w art. 2 niniejszego rozporządzenia.
   Zainteresowana strona wprowadza informacje przesłane już w formie papierowej także do systemu SFC2014 niezwłocznie po tym, jak ustaje wadliwe działanie systemu elektronicznej wymiany, odnowione zostaje połączenie z systemem lub przestaje działać siła wyższa.
   4.   W przypadkach, o których mowa w ust. 3, za datę przedłożenia danego dokumentu uznaje się datę stempla pocztowego.
   Artykuł 6
   Bezpieczeństwo danych przekazywanych w systemie SFC2014
   1.   Komisja ustanawia politykę bezpieczeństwa technologii informacyjnych (zwaną dalej „polityką bezpieczeństwa IT dla SFC”) dla systemu SFC2014, obowiązującą pracowników korzystających z systemu SFC2014 zgodnie z odnośnymi przepisami unijnymi, zwłaszcza decyzją Komisji C(2006) 3602 (8) i przepisami wykonawczymi do tej decyzji. Komisja wyznacza osobę lub osoby odpowiedzialne za określanie, aktualizację i zapewnienie odpowiedniego stosowania polityki bezpieczeństwa w odniesieniu do systemu SFC2014.
   2.   Państwa członkowskie i instytucje europejskie inne niż Komisja, które otrzymały prawa dostępu do systemu SFC2014, przestrzegają zasad i warunków bezpieczeństwa IT opublikowanych na portalu SFC2014 oraz środków, jakie Komisja wdrożyła w systemie SFC2014 w celu zabezpieczenia przekazywania danych, w szczególności zasad dotyczących wykorzystywania interfejsu technicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
   3.   Państwa członkowskie i Komisja wprowadzają w życie i zapewniają skuteczne stosowanie środków bezpieczeństwa przyjętych w celu ochrony danych, które przechowują i przekazują w systemie SFC2014.
   4.   Państwa członkowskie przyjmują krajowe, regionalne lub lokalne polityki bezpieczeństwa informacji, obejmujące kwestie dostępu do systemu SFC2014 i automatycznego wprowadzania do niego danych, zapewniając zestaw minimalnych wymogów w zakresie bezpieczeństwa. Te krajowe, regionalne lub lokalne polityki bezpieczeństwa IT mogą zawierać odniesienia do innych dokumentów dotyczących bezpieczeństwa. Każde państwo członkowskie zapewnia, aby wspomniane polityki bezpieczeństwa IT miały zastosowanie do wszystkich instytucji korzystających z systemu SFC2014.
   5.   Wspomniane krajowe, regionalne lub lokalne polityki bezpieczeństwa IT obejmują:

               a)

               aspekty bezpieczeństwa IT w pracy osoby lub osób odpowiedzialnych za zarządzanie prawami dostępu, o których mowa w art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, w przypadku aplikacji stosowanych bezpośrednio;

               b)

               w przypadku krajowych, regionalnych lub lokalnych systemów komputerowych podłączonych do systemu SFC2014 za pomocą interfejsu technicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 niniejszego rozporządzenia — środki bezpieczeństwa umożliwiające tym systemom dostosowanie się do wymogów bezpieczeństwa systemu SFC2014.

         Do celów akapitu pierwszego lit. b) uwzględnia się odpowiednio następujące aspekty:

               a)

               bezpieczeństwo fizyczne;

               b)

               kontrolę nośników danych i dostępu;

               c)

               kontrolę przechowywania danych;

               d)

               kontrolę dostępu i haseł;

               e)

               monitorowanie;

               f)

               połączenie z systemem SFC2014;

               g)

               infrastrukturę łączności;

               h)

               zarządzanie zasobami ludzkimi przed zatrudnieniem, w jego trakcie i po jego zakończeniu;

               i)

               zarządzanie zdarzeniami.

         6.   Krajowe, regionalne lub lokalne polityki bezpieczeństwa IT opierają się na analizie ryzyka, a wyszczególnione środki są proporcjonalne do zidentyfikowanych zagrożeń.
   7.   Dokumenty, w których określono krajowe, regionalne lub lokalne polityki bezpieczeństwa IT, udostępniane są Komisji na jej wniosek.
   8.   Państwa członkowskie wyznaczają — na poziomie krajowym — osobę lub osoby odpowiedzialne za utrzymanie i zapewnianie stosowania krajowych, regionalnych lub lokalnych polityk bezpieczeństwa IT. Ta osoba lub te osoby pełnią funkcję punktu kontaktowego dla osoby lub osób wyznaczonych przez Komisję, o których mowa w art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
   9.   Zarówno polityki bezpieczeństwa IT dla SFC, jak i odnośne krajowe, regionalne i lokalne polityki bezpieczeństwa IT uaktualniane są w przypadku zmian technologicznych, identyfikacji nowych zagrożeń lub innych istotnych zmian. Niezależnie od tego są one poddawane co roku przeglądowi, aby zapewnić, że nadal są odpowiednim środkiem.
   ROZDZIAŁ II

      PRZEPISY KOŃCOWE

   Artykuł 7
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 5 maja 2014 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 72 z 12.3.2014, s. 1.

      (2)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).

      (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/93/WE z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych (Dz.U. L 13 z 19.1.2000, s. 12).

      (6)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37).

      (7)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, dyrektywę 2002/58/WE dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów (Dz.U. L 337 z 18.12.2009, s. 11).

      (8)  Decyzja Komisji C(2006) 3602 z dnia 16 sierpnia 2006 r. dotycząca bezpieczeństwa systemów informacyjnych wykorzystywanych przez Komisję Europejską.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 490/2014 z dnia 12 maja 2014 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               13.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 138/84

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 490/2014
   z dnia 12 maja 2014 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 12 maja 2014 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  MA

                  48,3

                  MK

                  88,4

                  TN

                  49,2

                  TR

                  65,0

                  ZZ

                  62,7

                  0707 00 05

                  MK

                  59,9

                  TR

                  124,2

                  ZZ

                  92,1

                  0709 93 10

                  TR

                  108,9

                  ZZ

                  108,9

                  0805 10 20

                  EG

                  44,3

                  IL

                  74,6

                  MA

                  45,2

                  TN

                  68,6

                  TR

                  51,4

                  ZZ

                  56,8

                  0805 50 10

                  TR

                  96,6

                  ZZ

                  96,6

                  0808 10 80

                  AR

                  131,2

                  BR

                  101,5

                  CL

                  101,7

                  CN

                  98,4

                  MK

                  27,7

                  NZ

                  140,1

                  US

                  191,6

                  ZA

                  101,4

                  ZZ

                  111,7

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.