title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 437/2014 z dnia 29 kwietnia 2014 r. zatwierdzające 4,5-dichloro-2-oktylo-2H-izotiazol-3-on jako istniejącą substancję czynną do stosowania w produktach biobójczych typu 21  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               30.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 128/64

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 437/2014
   z dnia 29 kwietnia 2014 r.
   zatwierdzające 4,5-dichloro-2-oktylo-2H-izotiazol-3-on jako istniejącą substancję czynną do stosowania w produktach biobójczych typu 21
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (1), w szczególności jego art. 89 ust. 1 akapit trzeci,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 (2) ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3). Wykaz ten obejmuje 4,5-dichloro-2-oktylo-2H-izotiazol-3-on.

               (2)

               4,5-dichloro-2-oktylo-2H-izotiazol-3-on został oceniony zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE pod kątem stosowania w produktach typu 21: „produkty przeciwporostowe”, zdefiniowanych w załączniku V do tej dyrektywy, co odpowiada grupie produktowej 21, zdefiniowanej w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

               (3)

               Norwegia została wyznaczona jako państwo pełniące rolę sprawozdawcy i w dniu 21 grudnia 2010 r. przedłożyła Komisji sprawozdanie właściwego organu, wraz z zaleceniem, zgodnie z art. 14 ust. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007.

               (4)

               Sprawozdanie właściwego organu zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie i Komisję. Zgodnie z art. 15 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 w dniu 13 marca 2014 r. wyniki przeglądu zostały włączone do sprawozdania z oceny poddanego przeglądowi przez Stały Komitet ds. Produktów Biobójczych.

               (5)

               Zgodnie ze sprawozdaniem z oceny można oczekiwać, że produkty biobójcze zawierające 4,5-dichloro-2-oktylo-2H-izotiazol-3-on, stosowane jako produkty typu 21, spełniają wymogi ustanowione w art. 5 dyrektywy 98/8/WE, jeśli spełnione są określone wymogi i warunki związane ze stosowaniem tej substancji.

               (6)

               Należy zatem zatwierdzić 4,5-dichloro-2-oktylo-2H-izotiazol-3-on do stosowania w produktach biobójczych typu 21, z zastrzeżeniem spełnienia wspomnianych wymogów i warunków.

               (7)

               Ponieważ ocena nie obejmuje nanomateriałów, zatwierdzenie nie powinno obejmować tych materiałów na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

               (8)

               Należy przewidzieć odpowiednią ilość czasu, zanim substancja czynna zostanie zatwierdzona, aby umożliwić zainteresowanym stronom podjęcie działań przygotowawczych w celu spełnienia nowo wprowadzonych wymagań.

               (9)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Zatwierdza się 4,5-dichloro-2-oktylo-2H-izotiazol-3-on jako substancję czynną przeznaczoną do stosowania w produktach biobójczych typu 21, z zastrzeżeniem spełnienia wymogów i warunków określonych w załączniku.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 29 kwietnia 2014 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 325 z 11.12.2007, s. 3).

      (3)  Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK

                  Nazwa zwyczajowa

                  Nazwa IUPAC
                  Numery identyfikacyjne

                  Minimalny stopień czystości substancji czynnej (1)

                  Data zatwierdzenia

                  Data wygaśnięcia zatwierdzenia

                  Typ produktu

                  Warunki szczegółowe (2)

                  4,5-dichloro-2-oktylo-2H-izotiazol-3-on

                  Nazwa IUPAC:
                  4,5-dichloro-2-oktyloizotiazol-3(2H)-on
                  Nr WE: 264-843-8
                  Nr CAS: 64359-81-5

                  950 g/kg

                  1 stycznia 2016 r.

                  31 grudnia 2025 r.

                  21

                  W ocenie produktu szczególną uwagę zwraca się na narażenie, ryzyko i skuteczność związane z którymkolwiek z zastosowań objętych wnioskiem o udzielenie pozwolenia, lecz nieuwzględnionych w ocenie ryzyka substancji czynnej na poziomie unijnym.
                  Osoby wprowadzające do obrotu produkty zawierające 4,5-dichloro-2-oktylo-2H-izotiazol-3-on przeznaczone do stosowania przez użytkowników nieprofesjonalnych mają obowiązek dopilnować, by do produktów tych dołączone były odpowiednie rękawice ochronne.
                  Udzielanie zezwoleń podlega następującym warunkom:

                              1)

                              w przypadku użytkowników przemysłowych lub profesjonalnych należy ustanowić bezpieczne procedury postępowania i odpowiednie środki organizacyjne. W przypadku gdy narażenie nie może zostać ograniczone do dopuszczalnego poziomu za pomocą innych środków, produkty stosuje się przy użyciu odpowiednich środków ochrony indywidualnej;

                              2)

                              etykiety oraz, jeśli została dołączona, instrukcja użytkowania muszą zawierać informację, iż dzieciom nie wolno przebywać w pobliżu powierzchni poddanej działaniu produktu do czasu jej wyschnięcia;

                              3)

                              na etykietach oraz, jeśli zostały dołączone, w kartach charakterystyki produktów dopuszczonych do obrotu należy zawrzeć informację o tym, iż ich stosowanie oraz wszelkie prace konserwacyjne i naprawcze przy ich użyciu muszą odbywać się na zamkniętym obszarze, na nieprzepuszczalnym, twardym podłożu z zabezpieczeniem lub na glebie pokrytej nieprzepuszczalnym materiałem w celu zapobieżenia przedostawaniu się substancji oraz zminimalizowania emisji do środowiska, a także aby umożliwić zebranie wszelkich pozostałości lub odpadów zawierających 4,5-dichloro-2-oktylo-2H-izotiazol-3-on celem ponownego ich wykorzystania lub usunięcia;

                              4)

                              w odniesieniu do produktów, które mogą powodować pozostałości w żywności lub paszy, należy zweryfikować, czy zachodzi potrzeba ustalenia nowych lub zmiany obowiązujących maksymalnych limitów pozostałości zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 (3) lub najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) oraz przyjąć wszelkie środki ograniczające ryzyko, aby zapewnić nieprzekraczanie obowiązujących dopuszczalnych poziomów pozostałości oraz maksymalnych limitów pozostałości.

                        W przypadku gdy wyrób został poddany działaniu 4,5-dichloro-2-oktylo-2H-izotiazol-3-onu lub celowo go zawiera, a w stosownych przypadkach ze względu na możliwość kontaktu ze skórą oraz uwolnienia 4,5-dichloro-2-oktylo-2H-izotiazol-3-onu w normalnych warunkach stosowania wyrobu, osoba odpowiedzialna za wprowadzenie wyrobu do obrotu zapewnia umieszczenie na etykiecie informacji na temat ryzyka związanego z działaniem uczulającym na skórę, a także informacji, o których mowa w art. 58 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

         (1)  Czystość wskazana w tej kolumnie oznaczała minimalny stopień czystości substancji czynnej stosowany do dokonywania oceny zgodnie z art. 8 rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Substancja czynna w produkcie wprowadzanym do obrotu może mieć taki sam lub inny stopień czystości, jeśli udowodniono, że jest on technicznie równoważny z ocenioną substancją czynną.

         (2)  Do celów wdrożenia wspólnych zasad załącznika VI do rozporządzenia (UE) nr 528/2012 treść sprawozdań z oceny i wnioski z nich są dostępne na stronie internetowej Komisji: http://ec.europa.eu/comm/environment/biocides/index.htm

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 11).

         (4)  Rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę Rady 91/414/EWG (Dz.U. L 70 z 16.3.2005, s. 1).


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 640/2013 z dnia 3 lipca 2013 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               4.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 185/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 640/2013
   z dnia 3 lipca 2013 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 3 lipca 2013 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  AL

                  55,3

                  MK

                  46,1

                  ZZ

                  50,7

                  0707 00 05

                  MK

                  23,1

                  TR

                  111,1

                  ZZ

                  67,1

                  0709 93 10

                  TR

                  128,3

                  ZZ

                  128,3

                  0805 50 10

                  AR

                  94,6

                  TR

                  69,0

                  ZA

                  98,0

                  ZZ

                  87,2

                  0808 10 80

                  AR

                  148,0

                  BR

                  120,3

                  CL

                  130,8

                  CN

                  106,3

                  NZ

                  142,4

                  TR

                  99,8

                  US

                  160,7

                  ZA

                  122,5

                  ZZ

                  128,9

                  0808 30 90

                  AR

                  135,6

                  CL

                  117,0

                  CN

                  49,9

                  NZ

                  192,6

                  ZA

                  116,8

                  ZZ

                  122,4

                  0809 10 00

                  IL

                  275,4

                  TR

                  212,6

                  ZZ

                  244,0

                  0809 29 00

                  TR

                  295,1

                  US

                  605,0

                  ZZ

                  450,1

                  0809 30

                  TR

                  258,2

                  ZZ

                  258,2

                  0809 40 05

                  IL

                  308,9

                  ZZ

                  308,9

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1833 z dnia 12 października 2015 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy

text:
               13.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/29

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/1833
   z dnia 12 października 2015 r.
   zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 91 akapit pierwszy lit. d) i akapit drugi,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2568/91 (2) zdefiniowano właściwości fizyczno-chemiczne i organoleptyczne oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn z oliwek oraz określono metody oceny tych właściwości. Metody te są regularnie uaktualniane na podstawie opinii ekspertów w dziedzinie chemii oraz zgodnie z wynikami prac prowadzonych w ramach Międzynarodowej Rady ds. Oliwy (IOC).

               (2)

               Aby zapewnić wdrożenie na poziomie Unii najnowszych norm międzynarodowych określonych przez IOC, należy zaktualizować niektóre metody analizy określone w rozporządzeniu (EWG) nr 2568/91.

               (3)

               Ze zdobytego doświadczenia wynika, że metoda wykrywania obecności obcych olejów roślinnych w oliwie z oliwek może dawać wyniki fałszywie dodatnie. W związku z tym należy skreślić odesłania do tej metody.

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2568/91.

               (5)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W rozporządzeniu (EWG) nr 2568/91 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 2 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           w akapicie pierwszym wprowadza się następujące zmiany:

                                       (i)

                                       lit. g) otrzymuje brzmienie:

                                                   „g)

                                                   metoda oznaczania składu kwasu tłuszczowego, przedstawiona w załączniku X;”;

                                       (ii)

                                       lit. l) otrzymuje brzmienie:

                                                   „l)

                                                   metoda oznaczania zawartości alkoholi alifatycznych i triterpenowych, przedstawiona w załączniku XIX;”;

                           b)

                           skreśla się akapit drugi;

               2)

               w streszczeniu załączników wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           odesłania do załączników X A i X B, w tym tytuły załączników, zastępuje się następującym jednym odesłaniem:
                           „Załącznik X Oznaczanie estrów metylowych kwasów tłuszczowych metodą chromatografii gazowej”;

                           b)

                           w odesłaniu do załącznika XIX tytuł otrzymuje brzmienie:
                           „Oznaczanie zawartości alkoholi alifatycznych i triterpenowych metodą chromatografii gazowej na kolumnach kapilarnych”;

                           c)

                           skreśla się odesłanie do załącznika XXa;

               3)

               w dodatku 1 do załącznika Ib wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;

               4)

               w załączniku V wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;

               5)

               załącznik IX zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;

               6)

               załączniki X A i X B zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia;

               7)

               w załączniku XII wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia;

               8)

               w załączniku XIX wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem VI do niniejszego rozporządzenia;

               9)

               skreśla się załącznik XXa.

         Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 12 października 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2568/91 z dnia 11 lipca 1991 r. w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn z oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy (Dz.U. L 248 z 5.9.1991, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK I
      W dodatku 1 do załącznika Ib do rozporządzenia (EWG) nr 2568/91, w tabeli równoważności wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  wiersze dotyczące izomerów trans kwasów tłuszczowych oraz zawartości kwasów tłuszczowych otrzymują brzmienie:

                                          „—

                                          Izomery trans kwasów tłuszczowych

                              Załącznik X

                              Oznaczanie estrów metylowych kwasów tłuszczowych metodą chromatografii gazowej

                                          —

                                          Zawartość kwasów tłuszczowych

                              Załącznik X

                              Oznaczanie estrów metylowych kwasów tłuszczowych metodą chromatografii gazowej”

                  2)

                  wiersz dotyczący alkoholi alifatycznych otrzymuje brzmienie:

                                          „—

                                          Alkohole alifatyczne i triterpenowe

                              Załącznik XIX

                              Oznaczanie zawartości alkoholi alifatycznych i triterpenowych metodą chromatografii gazowej na kolumnach kapilarnych”

      ZAŁĄCZNIK II
      Pkt 6.2 w załączniku V do rozporządzenia (EWG) nr 2568/91 otrzymuje brzmienie:

                     „6.2.

                     Procentową zawartość każdego sterolu obliczyć na podstawie stosunku powierzchni odpowiedniego piku do sumy powierzchni pików steroli:

                     gdzie:

                                 Ax

                                 =

                                 powierzchnia piku dla x;

                                 ΣA

                                 =

                                 suma powierzchni pików dla steroli.”.

      ZAŁĄCZNIK III

            „ZAŁĄCZNIK IX

               BADANIE SPEKTROFOTOMETRYCZNE W ULTRAFIOLECIE

            WPROWADZENIE
            Dzięki badaniu spektrofotometrycznemu w ultrafiolecie można uzyskać informacje o jakości substancji tłuszczowej, jej stanie zachowania i zmianach wywołanych procesami technologicznymi. Efekty absorpcji fal o długości ustalonej w tej metodzie wywołane są obecnością sprzężonych systemów dienowych i trienowych wynikającą z utleniania lub rafinacji. Wielkość takiej absorpcji jest wyrażana jako właściwa gęstość optyczna (gęstość optyczna 1 % w/v roztworu substancji tłuszczowej w określonym rozpuszczalniku w ogniwie 10 mm) oznaczona zgodnie z konwencją jako K (zwana również »współczynnikiem ekstynkcji«).
            1.   ZAKRES
            W niniejszym załączniku opisuje się procedurę przeprowadzania badania spektrofotometrycznego oliwy z oliwek w zakresie ultrafioletu.
            2.   PODSTAWOWA ZASADA METODY
            Próbkę rozpuszcza się w wymaganym rozpuszczalniku, a następnie mierzy się absorbancję roztworu dla określonych długości fal w porównaniu z czystym rozpuszczalnikiem.
            Właściwą gęstość optyczną oblicza się przy 232 nm i 268 nm w izooktanie lub przy 232 nm i 270 nm w cykloheksanie dla stężenia 1 % w/v w ogniwie 10 mm.
            3.   URZĄDZENIA
            3.1.   Spektrofotometr odpowiedni do pomiarów długości fal ultrafioletowych (220 nm do 360 nm) z możliwością odczytu pojedynczych jednostek nanometrycznych. Zaleca się regularną kontrolę dokładności i odtwarzalności skal absorbancji i długości fal, a także kontrolę światła rozproszonego.
            3.1.1.   Skala długości fal: Można ją sprawdzić poprzez zastosowanie materiału wzorcowego złożonego z filtra ze szkła optycznego zawierającego tlenek holmu lub roztwór tlenku holmu (zamkniętego hermetycznie lub niehermetycznie) o wyraźnych pasmach absorpcyjnych. Materiały wzorcowe służą do weryfikacji i kalibracji skali długości fal w spektrofotometrach w świetle widzialnym i ultrafiolecie o nominalnej spektralnej szerokości wiązki do 5 nm. Pomiary są wykonywane względem próbki wzorcowej z powietrzem otoczenia w zakresie długości fal od 640 do 240 nm, według instrukcji załączonej do materiałów wzorcowych. Przeprowadzana jest korekta bazowa przy pustym torze wiązki dla każdej zmiany szerokości szczeliny. Długości fal dla normy są wymienione w certyfikacie materiału wzorcowego.
            3.1.2.   Skala absorbancji: Można ją sprawdzić z użyciem dostępnych w sprzedaży hermetycznie zamkniętych materiałów wzorcowych złożonych z kwasowych roztworów dichromianu potasu o określonych stężeniach i certyfikowanych wartościach absorbancji przy λmax (4 roztwory dichromianu potasu w kwasie nadchlorowym szczelnie zamkniętych w czterech kwarcowych ogniwach ultrafioletowych do pomiaru wartości referencyjnej liniowości i dokładności fotometrycznej w ultrafiolecie). Pomiary roztworów dichromianu potasu są wykonywane względem próbki wzorcowej użytego kwasu, po dokonaniu korekty bazowej, według instrukcji załączonej do materiału wzorcowego. Wartości absorbancji są wymienione w certyfikacie materiału wzorcowego.
            Inną możliwością sprawdzenia reakcji ogniwa fotoelektrycznego i powielacza fotoelektrycznego jest następująca procedura: odważyć 0,2000 g czystego chromianu potasu do badań spektrofotometrycznych, rozpuścić w roztworze 0,05 N wodorotlenku potasu i dopełnić do kreski w kolbie o pojemności 1 000 ml. Następnie pobrać dokładnie 25 ml otrzymanego roztworu i przenieść do kolby miarowej o pojemności 500 ml, po czym uzupełnić do kreski tym samym roztworem wodorotlenku potasu.
            Zmierzyć gęstość optyczną otrzymanego w ten sposób roztworu dla długości fali 275 nm, używając roztworu wodorotlenku potasu jako wzorca. Gęstość optyczna zmierzona przy użyciu kuwety o grubości 1 cm powinna wynosić 0,200 ± 0,005.
            3.2.   Prostokątne kuwety kwarcowe z pokrywą, odpowiednie do pomiarów przy długości fal ultrafioletowych (220–360 nm) o długości drogi optycznej 10 mm. Po napełnieniu ich wodą lub innym odpowiednim rozpuszczalnikiem kuwety nie powinny się różnić między sobą o więcej niż 0,01 jednostki gęstości optycznej.
            3.3.   Kolby miarowe z miarką, pojemność 25 ml, klasa A.
            3.4.   Waga analityczna z dokładnością odczytu do najbliższego 0,0001 g.
            4.   ODCZYNNIKI
            W trakcie analizy, jeżeli nie ma innych wskazań, stosuje się jedynie odczynniki o uznanej klasie analitycznej oraz wodę destylowaną lub demineralizowaną lub wodę o równorzędnej czystości.
            Rozpuszczalnik: izooktan (2,2,4-trimetylopentan) do pomiarów przy 232 nm i 268 nm i cykloheksan do pomiarów przy 232 nm i 270 nm, przy czym absorbancja wynosi mniej niż 0,12 przy 232 nm i mniej niż 0,05 przy 270 nm w stosunku do wody destylowanej; pomiar w ogniwie 10 mm.
            5.   PROCEDURA
            5.1.   Próbka musi być całkowicie jednorodna i pozbawiona wszelkich zanieczyszczeń występujących w postaci zawiesiny. W przeciwnym razie musi zostać przefiltrowana przez filtr papierowy w temperaturze około 30 °C.
            5.2.   Odważyć około 0,25 g (z dokładnością do najbliższego 1 mg) przygotowanej w ten sposób próbki w kolbie miarowej o pojemności 25 ml, uzupełnić wskazanym rozpuszczalnikiem do kreski i poddać homogenizacji. Uzyskany roztwór musi być idealnie przezroczysty. W razie wystąpienia opalizacji lub mętnienia przefiltrować szybko przez filtr papierowy.

               UWAGA: Zasadniczo próbka 0,25–0,30 g jest wystarczająca do pomiarów absorbancji oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia i oliwy z oliwek najwyższej jakości z pierwszego tłoczenia przy 268 nm i 270 nm. Dla pomiarów 232 nm zazwyczaj wymaga się próbki 0,05 g, przygotowuje się zatem dwa oddzielne roztwory. W pomiarach absorbancji oliwy z wytłoczyn z oliwek, rafinowanej oliwy z oliwek oraz fałszowanej oliwy z oliwek potrzebna jest zazwyczaj mniejsza próbka, np. 0,1 g, ze względu na większą absorbancję tych oliw.
            5.3.   Jeżeli jest to konieczne, przeprowadzić korektę bazową (220–290 nm) rozpuszczalnikiem w obu ogniwach kwarcowych (próbka i materiał wzorcowy), a następnie wypełnić ogniwo kwarcowe próbki badanym roztworem i zmierzyć gęstość optyczną przy 232, 268 lub 270 nm względem rozpuszczalnika wzorcowego.
            Zarejestrowane wartości gęstości optycznej muszą mieścić się w przedziale od 0,1 do 0,8 lub w przedziale liniowości spektrofotometru, którą należy zweryfikować. Jeżeli się nie mieszczą, należy powtórzyć pomiary, stosując odpowiednio silniejsze lub słabsze roztwory.
            5.4.   Po dokonaniu pomiaru absorbancji przy 268 lub 270 nm, zmierzyć absorbancję przy λmax, λmax+4 i λmax-4. Uzyskanych wartości absorbancji używa się do określenia zmienności właściwej gęstości optycznej (ΔΚ).

               UWAGA: λmax jest przyjmowane za 268 nm dla izooktanu używanego jako rozpuszczalnik i 270 nm dla cykloheksanu.
            6.   PREZENTACJA WYNIKÓW
            6.1.   Należy zarejestrować właściwe gęstości optyczne (współczynniki ekstynkcji) dla różnych długości fal, obliczając je w następujący sposób:

            gdzie:

                        Kλ

                        =

                        właściwa gęstość optyczna przy długości fali λ;

                        Eλ

                        =

                        gęstość optyczna zmierzona przy długości fali λ;

                        c

                        =

                        stężenie roztworu w g/100 ml;

                        s

                        =

                        droga optyczna ogniwa kwarcowego w cm;

                  z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku.
            6.2.   Zmienność właściwej gęstości optycznej (ΔΚ)
            Zmienność wartości bezwzględnej gęstości (ΔΚ) oblicza się według wzoru:

            gdzie Km oznacza właściwą gęstość optyczną przy długości fali dla maksymalnej absorpcji 270 nm i 268 nm w zależności od zastosowanego rozpuszczalnika.
            Wynik należy podać z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku.”

      ZAŁĄCZNIK IV
      „
            ZAŁĄCZNIK X

               OZNACZANIE ESTRÓW METYLOWYCH KWASÓW TŁUSZCZOWYCH METODĄ CHROMATOGRAFII GAZOWEJ

            1.   ZAKRES
            Niniejszy załącznik zawiera wytyczne w zakresie oznaczania metodą chromatografii gazowej wolnych i związanych kwasów tłuszczowych w tłuszczach i olejach roślinnych po ich przekształceniu na estry metylowe kwasów tłuszczowych (FAME).
            Związane kwasy tłuszczowe w formie triglicerydów (TAG) oraz – w zależności od metody estryfikacji – wolne kwasy tłuszczowe (FFA) są przekształcane na estry metylowe kwasów tłuszczowych (FAME), które oznacza się metodą chromatografii gazowej na kolumnach kapilarnych.
            Metoda opisana w niniejszym załączniku pozwala na oznaczanie FAME od C12 do C24, w tym estrów metylowych kwasów tłuszczowych nasyconych, cis- i trans-jednonienasyconych oraz cis- i trans-wielonienasyconych.
            2.   ZASADA
            Do analizy ilościowej FAME stosuje się chromatografię gazową (GC). FAME są przygotowywane zgodnie z częścią A. Następnie są wstrzykiwane do dozownika i odparowywane. Rozdział FAME przeprowadza się w kolumnach analitycznych o określonej polarności i długości. Do wykrywania FAME stosuje się detektor płomieniowo-jonizacyjny (FID). Warunki badania określono w części B.
            W chromatografii gazowej FAME z użyciem FID można użyć wodoru lub helu jako gazu nośnego (faza ruchoma). Wodór przyspiesza rozdział i daje wyraźniejsze piki. Fazą stacjonarną jest mikroskopijna warstwa cienkiego filmu cieczy naniesiona na obojętną powierzchnię z topionej krzemionki.
            Podczas przejścia związków lotnych poddawanych analizie przez kolumnę kapilarną następuje ich oddziaływanie z fazą stacjonarną pokrywającą wewnętrzną powierzchnię kolumny. W wyniku różnych oddziaływań różnych związków elucja ma miejsce w różnym czasie – jest to tak zwany czas retencji związku chemicznego przy danym zbiorze parametrów analitycznych. Porównanie czasów retencji służy identyfikacji różnych związków chemicznych.
            CZĘŚĆ A

               PRZYGOTOWANIE ESTRÓW METYLOWYCH KWASÓW TŁUSZCZOWYCH Z OLIWY Z OLIWEK ORAZ OLIWY Z WYTŁOCZYN Z OLIWEK

            1.   ZAKRES
            W niniejszej części opisano przygotowanie estrów metylowych kwasów tłuszczowych. Zawarto w niej metody przygotowania estrów metylowych kwasów tłuszczowych z oliw z oliwek oraz z oliw z wytłoczyn z oliwek.
            2.   ZAKRES ZASTOSOWANIA
            Przygotowanie estrów metylowych kwasów tłuszczowych z oliw z oliwek oraz z oliw z wytłoczyn z oliwek przeprowadza się w drodze transestryfikacji roztworem metanolowym wodorotlenku potasu w temperaturze pokojowej. Konieczność oczyszczania próbki przed transestryfikacją zależy od zawartości wolnych kwasów tłuszczowych w próbce oraz od oznaczanych parametrów analitycznych; metodę można wybrać zgodnie z następującą tabelą:

                        Kategoria oliwy

                        Metoda

                        Oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia, o kwasowości ≤ 2,0 %

                                    1.

                                    Kwasy tłuszczowe

                                    2.

                                    Kwasy tłuszczowe trans

                                    3.

                                    ΔECN42 (po oczyszczeniu żelem krzemionkowym SPE)

                        Rafinowana oliwa z oliwek

                        Oliwa z oliwek złożona z rafinowanej oliwy z oliwek i oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia

                        Rafinowana oliwa z wytłoczyn z oliwek

                        Oliwa z wytłoczyn z oliwek

                        Oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia, o kwasowości > 2,0 %
                        Surowa oliwa z wytłoczyn z oliwek

                                    1.

                                    Kwasy tłuszczowe (po oczyszczeniu żelem krzemionkowym SPE)

                                    2.

                                    Kwasy tłuszczowe trans (po oczyszczeniu żelem krzemionkowym SPE)

                                    3.

                                    ΔECN42 (po oczyszczeniu żelem krzemionkowym SPE)

                  3.   METODOLOGIA
            3.1.   Transestryfikacja roztworem metanolowym wodorotlenku potasu w temperaturze pokojowej

            3.1.1.   Zasada

            Estry metylowe powstają w wyniku transestryfikacji roztworem metanolowym wodorotlenku potasu na etapie pośrednim przed zmydlaniem.
            3.1.2.   Odczynniki

            3.1.2.1.   Metanol o zawartości wody nieprzekraczającej 0,5 % (m/m).
            3.1.2.2.   Heksan, jakość chromatograficzna.
            3.1.2.3.   Heptan, jakość chromatograficzna.
            3.1.2.4.   Eter dietylowy do analizy, stabilizowany.
            3.1.2.5.   Aceton, jakość chromatograficzna.
            3.1.2.6.   Rozpuszczalnik elucyjny do oczyszczania oliwy metodą chromatografii kolumnowej/SPE, w mieszaninie heksanu z eterem dietylowym 87/13 (v/v).
            3.1.2.7.   Wodorotlenek potasu, roztwór metanolowy ok. 2M: rozpuścić 11,2 g wodorotlenku potasu w 100 ml metanolu.
            3.1.2.8.   Wkłady z żelem krzemionkowym, 1 g (6 ml), do ekstrakcji do fazy stałej.
            3.1.3.   Aparatura

            3.1.3.1.   Probówki zakręcane (objętość 5 ml), zakrętka z uszczelką PTFE.
            3.1.3.2.   Pipety miarowe lub automatyczne, 2 ml i 0,2 ml.
            3.1.4.   Oczyszczanie próbek oliwy

            W razie potrzeby próbki można oczyścić przez przepuszczenie oliwy przez wkład z żelem krzemionkowym do ekstrakcji do fazy stałej. Wkład z żelem krzemionkowym (3.1.2.8) umieszcza się w elucyjnej aparaturze próżniowej i przemywa się 6 ml heksanu (3.1.2.2); przemywanie odbywa się bez próżni. Następnie do kolumny podaje się roztwór oliwy (około 0,12 g) w 0,5 ml heksanu (3.1.2.2). Roztwór przepuszcza się przez kolumnę, a następnie poddaje elucji mieszaniną 10 ml heksanu/eteru dietylowego (87:13 v/v) (3.1.2.6). Wszystkie eluaty są homogenizowane i dzielone na dwie podobne objętości. Podwielokrotność odparowuje się do suchości w wyparce obrotowej pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze pokojowej. Pozostałość rozpuszcza się w 1 ml heptanu i roztwór jest gotowy do analizy kwasów tłuszczowych metodą chromatografii gazowej. Drugą podwielokrotność odparowuje się, a pozostałość rozpuszcza się w 1 ml acetonu do analizy triglicerydów metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC), jeśli jest to konieczne.
            3.1.5.   Procedura

            W zakręcanej probówce o pojemności 5 ml (3.1.3.1) odważyć ok. 0,1 g próbki oliwy. Dodać 2 ml heptanu (3.1.2.2) i wstrząsnąć. Dodać 0,2 ml roztworu metanolowego wodorotlenku potasu (3.1.2.7), zamknąć nakrętką z uszczelką PTFE, zacisnąć nakrętkę i wstrząsać energicznie przez 30 sekund. Pozostawić do rozwarstwienia, aż górna warstwa roztworu stanie się klarowna. Dekantować górną warstwę zawierającą estry metylowe. Roztwór heptanu jest gotowy do wstrzyknięcia do chromatografu gazowego. Zaleca się przechowywanie roztworu w chłodziarce do czasu analizy metodą chromatografii gazowej. Nie zaleca się przechowywania roztworu dłużej niż przez 12 godzin.
            CZĘŚĆ B

               ANALIZA ESTRÓW METYLOWYCH KWASÓW TŁUSZCZOWYCH METODĄ CHROMATOGRAFII GAZOWEJ

            1.   ZAKRES
            Niniejsza część zawiera ogólne wytyczne stosowania chromatografii gazowej na kolumnach kapilarnych do oznaczania składu jakościowego i ilościowego mieszaniny estrów metylowych kwasów tłuszczowych uzyskanych zgodnie z metodą określoną w części A.
            Niniejsza część nie stosuje się do spolimeryzowanych kwasów tłuszczowych.
            2.   ODCZYNNIKI
            2.1.   Gaz nośny

            Gaz obojętny (hel lub wodór) dokładnie osuszony i zawierający mniej niż 10 mg/kg tlenu.

                           Uwaga 1:

                        Wodór może dwukrotnie przyspieszyć analizę, ale stwarza zagrożenie. Istnieją jednak urządzenia zabezpieczające.

                  2.2.   Gazy pomocnicze

            2.2.1.   Wodór (czystość ≥ 99,9 %) niezawierający zanieczyszczeń organicznych.
            2.2.2.   Powietrze lub tlen niezawierające zanieczyszczeń organicznych.
            2.2.3.   Azot (czystość > 99 %).
            2.3.   Produkty wzorcowania

            Mieszanina estrów metylowych czystych kwasów tłuszczowych lub estrów metylowych substancji tłuszczowej o znanym składzie, o ile to możliwe jak najbardziej zbliżonym do składu substancji tłuszczowej poddawanej analizie. Izomery cis i trans, oktadekanowe, oktadekadienowe i oktadekatrienowe estrów metylowych są przydatne w identyfikacji izomerów trans kwasów nienasyconych.
            Należy przedsięwziąć wszelkie środki ostrożności, aby zapobiec utlenieniu kwasów tłuszczowych wielonienasyconych.
            3.   APARATURA
            Podane zalecenia dotyczą powszechnie stosowanego sprzętu do chromatografii gazowej z wykorzystaniem kolumn kapilarnych i detektora płomieniowo-jonizacyjnego.
            3.1.   Chromatograf gazowy

            Chromatograf gazowy składa się z następujących elementów:
            3.1.1.   System dozowania

            Należy korzystać z systemu dozowania z kolumnami kapilarnymi, przy czym system ten powinien być tak skonstruowany, aby można było go używać z takimi kolumnami. Może to być dozownik z rozdziałem strumienia lub dozownik typu on-column bez rozdziału strumienia.
            3.1.2.   Piec

            Piec musi być w stanie nagrzać kolumnę kapilarną do temperatury co najmniej 260 °C i utrzymać pożądaną temperaturę z dokładnością do 0,1 °C. Ten drugi wymóg jest szczególnie istotny w przypadku użycia rurki z topionej krzemionki.
            Stosowanie urządzenia wyposażonego w programator temperatury jest zalecane we wszystkich przypadkach, w szczególności w przypadku kwasów tłuszczowych o liczbie atomów węgla mniejszej niż 16.
            3.1.3.   Kolumna kapilarna

            3.1.3.1.   Rurka z materiału obojętnego w stosunku do badanych substancji (na ogół ze szkła lub topionej krzemionki). Wewnętrzna średnica musi mieścić się w przedziale 0,20–0,32 mm. Powierzchnia wewnątrz musi być poddana odpowiedniej obróbce (np. przygotowanie powierzchni, dezaktywacja) przed nałożeniem warstwy fazy stacjonarnej. Długość 60 m jest wystarczająca dla kwasów tłuszczowych oraz izomerów cis i trans kwasów tłuszczowych.
            3.1.3.2.   Odpowiednie są kolumny z fazą sieciowanych polisiloksanów polarnych (cyjanopropylosilikon).

                           Uwaga 2:

                        Istnieje ryzyko, że polisiloksany polarne mogą spowodować trudności przy określaniu i rozdzielaniu kwasu linolenowego i kwasów C20.

                  Warstwy powinny być cienkie, tj. 0,1–0,2 μm.
            3.1.3.3.   Montaż i kondycjonowanie kolumny
            Należy przestrzegać normalnych środków ostrożności obowiązujących przy czynnościach montażu kolumn kapilarnych, takich jak umieszczenie kolumny w piecu (podłoże), dobór i montaż połączeń (szczelność), rozmieszczenie końcówek kolumny w dozowniku i detektorze (zmniejszenie martwych przestrzeni). Umieścić kolumnę pod strumieniem gazu nośnego (na przykład o ciśnieniu 0,3 bara (30 kPa) dla kolumny o długości 25 m i średnicy wewnętrznej 0,3 mm).
            Kondycjonować kolumnę, programując wzrost temperatury pieca na 3 °C/min od poziomu temperatury otoczenia aż do temperatury niższej o 10 °C od granicznej wartości temperatury, w której następuje rozpad fazy stacjonarnej. Utrzymywać tę temperaturę pieca przez jedną godzinę do momentu stabilizacji linii podstawowej. Obniżyć temperaturę do 180 °C, aby kontynuować pracę w warunkach stałej temperatury.

                           Uwaga 3:

                        Odpowiednio prekondycjonowane kolumny są dostępne w handlu.

                  3.1.4.   Detektor płomieniowo-jonizacyjny i konwerter-wzmacniacz

            3.2.   Strzykawka

            Strzykawka musi mieć maksymalną pojemność 10 μl i być wyskalowana co 0,1 μl.
            3.3.   System odbioru danych

            System odbioru danych, połączony bezpośrednio z detektorami i używany wraz z oprogramowaniem odpowiednim do integracji i normalizacji piku.
            4.   PROCEDURA
            Szczegółowe zasady postępowania podane w pkt. 4.1–4.3 odnoszą się do stosowania detektora płomieniowo-jonizacyjnego.
            4.1.   Warunki badania

            4.1.1.   Dobór optymalnych warunków pracy dla kolumn kapilarnych

            W związku ze sprawnością i drożnością kolumn kapilarnych rozdzielanie składników i czas trwania analizy zależą w bardzo dużym stopniu od natężenia przepływu gazu nośnego w kolumnie. Konieczne będzie zatem dokonanie optymalizacji warunków pracy przez dostosowanie tego parametru (lub spadku ciśnienia na wlocie kolumny) w zależności od tego, czy celem jest poprawa rozdzielania czy przyspieszenie analizy.
            Poniższe warunki okazały się odpowiednie do rozdziału FAME (C4–C26). Przykładowe chromatogramy są zamieszczone w dodatku B:

                        Temperatura dozownika:

                        250 °C

                        Temperatura detektora:

                        250 °C

                        Temperatura pieca:

                        165 °C (8 min) do 210 °C przy 2 °C/min

                        Gaz nośny wodór:

                        ciśnienie na wlocie kolumny, 179 kPa

                        Przepływ łącznie:

                        154,0 ml/min;

                        Stosunek strumienia dzielonego:

                        1:100

                        Dozowana objętość:

                        1 μl

                  4.1.2.   Określanie rozdzielczości (zob. dodatek A)

            Obliczyć rozdzielczość R dwóch sąsiednich pików I i II, stosując wzór:

               R = 2 × ((dr

               (

                  II

               ) – d
               r(I))/(ω(I) + ω(II))) lub R = 2 × ((tr

               (

                  II

               ) – t
               r(I))/(ω(I) + ω(II))) (USP) (United States Pharmacopeia),
            lub

               R = 1,18 × ((tr

               (

                  II

               ) – tr(I))/(ω0,5(I) + ω0,5(II))) (EP, BP, JP, DAB), (JP (Japanese Pharmacopeia), EP (Pharmacopée Européenne), BP (British Pharmacopeia))
            gdzie:

                           d
                           r(I) to odległość retencji piku I;

                           d
                           r(II) to odległość retencji piku II;

                           t
                           r(I) to czas retencji piku I;

                           t
                           r(II) to czas retencji piku II;

                        ω(I) to szerokość piku I przy podstawie;

                        ω(II) to szerokość piku II przy podstawie;

                        ω0,5 to szerokość piku danego związku w połowie wysokości piku;

                  Jeżeli ω(I) ≈ ω(II), należy obliczyć R, korzystając z następujących wzorów:

               R = (dr

               (

                  II

               ) – d
               r(I))/ω = (dr

               (

                  II

               ) – d
               r(I))/4σ
            gdzie:
            σ to odchylenie standardowe (zob. dodatek A, rys. 1).
            Jeżeli odległość dr pomiędzy dwoma pikami d
               r(II) – d
               r(I) jest równa 4σ, wówczas współczynnik rozdzielczości R = 1.
            Jeżeli dwa piki nie są całkowicie oddzielone, styczne do punktów przegięcia tych dwóch pików przecinają się w punkcie C. Aby oddzielić całkowicie te dwa piki, odległość między nimi musi być równa:

               d
               r(II) – d
               r(I) = 6 σ skąd R = 1,5 (zob. dodatek A, rys. 3).
            5.   PREZENTACJA WYNIKÓW
            5.1.   Analiza jakościowa

            Należy określić piki estrów metylowych próby z chromatogramu w dodatku B, rys. 1 w razie potrzeby przez interpolację lub przez porównanie z pikami mieszanin wzorcowych estrów metylowych (jak określono w pkt 2.3).
            5.2.   Analiza ilościowa

            5.2.1.   Oznaczanie składu

            Należy obliczyć ułamek masowy w
                  i
                poszczególnych estrów metylowych kwasów tłuszczowych, wyrażony jako wartość procentowa masy estrów metylowych, w następujący sposób:
            5.2.2.   Metoda obliczania

            5.2.2.1.   Przypadek ogólny
            Obliczyć zawartość danego składnika i, wyrażoną jako wartość procentowa masy estrów metylowych, określając wartość procentową powierzchni odpowiedniego piku do sumy powierzchni wszystkich pików, stosując wzór:
            wi = (Ai/ΣA) × 100
            gdzie:

                        Ai to powierzchnia pod pikiem danego estru metylowego kwasu tłuszczowego i;

                        ΣA to suma powierzchni pod wszystkimi pikami dla wszystkich estrów metylowych kwasów tłuszczowych.

                  Wyniki podaje się z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku.

                           Uwaga 4:

                        Dla tłuszczów i olejów, ułamek masowy estrów metylowych kwasów tłuszczowych jest równy ułamkowi masowemu w przypadku triglicerydów w gramach na 100 g. W przypadkach, gdy takie założenie jest niedopuszczalne, zob. pkt. 5.2.2.2.

                  5.2.2.2.   Stosowanie współczynników korygujących
            W niektórych przypadkach, na przykład w obecności kwasów tłuszczowych o liczbie atomów węgla mniejszej niż osiem lub kwasów z grupami drugorzędowymi, powierzchnie koryguje się odpowiednimi współczynnikami korygującymi (Fci). Współczynniki te ustala się dla każdego instrumentu. W tym celu należy używać odpowiednich materiałów wzorcowych z certyfikowaną zawartością kwasów tłuszczowych w odpowiednim zakresie.

                           Uwaga 5:

                        Współczynniki korygujące nie są identyczne z teoretycznymi współczynnikami korygującymi FID, które podano w dodatku A, ponieważ obejmują one również wydajność systemu dozowania itp. Jednakże w przypadku większych różnic, należy sprawdzić działanie całego systemu.

                  Dla tej mieszaniny wzorcowej ułamek masowy FAME i oblicza się zgodnie ze wzorem:

               wi = (mi
                /Σm) × 100
            gdzie:

                        m
                              i
                            to masa FAME i w mieszaninie wzorcowej;

                        Σm to suma mas różnych składników jako FAME w mieszaninie wzorcowej.

                  Na podstawie chromatogramu mieszaniny wzorcowej, należy obliczyć wartość procentową według powierzchni dla FAME i w następujący sposób:
            wi = (Ai/ΣA) × 100
            gdzie:

                        Ai to powierzchnia FAME i w mieszaninie wzorcowej;

                        ΣA to suma wszystkich powierzchni wszystkich FAME w mieszaninie wzorcowej.

                  Współczynnik korygujący Fc wynosi wówczas
            Fc = (mi × ΣA)/(Ai/Σm)
            Dla próbki ułamek masowy każdego FAME i wynosi:
            wi = (Fi × Ai)/Σ (Fi × Ai)
            Wyniki podaje się z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku.

                           Uwaga 6:

                        Obliczona wartość odpowiada wartości procentowej masy każdego kwasu tłuszczowego obliczonej jako zawartość triglicerydów w 100 g tłuszczu.

                  5.2.2.3.   Stosowanie wzorca wewnętrznego
            W niektórych analizach (na przykład wówczas, gdy nie wszystkie kwasy tłuszczowe są oznaczane ilościowo i obok kwasów C16 i C18 występują kwasy C4 i C6, lub gdy zachodzi konieczność oznaczenia bezwzględnej ilości kwasów tłuszczowych w próbce), niezbędne jest zastosowanie wzorca wewnętrznego. Stosowane są często kwasy tłuszczowe z 5, 15 lub 17 atomami węgla. Należy wyznaczyć współczynnik korygujący wewnętrznego wzorca (jeżeli zachodzi taka potrzeba).
            Procentowy udział masy składnika i wyrażony jako estry metylowe jest określany wzorem:

               wi =
                (mIS × Fi × Ai)/(m × FIS × AIS)
            gdzie:

                        A
                              i
                            to powierzchnia FAME i;

                        A
                              IS
                            to powierzchnia wzorca wewnętrznego;

                        F
                              i
                            to współczynnik korygujący kwasu tłuszczowego i, wyrażony jako FAME;

                        F
                              IS
                            to współczynnik korygujący wzorca wewnętrznego;

                        m to masa naważki, w miligramach;

                        m
                              IS
                            to masa wzorca wewnętrznego, w miligramach;

                  Wyniki podaje się z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku.
            6.   SPRAWOZDANIE Z BADANIA
            Sprawozdanie z badania musi określać metody zastosowane do przygotowania estrów metylowych i do analizy za pomocą chromatografii gazowej. Musi także ujmować wszystkie dane operacyjne niesprecyzowane w niniejszej metodzie normatywnej lub uznane za fakultatywne, łącznie z danymi dotyczącymi incydentów, które mogły wpłynąć na wyniki.
            W sprawozdaniu z badania podaje się wszystkie informacje konieczne do pełnej identyfikacji próbki.
            7.   PRECYZJA
            7.1.   Wyniki badania międzylaboratoryjnego

            Szczegółowe dane odnośnie do badania międzylaboratoryjnego dotyczącego precyzji metody podano w załączniku C do normy IOC/T.20/Doc. No 33. Wartości uzyskane w tym badaniu międzylaboratoryjnym nie mogą mieć zastosowania do zakresów stężeń i matryc innych niż podane.
            7.2.   Powtarzalność

            Różnica bezwzględna między dwoma niezależnymi wynikami oddzielnych badań uzyskanymi przy użyciu tej samej metody i materiału badanego, w tym samym laboratorium, przez tego samego operatora, na tym samym sprzęcie i w zbliżonym czasie, nie może być w więcej niż 5 % przypadków większa od »r« podanego w tabelach 1–14 w załączniku C do normy IOC/T.20/Doc. No 33.
            7.3.   Odtwarzalność

            Różnica bezwzględna między dwoma wynikami oddzielnych badań uzyskanymi przy użyciu tej samej metody i materiału badanego, w różnych laboratoriach, przez różnych operatorów korzystających z różnego sprzętu, nie może być w więcej niż 5 % przypadków większa od »R« podanego w tabelach 1–14 w załączniku C do normy IOC/T.20/Doc. No 33.

               Dodatek A

                  Rysunek 1

               ω0,5 – szerokość w połowie wysokości trójkąta (ABC) i b – szerokość w połowie wysokości trójkąta (NPM).

                              Rysunek 2

                              Rysunek 3

               Dodatek B

                  Rysunek 1

                  Chromatogram gazowy otrzymany po metylacji na zimno z oliwy z wytłoczyn z oliwek

               Piki chromatograficzne odpowiadają estrom metylowym i etylowym, o ile nie wskazano inaczej.

         ”

      ZAŁĄCZNIK V
      W załączniku XII do rozporządzenia (EWG) nr 2568/91 wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  pkt 1 otrzymuje brzmienie:
                  „1.   CEL I ZAKRES
                  Celem międzynarodowej metody opisanej w niniejszym załączniku jest określenie procedury oceny organoleptycznych cech charakterystycznych oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia w rozumieniu pkt 1 w części VIII załącznika VII do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (1) oraz ustanowienie metody jej klasyfikacji w oparciu o wspomniane cechy charakterystyczne. Metoda ta zawiera również wskazania w zakresie nieobowiązkowego etykietowania.
                  Opisywana metoda ma zastosowanie jedynie do oliw z oliwek z pierwszego tłoczenia oraz do klasyfikacji lub etykietowania takich rodzajów oliwy, uwzględniając intensywność dostrzeżonych wad oraz owocowości, określaną przez grupę wybranych, przeszkolonych i nadzorowanych degustatorów tworzących zespół.
                  Normy IOC wymienione w niniejszym załączniku stosowane są w ich najnowszej dostępnej wersji.

                     (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).”;"

                  2)

                  pkt 3.2, 3.3 i 3.4 otrzymują brzmienie:
                  „3.1.1.   Pozostałe cechy negatywne

                                 Zapach gotowania lub spalenizny

                              charakterystyczny zapach oliwy spowodowany nadmiernym lub długotrwałym podgrzewaniem podczas przetwarzania, w szczególności podczas termougniatania masy, jeżeli proces ten prowadzony jest w niewłaściwych warunkach termicznych.

                                 Zapach siana i drewna

                              charakterystyczny zapach niektórych rodzajów oliwy wyprodukowanych z wysuszonych oliwek.

                                 Szorstkie wrażenie

                              charakterystyczne wrażenie, jakie dają niektóre rodzaje starszej oliwy, których degustacja pozostawia w ustach uczucie gęstości i maziowatości.

                                 Zapach smaru

                              zapach oliwy przypominający zapach oleju napędowego, smaru lub oleju mineralnego.

                                 Zapach wody pochodzenia roślinnego

                              zapach, którego oliwa nabrała na skutek długotrwałego kontaktu z wodą pochodzenia roślinnego, która przeszła proces fermentacji.

                                 Smak solanki

                              smak oliwy pozyskanej z oliwek zakonserwowanych w solance.

                                 Metaliczny

                              smak lub zapach przypominający metal. Jest charakterystyczny dla oliwy, która miała długotrwały kontakt z powierzchniami metalicznymi w trakcie rozdrabniania, ugniatania, wyciskania lub przechowywania.

                                 Zapach ostnicy

                              charakterystyczny zapach oliwy uzyskanej z oliwek wyciskanych przy pomocy nowych mat wykonanych z ostnicy. Zapach ten może różnić się w zależności od tego, czy maty te wykonane są ze świeżej, czy z suchej ostnicy.

                                 Zapach robaczywych owoców

                              zapach oliwy uzyskanej z oliwek silnie zaatakowanych przez larwy muszki oliwnej (Bactrocera oleae).

                                 Smak ogórka

                              smak oliwy powstający w wyniku zbyt długiego przechowywania w zamkniętym hermetycznie opakowaniu, w szczególności w pojemnikach z blachy cynowanej, przypisywany powstawaniu 2,6-nonadienalu.

                        3.2.   Cechy pozytywne

                                 Owocowy

                              charakterystyczny dla oliwy ogół doznań węchowych, zależnych od odmiany oliwek, właściwych dla oliwy z oliwek uzyskanej ze zdrowych i świeżych oliwek, dojrzałych lub niedojrzałych. Doznania te odbierane są bezpośrednio lub poprzez jamę nosowo-gardłową.

                                 Gorzki

                              charakterystyczny, podstawowy smak oliwy uzyskanej z oliwek zielonych lub będących na etapie dojrzewania. Wyczuwalny jest za pomocą brodawek okolonych układających się w tylnej części języka w kształt litery V.

                                 Ostry

                              wrażenie szczypania charakterystyczne dla rodzajów oliwy produkowanych na początku roku posadzenia, w szczególności z oliwek jeszcze niedojrzałych. Wrażenie to daje się odczuć w całej jamie ustnej, a w szczególności w gardle.

                        3.3.   Nieobowiązkowa terminologia stosowana do celów etykietowania

                  Na żądanie kierownik zespołu degustatorów może potwierdzić, że oceniane oliwy są zgodne z definicjami i przedziałami odpowiadającymi następującym określeniom i przymiotnikom, w zależności od stopnia intensywności i percepcji cech oliwy.
                  Cechy pozytywne (owocowy, gorzki i ostry): W odniesieniu do intensywności percepcji:

                              —

                              określenie intensywny stosuje się, jeżeli mediana danej cechy jest wyższa niż 6,

                              —

                              określenie średni stosuje się, jeżeli mediana danej cechy wynosi 3–6,

                              —

                              określenie lekki stosuje się, jeżeli mediana danej cechy jest niższa niż 3.

                                 Owocowy

                              charakterystyczny dla oliwy ogół doznań węchowych, zależnych od odmiany oliwek, właściwych dla oliwy z oliwek uzyskanej ze zdrowych i świeżych oliwek, niezdominowanej zapachem ani zielonych, ani dojrzałych oliwek. Doznania te odbierane są bezpośrednio lub poprzez jamę nosowo-gardłową.

                                 Owoc niedojrzały

                              charakterystyczny dla oliwy ogół doznań węchowych przypominających zapach niedojrzałych owoców, zależnych od odmiany oliwek i właściwych dla oliwy z oliwek uzyskanej z zielonych, zdrowych i świeżych oliwek. Doznania te odbierane są bezpośrednio lub poprzez jamę nosowo-gardłową.

                                 Owoc dojrzały

                              charakterystyczny dla oliwy ogół doznań węchowych przypominających zapach dojrzałych owoców, zależnych od odmiany oliwek, właściwych dla oliwy z oliwek uzyskanej ze zdrowych i świeżych oliwek. Doznania te odbierane są bezpośrednio lub poprzez jamę nosowo-gardłową.

                                 Oliwa zrównoważona

                              oliwa, która nie wykazuje braku równowagi, co oznacza wrażenie węchowo-smakowe i dotykowe, w którym mediana goryczy lub ostrego smaku jest o dwa punkty wyższa od mediany owocowego smaku/zapachu.

                                 Oliwa łagodna

                              oliwa, w odniesieniu do której mediana goryczy i ostrego smaku jest niższa lub równa 2.”;

                  3)

                  w pkt 7 dodaje się następujący punkt po pkt 7.1:
                  „7.1.1.   Zastępca kierownika zespołu

                  Kierownik zespołu degustatorów może, w uzasadnionych przypadkach, być zastępowany przez zastępcę kierownika zespołu, który może zastępować go w obowiązkach związanych z przeprowadzaniem badań. Zastępca musi mieć wszystkie niezbędne umiejętności wymagane od kierownika zespołu.”;

                  4)

                  pkt 7.2 otrzymuje brzmienie:
                  „7.2   Degustatorzy

                  Osoby pełniące funkcje degustatorów w ocenie organoleptycznych właściwości oliwy z oliwek wykonują swoje zadania dobrowolnie. Zaleca się zatem kandydatom składanie wniosków w formie pisemnej. Kandydaci są wybierani, szkoleni i nadzorowani przez kierownika zespołu, z uwzględnieniem ich umiejętności w zakresie rozróżniania podobnych próbek; należy pamiętać, że ich dokładność ulegnie poprawie dzięki szkoleniom.
                  Degustatorzy muszą zachowywać się jak prawdziwi obserwatorzy sensoryczni, odkładając na bok swoje osobiste gusty i przedstawiając jedynie wrażenia, jakie odbierają. W związku z tym muszą zawsze pracować w ciszy, w sposób nierestrykcyjny i bez pośpiechu, w pełni skupiając swoją sensoryczną uwagę na poddawanej degustacji próbce.
                  Każde badanie wymaga obecności 8–12 degustatorów, warto jest jednak mieć kilku dodatkowych degustatorów w rezerwie, w razie potrzeby zastąpienia nieobecnych degustatorów.”;

                  5)

                  pkt 9.3 otrzymuje brzmienie:
                  „9.3.   Wykorzystanie danych przez kierowników zespołu degustatorów

                  Kierownik zespołu zbiera formularze wypełnione przez każdego z degustatorów i dokonuje przeglądu stopni intensywności przypisanych do różnych cech. W przypadku stwierdzenia jakiejkolwiek nieprawidłowości kierownicy zwracają się do degustatora z prośbą o wprowadzanie poprawek w jego formularzu oceny oraz, w razie potrzeby, o powtórzenie badania.
                  Kierownik zespołu wprowadza dane z oceny dostarczone przez każdego z degustatorów do programu komputerowego, takiego jak program przewidziany w normie (IOC/T.20/Doc. No 15) w celu statystycznego obliczenia wyników analizy w oparciu o obliczenie median tych wyników. Zob. pkt 9.4 i dodatek do niniejszego załącznika. Wprowadzenie danych dotyczących jednej próbki odbywa się przy pomocy matrycy składającej się z 9 kolumn odpowiadających 9 cechom sensorycznym i n linijek odpowiadających liczbie n członków zespołu.
                  Jeżeli co najmniej 50 % członków zespołu odbierze daną cechę negatywną i odnotuje ją w rubryce »inne«, kierownik zespołu oblicza medianę takiej wady i otrzymuje odpowiednią klasyfikację.
                  Wartość odpornego współczynnika zmienności określającego klasyfikację (wada, której cechą jest największa intensywność, i owocowy charakter) musi być niższa lub równa 20 %.
                  W przeciwnym wypadku kierownik zespołu musi powtórzyć ocenę danej próbki, przeprowadzając drugą degustację.
                  W przypadku częstego występowania takiej sytuacji zaleca się, aby kierownik zespołu przeprowadził wśród degustatorów dodatkowe szczegółowe szkolenie (IOC/T.20/Doc. No 14, § 5) oraz aby skorzystał ze wskaźnika powtarzalności i wskaźnika odchyleń w celu sprawdzenia efektywności zespołu (IOC/T.20/Doc. No 14, § 6).”;

                  6)

                  pkt 9.4 otrzymuje brzmienie:
                  „9.4.   Klasyfikacja oliwy

                  Oliwa klasyfikowana jest zgodnie z wymienionymi poniżej kategoriami, w zależności od mediany wad i mediany charakteru owocowego. Medianę wad określa się jako medianę wady odebranej z największą intensywnością. Mediana wad i mediana charakteru owocowego przedstawiane są z dokładnością do jednego miejsca po przecinku.
                  Klasyfikacji oliwy dokonuje się poprzez porównanie wartości mediany wad i mediany charakteru owocowego z przedstawionymi poniżej przedziałami odniesienia. Ponieważ przy ustalaniu poziomów przedziałów uwzględniono błąd metody, uznaje się, iż poziomy te są ostateczne. Pakiety oprogramowania umożliwiają przedstawienie klasyfikacji w formie tabeli danych statystycznych lub w formie wykresu.

                              a)

                              Oliwa z oliwek najwyższej jakości z pierwszego tłoczenia: mediana wad jest równa 0, a mediana charakteru owocowego jest wyższa niż 0;

                              b)

                              Oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia: mediana wad jest wyższa niż 0, ale nie przekracza 3,5, a mediana charakteru owocowego jest wyższa niż 0;

                              c)

                              Oliwa z oliwek typu lampante: mediana wad jest wyższa niż 3,5 lub mediana wad jest niższa lub równa 3,5, a mediana charakteru owocowego jest równa 0.

                                 Uwaga 1:

                              jeżeli mediana cech dotyczących goryczy lub ostrego smaku jest wyższa niż 5,0, kierownik zespołu zaznacza to na świadectwie badania oliwy z oliwek.

                        W przypadku analiz przeprowadzonych w ramach kontroli zgodności przeprowadza się jeden test. W przypadku sprzeczności ocen kierownik zespołu musi zorganizować przeprowadzenie dwóch ocen w różnych sesjach; medianę cech oblicza się na podstawie wszystkich danych z formularzy dla obu testów.”;

                  7)

                  rysunek 1 zastępuje się następującym rysunkiem:

                     „Rysunek 1

                     FORMULARZ OCENY OLIWY Z OLIWEK Z PIERWSZEGO TŁOCZENIA

                                 Intensywność percepcji wad

                              Zleżały/błotnisty osad

                              Stęchły/wilgotny/ziemisty

                              Winny/octowy
                              kwaśny/cierpki

                              Przemrożone oliwki
                              (wilgotne drewno)

                              Zjełczały

                              Pozostałe cechy negatywne:

                              Cecha:

                              Metaliczny ☐ Zapach siana ☐ Zapach robaczywych owoców ☐ Szorstkie wrażenie ☐
                              Smak solanki ☐ Zapach gotowania lub spalenizny ☐ Zapach wody pochodzenia roślinnego ☐
                              Zapach ostnicy ☐ Smak ogórka ☐ Zapach smaru ☐

                                 Intensywność percepcji cech pozytywnych

                              Owocowy

                              Niedojrzały ☐

                              Dojrzały ☐

                              Gorzki

                              Ostry

                              Nazwisko degustatora:

                              Kod degustatora:

                              Kod próbki:

                              Podpis:

                              Data:

                              Uwagi:”.

      ZAŁĄCZNIK VI
      W załączniku XIX do rozporządzenia (EWG) nr 2568/91 wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  tytuł otrzymuje brzmienie:

                     „OZNACZANIE ZAWARTOŚCI ALKOHOLI ALIFATYCZNYCH I TRITERPENOWYCH METODĄ CHROMATOGRAFII GAZOWEJ NA KOLUMNACH KAPILARNYCH”;

                  2)

                  pkt 1 otrzymuje brzmienie:
                  „1.   PRZEDMIOT
                  Niniejszy załącznik opisuje metodę oznaczania zawartości alkoholi alifatycznych i triterpenowych w olejach i tłuszczach.”;

                  3)

                  pkt 4.11 otrzymuje brzmienie:

                              „4.11.

                              Roztwór wzorcowy stosowany w chromatografii cienkowarstwowej: Alkohole (C20-C28) w chloroformie o stężeniu 0,5 % lub frakcja alkoholi uzyskana zgodnie z pkt 5.2 z substancji niezmydlającej się w oliwie z wytłoczyn oliwek.”;

                  4)

                  pkt 5.2.5 i 5.2.6 otrzymują brzmienie:

                              „5.2.5.

                              Spryskać płytkę lekko i równomiernie roztworem 2′,7′-dichlorofluoresceiny, gdy płytka jest obserwowana w świetle ultrafioletowym. Pasmo alkoholi alifatycznych można zidentyfikować przez przyrównanie go do plamy uzyskanej z roztworu wzorcowego: zaznaczyć granicę pasma czarnym ołówkiem; obrysować pasmo alkoholi alifatycznych i pasmo bezpośrednio nad nim, które jest pasmem alkoholi terpenowych (uwaga 4).

                                             Uwaga 4:

                                          Pasma alkoholi alifatycznych i alkoholi terpenowych muszą być zgrupowane w związku z ewentualną migracją alkoholi alifatycznych do pasma alkoholi triterpenowych. Przykład rozdziału w TLC podano na rysunku 1 w dodatku.

                              5.2.6.

                              Należy zdrapać żel krzemionkowy umieszczony na zaznaczonym obszarze za pomocą metalowej szpatułki. Usunięty i dokładnie rozdrobniony materiał przenieść do lejka do sączenia (3.7). Dodać 10 ml gorącego chloroformu, ostrożnie wymieszać za pomocą metalowej szpatułki i przefiltrować w próżni, zbierając filtrat do kolby stożkowej (3.8) połączonej z lejkiem do sączenia.
                              Żel krzemionkowy znajdujący się w kolbie należy przemyć trzykrotnie eterem etylowym (ok. 10 ml każdorazowo), a filtrat zebrać do tej samej kolby połączonej z lejkiem. Filtrat odparować do objętości 4–5 ml i pozostały roztwór przelać do uprzednio odważonej probówki o pojemności 10 ml (3.9); odparować do sucha przez lekkie podgrzewanie w słabym strumieniu azotu; pozostałość rozcieńczyć ponownie kilkoma kroplami acetonu, ponownie odparować do sucha, a następnie umieścić w piecu w temperaturze 105 °C na około 10 minut; wyjąć, schłodzić w eksykatorze i zważyć.
                              Pozostałość w próbówce składa się z frakcji alkoholowej.”;

                  5)

                  pkt 5.4.4 otrzymuje brzmienie:
                  „5.4.4.   Wyznaczanie pików.

                  Poszczególne piki wyznacza się w oparciu o czas retencji i porównanie ze standardową mieszaniną TMSE poddawaną analizie w tych samych warunkach.
                  Przykłady chromatogramu frakcji alkoholowej rafinowanej oliwy z oliwek przedstawiono na rysunkach 2 i 3 w dodatku.”;

                  6)

                  dodatek otrzymuje brzmienie:

                     „Dodatek

                        Przykład rozdziału w TLC i przykłady chromatogramów

                        Rysunek 1

                        Płytka do chromatografii cienkowarstwowej dla nieulegającej zmydleniu frakcji z oliwy z oliwek poddanej elucji heksanem/eterem etylowym (65/35)

                        Rysunek 2

                        Chromatogram frakcji alkoholowej rafinowanej oliwy z oliwek

                        Rysunek 3

                        Alkohole alifatyczne i triterpenowe w rafinowanej oliwie z oliwek i oliwie z oliwek z drugiego odwirowania oliwy z oliwek


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1269/2014 z dnia 27 listopada 2014 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               28.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 343/9

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1269/2014
   z dnia 27 listopada 2014 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 27 listopada 2014 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  AL

                  66,1

                  IL

                  45,2

                  MA

                  85,9

                  ZZ

                  65,7

                  0707 00 05

                  AL

                  57,9

                  JO

                  203,0

                  TR

                  135,3

                  ZZ

                  132,1

                  0709 93 10

                  MA

                  34,9

                  TR

                  126,9

                  ZZ

                  80,9

                  0805 20 10

                  MA

                  84,1

                  ZZ

                  84,1

                  0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

                  CN

                  59,1

                  PE

                  74,4

                  TR

                  67,3

                  ZZ

                  66,9

                  0805 50 10

                  TR

                  70,4

                  ZZ

                  70,4

                  0808 10 80

                  BR

                  52,9

                  CL

                  84,8

                  NZ

                  111,2

                  US

                  93,6

                  ZA

                  172,4

                  ZZ

                  103,0

                  0808 30 90

                  CN

                  93,1

                  US

                  163,9

                  ZZ

                  128,5

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 7). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1264/2011 z dnia 5 grudnia 2011 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               6.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 322/9

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1264/2011
   z dnia 5 grudnia 2011 r.
   ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości celnych dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia,
   PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 grudnia 2011 r.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 5 grudnia 2011 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,
         José Manuel SILVA RODRÍGUEZ

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod krajów trzecich (1)

                  Standardowa stawka celna w przywozie

                  0702 00 00

                  AL

                  58,4

                  MA

                  50,0

                  MK

                  68,6

                  TR

                  83,5

                  ZZ

                  65,1

                  0707 00 05

                  EG

                  193,3

                  TR

                  89,9

                  ZZ

                  141,6

                  0709 90 70

                  MA

                  33,8

                  TR

                  126,2

                  ZZ

                  80,0

                  0805 10 20

                  AR

                  40,6

                  BR

                  41,5

                  MA

                  56,6

                  TR

                  45,6

                  UY

                  42,5

                  ZA

                  48,9

                  ZZ

                  46,0

                  0805 20 10

                  MA

                  71,8

                  ZZ

                  71,8

                  0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

                  HR

                  32,0

                  IL

                  76,9

                  JM

                  129,1

                  TR

                  74,8

                  UY

                  71,0

                  ZZ

                  76,8

                  0805 50 10

                  TR

                  62,3

                  ZZ

                  62,3

                  0808 10 80

                  CA

                  120,5

                  CL

                  90,0

                  US

                  118,6

                  ZA

                  180,1

                  ZZ

                  127,3

                  0808 20 50

                  CN

                  82,4

                  TR

                  133,1

                  ZZ

                  107,8

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 831/2013 z dnia 29 sierpnia 2013 r. zmieniające po raz 199. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 233/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 831/2013
   z dnia 29 sierpnia 2013 r.
   zmieniające po raz 199. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida (1), w szczególności jego art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 7a ust. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, których fundusze oraz zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu na mocy tego rozporządzenia.

               (2)

               Dnia 19 sierpnia 2013 r. Komitet Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych podjął decyzję o wykreśleniu nazwiska jednej osoby fizycznej z wykazu osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych, po rozpatrzeniu złożonego przez tę osobę wniosku o skreślenie jej nazwiska z tego wykazu oraz szczegółowego sprawozdania Rzecznika Praw Obywatelskich, sporządzonego zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1904(2009). Ponadto w dniu 5 sierpnia 2013 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ podjął decyzję o wprowadzeniu zmian do trzech pozycji znajdujących się w wykazie.

               (3)

               Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 29 sierpnia 2013 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

            Szef Służby ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej

      (1)  Dz.U. L 139 z 29.5.2002, s. 9.

      ZAŁĄCZNIK
      W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się następujące zmiany:

                  (1)

                  w tytule „Osoby fizyczne” wykreśla się następujący wpis:
                  „Mohammed Daki. Adres: Casablanca, Maroko. Data urodzenia: 29.3.1965. Miejsce urodzenia: Casablanca, Maroko. Obywatelstwo: marokańskie. Nr paszportu: a) G 482731 (paszport marokański), b) L446524 (paszport marokański). Krajowy numer identyfikacyjny: BE-400989 (marokański krajowy dowód tożsamości). Inne informacje: a) imię ojca: Lahcen; b) nazwisko matki: Izza Brahim; c) deportowany z Włoch do Maroka w dniu 10.12.2005. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 2a ust. 4 lit. b): 12.11.2003.”

                  (2)

                  Wpis „Ata Abdoulaziz Rashid (alias a) Ata Abdoul Aziz Barzingy, b) Abdoulaziz Ata Rashid). Data urodzenia: 1.12.1973. Miejsce urodzenia: Sulaimaniya, Irak. Obywatelstwo: irackie. Nr paszportu: niemiecki dokument podróży („Reiseausweis”) A 0020375. Inne informacje: a) w więzieniu w Niemczech; b) członek organizacji Ansar Al-Islam. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 2a ust. 4 lit. b): 6.12.2005.” w tytule „Osoby fizyczne” otrzymuje brzmienie:
                  „Ata Abdoulaziz Rashid (alias a) Ata Abdoul Aziz Barzingy, b) Abdoulaziz Ata Rashid). Data urodzenia: 1.12.1973. Miejsce urodzenia: Sulaimaniya, Irak. Obywatelstwo: irackie. Adres: Niemcy. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 2a ust. 4 lit. b): 6.12.2005.”

                  (3)

                  Wpis „Ibrahim Mohamed Khalil (alias a) Khalil Ibrahim Jassem, b) Khalil Ibrahim Mohammad, c) Khalil Ibrahim Al Zafiri, d) Khalil). Data urodzenia: a) 2.7.1975, b) 2.5.1972, c) 3.7.1975, d) 1972, e) 2.5.1975. Miejsce urodzenia: a) Mosul, Irak; b) Bagdad, Irak. Obywatelstwo: irackie. Nr paszportu: niemiecki dokument podróży („Reiseausweis”) A 0003900. Adres: Niemcy. Inne informacje: w więzieniu w Niemczech. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 2a ust. 4 lit. b): 6.12.2005.” w tytule „Osoby fizyczne” otrzymuje brzmienie:
                  „Ibrahim Mohamed Khalil (alias a) Khalil Ibrahim Jassem, b) Khalil Ibrahim Mohammad, c) Khalil Ibrahim Al Zafiri, d) Khalil). Data urodzenia: a) 2.7.1975, b) 2.5.1972, c) 3.7.1975, d) 1972, e) 2.5.1975. Miejsce urodzenia: a) Day Az-Zawr, Syria, b) Baghdad, Irak, c) Mosul, Irak. Obywatelstwo: syryjskie; Nr paszportu: T04338017 (tymczasowe zawieszenie deportacji przez Biuro ds. Cudzoziemców w Mainz, utraciło ważność w dniu 8.5.2013). Adres: schronisko dla uchodźców Alte Ziegelei, 55128 Moguncja, Niemcy. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 2a ust. 4 lit. b): 6.12.2005.”

                  (4)

                  Wpis „Atilla Selek (alias Muaz). Adres: Kauteräckerweg 5, 89077 Ulm, Niemcy. Data urodzenia: 28.2.1985. Miejsce urodzenia: Ulm, Niemcy. Obywatelstwo: niemieckie. Nr paszportu: 7020142921 (niemiecki paszport wydany w Ulm, Niemcy, ważny do 3.12.2011). Krajowy numer identyfikacyjny: 702092811 (niemiecki dowód osobisty (Bundespersonalausweis), wydany w Ulm, Niemcy, utracił ważność w dniu 6.4.2010 r.). Inne informacje: a) związany z Unią Islamską Dżihad (UID), znaną również pod nazwą Islamska Grupa Dżihad; b) według informacji z czerwca 2010 r. przetrzymywany w Niemczech. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 2a ust. 4 lit. b): 18.6.2009.” w tytule „Osoby fizyczne” otrzymuje brzmienie:
                  „Atilla Selek (alias Muaz). Data urodzenia: 28.2.1985. Miejsce urodzenia: Ulm, Niemcy. Krajowy numer identyfikacyjny: L1562682 (dokument tożsamości wydany przez Urząd ds. Cudzoziemców we Freiburgu, Niemcy). Adres: Kurwaldweg 1, 75365 Calw, Niemcy. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 2a ust. 4 lit. b): 18.6.2009.”


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 908/2012 z dnia 4 października 2012 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               5.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 271/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 908/2012
   z dnia 4 października 2012 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 4 października 2012 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,
         José Manuel SILVA RODRÍGUEZ

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  AL

                  55,0

                  MA

                  74,2

                  MK

                  59,9

                  TR

                  57,9

                  XS

                  41,5

                  ZZ

                  57,7

                  0707 00 05

                  MK

                  22,1

                  TR

                  126,8

                  ZZ

                  74,5

                  0709 93 10

                  TR

                  115,1

                  ZZ

                  115,1

                  0805 50 10

                  AR

                  85,2

                  CL

                  108,8

                  TR

                  86,3

                  UY

                  79,0

                  ZA

                  99,8

                  ZZ

                  91,8

                  0806 10 10

                  MK

                  23,1

                  TR

                  126,3

                  ZZ

                  74,7

                  0808 10 80

                  BR

                  79,8

                  CL

                  136,1

                  NZ

                  133,8

                  US

                  158,1

                  ZA

                  127,3

                  ZZ

                  127,0

                  0808 30 90

                  CN

                  50,7

                  TR

                  110,0

                  ZZ

                  80,4

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.