title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 689/2012 z dnia 27 lipca 2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 415/2007 dotyczące specyfikacji technicznych dotyczących systemów kontroli ruchu statków, o których mowa w art. 5 dyrektywy 2005/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zharmonizowanych usług informacji rzecznej (RIS) na śródlądowych drogach wodnych we Wspólnocie

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 202/5

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 689/2012
   z dnia 27 lipca 2012 r.
   zmieniające rozporządzenie (WE) nr 415/2007 dotyczące specyfikacji technicznych dotyczących systemów kontroli ruchu statków, o których mowa w art. 5 dyrektywy 2005/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zharmonizowanych usług informacji rzecznej (RIS) na śródlądowych drogach wodnych we Wspólnocie
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę 2005/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zharmonizowanych usług informacji rzecznej (RIS) na śródlądowych drogach wodnych we Wspólnocie (1), w szczególności jej art. 1 ust. 2 oraz art. 5 ust. 2,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 415/2007 z dnia 13 marca 2007 r. dotyczące specyfikacji technicznych dotyczących systemów kontroli ruchu statków, o których mowa w art. 5 dyrektywy 2005/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zharmonizowanych usług informacji rzecznej (RIS) na śródlądowych drogach wodnych we Wspólnocie (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Celem zachowania interoperacyjności z usługami zarządzania ruchem statków morskich i usługami informacyjnymi, w tym z morskim systemem automatycznego rozpoznawania statków (ang. Automatic Identification System – AIS), należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 415/2007.

               (2)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu powołanego zgodnie z art. 7 dyrektywy Rady 91/672/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie wzajemnego uznawania krajowych patentów żeglarskich uprawniających do przewozu rzeczy i osób żeglugą śródlądową (3),

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 415/2007 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia w terminie dwunastu miesięcy od jego wejścia w życie.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 27 lipca 2012 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 152.

      (2)  Dz.U. L 105 z 23.4.2007, s. 35.

      (3)  Dz.U. L 373 z 31.12.1991, s. 29.

      ZAŁĄCZNIK
      W załączniku do rozporządzenia (WE) nr 415/2007 wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  w spisie treści dodaje się rozdział w brzmieniu:

                              „2.3.9.

                              Homologacja typu”;

                  2)

                  w części „BIBLIOGRAFIA” wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              wiersze dziesiąty i jedenasty otrzymują brzmienie:

                                          Nazwa dokumentu

                                          Organizacja

                                          Data wydania

                                          „Zalecenie ITU-R M.1371 »Charakterystyka techniczna uniwersalnego pokładowego systemu automatycznego rozpoznawania statków stosującego wielokrotny dostęp z podziałem czasu w paśmie VHF w morskiej służbie ruchomej«

                                          ITU

                                          2001

                                          Norma międzynarodowa IEC 61993 »Urządzenia i systemy nawigacji i radiokomunikacji morskiej – system automatycznego rozpoznawania, Część 2: Okrętowe urządzenia klasy A uniwersalnego systemu automatycznego rozpoznawania statków (AIS)«

                                          IEC

                                          2002”

                              b)

                              dodaje się wiersz w brzmieniu:

                                          Nazwa dokumentu

                                          Organizacja

                                          Data wydania

                                          „Wytyczne techniczne dotyczące AIS śródlądowego

                                          Grupa ekspertów ds. systemów kontroli ruchów statków”

                  3)

                  w rozdziale 2.2 akapit dziewiąty otrzymuje brzmienie:
                  „W przypadku statków w ruchu aktualizacja taktycznych informacji dynamicznych może się odbywać z częstotliwością właściwą dla trybu SOLAS lub dla trybu żeglugi śródlądowej. W trybie żeglugi śródlądowej częstotliwość ta może zostać zwiększona do dwóch sekund. Dla statków zakotwiczonych zaleca się aktualizowanie danych w odstępach co kilka minut lub jeśli jakaś informacja ulegnie zmianie.”;

                  4)

                  w rozdziale 2.3.1 dodaje się zdanie w brzmieniu:
                  „W koncepcji AIS śródlądowego uwzględnia się dotyczące go wytyczne techniczne opracowane i aktualizowane przez grupę ekspertów ds. systemów kontroli ruchów statków (1).

                  5)

                  w tabeli w rozdziale 2.3.2.1 skreśla się ostatni wiersz;

                  6)

                  w rozdziale 2.3.2.3 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              skreśla się trzeci wiersz w tabeli;

                              b)

                              dodaje się wiersz w brzmieniu:

                                          „Ewentualny ładunek

                                          (Dla AIS śródlądowego)”

                  7)

                  w rozdziale 2.3.2.4. w pierwszej tabeli zatytułowanej „Przewidywany czas przybycia do śluzy/mostu/terminala” wiersz czwarty otrzymuje brzmienie:

                              „Maksymalna bieżąca wysokość statyczna statku

                              (Dla AIS śródlądowego)”

                  8)

                  w rozdziale 2.3.3 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              akapit drugi otrzymuje brzmienie:
                              „W przypadku statków poruszających się po wodach śródlądowych aktualizacja informacji dynamicznych może odbywać się z częstotliwością właściwą dla trybu SOLAS lub trybu żeglugi śródlądowej. W trybie żeglugi śródlądowej częstotliwość ta może zostać zwiększona do dwóch sekund. W strefach o ruchu mieszanym, jak na przykład w portach morskich, powinna istnieć możliwość zmniejszenia częstotliwości wymiany informacji dynamicznych przez odpowiedni organ, tak aby została zachowana równowaga pomiędzy statkami śródlądowymi a morskimi. Częstotliwość meldowania zmienia się na podstawie poleceń TDMA wydawanych ze stacji bazowej (automatyczna zmiana na podstawie telepolecenia TDMA za pośrednictwem komunikatu nr 23) oraz ze stacji pokładowych, np. MKD, ECDIS lub komputera pokładowego, za pośrednictwem interfejsu, np. IEC 61162 (automatyczne przełączanie na podstawie polecenia wydanego przez system pokładowy). W przypadku informacji statycznych oraz dotyczących rejsu zaleca się meldowanie w odstępach kilkuminutowych, na żądanie lub w przypadku zmiany danych.”;

                              b)

                              w tabeli 2.1 wiersz dziewiąty otrzymuje brzmienie:

                                          Dynamiczne warunki statku

                                          Nominalna częstotliwość meldowania

                                          „Statek pływający po wodach śródlądowych, poruszający się(2)

                                          od 2 sekund do 10 sekund”

                              c)

                              dodaje się wiersz w brzmieniu:
                              „Uwaga: Stacja przenośna AIS śródlądowego może pracować albo w trybie żeglugi śródlądowej (zadanie grupowe, komunikat nr 23), albo w trybie SOLAS (praca autonomiczna, brak zadania grupowego).”;

                  9)

                  w rozdziale 2.3.4 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
                  „Rozwiązania techniczne wykorzystane w AIS śródlądowym opierają się na tych samych normach, co w przypadku AIS IMO SOLAS (ITU-R M.1371, IEC 61993).”;

                  10)

                  rozdział 2.3.5 otrzymuje brzmienie:
                  „2.3.5.   Zgodność z transponderami IMO klasy A

                  Transpondery AIS śródlądowego muszą być zgodne z transponderami IMO klasy A, czyli muszą odbierać i przetwarzać wszystkie komunikaty pochodzące z AIS IMO (zgodnie z ITU-R M.1371 oraz z wyjaśnieniami technicznymi IALA dotyczącymi ITU-R M.1371), jak też komunikaty, o których mowa w rozdziale 2.4 niniejszych specyfikacji technicznych.
                  Transpondery AIS śródlądowego nie muszą dysponować możliwością nadawania DSC (tx) ani przekazywania MKD, wymagana jest natomiast obsługa funkcji MKD oraz funkcji zarządzania kanałami przez DSC. Producenci mogą więc usunąć odpowiedni sprzęt i oprogramowanie z transponderów klasy A.”;

                  11)

                  dodaje się rozdział w brzmieniu:
                  „2.3.9.   Homologacja typu

                  Urządzenia AIS śródlądowego podlegają homologacji typu zgodnie z niniejszymi specyfikacjami technicznymi.”;

                  12)

                  w rozdziale 2.4.1 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              tytuł rozdziału 2.4.1 otrzymuje brzmienie:
                              „2.4.1.   Komunikat 1, 2, 3: meldowanie położenia (ITU-R 1371)”;

                              b)

                              w tabeli 2.2 przedostatni wiersz otrzymuje brzmienie:

                                          Parametr

                                          Liczba bitów

                                          Opis

                                          „Stan komunikacyjny

                                          19

                                          Zob. ITU-R M.1371”

                  13)

                  tytuł rozdziału 2.4.2 otrzymuje brzmienie:
                  „2.4.2.   Komunikat 5: Statyczne dane na temat statku i rejsu (ITU-R 1371)”;

                  14)

                  w rozdziale 2.4.3 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              tytuł rozdziału 2.4.3 otrzymuje brzmienie:
                              „2.4.3.   Komunikat 23, Zadanie grupowe (ITU-R M.1371)”;

                              b)

                              przed tabelą 2.4 dodaje się akapit w brzmieniu:
                              „Polecenie »zadanie grupowe« jest nadawane przez stację bazową pracującą jako jednostka kontrolująca. Komunikat ma zastosowanie do stacji przenośnych znajdujących się w określonym regionie, według kryteriów określonych parametrami »Rodzaj statku i ładunku« lub »Rodzaj stacji«. Stacja odbiorcza uwzględnia wszystkie parametry sektora jednocześnie. Kontroluje następujące parametry pracy stacji przenośnej: tryb nadawania/odbioru, częstotliwość meldowania i długość ciszy.”;

                              c)

                              w tabeli 2.4 wiersze dziewiąty i dziesiąty otrzymują brzmienie:

                                          Parametr

                                          Liczba bitów

                                          Opis

                                          „Rodzaj stacji

                                          4

                                          0 = wszystkie stacje przenośne (wartość domyślna); 1 = tylko stacje przenośne klasy A; 2 = wszystkie stacje przenośne klasy B; 3 = powietrzne stacje przenośne SAR; 4 = tylko stacje przenośne »SO« klasy B; 5 = pokładowe stacje przenośne »CS« klasy B (wyłącznie IEC62287); 6 = śródlądowe drogi wodne; 7 do 9 = do użytku krajowego; 10 do 15 = do przyszłego użytku

                                          Rodzaj statku i ładunku

                                          8

                                          0= wszystkie rodzaje (wartość domyślna)
                                          1...99 zob. ITU-R M.1371-3, załącznik 8, tabela 50
                                          100...199 do użytku krajowego
                                          200…255 do przyszłego użytku”

                              d)

                              w tabeli 2.5 wiersze dziesiąty, jedenasty i dwunasty otrzymują brzmienie:

                                          Ustawienia częstotliwości meldowania

                                          Częstotliwość meldowania dla komunikatu 18

                                          „9

                                          Następny w kolejności, krótszy okres meldowania

                                          10

                                          Następny w kolejności, dłuższy okres meldowania

                                          11

                                          2 sekundy (nie dotyczy stacji »CS« klasy B)”

                              e)

                              ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:
                              „Uwaga: Kiedy zostaje zawieszony tryb transmisji dwukanałowej (tzw. dual channel) na podstawie polecenia 1 lub 2 wydanego w trybie Tx/Rx, wymagana częstotliwość meldowania utrzymywana jest przy użyciu pozostałego kanału nadawczego.”;

                  15)

                  tytuł rozdziału 2.4.4 otrzymuje brzmienie:
                  „2.4.4.   Komunikaty charakterystyczne dla AIS śródlądowego (ITU-R 1371)”;

                  16)

                  w rozdziale 2.4.4.1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
                  „Identyfikatory funkcji dla AIS śródlądowego przydziela się i stosuje zgodnie z zaleceniami ITU-R M.1371.”;

                  17)

                  w rozdziale 2.4.4.2 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              w tabeli 2.7 wiersze siódmy, ósmy, dziewiąty i jedenasty otrzymują brzmienie:

                                          Parametr

                                          Liczba bitów

                                          Opis

                                          Dane binarne

                                          „Długość / kombinacja

                                          13

                                          1–8 000 (pozostałych nie stosuje się) długość statku/kombinacji w 1/10 m, 0 = wartość domyślna;

                                          Szerokość / kombinacja

                                          10

                                          1–1 000 (pozostałych nie stosuje się) szerokość statku/kombinacji w 1/10 m; 0 = wartość domyślna

                                          Rodzaj statku i konwoju

                                          14

                                          Numer klasyfikacji wg ERI: Rodzaj statku i konwoju, wg dodatku E

                                          Maksymalne bieżące zanurzenie statyczne

                                          11

                                          1–2 000 (pozostałych nie stosuje się) zanurzenie w 1/100m, 0 = wartość domyślna = niewiadomy”

                              b)

                              w tabeli 2.8 wiersz szesnasty otrzymuje brzmienie:

                                          Parametr

                                          Liczba bitów

                                          Opis

                                          Dane binarne

                                          „Maksymalna bieżąca wysokość statyczna statku

                                          12

                                          0–4 000 (pozostałych nie stosuje się), w 1/100m, 0 = wartość domyślna = niewykorzystany”

                              c)

                              w tabeli 2.15 wiersze ósmy, dziesiąty, dwunasty i czternasty otrzymują brzmienie:

                                          Parametr

                                          Liczba bitów

                                          Opis

                                          Dane binarne

                                          „Poziom wody

                                          14

                                          Bit 0: 0 = wartość ujemna, 1 = wartość dodatnia
                                          Bity 1-13: 0–8191, w 1/100 m,
                                          Bity 0-13: 0 = niewiadomy = wartość domyślna (2)

                                          Poziom wody

                                          14

                                          Bit 0: 0 = wartość ujemna, 1 = wartość dodatnia
                                          Bity 1-13: 0–8191, w 1/100 m,
                                          Bity 0-13: 0 = niewiadomy = wartość domyślna (2)

                                          Poziom wody

                                          14

                                          Bit 0: 0 = wartość ujemna, 1 = wartość dodatnia
                                          Bity 1-13: 0–8191, w 1/100 m,
                                          Bity 0-13: 0 = niewiadomy = wartość domyślna (2)

                                          Poziom wody

                                          14

                                          Bit 0: 0 = wartość ujemna, 1 = wartość dodatnia
                                          Bity 1-13: 0–8191, w 1/100 m,
                                          Bity 0-13: 0 = niewiadomy = wartość domyślna (2)”

                  18)

                  w dodatku A w definicjach wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              definicja usług informacji rzecznej zachowuje w wersji polskiej dotychczasowe brzmienie:
                              „Usługi informacji rzecznej (River Information Services, RIS)

                              Europejski projekt zharmonizowanych usług informacji rzecznej służących zarządzaniu ruchem i transportem w żegludze śródlądowej, wraz z interfejsami do innych form transportu.”;

                              b)

                              definicja obszaru VTS otrzymuje brzmienie:
                              „Obszar VTS

                              Obszar VTS oznacza określony, formalnie zatwierdzony obszar świadczenia usług VTS; Obszar VTS może być podzielony na podobszary lub sektory. (Źródło: Wytyczne IALA VTS).”;

                              c)

                              definicja informacji nawigacyjnych otrzymuje brzmienie:
                              „Informacje nawigacyjne

                              Informacje nawigacyjne oznaczają informacje przekazywane kapitanom statków, mające pomóc im w podejmowaniu decyzji nawigacyjnych. (Źródło: Wytyczne IALA VTS).”;

                              d)

                              definicja taktycznych informacji o ruchu otrzymuje brzmienie:
                              „Taktyczne informacje o ruchu (TTI)

                              Taktyczne informacje o ruchu oznaczają informacje wpływające na natychmiastowe decyzje podejmowane przez kapitana lub operatora VTS odnośnie do bieżącej sytuacji żeglugowej i najbliższego otoczenia. Taktyczny obraz ruchu zawiera informacje na temat położenia i wszystkich statków wykrytych przez radar wyświetlane na elektronicznej mapie nawigacyjnej oraz – o ile są dostępne – zewnętrzne informacje na temat ruchu, jak dane pochodzące z systemu AIS. TTI są dostępne na pokładzie statku lub na lądzie, np. w centrum VTS. (Źródło: Wytyczne RIS).”;

                              e)

                              definicja strategicznych informacji o ruchu otrzymuje brzmienie:
                              „Strategiczne informacje o ruchu (STI)

                              Strategiczne informacje o ruchu oznaczają informacje wpływające na średnio- i długoterminowe decyzje użytkowników RIS. Strategiczny obraz ruchu przyczynia się do wzrostu możliwości planowania decyzji w związku z bezpieczeństwem i wydajnością podróży. Strategiczny obraz ruchu zostaje wypracowany w centrum RIS i jest dostarczany użytkownikom na żądanie. Uwzględnia on wszystkie stosowne statki znajdujące się w danej strefie RIS, wraz z ich charakterystyką, ładunkiem i położeniem; informacje, przekazywane ustnie – drogą radiową – lub elektronicznie, są przechowywane w bazie danych i przedstawiane w formie tabeli lub na mapie elektronicznej. Strategicznych informacji o ruchu udziela centrum RIS/VTS lub biuro. (Źródło: Wytyczne RIS).”;

                              f)

                              definicja kontroli ruchu statków otrzymuje brzmienie:
                              „Monitorowanie ruchu statków

                              Monitorowanie ruchu statków oznacza dostarczanie ważnych informacji na temat ruchu statków na danym obszarze RIS. Dotyczy to identyfikatora statku, jego położenia, (rodzaju przewożonego ładunku) i portu przeznaczenia. “;

                              g)

                              definicja operatora RIS otrzymuje brzmienie:
                              „Operator RIS

                              Osoba odpowiedzialna za wykonanie jednego zadania lub większej liczby zadań składających się na usługi świadczone w ramach RIS.”;

                              h)

                              definicja kierownika floty otrzymuje brzmienie:
                              „Kierownik floty

                              Osoba odpowiedzialna za planowanie i obserwację bieżącego (nawigacyjnego) statusu statków poruszających się lub pozostających pod wspólnym dowództwem lub należących do jednego właściciela.”;

                              i)

                              definicja operatora centrum łagodzenia skutków katastrof otrzymuje brzmienie:
                              „Operator centrum łagodzenia skutków katastrof

                              Osoba odpowiedzialna za monitorowanie, kontrolę i organizację bezpiecznego i sprawnego łagodzenia skutków katastrof.”;

                  19)

                  w dodatku D wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              pkt D.1 otrzymuje brzmienie:
                              „D.1.   Wprowadzanie danych

                              Szeregowy interfejs cyfrowy systemu AIS opiera się na istniejących zdaniach przewidzianych w normie IEC 61162 i na podobnych do nich nowych zdaniach w normie IEC 61162. Szczegółowy opis zdań dla interfejsu cyfrowego znajduje się w normie IEC 61162.
                              Niniejszy dodatek zawiera informacje użyte w trakcie opracowywania AIS śródlądowego do wprowadzania danych charakterystycznych dla żeglugi śródlądowej (patrz: »Poprawki do protokołu dla AIS śródlądowego«) do pokładowej stacji AIS śródlądowego.”;

                              b)

                              w pkt D.2 w zdaniu drugim „proponuje” zastępuje się słowem „stosuje”;

                              c)

                              w pkt D.3 w zdaniu drugim słowo „proponuje” zastępuje się słowem „stosuje”;

                  20)

                  dodatek E otrzymuje brzmienie:

                     „Dodatek E
                     RODZAJE STATKÓW WG ERI
                     Poniższa tabela służy do zamiany rodzajów statków wg klasyfikacji ONZ, które stosuje się w komunikacie 10, na rodzaje wg IMO, podawane w komunikacie 5.

                                 USEV/C

                                 M

                                 Code Subdiv

                                 Name

                                 No

                                 8

                                 00

                                 0

                                 Vessel, type unknown

                                 V

                                 8

                                 01

                                 0

                                 Motor freighter

                                 V

                                 8

                                 02

                                 0

                                 Motor tanker

                                 V

                                 8

                                 02

                                 1

                                 Motor tanker, liquid cargo, type N

                                 V

                                 8

                                 02

                                 2

                                 Motor tanker, liquid cargo, type C

                                 V

                                 8

                                 02

                                 3

                                 Motor tanker, dry cargo

                                 V

                                 8

                                 03

                                 0

                                 Container vessel

                                 V

                                 8

                                 04

                                 0

                                 Gas tanker

                                 C

                                 8

                                 05

                                 0

                                 Motor freighter, tug

                                 C

                                 8

                                 06

                                 0

                                 Motor tanker, tug

                                 C

                                 8

                                 07

                                 0

                                 Motor freighter with one or more ships alongside

                                 C

                                 8

                                 08

                                 0

                                 Motor freighter with tanker

                                 C

                                 8

                                 09

                                 0

                                 Motor freighter pushing one or more freighters

                                 C

                                 8

                                 10

                                 0

                                 Motor freighter pushing at least one tank-ship

                                 No

                                 8

                                 11

                                 0

                                 Tug, freighter

                                 No

                                 8

                                 12

                                 0

                                 Tug, tanker

                                 C

                                 8

                                 13

                                 0

                                 Tug, freighter, coupled

                                 C

                                 8

                                 14

                                 0

                                 Tug, freighter/tanker, coupled

                                 V

                                 8

                                 15

                                 0

                                 Freightbarge

                                 V

                                 8

                                 16

                                 0

                                 Tankbarge

                                 V

                                 8

                                 16

                                 1

                                 Tankbarge, liquid cargo, type N

                                 V

                                 8

                                 16

                                 2

                                 Tankbarge, liquid cargo, type C

                                 V

                                 8

                                 16

                                 3

                                 Tankbarge, dry cargo

                                 V

                                 8

                                 17

                                 0

                                 Freightbarge with containers

                                 V

                                 8

                                 18

                                 0

                                 Tankbarge, gas

                                 C

                                 8

                                 21

                                 0

                                 Pushtow, one cargo barge

                                 C

                                 8

                                 22

                                 0

                                 Pushtow, two cargo barges

                                 C

                                 8

                                 23

                                 0

                                 Pushtow, three cargo barges

                                 C

                                 8

                                 24

                                 0

                                 Pushtow, four cargo barges

                                 C

                                 8

                                 25

                                 0

                                 Pushtow, five cargo barges

                                 C

                                 8

                                 26

                                 0

                                 Pushtow, six cargo barges

                                 C

                                 8

                                 27

                                 0

                                 Pushtow, seven cargo barges

                                 C

                                 8

                                 28

                                 0

                                 Pushtow, eight cargo barges

                                 C

                                 8

                                 29

                                 0

                                 Pushtow, nine cargo barges

                                 C

                                 8

                                 31

                                 0

                                 Pushtow, one gas/tank barge

                                 C

                                 8

                                 32

                                 0

                                 Pushtow, two barges at least one tanker or gas barge

                                 C

                                 8

                                 33

                                 0

                                 Pushtow, three barges at least one tanker or gasbarge

                                 C

                                 8

                                 34

                                 0

                                 Pushtow, four barges at least one tanker or gasbarge

                                 C

                                 8

                                 35

                                 0

                                 Pushtow, five barges at least one tanker or gasbarge

                                 C

                                 8

                                 36

                                 0

                                 Pushtow, six barges at least one tanker or gasbarge

                                 C

                                 8

                                 37

                                 0

                                 Pushtow, seven barges at least one tanker or gasbarge

                                 C

                                 8

                                 38

                                 0

                                 Pushtow, eight barges at least one tanker or gasbarge

                                 C

                                 8

                                 39

                                 0

                                 Pushtow, nine or more barges at least one tanker or gasbarge

                                 V

                                 8

                                 40

                                 0

                                 Tug, single

                                 No

                                 8

                                 41

                                 0

                                 Tug, one or more tows

                                 C

                                 8

                                 42

                                 0

                                 Tug, assisting a vessel or linked combination

                                 V

                                 8

                                 43

                                 0

                                 Pushboat, single

                                 V

                                 8

                                 44

                                 0

                                 Passenger ship, ferry, red cross ship, cruise ship

                                 V

                                    8

                                 44

                                 1

                                 Ferry

                                 V

                                    8

                                 44

                                 2

                                 Red Cross ship

                                 V

                                    8

                                 44

                                 3

                                 Cruise ship

                                 V

                                 8

                                 44

                                 4

                                 Passenger ship without accommodation

                                 V

                                 8

                                 45

                                 0

                                 Service vessel, police patrol, port services

                                 V

                                 8

                                 46

                                 0

                                 Vessel, work maintenance craft, floating derrick, cable-ship, buoy-ship, dredge.

                                 C

                                 8

                                 47

                                 0

                                 Object, towed, not otherwise specified.

                                 V

                                 8

                                 48

                                 0

                                 Fishing boat

                                 V

                                 8

                                 49

                                 0

                                 Bunkership

                                 V

                                 8

                                 50

                                 0

                                 Barge, tanker, chemical

                                 C

                                 8

                                 51

                                 0

                                 Object, not otherwise specified.

                                 Extra codes for maritime means of transport

                                 V

                                 1

                                 50

                                 0

                                 General Cargo Vessel Maritime

                                 V

                                 1

                                 51

                                 0

                                 Unit Carrier Maritime

                                 V

                                 1

                                 52

                                 0

                                 Bulk Carrier Maritime

                                 V

                                 1

                                 53

                                 0

                                 Tanker

                                 V

                                 1

                                 54

                                 0

                                 Liquefied gas tanker

                                 V

                                 1

                                 85

                                 0

                                 Craft, pleasure longer than 20 meters

                                 V

                                 1

                                 90

                                 0

                                 Fast ship

                                 V

                                 1

                                 91

                                 0

                                 Hydrofoil

                                 V

                                 1

                                 92

                                 0

                                 Catamaran Fast”

         (1)  VTT-secretariat@risexpertgroups.org”;


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 445/2012 z dnia 25 maja 2012 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 137/3

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 445/2012
   z dnia 25 maja 2012 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 25 maja 2012 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,
         José Manuel SILVA RODRÍGUEZ

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  AL

                  98,8

                  MA

                  66,7

                  TR

                  116,3

                  ZZ

                  93,9

                  0707 00 05

                  AL

                  41,0

                  JO

                  183,3

                  MK

                  36,4

                  TR

                  134,1

                  ZZ

                  98,7

                  0709 93 10

                  JO

                  183,3

                  TR

                  105,4

                  ZZ

                  144,4

                  0805 10 20

                  EG

                  46,8

                  IL

                  75,8

                  MA

                  48,8

                  TR

                  52,1

                  ZA

                  66,7

                  ZZ

                  58,0

                  0805 50 10

                  TR

                  60,0

                  ZA

                  150,0

                  ZZ

                  105,0

                  0808 10 80

                  AR

                  130,3

                  BR

                  83,6

                  CA

                  135,2

                  CL

                  97,8

                  CN

                  119,3

                  EC

                  94,2

                  MK

                  41,0

                  NZ

                  137,3

                  US

                  156,2

                  UY

                  68,1

                  ZA

                  94,5

                  ZZ

                  105,2

                  0809 29 00

                  US

                  750,1

                  ZZ

                  750,1

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1094/2013 z dnia 4 listopada 2013 r. w sprawie przyznania Francji i Zjednoczonemu Królestwu dodatkowych dni przebywania na morzu w rejonie ICES VIIe

text:
               6.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 294/30

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1094/2013
   z dnia 4 listopada 2013 r.
   w sprawie przyznania Francji i Zjednoczonemu Królestwu dodatkowych dni przebywania na morzu w rejonie ICES VIIe
   KOMISJA EUROPEJSKA
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 39/2013 z dnia 21 stycznia 2013 r. ustalające uprawnienia do połowów dla statków UE na 2013 r. w odniesieniu do pewnych stad ryb i grup stad ryb, które nie są przedmiotem negocjacji lub umów międzynarodowych (1), w szczególności jego załącznik IIC pkt 7,
   uwzględniając wniosek założony przez Francję i Zjednoczone Królestwo,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Tabela I w załączniku IIC do rozporządzenia (UE) nr 39/2013 określa maksymalną liczbę dni, w trakcie których unijne statki o długości całkowitej równej lub większej niż 10 metrów, mające na pokładzie lub wykorzystujące włoki rozprzowe o rozmiarze oczek sieci równym lub większym niż 80 mm lub sieci bierne łącznie z pławnicami, drygawicami i sieciami oplątującymi o rozmiarze oczek sieci równym lub mniejszym niż 220 mm, mogą przebywać w rejonie ICES VIIe od dnia 1 lutego 2013 r. do dnia 31 stycznia 2014 r.

               (2)

               Punkt 7.5 tego załącznika umożliwia Komisji przyznanie państwom członkowskim dodatkowej liczby dni przebywania na morzu, podczas których statek może przebywać w tym rejonie i posiadać na pokładzie lub wykorzystywać takie włoki rozprzowe lub sieci bierne, na podstawie trwałego zaprzestania działalności połowowej w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r.

               (3)

               Biorąc pod uwagę dane o trawlerach poławiających włokami rozprzowymi wycofanych z floty statków rybackich przedstawione we wniosku złożonym przez Francję zgodnie z pkt 7.1 i 7.4 załącznika IIC oraz stosując metodę obliczeniową przewidzianą w pkt 7.2 tego załącznika, należy przyznać Francji 11 dodatkowych dni przebywania na morzu na okres od dnia 1 lutego 2013 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. dla statków posiadających na pokładzie lub wykorzystujących takie włoki rozprzowe.

               (4)

               Biorąc pod uwagę dane o statkach poławiających sieciami biernymi wycofanych z floty statków rybackich przedstawione we wniosku złożonym przez Francję zgodnie z pkt 7.1 i 7.4 załącznika IIC oraz stosując metodę obliczeniową przewidzianą w pkt 7.2 tego załącznika, należy przyznać Francji 14 dodatkowych dni przebywania na morzu na okres od dnia 1 lutego 2013 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. dla statków posiadających na pokładzie lub wykorzystujących takie sieci bierne.

               (5)

               Biorąc pod uwagę dane o trawlerach poławiających włokami rozprzowymi wycofanych z floty statków rybackich przedstawione we wniosku złożonym przez Zjednoczone Królestwo zgodnie z pkt 7.1 i 7.4 załącznika IIC oraz stosując metodę obliczeniową przewidzianą w pkt 7.2 tego załącznika, należy przyznać Zjednoczonemu Królestwu 43 dodatkowe dni przebywania na morzu na okres od dnia 1 lutego 2013 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. dla statków posiadających na pokładzie lub wykorzystujących takie włoki rozprzowe.

               (6)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Dodatkowe dni przebywania na morzu dla Francji
   1.   Na okres od dnia 1 lutego 2013 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. maksymalną liczbę dni, w trakcie których statek rybacki pływający pod banderą Francji i posiadający na pokładzie lub wykorzystujący włoki rozprzowe o rozmiarze oczek sieci równym lub większym niż 80 mm może przebywać w rejonie ICES VIIe, określonych w tabeli I załącznika IIC do rozporządzenia (UE) nr 39/2013, zwiększa się do 175 dni w roku.
   2.   Na okres od dnia 1 lutego 2013 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. maksymalną liczbę dni, w trakcie których statek rybacki pływający pod banderą Francji i posiadający na pokładzie lub wykorzystujący sieci bierne łącznie z pławnicami, drygawicami i sieciami oplątującymi o rozmiarze oczek sieci równym lub mniejszym niż 220 mm może przebywać w rejonie ICES VIIe, określonych w tabeli I załącznika IIC do rozporządzenia (UE) nr 39/2013, zwiększa się do 178 dni w roku.
   Artykuł 2
   Dodatkowe dni przebywania na morzu dla Zjednoczonego Królestwa
   Na okres od dnia 1 lutego 2013 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. maksymalną liczbę dni, w trakcie których statek rybacki pływający pod banderą Zjednoczonego Królestwa i posiadający na pokładzie lub wykorzystujący włoki rozprzowe o rozmiarze oczek sieci równym lub większym niż 80 mm może przebywać w rejonie ICES VIIe, określonych w tabeli I załącznika IIC do rozporządzenia (UE) nr 39/2013, zwiększa się do 207 dni w roku.
   Artykuł 3
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 4 listopada 2013 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 23 z 25.1.2013, s. 1.


title: Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2016/354 z dnia 11 marca 2016 r. dotyczące wykonania art. 17 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 224/2014 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Republice Środkowoafrykańskiej

text:
               12.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 67/18

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) 2016/354
   z dnia 11 marca 2016 r.
   dotyczące wykonania art. 17 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 224/2014 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Republice Środkowoafrykańskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 224/2014 z dnia 10 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Republice Środkowoafrykańskiej (1), w szczególności jego art. 17 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 10 marca 2014 r. Rada przyjęła rozporządzenie (UE) nr 224/2014.

               (2)

               W dniu 7 marca 2016 r. Komitet Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, powołany na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 2127 (2013), dodał jedną osobę i jeden podmiot do wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (UE) nr 224/2014,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 224/2014 wprowadza się zmiany określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 11 marca 2016 r.

            W imieniu Rady

         A.G. KOENDERS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 70 z 11.3.2014, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      W załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 224/2014 dodaje się następujące wpisy:
      A.   Osoby

                     „9.

                     Joseph KONY (Alias: a) Kony, b) Joseph Rao Kony, c) Josef Kony, d) Le Messie sanglant)
                     Funkcje: Dowódca Bożej Armii Oporu
                     Data urodzenia: a) 1959 r., b) 1960 r., c) 1961 r., d) 1963 r., e) 18 września 1964 r., f) 1965 r., g) (sierpień 1961 r.), h) (lipiec 1961 r.), i) 1 stycznia 1961 r., j) (kwiecień 1963 r.)
                     Miejsce urodzenia: a) wieś Palaro, parafia Palaro, hrabstwo Omoro, okręg Gulu, Uganda, b) Odek, Omoro, Gulu, Uganda, c) Atyak, Uganda
                     Obywatelstwo: Paszport ugandyjski
                     Adres: a) Vakaga, Republika Środkowoafrykańska, b) Haute-Kotto, Republika Środkowoafrykańska, c) Basse-Kotto, Republika Środkowoafrykańska, d) Haut-Mbomou, Republika Środkowoafrykańska, e) Mbomou, Republika Środkowoafrykańska, f) Haut-Uolo, Demokratyczna Republika Konga, g) Bas-Uolo, Demokratyczna Republika Konga, h) (Domniemany adres: Kafia Kingi (obszar na granicy między Sudanem a Sudanem Południowym o nieokreślonym jeszcze statusie). Od stycznia 2015 r. 500 członków Bożej Armii Oporu zostało według doniesień wydalonych z Sudanu).
                     Data umieszczenia w wykazie: 7 marca 2016 r.
                     Inne informacje:
                     Kony jest założycielem i przywódcą Bożej Armii Oporu (Lord's Resistance Army – LRA) (CFe.002). Pod jego przywództwem LRA dopuszcza się uprowadzeń, zabójstw i okaleczeń tysięcy cywilów w całej Afryce Środkowej. LRA jest odpowiedzialna za porwania, przesiedlenia, akty przemocy seksualnej wobec i zabójstwa setek osób w całej Republice Środkowoafrykańskiej; dopuszcza się też plądrowania i niszczenia własności cywilnej. Imię ojca: Luizi Obol. Imię matki: Nora Obol.
                     Informacje pochodzące z opisowego streszczenia powodów umieszczenia w wykazie dostarczonego przez Komitet Sankcji:
                     Joseph Kony został umieszczony w wykazie dnia 7 marca 2016 r. na podstawie pkt 12 i pkt 13 lit. b), c) i d) rezolucji nr 2262 (2016) jako osoba »przeprowadzająca lub wspierająca akty zagrażające pokojowi, stabilności lub bezpieczeństwu Republiki Środkowoafrykańskiej«, »uczestnicząca w planowaniu, nadzorowaniu lub popełnianiu czynów łamiących obowiązujące prawo międzynarodowe dotyczące praw człowieka lub międzynarodowe prawo humanitarne lub czynów stanowiących naruszenie lub łamanie praw człowieka w Republice Środkowoafrykańskiej, w tym czynów związanych z przemocą seksualną, atakowaniem ludności cywilnej, zamachami na tle etnicznym czy religijnym, zamachami na szkoły i szpitale oraz uprowadzaniem i przymusowym wysiedlaniem«, »rekrutująca lub wykorzystująca dzieci w konflikcie zbrojnym w Republice Środkowoafrykańskiej z pogwałceniem mającego zastosowanie prawa międzynarodowego;« a także »udzielająca wsparcia grupom zbrojnym lub sieciom przestępczym poprzez nielegalną eksploatację zasobów naturalnych, również diamentów, złota czy produktów z dzikiej fauny lub flory, lub handel tymi zasobami, w Republice Środkowoafrykańskiej lub z terytorium tego kraju.«
                     Informacje dodatkowe:
                     Kony założył Bożą Armię Oporu (LRA) i jest określany jako założyciel ugrupowania, przywódca religijny, przewodniczący i głównodowodzący. LRA wyrosła w północnej Ugandzie w latach 80. XX w. i dopuściła się uprowadzeń, zabójstw i okaleczeń tysięcy cywilów w całej Afryce Środkowej. W obliczu coraz większej presji ze strony wojska Kony nakazał LRA wycofanie się z Ugandy w latach 2005–2006. Od tamtej pory LRA prowadzi działalność na terytorium Demokratycznej Republiki Konga (DRK), Republiki Środkowoafrykańskiej, Sudanu Południowego i według doniesień również Sudanu.
                     Kony jako przywódca LRA tworzy i realizuje strategię ugrupowania, wydając również rozkazy ciągłego atakowania i stosowania przemocy wobec ludności cywilnej. Od grudnia 2013 r. LRA pod przywództwem Josepha Kony'ego dopuściła się porwań, przesiedleń, aktów zabójstw i przemocy seksualnej wobec setek osób w całej Republice Środkowoafrykańskiej; odpowiada też za plądrowanie i niszczenie własności cywilnej. Siły LRA skupione są na wschodzie Republiki Środkowoafrykańskiej i według doniesień w Kafia Kingi, obszarze na granicy między Sudanem a Sudanem Południowym, który to obszar nie ma jeszcze określonego statusu, ale znajduje się pod kontrolą wojskową Sudanu; dopuszczają się one napadów na wioski w celu grabieży żywności i zapasów. Bojownicy zastawiają pułapki na siły bezpieczeństwa reagujące na ataki LRA, napadając na nie i rabując ich wyposażenie; bojownicy LRA zasadzają się także na wsie, w których nie stacjonuje wojsko, i plądrują je. LRA zintensyfikowała również ataki na kopalnie diamentów i złota.
                     Międzynarodowy Trybunał Karny wydał nakaz aresztowania Josepha Kony'ego. MTK postawił mu 12 zarzutów dotyczących zbrodni przeciwko ludzkości, w tym morderstwa, zniewolenia, zniewolenia seksualnego, gwałtu, niehumanitarnego postępowania polegającego na spowodowaniu poważnych obrażeń ciała i cierpień oraz 21 zarzutów zbrodni wojennych, w tym morderstwa, okrutnego traktowania ludności cywilnej, celowego przeprowadzenia ataku na ludność cywilną, grabieży, nakłaniania do gwałtu, jak również wcielania do armii dzieci w wieku poniżej 15 lat poprzez ich uprowadzanie.
                     Kony wydał rebeliantom rozkaz ciągłego rabowania diamentów i złota indywidualnym górnikom na wschodzie Republiki Środkowoafrykańskiej. Według doniesień niektóre minerały są następnie transportowane przez ugrupowanie Josepha Kony'ego do Sudanu lub sprzedawane lokalnym cywilom i byłym członkom koalicji Séléka.
                     Kony polecił także swoim bojownikom, aby nielegalnie polowali na słonie w parku narodowym Garamba w Demokratycznej Republice Konga, skąd według doniesień ciosy słoni transportowane są przez wschodnią część Republiki Środkowoafrykańskiej do Sudanu, gdzie według doniesień wysoko postawieni funkcjonariusze LRA sprzedają je i handlują nimi z sudańskimi biznesmenami i lokalnymi urzędnikami. Handel kością słoniową stanowi dla ugrupowania Kony'ego istotne źródło dochodów. Według stanu na styczeń 2015 r. 500 członków Bożej Armii Oporu zostało według doniesień wydalonych z Sudanu.”

      B.   Podmioty

                     „2.

                     BOŻA ARMIA OPORU (Alias: a) LRA, b) Boży Ruch Oporu (LRM), c) Boży Ruch/Boża Armia Oporu (LRM/A)
                     Adres: a) Vakaga, Republika Środkowoafrykańska, b) Haute-Kotto, Republika Środkowoafrykańska, c) Basse-Kotto, Republika Środkowoafrykańska, d) Haut-Mbomou, Republika Środkowoafrykańska, e) Mbomou, Republika Środkowoafrykańska, f) Haut-Uolo, Demokratyczna Republika Konga, g) Bas-Uolo, Demokratyczna Republika Konga, h) (Domniemany adres: Kafia Kingi (obszar na granicy między Sudanem a Sudanem Południowym o nieokreślonym jeszcze statusie). Od stycznia 2015 r. 500 członków Bożej Armii Oporu zostało według doniesień wydalonych z Sudanu).
                     Data umieszczenia w wykazie: 7 marca 2016 r.
                     Pozostałe informacje: Ugrupowanie wyrosło w północnej Ugandzie w latach 80. XX w. Dopuszczało się uprowadzania, zabijania i okaleczania tysięcy cywilów w Afryce Środkowej, w tym setek w Republice Środkowoafrykańskiej. Przywódca: Josepha Kony.
                     Informacje pochodzące z opisowego streszczenia powodów umieszczenia w wykazie dostarczonego przez Komitet Sankcji:
                     Boża Armia Oporu została umieszczona w wykazie dnia 7 marca 2016 r. na podstawie pkt 12 i pkt 13 lit. b), c) i d) rezolucji nr 2262 (2016) jako organizacja »przeprowadzająca lub wspierająca akty zagrażające pokojowi, stabilności lub bezpieczeństwu Republiki Środkowoafrykańskiej«, »uczestnicząca w planowaniu, nadzorowaniu lub popełnianiu czynów łamiących obowiązujące prawo międzynarodowe dotyczące praw człowieka lub międzynarodowe prawo humanitarne, lub czynów stanowiących naruszenie lub łamanie praw człowieka w Republice Środkowoafrykańskiej, w tym czynów związanych z przemocą seksualną, atakowaniem ludności cywilnej, zamachami na tle etnicznym czy religijnym, zamachami na szkoły i szpitale oraz uprowadzaniem i przymusowym wysiedlaniem«, »rekrutująca lub wykorzystująca dzieci w konflikcie zbrojnym w Republice Środkowoafrykańskiej z pogwałceniem mającego zastosowanie prawa międzynarodowego«, a także »udzielająca wsparcia grupom zbrojnym lub sieciom przestępczym poprzez nielegalną eksploatację zasobów naturalnych, również diamentów, złota czy produktów z dzikiej fauny lub flory, lub handel tymi zasobami, w Republice Środkowoafrykańskiej lub z terytorium tego kraju.«
                     Informacje dodatkowe:
                     LRA wyrosła w północnej Ugandzie w latach 80. XX w. i dopuściła się uprowadzeń, zabójstw i okaleczeń tysięcy cywilów w całej Afryce Środkowej. W obliczu coraz większej presji ze strony wojska przywódca LRA, Joseph Kony, nakazał LRA wycofanie się z Ugandy w latach 2005–2006. Od tamtej pory LRA prowadzi działalność na terytorium Demokratycznej Republiki Konga (DRK), Republiki Środkowoafrykańskiej, Sudanu Południowego i według doniesień również Sudanu.
                     Od grudnia 2013 r. LRA dopuściła się porwań, przesiedleń, aktów zabójstw i przemocy seksualnej wobec setek osób w całej Republice Środkowoafrykańskiej; odpowiada też za plądrowanie i niszczenie własności cywilnej. Siły LRA skupione na wschodzie Republiki Środkowoafrykańskiej i według doniesień w Kafia Kingi, obszarze na granicy między Sudanem a Sudanem Południowym, który to obszar nie ma jeszcze określonego statusu, ale znajduje się pod kontrolą wojskową Sudanu, dopuszczają się napadów na wioski w celu grabieży żywności i zapasów. Bojownicy zastawiają pułapki na siły bezpieczeństwa reagujące na ataki LRA, napadając na nie i rabując ich wyposażenie; bojownicy LRA zasadzają się także na wsie, w których nie stacjonuje wojsko, i plądrują je. LRA zintensyfikowała również ataki na kopalnie diamentów i złota.
                     Oddziałom LRA często towarzyszą więźniowie, którzy są zmuszani do pracy jako tragarze, kucharze i niewolnicy seksualni. LRA dopuszcza się aktów przemocy uwarunkowanej płcią, w tym gwałtów na kobietach i dziewczętach.
                     W grudniu 2013 r. LRA uprowadziła kilkadziesiąt osób w prefekturze Haute-Kotto. Według doniesień LRA od początku 2014 r. uczestniczyła w uprowadzeniach setek cywilów w Republice Środkowoafrykańskiej.
                     W 2014 r. bojownicy LRA kilkakrotnie atakowali miasto Obo w prefekturze Haut-Mbomou we wschodniej części Republiki Środkowoafrykańskiej.
                     Od maja do lipca 2014 r. LRA w dalszym ciągu dopuszczała się ataków na Obo i inne miejsca w południowo-wschodniej części Republiki Środkowoafrykańskiej, w tym najwyraźniej skoordynowanych ataków i uprowadzeń w prefekturze Mbomou na początku czerwca.
                     LRA przynajmniej od 2014 r. zamieszana jest w nielegalne polowania na słonie i handel produktami z nich dla zysku. LRA według doniesień zajmuje się też przemytem kości słoniowej z parku narodowego Garamba w północnej części DRK do Darfuru, wymieniając ją na broń i zapasy. LRA według doniesień przewozi pochodzące z kłusownictwa ciosy słoni przez terytorium Republiki Środkowoafrykańskiej do Darfuru w Sudanie w celu ich sprzedaży. Ponadto na początku 2014 r. Kony według doniesień nakazał bojownikom LRA rabowanie diamentów i złota górnikom na wschodzie Republiki Środkowoafrykańskiej w celu przewozu zrabowanych surowców do Sudanu. Od stycznia 2015 r. 500 członków Bożej Armii Oporu zostało według doniesień wydalonych z Sudanu.
                     Na początku lutego 2015 r. bojownicy LRA uzbrojeni w broń ciężką dopuścili się porwania cywilów w miejscowości Kpangbayanga w prefekturze Haut-Mbomou i rabunku żywności.
                     W dniu 20 kwietnia 2015 r. na skutek ataku LRA i uprowadzeń dzieci z Ndambissoua w południowo-wschodniej części Republiki Środkowoafrykańskiej większość mieszkańców tej wsi zbiegła. Natomiast na początku lipca 2015 r. LRA przypuściła atak na kilka wsi w południowej części prefektury Haute-Kotto; podczas ataku doszło do grabieży, aktów przemocy wobec ludności cywilnej, palenia domów i porwań.
                     Od stycznia 2016 r. ataki przypisywane Bożej Armii Oporu nasiliły się w prefekturach Mbomou, Haut-Mbomou i Haute-Kotto, w szczególności w niektórych obszarach górniczych w Haute-Kotto. Z atakami wiązały się grabież, przemoc wobec ludności cywilnej, niszczenie własności i uprowadzenia. Doprowadziły one do wysiedleń ludności, w tym około 700 osób, które szukały schronienia w mieście Bria”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1242/2013 z dnia 25 listopada 2013 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Cordero Segureño (ChOG)]

text:
               4.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 323/5

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1242/2013
   z dnia 25 listopada 2013 r.
   rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Cordero Segureño (ChOG)]
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Hiszpanii o rejestrację nazwy „Cordero Segureño” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2).

               (2)

               Ponieważ do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, nazwa „Cordero Segureño” powinna zostać zarejestrowana,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Nazwa wymieniona w załączniku do niniejszego rozporządzenia zostaje zarejestrowana.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 25 listopada 2013 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,
         Dacian CIOLOȘ

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 180 z 26.6.2013, s. 21.

      ZAŁĄCZNIK
      Produkty rolne przeznaczone do spożycia przez ludzi wymienione w załączniku I do Traktatu:

         Klasa 1.2.   Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.)

      HISZPANIA
      Cordero Segureño (ChOG)


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/91 z dnia 10 stycznia 2017 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Brillat-Savarin (ChOG)]

text:
               19.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 15/36

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/91
   z dnia 10 stycznia 2017 r.
   rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Brillat-Savarin (ChOG)]
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Francji o rejestrację nazwy „Brillat-Savarin” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2).

               (2)

               Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, nazwa „Brillat-Savarin” powinna zatem zostać zarejestrowana,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Nazwa „Brillat-Savarin” (ChOG) zostaje zarejestrowana.
   Nazwa, o której mowa w akapicie pierwszym, określa produkt należący do klasy 1.3. Sery zgodnie z załącznikiem XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 (3).
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 10 stycznia 2017 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Phil HOGAN

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 330 z 8.9.2016, s. 6.

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 36).


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1044/2011 z dnia 19 października 2011 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [Kabanosy (GTS)]

text:
               20.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 275/16

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1044/2011
   z dnia 19 października 2011 r.
   rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [Kabanosy (GTS)]
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 509/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie produktów rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami (1), w szczególności jego art. 9 ust. 5 akapit trzeci,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 509/2006 wniosek Polski o rejestrację nazwy „Kabanosy” otrzymany dnia 22 stycznia 2007 r. został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2).

               (2)

               Republika Czeska, Niemcy i Austria zgłosiły sprzeciwy wobec tej rejestracji zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 509/2006. Sprzeciwy te zostały uznane za dopuszczalne na podstawie art. 9 ust. 3 akapit pierwszy lit. a) wymienionego rozporządzenia.

               (3)

               W piśmie z dnia 26 stycznia 2010 r. Komisja wezwała zainteresowane państwa członkowskie do podjęcia stosownych konsultacji.

               (4)

               Podczas gdy w wyznaczonych ramach czasowych osiągnięto porozumienie między Austrią i Polską oraz między Republiką Czeską i Polską, nie udało się wypracować takiego porozumienia między Niemcami a Polską. W związku z tym Komisja zmuszona jest podjąć decyzję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 509/2006.

               (5)

               Oświadczenia o sprzeciwie dotyczyły niezgodności z warunkami ustanowionymi w art. 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 509/2006.

               (6)

               Nie stwierdzono wyraźnego błędu potwierdzającego zarzuty dotyczące niezgodności z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 509/2006 w odniesieniu do specyficznego charakteru „Kabanosów”. Ze względu na swoje cechy opisane w specyfikacji (cechy mięsa, smak i wyjątkowy kształt) „Kabanosy” wyraźnie różnią się od innych podobnych produktów z tej samej kategorii, a więc spełniają one wymogi definicji specyficznego charakteru z art. 2 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia. W specyfikacji „Kabanosy” zostały opisane jako długie, cienkie batony suszonej kiełbasy, odkręcone z jednej strony, równomiernie pomarszczone i złożone na pół, co należy uznać za nieodłączną cechę produktu, a nie za kwestię sposobu prezentacji produktu. Wreszcie ustanowienie norm dotyczących „Kabanosów” na szczeblu krajowym nie uniemożliwia rejestracji tej nazwy, ponieważ ich ustanowienie miało na celu określenie specyfiki produktu, a co za tym idzie – w tym przypadku stosuje się derogację, o której mowa w art. 2 ust. 2 akapit trzeci wymienionego rozporządzenia.

               (7)

               Nie stwierdzono również wyraźnego błędu, który potwierdzałby zarzut sformułowany w sprzeciwie, jakoby nie spełniono wymogów ustanowionych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 509/2006. Nazwa „Kabanosy” nie odnosi się jedynie do informacji natury ogólnej używanych w odniesieniu do grupy produktów ani nie jest ona myląca. Dlatego też nie dotyczy jej art. 4 ust. 3 akapit drugi wymienionego rozporządzenia. Specyficzny charakter nie jest również związany z miejscem pochodzenia lub pochodzeniem geograficznym produktu. W specyfikacji produktu ustanowiono natomiast kryterium jakości dotyczące określonej populacji świń, które ma wpływ na jakość gotowego produktu, a więc także na specyficzny charakter „Kabanosów”. Główne elementy decydujące o tradycyjnym charakterze „Kabanosów” to stosowanie tradycyjnych surowców oraz tradycyjnej metody produkcji; elementy te spełniają zatem wymogi art. 4 ust. 1 wymienionego rozporządzenia.

               (8)

               W odniesieniu do istnienia kilku innych wersji przedmiotowej nazwy, różniących się pod względem językowym lub ortograficznym, wniosek o rejestrację zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 509/2006 został złożony jedynie w odniesieniu do nazwy „Kabanosy”.

               (9)

               Nie wystąpiono o ochronę, o której mowa w art. 13 ust. 2 wymienionego rozporządzenia. Rejestracja bez zastrzeżenia nazwy dopuszcza jednak możliwość, aby zarejestrowana nazwa była nadal używana na etykietach produktów, które nie odpowiadają zarejestrowanej specyfikacji, pod warunkiem że na etykiecie nie zostanie umieszczone oznaczenie „tradycyjna gwarantowana specjalność”, skrót „GTS” lub powiązane logo UE. Po zarejestrowaniu nazwy „Kabanosy” nadal istniała będzie możliwość produkowania i wprowadzania na rynek produktów podobnych do „Kabanosów” pod nazwą „Kabanosy” – tyle że bez odniesienia do unijnej rejestracji. Dlatego też zarejestrowanie nazwy „Kabanosy” jako gwarantowanej tradycyjnej specjalności w żaden sposób nie ograniczy praw innych producentów do używania podobnej lub nawet identycznej nazwy wobec swoich produktów.

               (10)

               Aby uszanować zasadę uczciwego i tradycyjnego stosowania oraz uniknąć faktycznego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, na etykietach „Kabanosów” należy umieścić oznaczenie – w językach krajów, w których produkt ten wprowadzany jest do obrotu – informujące konsumentów, że został on wytworzony zgodnie z polską tradycją.

               (11)

               W świetle powyższego nazwę „Kabanosy” należy zarejestrować w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności oraz odpowiednio zaktualizować specyfikację produktu.

               (12)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Gwarantowanych Tradycyjnych Specjalności,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Nazwa wymieniona w załączniku I do niniejszego rozporządzenia zostaje niniejszym wpisana do rejestru gwarantowanych tradycyjnych specjalności.
   Artykuł 2
   Skonsolidowana specyfikacja produktu znajduje się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 3
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 19 października 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 156 z 9.9.2009, s. 27.

      ZAŁĄCZNIK I
      Produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi wymienione w załączniku I do Traktatu WE:

         Klasa 1.2.   Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.)

      POLSKA
      Kabanosy (GTS)

      ZAŁĄCZNIK II
      WNIOSEK O REJESTRACJĘ GTS

         ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 509/2006

         „KABANOSY”

         NR WE: PL-TSG-0007-0050-22.01.2007

      1.   Nazwa i adres grupy składającej wniosek

                  Nazwa:

                  Związek „Polskie Mięso”

                  Adres:

                  ul. Chałubińskiego 8, 00-613 Warszawa

                  Telefon:

                  +48 228302657

                  Faks:

                  +48 228301648

                  E-mail:

                  info@polskie-mieso.pl

            2.   Państwo członkowskie lub kraj trzeci

      Polska
      3.   Specyfikacja produktu

      3.1.   Nazwa(-y) przeznaczona(-e) do rejestracji (art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1216/2007)

      „Kabanosy”
      Na etykiecie znajduje się oznaczenie „Wyprodukowano zgodnie z polską tradycją” przetłumaczone na język kraju, w którym produkt wprowadzany jest do obrotu.
      3.2.   Należy określić, czy nazwa

                  

                  jest specyficzna sama w sobie

                  wyraża specyficzny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego

            Nazwa wyraża specyficzny charakter produktu. W dziewiętnastowiecznej Polsce i na Litwie określenia „kaban” lub jego zdrobnienia „kabanek” używano w odniesieniu do chowanych ekstensywnie wieprzków, które tuczono głównie ziemniakami, a otrzymywane z nich mięso zwyczajowo nazywano „kabanina”. Nazwa „kabanos” jest pochodną nazwy używanej do określania charakterystycznego wieprza.
      3.3.   Czy wniosek obejmuje zastrzeżenie nazwy na mocy art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 509/2006

                  

                  Rejestracja z zastrzeżeniem nazwy

                  Rejestracja bez zastrzegania nazwy

            3.4.   Rodzaj produktu

                  Klasa 1.2.

                  Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.)

            3.5.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego, którego dotyczy nazwa w pkt 3.1 (art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1216/2007)

      „Kabanosy” to długie, cienkie batony suszonej kiełbasy, odkręcone z jednej strony, równomiernie pomarszczone. Batony są złożone na pół a na zagięciu, w miejscu na którym były powieszone, znajduje się wgłębienie.
      Powierzchnia „kabanosów” ma ciemnoczerwone zabarwienie z wiśniowym odcieniem. W przekroju widać ciemnoczerwone kawałki mięsa oraz kawałki słoniny o kremowym zabarwieniu.
      Wrażenie w dotyku charakteryzuje gładka, sucha i równomiernie pomarszczona powierzchnia.
      „Kabanosy” cechuje wyraźnie wyczuwalny smak pieczonego, peklowanego mięsa wieprzowego, a także lekki posmak kminku, pieprzu i wędzenia.
      Skład chemiczny:

                  —

                  zawartość białka – co najmniej 15,0 %

                  —

                  zawartość wody – nie więcej niż 60,0 %

                  —

                  zawartość tłuszczu – nie więcej niż 35,0 %

                  —

                  zawartość soli – nie więcej niż 3,5 %

                  —

                  zawartość azotanów (III) i azotanów (V) w przeliczeniu na NaNO2 – nie więcej niż 0,0125 %

            Tak dobrane wartości składu chemicznego zapewniają tradycyjną jakość produktu. Wydajność gotowego produktu musi być niższa niż 68 % w stosunku do użytego surowca mięsnego.
      3.6.   Opis metody produkcji produktu rolnego lub środka spożywczego, którego dotyczy nazwa w pkt 3.1 (art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1216/2007)

         Składniki

                  Mięso (100 kg surowca):

                              —

                              wieprzowina klasy I o zawartości tłuszczu do 15 % – 30 kg

                              —

                              wieprzowina klasy IIA o zawartości tłuszczu do 20 % – 40 kg

                              —

                              wieprzowina klasy IIB o zawartości tłuszczu do 40 % – 30 kg

                  Przyprawy (na 100 kg mięsa):

                              —

                              pieprz naturalny – 0,15 kg

                              —

                              gałka muszkatołowa – 0,05 kg

                              —

                              kminek – 0,07 kg

                              —

                              cukier – 0,20 kg

                  Inne dodatki:

                              —

                              mieszanka peklująca [oparta na mieszance soli kuchennej (NaCl) oraz azotanu sodu (NaNO2)] – około 2 kg

         Żywienie przy produkcji wieprzowiny z przeznaczeniem do wyrobu „kabanosów”

      Żywienie nawiązuje do tuczu tłuszczowo-mięsnego. Celem jest wyprodukowanie świń o masie ciała do 120 kg, charakteryzujących się wyższą zawartością tłuszczu śródmięśniowego (powyżej 3 %).

                  —

                  Tucz opiera się na rasach należących do późno dojrzewających, co przy odpowiednim trybie tuczu pozwala uzyskać pożądaną zawartość tłuszczu śródmięśniowego. Rasy wykorzystywane do tuczu pozbawione są genu RN a gen RYR 1T występuje u 20 % populacji.

                  —

                  Tucz należy prowadzić w trzech fazach – I faza do około 60 kg, II faza do około 90 kg i III faza do 120 kg.

                  —

                  Zwierzęta do 90 kg masy ciała tuczy się przy pomocy dwóch rodzajów mieszanek paszowych. W mieszankach (porcjach) stosuje się:
                  —   jako składniki energetyczne: śruty zbożowe – pszenną, jęczmienną, żytnią, owsianą, pszenżytnią lub kukurydzianą; śruta kukurydziana oraz śruta z odmian owsa nagiego stanowią do 30 % mieszanki,
                  —   jako składniki białkowe: śruty z łubinu, bobiku i grochu, śruta poekstrakcyjna sojowa, śruta poekstrakcyjna rzepakowa, makuchy rzepakowe, drożdże pastewne, lub susze z zielonek.

                  —

                  W mieszankach paszowych (porcjach) dla zwierząt od 90 do 120 kg stosuje się:
                  —   jako składniki energetyczne: śruty: pszenną, jęczmienną, żytnią, pszenżytnią. W mieszankach (porcjach) nie może być stosowana śruta z kukurydzy ani z odmian owsa nagiego,
                  —   jako składniki białkowe: śruty z roślin strączkowych (łubinu, bobiku i grochu), śruta poekstrakcyjna sojowa, makuch rzepakowy lub śruta poekstrakcyjna rzepakowa oraz susz z zielonek.

                  —

                  Przez cały okres tuczu w mieszankach i dawkach nie można stosować: olejów roślinnych, pasz pochodzenia zwierzęcego – mleka w proszku, suszonej serwatki, mączki rybnej.

                  —

                  Ilość energii metabolicznej w mieszankach we wszystkich fazach tuczu wynosi od 12 do 13 MJ EM/kg mieszanki. Zawartość białka w mieszankach w pierwszej fazie tuczu wynosi około 16–18 % mieszanki, w drugiej fazie tuczu 15–16 % a w trzeciej fazie tuczu około 14 % mieszanki.

                  —

                  Porcje dla tuczników mogą opierać się na samych mieszankach treściwych lub mieszankach treściwych i paszach objętościowych – ziemniakach i zielonkach.

         Etapy produkcji „kabanosów”

      Etap 1
      Wstępne rozdrabnianie wszystkich surowców mięsnych. Ujednorodnienie wielkości kawałków mięsa (około 5 cm średnicy).
      Etap 2
      Peklowanie tradycyjne (metodą suchą) przez około 48 godzin przy zastosowaniu mieszanki peklującej.
      Etap 3
      Rozdrabnianie mięsa klasy I do wielkości około 10 mm, rozdrabnianie mięsa klasy IIA i IIB do wielkości około 8 mm.
      Etap 4
      Mieszanie wszystkich surowców mięsnych z przyprawami: pieprzem naturalnym, gałką muszkatołową, kminkiem i cukrem.
      Etap 5
      Napełnianie w cienkie baranie osłonki o średnicy od 20 do 22 mm i odkręcanie z jednej strony w batony o długości około 25 cm.
      Etap 6
      Osadzanie w temperaturze nie wyższej niż 30 °C przez dwie godziny. Wstępne osuszenie powierzchni, „ułożenie się” składników wewnątrz batonów.
      Etap 7
      Osuszanie powierzchni a następnie wędzenie tradycyjną metodą w dymie ciepłym (przez około 150 minut), w dalszej kolejności pieczenie do uzyskania wewnątrz batonów temperatury minimum 70 °C.
      Etap 8
      Pozostawienie „kabanosów” w wyłączonej wędzarni na około 1 godzinę, dalej studzenie i chłodzenie do temperatury poniżej 10 °C.
      Etap 9
      Suszenie przez 3–5 dni w temperaturze od 14 do 18 °C i wilgotności 80 % aż do uzyskania pożądanej wydajności (nie więcej niż 68 %).
      3.7.   Specyficzny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego (art. 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1216/2007)

      Specyficzny charakter „kabanosów” wynika z kilku charakterystycznych dla tego produktu cech:

                  —

                  kruchości, soczystości i specyfiki mięsa,

                  —

                  wyjątkowego smaku i zapachu,

                  —

                  charakterystycznego, jednolitego kształtu.

         Kruchość, soczystość i specyfika mięsa

      Istotnym składnikiem „kabanosów” wpływającym na ich specyfikę jest mięso wieprzowe pochodzące od świń ras późno dojrzewających tuczonych do ok. 120 kg masy ciała, o cechach genetycznych opisanych w pkt 3.6. Dzięki przestrzeganiu tych wymogów uzyskuje się zawartość tłuszczu śródmięśniowego powyżej 3 %, zapewniając odpowiednie walory smakowe i technologiczne mięsa niezbędne przy produkcji „kabanosów”. Użycie takiego surowca i przestrzeganie tradycyjnej metody produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem etapów: kutrowania, peklowania i wędzenia, zapewnia „kabanosom” wyjątkową kruchość i soczystość. Cechą charakterystyczną kabanosów jest również wyraźnie słyszalny w chwili ich przełamywania dźwięk trzasku (tzw. „strzału”). Jest to efekt kruchości mięsa i odpowiedniego przygotowania „kabanosów”, w szczególności suszenia i wędzenia.

         Wyjątkowy smak i zapach

      Cechą wyróżniającą „kabanosy” wśród innych kiełbas jest ich smak i zapach. Te cechy są wynikiem zastosowania w procesie produkcji odpowiednio dobranych przypraw i ich proporcji: pieprzu naturalnego, gałki muszkatołowej, kminku, cukru oraz właściwego procesu wędzenia, który dodatkowo potęguje walory smakowe produktu.

         Jednolity, charakterystyczny kształt

      Specyficzny charakter kabanosów związany jest przede wszystkim z ich niepowtarzalnym kształtem. „Kabanosy” mają kształt długich i cienkich suchych kiełbas, odkręconych z jednej strony i równomiernie pomarszczonych.
      3.8.   Tradycyjny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego (art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1216/2007)

         Tradycyjny sposób produkcji i skład

      „Kabanosy”, czyli cienkie podsuszone i podwędzone kiełbaski wieprzowe w jelitach baranich, spożywano powszechnie na ziemiach polskich już w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku. Wyrabiano je w niewielkich wędliniarniach i masarniach o lokalnym zasięgu handlowym pod jedną nazwą, ale w różnych odmianach regionalnych. Te różnice odnosiły się przede wszystkim do stosowanych przypraw, ale i jakości samych kiełbas. Wydawnictwa kulinarne i żywieniowe z tego okresu, takie jak „Wyrób wędlin i innych przetworów mięsnych sposobem domowym” autorstwa M. Karczewskiej, wydane w 1937 roku w Warszawie, upowszechniały receptury i ujednoliconą technologię wyrobu „kabanosów”, co sprzyjało umocnieniu ich marki i podnoszeniu jakości. Zaletą tej kiełbasy były walory smakowe i wydłużona trwałość, którą zapewniały zabiegi konserwacyjne, takie jak wędzenie i osuszanie.
      Po 1945 roku dążenie do jakościowego rozwoju produktu ujęto w formy norm standaryzacyjnych. W 1948 r. Rozporządzeniem Ministrów Aprowizacji oraz Przemysłu i Handlu z dnia 15 września 1948 r. (Dz.U. 44 poz. 334, 1948 r.) oficjalnie dopuszczono „kabanosy” do obrotu handlowego. Następnie unormowano kwestie technologiczno-produkcyjne zgodnie z normą nr RN-54/MPMIM1-Mięs-56 z dnia 30 grudnia 1954 r., a w 1964 roku w oparciu o historyczne tradycje produkcji opracowano jednolitą recepturę tej kiełbasy, wprowadzając w życie wydaną w Warszawie normę Centrali Przemysłu Mięsnego – Przepisy wewnętrzne nr 21 – Kabanosy – receptura.
      Kabanosy w czasach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (lata 1945–1989) zdobyły wielką popularność – kupowali je wszyscy. Zdobiły wykwintnie zastawione świąteczne stoły, znakomicie nadawały się na podróżny prowiant, na prezent, czy na zakąskę do wódki. Stały się też – obok szynki i bekonu – polską specjalnością eksportową.

         Tradycyjny surowiec – mięso wieprzowe

      „Kabanosy” wyrabiane są z mięsa specjalnie tuczonych wieprzy nazwanych kiedyś „kabanami”. Określenie „kaban” pojawia się w poemacie „Pan Tadeusz” z 1834 r. polskiego narodowego wieszcza Adama Mickiewicza. Oznaczało początkowo dzika, wieprza, także konia, ale w XIX wieku stosowano je już powszechnie, jak podaje „Encyklopedyja Powszechna” t. 13 z 1863 roku wydana w Warszawie, dla określenia dobrze odkarmionego, tłustego młodego wieprza. Wieprz był specjalnie tuczony, by w efekcie uzyskać delikatne i wykwintne mięso z wysokim stopniem przetłuszczenia śródmięśniowego nadającym wyrobom silny, specyficzny smak, soczystość i kruchość. Pochodną „kabana” stało się równie popularne w użyciu określenie „kabanina”, które zgodnie z definicją zamieszczoną w „Słowniku języka polskiego” wydanym w 1861 r. w Wilnie oznacza zazwyczaj mięso wieprzowe.
      Mięso świń chowanych z przeznaczeniem na kabanosy musi charakteryzować się zawartością tłuszczu śródmięśniowego przekraczającą 3 %, tzw. marmurkowatością nadającą produktowi pożądaną kruchość, soczystość oraz doskonały smak. Użycie takiego mięsa zdecydowanie wpływa na jakość ostatecznego produktu, jego specyficzny charakter i jest zgodne z tradycyjną metodą wytwarzania.
      3.9.   Minimalne wymogi i procedury sprawdzania specyficznego charakteru (art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1216/2007)

      Ze względu na specyficzny charakter „kabanosów” kontroli podlegać powinny w szczególności:

                  1)

                  Jakość surowca, stosowanego do produkcji (mięso wieprzowe, przyprawy), w tym:

                              —

                              kontrola przydatności technologicznej mięsa,

                              —

                              rodzaj tuczu,

                              —

                              czas peklowania,

                              —

                              przyprawy stosowane do produkcji kabanosów i proporcje, w jakich są używane;

                  2)

                  Proces wędzenia „kabanosów”
                  W trakcie kontroli należy sprawdzić:

                              —

                              zachowanie temperatury wędzenia tradycyjnego w dymie ciepłym oraz temperatury dogrzania,

                              —

                              zachowanie czasu oraz temperatury ponownego wędzenia zimnym dymem,

                              —

                              używanie do wędzenia zimnym dymem zrębek bukowych;

                  3)

                  Jakość wyrobu gotowego:

                              —

                              zawartość białka,

                              —

                              zawartość wody,

                              —

                              zawartość tłuszczu,

                              —

                              zawartość chlorku sodu,

                              —

                              zawartość azotanów (III) oraz azotanów (V),

                              —

                              smak i zapach;

                  4)

                  Kształt produktu

            Częstotliwość kontroli
      Kontrolę w/w etapów należy przeprowadzić raz na dwa miesiące. W przypadku gdy wszystkie etapy będą przebiegały prawidłowo, częstotliwość kontroli można ograniczyć do dwóch w ciągu roku.
      W przypadku wystąpienia nieprawidłowości w jednym etapie, należy przeprowadzać jego kontrolę ze zwiększoną częstotliwością (raz na 2 miesiące). Pozostałe etapy mogą być nadal sprawdzane z częstotliwością raz na pół roku.
      4.   Organy lub jednostki kontrolujące zgodność ze specyfikacją produktu

      4.1.   Nazwa i adres

                  Nazwa:

                  Główny Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych

                  Adres:

                  ul. Wspólna 30, 00-930 Warszawa, POLSKA

                  Telefon:

                  +48 226232901

                  Faks:

                  +48 226232099

                  E-mail:

                  —

                      Organ publiczny/Jednostka publiczna

                   Organ prywatny/jednostka prywatna

            4.2.   Szczególne zadania organu lub jednostki

      Powyższy organ kontrolny jest odpowiedzialny za kontrolę wszystkich warunków specyfikacji.


title: Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1063/2011 z dnia 21 października 2011 r. dotyczące wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 277/1

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 1063/2011
   z dnia 21 października 2011 r.
   dotyczące wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (1), w szczególności jego art. 2 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 18 lipca 2011 r. Rada przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 687/2011 (2) dotyczące wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001, poprzez uaktualnienie wykazu osób, grup i podmiotów, do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 2580/2001.

               (2)

               Rada stwierdziła, że osoby wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia uczestniczyły w aktach terrorystycznych w rozumieniu art. 1 ust. 2 i 3 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (3), że właściwy organ podjął w stosunku do nich decyzję w rozumieniu art. 1 ust. 4 tego wspólnego stanowiska oraz że w związku z tym powinny one podlegać szczególnym środkom ograniczającym przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 2580/2001.

               (3)

               Rada zdecydowała, że nie ma już podstaw, by niektóre osoba wymieniona w załączniku II do niniejszego rozporządzenia nadal figurowała w wykazie osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) 2580/2001.

               (4)

               Należy odpowiednio zaktualizować wykaz osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 2580/2001,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   1.   Osoby wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia dodaje się do wykazu zawartego w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001.
   2.   Osoba wymieniona w załączniku II do niniejszego rozporządzenia zostaje skreślona z wykazu zawartego w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 21 października 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. DOWGIELEWICZ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 70.

      (2)  Dz.U. L 188 z 19.7.2011, s. 2.

      (3)  Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 93.

      ZAŁĄCZNIK I

         Osoby, o których mowa w art. 1ust. 1

                  1.

                  ABDOLLAHI Hamed (alias Mustafa Abdullahi), urodzony 11 sierpnia 1960 r. w Iranie. Obywatel Iranu. Paszport: D9004878.

                  2.

                  ARBABSIAR Manssor (alias Mansour Arbabsiar), urodzony 6 lub 15 marca 1955 r. w Iranie. Obywatel Iranu i USA. Paszport: C2002515 (Iran); Paszport: 477845448 (USA). Nr krajowego dowodu tożsamości: 07442833, data ważności: 15 marca 2016 r. (prawo jazdy USA).

                  3.

                  SHAHLAI Abdul Reza (alias Abdol Reza Shala'i, alias Abd-al Reza Shalai, alias Abdorreza Shahlai, alias Abdolreza Shahla'i, alias Abdul-Reza Shahlaee, alias Hajj Yusef, alias Haji Yusif, alias Hajji Yasir, alias Hajji Yusif, alias Yusuf Abu-al-Karkh), urodzony ok. 1957 r. w Iranie. Adresy: (1) Kermanszah, Iran, (2) baza wojskowa Mehran, prowincja Ilam, Iran.

                  4.

                  SHAKURI Ali Gholam, urodzony ok. 1965 r. w Teheranie, Iran

                  5.

                  SOLEIMANI Qasem (alias Ghasem Soleymani, alias Qasmi Sulayman, alias Qasem Soleymani, alias Qasem Solaimani, alias Qasem Salimani, alias Qasem Solemani, alias Qasem Sulaimani, alias Qasem Sulemani), urodzony 11 marca 1957 r. w Kom, Iran. Obywatel Iranu. Paszport: 008827 (irański paszport dyplomatyczny), wydany w 1999 r. Tytuł: generał dywizji.

      ZAŁĄCZNIK II

         Osoby, o których mowa w art. 1ust. 2

      EL FATMI, Nouredine (alias Nouriddin EL FATMI, alias Nouriddine EL FATMI, alias Noureddine EL FATMI, alias Abu AL KA'E KA'E, alias Abu QAE QAE, alias FOUAD, alias FZAD, alias Nabil EL FATMI, alias Ben MOHAMMED, alias Ben Mohand BEN LARBI, alias Ben Driss Muhand IBN LARBI, alias Abu TAHAR, alias EGGIE), urodzony 15.8.1982 r. w miejscowości Midar (Maroko), paszport (Maroko) nr N829139 – członek ‘Hofstadgroep’