title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 427/2014 z dnia 25 kwietnia 2014 r. ustanawiające procedurę zatwierdzania i poświadczania technologii innowacyjnych umożliwiających zmniejszenie emisji CO 2 pochodzących z lekkich pojazdów dostawczych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2011  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               26.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 125/57

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 427/2014
   z dnia 25 kwietnia 2014 r.
   ustanawiające procedurę zatwierdzania i poświadczania technologii innowacyjnych umożliwiających zmniejszenie emisji CO2 pochodzących z lekkich pojazdów dostawczych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2011
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2011 z dnia 11 maja 2011 r. określające normy emisji dla nowych lekkich samochodów dostawczych w ramach zintegrowanego podejścia Unii na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z lekkich pojazdów dostawczych (1), w szczególności jego art. 12 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W celu wspierania rozwoju i szybkiego wdrażania nowych, zaawansowanych technologii zmniejszających emisje CO2 pochodzące z pojazdów rozporządzenie (UE) nr 510/2011 umożliwia producentom i dostawcom składanie wniosków o zatwierdzenie pewnych technologii innowacyjnych przyczyniających się do zmniejszenia emisji CO2 pochodzących z nowych pojazdów dostawczych. W związku z tym należy sprecyzować kryteria służące do określania, które technologie powinny kwalifikować się jako ekoinnowacje zgodnie z wyżej wskazanym rozporządzeniem.

               (2)

               Należy wziąć pod uwagę doświadczenie zdobyte przy wprowadzaniu systemu innowacyjnych technologii w odniesieniu do samochodów osobowych na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 725/2011 (2) i stosować te same kryteria kwalifikowalności do lekkich pojazdów dostawczych. Należy jednak dokonać rozróżnienia w odniesieniu do lekkich samochodów dostawczych, które są konstruowane wieloetapowo i otrzymują wielostopniową homologację typu. W przypadku takich pojazdów należy ograniczyć poświadczanie redukcji emisji CO2 do ekoinnowacji zastosowanych w pojeździe podstawowym.

               (3)

               Zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 510/2011 technologie, które stanowią część zintegrowanego podejścia Unii przedstawionego w dwóch komunikatach Komisji z dnia 7 lutego 2007 r. (3) i zostały uregulowane w prawie Unii, lub inne technologie, które są obowiązkowe na mocy prawa Unii, nie kwalifikują się jako ekoinnowacje na mocy wspomnianego rozporządzenia. Do technologii tych należą systemy monitorowania ciśnienia w oponach, opory toczenia opon i sygnalizatory zmiany biegów objęte zakresem stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 (4) oraz — w odniesieniu do oporów toczenia opon — rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1222/2009 (5).

               (4)

               Technologia, która od pewnego czasu jest już powszechnie dostępna na rynku, nie może być uznana za innowacyjną w rozumieniu art. 12 rozporządzenia (UE) nr 510/2011 i nie powinna zatem kwalifikować się jako ekoinnowacja. Aby zapewnić pełną zgodność z rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 725/2011, należy zapewnić, aby wyłącznie technologie, które zostały zastosowane w nie więcej niż 3 % wszystkich lekkich pojazdów dostawczych zarejestrowanych w 2009 r. kwalifikowały się jako ekoinnowacje. Powyższe wartości progowe należy poddać ocenie najpóźniej w roku 2016.

               (5)

               Aby wspierać technologie z najwyższym potencjałem zmniejszania emisji CO2 pochodzących z lekkich pojazdów dostawczych, w szczególności rozwój innowacyjnych technologii napędu, kwalifikować powinny się wyłącznie technologie ściśle związane z funkcją transportową pojazdów, w znacznym stopniu przyczyniające się do poprawy ich ogólnego zużycia energii. Technologie, które jedynie dodatkowo wspomagają realizację tego celu lub których zadaniem jest zwiększenie komfortu kierowcy lub pasażerów, nie powinny się kwalifikować.

               (6)

               Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 510/2011 wnioski mogą składać zarówno producenci, jak i dostawcy. Wniosek powinien zawierać niezbędne dowody potwierdzające spełnienie wszystkich kryteriów kwalifikowalności, w tym metodykę pomiaru oszczędności CO2 dzięki zastosowaniu technologii innowacyjnej.

               (7)

               Oszczędności CO2 wynikające z zastosowania ekoinnowacji powinny być możliwe do oszacowania wystarczająco dokładnie. Ów stopień dokładności można osiągnąć tylko wówczas, gdy oszczędności wynoszą co najmniej 1 g CO2/km.

               (8)

               W przypadku gdy oszczędności CO2 wynikające z zastosowania danej technologii zależą od zachowania kierowcy lub innych czynników, na które wnioskodawca nie ma wpływu, taka technologia zasadniczo nie powinna kwalifikować się jako ekoinnowacja, chyba że istnieją niezaprzeczalne i niezależne dowody statystyczne pozwalające na sformułowanie możliwych do zweryfikowania założeń dotyczących zachowania przeciętnego kierowcy.

               (9)

               Standardowy cykl testów stosowany w ramach homologacji typu do pomiaru emisji CO2 pochodzących z pojazdu nie daje możliwości wykazania wszystkich oszczędności, które można przypisać poszczególnym technologiom. Aby stworzyć odpowiednie zachęty do innowacji, przy obliczaniu łącznej wartości oszczędności CO2 należy wziąć pod uwagę jedynie te oszczędności, których nie obejmuje standardowy cykl testów.

               (10)

               Przy wykazywaniu oszczędności CO2 należy porównywać te same pojazdy z zastosowaniem ekoinnowacji oraz bez jej zastosowania. Metodyka testów powinna zapewniać możliwe do zweryfikowania, powtarzalne i porównywalne pomiary. W celu zapewnienia równych warunków działania oraz, z braku uzgodnionego i bardziej realistycznego cyklu jazdy, jako wspólny punkt odniesienia należy stosować schematy kierowania pojazdem w ramach nowego europejskiego cyklu jezdnego, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 692/2008 (6). Metodyka testów powinna opierać się na pomiarach na hamowni podwoziowej bądź też na modelowaniu lub symulacji, w przypadku gdy takie metody dostarczałyby lepszych, bardziej dokładnych wyników.

               (11)

               Komisja powinna przekazać wytyczne w sprawie sporządzania wniosku oraz metodyk testów, które powinny być regularnie aktualizowane w celu uwzględnienia doświadczeń uzyskanych na podstawie oceny poszczególnych wniosków.

               (12)

               Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 510/2011 do wniosku należy dołączyć sprawozdanie weryfikujące sporządzone przez niezależny zatwierdzony organ. Funkcję takiego organu powinna pełnić służba techniczna kategorii A lub B, o której mowa w dyrektywie 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7). Aby jednak zapewnić niezależność tego organu, służby techniczne wyznaczone zgodnie z art. 41 ust. 6 tej dyrektywy nie powinny być uznawane za niezależny zatwierdzony organ w rozumieniu niniejszego rozporządzenia. Organ ten powinien dołączyć do sprawozdania weryfikującego stosowne dowody swojej niezależności od wnioskodawcy.

               (13)

               Aby zapewnić sprawną rejestrację i monitorowanie konkretnych oszczędności w odniesieniu do indywidualnych pojazdów, oszczędności należy poświadczyć w ramach homologacji typu pojazdu, a łączną wartość oszczędności należy wpisać do świadectwa zgodności zgodnie z dyrektywą 2007/46/WE.

               (14)

               W razie potrzeby Komisja powinna mieć możliwość weryfikowania na bieżąco potwierdzonej sumy oszczędności odpowiadającej poszczególnych pojazdom. Gdy nie ma wątpliwości, że potwierdzone oszczędności są niezgodne z poziomem oszczędności wynikającym z decyzji o zatwierdzeniu danej technologii jako ekoinnowacji, Komisja powinna mieć możliwość nieuwzględnienia zatwierdzonych oszczędności CO2 przy obliczaniu średnich wartości emisji CO2. Producentowi należy mimo to zapewnić określony czas na wykazanie, że poświadczone wartości są prawidłowe.

               (15)

               Aby zapewnić przejrzystość procedury składania wniosków, należy udostępnić zestawienie informacji dotyczących wniosków o zatwierdzenie technologii innowacyjnych oraz metodyk testów. Po zatwierdzeniu metodyk testów powinny być one powszechnie dostępne. Należy stosować właściwe wyjątki od prawa publicznego dostępu do dokumentów określone w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (8).

               (16)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zmian Klimatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedurę składania wniosków oraz oceny, zatwierdzania i poświadczania technologii innowacyjnych zmniejszających emisje CO2 pochodzące z lekkich pojazdów dostawczych na podstawie art. 12 rozporządzenia (UE) nr 510/2011.
   Artykuł 2
   Zakres stosowania
   1.   Za technologię innowacyjną nie może być uznana technologia wchodząca w zakres poniższych środków:

               a)

               poprawa efektywności energetycznej systemów klimatyzacji;

               b)

               systemy monitorowania ciśnienia w oponach wchodzące w zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 661/2009;

               c)

               opory toczenia opon wchodzące w zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 661/2009 i rozporządzenia (WE) nr 1222/2009;

               d)

               sygnalizatory zmiany biegów wchodzące w zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 661/2009;

               e)

               wykorzystanie biopaliw.

         2.   W odniesieniu do danej technologii można złożyć wniosek zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jeśli spełnione są następujące warunki:

               a)

               została zastosowana w nie więcej niż 3 % wszystkich lekkich pojazdów dostawczych zarejestrowanych w 2009 r.;

               b)

               dotyczy elementów ściśle związanych ze sprawnym działaniem pojazdu i jest zgodna z dyrektywą 2007/46/WE.

         3.   W przypadku pojazdów skompletowanych do celów poświadczania redukcji emisji CO2 na podstawie art. 11 uwzględnia się wyłącznie ekoinnowacje zastosowane w pojeździe podstawowym, który uzyskał homologację typu WE jako pojazd niekompletny.
   Artykuł 3
   Definicje
   Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

               1)

               „technologia innowacyjna” jest to technologia albo kombinacja technologii o podobnych parametrach i właściwościach technicznych (innowacyjny pakiet technologiczny), jeżeli oszczędności CO2 można wykazać za pomocą jednej metodyki testów i jeżeli każda z technologii wchodzących w skład kombinacji jest objęta zakresem stosowania określonym w art. 2;

               2)

               „dostawca” jest to producent technologii innowacyjnej odpowiedzialny za zapewnienie zgodności produkcji, jego upoważniony przedstawiciel w UE lub importer;

               3)

               „wnioskodawca” jest to producent lub dostawca składający wniosek o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji;

               4)

               „ekoinnowacja” jest to technologia innowacyjna wraz z metodyką testów, zatwierdzona przez Komisję zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

               5)

               „niezależny zatwierdzony organ” jest to służba techniczna kategorii A lub kategorii B, o której mowa w art. 41 ust. 3 lit. a) i b) dyrektywy 2007/46/WE, spełniająca wymogi określone w art. 42 tej dyrektywy, z wyjątkiem służb technicznych wyznaczonych zgodnie z art. 41 ust. 6 tej dyrektywy;

               6)

               „pojazd referencyjny” jest to pojazd wykorzystywany do celów wykazania oszczędności CO2 wynikających z ekoinnowacji poprzez porównanie go z pojazdem wyposażonym w technologię innowacyjną.

         Artykuł 4
   Stosowanie
   1.   Wniosek o zatwierdzenie technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji należy złożyć Komisji w formie pisemnej. Wniosek oraz wszystkie dokumenty uzupełniające należy również złożyć pocztą elektroniczną, za pomocą elektronicznego nośnika danych lub poprzez umieszczenie na serwerze zarządzanym przez Komisję. Pisemny wniosek powinien zawierać listę dokumentów uzupełniających.
   2.   Wniosek obejmuje:

               a)

               dane kontaktowe wnioskodawcy;

               b)

               opis technologii innowacyjnej oraz sposób zastosowania jej w pojeździe, w tym dowód potwierdzający, że technologia wchodzi w zakres określony w art. 2;

               c)

               skrócony opis technologii innowacyjnej, w tym informacje potwierdzające spełnienie warunków określonych w art. 2 ust. 2, oraz metodyki testów, o której mowa w lit. e) niniejszego ustępu, które udostępnia się publicznie po złożeniu wniosku do Komisji;

               d)

               orientacyjne wskazanie indywidualnych pojazdów, w których może lub ma być zastosowana technologia innowacyjna, oraz szacowane redukcje emisji CO2 w odniesieniu do tych pojazdów dzięki zastosowaniu technologii innowacyjnej;

               e)

               metodykę, która ma być zastosowana w celu wykazania redukcji emisji CO2 dzięki technologii innowacyjnej lub — w przypadku gdy metodyka ta została już zatwierdzona przez Komisję — odniesienie do tej zatwierdzonej metodyki;

               f)

               dowód potwierdzający, że:

                           (i)

                           zmniejszenie emisji osiągnięte dzięki technologii innowacyjnej mieści się w zakresie wartości progowych określonym w art. 9 ust. 1 przy uwzględnieniu pogorszenia technologii z upływem czasu;

                           (ii)

                           technologia innowacyjna nie wchodzi w zakres pomiaru CO2 w ramach standardowego cyklu testów, o którym mowa w art. 12 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 510/2011, jak określono w art. 9 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;

                           (iii)

                           wnioskodawca jest odpowiedzialny za zmniejszenie emisji CO2 w wyniku zastosowania technologii innowacyjnej zgodnie z treścią art. 9 ust. 3;

               g)

               sprawozdanie weryfikujące sporządzone przez niezależny zatwierdzony organ określony w art. 7.

         Artykuł 5
   Pojazd referencyjny i pojazd ekoinnowacyjny
   1.   Na potrzeby wykazania emisji CO2, o którym mowa w art. 8, wnioskodawca wyznacza:

               a)

               pojazd ekoinnowacyjny, który ma być wyposażony w technologię innowacyjną;

               b)

               pojazd referencyjny, który ma nie być wyposażony w technologię innowacyjną, ale który pod każdym innym względem jest identyczny z pojazdem ekoinnowacyjnym.

         2.   W przypadku technologii innowacyjnej zastosowanej w pojeździe niekompletnym pojazd referencyjny, o którym mowa w ust. 1, odzwierciedla stan kompletacji pojazdu ekoinnowacyjnego.
   3.   Jeśli wnioskodawca uzna, że informacje, o których mowa w art. 8 i 9, można wykazać bez zastosowania pojazdu referencyjnego i pojazdu ekoinnowacyjnego określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, wniosek zawiera niezbędne informacje uzasadniające taki pogląd oraz metodykę dostarczającą równorzędnych wyników.
   Artykuł 6
   Metodyka testów
   1.   Metodyka testów, o której mowa w art. 4 ust. 2 lit. e), dostarcza wyników, które są możliwe do zweryfikowania, powtarzalne i porównywalne. Umożliwia ona wykazanie w wiarygodny sposób istotnych pod względem statystycznym korzyści w postaci zmniejszenia emisji CO2 oraz — w stosownych przypadkach — uwzględnia interakcje z innymi ekoinnowacjami.
   2.   Komisja publikuje wytyczne w sprawie opracowania metodyk testów dla poszczególnych potencjalnych technologii innowacyjnych spełniających kryteria określone w ust. 1.
   Artykuł 7
   Sprawozdanie weryfikujące
   1.   Sprawozdanie weryfikujące, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. g), sporządza niezależny zatwierdzony organ, który nie jest częścią wnioskodawcy ani nie jest w inny sposób z nim związany.
   2.   Na potrzeby sprawozdania weryfikującego niezależny zatwierdzony organ:

               a)

               sprawdza, czy są spełnione kryteria kwalifikowalności określone w art. 2 ust. 2;

               b)

               sprawdza, czy informacje podane zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. f) spełniają kryteria określone w art. 9;

               c)

               sprawdza, czy metodyka testów określona w art. 4 ust. 2 lit. e) jest odpowiednia do potwierdzenia oszczędności CO2 wynikających z zastosowania technologii innowacyjnej w przypadku pojazdów wymienionych w art. 4 ust. 2 lit. d) i czy spełnia ona minimalne wymogi określone w art. 6 ust. 1;

               d)

               sprawdza, czy technologia innowacyjna spełnia stosowne wymogi dotyczące homologacji typu pojazdu;

               e)

               stwierdza, czy spełnia ona wymóg określony w ust. 1.

         Do celów lit. c) niezależny zatwierdzony organ dostarcza protokoły badań sporządzone w celu dokonania weryfikacji.
   3.   W celu poświadczenia oszczędności CO2 zgodnie z art. 11 na wniosek producenta niezależny zatwierdzony organ sporządza sprawozdanie dotyczące wzajemnego oddziaływania kilku ekoinnowacji zastosowanych w jednym typie pojazdu, jego wariancie lub wersji.
   Sprawozdanie określa oszczędności CO2 wynikające z zastosowania różnych ekoinnowacji, z uwzględnieniem wpływu ich wzajemnego oddziaływania.
   4.   Sprawozdanie weryfikujące może być ograniczone wyłącznie do protokołów badań, o których mowa w ust. 2 akapit drugi, gdy wnioskodawca opiera swój wniosek na danych i założeniach, które zostały już zatwierdzone przez Komisję lub są włączone do wytycznych, o których mowa w art. 6 ust. 2.
   Artykuł 8
   Wykazywanie emisji CO2

   1.   W odniesieniu do pojazdów stanowiących pojazdy wskazane zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. d) należy wykazać następujące emisje CO2:

               a)

               emisje CO2 pochodzące z pojazdu referencyjnego oraz pojazdu ekoinnowacyjnego, w którym wprowadzono technologię innowacyjną, wynikające z zastosowania metodyki określonej w art. 4 ust. 2 lit. e);

               b)

               emisje CO2 pochodzące z pojazdu referencyjnego oraz pojazdu ekoinnowacyjnego, w którym wprowadzono technologię innowacyjną, wynikające z zastosowania standardowego cyklu testów określonego w art. 12 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 510/2011.

         Wykazywanie emisji CO2 zgodnie z akapitem pierwszym lit. a) i b) odbywa się w warunkach testowych identycznych dla wszystkich testów.
   2.   Łączna wartość oszczędności w odniesieniu do indywidualnego pojazdu to różnica między emisjami wykazanymi zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy lit. a).
   W przypadku gdy zachodzi różnica między emisjami wykazanymi zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy lit. b), różnicę tę odejmuje się od łącznej wartości oszczędności wykazanych zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy lit. a).
   Artykuł 9
   Kryteria kwalifikowalności
   1.   Minimalna redukcja osiągnięta dzięki technologii innowacyjnej wynosi 1 g CO2/km. Tę wartość progową uznaje się za osiągniętą, jeżeli łączna wartość oszczędności wynikających z zastosowania technologii innowacyjnej lub innowacyjnego pakietu technologicznego wykazana zgodnie z art. 8 ust. 2 wynosi co najmniej 1 g CO2/km.
   2.   W przypadku gdy łączna wartość oszczędności wynikających z zastosowania technologii innowacyjnej nie obejmuje oszczędności wykazanych w ramach standardowego cyklu testów zgodnie z art. 8 ust. 2, tę technologię innowacyjną lub innowacyjny pakiet technologiczny uznaje się za nieobjęte standardowym cyklem testów.
   3.   Techniczny opis technologii innowacyjnej, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. b), dostarcza informacji niezbędnych do wykazania, że działanie technologii polegające na zmniejszaniu emisji CO2 nie zależy od ustawień bądź wyborów, na które wnioskodawca nie ma wpływu.
   W przypadku gdy opis opiera się na założeniach, założenia te muszą być możliwe do zweryfikowania i oparte na istotnych i niezależnych dowodach statystycznych potwierdzających te założenia oraz możliwość ich przyjęcia w całej Unii.
   Artykuł 10
   Ocena wniosku o zatwierdzenie ekoinnowacji
   1.   Po otrzymaniu wniosku Komisja udostępnia publicznie skrócony opis technologii innowacyjnej i metodyki testów, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c).
   2.   Komisja ocenia wniosek i w ciągu dziewięciu miesięcy od daty otrzymania kompletnego wniosku zatwierdza technologię innowacyjną jako ekoinnowację wraz z metodyką testów, o ile nie wniesiono zastrzeżeń co do kwalifikowalności technologii lub stosowności metodyki testów.
   Decyzja o zatwierdzeniu technologii innowacyjnej jako ekoinnowacji zawiera informacje niezbędne do poświadczenia oszczędności CO2 zgodnie z art. 11 niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem zastosowania wyjątków od prawa publicznego dostępu do dokumentów określonego w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001.
   3.   Komisja może zażądać korekty proponowanej metodyki testów lub zażądać zastosowania innej zatwierdzonej metodyki testów niż ta proponowana przez wnioskodawcę. Wnioskodawca jest konsultowany w sprawie proponowanych korekt lub wyboru metodyki testów.
   4.   Okres oceny może zostać przedłużony o pięć miesięcy, w przypadku gdy Komisja stwierdzi, że z uwagi na złożoność technologii innowacyjnej i towarzyszącej jej metodyki testów lub z uwagi na rozmiary i treść wniosku nie może być on poddany właściwej ocenie w ciągu dziewięciomiesięcznego okresu oceny.
   W ciągu 40 dni od daty otrzymania wniosku Komisja powiadamia wnioskodawcę o decyzji w sprawie przedłużenia okresu oceny.
   Artykuł 11
   Poświadczanie oszczędności CO2 wynikających z zastosowania ekoinnowacji
   1.   Producent, który chce skorzystać ze zmniejszenia swoich średnich wartości emisji CO2 w celu spełnienia swoich określonych celów w zakresie emisji poprzez oszczędności CO2 wynikające z zastosowania ekoinnowacji, składa do organu udzielającego homologacji w rozumieniu dyrektywy 2007/46/WE wniosek o wydanie świadectwa homologacji typu WE pojazdu, w którym zastosowano ekoinnowację. Wniosek o wydanie świadectwa obejmuje, oprócz dokumentów zawierających niezbędne informacje określone w art. 6 dyrektywy 2007/46/WE, także odniesienie do decyzji Komisji w sprawie zatwierdzenia ekoinnowacji zgodnie z art. 10 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
   2.   Poświadczone oszczędności CO2 wynikające z zastosowania ekoinnowacji wykazane zgodnie z art. 8 niniejszego rozporządzenia podaje się osobno zarówno w dokumentacji homologacji typu, jak również na świadectwie zgodności zgodnie z dyrektywą 2007/46/WE, na podstawie testów przeprowadzonych przez służby techniczne zgodnie z art. 11 tej dyrektywy, przy zastosowaniu zatwierdzonej metodyki testów.
   W przypadku gdy oszczędności CO2 wynikające z zastosowania ekoinnowacji dla danego typu, wariantu lub wersji są poniżej wartości progowej określonej w art. 9 ust. 1, oszczędności te nie podlegają poświadczeniu.
   3.   W przypadku gdy w pojeździe zastosowano więcej niż jedną ekoinnowację, oszczędności CO2 wykazuje się osobno dla każdej ekoinnowacji zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 1. Łączna wartość oszczędności obliczonych zgodnie z art. 8 ust. 2 dla każdej ekoinnowacji stanowi łączną wartość oszczędności CO2 na potrzeby poświadczenia danego pojazdu.
   4.   W przypadku gdy z uwagi na ich ewidentnie odmienny charakter nie można wykluczyć wzajemnego oddziaływania kilku ekoinnowacji zastosowanych w jednym pojeździe, producent wskazuje ten fakt we wniosku składanym do organu udzielającego homologacji i przekazuje sprawozdanie niezależnego zatwierdzonego organu dotyczące wpływu wzajemnego oddziaływania kilku ekoinnowacji zastosowanych w pojeździe na oszczędności, o którym to sprawozdaniu mowa w art. 7 ust. 3.
   W przypadku gdy z uwagi na to wzajemne oddziaływanie łączna wartość oszczędności wynosi mniej niż 1 g CO2/km przemnożony przez liczbę ekoinnowacji, przy obliczaniu łącznej wartości oszczędności zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu uwzględnia się wyłącznie te oszczędności wynikające z zastosowania ekoinnowacji, które zachowują wartość progową określoną w art. 9 ust. 1.
   Artykuł 12
   Weryfikacja świadectw
   1.   Komisja zapewni w razie potrzeby weryfikację świadectw i oszczędności CO2 przypisanych do poszczególnych pojazdów.
   W przypadku gdy Komisja stwierdzi różnicę między poświadczonymi oszczędnościami CO2 a oszczędnościami, które zweryfikowała za pomocą stosownych metodyk testów, powiadamia o swoich wnioskach producenta.
   Producent może w ciągu 60 dni od daty otrzymania powiadomienia przedstawić Komisji dowody na poparcie prawidłowości poświadczonych oszczędności CO2. Na wniosek Komisji należy przedstawić sprawozdanie dotyczące wzajemnego oddziaływania kilku ekoinnowacji, o którym mowa w art. 7 ust. 3.
   2.   Jeśli dowody, o których mowa w ust. 1, nie zostaną przedstawione w wyznaczonym terminie lub jeśli Komisja uzna, że są one niewystarczające, Komisja może nie uwzględnić poświadczonych oszczędności CO2 przy obliczaniu średniej wartości emisji producenta na kolejny rok kalendarzowy.
   3.   Producent, którego poświadczone oszczędności CO2 nie będą już uwzględniane, może złożyć wniosek o ponowne poświadczenie przedmiotowych pojazdów zgodnie z procedurą określoną w art. 11.
   Artykuł 13
   Ujawnianie informacji
   Wnioskodawca wnoszący o zachowanie poufności informacji przekazywanych na mocy niniejszego rozporządzenia ma obowiązek uzasadnienia powodu zastosowania wyjątków określonych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 25 kwietnia 2014 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 145 z 31.5.2011, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 725/2011 z dnia 25 lipca 2011 r. ustanawiające procedurę zatwierdzania i poświadczania technologii innowacyjnych umożliwiających zmniejszenie emisji CO2 pochodzących z samochodów osobowych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 (Dz.U. L 194 z 26.7.2011, s. 19).

      (3)  Komunikat Komisji COM(2007) 19 final — Wyniki przeglądu wspólnotowej strategii na rzecz zmniejszenia emisji CO2 pochodzących z samochodów osobowych i pojazdów dostawczych oraz komunikat Komisji COM(2007) 22 final — Ramy prawne podstawą dla zwiększania konkurencyjności przemysłu motoryzacyjnego w XXI w.

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych (Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1222/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie etykietowania opon pod kątem efektywności paliwowej i innych zasadniczych parametrów (Dz.U. L 342 z 22.12.2009, s. 46).

      (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 692/2008 z dnia 18 lipca 2008 r. wykonujące i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. L 199 z 28.7.2008, s. 1).

      (7)  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1).

      (8)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1122/2013 z dnia 6 listopada 2013 r. zatwierdzające nieznaczną zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Κονσερβολιά Στυλίδας (Konservolia Stylidas) (ChNP)]

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 299/28

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1122/2013
   z dnia 6 listopada 2013 r.
   zatwierdzające nieznaczną zmianę specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Κονσερβολιά Στυλίδας (Konservolia Stylidas) (ChNP)]
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 53 ust. 2 akapit drugi,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Grecji o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Κονσερβολιά Στυλίδας (Konservolia Stylidas)” zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1263/96 (2).

               (2)

               Wniosek dotyczy zmian specyfikacji w częściach: opis i metoda produkcji, poprzez dodanie w szczególności dodatkowego typu handlowego: oliwek drylowanych.

               (3)

               Komisja przeanalizowała przedmiotową zmianę i stwierdziła, że jest ona uzasadniona. Ponieważ jest to zmiana nieznaczna zgodnie z art. 53 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja może ją zatwierdzić bez odwoływania się do procedury określonej w art. 50–52 wspomnianego rozporządzenia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   W specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Κονσερβολιά Στυλίδας (Konservolia Stylidas)” wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Skonsolidowany jednolity dokument zawierający główne elementy specyfikacji znajduje się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 3
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 6 listopada 2013 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,
         Dacian CIOLOȘ

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 163 z 2.7.1996, s. 19.

      ZAŁĄCZNIK I
      W specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Κονσερβολιά Στυλίδας (Konservolia Stylidas)” zatwierdza się następujące zmiany:

                  1.

                  Opis produktu:
                  Opis został zmieniony w celu włączenia oliwek w całości, drylowanych do asortymentu produktów „Konservolia Stylidas”. Wymagania rynku oraz zmieniające się nawyki konsumentów spowodowały konieczność dywersyfikacji dostępnych na rynku typów handlowych.
                  Właściwości oliwek drylowanych (smak, barwa, zapach) nie różnią się w żaden sposób od właściwości oliwek „Konservolia Stylidas” w całości, ponieważ drylowanie odbywa się po uzyskaniu przez oliwki ich ostatecznych właściwości organoleptycznych, a zatem związek z obszarem geograficznym produktu nie ulega zmianie. Ponadto skład solanki, który zasadniczo może zmienić smak produktu, również jest dokładnie taki sam dla oliwek w całości i dla oliwek drylowanych.

                  2.

                  Metoda produkcji:
                  Ta część została zmieniona w celu uwzględnienia w niej drylowania oliwek. Oliwki drylowane w całości to oliwki „Konservolia Stylidas”, głównie zielone, które zostały poddane fermentacji w taki sposób, aby nadać produktowi jego ostateczne cechy fizyczne, chemiczne i organoleptyczne. Pestka jest usuwana przy zastosowaniu specjalnych urządzeń drylujących, zawsze przez główną oś owocu (usunięcie pestki oliwek przez krótszą oś owocu nie jest możliwe). Oliwki umieszcza się następnie w 7–9 % roztworze solanki, tak samo jak oliwki „Konservolia Stylidas” w całości. Procedura ta nie zmienia właściwości fizycznych, chemicznych lub organoleptycznych „Konservolia Stylidas”.

      ZAŁĄCZNIK II

         Skonsolidowany jednolity dokument

      Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1)

         „ΚΟΝΣΕΡΒΟΛΙΑ ΣΤΥΛΙΔΑΣ” (KONSERVOLIA STYLIDAS)

      Nr WE: EL-PDO-0117-0345-01.01.2012

         ChOG ( ) ChNP (X)

      1.   Nazwa

      „Κονσερβολιά Στυλίδας” (Konservolia Stylidas)
      2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

      Grecja
      3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

      3.1.   Rodzaj produktu

                  Klasa 1.6.

                  Owoce, warzywa i zboża świeże lub przetworzone

            3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

      Są to oliwki stołowe uzyskiwane z odmiany Konservolia, w całości lub w całości drylowane. Produkt ma owocowy smak i jędrny miąższ, która można łatwo usunąć z pestki i który pozostaje w całości. Kolor oliwek czarnych jest czarny do atramentowego, a oliwek zielonych – zielony do słomkowożółtego. Średnia waga owocu wynosi 7 g. Stosunek pestki do owocu wynosi 6 do 1. Oliwki nie mogą być zniszczone przez muszkę oliwną, wykazywać oznak obicia ani zawierać zanieczyszczeń. Oliwki są klasyfikowane według wielkości w następujący sposób, zgodnie z normą międzynarodową:

                  Nazwa handlowa

                  Liczba oliwek na kilogram

                  Super Super Mamouth

                  70–90

                  Super Mamouth

                  91–100

                  Mamouth

                  101–110

                  Super Colossal

                  111–120

                  Colossal

                  121–140

                  Giants

                  141–160

                  Extra Jumbo

                  161–180

                  Juμβο

                  181–200

                  Εxtra Large

                  201–230

                  Large

                  231–260

                  Superior

                  261–290

                  Brilliants

                  291–320

                  Five

                  321–350

                  Bullets

                  351–380

            3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

      —
      3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

      —
      3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

      „Konservolia Stylidas” musi być uprawiana i przetwarzana na wyznaczonym obszarze geograficznym.
      3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

      —
      3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

      —
      4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

      Obszar produkcji obejmuje granice administracyjne gmin: Glifa, Vathikilo, Pelasgia, Mili, Spartia, Achladi, Raches, Paleokerasia, Achinos, Karavomilos, Anidro, Neraida, Stylida, Avlaki, Agia Marina, Limogardi i Longitsi w prowincji Ftiotyda w prefekturze Ftiotyda.
      5.   Związek z obszarem geograficznym

      5.1.   Specyfika obszaru geograficznego

      Klimat panujący w prefekturze Ftiotyda jest łagodnym klimatem śródziemnomorskim. Dane meteorologiczne z ostatnich pięciu lat są następujące:

                  Średnia temperatura: 16,5 °C

                  Wilgotność względna: 65–70 %

                  Opady atmosferyczne: 589 mm/rok

                  Nasłonecznienie: 210 godz./miesiąc

            W glebie dominuje glina ilasta, na obszarach płaskich lub na zboczach.
      5.2.   Specyfika produktu

      Produkt ma owocowy smak i jędrny miąższ, która można łatwo usunąć z pestki i który pozostaje w całości. Kolor oliwek czarnych jest czarny do atramentowego, a oliwek zielonych – zielony do słomkowożółtego. Ich doskonałe właściwości fizyczne, chemiczne i organoleptyczne sprawiły, że oliwki stołowe Stylida są dobrze znane na rynku greckim i na rynkach międzynarodowych. Wygrały one szereg nagród na targach greckich i międzynarodowych.
      5.3.   Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG)

      „Konservolia” jest tradycyjnie uprawianą na tym obszarze geograficznym od czasów starożytnych odmianą, która daje charakterystyczne oliwki stołowe znane z ich doskonałych właściwości fizycznych, chemicznych i organoleptycznych. Oliwki „Konservolia Stylidas” uprawiane są na obszarze prefektury Ftiotyda, który charakteryzują łagodne zimy i chłodne lata. Ta szczególna odmiana oliwek doskonale dostosowała się do warunków glebowych i klimatycznych, co w połączeniu z tradycyjnymi metodami uprawy, zbioru i przetwarzania pozwala uzyskać charakterystyczne cechy produktu końcowego.

         Odesłanie do publikacji specyfikacji

      (Art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006)
      http://www.minagric.gr/images/stories/docs/agrotis/POP-PGE/prodiagrafes_konserbopolis_stilidas200313.pdf

         (1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. Zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1157/2012 z dnia 6 grudnia 2012 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               7.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 335/47

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1157/2012
   z dnia 6 grudnia 2012 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 6 grudnia 2012 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,
         José Manuel SILVA RODRÍGUEZ

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  AL

                  48,7

                  MA

                  63,4

                  TN

                  76,3

                  TR

                  76,0

                  ZZ

                  66,1

                  0707 00 05

                  AL

                  76,3

                  JO

                  174,9

                  MA

                  133,1

                  TR

                  114,9

                  ZZ

                  124,8

                  0709 93 10

                  MA

                  138,9

                  TR

                  122,0

                  ZZ

                  130,5

                  0805 10 20

                  AR

                  49,7

                  TR

                  74,4

                  ZA

                  60,2

                  ZW

                  44,9

                  ZZ

                  57,3

                  0805 20 10

                  MA

                  68,2

                  ZZ

                  68,2

                  0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

                  CN

                  71,1

                  HR

                  85,6

                  MA

                  95,7

                  TR

                  78,9

                  ZZ

                  82,8

                  0805 50 10

                  TR

                  81,4

                  ZZ

                  81,4

                  0808 10 80

                  MK

                  35,9

                  US

                  174,2

                  ZA

                  136,9

                  ZZ

                  115,7

                  0808 30 90

                  CN

                  95,4

                  TR

                  112,1

                  US

                  160,6

                  ZZ

                  122,7

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 863/2013 z dnia 5 września 2013 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 240/17

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 863/2013
   z dnia 5 września 2013 r.
   dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

               (2)

               Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

               (3)

               Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towar opisany w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2., na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3. tej tabeli.

               (4)

               Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2).

               (5)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Towar opisany w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w załączniku klasyfikuje się w Nomenklaturze scalonej do kodu CN wskazanego w kolumnie 2. tej tabeli.
   Artykuł 2
   Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
   Artykuł 3
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 5 września 2013 r.

            W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,
         Algirdas ŠEMETA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK

                  Opis towarów

                  Klasyfikacja
                  (kod CN)

                  Uzasadnienie

                  (1)

                  (2)

                  (3)

                  Produkt (tzw. „moduł zegarowy czasu rzeczywistego”) składający się z monolitycznego układu scalonego i kryształu kwarcowego połączonych ze sobą na metalowej ramie i osadzonych w obudowie z tworzywa sztucznego o wymiarach w przybliżeniu 10 mm × 7 mm × 3 mm.
                  Produkt działa z częstotliwością oscylacyjną 32,768 kHz i napięciem zasilania między 2,7 V i 3,6 V. Posiada on cyfrowy sygnał wyjściowy.
                  Produkt ten jest wykorzystywany do różnych urządzeń jako źródło sygnału zegarowego dla ustalania odstępów czasu.

                      (1) Patrz fotografia.

                  9114 90 00

                  Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1. i 6. Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, uwagę 1 n) do sekcji XVI oraz brzmienie kodów CN 9114 i 9114 90 00.
                  Ponieważ produkt zawiera zarówno monolityczny układ scalony i kryształ kwarcowy, nie spełnia warunków określonych w uwadze 8 b) do działu 85. Zatem wyklucza się klasyfikację do pozycji 8542.
                  Produkt ten dostarcza sygnał zegarowy do odmierzania przedziałów czasowych, co jest funkcją działu 91.
                  Wyklucza się również klasyfikację do pozycji 9110, ponieważ produkt nie posiada wszystkich niezbędnych elementów, aby być uznawanym za niekompletny mechanizm zegarowy i nie jest oprawiony (zob. również Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego do pozycji 9110, akapit trzeci).
                  Produkt należy zatem klasyfikować do kodu CN 9114 90 00 jako pozostałe części zegarków lub zegarów (zob. również Noty wyjaśniające do HS do pozycji 9114, (A), punkt (8)).

         (1)  Fotografia ma charakter wyłącznie informacyjny.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 794/2014 z dnia 22 lipca 2014 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               23.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 217/13

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 794/2014
   z dnia 22 lipca 2014 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 22 lipca 2014 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  MK

                  59,9

                  TR

                  57,9

                  XS

                  56,8

                  ZZ

                  58,2

                  0707 00 05

                  MK

                  27,7

                  TR

                  79,1

                  ZZ

                  53,4

                  0709 93 10

                  TR

                  92,4

                  ZZ

                  92,4

                  0805 50 10

                  AR

                  113,7

                  BO

                  100,6

                  CL

                  116,3

                  EG

                  75,0

                  NZ

                  145,2

                  TR

                  74,0

                  UY

                  124,4

                  ZA

                  122,2

                  ZZ

                  108,9

                  0806 10 10

                  BR

                  145,7

                  CL

                  45,2

                  EG

                  145,4

                  TR

                  80,5

                  ZZ

                  104,2

                  0808 10 80

                  AR

                  204,8

                  BR

                  126,0

                  CL

                  110,3

                  NZ

                  129,2

                  PE

                  57,3

                  US

                  145,0

                  ZA

                  136,7

                  ZZ

                  129,9

                  0808 30 90

                  AR

                  181,2

                  CL

                  91,6

                  NZ

                  97,5

                  ZA

                  109,5

                  ZZ

                  120,0

                  0809 10 00

                  MK

                  86,8

                  TR

                  231,6

                  XS

                  80,5

                  ZZ

                  133,0

                  0809 29 00

                  TR

                  348,5

                  US

                  563,9

                  ZZ

                  456,2

                  0809 30

                  MK

                  75,2

                  TR

                  142,2

                  ZZ

                  108,7

                  0809 40 05

                  BA

                  53,1

                  MK

                  53,5

                  ZZ

                  53,3

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/518 z dnia 26 marca 2015 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu Enterococcus faecium NCIMB 10415 jako dodatku paszowego dla kurcząt odchowywanych na kury nioski, gatunków podrzędnych drobiu rzeźnego i gatunków podrzędnych drobiu odchowywanego na kury nioski oraz zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 361/2011 w odniesieniu do ich kompatybilności z kokcydiostatykami (posiadacz zezwolenia: DSM Nutritional Products Ltd reprezentowany przez DSM Nutritional Products Sp. z o.o.)  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               27.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 82/75

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/518
   z dnia 26 marca 2015 r.
   dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu Enterococcus faecium NCIMB 10415 jako dodatku paszowego dla kurcząt odchowywanych na kury nioski, gatunków podrzędnych drobiu rzeźnego i gatunków podrzędnych drobiu odchowywanego na kury nioski oraz zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 361/2011 w odniesieniu do ich kompatybilności z kokcydiostatykami (posiadacz zezwolenia: DSM Nutritional Products Ltd reprezentowany przez DSM Nutritional Products Sp. z o.o.)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń.

               (2)

               Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek o zezwolenie na nowe zastosowanie preparatu Enterococcus faecium NCIMB 10415 oraz o zmianę warunków bieżącego zezwolenia dla kurcząt rzeźnych udzielonego na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 361/2011 (2). Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe i dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 oraz odpowiednie dane na poparcie wniosku w sprawie zmian.

               (3)

               Wniosek dotyczy zezwolenia na nowe zastosowanie preparatu Enterococcus faecium NCIMB 10415 jako dodatku paszowego dla kurcząt odchowywanych na kury nioski, gatunków podrzędnych drobiu rzeźnego i gatunków podrzędnych drobiu odchowywanego na kury nioski, celem sklasyfikowania go w kategorii „dodatki zootechniczne” oraz zmiany warunków obecnego zezwolenia dla kurcząt rzeźnych, aby umożliwić jednoczesne stosowanie z dodatkowymi kokcydiostatykami: solą sodową lasalocidu A, maduramycyną amonu, narazyną, narazyną/nikarbazyną oraz salinomycyną – solą sodową.

               (4)

               Stosowanie tego preparatu zostało dopuszczone na okres dziesięciu lat rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 361/2011 dla kurcząt rzeźnych oraz rozporządzeniem (UE) nr 1061/2013 (3) dla cieląt, koźląt, kotów i psów.

               (5)

               Preparat został również dopuszczony bez ograniczeń czasowych zgodnie z dyrektywą Rady 70/524/EWG (4) dla macior rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1200/2005 (5), dla prosiąt rozporządzeniem Komisji (WE) nr 252/2006 (6) i dla tuczników rozporządzenie Komisji (WE) nr 943/2005 (7).

               (6)

               W swojej opinii z dnia 30 października 2014 r. (8) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził, że w proponowanych warunkach stosowania preparat Enterococcus faecium NCIMB 10415 nie ma niekorzystnego wpływu na zdrowie zwierząt i ludzi ani na środowisko. Ponieważ wykazano, że dodatek może być skuteczny w przypadku kurcząt rzeźnych, wniosek ten zostaje rozszerzony na kurczęta odchowywane na kury nioski. Wniosek ten można rozszerzyć na gatunki podrzędne drobiu rzeźnego i odchowywanego na kury nioski. Urząd stwierdził również, że dodatek jest zgodny z salinomycyną – solą sodową A, maduramycyną amonu, narazyną, narazyną/nikarbazyną oraz salinomycyną – solą sodową. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd poddał również weryfikacji sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

               (7)

               Ocena preparatu Enterococcus faecium NCIMB 10415 dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

               (8)

               W celu umożliwienia stosowania kokcydiostatyków kompatybilnych z preparatem Enterococcus faecium NCIMB 10415 również w odniesieniu do kurcząt rzeźnych należy zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 361/2011.

               (9)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Preparat wyszczególniony w załączniku, należący do kategorii „dodatki zootechniczne” i do grupy funkcjonalnej „stabilizatory flory jelitowej”, zostaje dopuszczony jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.
   Artykuł 2
   Załącznik I do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 361/2011 kolumna dziewiąta „Inne przepisy” pkt 2 otrzymuje brzmienie:

                  „2.

                  Dozwolone stosowanie w paszy zawierającej dopuszczone kokcydiostatyki: dekokwinat, sól sodową monenzyny, chlorowodorek robenidyny, diklazuril, semduramycynę, sól sodową lasalocidu A, maduramycynę amonu, narazynę, narazynę/nikarbazynę lub salinomycynę – sól sodową.”

   Artykuł 3
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 26 marca 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 361/2011 z dnia 13 kwietnia 2011 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie Enterococcus faecium NCIMB 10415 jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych (posiadacz zezwolenia DSM Nutritional Products Ltd, reprezentowany przez DSM Nutritional Products Sp. z o.o.) oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 943/2005 (Dz.U. L 100 z 14.4.2011, s. 22).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1061/2013 z dnia 29 października 2013 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu Enterococcus faecium NCIMB 10415 jako dodatku paszowego dla cieląt, koźląt, kotów i psów oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1288/2004 (posiadacz zezwolenia: DSM Nutritional Products Ltd reprezentowany przez DSM Nutritional Products Sp. z o.o.) (Dz.U. L 289 z 31.10.2013, s. 38).

      (4)  Dyrektywa Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotycząca dodatków paszowych (Dz.U. L 270 z 14.12.1970, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1200/2005 z dnia 26 lipca 2005 r. w sprawie stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe oraz tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie już dopuszczonego dodatku paszowego (Dz.U. L 195 z 27.7.2005, s. 6).

      (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 252/2006 z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawie stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe oraz tymczasowych zezwoleń na nowe zastosowanie niektórych już dopuszczonych dodatków paszowych (Dz.U. L 44 z 15.2.2006, s. 3).

      (7)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 943/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. dotyczące stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe (Dz.U. L 159 z 22.6.2005, s. 6).

      (8)  Dziennik EFSA 2014; 12(11):3906.

      ZAŁĄCZNIK

                  Numer identyfikacyjny dodatku

                  Nazwa posiadacza zezwolenia

                  Dodatek

                  Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

                  Gatunek lub kategoria zwierzęcia

                  Maksymalny wiek

                  Minimalna zawartość

                  Maksymalna zawartość

                  Inne przepisy

                  Data ważności zezwolenia

                  CFU/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

                     Kategoria: dodatki zootechniczne. Grupa funkcjonalna: stabilizatory flory jelitowej

                  4b1705

                  DSM Nutritional Products Ltd reprezentowany przez DSM Nutritional Products Sp. z.o.o.

                     Enterococcus faecium

                  NCIMB 10415

                     Skład dodatku

                  Preparat Enterococcus faecium NCIMB 10415 o minimalnej zawartości:

                              postać powlekana (szelakiem):
                              2 × 1010 CFU/g dodatku;

                              pozostałe formy mikrokapsułek:
                              1 × 1010 CFU/g dodatku;

                     Charakterystyka substancji czynnej

                  Żywotne komórki Enterococcus faecium

                     Metoda analityczna
                      (1)

                  Oznaczenie liczby: metoda posiewu powierzchniowego na agarze z żółcią, eskuliną i azydkiem (EN 15788)
                  Identyfikacja: elektroforeza w zmiennym pulsowym polu elektrycznym (PFGE)

                  Kurczęta odchowywane na kury nioski

                  —

                  3 × 108

                  —

                              1.

                              W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksu wskazać warunki przechowywania oraz stabilność granulowania.

                              2.

                              Dozwolone stosowanie w paszy zawierającej dopuszczone kokcydiostatyki: sól sodową monenzyny, diklazuril, sól sodową lasalocidu A lub salinomycynę – sól sodową.

                  16 kwietnia 2025 r.

                  Gatunki podrzędne drobiu rzeźnego i gatunki podrzędne drobiu odchowywanego na kury nioski.

                  3 × 108

                              1.

                              W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksu wskazać warunki przechowywania oraz stabilność granulowania.

                              2.

                              Dozwolone stosowanie w paszy zawierającej dopuszczone kokcydiostatyki: diklazuril lub sól sodową lasalocidu A.

         (1)  Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego Unii Europejskiej ds. dodatków paszowych: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 353/2014 z dnia 7 kwietnia 2014 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

text:
               8.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 104/11

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 353/2014
   z dnia 7 kwietnia 2014 r.
   ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

               (2)

               Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 7 kwietnia 2014 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Jerzy PLEWA

            Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

      (1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

                  (EUR/100 kg)

                  Kod CN

                  Kod państw trzecich (1)

                  Standardowa wartość w przywozie

                  0702 00 00

                  MA

                  59,6

                  TN

                  95,8

                  TR

                  90,1

                  ZZ

                  81,8

                  0707 00 05

                  EG

                  170,1

                  MA

                  44,0

                  TR

                  127,5

                  ZZ

                  113,9

                  0709 93 10

                  MA

                  23,1

                  TR

                  120,5

                  ZZ

                  71,8

                  0805 10 20

                  EG

                  44,6

                  IL

                  67,4

                  MA

                  48,4

                  TN

                  51,7

                  TR

                  57,7

                  ZZ

                  54,0

                  0805 50 10

                  MA

                  63,6

                  TR

                  80,0

                  ZZ

                  71,8

                  0808 10 80

                  AR

                  87,4

                  BR

                  96,6

                  CL

                  100,7

                  CN

                  106,3

                  MK

                  32,3

                  US

                  172,0

                  ZA

                  108,1

                  ZZ

                  100,5

                  0808 30 90

                  AR

                  99,8

                  CL

                  118,0

                  CN

                  81,0

                  US

                  211,1

                  ZA

                  105,6

                  ZZ

                  123,1

         (1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


title: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1595 z dnia 21 września 2015 r. zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę w specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Zgornjesavinjski želodec (ChOG)]

text:
               24.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 248/39

         ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/1595
   z dnia 21 września 2015 r.
   zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę w specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Zgornjesavinjski želodec (ChOG)]
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Słowenii o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionego oznaczenia geograficznego „Zgornjesavinjski želodec”, zarejestrowanego na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 1154/2011 (2).

               (2)

               Proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja opublikowała zatem wniosek o wprowadzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (3).

               (3)

               Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, wymienioną zmianę specyfikacji należy zatem zatwierdzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
   Artykuł 1
   Zatwierdza się zmianę specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy „Zgornjesavinjski želodec” (ChOG).
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
      Sporządzono w Brukseli dnia 21 września 2015 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Phil HOGAN

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1154/2011 z dnia 10 listopada 2011 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Zgornjesavinjski želodec (ChOG)] (Dz.U. L 296 z 15.11.2011, s. 14).

      (3)  Dz.U. C 145 z 1.5.2015, s. 22.