రెండు కన్నీటి చుక్కల్ని చూసే మనం ఒక్కోసారి కకావికలైపోతాం. అలాంటిది, ఒక్కోసారి జీవితమే కన్నీటి సముద్రమైపోతుంది. ఆ సముద్రాన్ని దాటి బయటికి రావడం ఇక ఎప్పటికీ సాధ్యం కాదని, నువ్వు నువ్వుగా ఇంక మిగలవనీ తేలిపోతే, ఎవరికైనా ఏమనిపిస్తుంది? నేను ఈ సముద్ర గర్భంలో కలసిపోయినా, తనను నమ్ముకున్న వాళ్లకు మాత్రం ఆ గతి పట్టకూడదనిపిస్తుంది. వారిని ఆ వైపే రాకుండా వారించి కాపాడాలనిపిస్తుంది. 1958లో విడుదలైన ‘పర్వరిశ్’ సినిమాకోసం హస్రత జయ్పురి రాసిన ఈ పాటలో అలాంటి జీవన స్పందనలే వినిపిస్తాయి. దత్తారామ్ స్వరపరిచిన ఈ పాటను విషాదగీతాలకు మారుపేరైన ముకేశ్ పాడిన తీరు నిజంగా గుండెల్ని జలదరింపచేస్తుంది. మరొకసారి వినిచూడండి మీకే తెలుస్తుంది. ప్రాణప్రదంగా ప్రేమించినవారిని ఎవరైనా పూలబాటల్లోంచి తీసుకువెళ్లాలనుకుంటారు గానీ, ముళ్లడొంకల్లోంచి నడిపించాలనుకుంటారా? కన్నీటి తుపానుల్లో వదిలేయాలనుకుంటారా? వెంట తీసుకుపోలేని స్థితిలో వారిని దూరంగా ఉండిపొమ్మంటారు. అలా అని వచ్చిపడిన సంక్షోభమేమిటో, ఆ విషాదమేమిటో నేరుగా తన ప్రేమమూర్తికి చెప్పేయడం కూడా ఒక్కోసారి సాధ్యం కాదు. ఆ విషాదం వెనుక అసలేం జరిగిందో చెప్పేయడానికి ఒక్కోసారి మన హృదయమే సరిపోదు. భాషా సరిపోదు. ఏదోలా చెప్పేద్దాం అనుకునేసరికి ఒక్కోసారి గొంతు తడారిపోతుంది. ఉన్న ఆ కాస్త భాష కూడా అవిటిదైపోతుంది. ఈ స్థితిలో తన ఆవేదనను తన ప్రేమ మూర్తికి చేరవేయడానికి మరో వ్యక్తిని ఆశ్రయించాల్సిన పరిస్థితి ఏర్పడుతుంది. అదేదో ఆ విషాదాన్ని వివరించడానికని కాదు తననింక శాశ్వతంగా మరిచిపొమ్మనడానికి. ప్రేమికులుగా ఎన్నో వాగ్దానాలు, ప్రమాణాలు చేసుకున్న మాట వాస్తవమే కానీ, అవన్నీ జీవితం అంతో ఇంతో హాయిగా నడుస్తున్న రోజులు. జీవితం అక్షరాలా మన చేతుల్లోనే ఉన్న రోజులవి. కానీ, ఉన్నట్లుండి అంతా తలకిందులై పోయి, అనివార్యంగా అనుకున్న వాటికి అంతా పూర్తి విరుద్ధంగానే జరిగిపోతున్నప్పుడు అప్పుడెప్పుడో చేసిన వాగ్దానాలకు, ప్రమాణాలకు ఉనికేమిటి? వాటి విలువేమిటి? పున్నమి రోజుల్లో కలిసి నడిచిన ఆ దారుల్లోనే ఆ తర్వాత కటిక చీకట్లో నడవలేం కదా! ఒకవేళ తప్పనిసరిగా ఆ దారుల్లోంచే వెళ్లాలనే అనుకున్నా ఏ చిన్న దీపమైనా వెలిగించే అవకాశమే లేనప్పుడు మళ్లీ వెన్నెల రోజులు వచ్చేదాకా వేచి ఉండాల్సిందే కదా! అయినా ప్రకృతిలో అమావాస్య తర్వాత కచ్ఛితంగా పున్నమి వస్తుందన్న గ్యారెంటీ ఉంది. కానీ, జీవితాన్ని కమ్మేసిన చీకట్లు కచ్చితంగా తొలగిపోతాయన్న గ్యారెంటీ ఏదీ లేదు. ఆ గ్యారెంటీ ఏదీ లేనప్పుడు నీ ప్రేమమూర్తిని అప్పటిదాకా వేచి ఉండవని హృదయమున్న ఏ ప్రేమికుడూ చెప్పలేడు. అందుకే తననింక మరిచిపొమ్మని చెప్పడానికే సిద్ధమవుతాడు.
rendu kanneeti chukkalni chuse manam okkosari kakavikalaipotam. alantidi, okkosari jeevitame kanneeti samudramaipotundi. aa samudraanni daati bayatiki ravadam ika eppatiki saadhyam kaadani, nuvvu nuvvugaa inka migalavanee telipothe, evarikainaa emanipistundi? nenu ee samudra garbhamlo kalasipoyina, tananu nammukunna vaallaku maatram aa gathi pattakudadanipistundi. vaarini aa vaipe rakunda vaarinchi kaapaadaalanipistundi. 1958loo vidudalaina ‘parvarish’ cinemacosam hasrata jaypuri raasina ee paatalo alanti jeevana spandanale vinipistaayi. dattaram swaraparichina ee paatanu vishaadageetaalaku maaruperaina mukesh paadina teeru nijamgaa gundelni jaladarimpachestundi. marokasari vinichudandi meeke telustundi. praanapradamgaa preminchinavaarini evaraina poolabaatallonchi teesukuvellaalanukunta gaanee, mulladonkallonchi nadipinchaalanukuntaaraa? kanneeti tupaanullo vadileyalanukuntara? venta teesukupoleni sthitilo vaarini dooramgaa undipommantaaru. alaa ani vachipadina sankshobhamemito, aa vishaadamemito nerugaa tana premamuurtiki cheppeyadam kuudaa okkosari saadhyam kaadu. aa vishaadam venuka asalem jarigindo cheppeyadaaniki okkosari mana hrudayame saripodu. bhasha saripodu. edola cheppeddam anukunesariki okkosari gontu tadaaripotundi. unna aa kaasta bhasha kuudaa avitidaipotundi. ee sthitilo tana aavedananu tana prema moortiki cheraveyadaaniki maro vyaktini aasrayinchaalsina paristhiti erpadutundi. adedo aa vishaadaanni vivarinchadaanikani kaadu tananinka saasvatamgaa marichipommanadaaniki. premikulugaa enno vaagdaanaalu, pramaanaalu chesukunna maata vastavame cony, avannee jeevitam antho intho haayigaa nadustunna rojulu. jeevitam aksharala mana chetullone unna rojulavi. cony, unnatlundi antaa talakindulai poyi, anivaaryamgaa anukunna vaatiki antaa puurti viruddhamgaane jarigipotunnappudu appudeppudo chesina vaagdaanaalaku, pramaanaalaku unikemiti? vaati viluvemiti? punnami rojullo kalisi nadichina aa daarullone aa tarvaata katika cheekatlo nadavalem kada! okavela tappanisarigaa aa daarullonche vellaalane anukunna e chinna deepamainaa veliginche avakasame lenappudu malli vennela rojulu vachedaka vechi undalsinde kada! aina prakrutilo amavasya tarvaata kachchitamgaa punnami vastundanna garrenty undi. cony, jeevitaanni kammesina cheekatlu kachitamgaa tolagipotayanna garrenty edhee ledu. aa garrenty edhee lenappudu nee premamuurtini appatidaka vechi undavani hrudayamunna e premikuduu cheppaledu. anduke tananinka marichipommani cheppadaanike siddhamavutaadu.