
 
 "మనలో మనకేమిటిలే" అన్నాడు మదన్ గోపాల్.
 
 "అందుకే నువ్వు నాకు నచ్చావ్!" అంది వైజయంతి.
 
 "మళ్ళా మనం రాంగ్ సైడ్ న పోతున్నాము." 
 
 "నువ్వు నా ఎదురుగా వుంటే అంతేమరి!"
 
 "అయితే తక్షణం వెళుతున్నాను."
 
 "వెళ్ళకుండా వెళుతున్నా వెళుతున్నా అంటే ఎలా!" నవ్వింది వైజయంతి.
 
 "అవును యెలా?" అంటూ తానూ నవ్వేసి "జాగ్రత్త" అని చెప్పి మదన్ గోపాల్ వెళ్ళిపోయాడు. "ప్రేమ గుడ్డిదన్నారు. ఇందుకే" అనుకుంటూ వచ్చి త్రిలోకసుందరి మంచంమీద కూర్చుంది వైజయంతి.
 
                        20
 
 సాయంత్రం అయిదయింది.
 
 త్రిలోక సుందరిని ఈ రోజుకూడా యిక్కడే వుంచి మర్నాడు ఇంటికి పంపిస్తానంది డాక్టరు కళ్యాణి.
 
 "నిన్నంతా ఎంత భయపడ్డానో తెలుసా!" వైజయంతీ అంది.
 
 "మీకు తెలుసు" సిగ్గుపడుతూ అంది. త్రిలోకసుందరి.
 
 "ఆ తెలుసు పప్పులుసు కాయటం. సరేలే యిప్పుడు వంట్లో యెట్లా వుంది."  "కొద్ది నీరసం అంతే తేలిగ్గానే వుంది."
 
 వైజయంతి యింక మాట్లాడలేదు. ఆలోచిస్తూ వుండిపోయింది.
 
 నిన్నటి మత్తు ఈ వుదయందాకా తగ్గలేదు త్రిలోకసుందరికి. రాత్రి ఆసుపత్రిలో శారదాంబ, వైజయంతి, మదన్ గోపాల్ వున్నరు. ఉదయం డాక్టరు వచ్చి చూసింతర్వాత ఇంటికి వెళ్ళింది వైజయంతి. మళ్ళీ మధ్యాహ్నం వచ్చి కూర్చుంది. అప్పటికి త్రిలోకసుందరికి పూర్తిగా మత్తు తగ్గింది. పక్కనే శారదాంబ వుండటంతో వైజయంతి మామూలుగానే మాట్లాడింది.
 
 గట్టిగా మాట్లాడితే సుందరి ఓ రాగం తీస్తుందని వైజయంతికి తెలుసు. బాగా తెలివివచ్చినప్పుడల్లా తాను చేసిన తెలివితక్కువ తొందరపాటు పనికి సిగ్గు బాధపడేది. సుందరి ముఖం చూస్తుంటే ఆ ముఖంలో కదులాడే భావాలు చక్కగా తెలిసేవి. ఒక్కోసారి ఉబికివస్తున్న కన్నీటిని బలవంతాన ఆపుకోవటానికి ప్రయత్నిస్తూ గట్టిగా కళ్ళు మూసుకునేది. ఆకన్నీళ్ళు చంపల పక్కగా కారుతుంటే చూస్తూ వూరుకునేది వైజయంతి అది కన్నీరు కారుస్తున్నట్లు తను గమనించినట్లు గ్రహిస్తే యింకా గట్టిగా ఏడుస్తుందని వైజయంతి తెలియనట్లు యివతలికి వచ్చేసేది.
 
 "ఎందుకీ పాడుపని చేశావ్!" అని యిప్పటిదాకా వైజయంతి అడగలేదు.
 
 "నీ మౌనం నాకు భయం గొల్పుతున్నదే వైజయంతీ రెండు చెంపలూ వాయించి "మరోసారి చేస్తావా యిలాటివని!" అని అడగవేమే" అని లోలోపల వాపోయింది త్రిలోకసుందరి.
 
 "ఈ రోజంతా ఆసుపత్రిలో నేనే వుంటాను. సుందరికేం భయంలేదు" అని చెప్పి సాయంత్రం వైజయంతీ పక్కకే వచ్చి వుంది.
 
 సాయంత్రం అయిదు గంటల వేళ రూమ్ లో వైజయంతి త్రిలోకసుందరి మిగిలారు.  నర్స్ వచ్చి ఇంజక్షన్ యిచ్చి వెళ్ళింది.
 
 వైజయంతి వెళ్ళి రూమ్ తలుపు దగ్గరకువేసి వచ్చింది. త్రిలోకసుందరి పక్కనే మంచంమీద కూర్చుని త్రిలోకసుందరి పక్కనే మంచంమీద కూర్చుని త్రిలోకసుందరి కళ్ళల్లోకి గుచ్చి చూసింది.
 
 రెండు గుటకలుమింగి "నాకు తెలుసు నాకు తెలుసు" నంటూ గొణిగింది త్రిలోకసుందరి.
 
 "ఏమిటే నీకు తెలిసింది?" వైజయంతి తీక్షణంగా చూస్తూ కఠినంగా అడిగింది, నిజం చెప్పాలంటే అడగలేదు అడిగాననుకుంది. కాని ఏదో బాధ మనసు పొరలు చేదించుకు పైపైకి వస్తుంటే దుఖం వచ్చింది.
 
 ఇరువురి కళ్ళలో ఒక్కసారిగా నీళ్ళు వుబికాయి. ఇరుఊరూ వకరినొకరు గట్టిగా కౌగలించుకుని ఏడ్చారు. కొద్దిసేపటికి... కన్నీరు రూపంతో భారం దిగంగానే మనసు తేలిక కాంగానే... అప్పుడు అప్పుడు విడిపోయారు.

 
 "manalo manakemitile" annadu madan gopal.
 
 "anduke nuvvu naaku nachav!" andi vaijayanti.
 
 "mallaa manam rang said na potunnamu." 
 
 "nuvvu naa edurugaa vunte antemari!"
 
 "ayithe takshanam velutunnaanu."
 
 "vellakunda velutunnaa velutunnaa ante ela!" navvindi vaijayanti.
 
 "avunu yela?" antuu taanuu navvesi "jaagratta" ani cheppi madan gopal vellipoyaadu. "prema guddidannaru. induke" anukuntu vachi trilokasundari manchammeeda koorchundi vaijayanti.
 
                        20
 
 saayantram ayidayindi.
 
 triloka sundarini ee rojukuda yikkade vunchi marnadu intiki pampistaanandi daaktaru kalyani.
 
 "ninnanta entha bhayapaddano telusa!" vaijayantii andi.
 
 "meeku telusu" siggupadutuu andi. trilokasundari.
 
 "aa telusu pappulusu kaayatam. sarele yippudu vantlo yetla vundi."  "koddi neerasam anthe teliggaane vundi."
 
 vaijayanti yinka matladaledu. aalochistuu vundipoyindi.
 
 ninnati mattu ee vudayandaka taggaledu trilokasundariki. raatri aasupatrilo saaradaamba, vaijayanti, madan gopal vunnaru. udayam daaktaru vachi chusintarvaata intiki vellindi vaijayanti. mallee madhyaahnam vachi koorchundi. appatiki trilokasundariki puurtigaa mattu taggindi. pakkane saaradaamba vundatamtho vaijayanti maamuulugaane matladindi.
 
 gattigaa matladithe sundari oo raagam teestundani vaijayantiki telusu. baga telivivachinappudal taanu chesina telivitakkuva tondarapaatu paniki siggu badhapadedi. sundari mukham chustunte aa mukhamlo kadulade bhaavaalu chakkaga telisevi. okkosari ubikivastunna kanneetini balavantaana aapukovataaniki prayatnistuu gattigaa kallu moosukunedi. aakanneellu champala pakkaga karutunte chustuu voorukunedi vaijayanti adhi kanneeru kaarustunnatlu tanu gamaninchinatlu grahiste yinka gattigaa edustundani vaijayanti teliyanatlu yivataliki vachesedi.
 
 "endukee paadupani cheshav!" ani yippatidaka vaijayanti adagaledu.
 
 "nee mounam naaku bhayam golputunnade vaijayantii rendu chempaluu vaayinchi "marosari chestava yilativani!" ani adagaveme" ani lolopala vaapoyindi trilokasundari.
 
 "ee rojanta aasupatrilo nene vuntaanu. sundarikem bhayamledu" ani cheppi saayantram vaijayantii pakkake vachi vundi.
 
 saayantram ayidu gantala vaela room loo vaijayanti trilokasundari migilaru.  nars vachi injakshan yichi vellindi.
 
 vaijayanti velli room talupu daggarakuvesi vachindi. trilokasundari pakkane manchammeeda kuurchuni trilokasundari pakkane manchammeeda kuurchuni trilokasundari kallalloki guchi chusindi.
 
 rendu gutakalumingi "naaku telusu naaku telusu" nantuu gonigindi trilokasundari.
 
 "emite neeku telisindi?" vaijayanti teekshanamgaa chustuu kathinamgaa adigindi, nijam cheppalante adagaledu adigaananukundi. kaani edho baadha manasu poralu chedinchuku paipaiki vastunte dukham vachindi.
 
 iruvuri kallalo okkasariga neellu vubikai. iruuroo vakarinokaru gattigaa kaugalinchukuni edchaaru. koddisepatiki... kanneeru roopamtho bharam digangaane manasu telika kaangaane... appudu appudu vidipoyaaru.