
 బస్ వచ్చింది. ఇద్దరూ బస్ ఎక్కేరు. "మళ్ళీ ఎప్పుడూ కలుసుకోవడం?" నెమ్మదిగా అన్నాడతను. "ఏమో! బహుశా ఇక కుదరదేమో! మన గురించి మా వాళ్ళకి బాగా అనుమానంగా ఉంది. ఇవాళ ఇక్కడికి రావడానికే బోలెడు అబద్ధాలు చెప్పవలసివచ్చింది..." "పోనీ! ఎప్పుడేమవసరం వచ్చినా నాకు కార్డు వ్రాసిపడెయ్." బస్ వేగంగా పోతోంది. "ఫ్రెంచ్ పేట" అరిచాడు కండక్టర్. "వెళ్తాను" అంటూ బస్ దిగిపోయిందామె. బస్ మళ్ళీ కదిలింది. బరువుగా నడుస్తోన్న ఆమెవంకే కనుచాటయేంతవరకూ చూస్తూండిపోయాడు ప్రకాశం. ఈ సంఘటన జరిగిన నెలర్రోజుల్లోపలే పార్వతికి, ఆమెతండ్రి నిశ్చయించిన వరుడితో వివాహం జరిగిపోయింది. ప్రకాశం ఆ వారం రోజులూ ఇంట్లోంచి బయటకు రాలేదు. పెళ్ళిరోజున మాత్రం మనసు పట్టలేక వెళ్ళి, పందిట్లో దూరంగా నుంచొని, పెళ్ళికూతురి అలంకరణలో ఆమెని చూశాడు. ఆమెనలా చూస్తోంటే గుండెలు పిండేస్తున్నట్లు బాధ కలిగిందతనికి. కళ్లవెంబడి నీళ్ళు తిరిగినాయి. మరొక్క క్షణం కూడా అక్కడ నుంచోకుండా వెనక్కు తిరిగి పెద్ద పెద్ద అంగలతో ఇల్లు చేరుకొన్నాడు. తరువాత ఓ వారం రోజులవరకూ పిచ్చాడిలా తనలో తను ఏదో గొణుక్కుంటూ ఇంట్లోనే ఉండిపోయాడు. ఈ రోజు పార్వతి భర్తతో వెళ్లిపోతోందని తెలిసి బస్ స్టాండ్ కు వెళ్ళాడు. బస్ మరో పావుగంటకు బయల్దేరుతుందనగా భర్తతో రిక్షా దిగిందామె. అతన్నంటుకొనే నడుస్తోంది. చాలామంది బంధువులు వారిని సాగనంపటానికి బస్ స్టాండ్ కి వచ్చేరు. బస్ ఎక్కి కూర్చున్నారిద్దరూ. భర్త ప్రక్కనే కూర్చుని నవ్వుతూ, తుళ్ళుతూ, అతనితోనూ మిగతా బంధువులతోనూ మాట్లాడుతోంది పార్వతి. ప్రకాశానికి మనసంతా అదోలా అయిపోయింది.  తనుపడే బాధలో వందోవంతయినా ఆమెకి ఉంటే అంతలా నవ్వుతూ తుళ్ళుతూ ఉండలేదు. అతని గుండెల్లో మంటలు రగులుకొన్నట్లయింది. వళ్ళంతా ఆమె మీద, కోపంతోనూ, కసితోనూ దహించుకుపోతోంది. ఛివాలున వెనక్కు తిరిగి అక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోయాడు. సంవత్సరం గడిచిపోయింది. పరీక్ష తప్పాడు ప్రకాశం. అతని స్నేహితుడు రమణ అతనిని హెచ్చరించేడు. "నువ్వొట్టి తెలివితక్కువ వాడివిరా! ఆ పిల్లని గుడ్డిగా ప్రేమించావ్! ఆ పిల్ల నిన్నసలు ప్రేమించనే లేదు. ఏ మాత్రం ప్రేమున్నా వేరొకతన్నీ అసలు పెళ్ళాడదు. ఇప్పుడు తను నిన్ను మర్చిపోయి హాయిగా సుఖంగా కాపురం చేసుకొంటోంది. నువ్వో వెధవలా ఆ పిల్లనే తల్చుకుంటూ జీవితమంతా పాడుచేసుకొంటున్నావ్. ఇప్పటికయినా గ్రహించి నీ బాగోగులు నువ్వు చూసుకో." రమణ మాటలకు ప్రకాశం బాధపడ్డాడు. పార్వతి గురించి అలా మోసకత్తెగా తేల్చి మాట్లాడటం అతనికి నచ్చలేదు. "పార్వతి సంగతి నీకు తెలీదురా రమణా, కేవలం బ్రతకటం కోసం అతనితో గడుపుతోంది. ఆమె మనస్సులో ఎప్పుడూ నేనే ఉంటాను. మేము గడిపిన అందమయిన రోజులు ఆమె కళ్ళల్లో ఉంటాయి" "అదే నీ పిచ్చి! నువ్వు లక్షచెప్పు! పార్వతి నిన్ను ప్రేమించలేదు. గ్యారంటీ!" ప్రకాశం మనసంతా అతని మాటలతో వికలమయిపోయింది. పార్వతి అలాంటిదా? నిజంగా తనను ప్రేమించలేదా? తనతో చెప్పిన మాటలూ, చేసిన వాగ్దానాలూ అన్నీ అబద్ధాలేనా? నిజంగా తనని ప్రేమించినట్లయితే ఇంతవరకూ తనకు ఒక్క ఉత్తరం కూడా ఎందుకు వ్రాయలేదు. ఒకవేళ రమణ అన్న మాటలు నిజమేనేమో! ఏమీ పాలుపోలేదు ప్రకాశానికి. ఆ రాత్రి చాలాసేపటివరకూ ఒక్కడే సముద్రతీరాని కెళ్ళి కూర్చున్నాడు. ఆఖరిసారిగా తనూ పార్వతితో గడిపిన రోజు గుర్తు కొచ్చిందతనికి. "నాక్కావలసిందల్లా ఎక్కడోచోట నువ్వు క్షేమంగా ఉండడమే." ఆమె ఆనాడు అన్నమాటలు ప్రతిధ్వనించినట్లయినయ్. "ఒకవేళ నేను క్షేమంగా లేకపోతే" లేచి నుంచున్నాడు ప్రకాశం. ఏదో ఆలోచన అతనిని వేడెక్కించింది. చకచక నడిచేడు అక్కడినుంచి. ఆ రాత్రి చాలా ప్రొద్దుపోయేవరకూ కూర్చుని పార్వతికి ఓ ఉత్తరం రాశాడు. "పార్వతిగారికి, నేను ప్రకాశం స్నేహితుడిని. అతని ఆఖరి కోరికపై మీకీ ఉత్తరం రాస్తున్నాను. ప్రకాశం వారంరోజుల క్రితం అకస్వామత్తుగా మరణించాడు. మరణించేటప్పుడు మీపేరే పలువరించాడు. ఈ సంగతి మీకు తెలియజేయాలని ఈ ఉత్తరం రాస్తున్నాను. రమణ .." వెంటనే ఆ ఉత్తరం పోస్ట్ చేసి వచ్చి పడుకొన్నాడతను. వారం రోజులవరకూ ఆమె నుంచి ఏమయినా జవాబు వస్తుందేమోనని రమణ రూములోనే గడిపాడు ప్రకాశం. కాని ఏమీ జవాబు రాలేదు. దాంతో అతనికి రమణ చెప్పిన మాటలమీద నమ్మకం పెరిగిపోయింది. పార్వతి దంతా నటన అని నిర్ణయించుకొన్నాడు. ఆ రోజునుంచీ పార్వతి గురించి ఆలోచించటమే మానుకొన్నాడు. ఆరునెలలు గడిచినాయి. ప్రకాశానికి ఉద్యోగం వచ్చింది రాజమండ్రిలో. వెంటనే అక్కడ జాయనయ్యాడతను. ఆ ఆఫీస్ లోనే పనిచేస్తున్న పార్వతి భర్తను చూసి అతనికి ఆశ్చర్యం కలిగింది. అతనా ఆఫీస్ లోనే చేస్తున్నాడని తనకు అంతకుముందు తెలీదు. అతన్ని చూడగానే పార్వతి గురించి తెలుసుకోవాలనే జిజ్ఞాస ఎక్కువయిపోయిందతనికి. క్రమేపీ అతనితో స్నేహం పెంచుకోసాగాడు. ఓ రోజు కాఫీ త్రాగుతుండగా అడిగాడతన్ని. "మీ యిల్లు ఎక్కడ?" "ఇల్లు కాదండీ రూమ్ లో ఉంటున్నాను" "అదేమిటి? ఫ్యామిలీ" "ఊహు! ఎవ్వరూ లేరు సార్! నేను ఏకాకిని ప్రస్తుతం! నా భార్య చనిపోయింది!" "ఆ" నివ్వెరపోయాడు ప్రకాశం. "ఎప్పుడు?" "ఏడు నెలలవుతోంది సరిగ్గా ఇవ్వాళ్టికి-" ప్రకాశం ముఖం వివర్ణమైపోయింది. తను మరణించినట్లు దొంగ ఉత్తరం ఆమెకి వ్రాసి ఏడునెలల మీద కొద్ది రోజులవుతుంది. ఓవేళ పార్వతి తన ఉత్తరం చూసి- "ఆమె కేమయినా జబ్బా!" నీరసంగా అడిగాడు ప్రకాశం. "కాదు, ఆత్మహత్య చేసుకుంది." "భగవాన్" అక్కడనుంచి లేచి బయటకి నడిచాడు ప్రకాశం. అతని కళ్ళవెంబడి ధారావాహికంగా నీళ్ళు కారిపోతున్నాయి. వెళ్ళిపోతున్న ప్రకాశం వంక ఆశ్చర్యంగా చూస్తూండిపోయాడు పార్వతి భర్త.                                * * * * *

 bus vachindi. iddaruu bus ekkeru. "mallee eppuduu kalusukovadam?" nemmadigaa annaadatanu. "emo! bahusa ika kudarademo! mana gurinchi maa vaallaki baga anumaanamgaa undi. ivaala ikkadiki ravadanike boledu abaddhaalu cheppavalasivachindi..." "ponee! eppudemavasaram vachina naaku kaardu vrasipadey." bus vegamgaa potondi. "french peta" arichaadu conducter. "veltaanu" antuu bus digipoyindame. bus mallee kadilindi. baruvugaa nadustonna aamevanke kanuchaatayentavarakuu chustundipoyadu prakaasam. ee sanghatana jarigina nelarrojullopale paarvatiki, aametandri nischayinchina varuditho vivaham jarigipoyindi. prakaasam aa vaaram rojuluu intlonchi bayataku raledu. pellirojuna maatram manasu pattaleka velli, panditlo dooramgaa nunchoni, pellikuturi alankaranalo aameni chushadu. aamenalaa chustonte gundelu pindestunnatlu baadha kaligindataniki. kallavembadi neellu tiriginaayi. marokka kshanam kuudaa akkada nunchokunda venakku tirigi pedda pedda angalatho illu cherukonnadu. taruvaata oo vaaram rojulavarakuu pichadila tanalo tanu edho gonukkuntu intlone undipoyaadu. ee roju paarvati bhartatho vellipotondani telisi bus stand ku vellaadu. bus maro paavugantaku bayalderutundanagaa bhartatho riksha digindame. atannantukone nadustondi. chaalaamandi bandhuvulu vaarini saaganampataaniki bus stand ki vacheru. bus ekki kuurchunnaariddaruu. bharta prakkane kuurchuni navvutuu, tullutuu, athanithonuu migata bandhuvulathoonuu matladutondi paarvati. prakaasaaniki manasanta adola ayipoyindi.  tanupade baadhalo vandovantayina aameki unte antalaa navvutuu tullutuu undaledu. athani gundello mantalu ragulukonnatlayindi. vallantaa aame meeda, kopamtoonuu, kasitoonuu dahinchukupotondi. chivaluna venakku tirigi akkada nunchi vellipoyaadu. samvatsaram gadichipoyindi. pareeksha tappadu prakaasam. athani snehitudu ramana atanini hecharinchedu. "nuvvotti telivitakkuva vadivira! aa pillani guddiga preminchav! aa pilla ninnasalu preminchane ledu. e maatram premunna verokatanni asalu pellaadadu. ippudu tanu ninnu marchipoyi haayigaa sukhamgaa kapuram chesukontondi. nuvvo vedhavalaa aa pillane talchukuntu jeevitamantaa paduchesukontunnav. ippatikayina grahinchi nee bagogulu nuvvu chusuko." ramana maatalaku prakaasam badhapaddadu. paarvati gurinchi alaa mosakattegaa telchi matladatam ataniki nachaledu. "paarvati sangati neeku telidura ramana, kevalam bratakatam kosam athanitho gaduputondi. aame manassulo eppuduu nene untaanu. memu gadipina andamayina rojulu aame kallallo untaayi" "adhe nee picchi! nuvvu lakshacheppu! paarvati ninnu preminchaledu. garanty!" prakaasam manasanta athani maatalatho vikalamayipoyindi. paarvati alantida? nijamgaa tananu preminchaleda? tanatho cheppina maataluu, chesina vaagdaanaaluu annee abaddhaalenaa? nijamgaa tanani preminchinatlayithe intavarakuu tanaku okka uttaram kuudaa enduku vraayaledu. okavela ramana anna maatalu nijamenemo! emi paalupoledu prakaasaaniki. aa raatri chaalaasepativarakuu okkade samudratiiraani kelli kuurchunnaadu. aakharisaarigaa tanuu paarvatitoe gadipina roju gurtu kochindataniki. "nakkavalasindalla ekkadochota nuvvu kshemangaa undadame." aame aanaadu annamaatalu pratidhvaninchinatlayi. "okavela nenu kshemangaa lekapothe" lechi nunchunnaadu prakaasam. edho aalochana atanini vedekkinchindi. chakachaka nadichedu akkadinunchi. aa raatri chala proddupoyevaraku kuurchuni paarvatiki oo uttaram raasaadu. "paarvatigaariki, nenu prakaasam snehitudini. athani akhari korikapai meeki uttaram raastunnaanu. prakaasam vaaramrojula kritam akaswaamattugaa maraninchaadu. maraninchetappudu meepere paluvarinchaadu. ee sangati meeku teliyajeyaalani ee uttaram raastunnaanu. ramana .." ventane aa uttaram post chesi vachi padukonnaadatanu. vaaram rojulavarakuu aame nunchi emayina jawabu vastundemonani ramana roomulone gadipadu prakaasam. kaani emi jawabu raledu. daamto ataniki ramana cheppina maatalameeda nammakam perigipoyindi. paarvati dantaa natana ani nirnayinchukonnaadu. aa rojununchi paarvati gurinchi alochinchatame maanukonnaadu. aarunelalu gadichinaayi. prakaasaaniki udyogam vachindi rajamandrilo. ventane akkada jaayanayyaadatanu. aa offies lone panichestunna paarvati bhartanu chusi ataniki aascharyam kaligindi. atanaa offies lone chestunnadani tanaku antakumundu teleedu. atanni chudagaane paarvati gurinchi telusukovalane jignaasa ekkuvayipoyindataniki. cramepy athanitho sneham penchukosaagaadu. oo roju coffy traagutundagaa adigaadatanni. "mee yillu ekkada?" "illu kaadandii room loo untunnaanu" "ademiti? famili" "oohu! evvaruu leru sar! nenu ekaakini prastutam! naa bharya chanipoyindi!" "aa" nivverapoyaadu prakaasam. "eppudu?" "edu nelalavutondi sarigga ivvaaltiki-" prakaasam mukham vivarnamaipoyindi. tanu maraninchinatlu donga uttaram aameki vraasi edunelala meeda koddi rojulavutundi. ovela paarvati tana uttaram chusi- "aame kemayina jabba!" neerasamgaa adigaadu prakaasam. "kaadu, aatmahatya chesukundi." "bhagawan" akkadanunchi lechi bayataki nadichaadu prakaasam. athani kallavembadi dharavahikamga neellu kaaripotunnaayi. vellipotunna prakaasam vanka aascharyamgaa chustundipoyadu paarvati bharta.                                * * * * *