 "హైకోర్టుజడ్జి రామనాధంగారి అబ్బాయి. పాపం, అమ్మలేదుగా? సవతి అమ్మ! ఎప్పుడూ తిడుతుంది. వాళ్ళ నాన్నకు అబద్ధాలు చెప్పి కొట్టిస్తుంది. రాజాకు వాళ్ళ చిన్నమ్మ మీదా, నాన్న మీదా బలే కోపం. అందుకే వాళ్ళు చెప్పింది చస్తే చెయ్యడు. బడి ఎగగొట్టి చదువుకోకుండా వాళ్ళను ఏడిపిస్తానంటాడు..." రజని చెప్పుకుపోతోంది.  చంద్రం నిట్టూర్పు విడిచాడు. రాజాను, రాజాలాంటి కుర్రవాళ్ళనూ అన్నీ ఉండీ ఆదరణలేక చెడిపోతున్నవాళ్ళను గురించి ఆలోచిస్తూ కూర్చున్నాడు.                                      23 కారు పోర్టికోలోకి వచ్చిన శబ్దం విని కాంతమ్మ విసవిసలాడుతూ వరండాలోకి వచ్చి నిలుచుంది. "అర్ధరాత్రిదాకా దాన్ని వెంటవేసుకుని ఏ రాజ్యాలు ఏలుతున్నారు?" గర్జించింది కాంతమ్మ. కారు దిగి డోర్ వెయ్యబోతున్న కృష్ణారావు చెయ్యి అలాగే ఆగిపోయి; తెల్లమొహం వేసి కాంతమ్మ మొహంలోకి చూస్తూ ఉండిపోయాడు. "ఏమిటలా చూస్తావు? ఏదీ, అది ఇంకా కారు దిగదేం!" కటువుగా వుంది కాంతమ్మ స్వరం. కృష్ణారావు అయోమయంగా చూశాడు కాంతమ్మ మొహంలోకి. ఆమె చూపుల్ని తట్టుకోలేక అటూ ఇటూ చూస్తూ మొహం ఇబ్బందిగా పెట్టాడు. 'ఇంతలోనే ఆ జూలీని తన కారులో యెక్కించుకొని వెళ్లినట్లు దీనికి యెవరు చెప్పారురా భగవంతుడా?' అనుకుంటూ కృష్ణారావు రాబోయే గాలి దుమారాన్ని ఊహించుకుంటూ గుటకలు మింగసాగాడు.  కాంతమ్మ విసురుగా కారు దగ్గిరకువచ్చి కారులోకి చూసి తెల్లమొహం వేసింది. కృష్ణారావుకు నవ్వు వచ్చింది. తన భార్య నిజంగానే పిచ్చిది. లేకపోతే దాన్ని కారులో యెక్కించుకొని తను ఇంటికి వస్తాడని ఎలా ఊహించుకుంటుంది?  "ఏదీ అది?" "ఎవరు?" ఊపిరి బిగబట్టే ప్రయత్నంచేశాడు. "ఎవరేమిటి? రజని ఎక్కడ?" "రజనా?" కృష్ణారావు తేలిగ్గా నిట్టూర్చాడు. మళ్ళీ అంతలోనే ఆ ప్రశ్నను అర్థం చేసుకొని తెల్లబోయాడు. "రజని ఏదని నన్నడుగుతావేం? ఇంట్లో లేదూ?" విస్మయంగా ప్రశ్నించాడు. "మీకు తెలియకుండా ఇంత పొద్దుపోయిందాకా అది ఎక్కడ తిరుగుతుంది?" నిలదీసి అడిగింది కాంతమ్మ. "అదే నిన్ను అడుగుతున్నాను. తల్లివి ఇంట్లో వుండి, ఈడొచ్చిన పిల్ల ఎక్కడెక్కడ, తిరుగుతుందో కూడా తెలుసుకోవటం లేదన్నమాట?" భార్యను దబాయించటానికి కారణం దొరికిందే చాలన్నట్లు కచ్చితంగా ప్రశ్నించాడు. "బలేవారే! నాకేం తెలుసు? ఇంట్లో లేకపోతే మీతోనే వచ్చిందనుకున్నాను." కూతురు ఏమయిపోయిందోననే దిగులుతో నీరసంగా అన్నది కాంతమ్మ. గేటులో రిక్షా వచ్చి ఆగింది. కాంతమ్మ, కృష్ణారావూ ఆదుర్దాగా చూశారు. రిక్షాలోనుంచి ముందు చంద్రం దిగాడు. ఆ వెనకనే రజని దిగింది. ఆ దృశ్యం చూసిన కాంతమ్మకు మతి పోయినట్లే అయింది. కృష్ణారావుకు కోపంతో వళ్ళు తెలియలేదు. కాంతమ్మ గాలి దుమారంలా గేటు దగ్గిరకు దూసుకు వచ్చింది.  "ఏమయ్యా! నువ్వు అడ్డమైనవాళ్ళతో తిరిగేది కాకుండా ఈడొచ్చిన పిల్లను చెడగొడుతున్నావా?" కాంతమ్మకు కోపంలో మాటలు పెకలలేదు.  "ఏరా! మమ్మల్ని ఇలాగయినా బతకనివ్వదలచుకోలేదా? అర్ధరాత్రిదాకా పసిదాన్ని ఆ అలగా కొంపల్లో తిప్పుతావా?" కోపంతో అరిచాడు కృష్ణారావు. ఇలా పరిణమిస్తుందని ఊహించని చంద్రం కొయ్యబారి నిల్చుండిపోయాడు. "ఏరా, మాట్లాడవ్? అసలు దాన్ని ఎక్కడకు తీసుకెళ్ళావ్?" కోపంతో కృష్ణారావు స్వరం వణికింది. "చివరకు మామీద ఇలా పగ సాధిస్తున్నావా నాయనా? నా బిడ్డను పాడు చెయ్యటానికి కూడా పాల్పడ్డావా? పాపిష్టివాడా?"  "వదినా!" చంద్రం అంతకంటే ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు. "నీచుడా! నీ అక్కసు ఇలా తీర్చుకుంటున్నావా? నీ అన్నబిడ్డ నీ బిడ్డ కాదటరా? దాన్ని బజార్లపాలు చెయ్యాలని చూస్తున్నావా?" "అన్నయ్యా!" బాధగా గట్టిగా అన్నాడు చంద్రం. "ఎవడ్రా నీకు అన్నయ్య! ఇంత నీచానికి పాల్పడ్డ నీకు నన్ను అన్నయ్యా అని పిలిచే అధికారంకూడా లేదు." "నేనేం నీచపు పనులు చెయ్యలేదు. నిజం తెలుసుకోకుండా...." నిజం చెప్పబోయి మళ్ళీ రజని మొహంలోకిచూసి ఆగిపోయాడు చంద్రం. రజని బిక్కమొహంవేసి చంద్రం కళ్ళలోకి ఆదుర్దాగా చూసింది. రజనికి ఇచ్చినమాట జ్ఞాపకం వచ్చి ఆగిపోయాడు. "ఏమిటిరా నిజం? రజనిని బయటకు తీసుకెళ్ళటం నిజంకాదా?" "రజని క్షేమంకంటే నాకు కావాల్సింది ఏమీలేదు. నీకు కారుల్లో షికారుతోనూ, వదినకు నీతో పోట్లాడటంతోనూ సరిపోతుంది. దాని మంచి చెడ్డలు మీ ప్రవర్తనమీద ఆధారపడి ఉన్నాయని మర్చిపోవద్దు. ఇవ్వాళ సాయంత్రం నిన్ను కారులో...." కృష్ణారావు మొహంలో రక్తం చుక్కలేదు. వెలవెలబోయి కాంతమ్మవైపూ, చంద్రంవైపు చూశాడు. కాంతమ్మకు అర్థంకాక ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ నిలబడిపోయింది. "నువ్వు నీ ప్రవర్తన మార్చుకోకపోతే రజని క్షేమం కోసం నేను ఏమయినా చేస్తాను. రజని సరిగా స్కూలుకు వెళుతుందో లేదో కనుక్కుంటూ ఉండండి." గిర్రున తిరిగి వెళ్ళిపోయాడు చంద్రం. కృష్ణారావు భార్య మొహంలోకి చూడకుండా లోపలకు వెళ్ళాడు. కాంతమ్మకు చంద్రం మాటల్లో ఏదో చాలా లోతు అర్థం ఉన్నట్లనిపించింది. కృష్ణారావును అడిగినా లాభం లేదని తెలుసు. చిన్నగా రజనిని బుజ్జగించి అన్ని విషయాలూ తెలుసుకుంది. కోపంగా కృష్ణారావు దగ్గిరకు వచ్చి నిల్చుంది. "ఆ జూలీ ఎవరు?" కృష్ణారావు ఉలిక్కిపడ్డాడు. కాంతమ్మ ముఖంలో ఏడుపూ, కోపం ముప్పిరికొంటున్నాయి. "క్షమించు కాంతం! నీకు నేను ఏ అన్యాయం చెయ్యలేదు. ఈ మధ్య మరీ నువ్వు గొడవ పెడుతుంటే ఎక్కువ సమయం బయట గడిపేవాణ్ణి. మనసు బాగుండక ఆ జూలీతో కాలక్షేపంకోసం కాస్త చనువు పెంచుకున్నమాట నిజమే!" అన్నాడు కృష్ణారావు. కాంతమ్మ దగ్గిర అబద్ధం ఆడి లాభంలేదని తెలుసు. "నాకు ఇంత అన్యాయం చేస్తారని కలలోకూడా అనుకోలేదు." కాంతమ్మ కళ్ళు తుడుచుకోసాగింది. "క్షమించు కాంతం! ఇంకెప్పుడూ అలా ప్రవర్తించను." "మీరు ప్రవర్తించినా చంద్రం ఊరుకుంటాడా ఏం? మీ అంతు కనుక్కోడూ?" కాంతమ్మ స్వరంలో చంద్రం యెడల అభిమానం స్పష్టంగా గోచరించింది. కృష్ణారావు విస్మయంగా నోరు తెరుచుకొని కాంతమ్మ మొహంలోకి చూశాడు. "ఏమిటలా చూస్తారూ? రజని అంతా చెప్పింది. పాపం, చంద్రం తప్పేమీలేదు. మన రజని బడి ఎగ్గొట్టి ఆ రాజాగాడితో షికార్లు తిరుగుతుందట. అదిచూసి చంద్రం రాజాను కొట్టి, రజనిని ఇంటికి తీసుకొచ్చాడట!" కృష్ణారావు కాంతమ్మ మొహంలో అయోమయంగా చూశాడు. "ఇవాళ చంద్రం దేవుడిలా అడ్డుపడకపోతే మన రజని ఏమయివుండేదో? మనం ఎన్ని వినాల్సి వచ్చేదో?" అంది కాంతమ్మ. రజని జరిగిందంతా మళ్ళీ తండ్రికి వల్లించి చెప్పింది. కృష్ణారావు మౌనంగా అంతా విన్నాడు. రజని గౌరి గురించి చంద్రం చెప్పిన విషయాలను కూడా వల్లించింది.  చంద్రాన్ని అర్థం చేసుకోకుండా ఇంటికి వచ్చినప్పుడల్లా అవమానించి నిందించటాన్ని తలచుకొని కాంతమ్మా, కృష్ణారావులు బాధపడ్డారు. "అయితే, రంగన్న చెప్పిన విషయంకూడా నిజమే అయివుండాలి" అన్నాడు కృష్ణారావు తనలో తను మాట్లాడుకుంటున్నట్లు. "ఏ విషయం?" కాంతమ్మ ఆదుర్దాగా ప్రశ్నించింది. "అప్పుడు పోయిన వెయ్యిరూపాయలూ ఆ నాగేంద్రంగాడే కాజేశాడట!" "వాడి జిమ్మడ! ఎంతపని చేశాడు? బిడ్డను అనుమానించి, ఎంత అవమానపరిచామో?" అంది కాంతమ్మ బాధగా. కాంతమ్మ మనస్సు ఎంత కఠినమైనదో అంత మెత్తనైనది అనుకున్నాడు కృష్ణారావు. "మీరు నేను చెప్పినట్లు ఒకటి చేస్తారా?" కాంతమ్మ భర్తను మెత్తగా అడిగింది. 'ఏమిటి?' అన్నట్లు చూశాడు కృష్ణారావు. "జూలీని... నాగేంద్రంగాడినీ మన కంపెనీలోనుంచి తీసెయ్యాలి."
 "hycortusdagi ramanadhamgari abbai. paapam, ammaledugaa? savati amma! eppuduu tidutundi. vaalla naannaku abaddhaalu cheppi kottistundi. rajaku vaalla chinnamma meeda, naanna meeda bale kopam. anduke vaallu cheppindi chaste cheyyadu. badi egagotti chaduvukokunda vaallanu edipistanantadu..." rajani cheppukupotondi.  chandram nittoorpu vidichaadu. rajanu, rajalanti kurravaallanuu annee undi aadaranaleka chedipotunnavallanu gurinchi aalochistuu kuurchunnaadu.                                      23 kaaru portikoloki vachina sabdam vini kantamma visavisalaadutuu varandaaloki vachi niluchundi. "ardharaatridaakaa daanni ventavesukuni e raajyaalu elutunnaru?" garjinchindi kantamma. kaaru digi dor veyyabotunna krishnarao cheyyi alaage aagipoyi; tellamoham vesi kantamma mohamloki chustuu undipoyaadu. "emitala chustavu? edhee, adhi inka kaaru digadem!" katuvugaa vundi kantamma swaram. krishnarao ayomayamgaa chushadu kantamma mohamloki. aame chuupulni tattukoleka atuu itoo chustuu moham ibbandigaa pettaadu. 'intalone aa juuleeni tana kaarulo yekkinchukoni vellinatlu deeniki yevaru chepparura bhagavantuda?' anukuntu krishnarao raboye gaali dumaranni oohinchukuntu gutakalu mingasagadu.  kantamma visurugaa kaaru daggirakuvacchi kaaruloki chusi tellamoham vesindi. krishnaaraavuku navvu vachindi. tana bharya nijamgaane picchidi. lekapothe daanni kaarulo yekkinchukoni tanu intiki vastaadani ela oohinchukuntundi?  "edhee adhi?" "evaru?" oopiri bigabatte prayatnanchesaadu. "evaremiti? rajani ekkada?" "rajana?" krishnarao teliggaa nittoorchaadu. mallee antalone aa prasnanu artham chesukoni tellaboyaadu. "rajani edani nannadugutavem? intlo ledhoo?" vismayamgaa prasninchaadu. "meeku teliyakunda inta poddupoyindaka adhi ekkada tirugutundi?" niladeesi adigindi kantamma. "adhe ninnu adugutunnanu. tallivi intlo vundi, eedochina pilla ekkadekkada, tirugutundo kuudaa telusukovatam ledannamata?" bhaaryanu dabaayinchataaniki kaaranam dorikinde chaalannatlu kachitamgaa prasninchaadu. "balevare! naakem telusu? intlo lekapothe meethone vachindanukunnaanu." koothuru emayipoyindonane digulutho neerasamgaa annadi kantamma. getulo riksha vachi aagindi. kantamma, krishnaaraavuu aadurdaagaa chusaru. rikshaaloonunchi mundu chandram digaadu. aa venakane rajani digindi. aa drushyam chusina kaantammaku mathi poinatle ayindi. krishnaaraavuku kopamtho vallu teliyaledu. kantamma gaali dumaramla getu daggiraku doosuku vachindi.  "emayya! nuvvu addamainavallato tirigedi kakunda eedochina pillanu chedagodutunnava?" kaantammaku kopamlo maatalu pekalaledu.  "era! mammalni ilagayina batakanivvadalachukoleda? ardharaatridaakaa pasidaanni aa alagaa kompallo tipputava?" kopamtho arichaadu krishnarao. ilaa parinamistundani oohinchani chandram koyyabari nilchundipoyaadu. "era, matladav? asalu daanni ekkadaku teesukellav?" kopamtho krishnarao swaram vanikindi. "chivaraku maameeda ilaa paga saadhistunnava nayana? naa biddanu paadu cheyyataaniki kuudaa palpaddava? papishtivada?"  "vadina!" chandram antakante emi matladalekapoyadu. "neechuda! nee akkasu ilaa teerchukuntunnava? nee annabidda nee bidda kadatara? daanni bajaarlapaalu cheyyaalani chustunnava?" "annayya!" badhaga gattigaa annadu chandram. "evadra neeku annayya! inta neechaaniki palpadda neeku nannu annayya ani piliche adhikarankuda ledu." "nenem neechapu panulu cheyyaledu. nijam telusukokunda...." nijam cheppaboi mallee rajani mohamlokichusi aagipoyaadu chandram. rajani bikkamohamvesi chandram kallaloki aadurdaagaa chusindi. rajaniki ichinamata ghnaapakam vachi aagipoyaadu. "emitira nijam? rajanini bayataku teesukellatam nijankada?" "rajani kshemankante naaku kaavaalsindi emeeledu. neeku kaarullo shikaarutoonuu, vadinaku neetho potlaadatamtoonuu saripotundi. daani manchi cheddalu mee pravartanameeda aadhaarapadi unnaayani marchipovaddu. ivvaala saayantram ninnu kaarulo...." krishnarao mohamlo raktam chukkaledu. velavelaboi kaantammavaipuu, chandramvaipu chushadu. kaantammaku ardhamkaaka aascharyamgaa chustuu nilabadipoyindi. "nuvvu nee pravartana marchukokapothe rajani kshemam kosam nenu emayina chestaanu. rajani sarigaa skooluku velutundo ledho kanukkuntu undandi." girruna tirigi vellipoyaadu chandram. krishnarao bharya mohamloki chudakunda lopalaku vellaadu. kaantammaku chandram maatallo edho chala lothu artham unnatlanipinchindi. krishnaaraavunu adigina laabham ledani telusu. chinnagaa rajanini bujjaginchi anni vishayaaluu telusukundi. kopanga krishnarao daggiraku vachi nilchundi. "aa juli evaru?" krishnarao ulikkipaddadu. kantamma mukhamlo edupu, kopam muppirikontunnaayi. "kshaminchu kaantam! neeku nenu e anyayam cheyyaledu. ee madhya mari nuvvu godava pedutunte ekkuva samayam bayata gadipevanni. manasu bagundaka aa juuliitoe kalakshepankosam kaasta chanuvu penchukunnamaata nijame!" annadu krishnarao. kantamma daggira abaddham aadi labhamledani telusu. "naaku inta anyayam chestaarani kalalokuda anukoledu." kantamma kallu tuduchukosagindi. "kshaminchu kaantam! inkeppuduu alaa pravartinchanu." "meeru pravartinchinaa chandram oorukuntaadaa yem? mee antu kanukkodu?" kantamma swaramlo chandram yedala abhimanam spashtamgaa gocharinchindi. krishnarao vismayamgaa noru teruchukoni kantamma mohamloki chushadu. "emitala chustaaruu? rajani antaa cheppindi. paapam, chandram tappemeeledu. mana rajani badi eggotti aa rajagadito shikarlu tirugutundata. adichusi chandram rajanu kotti, rajanini intiki teesukochadata!" krishnarao kantamma mohamlo ayomayamgaa chushadu. "ivaala chandram devudila addupadakapothe mana rajani emayivundedo? manam enni vinalsi vachedo?" andi kantamma. rajani jarigindantaa mallee tandriki vallinchi cheppindi. krishnarao mounamgaa antaa vinnadu. rajani gauri gurinchi chandram cheppina vishayaalanu kuudaa vallinchindi.  chandraanni artham chesukokunda intiki vachinappudalla avamaaninchi nindinchataanni talachukoni kantamma, krishnaaraavulu badhapaddaru. "ayithe, ranganna cheppina vishayankuda nijame ayivundaali" annadu krishnarao tanalo tanu matladukuntunnatla. "e vishayam?" kantamma aadurdaagaa prasninchindi. "appudu poyina veyyiruupaayaluu aa nagendrangade kajesadata!" "vaadi jimmada! entapani cheshaadu? biddanu anumaaninchi, entha avamaanaparichaamo?" andi kantamma badhaga. kantamma manassu entha kathinamainado anta mettanainadi anukunnadu krishnarao. "meeru nenu cheppinatlu okati chestara?" kantamma bhartanu mettagaa adigindi. 'emiti?' annatlu chushadu krishnarao. "juuleeni... nagendrangadini mana kampeneeloonunchi teeseyyaali."