 వ్యాకర్ణ అబ్బులు వీళ్ళిలా యిక్కడ వాదించుకుంటే అక్కడ జయచిత్ర బిందురేఖ గుసగుస లాడుకుంటున్నారు యిదే విషయంలో.

 " ఇంట్లో యిటు మా బామ్మాలేదు. అటు మి భక్తబృదంము లేరు కదా అని బోలెడు సరదాపడిపోయి వాళ్ళ గదిలో దూరితే మనతో ఊసులాడటం లేకపోగా అసలు మనం అంటే లెక్కలేనట్లు మనం ఆ గదిలోనే లేమన్నట్లు చింతకాయ కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నారు. వనిత తనకు తానై వలచి దగ్గరకు చేరితే పురుషుడు ఎడంకాలితో తంతాడని ఊరకే అన్నారా. హ్హూ..." అంది ముక్కు ఎగబీలుస్తూ జయచిత్ర.

 " ఊరుకో " అంది బిందురేఖ.

 " ఇంత అవమానం జరిగితే ఎలా ఊరుకోను!" అంది జయచిత్ర.

 " నీకు అసలు విషయం అర్ధంగాక తల్లడిల్లి పోతున్నావే తల్లీ!" అంది బిందురేఖ పకపక నవ్వేస్తూ.

 " విషయం చెప్పి నవ్వు" జయచిత్ర సీరియస్ గా అంది.

 " నెలా యిరవై రోజులదాకా పెళ్ళి ముహుర్తాలు లేవని తెలిసి మనలాగానే మన వాళ్ళు కూడా తల్లడిల్లి పోయారు. పైగా మనం కలుసుకుని మాట్లాడుకోటానికి విలు లేకుండా పెద్ద తలకాయలు అడ్డుగోడగా నిలిచాయి. మనం పేడే బాథే వాళ్ళు పడుతున్నారు...

 " పెద్ద తలకాయల కెందుకు బాధ?" జయచిత్ర గయ్యిమంది.

 " వాళ్ళకి కాదు బాధ మన కాబోయే భర్తలకు. ఆ బాధ భరించలేక కొద్దిగ మతి చలంచి పిచ్చివాగుడులోకిదిగాడు. అదీ జరిగింది" బిందురేఖ వివరించింది.

 " మనకి బాధగానే వుంది కదా!" జయచిత్ర అనుమానం బయట పెట్టింది.

 " మనం వేరు వాళ్ళు వేరు మనమే వాళ్ళు వాళ్ళే ఎన్ని జన్మలెత్తినా మనం వాళ్ళు కాలేము వాళ్ళు మనలా కాలేరు. మనమూ వాళ్ళూ...

 " ముందు ఆ అరిపోనయిన రికార్డ్ ఆపు. తెలుగు సినిమాలు తక్కువగా చూడవే తల్లీ అంటే వినవు. ముఖ్యంగా ఇలాంటి మెలికల బాష వాడే దర్శకుడి సినిమాలు అసలు చూడవద్దే తల్లీ అంటే నా మాట పెడచెవిన బెట్టి అ గడసరి తీసిన సినిమాలకే ముందు వెళాతావాయె. నేను ఎంత వాపోయి ఏమి లాభం మెలికభాష మానేసి విషయానికి రా" అంది జయచిత్ర.

 " ఆడవాళ్ళు సహనశీలులు. మిన్ను విరిగి మిదపడ్డా చలించరు. భర్త బెల్టు తీసుకుని వుతికితే పప్పులుసు తిన్నంత తేలికగా తీసుకుంటుంది. అవమానాలు అపనిందలు తలవొగ్గి మౌనంగ స్వీకరిస్తుంది. పురిటి నొప్పులప్పుడు అమ్మో అంటూ ఆకాశం విరిగిపడేలా అబ్బా అంటూ భూమి బీట్లుపారేలా పెడబొబ్బులు పెట్టే స్త్రీమూర్తి ఏడాది తిరక్కుండానే ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుకుంటూ మరో బిడ్డకు జన్మ నివ్వటానికి రెడీ అవుతుంది. సహనము నేర్పు ఓర్పు భరించుట తగ్గి వుండుట యిలా చాలా వాటిల్లో స్త్రీ మునగానాం తేలానాంగ అలవాటు పడివుంటుంది. అలాంటి పరమ పవిత్రమైన స్త్రీ జన్మ ఎత్తిన వాళ్ళం మనం. మగవల్లకున్న వీక్ మైండ్ మనకి వుండదు కనుక...

 "అబ్బ. నా మట్టి బుర్రకి యిప్పుడు అర్ధమైంది. వివాహం ఆలస్యం అయి విరహబాధ భరించలేక మతి పోగొట్టుకున్నారంటావ్ అంతేనా!" జయచిత్ర తగ్గిపోతూ అంది.

 " అంతేనా అని చిన్నగా అంటావా! సరీగా అంతే" గట్టిగా చెప్పేసింది బిందురేఖ.

 " అనవసరంగా వల్లమిద కోపంగించుకుని వచ్చేశాము కదా!"

 " అవుననుకో అప్పుడప్పుడు ఆ మాత్రం ఉప్పు కారం తగిలించకపోతే మగవాళ్ళుమన చెప్పుతల్లోంచి జారిపోతారు పైగా...

 " ఊ... పైగా...!" ఆత్రతగా అడిగింది జయచిత్ర.

 " మనం పట్టుమని గట్టిగా ప్రేమించుకున్నది లేదు...

 " మనం ప్రేమించుకొటం ఏమిటే. వాళ్ళతోపాటు నీక్కూడా మతి పోయిందా!" 
 vyaakarna abbulu veellilaa yikkada vaadinchukunte akkada jayachitra bindurekha gusagusa laadukuntunnaaru yide vishayamlo.

 " intlo yitu maa bammaledu. atu mi bhaktabrudammu leru kada ani boledu saradapadipoyi vaalla gadilo doorithe manatho oosulaadatam lekapoga asalu manam ante lekkalenatlu manam aa gadilone lemannatlu chintakaaya kaburlu cheppukuntunnaru. vanita tanaku taanai valachi daggaraku cherithe purushudu edankaalitho tantaadani oorake annara. hhuu..." andi mukku egabeelustuu jayachitra.

 " ooruko " andi bindurekha.

 " inta avamanam jarigithe ela oorukonu!" andi jayachitra.

 " neeku asalu vishayam ardhamgaaka talladilli potunnave talli!" andi bindurekha pakapaka navvestuu.

 " vishayam cheppi navvu" jayachitra seerius gaa andi.

 " nela yiravai rojuladaka pelli muhurtaalu levani telisi manalaagaane mana vaallu kuudaa talladilli poyaru. paiga manam kalusukuni matladukotaniki vilu lekunda pedda talakaayalu addugodagaa nilichaayi. manam pede bathe vaallu padutunnaru...

 " pedda talakaayala kenduku baadha?" jayachitra gayyimandi.

 " vaallaki kaadu baadha mana kaboye bhartalaku. aa baadha bharinchaleka koddiga mathi chalanchi pichivaagudulokidiga. adhee jarigindi" bindurekha vivarinchindi.

 " manaki badhagane vundi kada!" jayachitra anumanam bayata pettindi.

 " manam vaeru vaallu vaeru maname vaallu vaalle enni janmalettinaa manam vaallu kaalemu vaallu manala kaaleru. manamuu vaalluu...

 " mundu aa ariponayina recard aapu. telugu cinimaalu takkuvagaa chudave talli ante vinavu. mukhyamgaa ilanti melikala basha vade darsakudi cinimaalu asalu chudavadde talli ante naa maata pedachevina betti a gadasari teesina cinemalake mundu velaatavaaye. nenu entha vapoi emi laabham melikabhasha manesi vishayaaniki raa" andi jayachitra.

 " aadavaallu sahanasheelulu. minnu virigi midapadda chalincharu. bharta beltu teesukuni vutikite pappulusu tinnanta telikagaa teesukuntundi. avamaanaalu apanindalu talavoggi mounanga sweekaristundi. puriti noppulappudu ammo antuu aakaasam virigipadela abba antuu bhoomi beetluparela pedabobbulu pette strimurthy edaadi tirakkundaane musi musi navvulu navvukuntu maro biddaku janma nivvataaniki redy avutundi. sahanamu nerpu orpu bharinchuta taggi vunduta yila chala vaatillo stree munaganam telaanaamga alavaatu padivuntundi. alanti parama pavitramaina stree janma ettina vaallam manam. magavallakunna weak mind manaki vundadu kanuka...

 "abba. naa matti burraki yippudu ardhamaindi. vivaham aalasyam ayi virahabaadha bharinchaleka mathi pogottukunnarantava antena!" jayachitra taggipotu andi.

 " antena ani chinnagaa antava! sareegaa anthe" gattigaa cheppesindi bindurekha.

 " anavasaramgaa vallamida kopanginchukuni vachesamu kada!"

 " avunanuko appudappudu aa maatram uppu kaaram tagilinchakapothe magavallumana chepputallonchi jaaripotaaru paiga...

 " oo... paiga...!" aatratagaa adigindi jayachitra.

 " manam pattumani gattigaa preminchukunnadi ledu...

 " manam preminchukotam emite. vaallathopaatu neekkuda mathi poinda!" 