
 తన కోసమే ఆమె భర్తను చంపిందని అతనికి తెలుసు. ఈ పరిస్థితికి పరోక్షంగా కారకుడు తనే!

 అదే అతని గుండెను మండిస్తోంది. 

 ఆమె నవ్వడానికి చిన్న ప్రయత్నం చేసింది. 

 "ఏమిటాలోచిస్తున్నావు. నేను ఓ మాట చెప్పనా! తేలు కంటబడితే కుడుతుందని చెప్పుతో కొట్టి చంపుతారు. పాము కనబడితే కాటు వేస్తుందన్న భయంతో కర్రలతో కొట్టి చంపి దాన్ని కాల్చి పారేస్తారు. ఏ విషపు పురుగయినా సరే మనిషి కంటపడితే చంపడం మనిషి నైజం. అలాంటి మనిషే విషపురుగయిననాడు, ఈ దేశానికే చీడ పట్టిందే దేశద్రోహి ఐతే, మనుషుల ప్రాణాలను తృణప్రాయంగా తీసేసే శివరావుని, అలాంటి కీటకాలను ఏ మనిషీ క్షమించి విడిచిపెట్టకూడదనే అభిప్రాయంతోనే నేను అలాంటి నిర్ణయానికి వచ్చాను. 

 నిజానికి ముందు నాకు అతన్ని చంపే ఆలోచన లేదు. కానీ తప్పని సరి పరిస్థితిలో తరువాత ఆ నిర్ణయానికి వచ్చాను. అది తప్పే అయినా, ఒప్పే అయినా నేనిప్పుడు నిమిత్తమాత్రురాల్ని.నేను చిరునవ్వుతో ఉరి కంబం ఎక్కటానికి సిద్దం గా వున్నాను"

 ఆమె చెంపల్ని చేత్తో సవరదీశాడు. 

 "నీదెంత గొప్ప మనసు ఊర్మిళా! నువ్వు నా మరదలువయినందుకు గర్వపడుతున్నాను. కానీ నువ్వు నా కోసం నీ నిండు నూరేళ్ల జీవితాన్ని బలిపెట్టావు. అది నేను భరించలేను. ఊర్మిళా భరించలేను" అతను ఆమె మొహాన్ని తలుపు చువ్వల మధ్యగా దగ్గరగా తీశాడు. ఆమె కన్నీరు అతని షర్టుని తడుపుతోంది. 

 ఆమె అతని కేసి గర్వంగా చూసింది. 

 "నాకేం భయంలేదు బావా!" అని అతని అరచేతిని తన పెదవుల దగ్గరికి తీసుకుని ముద్దుపెట్టుకుంది. 

 "వెయ్యి జన్మలెత్తినా నీకోసం మరణించడానికి ప్రతి జన్మలోనూ నేను రెడీగా వుంటాను బావా!

 నా ఊపిరిలో ఊపిరిగా, ప్రాణంలో ప్రాణంగా నా కళ్లముందు నిత్యమూ కనిపించే ఓ రూపమా!

 ఈ గుండెలో తిష్ట వేసిన దేవుడెవరో తెలుసా! నువ్వే. 

 నీకోసం నేను ఏమైపోతేనేం?

 నీ క్షేమం కోసం, నాలో వూపిరి ఆగిపోయినా మరణించేది నీ కోసమని తెలిసి - 

 ఆ తృప్తిని నాకు మిగిలిపోనీ!"

 ఆమె వెక్కి వెక్కి ఏడ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె నుదురుపైన ముద్దాడాడు పరుశురాం. 

 "ఊర్మిళా! ఈ ప్రపంచంలో నేను ఒంటరివాడిని. నాకు రక్త సంబంధీకులెవరూ లేరు. వుంది నువ్వు ఒక్కదానివే! నిన్ను నేను పోగొట్టుకోలేను. నిన్ను నేను కాపాడుకొంటాను.' ఆవేశంతో అన్నాడు పరుశురాం. 

 ఊర్మిళ తృప్తిగా చూసిందతనికేసి. 

 "చాలు బావా! చాలు. ఈ జన్మకింకేమీ అవసరంలేదు. నువ్వన్న ఈ ఒక్క మాట చాలు. నేను తృప్తితో వెళ్లిపోతాను"

 ఆమె పెదవుల్ని చేత్తో మూశాడు పరుశురాం. 

 "బావా!" పిలిచింది. 

 "ఏమిటి?"

 "నేను హంతకురాలినన్న అసహ్యం నీకు కలగడం లేదా?"

 అతను క్షణంపాటు కళ్లు మూసుకున్నాడు. 

 "లేదు ఊర్మిళా! పరిస్థితుల ప్రభావంతో నీవలా చేశావని నేను నమ్ముతున్నాను. నీ తరపున లాయర్ని పెట్టి నిరపరాధివని నేను నిరూపిస్తాను"

 ఆమె అంత బాధలోనూ నవ్వింది. 

 "ఎందుకొచ్చిన ఆరాటం! నా నేరాన్ని ఒప్పుకొని శిక్షను అనుభవించటానికి నేను రెడీగా వున్నాను. అలసిపోయిన నన్ను ఇంకా ఈ ఊబిలోనే బతకమంటావా బావా!"

 "మనిషికి నిరాశ, నిస్పృహలు, సహజం ఊర్మిళా! నిరాశతో బ్రతుకంటే రోత కలిగిన ప్రతి మనిషీ చావే మార్గం అనుకొని జీవితాన్ని చాలించాలనుకొంటే బ్రతుక్కి అర్దం వుండదు. ఆ క్షణంలో అలా అనిపించినా, మరుక్షణం మనిషికి జీవితంపైన మమకారం కలుగుతుంది"

 ఆమె బరువుగా నిట్టూర్చి తల అడ్డంగా వూపింది. 

 "అందరి విషయం వేరు బావా! కానీ నేను చిన్నతనం నుంచీ ఓటమిని తప్పితే గెలుపెరగను"

 "అంటే?"

 ఆమె విషాదంగా నవ్వింది. 

 "నీకు తెలీదా? ప్రేమలో పడిపోయాను. పెళ్లి విషయంలో ఓడిపోయాను. సంసార జీవితంలో ఓడిపోయాను. 

 ఓటమనేది నన్నెంత నిరాసక్తురాలిని చేసిందో నీకు తెలీదు. 

 నా బ్రతుకే నిర్వీర్యమైపోయింది. 

 జీవచ్చవాన్ని నేను. 

 ఆశలూ లేవు. కలలూ లేవు. 

 నిస్సారమైన జీవితం. 

 దుర్బరమైన బ్రతుకు. 

 నేను బ్రతికుంటే నీకు తలనొప్పే తప్ప 'శాంతి' వుండదు బావా! 

 అందుకే నేను నేరం చేసినట్టు కోర్టులో అంగీకరించటానికే నిశ్చయించుకొన్నాను" అన్నదామె. 

 పరుశురాం ఆమ కన్నీటిని తుడిచాడు. 

 "పిచ్చిపిల్లా! నువ్వు నేరం చేసినట్టు అంగీకరించినంతమాత్రంచేత న్యాయస్థానం నీకు శిక్ష విధించదు. 

 "నువ్వు నేరం ఎందుకు చేశావన్నదే న్యాయస్థానానికి కావాలి. నీకు శిక్ష పడదనే నాకు విశ్వాసముంది ఊర్మిళా!"

 "నన్నెందుకు బ్రతికించాలని ఆరాటం?" ఆర్తితో అడిగింది. 

 tana kosame aame bhartanu champindani ataniki telusu. ee paristhitiki parokshamgaa kaarakudu tane!

 adhe athani gundenu mandistondi. 

 aame navvadaaniki chinna prayatnam chesindi. 

 "emitalochistunnavu. nenu oo maata cheppana! teelu kantabadithe kudutundani chepputho kotti champutaaru. paamu kanabadithe kaatu vestundanna bhayamto karralatho kotti champi daanni kaalchi paarestaaru. e vishapu purugayina sare manishi kantapadithe champadam manishi naijam. alanti manishe vishapurugayinanaadu, ee deshanike cheeda pattinde deshadrohi aithe, manushula praanaalanu trunapraayamgaa teesese sivaraoni, alanti keetakaalanu e manishee kshaminchi vidichipettakudadane abhipraayamtoone nenu alanti nirnayaaniki vachanu. 

 nijaaniki mundu naaku atanni champe aalochana ledu. cony tappani sari paristhitilo taruvaata aa nirnayaaniki vachanu. adhi tappe aina, oppe aina nenippudu nimittamaatruraalni.nenu chirunavvutho uri kambam ekkataaniki siddam gaa vunnaanu"

 aame chempalni chetto savaradeesaadu. 

 "needenta goppa manasu oormilaa! nuvvu naa maradaluvayinanduku garvapadutunnaanu. cony nuvvu naa kosam nee nindu noorella jeevitaanni balipettavu. adhi nenu bharinchalenu. oormilaa bharinchalenu" atanu aame mohanni talupu chuvvala madhyagaa daggaragaa teesaadu. aame kanneeru athani shartuni taduputondi. 

 aame athani kesi garvamgaa chusindi. 

 "naakem bhayamledu bava!" ani athani arachetini tana pedavula daggariki teesukuni muddupettukundi. 

 "veyyi janmalettinaa neekosam maraninchadaaniki prati janmaloonuu nenu redeegaa vuntaanu bava!

 naa oopirilo oopirigaa, praanamlo praanamgaa naa kallamundu nityamuu kanipinche oo roopama!

 ee gundelo tishta vesina devudevaro telusa! nuvve. 

 neekosam nenu emaipothenem?

 nee kshemam kosam, naalo voopiri aagipoyina maraninchedi nee kosamani telisi - 

 aa truptini naaku migiliponi!"

 aame vekki vekki edvadam modalupettindi. aame nudurupaina muddaadaadu parusuram. 

 "oormilaa! ee prapanchamlo nenu ontarivaadini. naaku rakta sambandheekulevaruu leru. vundi nuvvu okkadaanive! ninnu nenu pogottukolenu. ninnu nenu kaapaadukontaanu.' aavesamto annadu parusuram. 

 oormila truptigaa chusindatanikesi. 

 "chaalu bava! chaalu. ee janmakinkemi avasaramledu. nuvvanna ee okka maata chaalu. nenu truptitoe vellipotaanu"

 aame pedavulni chetto muusaadu parusuram. 

 "bava!" pilichindi. 

 "emiti?"

 "nenu hantakuraalinanna asahyam neeku kalagadam leda?"

 atanu kshanampaatu kallu moosukunnadu. 

 "ledu oormilaa! paristhitula prabhaavamtho neevala chesavani nenu nammutunnaanu. nee tarapuna layarni petti niraparaadhivani nenu niruupistaanu"

 aame anta baadhaloonuu navvindi. 

 "endukochina aaraatam! naa neraanni oppukoni shikshanu anubhavinchataaniki nenu redeegaa vunnaanu. alasipoyina nannu inka ee oobilone batakamantava bava!"

 "manishiki niraasa, nispruhalu, sahajam oormilaa! niraasatoe bratukante rotha kaligina prati manishee chaave maargam anukoni jeevitaanni chalinchalanukonte bratukki ardam vundadu. aa kshanamlo alaa anipinchinaa, marukshanam manishiki jeevitampaina mamakaram kalugutundi"

 aame baruvugaa nittoorchi tala addamgaa voopindi. 

 "andari vishayam vaeru bava! cony nenu chinnatanam nunchi otamini tappite geluperaganu"

 "ante?"

 aame vishaadamgaa navvindi. 

 "neeku teleedaa? premalo padipoyanu. pelli vishayamlo odipoyaanu. samsara jeevitamlo odipoyaanu. 

 otamanedi nannenta niraasakturaalini chesindo neeku teleedu. 

 naa bratuke nirveeryamaipoyindi. 

 jeevachhavaanni nenu. 

 aasaluu levu. kalaluu levu. 

 nissaaramaina jeevitam. 

 durbaramaina bratuku. 

 nenu bratikunte neeku talanoppe tappa 'saanti' vundadu bava! 

 anduke nenu neram chesinattu kortulo angeekarinchataanike nischayinchukonnaanu" annadame. 

 parusuram aama kanneetini tudichaadu. 

 "pichipilla! nuvvu neram chesinattu angeekarinchinantamatram nyaayasthaanam neeku shiksha vidhinchadu. 

 "nuvvu neram enduku chesavannade nyaayasthaanaaniki kavali. neeku shiksha padadane naaku vishwaasamundi oormilaa!"

 "nannenduku bratikinchaalani aaraatam?" aartito adigindi. 