
  అయిదో అధ్యాయం
 లక్ష్మి మొహం తెల్లగా రక్తం పాలిపోయినట్టువుంది. ఆమె చేతిలో వుత్తరం వణుకుతోంది. ఆ రోజే పోస్టులో వచ్చిందది. అందులో ఇలా వుంది...

 "తిండి, బట్ట, ఇల్లు, సంసారం, సమాజంలో స్థానం భర్త ఇస్తాడు. సుఖం మాత్రం ప్రియుడు ఇస్తాడు. నీ స్నేహితుడి గురించి ఆలోచనలు మానెయ్యక పోయినా, అర్థరాత్రిళ్ళు అతడికి ఫోన్ చేసి పిలిపించుకున్నా....నీ జీవితం నాశనం అయిపోతుంది జాగ్రత్త."

 పర్వత శిఖరం విరిగిపోయి నిలువునా సమాధి చేసిన అనుభూతి. వళ్ళంతా చెమటలు....ఆమె ఆ వుత్తరం చూసి ఎంతగా బెదిరిపోయిందంటే దాదాపు పావుగంట వరకూ కాళ్ళూ చేతులూ ఆడలేదు. ఏం చెయ్యాలో తోచలేదు. ఇదంతా తన భర్తకి తెలిసినట్టు.....అతడు తనని నిలదీసి అడిగినట్టు, అబద్ధం చెప్పలేక తను నిజం ఒప్పుకున్నట్టు.....అతడు తనకి విడాకులు ఇచ్చినట్టు.....సమాజమంతా తనని వేలెత్తి చూపుతున్నట్టు.....తను ఆత్మహత్య చేసుకున్నట్టు..

 ....క్షణంలో ఇవన్నీ వూహించుకుంది. ఎవరు వ్రాసివుంటారిది? ప్రహసిత్ అర్థరాత్రి తనింటికి వచ్చాడన్న విషయం ఎవరికీ తెలిసి వుంటుంది? ప్రహిసిత్ ఎవరికయినా చెప్పి వుంటాడా?

 ఆ ఆలోచన రాగానే వణికిపోయింది. పొరపాటున నోరు జారాడా? అలా అనుకోగానే ఆ విషయం తెలుసునేవరకూ మనసాగలేదు. ఫోన్ దగ్గరికి వెళ్ళి రిసీవర్ ఎత్తి మళ్ళీ ఆగిపోయింది.

 తమ టెలిఫోన్ ఎవరైనా 'టాప్' చేసారేమో!

 ఈ ఆలోచన ఆమెకి మరింత భయం కలిగించింది. తలుపు తాళం వేసి పక్క విధిలో వున్న టెలిఫోన్ బూత్ కి వెళ్ళి అక్కడనుంచి ప్రహసిత్ ఫోన్ చేసింది.

 ఆమె దగ్గిరనుంచి రెండోసారి టెలిఫోన్ వస్తుందని వూహించని ప్రహసిత్ కంగారుపడ్డాడు. "ఏమిటి విషయం?" అని అడిగాడు.

 "నేను అర్జెంటుగా మిమ్మల్ని కలుసుకోవాలి."

 "ఏమిటి? ఎనీ ప్రాబ్లెమ్?"

 "ఫోన్ లో చెప్పలేను. వెంటనే కలుసుకోవాలి" అంటూ తనెక్కడుందో చెప్పి అతడింకేదో అడగబోతూంటే ఫోన్ పెట్టేసింది.

 ప్రహసిత్ కంగారుపడ్డాడు. ఆమెకు కూడా అలాటి వుత్తరం వచ్చిన సంగతి తెలీదు. తనకు వచ్చిన వుత్తరం సంగతి ఆమెకి తెలిస్తే బెదిరిపోతుందని భయపడ్డాడు. అందుకే ఇంతకాలం ఆ వుత్తరం సంగతి చెప్పలేదు. ఇంతకీ ఆ వుత్తరం ఎవరూ వ్రాసారో తెలీదు. చుట్టూపక్కల వాళ్ళు ఎవరయినా వ్రాసారేమో అనుకున్నాడు. ఈసారి ఆమెని ఇలాటి ఇబ్బందిలో పడేయటం ఇష్టంలేకపోయింది. అందుకే తన కారులో వెళ్ళకుండా అదే దార్లో వున్న మరో స్నేహితుడి ఇంటి దగ్గిర తన కారు వదిలేసి, అతడి కారులో బయల్దేరారు. కిటికీలకి నల్లగ్లాసులున్నాయి.

 టెలిఫోన్ బూత్ దగ్గిర ఆమె ఎదురుచూస్తోంది. వెళ్ళి పక్కగా ఆపాడు. ఆమె కూర్చున్నాక కారు వేగంగా పోనిచ్చాడు. వెనుక పోనిచ్చాడు. వెనుక తనని ఎవరూ ఫాలో అవటం లేదని నిశ్చయించుకున్నాడు.

 ఊరి పొలిమేరలు దాటేవరకూ ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆమెని చూస్తూంటే ఏక్షణమైనా బరస్ట్ అయ్యేట్టు వుంది. ఆమె కాస్త మానసికంగా సర్దుకునే వరకూ ఆగటం మంచిదనిపించింది. ఊరిచివర 'డాబా' లాటి రెస్టారెంట్ ఉంది. ఆ కాంపౌండ్ లో కారు ఆపాడు. అప్పుడు కూడా తమనెవరూ ఫాలో అవటం లేదని నిశ్చయించుకున్నాడు. రెస్టారెంట్ నిర్మానుష్యంగా వుంది. వెయిటర్ వచ్చాక 'రెండు ఐస్ క్రీం' అన్నాడు.

 "నాకేమీ వద్దు" అంది లక్ష్మి

 "ఫర్వాలేదు" అని, వెయిటర్ వెళ్ళిపోయాక ఆమెవైపు తిరిగి, "ఇప్పుడు చెప్పండి. ఏమిటంత అర్జెంటుగా రమ్మన్నారు?" అని అడిగాడు. ఆమె మౌనంగా, తన చేతిలోని వుత్తరాన్ని అతని ముందుకు జరిపింది.

 అది చదువుతూండగానే అతని మొహంలో రంగులు మారేయి. తన భావాలు బయటకు కనిపిస్తే ఆమె మరింత బెదిరిపోతుందని "మీ ఇంటి చుట్టుపక్కల వాళ్ళు ఎవరో చూసివుంటారు. వాళ్ళే వ్రాసి వుంటారు. ఇలాటి సాడిస్టులు వుండటం చాలా సహజం" అన్నాడు.

 వెయిటర్ ఐస్ క్రీమ్ తెచ్చిపెట్టాడు. "తీసుకోండి" అన్నాడు ప్రహసిత్.

 "వద్దు" అన్నట్టు తల అడ్డంగా ఆడించింది. ప్రహసిత్ ఆమె వైపు సానుభూతిగా చూసాడు, ముందుకు వంగి, "చూడండీ....." అన్నాడు. "మనం మన మనసుకి సాక్షి! అంతేకాని ఎవరేమనుకుంటారు అని భయపడకూడదు. మిమ్మల్ని చూసి ఓర్వలేని వారెవరో ఈ వుత్తరం వ్రాసి వుంటారు. అంతకన్నా దీనివల్ల వచ్చే ప్రమాదం ఏమీ వుండదు. అనవసరంగా మనసు పాడుచేసుకోకండి" అని ధైర్యం చెప్పటానికి ప్రయత్నించాడు. పైకి అలా అన్నాడేకానీ, ఆమె భయాన్ని అర్థం చేసుకోలేనంత అనుభావరహితుడు కాదు అతడు. అలాటి వుత్తరమొక్కటి ఆమె భర్తకి చేరితే దాని పరిణామం ఎలా వుంటుందో వూహించగలడు. అదంతా సరే. ఆమె సంగతే అర్థం కావటం లేదు. ఏమీ మాట్లాడటం లేదు. మూర్తీభవించిన ఇంట్రావర్ట్ లా వుంది. ముకుళించుకుపోయి కూర్కొనివుంది. ఇలాటి ఇంట్రావర్ట్ లతో దేన్నైనా చర్చించటం కష్టమే. తమ అభిప్రాయాలు అసలు చెప్పరు. మనసులో ఏమీ ఆలోచిస్తున్నారో అసలు వెల్లడి చేయరు.

 వెయిటర్ బిల్ తీసుకువచ్చి పెట్టాడు. దాన్ని 'పే' చేసి, వచ్చి కారులో కూర్చున్నారు. ఇప్పుడు విషయం తెలిసింది కాబట్టి ఈసారి మరింత జాగ్రత్తగా తమనెవరాయినా పరిశీలిస్తున్నారెమోనని గమనించాడు.

 ఎవరూ లేరు.

 తన భయానికి తనకే నవ్వొచ్చింది. అప్పుడంటే అర్థరాత్రి. ఆమె భర్త లేనప్పుడు తనువెళ్ళటం ఎవరో చూసి వుంటారు. ఇప్పుడు ఎవరికి తెలుస్తుంది?

 ఊళ్ళోకి వెళ్ళాక "ఎక్కడ దింపను?" అని అడిగాడు.

 "ఇక్కడ దిగిపోతాను" అంది. అతడు కారు పక్కకి తీసి ఆపుచేసాడు. ఆమె కారు దిగుతూండగా చుట్టూ చూసాడు.

 అంతా హడావుడిగా ఎవరి పనుల్లో వారున్నారు.


                
 అక్కణ్ణుంచి ఆమె ఆటోలో ఇంటికి వెళ్ళేసరికి అక్కడ మధూహ ఎదురు చూస్తోంది. "ఇల్లు తాళం వేసి వుండేసరికి ఇప్పుడే వెళ్ళిపోదామనుకుంటున్నాను" అంది.

 లక్ష్మికి తన స్నేహితురాల్ని చూడగానే ఎందుకో చాలా రిలీఫ్ గా అనిపించింది. ఆమె చాలా వరకూ గుంభనంగా వుంటుంది. కానీ ప్రస్తుతం ఆమె చాలా విపరీతమైన మానసిక వత్తిడిలో వుంది.తనకీ, భర్తకీ వున్న 'దూరం' గురించి కూడా చెప్పకుండా ఆపుకోలేని స్థితిలో వుంది.

 మధూహ చేతిలో ఆకాశరామన్న వుత్తరం పెట్టి మొత్తం జరిగినదంతా చెప్పింది. అందులో సగం మధూహకి తెలిసిందే. అయినా తెలియనట్టే విన్నది. ప్రహసిత్ కూడా అలాటి వుత్తరం ఒకటి వచ్చిందని చెప్పలేదు లక్ష్మికి. ఆ వుత్తరాన్నే చూస్తూ వుండిపోయింది.

 రెండు చేతివ్రాతలూ ఒక్కటే!

 కానీ......కానీ...

 ఆ చేతివ్రాత ఎక్కడో చూసింది! ఎక్కడ? అదే అంతు పట్టటం లేదు. తనకీ.....లక్ష్మికి తెలిసిన వాళ్ళు ఎవరున్నారు అని ఆలోచించింది. ఇంత పని గట్టుకుని ఎవరు వ్రాస్తారు?

 లక్ష్మి మాత్రం తనకీ తన భర్తకీ మధ్య జరిగిన కథంతా ఇంకా చెపుతూనే వుంది. దానికన్నా మధూహ ఆలోచన వేరే చోట వుంది. ఈవ్రాత తను ఎక్కడ చూసింది? తనకు తెలిసిన వాళ్ళలో ఇంత రాక్షస మనస్తత్వం వున్న వాళ్ళు ఎవరు? ఏమి ఆశించి ఈ వుత్తరం వ్రాసారు? లక్ష్మినుంచి వాళ్ళు ఏం ఆశిస్తున్నారు? లేదా లక్ష్మి శ్రేయోభిలాషులా?

 ఈలోపులో లక్ష్మి అడిగింది. "నన్నేం చేయమంటావు చెప్పు?"

 ఆలోచన్లలో వుండి మధూహ సరిగ్గా వినిపించుకోలేదు. లక్ష్మి అదే ప్రశ్న రెట్టించి, "ఏం చెయ్యాలో అర్థం కావటంలేదు. సుఖంగా వుండేదాన్ని అనవసరంగా ఇందులో ఇరుక్కుపోయాను" అంది.

 మధూహకి ఒళ్ళుమండింది. "సుఖంగా వున్నావా? ఆ విషయం గుండెలమీద చెయ్యివేసుకుని చెప్పు" అంది.

 ఈ సారి బిత్తరపోవటం లక్ష్మి వంతయింది. మధూహ అదే ఆవేశంతో అన్నది....."అవును. ఇంతకాలం నీది విష్ణుదీ ఆదర్శమైన దాంపత్యమని, వేళ్ళమీద లెక్కపెట్టదగ్గ సుఖమైన సంసారాల్లో ఒకటనీ అనుకున్నాను! కానీ ఇప్పుడు నువ్వు చెపుతున్నది వింటూంటే, ఈ ప్రపంచంలో చాలామందిలాగే నువ్వుకూడా లోపల ఎన్ని స్పర్థలున్నా పైకి సంతోషంగా కనపడే దంపతుల్లాగే ప్రాజెక్టు చేయటానికి తాపత్రయపడుతున్నావని అర్థమైంది."

 లక్ష్మి కొద్దిసేపు మౌనంగావుండి నెమ్మదిగా అంది..... "మరేం చెయ్యమంటావు? మేము సుఖంగా లేము అని అందరితో చెప్పుకొమంటావా?"

 "అవసరం లేదు. కానీ ఇందులో నీ తప్పేమీ లేదని నువ్వు మనస్ఫూర్తిగా నమ్ముతున్నావే అదీ తప్పు! నువ్వూ అర్థరాత్రి ప్రహసిత్ కి ఎందుకు ఫోన్ చేసావ్? అంటే నీలోనే అంతర్గతంగా ఆ కోరిక వున్నదన్నమాట....." 

 లక్ష్మిదెబ్బతిన్న లేడిలా చూసింది. అప్రయత్నంగానే ఆమె కళ్ళనిండా నీళ్ళు తిరిగాయి. వణుకుతూన్న కంఠంతో, "నా మంగళసూత్రం మీద ఒట్టేసి చెపుతున్నాను. నాకు అటువంటి కోరికేమీ లేదు" అంది.

 "లేకపోవచ్చు. లేదా......అలాటి కోరికవున్నా, తరతరాలుగా నీ నరనరాల్లో జీర్ణమైపోయిన సంస్కృతి నిన్ను నైతికమైన బంధాల్తో కట్టి పడివేసి వుండవచ్చు.....ఈ కోరిక అనేది ఎంత 'జాణ' అంటే, అసలది తన స్వరూపాన్ని మనకెప్పుడూ స్పష్టంగా తెలుపదు. మనకు మనమే 'అది మనలో లేదు' అని స్పష్టంగా నమ్మేటంతగా మనలో నిబిడీకృతమై వుంటుంది. దాన్ని ఆత్మవంచనతో కప్పిపుచ్చేసి, మనమెంతో గొప్పవాళ్ళమని మ.....న....స్ఫూ....ర్తిగా మనమే నమ్మటం కన్నా మూర్ఖత్వం ఇంకొకటి లేదు."

 "ఇప్పుడు నన్నేం చేయమంటావ్?"

 "ఆ కోరికని మనసులోంచి బయటకు తియ్యి. ఎదురుగా నిలబెట్టు. అంతేకానీ దాన్ని మనసులోనే పెంచి పెద్దచెయ్యటమో....అక్కడే కృశించిపోతుందిలే....అని నిర్లిప్తంగా వుండిపోవటమో చేయకు. దానితో యుద్ధం చెయ్యాలంటే దానితో ముఖాముఖి తలపడాలి. అంటే.....దాన్ని బయటకు తీసి స్పష్టంగా చూడగలగాలి. అలా చెయ్యటాన్నే 'సెల్ఫ్ రియలైజేషన్' అంటారు...." ఆమె ఆగి, కొనసాగించింది.

 ".......ఒకసారి ఆ రియలైజేషన్ వచ్చాక ఏంచేస్తావూ అన్నది నీ ఇష్టం. నీ కోరికే గానీ గెలిస్తే ప్రహసిత్ తో గడుపు. నాభర్త నలుగురితో తిరుగుతున్నప్పుడు నేను ఒకరితో తిరిగితే తప్పేమిటి....అన్న వాదన అది. దానివల్ల నీకు సుఖం రాలేదనుకో. అసలా ఆలోచనే బావోలేదనుకో. 'నేను భారతీయ స్త్రీని. భర్త ఎలాటివాడయినా అతడి సహచర్యంలోనే నాకు సంతృప్తి' అని గాఢంగా నమ్ముతున్నావనుకో. అప్పుడు అలాగే వుండు."

 లక్ష్మి రచయిత్రి. ఆమె ఇంట్రావర్ట్ అయివుండవచ్చు. కానీ ఆలోచన లేనిది మాత్రం కాదు. అవతలి వారు చెప్పినదంతా విని వూరుకుని, ఆపై మర్చిపోయే సామాన్య లక్షణం ఆమెలో లేదు. అందుకే అడిగింది. "అంటే....అసలు మనసనేదే లేకుండా, ఘర్షణ లేకుండా ఏది దొరికితే దానితో ఆనందిస్తూ బ్రతికెయ్యమంటావా?"

 "ఘర్షణలేకుండా మనసే లేదు. కానీ నువ్వనుకునే ఘర్షణ వేరు. నేను చెప్పే ఘర్షణ వేరు. ఇన్నాళ్ళూ నీ కాపురం ఇంత దరిద్రంగా వుందని నువ్వు చెప్పేవరకూ నాకు తెలీదు. నీ యొక్క అంతర్గత శక్తులనన్నిటినీ......నీ కాపురం బయటవాళ్ళకి మంచిగా కనపడేటందుకే వినియోగిస్తూ వచ్చావు. మనసులోనే కుమిలిపోతూ, దానికే "ఘర్షణ" అని అందమైన పేరు పెట్టుకున్నావు. నీలో నువ్వు కములి పోవటం ఘర్షణ ఎలా అవుతుంది? ఘర్షణ అంటే నీలో రెండు శక్తులు నిజాయితీగా పోరాడాలి. అందులో ఒకటి నెగ్గాలి. దాన్ని నువ్వు ఏవిధమైన గిల్టీ ఫీలింగ్ లేకుండా ఆచరించాలి. తరువాత బాధపడననే నమ్మకం నీకు మనస్ఫూర్తిగా కలగాలి. మరోలా చెప్పాలంటే ఘర్షణ యొక్క అంతిమ లక్ష్యం "ఆనందం" అయివుండాలి. వేదన కాదు.....దీనికే ఒక మంచిపేరు వుంది లక్ష్మీ. ప్రతివారూ తెలుసుకోవాల్సిన పేరు అది."

  ayido adhyayam
 lakshmi moham tellagaa raktam paalipoyinattuvundi. aame chetilo vuttaram vanukutondi. aa roje postulo vachindadi. andulo ilaa vundi...

 "tindi, batta, illu, samsaaram, samaajamlo sthaanam bharta istaadu. sukham maatram priyudu istaadu. nee snehitudi gurinchi aalochanalu maaneyyaka poina, ardharaathrillu atadiki fon chesi pilipinchukunnaa....nee jeevitam naasanam ayipotundi jaagratta."

 parvata sikharam virigipoyi niluvuna samadhi chesina anubhooti. vallantaa chematalu....aame aa vuttaram chusi entagaa bediripoyindante daadaapu pavuganta varakuu kaalluu chetuluu aadaledu. yem cheyyaalo thochaledu. idantaa tana bhartaki telisinattu.....atadu tanani niladeesi adiginattu, abaddham cheppaleka tanu nijam oppukunnattu.....atadu tanaki vidaakulu ichinattu.....samajamanta tanani veletti chuuputunnattu.....tanu aatmahatya chesukunnattu..

 ....kshanamlo ivannee vuuhimchukundi. evaru vraasivuntaaridi? prahasit ardharaathri tanintiki vachaadanna vishayam evariki telisi vuntundi? prahisit evarikayina cheppi vuntada?

 aa aalochana ragane vanikipoyindi. porapaatuna noru jarada? alaa anukogane aa vishayam telusunevarakuu manasagaledu. fon daggariki velli recever etti mallee aagipoyindi.

 tama telifon evaraina 'tap' chesaremo!

 ee aalochana aameki marinta bhayam kaliginchindi. talupu taalam vesi pakka vidhilo vunna telifon booth ki velli akkadanunchi prahasit fon chesindi.

 aame daggiranunchi rendosari telifon vastundani vuuhimchani prahasit kangarupaddadu. "emiti vishayam?" ani adigaadu.

 "nenu arjentugaa mimmalni kalusukovali."

 "emiti? eny problem?"

 "fon loo cheppalenu. ventane kalusukovali" antuu tanekkadundo cheppi atadinkedo adagabothoonte fon pettesindi.

 prahasit kangarupaddadu. aameku kuudaa alati vuttaram vachina sangati teleedu. tanaku vachina vuttaram sangati aameki teliste bediripotundani bhayapaddadu. anduke intakaalam aa vuttaram sangati cheppaledu. intakee aa vuttaram evaruu vrasaro teleedu. chuttuupakkala vaallu evarayina vrasaremo anukunnadu. eesaari aameni ilati ibbandilo padeyatam ishtamlekapoyindi. anduke tana kaarulo vellakunda adhe daarlo vunna maro snehitudi inti daggira tana kaaru vadilesi, atadi kaarulo bayalderaaru. kitikeelaki nallaglaasulunnaayi.

 telifon booth daggira aame eduruchustondi. velli pakkaga aapaadu. aame kuurchunnaaka kaaru vegamgaa ponichaadu. venuka ponichaadu. venuka tanani evaruu falo avatam ledani nischayinchukunnaadu.

 oori polimeralu daatevarakuu emi matladaledu. aameni chustunte ekshanamaina burust ayyettu vundi. aame kaasta maanasikamgaa sardukune varakuu aagatam manchidanipinchindi. oorichivara 'daba' laati restarent undi. aa compound loo kaaru aapaadu. appudu kuudaa tamanevaruu falo avatam ledani nischayinchukunnaadu. restarent nirmaanushyamgaa vundi. vaiter vachaka 'rendu ais creem' annadu.

 "nakemi vaddu" andi lakshmi

 "farvaledu" ani, vaiter vellipoyaaka aamevaipu tirigi, "ippudu cheppandi. emitanta arjentugaa rammannaru?" ani adigaadu. aame mounamgaa, tana chetiloni vuttaraanni athani munduku jaripindi.

 adhi chaduvutundagane athani mohamlo rangulu mareyi. tana bhaavaalu bayataku kanipiste aame marinta bediripotundani "mee inti chuttupakkala vaallu evaro chusivuntaaru. vaalle vraasi vuntaaru. ilati saadistulu vundatam chala sahajam" annadu.

 vaiter ais cream tecchipettaadu. "teesukondi" annadu prahasit.

 "vaddu" annattu tala addamgaa aadinchindi. prahasit aame vaipu saanubhootigaa chusadu, munduku vangi, "chudandi....." annadu. "manam mana manasuki saakshi! antekaani evaremanukuntaaru ani bhayapadakudadu. mimmalni chusi orvaleni vaarevaro ee vuttaram vraasi vuntaaru. antakanna deenivalla vache pramaadam emi vundadu. anavasaramgaa manasu paduchesukokandi" ani dhairyam cheppataaniki prayatninchaadu. paiki alaa annadekani, aame bhayanni artham chesukolenanta anubhaavarahitudu kaadu atadu. alati vuttaramokkati aame bhartaki cherithe daani parinaamam ela vuntundo voohinchagaladu. adanta sare. aame sangathe artham kaavatam ledu. emi matladatam ledu. moorteebhavinchina intravert laa vundi. mukulinchukupoyi koorkonivundi. ilati intravert latho dennaina charchinchatam kashtame. tama abhipraayaalu asalu chepparu. manasulo emi aalochistunnaro asalu velladi cheyaru.

 vaiter bill teesukuvacchi pettaadu. daanni 'pee' chesi, vachi kaarulo kuurchunnaaru. ippudu vishayam telisindi kabatti eesaari marinta jaagrattagaa tamanevaraayinaa pariseelistunnaaremo gamaninchaadu.

 evaruu leru.

 tana bhayaniki tanake navvochindi. appudante ardharaathri. aame bharta lenappudu tanuvellatam evaro chusi vuntaaru. ippudu evariki telustundi?

 oolloki vellaaka "ekkada dimpanu?" ani adigaadu.

 "ikkada digipotanu" andi. atadu kaaru pakkaki teesi aapuchesaadu. aame kaaru digutuundagaa chuttu chusadu.

 antaa hadavudiga evari panullo vaarunnaaru.


                
 akkannunchi aame autolo intiki vellesariki akkada madhuha eduru chustondi. "illu taalam vesi vundesariki ippude vellipodamanukuntunu" andi.

 lakshmiki tana snehituraalni chudagaane enduko chala releaf gaa anipinchindi. aame chala varakuu gumbhanamgaa vuntundi. cony prastutam aame chala vipareetamaina maanasika vattidilo vundi.tanakee, bhartakee vunna 'dooram' gurinchi kuudaa cheppakunda aapukoleni sthitilo vundi.

 madhuha chetilo aakaasaraamanna vuttaram petti mottam jariginadantaa cheppindi. andulo sagam madhuhaki telisinde. aina teliyanatte vinnadi. prahasit kuudaa alati vuttaram okati vachindani cheppaledu lakshmiki. aa vuttaraanne chustuu vundipoyindi.

 rendu chetivraataluu okkate!

 cony......cony...

 aa chetivraata ekkado chusindi! ekkada? adhe antu pattatam ledu. tanakee.....lakshmiki telisina vaallu evarunnaaru ani aalochinchindi. inta pani gattukuni evaru vraastaaru?

 lakshmi maatram tanakee tana bhartakee madhya jarigina kathantaa inka cheputune vundi. danikanna madhuha aalochana vere chota vundi. eevraata tanu ekkada chusindi? tanaku telisina vaallalo inta rakshasa manastatvam vunna vaallu evaru? emi aasinchi ee vuttaram vraasaaru? lakshminunchi vaallu yem aasistunnaaru? leda lakshmi sreyobhilashula?

 eelopulo lakshmi adigindi. "nannem cheyamantavu cheppu?"

 aalochanlalo vundi madhuha sarigga vinipinchukoledu. lakshmi adhe prasna rettinchi, "yem cheyyaalo artham kaavatamledu. sukhamgaa vundedaanni anavasaramgaa indulo irukkupoyanu" andi.

 madhuhaki ollumandindi. "sukhamgaa vunnava? aa vishayam gundelameeda cheyyivesukuni cheppu" andi.

 ee saari bittarapovatam lakshmi vantayindi. madhuha adhe aavesamto annadi....."avunu. intakaalam needi vishnudii aadarsamaina daampatyamani, vellameeda lekkapettadagga sukhamaina samsaaraallo okatanee anukunnaanu! cony ippudu nuvvu cheputunnadi vintoonte, ee prapanchamlo chaalaamandilaage nuvvukuda lopala enni sparthalunna paiki santoshamgaa kanapade dampatullage praajektu cheyataniki taapatrayapadutunnaavani ardhamaindi."

 lakshmi koddisepu mounamgavundi nemmadigaa andi..... "marem cheyyamantavu? memu sukhamgaa lemu ani andaritho cheppukomantava?"

 "avasaram ledu. cony indulo nee tappemi ledani nuvvu manasphoorthigaa nammutunnave adhee tappu! nuvvuu ardharaathri prahasit ki enduku fon chesav? ante neelone antargatamgaa aa korika vunnadannamaata....." 

 lakshmidebbatinna ledila chusindi. aprayatnamgaane aame kallaninda neellu tirigaayi. vanukutuunna kanthamtho, "naa mangalasutram meeda ottesi cheputunnaanu. naaku atuvanti korikemi ledu" andi.

 "lekapovachhu. leda......alati korikavunna, tarataraalugaa nee naranaraallo jeernamaipoyina samskruti ninnu naitikamaina bandhaaltho katti padivesi vundavacchu.....ee korika anedi entha 'jaana' ante, asaladi tana swaroopaanni manakeppuduu spashtamgaa telupadu. manaku maname 'adhi manalo ledu' ani spashtamgaa nammetantagaa manalo nibideekrutamai vuntundi. daanni aatmavanchanatho kappipuchhesi, manamentho goppavallamani ma.....na....sphoo....rtigaa maname nammatam kanna moorkhatvam inkokati ledu."

 "ippudu nannem cheyamantav?"

 "aa korikani manasulonchi bayataku tiyyi. edurugaa nilabettu. antekani daanni manasulone penchi peddacheyyatamo....akkade krusinchipotundile....ani nirliptamgaa vundipovatamo cheyaku. daanitho yuddham cheyyalante daanitho mukhamukhi talapadaali. ante.....daanni bayataku teesi spashtamgaa chudagalagaali. alaa cheyyataanne 'self realiseshan' antaaru...." aame aagi, konasaginchindi.

 ".......okasari aa realiseshan vachaka enchestavu annadi nee ishtam. nee korike gaanee geliste prahasit thoo gadupu. naabharta naluguritho tirugutunnappudu nenu okaritho tirigite tappemiti....anna vaadana adhi. daanivalla neeku sukham raledanuko. asala aalochane bavoledanuko. 'nenu bhaarateeya streeni. bharta elativadayina atadi sahacharyamlone naaku santrupti' ani gaadamgaa nammutunnavanuko. appudu alaage vundu."

 lakshmi rachayitri. aame intravert ayivundavachhu. cony aalochana lenidi maatram kaadu. avatali vaaru cheppinadantaa vini voorukuni, aapai marchipoye saamaanya lakshanam aamelo ledu. anduke adigindi. "ante....asalu manasanede lekunda, gharshana lekunda edhi dorikithe daanitho aanandistuu bratikeyyamantava?"

 "gharshanalekunda manase ledu. cony nuvvanukune gharshana vaeru. nenu cheppe gharshana vaeru. innaalluu nee kapuram inta daridramgaa vundani nuvvu cheppevarakuu naaku teleedu. nee yokka antargata saktulanannitini......nee kapuram bayatavallaki manchigaa kanapadetanduke viniyogistuu vachaavu. manasulone kumilipothu, daanike "gharshana" ani andamaina paeru pettukunnavu. neelo nuvvu kamuli povatam gharshana ela avutundi? gharshana ante neelo rendu saktulu nijaayitiigaa poradali. andulo okati neggali. daanni nuvvu evidhamaina gilty feeling lekunda aacharinchaali. taruvaata badhapadanane nammakam neeku manasphoorthigaa kalagali. marola cheppalante gharshana yokka antima lakshyam "aanandam" ayivundaali. vedana kaadu.....deenike oka manchiperu vundi lakshmi. prativaaruu telusukovalsina paeru adhi."