
 "కుర్రవాడు చాలా బుద్ధిమంతుడు!" అన్నాడు కేశవరావు, తనను సత్యం ఇంకా జ్ఞాపకం వుంచుకున్నందుకు సంతోషపడుతూ. "అయితే, మీ గురించి ఎప్పుడూ పొరపాటునకూడా అనలేదండీ!" అన్నాడు విమల కళ్ళల్లోకి లోతుగా చూస్తూ మాధవరావు. విమల ముఖం చిన్నబుచ్చుకుంది. మాధవరావు చిరునవ్వు నవ్వాడు. అతని కొంటెతనానికి కేశవరావుకు కూడా నవ్వు వచ్చింది. "సత్యానికి సిగ్గు ఎక్కువ. చిన్నప్పుడే మాట్లాడేవాడుకాదు. అమ్మాయి చొరవగా మాట్లాడించినా, నావంక చూస్తూ, నాకు ఇస్తున్నట్లు జవాబిచ్చేవాడు" అన్నాడు కేశవరావు గతాన్ని నెమరువేసుకొంటూ. "వెళదాం నాన్నా!" "వస్తాం బాబూ!" అన్నాడు కేశవరావు. "రేపు ఉదయం మీకోసం ఎదురు చూస్తుంటాం, నమస్కారం!" "నమస్కారం" అంటూ కేశవరావు ముందుకు నడిచాడు. విమల ఓ క్షణం అతని దగ్గర శెలవు తీసుకోవాలా లేదా అన్నట్లు నిలబడిపోయింది తటపటాయిస్తూ. ఏమీ అనకుండానే ముందుకు ఒక అడుగు వేసింది. అప్పటికే కేశవరావు మెట్లుదిగి కొంతదూరం వెళ్ళాడు. "విష్ యు హాపీ డ్రీమ్స్!" విమల ఠక్కున ఆగిపోయింది. గిర్రున వెనక్కుతిరిగి చూసింది. ఆమె నిల్చొనివున్న మెట్టుకు నాలుగడుగులకు పైగా నిల్చిని ఉన్నాడు మాధవరావు. అసలే చాలా పొడవుగా వున్న అతని ముఖం ఎంతో ఎత్తుగా కనిపించింది. అతను తలవంచి విమల ముఖంలోకి చిరునవ్వుతో చూశాడు. అదే కొంటెనవ్వు! అవే లోతైన చూపులు! విమలకు కోపం రాలేదు. అసహ్యం వేసింది. కొత్తవాళ్ళ దగ్గర, జొరబడి మరీ చనువు తీసుకునే వాళ్ళంటే విమలకు మహా అసహ్యం! ఏదో అనబోయి ఆగిపోయింది. విసురుగా మెట్లుదిగి వెళ్ళిపోయింది. మాధవరావు మెట్లమీదే నిలబడిపోయాడు! విమల వెళ్ళిపోతూ చూసిన తిరస్కారంతోకూడినచూపులు చెళ్ళున చెంప పగులగొట్టినట్లయింది మాధవరావుకు. తనేమిటి ఇలా ప్రవర్తించాడు! ఇంతకంటె అందమైన యువతులు ఎందరు తనను ఆకర్షించటానికి నానాపాట్లు పడలేదు! ఏనాడూ ఎవ్వరినీ లక్ష్యం చెయ్యలేదే! తనను ఆకర్షించగల యువతి ఇంకా పుట్టలేదేమో ననుకొంటూ ఉండేవాడు. ఈమెలో ఏమిటి వింత ఆకర్షణ! పెద్ద సౌందర్యవతి కాదు. పెద్ద ఏమిటి- అసలు కాదు. అతిసాదారణమైన రూపం. చామనచాయ. అయినా ఆ ముఖంమీద వాలిన చూపుల్ని మరల్చుకోవటం కష్ట సాధ్యం. మళ్ళీ మళ్ళీ ఆ చూపులు అటే పరిగెడతాయి. తనకు జీవితంలో మొదటిసారిగా, చాలా చిత్రమైన అనుభూతి కలిగింది. ఆమెలోని ప్రత్యేకమయిన ఆకర్షణ ఏమిటి? ఆ చిన్న చిన్న సోగ కళ్ళా! బయట ప్రపంచంకంటే తనలోని ప్రపంచాన్నే ఎక్కువగా చూసుకొంటున్నట్టుండే ఆ కళ్ళేనా? లేక ఆ కళ్ళలోని ఏదో భావం- అదే, చిరకాలంగా దేనికోసమో వ్యగ్రతతో అన్వేషిస్తున్నట్టుండే ఆ కళ్ళలోని భావమేనా, ఆ ముఖానికి ఆకర్షణ! లేక ఆమె వ్యక్తిత్వంలో స్పష్టంగా కనిపించే ఆత్మ విశ్వాసమా! అదీ కావచ్చును! కాదు- ప్రపంచమంటే తనకు లక్ష్యం లేదన్నట్టు కనుపించే ఆ ముఖంలోని గాంభీర్యమా! లేక- తను యువతిననే భావనను ప్రతి నిముషం గుర్తుచేసుకుంటున్నట్లుండే ఆమె ప్రవర్తనా- లేక యవ్వనం అనే పదానికి తనకు అర్ధం తెలియనట్లు కనిపించే ముఖంలోని గాంభీర్యమా? ఆ చురుకుచూపుల అడుగనుండి తొంగిచూసే అమాయకత్వమా? అవును! ఇవన్నీ ఆమెలోని ఆకర్షణకు కారణాలే. ఏమిటి తను ఇలా ఆలోచిస్తున్నాడు! ఎప్పుడూ ఏ ఆడపిల్లను గురించి అంతసేపు ఒంటరిగా కూర్చొని ఆలోచించలేదే! ఆ అమ్మాయి సత్యం ప్రేమించిన పిల్ల! మర్చిపోవాలి! ఆ ఆకర్షణనుంచి దూరంగా ఉండాలి. మరొకసారి 'సత్యం అదృష్టవంతుడు' అనుకుంటూ ప్రదర్శనశాలలోకి వెళ్ళాడు మాధవరావు. ఎప్పుడూ ఉత్సాహంగా, ప్రతి విషయాన్నీ చాలా తేలిగ్గా తీసుకుంటూ, హాయిగా నడిచే మాధవరావుకు, తన నడకలో ఏదో మార్పు వచ్చినట్లనిపించింది.
    17
 ఉదయం ఏడుగంటలకల్లా ముస్తాబై తండ్రికి ఎదురుగా వచ్చినిల్చిన విమలను చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు కేశవరావు. విమల సాధారణంగా నిద్ర లేవటం ఏడు గంటలకు. రాత్రి ఎంతవరకైనా మేలుకొనగలదు కాని ఉదయం మాత్రం త్వరగా లేవదు. కేశవరావు తేలిగ్గా- ఎంతో కాలంగా గుండెలమీద వున్న బరువును దించేసినట్లు తేలిగ్గా నిట్టూర్చాడు. విమల అదేమీ గమనించే స్థితిలో లేదు. ముఖంలో ఉత్సాహం దాచినా దాగకుండా ఉన్నది. ఆమెను ఎంతో కాలంగా చుట్టివేసిన జడత్వం ఒక్కసారిగా కరిగి చైతన్యంగా మారినట్లు అనిపించసాగింది. "బయలుదేరండి నాన్నా!" అంది విమల. ఆమె కంఠం లీలగా వణికినట్లు తోచింది కేశవరావుకు. ఆనందం ఎక్కువయినప్పుడు కంఠం వణుకుతుందేమో! కేశవరావు ఏవేవో ఆలోచనల్లోకి జారిపోయాడు. యాంత్రికంగా లేచి బయటకు నడిచాడు. విమల తాళంవేసి తండ్రి దగ్గరకు వచ్చింది. రోడ్డు ఎక్కగానే ఎదురుగా కనిపించిన టాక్సీని ఆపి ఎక్కారు. "ఏమ్మా, కళ్ళు ఎర్రగా వున్నాయి? రాత్రి సరిగా నిద్రపోలేదా?" కేశవరావు ప్రశ్నకు విమల కొంచెం తడబాటు చెందింది. "ఒకటే దోమలు, సరిగా నిద్ర పట్టలేదు!" అనేసింది విమల, తన మంచానికి దోమతెర కట్టి వుందనే విషయాన్ని మర్చిపోయి. కేశవరావు విస్తుబోయి కూతురు మొహంలోకి చూశాడు. తన తప్పు తెలుసుకున్న విమల టాక్సీ అద్దాన్ని కిందకు దింపుతూ బయటకు చూస్తున్నట్లు నటించసాగింది. కేశవరావుకు ఏదో తోచి ముసిముసిగా నవ్వుకున్నాడు. టాక్సీ ఆగిందో లేదో మాధవరావు ముందుకొచ్చి టాక్సీ డోర్ తెరిచాడు. అది చూసి తండ్రీ కూతుళ్ళిద్దరూ ఆశ్చర్యపోయారు. సత్యం లేకుండా మాధవరావు ఒక్కడే నిలబడ్డాడేం? విమలకు సత్యంమీద కోపం వచ్చింది. "మా కోసమే చూస్తున్నారా?" కేశవరావు టాక్సీవాడికి డబ్బులిస్తూ అన్నాడు. "అవునండీ!" "ఇంత పొద్దుటే వస్తామని ఎలా అనుకున్నారు?" లోపలకు వస్తూ అన్నాడు కేశవరావు. "నాకు తెలుసు, ఇంతకంటే ముందే వస్తారని!" అర్ధయుక్తంగా చూశాడు మాధవరావు విమలవైపు. విమలకు అతని మాటల్లోని వ్యంగ్యం అర్ధమయింది. సిగ్గుతో తల వంచేసుకుంది. 'మిల్కీ వైట్' ఎత్తైన భవనం వాళ్ళను ఆహ్వానించింది. వాళ్ళను ఆహ్వానించింది. వాళ్ళు నడుస్తున్న కాలిబాటకు రెండువైపులా చక్కగా పెంచిన పూల మొక్కలు, మధ్యలో పద్మం ఆకారంలోవున్న ఫౌంటెన్ కనిపించాయి. విమలకూ, కేశవరావుకూ అంత పెద్ద బంగళాలో అడుగు పెట్టాలంటే ఏదోగా వుంది. తమకుకాని స్థలంలోకి ఎక్కడికో వెళుతున్నట్లుంది. మాధవరావు ఇంత శ్రీమంతుల బిడ్డా! అయినా గర్వం ఏ కోశానా వున్నట్లు కనిపించదు. ఎంత నవ్వుతూ సరదాగా మాట్లాడుతాడు! రాత్రి కలిగిన ఏవగింపు ఇట్టే గౌరవంగా మారిపోయింది విమలకు మనసులో. కేశవరావు ఆలోచనలుకూడా దాదాపు అలాగే వున్నాయి. సత్యం ఈ బంగళాలో వుంటున్నాడా? బహుశా ఈ ప్రదర్శన సందర్భంగా వచ్చి ఉంటాడు అనుకున్నాడు. మంచుతో తడిసివున్న రకరకాల గులాబీలు కాలిబాట కిరువైపులా ఆహ్వానిస్తున్నాయి. విమల తన కళ్ళను ఆ గులాబీపుష్పాలనుండి తిప్పుకోలేకపోతుంది. అప్రయత్నంగా నడుస్తున్న విమల ఓ తెల్లగులాబీ మొక్క ముందు ఆగిపోయింది. మొక్క విరగపూసి వుంది. తెల్లగులాబీలమీద మంచుబిందువులు ముత్యాల్లా మెరిసిపోతున్నాయి. విమల ఒక పుష్పం తుంచబోయి అంతలోనే ఆగిపోయి ముందుకు నడిచింది. "తీసుకోండి!" మాధవరావు తెల్ల గులాబీల గుత్తి అందించాడు. "ఎందుకండీ ఇన్ని కోశారు?" నొచ్చుకుంది విమల. "ఫర్వాలేదండీ! చెట్టున ఎండి రాలిపోవటంకంటే ఆడపిల్లలు పెట్టుకోవటంలోనే అందం చందం వుంది-" మాధవరావు కంఠం జీరపోయింది. విమల పూలు అందుకొంటూ తలెత్తి మాధవరావుకేసి చూసింది. ముఖంలో విషాదఛాయలు లీలగా కన్పించాయి. "ఏమండీ, మీ ఇంట్లో ఆడపిల్ల లెవరూ లేరా? పూలు ఎవరూ కోస్తున్నట్లు లేదు." విమల ప్రశ్నకు మాధవరావు వెంటనే జవాబివ్వలేకపోయాడు. "ఇప్పుడు లేరు-" మాధవరావు కంఠం కొంచెంగా వణికింది. తన ప్రశ్న మాధవరావును బాధ పెట్టిందని గ్రహించుకొన్న విమలమనస్సు చివుక్కుమంది. ఇంత పెద్ద ఇంట్లో మనుషులే వున్నట్టు లేదు. వాతావరణం చాలా ప్రశాంతంగా వుంది. ఈ ఇంట్లో ఆడపిల్లలు లేరా? మాధవరావుకు చెల్లెళ్ళు లేరేమో? అత్తవారింటికి వెళ్ళారేమో? అతనికి వివాహం కాలేదా? అయివుండదు. ఆలోచిస్తూ మాధవరావు వెనకే నడిచి విమల ఒక పెద్ద హాల్లో ప్రవేశించింది. కేశవరావుకు ఇదేమీ పట్టలేదు. అతనికళ్ళు సత్యంకోసం వెతుకుతున్నాయి. "సత్యం ఎక్కడ బాబూ?" కేశవరావు కుతూహలంగా ప్రశ్నించాడు. "తన గదిలోనే వున్నాడు. మీరు వస్తున్నట్లు చెప్పలేదు. ఆత్మీయుల్ని చాలాకాలం తర్వాత అనుకోనివిధంగా కలుసుకోవటంలో కలిగే ఆనందం అద్భుతంగా వుంటుంది. అతనికి అకస్మాత్తుగా విస్మయకరమైన బహుమతి ఇద్దామనికోరిక." మాధవరావు చిరునవ్వుతో భావయుక్తంగా విమలకేసి చూశాడు. అతని చొరవ విమలకు కొంచెం చిరాకు కలిగించింది. ఏమిటి అలా చూస్తాడు? బహుశా సత్యమూ, తనూ ప్రేమికులనుకుంటున్నాడేమో? విమల గుండెలు దడదడలాడాయి. హాల్లోవున్న ఖరీదైన ఫర్నిచరూ, దాన్ని అమర్చినతీరూ చూస్తూ నిలబడిన విమల్ని ఉద్దేశించి "కూర్చోండి, నిలబడిపోయారేం?" అన్నాడు మాధవరావు. "మీ మనస్సు ఇక్కడ లేదు. ఎక్కడవుందోకూడా నాకు తెలుసు" అన్నట్టు ధ్వనించింది మాధవరావు కంఠం. విమల లోలోపలే సిగ్గుపడిపోయింది. గబుక్కున కూర్చుంది. "సత్యం........" కేశవరావు మాటను మధ్యలోనే తుంచేస్తూ "ఇప్పుడే వస్తాడు" అన్నాడు మాధవరావు. మాధవరావు డ్రాయింగ్ టేబుల్ కు వున్న బెల్ నొక్కాడు. ఓ పదిహేను సంవత్సరాల కుర్రాడు పరుగెత్తుకొచ్చాడు. "బాబుగార్ని త్వరగా రమ్మను" అన్నాడు మాధవరావు. కుర్రాడు పరుగెత్తుకెళ్ళాడు. సత్యం ఎలా వుంటాడో? తనను గుర్తిస్తాడా? విమల గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటూంది. తనలో కలుగుతున్న సంచలనాన్ని మాధవరావు చురుకైన కళ్ళనుంచి దాచే ప్రయత్నంలో విమల గదిలోని వస్తువులను పరికించసాగింది. ఎదురుగా గోడమీదవున్న నిలువెత్తు తైలవర్ణ చిత్రంమీద విమల కళ్ళు నిల్చాయి. ఆ చిత్రంలోవున్న వ్యక్తి జమీందారులా కనిపిస్తున్నాడు. నడివయస్సులో వున్నాడు. "ఆ చిత్రం మా నాన్నగారిది" అన్నాడు మాధవరావు. "ఎంత ఠీవిగా వున్నారో?" అంది విమల అప్రయత్నంగానే. "ఆ తైలవర్ణ చిత్రం......." "సత్యం వేశాడు" అని సమాధానం ఇచ్చాడు మాధవరావు. "చాలా బాగుంది. సాక్షాత్తూ మీ నాన్నగారు నిల్చొని చిరునవ్వుతో పలకరిస్తున్నట్లే ఉన్నారు. చిత్రంలో జీవకళ ఉట్టిపడుతోంది. మీ నాన్నగారు ఇట్లానే వున్నారా?" ప్రశ్నించాడు కేశవరావు. మాధవరావు వెంటనే జవాబివ్వలేదు. "మా నాన్నగారు పోయి ఆరునెలలయింది-" అతని కంఠం జీరపోయింది. "అమ్మగారూ?" విమల కంఠంలో ఆర్ద్రత నిండివుంది. "అమ్మగారు ఉన్నారు. మేడమీదే ఉంటారు. ఆమె జీవితంలో చాలా చేదును రుచి చూశారు. ఆమె ఎప్పుడు తన గది వదిలిపెట్టి ఇవతలకు రాదు. సత్యం వచ్చాక కొంచెం ఆమెను బయటప్రపంచంలోకి తీసుకురావటం జరుగుతోంది." ఆ గదిలో వాతావరణం బరువుగా ఉంది. ఇంత ఐశ్వర్యంతో తులతూగుతున్న ఈ ఇంట్లో ఇంత విషాదమా? కేవలం మాధవరావు తండ్రి పోవటమేకాదు- ఇంకా ఏదయినా విషాద సంఘటన జరిగి ఉండాలి. ఇంత బాధను మనస్సులో దాచుకుని ఈ మాధవరావు పైకెంత ఉత్సాహంగా ఉంటాడూ? తను నవ్వుతూ తన చుట్టూ ఉన్నవాళ్ళను నవ్వించగల వ్యక్తిత్వం అతనిది. అందుకే అంటారు- 'సంతోషాన్ని పదిమందితో పంచుకో-దుఃఖాన్ని వంటరిగా అనుభవించు' అని! విమలకు మాధవరావంటే గౌరవం ఏర్పడసాగింది. మెట్లమీద అలికిడయింది. విమల, కేశవరావు మెట్లకేసి చూశారు. మాధవరావు కుతూహలంగా విమల్ని పరిశీలిస్తున్నాడు. మెట్లమీద పల్చటి ఆకు చెప్పుల్లో, పచ్చటి పాదాలమీద జీరాడుతున్న సన్న జరీ అంచుగల కోరా నేత ధోవతి కుచ్చెళ్ళు కన్పించాయి. విమల గుండెల వేగం హెచ్చింది. అప్రయత్నంగానే కుడిచెయ్యి గుండెలమీద పెట్టుకొంది. మాధవరావు చూస్తున్నట్టు గ్రహించి ఒక్కసారిగా సర్దుకు కూర్చుంది. సిగ్గుపడిపోయింది. మాధవరావుకళ్ళు ఆమె మనస్సులోని మూలమూలను స్పష్టంగా చూస్తున్నట్లనిపించి ఇబ్బందిగా కదిలింది కుర్చీలో. మరుక్షణంలో అదే కోరారంగు జరీ కండువాను వల్లెవాటు వేసుకొన్న ఓ ఆజానుబాహువు తాపీగా మెట్లుదిగుతూ కన్పించాడు. ఒక మహాశిల్పి, తన నైపుణ్యాన్నంతా వినియోగించి చెక్కిన గ్రీకు విగ్రహం ప్రాణం పోసుకొని నడిచి వస్తున్నట్లనిపించింది విమలకు. ఇతను సత్యమా! బక్కగా, పీలగా, సిగ్గుగా, మొహమాటంగా కన్పించే తను ఎరిగిన సత్యమేనా ఇతను? ఎంత గాంభీర్యంగా ఉన్నాడు! కేశవరావుకు సత్యాన్ని గుర్తించడానికి ఓ క్షణం పట్టింది. గబగబా ముందుకెళ్ళి "సత్యం!" అన్నాడు. "మాష్టరుగారూ! మీరా?" ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు. వెంటనే వంగి పాదాలకు నమస్కరించబోతున్న సత్యాన్ని పట్టుకొని కౌగలించుకొన్నాడు కేశవరావు. ఇద్దరి కళ్ళలోనూ ఆనంద బాష్పాలు తిరిగాయి. హృదయాలు పులకరించాయి.

 "kurravaadu chala buddhimanthudu!" annadu keshavarao, tananu satyam inka ghnaapakam vunchukunnanduku santoshapadutuu. "ayithe, mee gurinchi eppuduu porapatunakuda analedandi!" annadu vimala kallalloki lothugaa chustuu madhavarao. vimala mukham chinnabuchukundi. madhavarao chirunavvu navvaadu. athani kontetanaaniki kesavaraoku kuudaa navvu vachindi. "satyaaniki siggu ekkuva. chinnappude matladevadukadu. ammai choravagaa matladinchina, naavanka chustuu, naaku istunnatlu javabichevadu" annadu keshavarao gataanni nemaruvesukontu. "veladaam nanna!" "vastam baaboo!" annadu keshavarao. "repu udayam meekosam eduru chustuntam, namaskaram!" "namaskaram" antuu keshavarao munduku nadichaadu. vimala oo kshanam athani daggara selavu teesukovala leda annatlu nilabadipoyindi tatapataayistuu. emi anakundaane munduku oka adugu vesindi. appatike keshavarao metludigi kontaduram vellaadu. "vish yu hapi dreams!" vimala takkuna aagipoyindi. girruna venakkutirigi chusindi. aame nilchonivunna mettuku naalugadugulaku paiga nilchini unnaadu madhavarao. asale chala podavugaa vunna athani mukham entho ettugaa kanipinchindi. atanu talavanchi vimala mukhamloki chirunavvutho chushadu. adhe kontenavvu! ave lotaina chuupulu! vimalaku kopam raledu. asahyam vesindi. kottavalla daggara, jorabadi mari chanuvu teesukune vallante vimalaku mahaa asahyam! edho anaboi aagipoyindi. visurugaa metludigi vellipoyindi. madhavarao metlameede nilabadipoyadu! vimala vellipotuu chusina tiraskaaramtookuudinapooo chelluna chempa pagulagottinatlayindi maadhavaraavuku. tanemiti ilaa pravartinchaadu! intakante andamaina yuvatulu endaru tananu aakarshinchataaniki naanaapaatlu padaledu! enaaduu evvarini lakshyam cheyyalede! tananu aakarshinchagala yuvati inka puttaledemo nanukontu undevaadu. eemelo emiti vinta aakarshana! pedda soundaryavati kaadu. pedda emiti- asalu kaadu. atisaadaaranamaina roopam. chamanachaya. aina aa mukhammeeda vaalina chuupulni maralchukovatam kashta saadhyam. mallee mallee aa chuupulu ate parigedataayi. tanaku jeevitamlo modatisaarigaa, chala chitramaina anubhooti kaligindi. aameloni pratyekamayina aakarshana emiti? aa chinna chinna soga kallaa! bayata prapanchankante tanaloni prapanchaanne ekkuvagaa chusukontunnattunde aa kallena? leka aa kallalooni edho bhavam- adhe, chirakaalamgaa denikosamo vyagratatho anveshistunnattum aa kallalooni bhavamena, aa mukhaniki aakarshana! leka aame vyaktitvamlo spashtamgaa kanipinche aatma vishwasama! adhee kaavacchunu! kaadu- prapanchamante tanaku lakshyam ledannattu kanupinche aa mukhamlooni gambhiryama! leka- tanu yuvatinane bhavananu prati nimusham gurtuchesukuntunnata aame pravartanaa- leka yavvanam ane padaaniki tanaku ardham teliyanatlu kanipinche mukhamlooni gambhiryama? aa churukuchuupula aduganundi tongichuse amayakatwama? avunu! ivannee aameloni aakarshanaku kaaranaale. emiti tanu ilaa aalochistunnadu! eppuduu e aadapillanu gurinchi antasepu ontarigaa kuurchoni aalochinchalede! aa ammai satyam preminchina pilla! marchipovali! aa aakarshananunchi dooramgaa undaali. marokasari 'satyam adrushtavantudu' anukuntu pradarsanasaalaloki vellaadu madhavarao. eppuduu utsaahamgaa, prati vishayaannii chala teliggaa teesukuntu, haayigaa nadiche maadhavaraavuku, tana nadakalo edho maarpu vachinatlanipinchindi.
    17
 udayam edugantalakalla mustabai tandriki edurugaa vachinilchina vimalanu chusi aascharyapoyaadu keshavarao. vimala saadhaaranamgaa nidra levatam edu gantalaku. raatri entavarakainaa melukonagaladu kaani udayam maatram twaragaa levadu. keshavarao teliggaa- entho kaalamgaa gundelameeda vunna baruvunu dinchesinatlu teliggaa nittoorchaadu. vimala ademi gamaninche sthitilo ledu. mukhamlo utsaaham dachina dagakunda unnadi. aamenu entho kaalamgaa chuttivesina jadatvam okkasariga karigi chaitanyamgaa maarinatlu anipinchasaagindi. "bayaluderandi nanna!" andi vimala. aame kantham leelagaa vanikinatlu thochindi kesavaraoku. aanandam ekkuvayinappudu kantham vanukutundemo! keshavarao evevo aalochanalloki jaripoyadu. yaantrikamgaa lechi bayataku nadichaadu. vimala talamvesi tandri daggaraku vachindi. roddu ekkagaane edurugaa kanipinchina taxini aapi ekkaaru. "emma, kallu erraga vunnayi? raatri sarigaa nidrapoleda?" keshavarao prasnaku vimala konchem tadabaatu chendindi. "okate domalu, sarigaa nidra pattaledu!" anesindi vimala, tana manchaaniki domatera katti vundane vishayaanni marchipoyi. keshavarao vistuboi koothuru mohamloki chushadu. tana tappu telusukunna vimala taxi addaanni kindaku dimputuu bayataku chustunnatlu natinchasaagindi. kesavaraoku edho thochi musimusigaa navvukunnadu. taxi aagindo ledho madhavarao mundukochi taxi dor terichaadu. adhi chusi tandri kootulliddaruu aascharyapoyaaru. satyam lekunda madhavarao okkade nilabaddadem? vimalaku satyammeeda kopam vachindi. "maa kosame chustunnara?" keshavarao taxivadiki dabbulistuu annadu. "avunandi!" "inta poddute vastaamani ela anukunnaru?" lopalaku vastuu annadu keshavarao. "naaku telusu, intakante munde vastaarani!" ardhayuktamgaa chushadu madhavarao vimalavaipu. vimalaku athani maatalloni vyangyam ardhamayindi. siggutho tala vanchesukundi. 'milki white' ettaina bhavanam vaallanu aahvaaninchindi. vaallanu aahvaaninchindi. vaallu nadustunna kaalibaataku renduvaipula chakkaga penchina poola mokkalu, madhyalo padmam aakaaramlovunna founten kanipinchaayi. vimalakuu, keshavaraavukuu anta pedda bangalaalo adugu pettalante edoga vundi. tamakukaani sthalamloki ekkadiko velutunnatlundi. madhavarao inta srimantula bidda! aina garvam e koshana vunnatlu kanipinchadu. entha navvutuu saradaagaa matladutadu! raatri kaligina evagimpu itte gowravanga maaripoyindi vimalaku manasulo. keshavarao alochanalukuda daadaapu alaage vunnayi. satyam ee bangalaalo vuntunnada? bahusa ee pradarsana sandarbhamgaa vachi untaadu anukunnadu. manchutho tadisivunna rakarakaala gulaabeelu kalibata kiruvaipula aahvaanistunnaayi. vimala tana kallanu aa gulabipushpalanundi tippukolekapotundi. aprayatnamgaa nadustunna vimala oo tellagulabi mokka mundu aagipoyindi. mokka viragapusi vundi. tellagulaabeelameeda manchubinduvulu mutyalla merisipotunnaayi. vimala oka pushpam tunchaboyi antalone aagipoyi munduku nadichindi. "teesukondi!" madhavarao tella gulabila gutti andinchaadu. "endukandi inni kosharu?" nochukundi vimala. "farvaledandi! chettuna endi ralipovatankante aadapillalu pettukovatamlone andam chandam vundi-" madhavarao kantham jeerapoyindi. vimala poolu andukontu taletti madhavaraokeseki chusindi. mukhamlo vishaadachaayalu leelagaa kanpinchaayi. "emandi, mee intlo aadapilla levaroo lera? poolu evaruu kostunnatlu ledu." vimala prasnaku madhavarao ventane javabivvalekapoyadu. "ippudu leru-" madhavarao kantham konchengaa vanikindi. tana prasna maadhavaraavunu baadha pettindani grahinchukonna vimalamanassu chivukkumandi. inta pedda intlo manushule vunnattu ledu. vaataavaranam chala prasaantamgaa vundi. ee intlo aadapillalu lera? maadhavaraavuku chellellu leremo? attavaarintiki vellaremo? ataniki vivaham kaleda? ayivundadu. aalochistuu madhavarao venake nadichi vimala oka pedda hallo pravesinchindi. kesavaraoku idemee pattaledu. atanikallu satyamkosam vetukutunnaayi. "satyam ekkada baaboo?" keshavarao kutuuhalamgaa prasninchaadu. "tana gadilone vunnadu. meeru vastunnatlu cheppaledu. aatmeeyulni chalakalam tarvaata anukonividhamgaa kalusukovatamlo kalige aanandam adbhutamgaa vuntundi. ataniki akasmaattugaa vismayakaramaina bahumati iddamanikorika." madhavarao chirunavvutho bhaavayuktamgaa vimalakesi chushadu. athani chorava vimalaku konchem chiraaku kaliginchindi. emiti alaa chustadu? bahusa satyamuu, tanuu premikulanukuntunna? vimala gundelu dadadadaladayi. hallovunna khareedaina farnicharuu, daanni amarchinatiiruu chustuu nilabadina vimalni uddesinchi "koorchondi, nilabadipoyarem?" annadu madhavarao. "mee manassu ikkada ledu. ekkadavundokuda naaku telusu" annattu dhwaninchindi madhavarao kantham. vimala lolopale siggupadipoyindi. gabukkuna koorchundi. "satyam........" keshavarao maatanu madhyalone tunchestu "ippude vastaadu" annadu madhavarao. madhavarao droing table ku vunna bel nokkaadu. oo padihenu samvatsaraala kurradu parugettukochadu. "babugarni twaragaa rammanu" annadu madhavarao. kurradu parugettukelladu. satyam ela vuntado? tananu gurtistada? vimala gunde vegamgaa kottukuntuundi. tanalo kalugutunna sanchalanaanni madhavarao churukaina kallanunchi dache prayatnamlo vimala gadilooni vastuvulanu parikinchasaagindi. edurugaa godameedavunna niluvettu tailavarna chitrammeeda vimala kallu nilchayi. aa chitramlovunna vyakti jameendaarulaa kanipistunnadu. nadivayassulo vunnadu. "aa chitram maa naannagaaridi" annadu madhavarao. "entha teevigaa vunnaro?" andi vimala aprayatnamgaane. "aa tailavarna chitram......." "satyam vaesaadu" ani samadhanam ichadu madhavarao. "chala bagundi. saakshaattuu mee naannagaaru nilchoni chirunavvutho palakaristunnatle unnaaru. chitramlo jeevakala uttipadutondi. mee naannagaaru itlane vunnara?" prasninchaadu keshavarao. madhavarao ventane javaabivvaledu. "maa naannagaaru poyi aarunelalayindi-" athani kantham jeerapoyindi. "ammagaaruu?" vimala kanthamlo aardrata nindivundi. "ammagaaru unnaaru. medameede untaaru. aame jeevitamlo chala chedunu ruchi chusaru. aame eppudu tana gadi vadilipetti ivatalaku raadu. satyam vachaka konchem aamenu bayataprapanchamloki teesukuraavatam jarugutondi." aa gadilo vaataavaranam baruvugaa undi. inta aishwaryamtho tulathuugutunna ee intlo inta vishadama? kevalam madhavarao tandri povatamekaadu- inka edayina vishaada sanghatana jarigi undaali. inta baadhanu manassulo daachukuni ee madhavarao paikenta utsaahamgaa untaaduu? tanu navvutuu tana chuttu unnavaallanu navvinchagala vyaktitvam atanidi. anduke antaaru- 'santoshaanni padimandito panchuko-dukkhanni vantarigaa anubhavinchu' ani! vimalaku madhavaravante gowravam erpadasagindi. metlameeda alikidayindi. vimala, keshavarao metlakesi chusaru. madhavarao kutuuhalamgaa vimalni pariseelistunnaadu. metlameeda palchati aaku cheppullo, pachati paadaalameeda jeeraadutunna sanna jari anchugala kora netha dhovati kuchellu kanpinchaayi. vimala gundela vegam hecchindi. aprayatnamgaane kudicheyyi gundelameeda pettukondi. madhavarao chustunnattu grahinchi okkasariga sarduku koorchundi. siggupadipoyindi. maadhavaraavukallu aame manassuloni moolamoolanu spashtamgaa chustunnatlanipinchi ibbandigaa kadilindi kurcheelo. marukshanamlo adhe korarangu jari kanduvaanu vallevaatu vesukonna oo aajaanubaahuvu taapeegaa metludigutuu kanpinchaadu. oka mahashilpi, tana naipunyaannantaa viniyoginchi chekkina greeku vigraham praanam posukoni nadichi vastunnatlanipinchin vimalaku. itanu satyama! bakkaga, peelagaa, siggugaa, mohamaatamgaa kanpinche tanu erigina satyamena itanu? entha gaambheeryamgaa unnaadu! kesavaraoku satyaanni gurtinchadaaniki oo kshanam pattindi. gabagaba mundukelli "satyam!" annadu. "maashtarugaaruu! meera?" aascharyamgaa annadu. ventane vangi paadaalaku namaskarinchabothunna satyaanni pattukoni kaugalinchukonnaadu keshavarao. iddari kallaloonuu aananda bashpalu tirigaayi. hrudayaalu pulakarinchaayi.