
‘ఏమీ మనసున పడ్త లేదు బిడ్డా’అమ్మ గొంతుకనా స్మృతుల పొరల్లోదీనంగా పలుకుతున్నది‘ఎప్పుడు చూసినానీ చూపు చదువుల మీదనే.మెదడు పాడయిపోతది కొడుకా!చదివింది చాలుఇప్పటి నుంచి నా నీడలోనే నువ్వుండునీ యెదుగుదలను నేను గమనిస్తుంటాను.’పరమపదించిన మాతృమూర్తిప్రత్యక్షంగా యెదుట నిలబడినాపైనవాత్సల్యాన్ని వర్షించినట్టనిపించింది.ఆదిత్యబింబం అస్తమించగానేదాని కాంతి అంతం కాదుఆ ఉదయకిరణ మూర్తివీలు చూసుకునితూర్పు దిక్కు పైకెక్కితన వెలుతురు వేళ్లతోసకల సృష్టిని లాలిస్తుంది. ఆ లాలన చలువతో నిఖిల జీవకోటినిస్తంద్ర సమ్మోదాన్ని పొందుతుందిఆ సమ్మోదంసంవృద్ధికి మూలహేతువవుతుంది.అమ్మ ప్రగాఢ వాత్సల్యంపుత్ర పురోభివృద్ధికికారకమవుతుందిఆదిత్య కాంతి బాహుళ్యంఅఖిల జగత్ విలసనానికిప్రేరకమవుతుంది.సి. నారాయణరెడ్డి

‘emi manasuna padta ledu bidda’amma gontukana smrutula porallodiinamgaa palukutunnadi‘eppudu chusinani chuupu chaduvula meedane.medadu paadayipotadi koduka!chadivindi chaluippati nunchi naa needalone nuvvundunii yedugudalanu nenu gamanistuntaanu.’paramapadinchina maatrumuurtipratyaksha yeduta nilabadinapainavaatlya varshinchinattanipinchi.aadityabimbam astaminchagaanedaani kaanti antam kaaduaa udayakirana moortiveelu chusukuniturpu dikku paikekkitana veluturu vellatosakala srushtini laalistundi. aa laalana chaluvatho nikhila jeevakotinistandra sammodaanni pondutundiaa sammodamsamvruddhiki moolahetuvavutundi.amma pragaada vaatsalyamputra purobhivruddhikikarakamakamama kaanti baahulyaankhila jagat vilasanaanikipreerakavamu.si. narayanareddy