
 "అదే నిన్ను అడుగుతున్నాను." సూర్యకాంతం స్వరం కటువుగా వుంది. నాగమ్మ అయోమయంగా చూసింది. "పొద్దుటకూడా చూశాను. ఇంతలోనే ఎలా పగిలింది? రాత్రి గ్లాసు పగిలింది. ఇప్పుడు బంగారంలాంటి కూజా! పెద్ద పట్టుచీర జరీముద్ద యిచ్చి కొన్నాను, బిడ్డ సరదా పడుతుంది గదా అని. దానికి అత్తవారింటికి వెళ్ళేప్పుడు యివ్వాలనుకున్నాను. ఎవరి కళ్ళలో నిప్పులు పోసుకున్నారో వాళ్ళ గుడ్లుమాడ! అలమారులో వున్నది వున్నట్లు కావాలని చేసిన పని కాకపోతే ఎలా పోతుంది?" నిలదీసినట్లు అడిగింది నాగరత్నం. "వదినా, అంత అన్యాయంగా మాట్లాడకు వదినా! నేను కావాలని పగలగొడతానా?" నాగమ్మ గొంతులోనుంచి మాటలు నూతిలోనుంచి వచ్చినట్లు వచ్చాయి. "నువ్వు కాకపోతే నీ కూతురు! ఏ రాయి అయితేనేం పళ్ళురాలగొట్టుకోవటానికి. అది మరీ పోకిరీగుంట అయిపోతూంది. ఆడదాన్ని అలా పెంచి ఏం చేద్దామని? గొంతు పిసికి ఆ బావిలో పడేసి రెండు ఏడ్పులు ఏడ్వరాదూ?" అంది నాగరత్నం రెచ్చిపోతున్న కోపంతో. నాగమ్మ తుళ్ళిపడింది. అంతలో తను దొడ్లోనుంచి వచ్చేటప్పటికి పార్వతి ఆదరా బాదరాగా వచ్చి పీటమీద కూర్చోవటం గుర్తొచ్చింది. నాగమ్మ నిలువునా నీరయిపోయింది. "పార్వతి రాగానే కనుక్కుంటాను వదినా! మళ్ళీ అలాంటి పని చెయ్యకుండా చూస్తాను" అంది అపరాధిలా నాగమ్మ. "కనుక్కుంటదట! కనుక్కుంటది! ఎంత నెమ్మదిగా చెబుతుందో! నా పగిలిపోయిన కూజా ఎక్కడినుంచి వస్తుంది?" ఏడుపు గొంతుతో అంది సూర్యకాంతం. "అప్పుడే ఏమయిందే తల్లీ! ఇంకా ఏమేమి నాశనం కావాలో!" అంది నాగరత్నం తల్లీ కూతుళ్ళు పార్వతిని దుమ్మెత్తి పోస్తుంటే నాగమ్మ మెల్లిగా అక్కడనుంచి తప్పుకుంది. ఆమె మనస్సంతా కలతబారింది. భోజనం చెయ్యబుద్ధి కాలేదు. మలేరియా రోగికి ఉండి ఉండి వచ్చే చలివూపులా నాగమ్మను ఏదో దిగులు వూపేస్తున్నది. మధ్య మధ్య పార్వతిమీద కోపం గుండెల్లో సుళ్ళు తిరగసాగింది. మనసు పరిపరివిధాల ఆలోచించసాగింది. ఏమిటి రోజురోజుకూ పార్వతి ఇలా తయారవుతూంది! తను పార్వతి కోసమే ఇంత నికృష్ట జీవితాన్ని గడుపుతూంది. పార్వతిమీద తను ఎన్నెన్నో ఆశల్ని అల్లుకుంది. కాని పార్వతి చెయ్యి జారిపోయేలా వుంది. ఇప్పుటినుంచే ప్రతివాళ్ళమీదా ఎదురుతిరుగుతుంది. తెలివితక్కువతనం అనుకోవటానికి వీల్లేదు. ప్రతి సంవత్సరం స్కూల్లో ఫస్టునే వస్తుంది. ఎన్నో బహుమతులు తెచ్చుకుంటుంది. కాని ఎందుకింత మొండిగా తయారయింది? ఏమయినా ఇప్పటినుంచే పార్వతిని అదుపులో పెట్టాలి. మొక్కయి వంగనిది మానయి వంగుతుందా? "రానియ్! చెమడా లొలిచేస్తాను. కూజా పగులగొట్టి తనతో అబద్ధం చెప్పింది. పార్వతికోసం నాగమ్మ ఎదురుచూడసాగింది. ఏ పని చేస్తున్నా నాగమ్మకు పార్వతి ఎప్పుడొస్తుందా, ఎప్పుడు నాలుగు తగిలించి బుద్ధి చెబుదామా అని వుంది. ఐదు దాటిపోయింది. పార్వతి రాలేదు. నాగమ్మ కాలుకాలిన పిల్లిలా ఇంటిలోకి బయటకు తిరగసాగింది. ఐదున్నరయింది, పార్వతి రాలేదు. నాగమ్మ మనసులోని కోపం స్థానాన్ని ఆదుర్దా ఆక్రమించుకుంది. ఆరయినా పార్వతి రాకపోయేప్పటికి నాగమ్మ మనస్సులో అనేక సందేహాలు రేకెత్తాయి. వీధి వాకిట్లోకి వచ్చి ఆత్రంగా రోడ్డు కేసి చూస్తూ వుండిపోయింది. ఏమయింది పార్వతికి? పొద్దున చేసిన పనికి తనకు దెబ్బలు తప్పవని ఎక్కడయినా....నాగమ్మ నిలువెల్లా వణికిపోయింది. ఆరుగంటలు దాటికూడా చాలాసేపయింది. కనుచీకటి పడుతోంది. పశువులు కూడా వచ్చేశాయి. నాగమ్మ కళ్ళనీళ్ళతో వీధి వాకిట్లో నిల్చుని వుంది. దూరంగా సుబ్బారాయుడూ అతని పక్కనే నడుస్తూ పార్వతీ వస్తున్నారు. నాగమ్మకు ప్రాణం లేచి వచ్చింది. అంతలోనే పొద్దుటి విషయం జ్ఞాపకం వచ్చి కోపం వచ్చింది. "చూడమ్మాయ్! ఆడపిల్లను కాస్త అదుపాజ్ఞలో పెంచటం అవసరం." నాగమ్మ సుబ్బారాయుడి ముఖంలోకి చూసింది. "పొలంనుంచి వస్తుంటే ఇది ఎర్ర చెరువుదగ్గర కనిపించింది. మగపిల్లలతోపాటు ఇదీ చెరువులోకి దిగి కలువలు కోస్తోంది. ఆ పరికిణీ చూడు ఎలా తడుపుకుందో? ఆడపిల్లను ఇప్పటినుంచే కట్టడిలో పెట్టకపోతే రేపు పెట్టడం కష్టం అయిపోతుంది" అన్నాడు సుబ్బారాయుడు. "అది ఆడపిల్లలా వుందా? మగరాయుడిలా తయారయింది. పొద్దుట ఏం చేసిందనుకున్నారు?" చల్లగా అక్కడనుంచి జారుకొంటున్న పార్వతి జుట్టు పట్టుకొని వంచి కసికొద్దీ బాదసాగింది నాగమ్మ. పార్వతి ఒళ్ళప్పగించి ఊరుకుంది. ఏడుపులేదు. మాటాలేదు. "పుట్టగానే చచ్చినా బాగుండేది, ఒక ఏడుపు యేడ్చి వూరుకొనేదాన్ని." "ఊరుకో, మరీ అంతగా కొట్టకు!" సుబ్బారాయుడు అడ్డం వచ్చాడు. నాగమ్మ ఆగలేదు. సుబ్బారాయుడి వెనక్కు వెళ్ళి దాక్కున్న పార్వతిని లాగి బాదుతూ అంది, "మళ్ళీ ఆ చెరువుదగ్గరకు వెళ్ళవుగా?" "వెళతాను, నా ఇష్టం!" దెబ్బలు తింటూనే మొండిగా జవాబిచ్చింది పార్వతి. నాగమ్మకు ఆ జవాబుతో ఒళ్ళు తెలియని కోపం వచ్చింది. పిచ్చిదానిలా అందినచోటల్లా కాళ్ళతో తంతూ చేతులతో బాదసాగింది. సుబ్బారాయుడు పార్వతిని బలంగా నాగమ్మ పట్టునుంచి విడిపించాడు. "చంపేస్తావా ఏమిటి?" మందలించాడు. "చచ్చినా పీడ విరగడైపోను" అంది నాగమ్మ కోపంతో రొప్పుతూ. "నాన్నా, నా గాజుకూజా కూడా పగులకొట్టింది." "ఆ పని చేసింది నువ్వేనా?" గర్జించింది నాగమ్మ. నాగమ్మ రూపం చూసి నాగరత్నం కూడా జంకింది. తను ఎన్ని విధాల సాధించినా మూగపశువులా పడివుండే నాగమ్మలో ఇంత పౌరుషం దాగివుందని ఎప్పుడూ ఊహించలేదు. "అవును, నేనే పగలకొట్టాను. నేను పగలగొట్టని గ్లాసు నేనే పగులగొట్టానని ఆ దయ్యాలు రెండూ నన్ను ఎంత తిట్టిపోశాయి!" పార్వతి మొండిగా జవాబిచ్చింది. అందరూ పార్వతికేసి ఆశ్చర్యంగా చూశారు. నాగమ్మ పార్వతి ముఖంలోకి ఓ క్షణం చూసింది. ఒక్కసారిగా ఆమెకు దుఃఖం పొంగుకొచ్చింది. గబగబా తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది. సుబ్బారాయుడు అక్కడనుంచి తప్పుకున్నాడు. నాగరత్నం, సూర్యకాంతంకూడా వెళ్ళిపోయారు. పార్వతి ఓ అర్ధగంట అటూ ఇటూ తిరిగి తిన్నగా తల్లిదగ్గరకు వెళ్ళింది. నాగమ్మ పమిట చాటున ముఖం దాచుకుని, గోడకు చేరబడి ఏడుస్తూంది. పార్వతి పిల్లిలా పక్కగా కూచుంది. కాసేపు మౌనంగా తల్లిని చూస్తూ వుండిపోయింది. తల్లి భుజం మీద చెయ్యివేస్తూ "అమ్మా!" అంది ఏడుపుగొంతుతో. "ఛీ! పో అవతలకు దెష్టముండా! పైగా ఏడుస్తున్నావుకూడానా?" విదిలించింది తల్లి కూతుర్ని. "అమ్మా! నువ్వేడవద్దమ్మా! నువ్వేడుస్తుంటే నాకూ ఏడుపొస్తుందమ్మా! నీ కిష్టంలేని పని ఏదీ ఇక చెయ్యనమ్మా!" అంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడవసాగింది. అన్ని దెబ్బలు తినికూడా కంట తడిపెట్టని పార్వతి "నువ్వు ఏడుస్తుంటే నాకూ ఏడుపొస్తుందమ్మా!" అనటం నాగమ్మను కరిగించివేసింది. పార్వతిని ఒళ్ళోకి తీసుకొని కుమిలి కుమిలి ఏడ్చింది. తల్లి ఒళ్ళో నిద్రపోతున్న పార్వతి, నిద్రలోనే ఎక్కెక్కి పడుతోంది.
    23
 పార్వతికి పదమూడు సంవత్సరాలు నిండాయి! నాగమ్మ అల్లారుముద్దుగా పెరిగింది. ఆ వయస్సుకు నాగమ్మకు వయసుతోపాటు మెదడు పెరగలేదు. కాని పుట్టినప్పటినుంచి జీవితంలోని చేదునే రుచి చూస్తూ అడుగడుక్కూ ఎదురు దెబ్బలు తిన్న పార్వతి వయసుకంటే మానసికంగా ఎక్కువే పెరిగింది. ఇంటా బయటా సమన్వయం కుదరక పార్వతి మానసిక సంఘర్షణకు గురి అయేది. బయట స్కూల్లో అందరూ ఆమెను ప్రేమిస్తారు. ఆమెతో స్నేహానికి ఆడపిల్లలంతా పోటీపడేవారు. ఇంటిలో నిముషా నిముషానికీ అవమానాలూ, తిరస్కారాలూనూ. పార్వతికి వయసుతోపాటు ఇంటిలో వాళ్ళమీద ఏర్పడిన కసికూడా పెరగసాగింది. ఇంటి వాతావరణాన్ని అసహ్యించుకోసాగింది. ముఖ్యంగా తల్లిపడే అవమానాలనూ, బాధలనూ చూస్తుంటే పార్వతికి ఆ ఇంటిని సమూలంగా కూల్చేయాలనిపించేది. షావుకారు రామయ్యగారి అమ్మాయితో స్నేహం ఏర్పడింది పార్వతికి. ఆ అమ్మాయికూడా పార్వతి క్లాసే చదువుతోంది. పార్వతి అప్పుడప్పుడు వాళ్ళింటికి వెళుతుండేది. స్నేహితురాలి తల్లి పార్వతిని ఎంతో ఆప్యాయంగా పలకరించేది. అన్నం పెట్టేది. కబుర్లు చెప్పేది. ఆమె పార్వతిని చూసి జాలిపడేది. ఆ ఒక్క విషయం పార్వతికి నచ్చేదికాదు. తననిచూసి ఎవరైనా జాలిపడితే మహా చిరాకు కలిగేది. తన స్నేహితురాలికి ఆ ఇంట్లో లభించే ఆప్యాయతా, ఆదరణా, ప్రేమా చూసి పార్వతి అనుకొనేది- "మా నాన్నవుంటే నేను కూడా యిలాగే వుండేదాన్ని." ఇంటి దగ్గర పార్వతి దెబ్బలు తినని రోజులు దాదాపు లేవనే చెప్పాలి. రెండేళ్ళనాడు సూర్యకాంతం పెళ్ళయి అత్తవారింటికి వెళ్ళింది. దాంతో నాగమ్మకూ, పార్వతికీ కాస్త గాలి పీల్చుకోడానికి అవకాశం దొరికింది. పార్వతి థర్డుఫారం పాసయింది. స్కూల్లో ఫస్టు వచ్చింది. పార్వతి తెచ్చుకున్న బహుమతులను చూసి నాగమ్మ భర్తను తలచుకొని బాధపడింది. పార్వతికి స్కూల్ ఫైనల్ వరకయినా చదువు చెప్పించాలని వుంది తల్లికి. తన కూతురు బతుకూ తన బతుకులా కాకూడదు. తనే చదువుకొనివుంటే ఈనాడు తన బతుకూ ఇంత నికృష్టంగా వుండేదా? తన కూతురు చదువుకోవాలి. తన కాళ్ళమీద తాను నిలబడగలిగే శక్తి వుండాలి. సెలవు లయిపోతున్నాయి. స్కూలు తెరిచే సమయం కూడా దగ్గర కొస్తూంది. సుబ్బారాయుడు పార్వతి చదువు గురించి తనకు తానే మాట్లాడతాడని ఆశించిన నాగమ్మకు ఆశాభంగమే కలిగింది. పార్వతి రోజూ తల్లి దగ్గర గొడవ పెట్టేది. "అమ్మా! కళ్యాణికి అప్పుడే అప్లికేషన్ పెట్టారమ్మా వాళ్ళ నాన్నగారు మరీ ఆలస్యం అయితే సీటు దొరకదు" అంది పార్వతి తల్లి దగ్గరగా వచ్చి కూచుంటూ. నాగమ్మ ఆలోచిస్తూ వుండిపోయింది. "కల్యాణి గుంటూరు కాన్వెంటులో చదువుకుంటుందమ్మా! నేనూ అక్కడే చదువుకుంటాను." "అలాగే!" అంది నాగమ్మ ఆలోచనల నుంచి పూర్తిగా బయటపడకుండానే. "అలాగే అంటూ కూర్చుంటే ఎలాగమ్మా? మామయ్యను అప్లికేషన్ పెట్టమను" అంది పార్వతి. "సరే చూద్దాంలే!" "ఇవాళే అడుగు" అంటూ పార్వతి ఏదో పుస్తకం తీసుకొని బయలుదేరింది. "ఎక్కడికమ్మా?" నాగమ్మ ప్రశ్నించింది. "కల్యాణి వాళ్ళింటికి. ఈ పుస్తకం ఇచ్చేసి వస్తాను." "చీకటిపడుతుంటే ఇప్పుడేమిటి? మామయ్యకు కోపం వస్తుంది రాత్రిళ్ళు ఊళ్ళో తిరిగితే. రేపు వెళుదువుగానిలే" అంది నాగమ్మ. పార్వతి ఆగిపోయింది. ఆరుబయట నులక మంచంమీద కూచుని చుట్ట చుట్టుకుంటున్న సుబ్బారాయుడి దగ్గర కెళ్ళి నిల్చుంది నాగమ్మ. సుబ్బారాయుడు చూసి చూడనట్లే తన పనిలో వున్నాడు. "అన్నయ్యా!" మెల్లిగా పిల్చింది నాగమ్మ. "ఊఁ" అన్నాడు సుబ్బారాయుడు ముభావంగా. అతను నాగమ్మ అడగబోయేది లీలగా గ్రహించాడు ముందుగానే. "ఈ సంవత్సరం పిల్ల చదువు సంగతి... అది గుంటూరు వెళ్ళి చదువుతానని ఒకటే గొడవ పెడుతూంది" అంది నాగమ్మ సగం చచ్చిపోయిన స్వరంతో. "ఆఁ, ఇంకా ఏం చదువులే_ నెత్తిమీదకు పదమూడేళ్ళొచ్చాక!" అప్పుడే రంగంలోకి ప్రవేశించిన వదిన నాగరత్నం అంది. "అది కాదు వదినా!" "ఏది కాదు?... మహామహావాళ్ళే ఆడపిల్లల చదువుల జోలికి పోవడంలేదు! గుంటూరు పంపించి చదువు చెప్పించటం మాటలా? అంత తాహతే వుంటే మా సూరీడుకు చెప్పించేవాళ్ళం కదూ?" "స్కూలు ఫైనల్ దాకా అన్నా చదువు చెప్పిస్తే దాని బతుకు అది బతుకూతుందని." మెల్లిగా అంది నాగమ్మ. పార్వతి ఊపిరి బిగబట్టుకొని వినసాగింది. "అట్లా చెప్పు! కూతురిచేత ఉద్యోగాలు చేయించాలనా? ఇంకా నయం. ఊళ్ళేలిస్తానన్నావుకాదు. నీ కూతురికి అంత సామర్ధ్యం వుందిలే! అన్నట్టు మీ ఆయన కూతుర్ని డాక్టరు చేస్తానంటూ వుండేవాడట? అందుకే అంటారు బుద్ధులు భూము..." "వదినా, ఎందుకులేమ్మా అంత ఎగతాళి." మధ్యలోనే బాధగా అడ్డువచ్చింది. నాగమ్మకు హృదయం బల్లెంతో గుచ్చి ఎత్తినట్లయింది. నాగరత్నం ఇలా హేళన చేయటం ఇది మొదటిసారి కాదు. కోపంతో పార్వతి మనస్సు వరదనాటి వెల్లువే అయింది. "అన్నయ్యా!" అంది నాగమ్మ అర్ధిస్తున్నట్లు. అన్నయ్య ఉలకడు పలకడు. చుట్ట చివర కొరికి తుప్పుక్కున వూసి మళ్ళీ నోట్లో పెట్టుకొని, జేబులోకి అగ్గిపెట్టెకోసం చెయ్యి పోనిచ్చాడు. సుబ్బారాయుడిలోని 'అన్నయ్య' చచ్చిపోయి చాలాకాలం అయిందని నాగమ్మ గ్రహించలేదు. "ఇంకా చదువులేంటి? బస్తీలకు పంపించి చదివించే తాహతు మాకు లేదు. ఎవరన్నా చూసి ముడేస్తే విరగడైపోతుంది. నీతోపాటు మేమూ కాస్త గాలి పీల్చుకుంటాం" అంది నాగరత్నం. నాగమ్మ ఇంకా ఆశగా అన్నయ్యకేసి చూస్తూనే వుంది. పార్వతి పెద్ద పెద్ద కళ్ళు చేసుకొని ఆత్రంగా మామయ్యా జవాబుకోసం చూడసాగింది. "మనసులో వున్నదేదో చెప్పరాదు, అలా బెల్లంకొట్టిన రాయిలా కూర్చోకపోతే?" భర్తమీద ఒక విసురు విసిరింది నాగరత్నం.

 "adhe ninnu adugutunnanu." suuryakaantam swaram katuvugaa vundi. nagamma ayomayamgaa chusindi. "poddutakuda chushanu. intalone ela pagilindi? raatri glasu pagilindi. ippudu bangaramlanti kuja! pedda pattuchiira jareemudda yichi konnanu, bidda sarada padutundi gadaa ani. daaniki attavaarintiki velleppudu yivvaalanukunnaanu. evari kallalo nippulu posukunnaro vaalla gudlumada! alamaarulo vunnadi vunnatlu kaavaalani chesina pani kakapothe ela potundi?" niladeesinatlu adigindi nagaratnam. "vadina, anta anyaayamgaa matladaku vadina! nenu kaavaalani pagalagodatana?" nagamma gontuloonunchi maatalu noothiloonunchi vachinatlu vachayi. "nuvvu kakapothe nee koothuru! e raayi ayitenem palluralagottukovata. adhi mari pokireegunta ayipothoondi. aadadaanni alaa penchi yem cheddamani? gontu pisiki aa baavilo padesi rendu edpulu edvaraaduu?" andi nagaratnam rechipotunna kopamtho. nagamma tullipadindi. antalo tanu dodlonunchi vachetappatiki paarvati aadaraa badaraga vachi peetameeda koorchovatam gurtochindi. nagamma niluvuna neerayipoyindi. "paarvati ragane kanukkuntaanu vadina! mallee alanti pani cheyyakunda chustaanu" andi aparadhila nagamma. "kanukkuntadata! kanukkuntadi! entha nemmadigaa chebutundo! naa pagilipoyina kuja ekkadinunchi vastundi?" edupu gontuto andi suuryakaantam. "appude emayinde talli! inka ememi naasanam kaavaalo!" andi nagaratnam talli koothullu paarvatini dummetti postunte nagamma melliga akkadanunchi tappukundi. aame manassanta kalatabaarindi. bhojanam cheyyabuddhi kaaledu. maleria rogiki undi undi vache chalivupula nagammanu edho digulu voopestunnadi. madhya madhya paarvatimeeda kopam gundello sullu tiragasaagindi. manasu pariparividhaala aalochinchasaagindi. emiti rojurojuku paarvati ilaa tayaaravutuundi! tanu paarvati kosame inta nikrushta jeevitaanni gaduputuundi. paarvatimeeda tanu ennenno aashalni allukundi. kaani paarvati cheyyi jaripoyela vundi. ipputinunche prativaallameedaa edurutirugutundi. telivitakkuvatanam anukovataaniki veelledu. prati samvatsaram schoollo fastune vastundi. enno bahumatulu tecchukuntundi. kaani endukinta mondigaa tayaarayindi? emayina ippatinunche paarvatini adupulo pettali. mokkai vanganidi manayi vangutundaa? "raniy! chemada lolichestaanu. kuja pagulagotti tanatho abaddham cheppindi. paarvatikosam nagamma eduruchudasaagindi. e pani chestunna nagammaku paarvati eppudostundaa, eppudu naalugu tagilinchi buddhi chebudama ani vundi. aidu daatipoyindi. paarvati raledu. nagamma kaalukaalina pillila intiloki bayataku tiragasaagindi. aidunnarayindi, paarvati raledu. nagamma manasuloni kopam sthaanaanni adurda aakraminchukundi. aarayina paarvati rakapoyeppatiki nagamma manassulo aneka sandehaalu rekettaayi. veedhi vaakitloki vachi aatramgaa roddu kesi chustuu vundipoyindi. emayindi paarvatiki? podduna chesina paniki tanaku debbalu tappavani ekkadayina....nagamma niluvella vanikipoyindi. aarugantalu datikuda chaalaasepayindi. kanucheekati padutondi. pasuvulu kuudaa vachesaayi. nagamma kallaneellatho veedhi vaakitlo nilchuni vundi. dooramgaa subbarayudu athani pakkane nadustuu paarvatii vastunnaaru. nagammaku praanam lechi vachindi. antalone podduti vishayam ghnaapakam vachi kopam vachindi. "chudammay! aadapillanu kaasta adupaagnalo penchatam avasaram." nagamma subbarayudi mukhamloki chusindi. "polamnunchi vastunte idhi erra cheruvudaggara kanipinchindi. magapillalathopaatu idhee cheruvuloki digi kaluvalu kostondi. aa parikinii chudu ela tadupukundo? aadapillanu ippatinunche kattadilo pettakapothe repu pettadam kashtam ayipotundi" annadu subbarayudu. "adhi aadapillala vunda? magarayudila tayaarayindi. podduta yem chesindanukunnaru?" challaga akkadanunchi jaarukontunna paarvati juttu pattukoni vanchi kasikoddi baadasaagindi nagamma. paarvati ollappaginchi oorukundi. edupuledu. maataaledu. "puttagaane chachina bagundedi, oka edupu yedchi voorukonedaanni." "ooruko, mari antagaa kottaku!" subbarayudu addam vachaadu. nagamma aagaledu. subbarayudi venakku velli daakkunna paarvatini laagi baadutuu andi, "mallee aa cheruvudaggaraku vellavugaa?" " velataanu, naa ishtam!" debbalu tintoone mondigaa javaabichindi paarvati. nagammaku aa javabutho ollu teliyani kopam vachindi. picchidaanilaa andinachotalla kaallatho tantuu chetulatho baadasaagindi. subbarayudu paarvatini balangaa nagamma pattununchi vidipinchaadu. "champestava emiti?" mandalinchaadu. "chachina peeda viragadaiponu" andi nagamma kopamtho ropputuu. "nanna, naa gajukuja kuudaa pagulakottindi." "aa pani chesindi nuvvena?" garjinchindi nagamma. nagamma roopam chusi nagaratnam kuudaa jankindi. tanu enni vidhaala saadhinchinaa moogapasuvulaa padivunde nagammalo inta pourusham daagivundani eppuduu oohinchaledu. "avunu, nene pagalakottaanu. nenu pagalagottani glasu nene pagulagottaanani aa dayyalu rendoo nannu entha tittiposayi!" paarvati mondigaa javaabichindi. andaruu paarvatikesi aascharyamgaa chusaru. nagamma paarvati mukhamloki oo kshanam chusindi. okkasariga aameku dukkham pongukochindi. gabagaba tana gadiloki vellipoyindi. subbarayudu akkadanunchi tappukunnadu. nagaratnam, suuryakaantamkuudaa vellipoyaaru. paarvati oo ardhaganta atuu itoo tirigi tinnagaa tallidaggaraku vellindi. nagamma pamita chaatuna mukham daachukuni, godaku cherabadi edustundi. paarvati pillila pakkaga koochundi. kasepu mounamgaa tallini chustuu vundipoyindi. talli bhujam meeda cheyyivestu "amma!" andi edupugonthutho. "chee! poo avatalaku deshtamunda! paiga edustunnavukudana?" vidilinchindi talli koothurni. "amma! nuvvedavaddamma! nuvvedustunte naakuu edupostundamma! nee kishtamleni pani edhee ika cheyyanamma!" antuu vekki vekki edavasagindi. anni debbalu tinikuda kanta tadipettani paarvati "nuvvu edustunte naakuu edupostundamma!" anatam nagammanu kariginchivesindi. paarvatini olloki teesukoni kumili kumili edchindi. talli ollo nidrapotunna paarvati, nidralone ekkekki padutondi.
    23
 paarvatiki padamudu samvatsaraalu nindaayi! nagamma allaarumuddugaa perigindi. aa vayassuku nagammaku vayasuthopaatu medadu peragaledu. kaani puttinappatinunchi jeevitamlooni chedune ruchi chustuu adugadukkuu eduru debbalu tinna paarvati vayasukante maanasikamgaa ekkuve perigindi. inta bayata samanvayam kudaraka paarvati maanasika sangharshanaku guri ayedi. bayata schoollo andaruu aamenu premistaaru. aametho snehaaniki aadapillalantaa potipadevaru. intilo nimusha nimushaanikii avamaanaaluu, tiraskaaraaluunuu. paarvatiki vayasuthopaatu intilo vaallameeda erpadina kasikuda peragasaagindi. inti vaataavaranaanni asahyinchukosaagindi. mukhyamgaa tallipade avamaanaalanuu, baadhalanuu chustunte paarvatiki aa intini samuulamgaa koolcheyaalanipinchedi. shaavukaaru ramayyagari ammayitho sneham erpadindi paarvatiki. aa ammayikuda paarvati classey chaduvutondi. paarvati appudappudu vaallintiki velutundedi. snehituraali talli paarvatini entho aapyaayamgaa palakarinchedi. annam pettedi. kaburlu cheppedi. aame paarvatini chusi jalipadedi. aa okka vishayam paarvatiki nachedikaadu. tananichusi evaraina jaalipadithe mahaa chiraaku kaligedi. tana snehituraaliki aa intlo labhinche aapyaayataa, aadaranaa, prema chusi paarvati anukonedi- "maa nannavunte nenu kuudaa yilage vundedaanni." inti daggara paarvati debbalu tinani rojulu daadaapu levane cheppali. rendellanadu suuryakaantam pellayi attavaarintiki vellindi. daamto naagammakuu, paarvatikee kaasta gaali peelchukodaaniki avakaasam dorikindi. paarvati thardufaram paasayindi. schoollo fastu vachindi. paarvati tecchukunna bahumatulanu chusi nagamma bhartanu talachukoni badhapadindi. paarvatiki scool final varakayina chaduvu cheppinchaalani vundi talliki. tana koothuru batukuu tana batukula kaakuudadu. tane chaduvukonivunte eenaadu tana batukuu inta nikrushtamgaa vundeda? tana koothuru chaduvukovali. tana kaallameeda taanu nilabadagalige sakti vundaali. selavu layipotunnayi. skoolu teriche samayam kuudaa daggara kostundi. subbarayudu paarvati chaduvu gurinchi tanaku taane maatlaadataadani aasinchina nagammaku aasaabhangame kaligindi. paarvati roojoo talli daggara godava pettedi. "amma! kalyaaniki appude application pettaramma vaalla naannagaaru mari aalasyam ayithe seetu dorakadu" andi paarvati talli daggaragaa vachi kuuchuntuu. nagamma aalochistuu vundipoyindi. "kalyani gunturu kaanventulo chaduvukuntundamma! nenuu akkade chaduvukuntanu." "alaage!" andi nagamma aalochanala nunchi puurtigaa bayatapadakundaane. "alaage antuu koorchunte elagamma? maamayyanu application pettamanu" andi paarvati. "sare chuddamle!" "ivaale adugu" antuu paarvati edho pustakam teesukoni bayaluderindi. "ekkadikamma?" nagamma prasninchindi. "kalyani vaallintiki. ee pustakam ichesi vastaanu." "cheekatipadutunte ippudemiti? maamayyaku kopam vastundi raatrillu oollo tirigite. repu veluduvugaanile" andi nagamma. paarvati aagipoyindi. aarubayata nulaka manchammeeda kuuchuni chutta chuttukuntunna subbarayudi daggara kelli nilchundi nagamma. subbarayudu chusi chudanatle tana panilo vunnadu. "annayya!" melliga pilchindi nagamma. "oea" annadu subbarayudu mubhaavamgaa. atanu nagamma adagaboyedi leelagaa grahinchaadu mundugaane. "ee samvatsaram pilla chaduvu sangati... adhi gunturu velli chaduvutanani okate godava pedutuundi" andi nagamma sagam chachipoyina swaramtho. "aa, inka yem chaduvule_ nettimeedaku padamuudeellochaaka!" appude rangamloki pravesinchina vadina nagaratnam andi. "adhi kaadu vadina!" "edhi kaadu?... mahamahavalle aadapillala chaduvula joliki povadamledu! gunturu pampinchi chaduvu cheppinchatam matala? anta tahate vunte maa suureeduku cheppinchevallam kadhuu?" "skoolu final daka anna chaduvu cheppiste daani batuku adhi batukuutundani." melliga andi nagamma. paarvati oopiri bigabattukoni vinasaagindi. "atla cheppu! koothuricheta udyogaalu cheyinchaalanaa? inka nayam. oolleelistaanannaavuka. nee koothuriki anta saamardhyam vundile! annattu mee aayana koothurni daaktaru chestaanantu vundevadata? anduke antaaru buddhulu bhoomu..." "vadina, endukulemma anta egataali." madhyalone badhaga adduvachindi. nagammaku hrudayam ballentho guchi ettinatlayindi. nagaratnam ilaa helana cheyatam idhi modatisaari kaadu. kopamtho paarvati manassu varadanati velluve ayindi. "annayya!" andi nagamma ardhistunnatlu. annayya ulakadu palakadu. chutta chivara koriki tuppukkuna voosi mallee notlo pettukoni, jebuloki aggipettekosam cheyyi ponichaadu. subbarayudiloni 'annayya' chachipoyi chalakalam ayindani nagamma grahinchaledu. "inka chaduvulenti? basteelaku pampinchi chadivinche taahatu maaku ledu. evaranna chusi mudeste viragadaipotundi. neethopaatu memu kaasta gaali peelchukuntam" andi nagaratnam. nagamma inka aasagaa annayyakesi chustune vundi. paarvati pedda pedda kallu chesukoni aatramgaa mamayya javabukosam chudasagindi. "manasulo vunnadedo chepparaadu, alaa bellankottina raila koorchokapothe?" bhartameeda oka visuru visirindi nagaratnam.