
 అదే నవ్వు.
 అదే చూపు.
 ఇంత కష్టపడిందీ ఆ ప్రాణం తియ్యడానికా?
 ఆమె మనసుని కత్తితో కోసినట్టుగా అనిపించింది. చటుక్కున పాపని గుండెకి హత్తుకొంది భారతి.
 ఇక ఒక్కక్షణం అక్కడ ఆలస్యం చెయ్యలేదు. పాపని తీసుకొని గబగబ అడుగులు వేసింది భారతి.
 ఆమె మనసు మనసులో లేదు. అంతా గందరగోళంగా ఉంది.
 గమ్యం తెలీకుండానే స్టేషన్ కి నడిచింది.
 ఎక్కడికెళ్ళాలి?
 ఏం చెయ్యాలి?
 దారి తోచడం లేదు.
 గుండెనిండా దిగులు చోటు చేసుకొంది.
 "భారతీ!"
 ఆ పిలుపుకి వెనక్కి తిరిగింది భారతి.
 బోసుబాబు వినయంగా నిలబడి పలకరిస్తున్నాడు.
 అతన్ని చూసి ఈసడింపుగా మొహాన్ని తిప్పేసుకొంది భారతి.
 "సో సారీ భారతీ, ఇలా జరుగుతుందని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. నువ్వు కనబడితే క్షమాపణ చెప్పుకోవాలని ఇన్నాళ్ళు ఎదురుచూశాను. ఇంత కాలానికి అనుకోకుండా కలుసుకున్నాం" అన్నాడు.
 ఆమె గిరుక్కున తిరిగి అతని వేపు చూసింది. ఎందుకోగాని అతని మొహం చూస్తే అతని మాటల్ని నమ్మాలనిపించింది.
 "ఇప్పుడెక్కడికి?" అడిగాడు.
 "తెలీదు"
 "నిన్ను చూస్తే అర్ధం అవుతూనే వున్నది. నిన్నిలా చూడ్డానికేనా నేను బతికింది అనిపిస్తోంది భారతీ"
 అతని మాటలు వింటూంటే ఆమెకి ఆశ్చర్యంగా వుంది. బోసులో పరివర్తనం కలిగి మంచివాడయ్యాడేమో అనిపించింది.
 "నేనెలాంటి వాడినన్నా కావచ్చు. నీకు సాయపడ్డం నా విద్యుక్తధర్మంగా భావిస్తున్నాను. నువ్వు హైదరాబాద్ నాతోపాటే వస్తున్నావు. నీకు ఏదన్నా ఉద్యోగం చూపించే బాధ్యత నాది" అన్నాడు. భారతి అతనికేసి చూసింది మళ్ళీ. అతను మారినట్టు కనిపిస్తున్నాడు.
 భారతి గమ్యం లేకుండా అక్కడికొచ్చింది. ఎక్కడో ఒక చోటు చేరాలి. ఏదో ఒక ఉద్యోగం సంపాదించుకోవాలి దానికోసం తనకి తెలీని ఊళ్ళని పట్టుకు తిరగడంకంటే తెలిసిన ఊరుకెళ్ళడమే మంచిదనిపించింది.
 "ఏం నిర్ణయించుకున్నావు?" అడిగాడు బోసు.
 "నేను హైదరాబాదుకొస్తున్నాను. కానీ నీ సహాయం నాకు అవసరంలేదు" అంది భారతి.
 "నువ్వింకా అధే ధోరణిలో కొనసాగడం చూస్తుంటే నాకు చాలా బాధగా ఉంది భారతీ! నీకభ్యంతరం లేకపోతే మనచుట్టూ ఇంతమంది ఉన్నారన్న సిగ్గువిడిచి కాళ్ళు పట్టుకుంటాను నన్ను క్షమించమని అడుగుతాను."
 భారతి ఆశ్చర్యంగా చూసింది. ఆమెలో వస్తున్న మార్పుని బోసు వాడిచూపులు పసిగట్టాయి.
 "నిన్ను నమ్మాలో, నమ్మకూడదో నాకు తెలీడంలేదు" అంది చాలా మెల్లగా భారతి.
 "ఒట్టు భారతీ, నన్ను నమ్ము" అన్నాడు.
 అప్పుడో పేలవమైన నవ్వు భారతి పెదవులపైన తేలిపోయింది.
 వాళ్ళ సంభాషణ అర్థంకాక భారతికూతురు వింతగా చూస్తోంది.
 "నాతో వస్తున్నట్టే కదూ?"
 భారతి మెల్లగా తల వూపింది.
 "థాంక్ గాడ్! నీ విషయంలో నేనేదైనా పొరపాటుగానీ పాపం గానీ చేసి ఉంటే ఆ పాపాలన్నీ కడిగేసుకొని పునీతుడ్ని అవుతాను. నేను టికెట్స్ తీసుకొస్తాను" అని గబగబ వెళ్ళిపోయాడు.
 భారతి నిర్లిప్తంగా చూస్తూ వుండిపోయింది. ఆమె కళ్ళనించి రెండు కన్నీటిబొట్లు టపటపమని రాలినాయి.
    56
 భారతిని, మనోరమని హోటల్లో దింపాడు బోసుబాబు. 
 "రెండ్రోజులు ఓపికపట్టు. ఏదో ఒక జాబ్ నీకోసం ప్రయత్నిస్తాను. నీకేం కావాలన్నా బెల్ నొక్కు బాయ్ వస్తాడు." అని చెప్పాడు.
  భారతి మౌనంగా విన్నది. బోసు వెళ్ళిపోయాడు.
 సాయంత్రం వరకూ హోటల్ గదిలో కూర్చుని దిగులుగా అన్యమనస్కంగా ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయింది భారతి.
 ఆ వూళ్ళో ఆమెను కన్న తల్లిదండ్రులున్నారు. సొంత ఇల్లు ఉంది. అన్నీవుండి, అందరూ వుండీ...... ఎవరికి ఏమీకానట్టుగా బతకాల్సివచ్చింది.
 ఆమె జీవితలక్ష్యం ఏనాడో చెదిరిపోయింది. జీవనగమ్యం మరేనాడో దారి తప్పింది.
 సాయంత్రం బోసు వచ్చాడు.
 అప్పుడు పాప నిద్రపోతోంది. 
 రెండు ఆపిల్స్, చాకు తీసి టీపాయ్ పైన పెట్టాడు బోయ్ ని పిలిచి విస్కీ, సోడాలు తెమ్మనమని చెప్పాడు.
 భారతి అతనికేసి ఇదోలా చూసింది.
 "సారీ భారతీ! సాయంత్రం అయేసరికి గొంతు తడవకపోతే ప్రాణం పోతుంది" అన్నాడు.
 ఆమె మాట్లాడలేదు. 
 "ఎలా వుందిక్కడ?" అడిగాడు.
 "చచ్చిపోవాలనిపిస్తోంది"
 "పిచ్చిమాట! చనిపోవడం అంత తేలికనుకున్నావా?"
 "నాకు తెలీదు. కానీ ఇదో బతుకుకాదు. నన్ను చూసి పరిహాసించే సమాజంపైన కసితో, ఎదురుతిరగాలన్న పిచ్చి ఆవేశంతో బతుకుతున్నానే కానీ, వేస్తున్న ప్రతీ అడుగులోనూ నేను ఓడిపోతూనే వున్నాను. దేవుడనే వాడుంటే, ఈ భూమి మీద నాకు జరిగిన అన్యాయం చూసైనా మరే ఆడదాని బ్రతుకునీ ఇలా చేయకని ప్రార్థిస్తాను."

 adhe navvu.
 adhe chuupu.
 inta kashtapadindii aa praanam tiyyadanika?
 aame manasuni kattito kosinattugaa anipinchindi. chatukkuna paapani gundeki hattukondi bhaarati.
 ika okkakshanam akkada aalasyam cheyyaledu. paapani teesukoni gabagaba adugulu vesindi bhaarati.
 aame manasu manasulo ledu. antaa gandaragolamgaa undi.
 gamyam teleekundaane station ki nadichindi.
 ekkadikellaali?
 yem cheyyali?
 daari thochadam ledu.
 gundeninda digulu chotu chesukondi.
 "bhaaratii!"
 aa pilupuki venakki tirigindi bhaarati.
 bosubabu vinayamgaa nilabadi palakaristunnadu.
 atanni chusi eesadimpugaa mohanni tippesukondi bhaarati.
 "soo saarii bhaaratii, ilaa jarugutundani eppuduu anukoledu. nuvvu kanabadithe kshamaapana cheppukovalani innaallu eduruchusaanu. inta kaalaaniki anukokunda kalusukunnam" annadu.
 aame girukkuna tirigi athani vepu chusindi. endukogaani athani moham chuste athani maatalni nammaalanipinchindi.
 "ippudekkadiki?" adigaadu.
 "teleedu"
 "ninnu chuste ardham avutune vunnadi. ninnila chuddanikena nenu batikindi anipistondi bhaaratii"
 athani maatalu vintoonte aameki aascharyamgaa vundi. bosulo parivartanam kaligi manchivaadayyaademo anipinchindi.
 "nenelanti vadinanna kaavachhu. neeku saayapaddam naa vidyuktadharmamgaa bhaavistunnaanu. nuvvu hyderabad nathopate vastunnavu. neeku edanna udyogam choopinche baadhyata naadi" annadu. bhaarati atanikesi chusindi mallee. atanu maarinattu kanipistunnadu.
 bhaarati gamyam lekunda akkadikochindi. ekkado oka chotu cherali. edho oka udyogam sampadinchukovali daanikosam tanaki teleeni oollani pattuku tiragadankante telisina oorukelladame manchidanipinchindi.
 "yem nirnayinchukunnavu?" adigaadu bosu.
 "nenu hyderabadukostunna. cony nee sahayam naaku avasaramledu" andi bhaarati.
 "nuvvinka adhe dhoranilo konasagadam chustunte naaku chala badhaga undi bhaaratii! neekabhyantaram lekapothe manachuttu intamandi unnaranna sigguvidichi kaallu pattukuntaanu nannu kshaminchamani adugutaanu."
 bhaarati aascharyamgaa chusindi. aamelo vastunna maarpuni bosu vaadichuupulu pasigattaayi.
 "ninnu nammaalo, nammakudado naaku teleedamledu" andi chala mellagaa bhaarati.
 "ottu bhaaratii, nannu nammu" annadu.
 appudo pelavamaina navvu bhaarati pedavulapaina telipoyindi.
 vaalla sambhaashana ardhamkaaka bhaaratikuuturu vintagaa chustondi.
 "naatho vastunnatte kadhuu?"
 bhaarati mellagaa tala voopindi.
 "thank gad! nee vishayamlo nenedainaa porapaatugaanii paapam gaanee chesi unte aa paapaalannii kadigesukoni puneetudni avutaanu. nenu tickets teesukostaanu" ani gabagaba vellipoyaadu.
 bhaarati nirliptamgaa chustuu vundipoyindi. aame kallaninchi rendu kanneetibotlu tapatapamani ralinai.
    56
 bhaaratini, manoramani hotallo dimpaadu bosubabu. 
 "rendrojulu opikapattu. edho oka jab neekosam prayatnistaanu. neekem kavalanna bel nokku baay vastaadu." ani cheppaadu.
  bhaarati mounamgaa vinnadi. bosu vellipoyaadu.
 saayantram varakuu hotal gadilo kuurchuni digulugaa anyamanaskamgaa aalochistuu undipoyindi bhaarati.
 aa voollo aamenu kanna tallidandrulunnaru. sonta illu undi. anneevundi, andaruu vundi...... evariki emikanattuga batakaalsivachindi.
 aame jeevitalakshyam enado chediripoyindi. jeevanagamyam marenado daari tappindi.
 saayantram bosu vachaadu.
 appudu paapa nidrapotondi. 
 rendu apils, chaaku teesi teepay paina pettaadu boy ni pilichi viski, sodaalu temmanamani cheppaadu.
 bhaarati atanikesi idola chusindi.
 "saarii bhaaratii! saayantram ayesariki gontu tadavakapothe praanam potundi" annadu.
 aame matladaledu. 
 "ela vundikkada?" adigaadu.
 "chachipovalanipistonto"
 "picchimata! chanipovadam anta telikanukunnava?"
 "naaku teleedu. cony idho batukukaadu. nannu chusi parihaasinche samaajampaina kasitho, edurutiragaalanna picchi aavesamto batukutunnane cony, vestunna pratee aduguloonuu nenu odipothoone vunnaanu. devudane vadunte, ee bhoomi meeda naaku jarigina anyayam chusaina mare aadadaani bratukunee ilaa cheyakani praarthistaanu."