
 "అదే తెలివితక్కువ పని. ఈ సైకిలు అసలు దొగతనం చేయటానికి ఎవరికైనా మనసు పోయిందా అని ఆశ్చర్యం. నాకన్నా అభుగ్యుడు ఆ పని చేశాడనుకుందాం. ఈ అల్పమైన వస్తువుకోసం పోలీసు వాళ్ళని శ్రమపెట్టడం అవివేకం. ఒకవేళ శ్రమపడి పట్టుకున్నారనుకుందాం, 'ఈ ముష్టిదానికోసం మమ్మల్ని ఇంత చిరాకు పరిచావా?' అని మనని తిట్టిపోస్తారు. దాన్నలా వొదిలేస్తేనే మంచిది."

 నారాయణ ఇలా చెబుతుండగా ప్లీడరుగారి భార్య ఒకసారి బయటకు వచ్చి యిద్దర్నీ తొంగిచూసి మళ్ళీ లోపలకు చక్కాపోయింది.

 "ఆవిడలా తొంగిచూసి పోయిందేమిటి?" అన్నాడు నారాయణ.

 "ఆవిడంతే. అదోరకం."

 తర్వాత ఇద్దరూ లోపలకు వచ్చారు. నారాయణ చెప్పకపోయినా రాధ మాత్రం సైకిలు పోయిన విషయం యింట్లో అంతా చాటింది. అది యింట్లో అందరి ఆందోళనకు హేతువుకూడా అయింది. శారదాంబ కళ్ళు కూడా తుడుచుకుంది.

 ఆ సాయంత్రం ప్లీడరుగారు యింటికి వచ్చాక ఆయన అర్ధాంగి ఏమని చెప్పిందోగాని, ఆయన సరాసరి చిదంబరం దగ్గరకువచ్చి అన్నాడు : "సంసారులకు సరియైన మర్యాద జరుగుతుందనే అభిప్రాయంతోనే ఈ యింట్లో చేరాను."

 "ఇప్పుడు మీకు ఏం లోటు జరిగింది?" అని చిదంబరం అడిగాడు.

 "జరగాల్సిందే జరిగింది. మీ పెద్దబ్బాయ్ మా ఆవిడవంక ఎగాదిగా చూస్తున్నాడుట!"

 చిదంబరం సమాధానం చెప్పకుండా ఊరుకున్నాడు.

 "పెద్దవారు కాబట్టి చెప్పాను. మీ పిల్లల్ని అదుపులో పెట్టుకోండి" అని ఆయన గబగబ వెళ్ళబోతుంటే చిదంబరం ఆపి- - -

 "అయితే కోర్టు వ్యవహారం యేమయింది?" అని అడిగాడు.

 "ఒక్క అరగంట ఆగి మా యింటికి రండి."

 ఈ సంభాషణ అంతా నారాయణ, రాధ యిద్దరూ వింటున్నారు.

 "అన్నాయ్! యిదేమిటి విడ్డూరం? నువ్వెప్పుడూ దాన్ని కన్నెత్తి అయినా చూడలేదే" అన్నది.

 నారాయణ నవ్వి అన్నాడు. "ఈ లోకంలో రకరకాల తరహాల మనుషులుంటారు. అందులో ఈమె వొకిత్తె. రెండో భార్య. మనసులో ఏదో దూరాలోచనలో వున్నవారే యిటువంటి అభాండాలు వేస్తుంటారు."

 "అయితే మట్టుకు యిలా అభాండాలు వేస్తుంటే అప్రతిష్ట కాదా?"

 "ఎందుకు కాడు? ప్రతి మనిషీ తప్పు చేస్తాడు. చాలా సౌందర్యవతినని ఆమె అభిప్రాయం కాబోలు. మరి అందగత్తెలని ఎగాదిగా చూస్తూంటారు కదా. అలాగే తనవంక కూడా అందరూ చూస్తూవుంటారని అనుకుంటోంది. నిజానికి మొదటిసారి ఆమెను చూసినప్పుడు పేరు శునకమ్మకూ సరి" అని పక పక నవ్వి "ప్రతి వారూ తప్పులు చేస్తారు. కొంతవరకూ క్షమించటం మానవధర్మం. వ్యవహారం మరీ ముదిరితే అప్పుడు చూద్దాం" అన్నాడు.

 ఆ రోజు గడిచిపోయింది. నారాయణ మరునాడు తమ్ముడికి ఉత్తరం రాశాడు. మూడురోజులు గడిచినా అతని దగ్గర్నుంచి జవాబు రాలేదు. ఇంకా కొన్ని రోజులు గడిచిపోయాక ఆ ఉత్తరం నిండా ముద్రలు వేసుకొని తిరిగి అతని దగ్గరికే వచ్చింది. అదిచూసి రాధ అంది. "చిన్నన్నయ్య మద్రాసులో లేడా?"

 "లేనట్లే మరి?"

 "ఎక్కడకు పోయివుంటాడు?"

 "ఎలా తెలుస్తుంది మనకు?"

 మళ్ళీ అతనే అన్నాడు "అక్కడికి వెడితేనేగాని తెలియదు. కాని మద్రాసు పోవటం అంటే మాటలా?" యెంత ఖర్చు?"

 "నిజమే" అంది రాధ.

 "ఇప్పుడేమి చేయాలో పాలుపోకుండా వుంది. కొన్నాళ్ళయాక వాడే ఉత్తరం రాస్తాడేమో ననుకొంటాను."

 "అలాగే జరగవచ్చు."

 శారదాంబ యింకా అడుగుతూనే వుంది. కొడుకుని చూసి చాలా రోజులయింది. ఆమెకు తహతహగా వుంది. వాసుకూడా మంచంమీద పడుకొని రాధని "చిన్నన్నయ్య యెప్పుడు వస్తాడక్కా?" అని అడగసాగాడు. నారాయణ ఒక్కసారి అబద్ధం గూడా చెప్పాడు, కొద్ది రోజులలో వస్తున్నానని ఉత్తరం రాశాడని.

 సుగుణ వెళ్ళి నేలరోజులయాక ఉత్తరం రాసింది, భర్తను తనని వచ్చి తీసుకెళ్ళమని. రాధగూడా "వదినను తీసుకురా అన్నాయ్" అని బలవంతం చేసింది. సరే అని నారాయణ ఒక్క ఆదివారం గుడివాడ వెళ్ళాడు.

 అల్లుడికి చాలా మర్యాదలు చేశారు అత్తగారింట్లో. అతనికి యెక్కువ బావ మరుదులూ, మరదళ్ళూ లేరు. ఒకడే బావమరిది, ఒక్కతే మరదలు. వాళ్ళతో నారాయణ సరదాగానే గడిపాడు. అసలతను వెళ్ళినరోజే భార్యను తీసుకొని వచ్చేద్దామనుకున్నాడు. కాని వాళ్ళు చాలా బలవంతం చేయటంవాళ్ళ విధిలేక ఆగాల్సి వచ్చింది. "రేపు సెలవు లేదు మొర్రో" అన్నా, వాళ్ళు వినిపించుకోలేదు.

 ఆ రాత్రి భోజనాలయ్యాక గోవిందరాజుగారు నారాయణ వీధి సావిట్లో కుర్చీలమీద కూర్చున్నారు. సుగుణ వచ్చి బల్లమీద తాంబూలం పెట్టి వెళ్ళింది.

 "మీతో కొన్ని విషయాలు మాట్లాడుదామనుకుంటున్నాను చాలా రోజుల్నుంచి" అన్నారు మావగారు.

 తనతో ఆయనంత ముఖ్యంగా మాట్లాడవలసింది ఏమిటో అర్థం కాలేదు నారాయణకు.

 "మీ ఇంటి విషయాలు."

 కాసేపు ఆగి బయట చీకట్లోకి చూస్తూ ఆయనే అన్నాడు. "మిమ్మల్ని చూస్తూంటే నా కనిపిస్తూ వుంటుంది." మీరెందుకింత కష్టపడాలో అర్థం కావటం లేదు" అన్నాడు.

 ఈయన ధోరణి నారాయణ కర్థం కాలేదు. "నేనేం కష్టపడుతున్నాను. మా ఆఫీసులో వున్న మిగిలిన గుమాస్తాలెంతో నేనూ అంతే" అన్నాడు.....

 "అదే నేను చెప్పే పాయింటు అన్నాడాయన. "వాళ్ళకూ మీకూ ఎంతో భేదం వుంది."

 "ఎక్కడ?"

 "వాళ్ళు సంపాదించే ఆ నాలుగు డబ్బులూ వాళ్ళకోసమే ఖర్చు పెట్టుకొంటున్నారు. వాళ్ళకోసం అంటే వాళ్ళకోసమే."

 "నా కర్థం కావటంలేదు."

 "అర్థం చేసుకోవాలి."

 "ఎలాగ? మాకోసం మేమూ ఖర్చు పెట్టుకుంటున్నాం."

 "అక్కడే నా పాయింటు" అన్నాడాయన. "మీ కోసం అంటే...... మీ........ మీ అందరి కోసమూ. అంతేనా?"

 "మేము అంటే మేమందరమూ గాక వేరే ఎవరుంటారు? మీ ఉద్దేశ్యం నాకు బోధపడలేదు."

 "ఉహూఁ, అదికాదు" అని. ఆయన తన ఉద్దేశం ఏమిటో విపులంగా చెప్పటానికి పటాయిస్తున్నాడు. చివరికి అన్నాడు.

 "మీ శ్రేయస్సును వాడ్ని కాబట్టి చెబుతున్నాను. కాస్త ఆలోచించండి. మీ యింటిలో ఎంతమంది సోమరితనంగా వున్నారు?"

 ఆయన అంత చనువు తీసుకోవటంచూసి నారాయణ ఆశ్చర్యంగా వింటున్నాడు.

 "అంతమంది తీరిగ్గా కూర్చుంటే మీరెందుకు కష్టపడి పనిచేయాలి?"

 నారాయణ ఏదో చెప్పబోయాడు.

 "నా ఉద్దేశం - మీ కష్టంలోని సుఖాన్ని యితరులు యెందుకు అనుభవించాలి?"

 "వాళ్ళెవరు? నాకు పరాయివాళ్ళా?"

 "కాదు. కాని నేను చెప్పేది ఆలోచించండి. ఈ స్థితిలో వున్నప్పుడే యెవరైనా చెమటలు ఓడ్చి పనిచేయగలిగేది. ఇంకా పదేళ్ళు గడిచాక ఉబలాటం వున్నా సత్తువే వుండదు. మనలో శక్తి సామర్థ్యాలు వున్నప్పుడే భవిష్యత్ మీద ఓ కన్ను వేసి వుంచుకోవాలి."

 "మీ ఉద్దేశ్యం ఏమి చేయమని?"

 "అహఁ. నా ఉద్దేశం యేముంది? మీకు చెప్పే అధికారం నాకు లేదు. కాని మీ అభివృద్ధి చూద్దామన్న కుతూహలం వుంది. ఇంత చిన్న వయస్సునుంచి ప్రపంచంలోని సుఖాలేమీ అనుభవించటానికి ప్రయత్నించక, యెదుటివారి సుఖం కోసం కండలు కరిగించుకోవటం."

 గోవిందరావుగారి ముఖం చీకటిలో సరిగ్గా కనబడలేదుగాని నారాయణ ముఖం ఎర్రబడింది. కోపంతో "మీ ఉద్దేశ్యం నా కర్థమయింది." అని కటువుగా అన్నాడు.

 ఈ కంఠంలో కాఠినత్వం కనిపెట్టి ఆయన తెల్లబోతూ "అదికాదు" అంటూ ఏదో అనబోయాడు.

 నారాయణ నిర్మొహమాటంగా "నా కంతా బోధపడింది. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే మా కుటుంబం నుంచి నన్ను వేరుపడమనేగా మీ భావం ? అయితే మీ అల్లుడిని అర్థం చేసుకోవటంలో మీరు చాలా పొరబడ్డారు. నేనేం ప్రయోజకుణ్ని కాకపోయినా, దయావిహీనుణ్నీ, హృదయంలేని పశువుని కాదు. ఇక వొకరి బాగోగుల విషయం నేను పట్టించుకోను. ఒకరు శ్రమపడటల్లేదే అని నొచ్చుకోను. నాకు చాతనైనంతవరకూ శ్రమపడతాను. అంతే. నాతో ఇటువంటి మాటలనకండి" అంటూ అక్కడ నుంచి లేచి గదిలోకి వచ్చేశాడు.

 జరిగినదంతా అతనికి ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించింది. మామగారూ, తను అసలు యెందుకు చనువుగా మాట్లాడుకోరు. అటువంటిది ఇంత చొరవగా ఎట్లా మాట్లాడగాలిగారా అసహ్యంగా వుంది. ద్రోహాన్ని తలపెట్టే ఇటువంటి మాటలు వినటం అతనికిదే ప్రథమం "బాగానే, సమాధానం నిష్కర్షగా చెప్పానులే" అని సంతోషించాడు.

 చాలాసేపు అతనలా వంటరిగా మధనపడుతూ కూర్చున్నాక సుగుణలోపలికి వచ్చింది. ఆమె రాకను గమనించికూడా అతను తల త్రిప్పి చూడలేదు. ఆమె దయ వచ్చి "కోపమా?" అంది.

 "చాల్లే"---- నీ గుణం చూపించావు" అన్నాడు నారాయణ.

 "నేనేం చేశాను?"

 "లేకపోతే ఆయనకు ఇంత ప్రోద్భలం చేయవలసిన అవసరం యేం పట్టింది.

 ఆమె ఖిన్నురాలై అతని ముందుకువచ్చి నిలబడి "అందుకు బాధ్యురాలిని నాన్న మీతో ఈ సంభాషణ తీసుకువస్తాడని నాకూ తెలీదు" అంది.

 "ఆయన కివన్నీ యెలా తెలిశాయి?"

 సుగుణ అమాయకంగా "నిజంగా నాకేం తెలియదు. నేను ఈ ఇంటికి అక్కడనుండి వచ్చిన మొదటి రోజుల్లో నన్ను అక్కడి పరిస్థితులన్నీ చెప్పమని వేధించేవారు. వొట్టువేసి చెబుతున్నాను. నేను చెడుగా ఏమీ చెప్పలేదు. బాగానే గడిచి పోతుందని చెప్పాను. కాని వాళ్ళు నమ్మినట్లు లేదు. విడిగా అర్థాలు తీశారేమో. ఇవాళ మీతో అలా మాట్లాడుతుంటే విని నేను ఆశ్చర్యం పొందాను. ఇప్పటిదాకా అమ్మతో దెబ్బలాడి వచ్చాను. నా మాట నమ్మరా?" అని అతని కళ్ళలోకి ప్రాధేయపడుతూ చూసింది.

 నారాయణ కరిగిపోయాడు : అన్నాడు "ఈ స్థితిలో నిన్ను చూస్తూ నీమాట నమ్మలేనంత మూర్ఖుణ్ని కాదు. నన్ను నువ్వు పూర్తి అర్థం చేసుకున్నావు. కాని నిన్ను నేను ఇంకా అర్థం చేసుకోలేక పోయాను పొరపాటు నాదే."

 ఆమె అతనికి మరీ దగ్గరగా వచ్చి "ఊరుకోండి" అంది.

 నారాయణ ఊరుకొని "మీ అమ్మగారికి జ్వరం నయమైపోయింది కదా, మనం రేపు వెళ్ళిపోదాం" అన్నాడు.

 "అలాగే."

 "మరునాటి ఉదయం ఎవరెంత చెప్పినా వినకుండా భార్యను తీసుకొని బయల్దేరాడు నారాయణ. అతను ప్రయాణమయ్యే వేళకి మామగారు ఇంటిలో వుండకుండా వెళ్ళిపోయాడు. అత్తగారు ఏదో సర్దిచెప్పింది.

 "adhe telivitakkuva pani. ee saikilu asalu dogatanam cheyataniki evarikainaa manasu poinda ani aascharyam. nakanna abhugyudu aa pani chesadanukundam. ee alpamaina vastuvukosam polisu vaallani shramapettadam avivekam. okavela shramapadi pattukunnaranukundaa, 'ee mushtidanikosam mammalni inta chiraaku parichava?' ani manani tittipostaaru. daannalaa vodilestene manchidi."

 narayana ilaa chebutundagaa pleedarugaari bharya okasari bayataku vachi yiddarnee tongichusi mallee lopalaku chakkapoyindi.

 "aavidalaa tongichusi poindemiti?" annadu narayana.

 "aavidanthe. adorakam."

 tarvaata iddaruu lopalaku vachaaru. narayana cheppakapoyina raadha maatram saikilu poyina vishayam yintlo antaa chaatindi. adhi yintlo andari aandolanaku hetuvukuda ayindi. saaradaamba kallu kuudaa tuduchukundi.

 aa saayantram pleedarugaaru yintiki vachaka aayana ardhaangi emani cheppindogaani, aayana sarasari chidambaram daggarakuvacchi annadu : "samsaarulaku sariyaina maryaada jarugutundane abhipraayamtoone ee yintlo cheraanu."

 "ippudu meeku yem lotu jarigindi?" ani chidambaram adigaadu.

 "jaragalsinde jarigindi. mee peddabbay maa aavidavanka egaadigaa chustunnaduta!"

 chidambaram samadhanam cheppakunda oorukunnaadu.

 "peddavaaru kabatti cheppaanu. mee pillalni adupulo pettukondi" ani aayana gabagaba vellabotunte chidambaram aapi- - -

 "ayithe kortu vyavahaaram yemayindi?" ani adigaadu.

 "okka araganta aagi maa yintiki randi."

 ee sambhaashana antaa narayana, raadha yiddaruu vintunnaaru.

 "annay! yidemiti vidduram? nuvveppuduu daanni kannetti aina chudalede" annadi.

 narayana navvi annadu. "ee lokamlo rakarakaala tarahaala manushuluntaaru. andulo eeme vokitte. rendo bharya. manasulo edho dooraalochanalo vunnavare yituvanti abhaandaalu vestuntaaru."

 "ayithe mattuku yila abhaandaalu vestunte apratishta kaadaa?"

 "enduku kaadu? prati manishee tappu chestaadu. chala soundaryavatinani aame abhiprayam kaabolu. mari andagattelani egaadigaa chustuntaru kada. alaage tanavanka kuudaa andaruu chustuuvuntaarani anukuntondi. nijaaniki modatisaari aamenu chusinappudu paeru sunakammakuu sari" ani paka paka navvi "prati vaaruu tappulu chestaaru. kontavarakuu kshaminchatam maanavadharmam. vyavahaaram mari mudirithe appudu chuddam" annadu.

 aa roju gadichipoyindi. narayana marunadu tammudiki uttaram raasaadu. moodurojulu gadichina athani daggarnunchi jawabu raledu. inka konni rojulu gadichipoyaka aa uttaram ninda mudralu vesukoni tirigi athani daggarike vachindi. adichusi raadha andi. "chinnannaiah madraasulo leda?"

 "lenatle mari?"

 "ekkadaku poivuntaadu?"

 "ela telustundi manaku?"

 mallee athane annadu "akkadiki vedithenegaani teliyadu. kaani madrasu povatam ante matala?" yentha kharchu?"

 "nijame" andi raadha.

 "ippudemi cheyalo palupokunda vundi. konnallayaka vade uttaram rastademo nanukontaanu."

 "alaage jaragavacchu."

 saaradaamba yinka adugutune vundi. kodukuni chusi chala rojulayindi. aameku tahatahagaa vundi. vasukuda manchammeeda padukoni radhani "chinnannaiah yeppudu vastadakka?" ani adagasagadu. narayana okkasari abaddham guda cheppaadu, koddi rojulalo vastunnaanani uttaram rasadani.

 suguna velli nelarojulayaka uttaram rasindi, bhartanu tanani vachi teesukellamani. radhaguda "vadinanu teesukura annay" ani balavantam chesindi. sare ani narayana okka aadivaaram gudiwada vellaadu.

 alludiki chala maryaadalu chesaru attagaarintlo. ataniki yekkuva baava maruduluu, maradalluu leru. okade baavamaridi, okkate maradalu. vaallatho narayana saradaagaane gadipadu. asalatanu vellinaroje bhaaryanu teesukoni vacheddamanukunnada. kaani vaallu chala balavantam cheyatamvalla vidhileka aagalsi vachindi. "repu selavu ledu morro" anna, vaallu vinipinchukoledu.

 aa raatri bhojanalayyaka govindaraajugaaru narayana veedhi saavitlo kurcheelameeda kuurchunnaaru. suguna vachi ballameeda taambuulam petti vellindi.

 "meetho konni vishayaalu matladudamanukuntunu chala rojulnunchi" annaru maavagaaru.

 tanatho aayananta mukhyamgaa matladavalasindi emito artham kaaledu narayanaku.

 "mee inti vishayaalu."

 kasepu aagi bayata cheekatloki chustuu aayane annadu. "mimmalni chustunte naa kanipistuu vuntundi." meerendukinta kashtapadaalo artham kaavatam ledu" annadu.

 eeyana dhorani narayana kartham kaaledu. "nenem kashtapadutunnanu. maa aafiisulo vunna migilina gumastalentho nenuu anthe" annadu.....

 "adhe nenu cheppe paayintu annaadaayana. "vaallakuu meekoo entho bhedam vundi."

 "ekkada?"

 "vaallu sampadinche aa naalugu dabbuluu vallakosame kharchu pettukontunnaaru. vallakosam ante vallakosame."

 "naa kartham kaavatamledu."

 "artham chesukovali."

 "elaaga? makosam memu kharchu pettukuntunnam."

 "akkade naa paayintu" annaadaayana. "mee kosam ante...... mee........ mee andari kosamu. antena?"

 "memu ante memandaramuu gaaka vere evaruntaaru? mee uddesyam naaku bodhapadaledu."

 "uhue, adikaadu" ani. aayana tana uddesam emito vipulangaa cheppataaniki pataayistunnaadu. chivariki annadu.

 "mee shreyassunu vaadni kabatti chebutunnaanu. kaasta aalochinchandi. mee yintilo entamandi somaritanamgaa vunnaru?"

 aayana anta chanuvu teesukovatanchusi narayana aascharyamgaa vintunnadu.

 "antamandi teeriggaa koorchunte meerenduku kashtapadi panicheyaali?"

 narayana edho cheppaboyadu.

 "naa uddesam - mee kashtamloni sukhanni yitarulu yenduku anubhavinchaali?"

 "vallevaru? naaku parayivalla?"

 "kaadu. kaani nenu cheppedi aalochinchandi. ee sthitilo vunnappude yevaraina chematalu odchi panicheyagaligedi. inka padellu gadichaaka ubalaatam vunna sattuve vundadu. manalo sakti saamarthyaalu vunnappude bhavishyat meeda oo kannu vesi vunchukovaali."

 "mee uddesyam emi cheyamani?"

 "ahiah. naa uddesam yemundi? meeku cheppe adhikaaram naaku ledu. kaani mee abhivruddhi chuddamanna kutuhalam vundi. inta chinna vayassununchi prapanchamloni sukhalemi anubhavinchataaniki prayatninchaka, yedutivaari sukham kosam kandalu kariginchukovatam."

 govindaraogari mukham cheekatilo sarigga kanabadaledugaani narayana mukham errabadindi. kopamtho "mee uddesyam naa kardhamayindi." ani katuvugaa annadu.

 ee kanthamlo kaatinatvam kanipetti aayana tellabothu "adikaadu" antuu edho anaboyadu.

 narayana nirmohamaatamgaa "naa kanta bodhapadindi. okka maatalo cheppalante maa kutumbam nunchi nannu verupadamanega mee bhavam ? ayithe mee alludini artham chesukovatamlo meeru chala porabaddaaru. nenem prayojakunni kakapoyina, dayaviheenunnii, hrudayamleni pasuvuni kaadu. ika vokari bagogula vishayam nenu pattinchukonu. okaru shramapadatallede ani nochukonu. naaku chaatanainantavarakuu shramapadataanu. anthe. naatho ituvanti matalanakandi" antuu akkada nunchi lechi gadiloki vachesadu.

 jariginadantaa ataniki aascharyaanni kaliginchindi. maamagaaruu, tanu asalu yenduku chanuvugaa matladukoru. atuvantidi inta choravagaa etla matladagaligara asahyamgaa vundi. drohaanni talapette ituvanti maatalu vinatam atanikide pradhamam "bagane, samadhanam nishkarshagaa cheppanule" ani santoshinchaadu.

 chaalaasepu atanalaa vantarigaa madhanapaduthu kuurchunnaaka sugunalopaliki vachindi. aame raakanu gamaninchikuda atanu tala trippi chudaledu. aame daya vachi "kopama?" andi.

 "challe"---- nee gunam chuupimchaavu" annadu narayana.

 "nenem cheshaanu?"

 "lekapothe aayanaku inta prodbhalam cheyavalasina avasaram yem pattindi.

 aame khinnuralai athani mundukuvacchi nilabadi "anduku baadhyuraalini naanna meetho ee sambhaashana teesukuvastaadani naakuu teleedu" andi.

 "aayana kivannee yela telisai?"

 suguna amaayakamgaa "nijamgaa naakem teliyadu. nenu ee intiki akkadanundi vachina modati rojullo nannu akkadi paristhitulannii cheppamani vedhinchevaaru. vottuvesi chebutunnaanu. nenu chedugaa emi cheppaledu. bagane gadichi potundani cheppaanu. kaani vaallu namminatlu ledu. vidigaa arthaalu teesaaremo. ivaala meetho alaa matladutunte vini nenu aascharyam pondaanu. ippatidaka ammatho debbaladi vachanu. naa maata nammara?" ani athani kallaloki praadheyapadutuu chusindi.

 narayana karigipoyadu : annadu "ee sthitilo ninnu chustuu neemata nammalenanta moorkhunni kaadu. nannu nuvvu puurti artham chesukunnavu. kaani ninnu nenu inka artham chesukoleka poyanu porapaatu naade."

 aame ataniki mari daggaragaa vachi "oorukondi" andi.

 narayana oorukoni "mee ammagaariki jwaram nayamaipoyindi kada, manam repu vellipodam" annadu.

 "alaage."

 "marunati udayam evarenta cheppina vinakunda bhaaryanu teesukoni bayalderaadu narayana. atanu prayaanamayye vaelaki maamagaaru intilo vundakunda vellipoyaadu. attagaaru edho sardicheppindi.