
‘మనకు అంతర్జాతీయ కవిత్వం ఉందా’ అంటూ ‘ఆంధ్రజ్యోతి’ (వివిధ, 20.11.2017)లో వచ్చిన వ్యాసంలో ‘‘ఇటీవల తెలుగు కవిత్వం పతనమైనట్టు మరే భాషా కవిత్వమూ పతనమవలేదేమో’’ అన్నారు వ్యాసకర్త. అంతర్జాతీయ కవిత్వం సంగతి నాకు తెలీదు. కానీ, ఆ వ్యాసకర్త వ్యాఖ్యకు, ఆ ‘వివిధ’లోనే సమాధానం వుందని చెప్పాలనుకుంటున్నాను. యార్లగడ్డ రాఘవేంద్రరావుగారి కవిత ‘పచ్చి కడుపు వాసన’ అందుకు అర్హమైనదనీ, ప్రస్తుత తెలుగు కవిత్వం పతనమయిందా, మెరుగుపడిందా అన్న చర్చ జరపనక్కర్లేకుండా ప్రాతినిధ్యం వహిస్తుందనీ భావిస్తున్నాను. యాదృచ్ఛికమే అయినా, అటువంటి సమర్థన దొరికినందుకు, కవిత్వాభిమానులు సంతోషించాలి.‘పచ్చిబాలింత’ అనేది మనకు తెలిసిన నుడికారం. ‘‘పచ్చిబాలింత మాతల్లి భరతమాత’’ అని ఒక కవి అననే అన్నారు. మరి ‘‘పచ్చి కడుపు’’ యేమిటి? అది ఆడకడుపు కాదు, అడవి కడుపు. ఆ అడవి కడుపులో ‘‘అమ్మ కడుపులో మునగదీసుకుంటున్నట్టు’’న్న ఓ కవి వున్నాడు. మామూలు భాషలో కవి ‘పచ్చని అడవి’ అంటాడా? అనడు. అంటే అది కవిత్వం అవదు. అందుకే ‘‘పచ్చి కడుపు’’ అయింది. అడవిని ఆత్మీయం చేసుకున్న కవిత్వ వ్యక్తీకరణ అయింది. ఇక వాసనో... అడవిదీ, కవిత్వానిదీ. మొదటి దానికంటే రెండోదే ఎక్కువ. అడవిని గురించి చెబుతున్నది కవి కదా, ఏ నక్సలైటో కాదు కదా! కవితను పొందిన అనుభూతిని, లేక పొందాననుకున్న అనుభూతిని చెదరకుండా చదువరికి అందజేయడం కవిత్వం ‘కొరియర్’ కర్తవ్యం. ఆ కర్తవ్యాన్ని అక్షరాలా అందించింది ‘పచ్చికడుపు వాసన’. ఈ కవిత చదువుతూ-- మనం నగరంలోనో, పల్లెటూళ్ళోనో మనింట్లో మనం వుండే అడవిలోకి వెళ్తాం. అక్కడ ఋతువుల పిట్టలు వాలి వెళ్ళిపోతూ వదలిన స్పర్శలుంటాయి. అంతవరకూ మన అరిగిపోయిన భాషే మనకు తెలుసు, అద్భుతమైన ఆ అడవి భాష తెలీదు, ఇంకా ఎన్నో తెలీనివన్నీ అక్కడికెళ్ళాక తెలుస్తాయి. అలాగే ఆ కవిత చదివాక, అవునా తెలుగు కవిత్వం ఇంతా బావుందాని ఆశ్చర్యపోతాం. ముందు చెప్పిన మాటే మళ్ళీ చెబుతున్నాను. ఏ భాషా కవిత్వమూ పతనం కానంతగా తెలుగు కవిత్వం పతనమయిందని అనడం వాస్తవం కాదని, ఆ కవిత హుందాగా, గౌరవప్రదంగా ప్రకటించిందని భావిస్తున్నాను.పి. రామకృష్ణ

‘manaku antarjaatiiya kavitvam undaa’ antuu ‘aandhrajyoti’ (vividha, 20.11.2017)loo vachina vyaasamlo ‘‘iteevala telugu kavitvam patanamainattu mare bhasha kavitvamuu patanamavaledemo’’ annaru vyaasakarta. antarjaatiiya kavitvam sangati naaku teleedu. cony, aa vyaasakarta vyaakhyaku, aa ‘vividha’lone samadhanam vundani cheppalanukuntunna. yarlagadda raghavendraraogari kavita ‘pachi kadupu vasana’ anduku arhamainadanee, prastuta telugu kavitvam patanamayindaa, merugupadinda anna charcha jarapanakkarlekunda praatinidhyam vahistundanii bhaavistunnaanu. yaadruchchikame aina, atuvanti samarthana dorikinanduku, kavitvaabhimaanulu santoshinchaali.‘pachibaalinta’ anedi manaku telisina nudikaram. ‘‘pachibaalinta maatalli bharatamaata’’ ani oka kavi anane annaru. mari ‘‘pachi kadupu’’ yemiti? adhi aadakadupu kaadu, adavi kadupu. aa adavi kadupulo ‘‘amma kadupulo munagadeesukuntunnatta’’nna oo kavi vunnadu. maamuulu bhashalo kavi ‘pachani adavi’ antada? anadu. ante adhi kavitvam avadu. anduke ‘‘pachi kadupu’’ ayindi. adavini aatmeeyam chesukunna kavitva vyakteekarana ayindi. ika vasano... adavidi, kavitvaanidii. modati daanikante rendode ekkuva. adavini gurinchi chebutunnadi kavi kada, e naksalaito kaadu kada! kavitanu pondina anubhootini, leka pondaananukunna anubhootini chedarakunda chaduvariki andajeyadam kavitvam ‘korier’ kartavyam. aa kartavyaanni aksharala andinchindi ‘pachikadupu vasana’. ee kavita chaduvutuu-- manam nagaramlono, palletoollono manintlo manam vunde adaviloki veltaam. akkada rutuvula pittalu vaali vellipotuu vadalina sparsaluntaayi. antavarakuu mana arigipoyina bhashe manaku telusu, adbhutamaina aa adavi bhasha teleedu, inka enno telinivanni akkadikellaaka telustaayi. alaage aa kavita chadivaka, avuna telugu kavitvam intaa baavundaani aascharyapotam. mundu cheppina mate mallee chebutunnaanu. e bhasha kavitvamuu patanam kaanantagaa telugu kavitvam patanamayindani anadam vaastavam kaadani, aa kavita hundaagaa, gouravapradamgaa prakatinchindani bhaavistunnaanu.pi. ramakrishna