"మామయ్య కులాసాగా వున్నాడు. మనం బస్సులో వెనుక సీటులో వుండటం వల్ల పెద్దగా దెబ్బలేమీ తగలకుండా క్షేమంగా బయటపడ్డాము, నా చేతికి దెబ్బ తగిలింది. మామూలుగా బెణికిందేమో అనుకున్నాను. ఉత్త బెణుకు కాదని లైట్ గా బొమిక ఫ్రాక్చర్ అయిందని, ఈ చేతిని ఇలా మెడకు వేసి కట్టారు. మరేం ఫరవాలేదు. అవసరానికి చేతిని బయటకి తీసుకోవచ్చు. ఈ పొజిషన్ లో ఇలా చెయ్యి ఉంచితే మాత్రం నెప్పిలేదు. అత్తయ్యా నీకు బాగా జ్వరం ఎక్కువ కావటంతో బస్సు ప్రమాదానికి లోను అయింది కూడా నీకు తెలియలేదు. వచ్చి డాక్టరు చేతిలో పడ్డాము కదా! ఇంక నీ జ్వరం కూడా తగ్గిపోతుంది... ..."
మోహనరావు చెప్పుకు పోతూంటే మధ్యలో అడ్డు తగిలి, 'మీ మామయ్య ఏరి?' అంది పార్వతి.
"మామయ్యని వెంటనే చంద్రం దగ్గరకి పంపించాను. నా చెయ్యికి దెబ్బ తగలకుండా వుంటే నేనే వెళ్ళి వుండేవాడిని." మోహనరావు పార్వతి నమ్మే విధంగా అబద్ధం ఆడాడు.
పార్వతి కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరిగాయి. "బాబాయ్ చంద్రం దగ్గరకి వెళ్ళివుంటాడు" దగ్గుత్తితో అంది పార్వతి.
"పుండరీకాక్షయ్య బాబాయ్ సంగతి ఎవరికీ తెలియదు. ఆయన అన్నిచోట్లా ఆగుతూ తీరుబడిగా వెళతాడు. మామయ్యని ఏమాత్రం ఆలశ్యం చెయ్యకుండా ఏదేనా టాక్సీ చేసుకుని తొందరగా వెళ్ళమని చెప్పాను. టాక్సీ అంటే ఎక్కడా ఆగకుండా వెడుతుంది. మన చంద్రానికి ఏమీ పరవాలేదు. మామయ్య, చంద్రం ఇద్దరూ కలిసి వస్తారు చూడు." పార్వతికి వుత్సాహమూ, ధైర్యమూ కల్పిస్తూ అన్నాడు మోహనరావు.
"అలా జరుగుతుందంటావా?" ఆశగా అడిగింది పార్వతి.
"తప్పకుండా, నువ్వే చూస్తావుగా అత్తయ్యా!"
అవతల ఏం జరిగిందో తెలియని పార్వతి మోహనరావు మాటలకి కాస్త తృప్తిపడి బాగా నీరసంగా వుండటంతో నిసత్తువుగా కళ్ళు మూసుకుంది.
"ఆడవాళ్ళ వార్డులో మగవాళ్ళు వుండకూడదు. నేను ఇక్కడే తిరుగుతూ వుంటాను అత్తయ్యా! మళ్ళీ కాసేపట్లో వస్తాను. అని పార్వతితో చెప్పి మోహనరావు ఇవతలకి వచ్చేశాడు.
అటు వార్డులోకి వెళ్ళి మామయ్యని చూసి, వచ్చి ఆస్పత్రి వరండాలో బెంచీమీద కూర్చున్నాడు.
మోహనరావు ఆలోచనలు పరి పరివిధాల పోతున్నాయి.
"అత్తయ్యతో తను చాలా పెద్ద అబద్ధం ఆడాడు. ఒకేసారి భర్తా, కొడుకూ, ప్రాణాపాయ స్థితిలో వున్నారని తెలిస్తే ముందు అత్తయ్య బ్రతకదు. పోనీ, వీళ్ళిద్దరినీ విడిచి, ఉరుకుల పరుగుల మీద చంద్రం దగ్గరకి వెళదామంటే ఇప్పటికే ఆలశ్యం అయింది. అయినా కూడా టాక్సీ చేసుకుని ఆఘమేఘాల మీద వెళ్ళవచ్చు. ఇక్కడ ఆస్పత్రిలో వున్న మామయ్యనీ, అత్తయ్యనీ చూసేదెవరు? ఉన్న విషయం అత్తయ్యకి చెప్పి చంద్రం దగ్గరకి తాను వెళ్ళవచ్చు. కానీ, అత్తయ్య ధైర్యం తెచ్చుకోవలసినది పోయి, అధైర్యంతో పూర్తిగా దిగజారి పోతుంది. ఈ వార్త షాక్ లాగా తగిలి స్పృహ కోల్పోయినా కోల్పోవచ్చు. మళ్ళీ జ్వరం ముంచుకు రావచ్చు. భగవంతుడా! నన్నెంత ఇరకాట పరిస్థితిలో పడవేశా వయ్యా! ఇక్కడ ఉండలేను, అక్కడకి వెళ్ళలేను. చూస్తూ చూస్తూ పెద్ద అబద్ధం కూడా ఆడేశాను__ __"
ఏ దిక్కూ తోచక మోహనరావు తనలో తాను బాధపడుతూ ఆలోచిస్తూ వుంటే,
"ఏమయ్యా! మోహనరావూ!" అన్న పిలుపు వినబడింది.
ముందు మోహనరావు వినిపించుకోలేదు. మరోసారి తన పేరు దగ్గరగా వినరావడంతో మోహనరావు తలెత్తి చూశాడు.
ఎదురుకుండా రామానుజాచారి ప్రత్యక్షమయ్యాడు.
రామానుజాచారి ఎవరో కాదు, వాళ్ళ వూళ్ళో గుళ్ళో పూజారి, బాగా తెలిసిన వాడు. మోహనరావు గుడికి వెళ్ళినప్పుడల్లా రామానుజాచారితో గంటసేపు కబుర్లు వేసుకుని గాని ఇవతలకి రాడు.
"mamayya kulasaga vunnadu. manam bassulo venuka seetulo vundatam valla peddagaa debbalemi tagalakunda kshemangaa bayatapaddamu, naa chetiki debba tagilindi. maamuulugaa benikindemo anukunnaanu. utta benuku kaadani liet gaa bomika fracture ayindani, ee chetini ilaa medaku vesi kattaru. marem faravaledu. avasaraaniki chetini bayataki teesukovachhu. ee position loo ilaa cheyyi unchithe maatram neppiledu. attayya neeku baga jwaram ekkuva kaavatamtho bassu pramaadaaniki lonu ayindi kuudaa neeku teliyaledu. vachi daaktaru chetilo paddaamu kada! inka nee jwaram kuudaa taggipotundi... ..."
mohanarao cheppuku pothoonte madhyalo addu tagili, 'mee mamayya eri?' andi paarvati.
"mamayyani ventane chandram daggaraki pampinchaanu. naa cheyyiki debba tagalakunda vunte nene velli vundevaadini." mohanarao paarvati namme vidhamgaa abaddham aadaadu.
paarvati kallallo neellu tirigaayi. "babay chandram daggaraki vellivuntaadu" dagguttito andi paarvati.
"pundareekaakshayya babay sangati evariki teliyadu. aayana annichotla aagutuu teerubadigaa velataadu. mamayyani ematram aalasyam cheyyakunda edena taxi chesukuni tondaragaa vellamani cheppaanu. taxi ante ekkada agakunda vedutundi. mana chandraniki emi paravaledu. mamayya, chandram iddaruu kalisi vastaaru chudu." paarvatiki vutsaahamuu, dhairyamuu kalpistuu annadu mohanarao.
"alaa jarugutundantava?" aasagaa adigindi paarvati.
"tappakunda, nuvve chustavuga attayya!"
avatala yem jarigindo teliyani paarvati mohanarao maatalaki kaasta truptipadi baga neerasamgaa vundatamtho nisattuvugaa kallu moosukundi.
"aadavaalla vaardulo magavaallu vundakudadu. nenu ikkade tirugutuu vuntaanu attayya! mallee kasepatlo vastaanu. ani paarvatitoe cheppi mohanarao ivatalaki vachesadu.
atu vaarduloki velli mamayyani chusi, vachi aaspatri varandaalo bencheemeeda kuurchunnaadu.
mohanarao aalochanalu pari parividhaala potunnayi.
"attayyatho tanu chala pedda abaddham aadaadu. okesari bharta, kodukuu, praanaapaaya sthitilo vunnaarani teliste mundu attayya bratakadu. ponee, veelliddarinii vidichi, urukula parugula meeda chandram daggaraki veladaamante ippatike aalasyam ayindi. aina kuudaa taxi chesukuni aaghameghaala meeda vellavacchu. ikkada aaspatrilo vunna mamayyanee, attayyanee chusedevaru? unna vishayam attayyaki cheppi chandram daggaraki taanu vellavacchu. cony, attayya dhairyam techukovalasinadi poyi, adhairyamtho puurtigaa digajari potundi. ee vaarta shak laga tagili spruha kolpoina kolpovachhu. mallee jwaram munchuku raavacchu. bhagavantuda! nannenta irakaata paristhitilo padavesa vayya! ikkada undalenu, akkadaki vellalenu. chustuu chustuu pedda abaddham kuudaa aadesaanu__ __"
e dikkuu thochaka mohanarao tanalo taanu baadhapadutuu aalochistuu vunte,
"emayya! mohanarao!" anna pilupu vinabadindi.
mundu mohanarao vinipinchukoledu. marosari tana paeru daggaragaa vinaraavadamtho mohanarao taletti chushadu.
edurukunda ramanujachari pratyakshamayyaadu.
ramanujachari evaro kaadu, vaalla voollo gullo poojaari, baga telisina vaadu. mohanarao gudiki vellinappudalla ramanujacharitho gantasepu kaburlu vesukuni gaani ivatalaki raadu.