 "నిజంగానా కృష్ణా?" అమల దిగులుగా అడిగింది.

 "ఇంత మంచి అమ్మాయిని భగవంతుడు ఓ కంట చూస్తూనే వుంటాడు."

 "భగవాన్ ఓ చూపు చూశాడుగా?"

 "భగవాన్ వేరు, భగవంతుడు వేరు."

 "నిజమే కృష్ణా!"

 "నువ్వు ధైర్యంగా వుండాలి. పెద్దవాడు మామయ్యని నీవే చూస్తుండాలి. ఈ వయసులో మామయ్య దుఃఖం ఎలాంటిదో నీకు తెలిసిందే కదా అమలా?"

 "నిజమే కృష్ణా! నన్ను ఓదార్చటానికి నీవు వున్నావ్, బాబుగారికి మనిద్దరం వున్నాం" అంది అమల.

 "మంచి అమ్మాయి, ఎంత ముద్దు వస్తున్నదో!" అన్నాడు కృష్ణ.

 "నీకు మరో పని లేదు" అంటూ చిరుకోపంతో కృష్ణని అవతలికి తోసింది అమల.
 


 
   33


 ఏరోజు ఎట్లా వుంటుందో ఏ నిమిషాన ఏం జరుగుతుందో ఎవరికీ తెలియదు.

 ఆ రోజు మామూలుగానే తెల్లవారింది.

 భుజంగరావుగారి యింట్లో ఎప్పటిలాగానే మామూలుగా వుంది.

 అలవాటు ప్రకారం పదకొండు గంటలకల్లా భుజంగరావు భోం చేసి హాలులో కూర్చున్నాడు.

 డైనింగ్ హాలులో కృష్ణ, అమల భోం చేస్తున్నారు. రోజూ ముగ్గురూ కలిసే తింటారు. ఆరోజు బైటికెళ్ళిన కృష్ణ రావటం ఆలస్యం అయ్యేసరికి అమల బలవంతం చేయటం వల్ల భుజంగరావు భోం చేశాడు.

 నాయర్ జైలుకెళ్ళిం తరువాత అక్కమ్మ అనే ఆవిడని వంటకు పెట్టుకున్నారు. అక్కమ్మ జీవితంలో చాలా బాధల చవిచూసిన మనిషి. నా అనేవాళ్ళు లేరు. శాంతంగా తన పని తాను చేసుకుపోతుంటుంది.

 భుజంగరావు హాలులో కూర్చుని కళ్ళు మూసుకుని ఆలోచిస్తున్నాడు. "డాడీ!" అన్న పిలుపు విన రావటంతో ఉలిక్కిపడి కళ్ళు తెరిచాడు.

 "ఎదురుగుండా సరోజ.

 "తను పొరపడటం లేదు కదా!" కళ్ళు నులుముకున్నాడు.

 "డాడీ, నేనే రోజాని" అంది సరోజ దగ్గరగా వస్తూ.

 "అమ్మా! రోజా! నిజంగా నీవేనా!"

 "నేనే డాడీ!" అంటూ భుజంగరావు మీదవాలి ఎక్కి ఎక్కి ఏడ్చింది సరోజ.

 "తల్లీ రోజా! మళ్ళీ నిన్ను చూస్తాననుకోలేదమ్మా!" భుజంగరావు ఆనందాశ్రువులు తుడుచుకుంటూ అన్నాడు.

 కొద్దిసేపట్లో ఇరువురూ స్థిమితపడ్డారు.
 "nijamgaanaa krishna?" amala digulugaa adigindi.

 "inta manchi ammayini bhagavantudu oo kanta chustune vuntaadu."

 "bhagawan oo chuupu chusaduga?"

 "bhagawan vaeru, bhagavantudu vaeru."

 "nijame krishna!"

 "nuvvu dhairyamgaa vundaali. peddavaadu mamayyani neeve chustundaali. ee vayasulo mamayya dukkham elantido neeku telisinde kada amala?"

 "nijame krishna! nannu odaarchataaniki neevu vunnav, baabugaariki maniddaram vunnam" andi amala.

 "manchi ammai, entha muddu vastunnado!" annadu krishna.

 "neeku maro pani ledu" antuu chirukopamtho krushnani avataliki tosindi amala.
 


 
   33


 eroju etla vuntundo e nimishana yem jarugutundo evariki teliyadu.

 aa roju maamuulugaane tellavaarindi.

 bhujangaraogaari yintlo eppatilaagaane maamuulugaa vundi.

 alavaatu prakaaram padakondu gantalakalla bhujangarao bhom chesi haalulo kuurchunnaadu.

 dining haalulo krishna, amala bhom chestunnaru. roojoo mugguru kalise tintaaru. aaroju baitikellina krishna ravatam aalasyam ayyesariki amala balavantam cheyatam valla bhujangarao bhom cheshaadu.

 nayar jailukellim taruvaata akkamma ane aavidani vantaku pettukunnaru. akkamma jeevitamlo chala baadhala chavichusina manishi. naa anevallu leru. saantamgaa tana pani taanu chesukupotuntundi.

 bhujangarao haalulo kuurchuni kallu moosukuni aalochistunnadu. "daady!" anna pilupu vina raavatamtho ulikkipadi kallu terichaadu.

 "edurugunda saroja.

 "tanu porapadatam ledu kada!" kallu nulumukunnadu.

 "daady, nene rojani" andi saroja daggaragaa vastuu.

 "amma! roja! nijamgaa neevena!"

 "nene daady!" antuu bhujangarao meedavaali ekki ekki edchindi saroja.

 "talli roja! mallee ninnu chustananukoledamma!" bhujangarao aanandaasruvulu tuduchukuntu annadu.

 koddisepatlo iruvuruu sthimitapaddaaru.