 కళ్ళనుంచి రక్తాశ్రువులు జారిపడి, మంచు బిందువుల్లా మారిపోతున్నాయి.

 గుండె శోక, రోషపూరితమైన అంతిమ ఆర్తనాదాలు చేస్తూ విధ్వంస విలాపన ఆలపిస్తున్నది.

 ఓ నిర్ణయానికి చేరుకుంది.

 జగదీష్ పైన రక్తం విరజిమ్మినప్పుడు గోళ్ళకంటిన నెత్తుటి చుక్కలు చూసుకుంది.

 "నన్ను...నన్ను..."

 ముందుకడుగు వేసింది.

 
      *       *       *


 మరో పదిగంటల తర్వాత డాక్టర్ భరద్వాజ యింటినుండి తమ ఊరివైపు తిరోగమనం పట్టిన తేజ కారు ఉరకలువేస్తూ పరుగులు తీస్తున్నది. భరత్ డ్రైవ్ చేస్తున్నాడు.

 ఎంత సమర్ధంగా పనిచేసినా, ఏమీ సాధించలేని నిస్సహాయతతో కృంగిపోతున్న తేజ వెనక్కి ఆనుకుని కళ్ళుమూసుకుని వుంది. ఉపజ్ఞ అలసిపోయిన శరీరంతో ఆమె బుజాలమీద తలవాల్చి పడుకుని వుంది.

 తేజ మనసులో ఆలోచనలు పరిభ్రమిస్తున్నాయి.

 డాక్టర్ భరద్వాజ దగ్గరకు తాము వెళ్ళేసరికి అతను ఒక్కడూ నిర్లిప్తంగా కూర్చుని వున్నాడు.

 "ఆమె నన్ను చంపాలనుకుంది. కాని ఆఖరి క్షణంలో నిర్ణయం మార్చుకుంది. దూరంనుంచే నన్ను తాకకుండా పాదాభివందనం చేసి వెళ్ళిపోయింది."

 అవీ అతను చెప్పిన మాటలు.

 ఎక్కడికి వెళ్ళి వుంటుంది ? తిరిగి అవంతి సౌధానికి చేరుకుని వుంటుందా ? అట్లా అయితే తమకు దారిలో ఎదురుపడి వుండాలి కదా!

 ఇంకో మార్గాన తిరిగి వెళ్ళి ఉండవచ్చు.

 ఈ కారులో వైర్ లెన్ సౌకర్యం లేదు. అయినా ఆమె చుట్టూ వ్యూహం పన్నటానికి మనస్సంగీకరించటంలేదు.

 ప్రజ్ఞ! తన చిన్ననాటి నేస్తం. తను అన్నివిధాలా ఆమోదించిన ప్రియసఖి.

 దారుణంగా, భయంకరంగా దగాపడిన నిర్భాగ్యురాలు.

 తమ జీవితాల్లో ఎన్ని మలుపులు!

 ఒక విధ్వంసం మరో విధ్వంసానికి దారి తీస్తుంది. ఒక వినాశనం మరో మారణహోమానికి కారణమౌతుంది.

 తప్పొప్పుల బెరీజుకూ, చట్టానికీ అందని నిశీధిని నిట్టూర్పువంటి రుధిర జ్వాల యిది.

 ప్రజ్ఞ !

 ఆమె జీవితం ఓ యజ్ఞం. దుస్ప్వప్నంలో కాలిన సమిధ. నిప్పును సైతం కాల్చివేసే అగ్ని తుషారం.

 ఏదో జరగబోతోంది.

 "ఇటూ _ త్వరగా పోనియ్ భరత్" అన్నది.


          * * *


 అవంతి సౌధం. గుండెల్ని సుతారంగా కోసే నిశ్శబ్దం ప్రతి గదిలోనూ వ్యాపించి వుంది.

 తేజ, భరత్ ల వెంట ఉపజ్ఞ మైకంలో ఉన్నట్లు కదుల్తోంది.

 'అమ్మని చూడాలి. ఒక్కసారి ఆ చల్లటి హృదయం మీద తలవాల్చి మైమరచిపోవాలి'

 ఒక్కొక్క గదీ వెదుకుతున్నారు.

 మేడమీదకు వెళ్ళారు.

 గత రాత్రి యోగి తలుపులు పగలకొట్టటానికి ప్రయత్నించిన గది సమీపించారు.

 తలుపులు లోపల్నుంచి బంధించి ఉన్నాయి.

 "ఆంటీ! ఆంటీ!" అంటూ భరత్ తలుపు తట్టాడు.

 "ప్రజ్ఞా! ప్రజ్ఞా!" అంటూ తేజ వేదనగా పిలుస్తోంది.

 "అమ్మా! ఒక్కసారి తలుపు తియ్యమ్మా! నన్ను లోపలకు రానివ్వమ్మా" ఉపజ్ఞ ఏడుస్తోంది.

 లోపల ఏం జరుగుతోంది?

 వాళ్ళ ఆరాటాలు మధ్య గుండెల్ని చీల్చే నిశ్శబ్దం.

 "ఆంటీ! ఆంటీ!" భరత్ తలుపులు బలంగా తోస్తున్నాడు.

 కాలిక్రింద ఏదో ప్రాకినట్లయింది. ఉలికిపడి చూశాడు.

 లోపల ఎంతో కొంత గడ్డ కట్టగా, యింకా కోయాన్యులేషన్ అవనిస్థితిలో బొట్లు బొట్లుగా తలుపుల క్రిందనుంచి బరువుగా బయటకి స్రవిస్తోన్న రక్తం.

 ఎవరికీ ఏ అపకారం చెయ్యని, చెయ్యలేని అబల అమాయక రక్తం వెనక్కి నడిచి పొట్టేలులా మహా వేగంగా తలుపుల్ని ఢీకొన్నాడు.

 తలుపులు విరుచుకు పడిపోయాయి, నిస్సహాయంతో కూడిన ఆక్రందన లాంటి చప్పుడు చేసి.

 ముగ్గురూ లోపల కడుగుపెట్టారు.

 ఒక్క క్షణం సృష్టి ఆగిపోయింది.

 ఓ దురదృష్టకర మానవ హృదయమా!!

 విగత, ప్రభంజన, ప్రళయ నినాదమా!

 పసిగా ఎదిగి, అమాయకంగా ఆశలు పెంచుకుని, వికృత కర్కశ హస్తాలలో భళ్ళున తెగి, తెగ నరకబడి, నలిగి, చివికి, చిదికి, ముగ్ధగా రూపొంది నవయవ్వన విలాసాలతో జీవిత తాదాత్మ్యం పొందే సమయాన ఆహుతై, బలై, మసై...

 దగ్ధ, దగ్ధ, దగ్ధ హృదయంతో ఏళ్ళ తరబడి చీకటిని ఆహ్వానిస్తూ అంధత్వాన్నే ఆదరిస్తూ, కన్పించే వెలుగుని నిరాకరిస్తూ...

 నీకు ఊరట తప్ప, తిరిగి జీవితాన్ని ప్రసాదించలేని ప్రతీకార జ్వాలలను ప్రభవింపజేస్తూ...

 చివరకు...నువ్వూ...

 అవును...నీవూ...అక్కడికే...నీ అంతట నీవే... 


        * *       *


 ప్రజ్ఞ ఫేము కుర్చీలో నిశ్చలంగా కూర్చుని ఉంది.

 కుడిమోచేతి వెయిన్ లోంచి నీడిల్ ద్వారా స్వయంగా అమర్చుకున్న ట్యూబ్ లోంచి వొంట్లోని రక్తం ధారలుగా ప్రవహించి, తనతోబాటు ఆమెలోని జీవికనూ తీసుకెళ్ళిపోయింది.

 అందులోంచి అందుకుని నుదుట అద్దుకున్న ఒకే ఒక నెత్తుటి బొట్టు శోక శోణిమ కాంతితో భాసిస్తోంది.


   *** THE END *** 

 kallanunchi raktaasruvulu jaripadi, manchu binduvulla maaripotunnaayi.

 gunde shoka, roshapuuritamaina antima aartanaadaalu chestu vidhvamsa vilaapana aalapistunnadi.

 oo nirnayaaniki cherukundi.

 jagadish paina raktam virajimminappudu gollakantina nettuti chukkalu chusukundi.

 "nannu...nannu..."

 mundukadugu vesindi.

 
      *       *       *


 maro padigantala tarvaata dactor bharadwaja yintinundi tama oorivaipu tirogamanam pattina teja kaaru urakaluvestuu parugulu teestunnadi. bharat drive chestunnadu.

 entha samardhamgaa panichesina, emi saadhinchaleni nissahaayatatoe krungipotunna teja venakki aanukuni kallumuusukuni vundi. upagna alasipoyina sareeramtho aame bujaalameeda talavaalchi padukuni vundi.

 teja manasulo aalochanalu paribhramistunnaayi.

 dactor bharadwaja daggaraku taamu vellesariki atanu okkaduu nirliptamgaa kuurchuni vunnadu.

 "aame nannu champalanukundi. kaani akhari kshanamlo nirnayam maarchukundi. dooramnunche nannu takakunda paadaabhivandanam chesi vellipoyindi."

 avy atanu cheppina maatalu.

 ekkadiki velli vuntundi ? tirigi avanti soudhaaniki cherukuni vuntundaa ? atla ayithe tamaku daarilo edurupadi vundaali kada!

 inko maargaana tirigi velli undavacchu.

 ee kaarulo vair len soukaryam ledu. aina aame chuttu vyuham pannataaniki manassangeekarinchatamledu.

 prajna! tana chinnanati nestam. tanu annividhala aamodinchina priyasakhi.

 daarunamgaa, bhayankaramgaa dagaapadina nirbhaagyuraalu.

 tama jeevitaallo enni malupulu!

 oka vidhvamsam maro vidhvamsaaniki daari teestundi. oka vinaasanam maro maaranahomaaniki kaaranamoutundi.

 tappoppula bereejukuu, chattaniki andani nisheedhini nittoorpuvanti rudhira jwala yidi.

 prajna !

 aame jeevitam oo yagnam. duspvapnamlo kaalina samidha. nippunu saitam kalchivese agni tushaaram.

 edho jaragabotondi.

 "itoo _ twaragaa poniy bharat" annadi.


          * * *


 avanti soudham. gundelni sutaaramgaa kose nissabdam prati gadiloonuu vyaapinchi vundi.

 teja, bharat la venta upagna maikamlo unnatlu kadultondi.

 'ammani chudali. okkasari aa challati hrudayam meeda talavaalchi maimarachipovali'

 okkokka gadee vedukutunnaaru.

 medameedaku vellaaru.

 gatha raatri yogi talupulu pagalakottataaniki prayatninchina gadi sameepinchaaru.

 talupulu lopalnunchi bandhinchi unnaayi.

 "anty! anty!" antuu bharat talupu tattaadu.

 "pragnaa! pragnaa!" antuu teja vedanagaa pilustondi.

 "amma! okkasari talupu tiyyamma! nannu lopalaku ranivvamma" upagna edustondi.

 lopala yem jarugutondi?

 vaalla aaraataalu madhya gundelni cheelche nissabdam.

 "anty! anty!" bharat talupulu balangaa tostunnadu.

 kaalikrinda edho praakinatlayindi. ulikipadi chushadu.

 lopala entho kontha gadda kattagaa, yinka coyanulation avanisthitilo botlu botlugaa talupula krindanunchi baruvugaa bayataki sravistonna raktam.

 evariki e apakaaram cheyyani, cheyyaleni abala amayaka raktam venakki nadichi pottelula mahaa vegamgaa talupulni dheekonnadu.

 talupulu viruchuku padipoyayi, nissahaayamtho kuudina aakrandana lanti chappudu chesi.

 mugguru lopala kadugupettaru.

 okka kshanam srushti aagipoyindi.

 oo duradrushtakara manava hridayama!!

 vigata, prabhanjana, pralaya ninadama!

 pasiga edigi, amaayakamgaa aasalu penchukuni, vikruta karkasa hastaalalo bhalluna tegi, tega narakabadi, naligi, chiviki, chidiki, mugdhagaa roopondi navayavvana vilaasaalatoe jeevita taadaatmyam ponde samayana aahutai, balai, masai...

 dagdha, dagdha, dagdha hrudayamtho ella tarabadi cheekatini aahvaanistuu andhatvaanne aadaristuu, kanpinche veluguni niraakaristuu...

 neeku oorata tappa, tirigi jeevitaanni prasaadinchaleni prateekaara jwaalalanu prabhavimpajestuu...

 chivaraku...nuvvuu...

 avunu...neevoo...akkadike...nee antata neeve... 


        * *       *


 prajna famu kurcheelo nischalamgaa kuurchuni undi.

 kudimocheti veyin lonchi needil dwara swayamgaa amarchukunna tube lonchi vontlooni raktam dhaaralugaa pravahinchi, tanatobaatu aameloni jeevikanuu teesukellipoyindi.

 andulonchi andukuni nuduta addukunna oke oka nettuti bottu shoka shonima kaantitoe bhasistondi.


   *** THE END *** 
