 "నమస్తే" అంది దీక్ష అందంగా నవ్వుతూ.

 "సరేలే" అంది అరుంధతి. సరేలే నీవెందుకు వచ్చావ్ తొందరగా కక్కు అన్న ఫోజులో.

 "మిమ్మల్ని పిలవమని చెపుతున్నాను. మీరు వచ్చారు. మీకు వెయ్యేళ్ళు ఆయుష్షు."

 "ఎందుకు! ఇంకా పదికాలాల పాటు బాధపడి చావటానికా! సంపాదన చేతగాని మొగుడు..." నోరు జారినట్లు తెలుసుకుని అక్కడితో ఆగింది అరుంధతి.

 "మిమ్మల్ని చూస్తుంటే మా అక్కని చూసినట్లు వుంది. ఎర్రని, సన్నని పెదవులు, వంపు తీరిన చక్కని ముక్కు, ఎత్తైన నుదురు, ఇంత అందమైన నుదురు మీకుంది. మా అక్కకి వుంది. రేఖ సినిమా తార ఆమెకి వుంది..." దీక్ష మాట్లాడుతూ అరుంధతిని నిశితంగా పరీక్షించింది. అరుంధతి ముఖం ప్రసన్నంగా మారటం గమనించింది.

 "నన్ను చూసిన అందరూ అలాగే అంటుంటారు" మురిసిపోతూ చెప్పింది అరుంధతి.

 "చూసే వాళ్ళకి మనసు, కళ్ళు వుంటే చాలండీ! మసి బొగ్గుని మసి బొగ్గనే చెపుతారు. మాణిక్యాన్ని మాణిక్యం అనే చెపుతారు." అంది దీక్ష.

 "నిజం చెప్పావు" మెచ్చుకుంది అరుంధతి.

 దీక్ష భుజాన తగిలించుకున్న గుడ్డ సంచిలో చేయిపెట్టి పాంప్లెట్ తీసింది. దానిని అరుంధతి చేతిలో పెడుతూ "మంచి మనసు మంచి మాట మంచి హృదయం కూడా వుండాలి. ఈ రెండూ మీకున్నాయి." అంది. వెంటనే మరోసారి కలుస్తానని చెప్పి ఆ యింటి మెట్లు దిగింది.

 "మంచిదమ్మా!" అని చెప్పి పాంప్లెట్ చదవబోయింది అరుంధతి. కాని... "ఆ పిల్ల వెళ్ళిపోయినట్లుందే!" అంటూ పద్మనాభం వచ్చాడు.
 అరుంధతికి వళ్ళు మండింది. ఆ మంటని పైకి తెలియనివ్వకుండా కాస్త నవ్వి "ఆ వెళ్ళిపోయింది" అంది.

 "ఏమిటి అంటున్నది?"

 "అదే నాకు సరీగా అర్ధం కాలేదు."

 "నిన్ను భలే వర్ణించిందే!"

 "అందులో ఏమన్నా అబద్ధం వుందా!"

 "లేదనుకో, వర్ణనకి తోడు మాట హృదయం..."

 "ఆపండి." విశ్వరూపంలో మొదటిభాగం ప్రదర్శిస్తూ అంది అరుంధతి.

 అరుంధతి అన్నట్లుగా లేదు. అరచినట్లు వుంది పద్మనాభం ప్రాణానికి. "అదికాదు" అంటూ గొణిగాడు.

 "అదికాదు ఇదికాదు. నాకు తెలుసులెండి మీ వెధవబుద్ధి. ఆడవాళ్ళు ఇంటికి వస్తే చాలు మీ ముఖం చింకిచేటంత అవుతుంది. మాటలు వింటే చాలు వళ్ళూ పై తెలియదు."

 "సరేలే, నేను అలాంటి వాడిని కాకపోయినా అస్తమానం ఆడి పోసుకోటం మానవు. ఆ పిల్లా ఏదో కాగితం యిచ్చినట్లు వుంది?" భార్య చేతిలో కాగితాన్ని ఓరకంట చూస్తూ అడిగాడు.

 "ఇచ్చింది"

 "ఏమిటి?"

 "మగవాళ్ళ వెధవబుద్ధులు తెలుసుకోవటం ఎలా అని కాసిని నీతి వాక్యాలు రాసివున్న కాగితం యిది. చదువుతారా! ఏమీ అక్కరలేదు. యిస్తానంటే ఎంత ఆశో వెళ్ళండి." గడగడ వాగింది అరుంధతి.

 పద్మనాభం గొణుక్కుంటూ అవతలికి వెళ్ళాడు.

 అప్పుడు అరుంధతి పాంప్లెట్ చదవటం మొదలు పెట్టింది.

 పాంప్లెట్ లో వున్నది చదువుతుంటే అరుంధతికి ముచ్చెమటలు పోశాయి. అరుంధతి పులితోలు కప్పుకున్న ఆడది. ఆమె గుర్ గుర్ లు అవతలి వాళ్ళు తలవగ్గే వరకే. ఏయ్, నా తడాఖా చూస్తావా అంటే చాలు వెనక్కి తగ్గేరకం.

 పాంప్లెట్ చదవటం పూర్తి చేసి "ఏమండోయ్ ఓసారి యిటురండి" అని గావుకేక పెట్టింది అరుంధతి.

 "నన్నేనా!" అంటూ పరుగున వచ్చాడు పద్మనాభం.

 "మిమ్మల్ని గాక యింకెవరిని పిలుస్తాను. మీరూ నేనూగాక ఈ కొంపలో ఎవరు చచ్చారు, గనుక! కయ్యిమంది అరుంధతి. 
 "namaste" andi deeksha andamgaa navvutuu.

 "sarele" andi arundhati. sarele neevenduku vachav tondaragaa kakku anna phojulo.

 "mimmalni pilavamani cheputunnaanu. meeru vachaaru. meeku veyyellu aayushshu."

 "enduku! inka padikaalaala paatu badhapadi chavatanika! sampaadana chetagaani mogudu..." noru jaarinatlu telusukuni akkaditho aagindi arundhati.

 "mimmalni chustunte maa akkani chusinatlu vundi. errani, sannani pedavulu, vampu teerina chakkani mukku, ettaina nuduru, inta andamaina nuduru meekundi. maa akkaki vundi. rekha sinima taara aameki vundi..." deeksha maatlaadutuu arundhatini nisitamgaa pareekshinchindi. arundhati mukham prasannamgaa maaratam gamaninchindi.

 "nannu chusina andaruu alaage antuntaaru" murisipotu cheppindi arundhati.

 "chuse vaallaki manasu, kallu vunte chalandi! masi bogguni masi boggane cheputaaru. maanikyaanni maanikyam ane cheputaaru." andi deeksha.

 "nijam cheppavu" mecchukundi arundhati.

 deeksha bhujana tagilinchukunna gudda sanchilo cheyipetti pamplet teesindi. daanini arundhati chetilo pedutuu "manchi manasu manchi maata manchi hrudayam kuudaa vundaali. ee rendoo meekunnayi." andi. ventane marosari kalustaanani cheppi aa yinti metlu digindi.

 "manchidamma!" ani cheppi pamplet chadavaboyindi arundhati. kaani... "aa pilla vellipoyinatlunde!" antuu padmanaabham vachaadu.
 arundhatiki vallu mandindi. aa mantani paiki teliyanivvakunda kaasta navvi "aa vellipoyindi" andi.

 "emiti antunnadi?"

 "adhe naaku sareegaa ardham kaaledu."

 "ninnu bhale varninchinde!"

 "andulo emanna abaddham vunda!"

 "ledanuko, varnanaki thodu maata hrudayam..."

 "aapandi." vishwaroopamlo modatibhaagam pradarsistuu andi arundhati.

 arundhati annatlugaa ledu. arachinatlu vundi padmanaabham praanaaniki. "adikaadu" antuu gonigaadu.

 "adikaadu idikaadu. naaku telusulendi mee vedhavabuddhi. aadavaallu intiki vaste chaalu mee mukham chinkichetanta avutundi. maatalu vinte chaalu valluu pai teliyadu."

 "sarele, nenu alanti vaadini kakapoyina astamaanam aadi posukotam maanavu. aa pilla edho kaagitam yichinatlu vundi?" bharya chetilo kaagitaanni orakanta chustuu adigaadu.

 "ichindi"

 "emiti?"

 "magavalla vedhavabuddhulu telusukovatam ela ani kaasini neethi vaakyaalu rasivunna kaagitam yidi. chaduvutara! emi akkaraledu. yistanante entha aasho vellandi." gadagada vaagindi arundhati.

 padmanaabham gonukkuntu avataliki vellaadu.

 appudu arundhati pamplet chadavatam modalu pettindi.

 pamplet loo vunnadi chaduvutunte arundhatiki muchematalu poshai. arundhati pulitholu kappukunna aadadi. aame gur gur lu avatali vaallu talavagge varake. yey, naa tadakha chustava ante chaalu venakki taggerakam.

 pamplet chadavatam puurti chesi "emandoy osaari yiturandi" ani gavukeka pettindi arundhati.

 "nannena!" antuu paruguna vachaadu padmanaabham.

 "mimmalni gaaka yinkevarini pilustaanu. meeroo nenuugaaka ee kompalo evaru chacharu, ganuka! kayyimandi arundhati. 