     "పిరికితనం మానవుడ్ని చిత్రవధ చేస్తుందేగాని ప్రయోజనం సున్నా పరిధులు గీసుకుని, హద్దుల్లోదాగి మన ప్రవర్తనకు మారుపేరు పెట్టుకుని అనుభవాలనుంచి దూరంకావటం అసమర్ధత. మనచుట్టూ గీసుకున్న గీతాలు మనని అశక్తుల్ని చేయకూడదు. ఉదాత్తుల్ని చేయాలి. పదండి" అన్నాడు శివనాథరావు.
 
 "ఎక్కడికి?" అంది ఉష తెల్లబోతూ.
 
 "మీ ఇంటికి నా కార్లో దిగబెడతాను రండి."
 
 ఆమె మొహమాటపడుతూ "వద్దండీ మీకు శ్రమ, రిక్షాలో వెళ్ళిపోతాను."
 
 కాని అతనామెను బలవంతం చేస్తూ "ఉహు, అలాకాదు. మీతో ఇంకా కొంచెం మాట్లాడాలి రండి" అని లేచి నిలబడ్డాడు. ఆమె తప్పనిసరిగా లేచి అతన్ని అనుసరించింది.
 
 ఇంటిలో నౌకరు వీరయ్య ఉన్నాడు. వంటవాడు గోవిందు లోపలెక్కడో ఉన్నాడు. శివనాథరావు గారాజ్ లోంచి కారు బయటకు తీశాక, అతను ముందు తలుపు తెరిచి ఆమెను పిలిచాడు. అం ఎపోయి ముందుసీటులో అతని ప్రక్కన కూర్చుంది. కారు బయలుదేరింది.
 
 "మావి చాలా విచిత్రమైన జీవితాలు" అన్నాడు శివనాథరావు సందు మలుపు త్రిప్పుతూ.

 ఆమె ప్రశ్నార్ధకంగా చూసింది.
 
 "మోహన్, నేను, చంద్రం, కృష్ణ అనే యింకో అతనూ చిన్నప్పుడు కలిసి చదువుకున్నాం. ప్రాణ స్నేహితులమయ్యాము. పెరిగి పెద్దయిన తర్వాత అంతా తలోదిక్కూ పోయినా ఒకరికొకరు దూరంకాలేదు. ప్రతివాడినీ తీవ్రమయిన అనుభవాలు చుట్టుముట్టాయి. కృష్ణ ఒక అగ్నిప్రమాదంలో ఇరుక్కుని చనిపోయాడు. చంద్రం సుజాతను ఎన్నో విఘాతాలనెదుర్కొని పెళ్ళి చేసుకున్నాడు. ఆమె మహానటి. ఎప్పుడయినా విన్నారా?"
 
 "విన్నాను" అన్నదామె.
 
 "ఆమె చంద్రాన్ని పెళ్ళి చేసుకోవటంలో అనేక అడ్డంకులు ఏర్పడినై. ఆమెకో అక్క ఉండేది. ఆమెమీదకు ఓ హత్యానేరం వచ్చింది. తన కసిని తీర్చుకోవటానికి ఆ హత్య చేసినట్లు ఆమె ఒప్పుకుంది. కేసు జరుగుతూండగానే ఆమె జైల్లో ఆత్మహత్య చేసుకుని మరణించింది."
 
 "అవును. నే నా కేసును పేపర్లలో ఫాలో అయ్యాను" అంది ఉష.
 
 "ఇహ మోహన్-అతని ఊళ్ళో అతనికి చాలా పలుకుబడి వుంది. మంచి ఉద్రేకి, జీవితపధాన్ని ఇట్లా ఎందుకు మార్చుకున్నాడో గట్టిగా చెప్పలేనుగాని, ప్రయత్నిస్తే రాజకీయంగా చాలా పైకి వచ్చేవాడు. కానీ యిక్కడ సెటిల్ అవుదామని ప్రాక్టీస్ పెట్టాడు. ఒంటరిజీవితాన్ని గడుపుతున్నాడు."
 
 మోహన్ ప్రసక్తి వచ్చేసరికి ఆమె గప్ చిప్ గా ఊరుకుంది. మనసు పరిపరి విధాలుగా పోసాగింది.
 
 శివనాథరావు నవ్వాడు. ఆమెవంక క్రీగంట చూస్తూ "మీరు ఈ ఊరువారు కాదు. కానీ ఎక్కడినుంచో యిక్కడికి వచ్చి జూనియర్ గా చేరటంలో ఉద్దేశం తెలుసుకోవచ్చా?" అన్నాడు.
 
 అతని ప్రశ్నలోని అంతరార్ధం ఆమె పసికట్టింది. కొంచెం గట్టిగానే జవాబు చెబుదామనుకుంది. ఇంతలో ఉలిక్కిపడి "మీరు ఎటుపోతున్నారు? మా ఇల్లు ఇటుకాదు" అంది కొంచెం కంగారుగా.
 
 "నాకు తెలుసు" అన్నాడు శివనాథరావు తాపీగా.
 
 "నన్నెక్కడికి తీసుకుపోతున్నారు?"
 
 "మోహన్ దగ్గరకు."
 
 ఆమె నీరస నేత్రాలతో అతనివంక చూస్తూ "అదేం పని?" అన్నది చిన్నగా.
 
 "మీ అంతరాత్మకు తెలుసు."
 
 "అంటే?"
 
 "మీకెప్పుడూ మీ ఆత్మ ఏమీ చెప్పలేదా?"
 
 ఆమె అయోమయంగా చూసింది.
 
 "మీకు తెలియని రహస్యాలు మీ ఆత్మకు తెలుసని మీకు తెలుసా?"
 
 "ఏమిటి డాక్టర్ ఇది?"
 
 "కంగారు పడకండి ప్లీడరుగారూ...ఆత్మ ఓ దివ్వెలాంటిది పరిస్థితుల ప్రాబల్యంలో అది తరచు ఆరిపోయే ప్రమాదం ఉంది. అప్పుడు మన మనుగడే ఆగిపోతుంది. సర్వం చీకటి. ఏదో అగాధంలో వుంటాము. అడుగుతీసి అడుగు వేయలేం. అందుకే ఆ దీపాన్ని మాటిమాటికీ ప్రజ్వలితం చేసుకుంటూ పోవాలి. అసలారిపోనివ్వకూడదు. ఆ వెలుగులో, ఆ ప్రకాశంలో తడబడకుండా నడిచిపోవాలి. ఈ ప్రపంచంలో మనము చాలా ఒంటరిగాళ్ళం. ఇతరుల్ని చూసి ఉద్రేకం పొంది మనల్ని మనం పెంచుకుంటూ పోవాలేగానీ, ఎవరూ వచ్చి, మనని పైకి లేవతియ్యరు. అల అజరిగినా, అది ఒట్టి కల్తీయేగాని స్వయం ప్రకాశంలోని తృప్తి లభించదు. నేను మిమ్మల్ని మోహన్ దగ్గరకు మీ వ్యక్తిత్వం చెడకుండా తీఉస్కుపోగలను. కానీ అలా వద్దు. కళ్ళు మూసుకుని తీవ్రంగా ఆలోచించండి. మీ దగ్గర పెట్రోల్ వుంది. నిప్పుపుల్లలూ ఉన్నాయి. బద్దకిస్తున్నారంతే. ఆ బద్దకంలో మందమతులైపోతున్నారు. అది అంటించే బాధ్యత మీదే. కళ్ళు తెరవండిప్పుడు, ఇదిగో మోహన్ ఇల్లు దిగండి, ఇప్పుడిహ సంకోచించరు నాకు తెలుసు. సరాసరి లోపలకు వెళ్ళండి. మీకోసమే ఎదురుచూస్తున్నట్లు ఆ నిర్భాగ్యుడు కూర్చుని వుంటాడు. ఆలస్యం చేయకండి."
 
 ఉషానేదో ఇంద్రజాలం ఆవహించినట్లయింది. మంత్రముగ్ధలాగా తలుపు తీసుకుని క్రిందికి దిగింది. చీకట్లో నడిచివెళ్ళి, గేటు తెరచుకుని లోపలకు పోసాగింది.
 
 శివనాథరావు తృప్తిగా నవ్వుకుని కారుని వెనక్కి పోనిచ్చాడు.
 
            32
 
 సరోజిని బండి దిగింది. ఏమిటిది ఇల్లంతా చీకటిగా వుంది? బండివాడికి డబ్బులిచ్చి పంపేసి లోపలకు వెళ్ళింది. వసారాలో ఎవరిదో మూర్తి కనిపించింది.
 
 "అత్తయ్యా!" అంది అనుమానిస్తూ సరోజిని.
 
 చీకట్లో గోడకానుకుని నిలబడి వున్న మనిషి సావిత్రే. "నువ్వా అమ్మా సరోజినీ! ముందుగా ఉత్తరం రాయకుండా వచ్చావేం?" అంది దగ్గరకు వస్తూ.
 
 "ఊరికినే రాయలేదత్తయ్యా! చీకటిగా వుందేం ఇల్లంతా?"
 
 "లైట్లు పోయాయి, సమయానికి ఇంట్లో కిరసనాయిలు లేకపోయింది. తీసుకురావటానికి వీరయ్యను బజారు పంపాను. మీఇంట్లో అంతా కులాసానా అమ్మా?"
 
 "అంతా కులాసానే అత్తయ్యా...." అని సరోజిని ఏదో అడగటానికి తటపటాయిస్తోంది. 
 
 "శివుడు మేడమీద గదిలో వున్నాడమ్మా, పైకివెళ్ళు" అంది సావిత్రి.
 
 సరోజిని మెట్లుఎక్కి పైకి పోయింది. చీకట్లో తడుముకుంటూ గదిలో అడుగుపెట్టింది.
 
 "సరోజినీ!" అని పిలిచింది శివనాథరావు కంఠం నీరసంగా.
 
 ఆయనకు ఎలా తెలిసింది తన ఆగమనం? ఆమె ఆశ్చర్యపడుతూ ముందుకు ఒక అడుగువేసింది.
 
 "సరోజినీ! అబ్బ! ఎప్పుడు వస్తావు సరోజినీ? నామీద కొంచెంకూడా కనికరం లేదా నీకు?"
 
 సిగ్గుతో ఆమె శరీరం గగుర్పొడిచింది. తనరాక విషయం ఆయనకు తెలియలేదు. నిద్దర్లో కలవరిస్తున్నాడు తనకోసం.
 
 "అబ్బ! ఇది కలకాదని నీకెట్లా అర్ధమవుతుంది సరోజినీ? నాకేదో జరిగింది, చచ్చిపోతున్నాను. గుండెల్లో ఏదోపోటు ఈ చివరిదశలో నిన్ను కళ్ళారా చూసుకునే భాగ్యం లేకపోయింది సరోజినీ నాకు. అయ్యో!"
 
 ఆమె గుండె బ్రద్దలయిపోయింది. ఇది కలకాదు. తన బ్రతుకు బండలు కాబోతుంది. "ఏమండీ!" అంటూ చీకటిని లెక్కచెయ్యకుండా పరుగెత్తి అతని పాదాలమీద వాలిపోయింది.
 
 పెద్దపెట్టున నవ్వు వినిపించింది. శివనాథరావు బిగ్గరగా నవ్వుతూ లేచి కూర్చున్నాడు. సరోజిని విహ్వలచిత్త అయింది. అతనామెను దగ్గరగా తీసుకుని "భయపడ్డావా సరోజినీ?" అన్నాడు ప్రేమగా.
 
 అతని హృదయంపై తలదాచుకుని ఆమె మెల్లగా "భయపడనూ?...అంతా అబద్దమేనా?" అంది.
 
 "అబద్దము కాకపోతే, నిన్ను విడిచి నేనెలా చచ్చిపోతాను సరోజినీ? నా తరమా?" అన్నాడు శివనాథరావు.
 
 "ఉండండి, క్రిందనుంచి దీపం వెలిగించి పట్టుకువస్తాను" అని లేవబోయింది సరోజిని.
 
 కానీ అతనామెను వెళ్ళనీయకుండా "ఉహు, పోనివ్వలేను నిన్ను అయినా ఇంతపెద్ద దీపం ఇక్కడుండగా మరొకటి ఎందుకూ?" అన్నాడు.
 
 "ఎక్కడా?"
  
 "ఇదిగో" అని అతనామె ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.
 
 "అదేమిటి?"
 
 "అవును, నువ్వే నా దీపానివి."
 
 సరోజిని కిలకిలమని నవ్వింది "మరి మీరో?"
 
 "నేను చీకటిని."
 
 "అబ్బ! అలా మాట్లాడకండి" అంది సరోజిని భయంగా.
 
 అతడామెను తన హృదయానికి హత్తుకుంటూ "వెలుగురేఖా! నా ఆశాజ్యోతీ!" అన్నాడు.
 
 "మీరే నా ఆశాజ్యోతి" అనుకుంది సరోజిని.
 
   33 
 
 సుజాత జీవితాన్నిగురించి చాలామంది సందేహాస్పదులవుతారు. ఆమెకోసం అక్క అలాంటిత్యాగం చేసింది. తన ప్రాణాల్ని ఇచ్చింది. ఈ వేదనంతా భరిస్తూ ఎట్లా జీవిస్తోందనీ? నిజమే! పాపం ఎంతో జాలి పడాల్సిన వ్యక్తి సుజాత. నాకుకూడా ఆమెపట్ల చాలా సానుభూతి త్యాగం చేయటంకన్నా ఆ త్యాగం భరించటం చాలా కష్టం. త్యాగమూర్తి విలువ కోసం కొందరు ఎంతో కష్టాన్ని వరించాల్సి వుంటుంది. అలాంటి విషాదజీవి సుజాత. ఎవరూ ఆమెను అసహ్యించుకోవద్దు, జాలిపడండి. నీమీ ఏమయిందో తర్వాత నాకూ తెలియదు. ఆ పర్వతసీమల్లో విహరిస్తోందో, తపస్సు చేస్తోందో, ఈశ్వరుడ్ని తెలుసుకుందో ఏ దశలో వుందోమరి. సావిత్రిని గురించికూడా సందేహం వస్తుంది. ఆమె అక్కడే, శివనాథరావుతోపాటు నివసిస్తోంది. బహుశా రాఘవరావుగానీ, అలాంటి మరో వ్యక్తిగానీ ఆమె జీవితంలో యిహ తారసపడటానికి అవకాశంలేదు. పోతే మాధవి, ఆరోజు కృష్ణ కన్నుమూశాక తనూ అతన్ని చేరుకుందామనే ప్రయత్నించింది. కానీ ఆమె విషయంలో విధి వేరుగా ఉంది. ఇంకా అనేక సంఘటనలను ఎదుర్కోవలసివచ్చింది. అదంతా ఇక్కడ ఎందుకో రాయాలనిపించటంలేదు. కానీ మాధవిని నేను మరిచిపోను, ఆమెను గురించి యింకో పుస్తకం రాస్తాను.
 
 
 
           ---సమాప్తం---
     "pirikitanam maanavudni chitravadha chestundegaani prayojanam sunna paridhulu geesukuni, haddullodaagi mana pravartanaku maaruperu pettukuni anubhavaalanunchi doorankaavatam asamardhata. manachuttu geesukunna geetaalu manani asaktulni cheyakudadu. udaattulni cheyali. padandi" annadu sivanaatharaavu.
 
 "ekkadiki?" andi usha tellabothu.
 
 "mee intiki naa kaarlo digabedataanu randi."
 
 aame mohamaatapadutuu "vaddandii meeku shrama, rikshaalo vellipotaanu."
 
 kaani atanaamenu balavantam chestu "uhu, alaakaadu. meetho inka konchem matladali randi" ani lechi nilabaddadu. aame tappanisarigaa lechi atanni anusarinchindi.
 
 intilo naukaru veerayya unnaadu. vantavaadu govindu lopalekkado unnaadu. sivanaatharaavu garaj lonchi kaaru bayataku tiisaaka, atanu mundu talupu terichi aamenu pilichaadu. am epoi munduseetulo athani prakkana koorchundi. kaaru bayaluderindi.
 
 "maavi chala vichitramaina jeevitaalu" annadu sivanaatharaavu sandu malupu tripputuu.

 aame prasnaardhakamgaa chusindi.
 
 "mohan, nenu, chandram, krishna ane yinko athanuu chinnappudu kalisi chaduvukunnam. praana snehitulamayyaamu. perigi peddayina tarvaata antaa talodikkuu poina okarikokaru doorankaaledu. prativaadinii teevramayina anubhavaalu chuttumuttaayi. krishna oka agnipramaadamlo irukkuni chanipoyadu. chandram sujaatanu enno vighaataalanedurkoni pelli chesukunnadu. aame mahanati. eppudayina vinnara?"
 
 "vinnaanu" annadame.
 
 "aame chandraanni pelli chesukovatamlo aneka addankulu erpadinai. aameko akka undedi. aamemeedaku oo hatyaneram vachindi. tana kasini teerchukoovataaniki aa hatya chesinatlu aame oppukundi. kesu jarugutuundagaane aame jaillo aatmahatya chesukuni maraninchindi."
 
 "avunu. nee naa kesunu peparlalo falo ayyanu" andi usha.
 
 "iha mohan-athani oollo ataniki chala palukubadi vundi. manchi udreki, jeevitapadhaanni itla enduku marchukunnado gattigaa cheppalenugaani, prayatniste raajakeeyamgaa chala paiki vachevaadu. cony yikkada setil avudamani practies pettaadu. ontarijeevitaanni gaduputunnadu."
 
 mohan prasakti vachesariki aame gup chip gaa oorukundi. manasu paripari vidhaalugaa posagindi.
 
 sivanaatharaavu navvaadu. aamevanka kreeganta chustuu "meeru ee ooruvaaru kaadu. cony ekkadinuncho yikkadiki vachi joonier gaa cheratamlo uddesam telusukovacha?" annadu.
 
 athani prasnalooni antaraardham aame pasikattindi. konchem gattigaane jawabu chebudaamanukundi. intalo ulikkipadi "meeru etupotunnaru? maa illu itukaadu" andi konchem kangaarugaa.
 
 "naaku telusu" annadu sivanaatharaavu taapeegaa.
 
 "nannekkadiki teesukupotunnaru?"
 
 "mohan daggaraku."
 
 aame neerasa netraalato atanivanka chustuu "adem pani?" annadi chinnagaa.
 
 "mee antaraatmaku telusu."
 
 "ante?"
 
 "meekeppuduu mee aatma emi cheppaleda?"
 
 aame ayomayamgaa chusindi.
 
 "meeku teliyani rahasyaalu mee aatmaku telusani meeku telusa?"
 
 "emiti dactor idhi?"
 
 "kangaaru padakandi pleedarugaaruu...aatma oo divvelaantidi paristhitula praabalyamlo adhi tarachu aaripoye pramaadam undi. appudu mana manugade aagipotundi. sarvam cheekati. edho agaadhamlo vuntaamu. aduguteesi adugu veyalem. anduke aa deepaanni matimatiki prajvalitam chesukuntu povali. asalaariponivvakudadu. aa velugulo, aa prakaasamlo tadabadakunda nadichipovali. ee prapanchamlo manamu chala ontarigaallam. itarulni chusi udrekam pondi manalni manam penchukuntuu povalegani, evaruu vachi, manani paiki levatiyyaru. ala ajarigina, adhi otti kalteeyegaani swayam prakaasamlooni trupti labhinchadu. nenu mimmalni mohan daggaraku mee vyaktitvam chedakunda teeuskupogalanu. cony alaa vaddu. kallu moosukuni teevramgaa aalochinchandi. mee daggara petrol vundi. nippupullaluu unnaayi. baddakistunnarante. aa baddakamlo mandamatulaipotunnaaru. adhi antinche baadhyata meede. kallu teravandippudu, idigo mohan illu digandi, ippudiha sankochincharu naaku telusu. sarasari lopalaku vellandi. meekosame eduruchustunnatlu aa nirbhaagyudu kuurchuni vuntaadu. aalasyam cheyakandi."
 
 ushanedo indrajaalam aavahinchinatlayindi. mantramugdhalaagaa talupu teesukuni krindiki digindi. cheekatlo nadichivelli, getu terachukuni lopalaku posagindi.
 
 sivanaatharaavu truptigaa navvukuni kaaruni venakki ponichaadu.
 
            32
 
 sarojini bandi digindi. emitidi illanta cheekatigaa vundi? bandivaadiki dabbulichi pampesi lopalaku vellindi. vasaaraalo evarido muurti kanipinchindi.
 
 "attayya!" andi anumaanistuu sarojini.
 
 cheekatlo godakanukuni nilabadi vunna manishi saavitre. "nuvwa amma sarojini! mundugaa uttaram rayakunda vachavem?" andi daggaraku vastuu.
 
 "oorikine rayaledattayya! cheekatigaa vundem illanta?"
 
 "laitlu poyayi, samayaniki intlo kirasanaayilu lekapoyindi. teesukuraavataaniki veerayyanu bajaru pampaanu. miintlo antaa kulasana amma?"
 
 "antaa kulasane attayya...." ani sarojini edho adagataniki tatapataayistondi. 
 
 "shivudu medameeda gadilo vunnadamma, paikivellu" andi saavitri.
 
 sarojini matluekki paiki poyindi. cheekatlo tadumukuntu gadilo adugupettindi.
 
 "sarojini!" ani pilichindi sivanaatharaavu kantham neerasamgaa.
 
 aayanaku ela telisindi tana aagamanam? aame aascharyapadutuu munduku oka aduguvesindi.
 
 "sarojini! abba! eppudu vastaavu sarojini? naameeda konchenkuda kanikaram leda neeku?"
 
 siggutho aame sareeram gagurpodichindi. tanaraaka vishayam aayanaku teliyaledu. niddarlo kalavaristunnadu tanakosam.
 
 "abba! idhi kalakaadani neeketla ardhamavutundi sarojini? nakedo jarigindi, chachipotunnanu. gundello edopotu ee chivaridasalo ninnu kallara chusukune bhagyam lekapoyindi sarojini naaku. ayyo!"
 
 aame gunde braddalayipoyindi. idhi kalakaadu. tana bratuku bandalu kaabotundi. "emandi!" antuu cheekatini lekkacheyyakunda parugetti athani paadaalameeda vaalipoyindi.
 
 peddapettuna navvu vinipinchindi. sivanaatharaavu biggaragaa navvutuu lechi kuurchunnaadu. sarojini vihvalachitta ayindi. atanaamenu daggaragaa teesukuni "bhayapaddava sarojini?" annadu premagaa.
 
 athani hrudayampai taladaachukuni aame mellagaa "bhayapadanuu?...antaa abaddamena?" andi.
 
 "abaddamu kakapothe, ninnu vidichi nenela chachipotanu sarojini? naa tarama?" annadu sivanaatharaavu.
 
 "undandi, krindanunchi deepam veliginchi pattukuvastaanu" ani levaboyindi sarojini.
 
 cony atanaamenu vellaneeyakundaa "uhu, ponivvalenu ninnu aina intapedda deepam ikkadundagaa marokati endukuu?" annadu.
 
 "ekkada?"
  
 "idigo" ani ataname mukhanni tana chetulloki teesukunnadu.
 
 "ademiti?"
 
 "avunu, nuvve naa deepaanivi."
 
 sarojini kilakilamani navvindi "mari meero?"
 
 "nenu cheekatini."
 
 "abba! alaa matladakandi" andi sarojini bhayamgaa.
 
 atadaamenu tana hrudayaaniki hattukuntu "velugurekha! naa aasaajyotii!" annadu.
 
 "meere naa aasaajyoti" anukundi sarojini.
 
   33 
 
 sujaata jeevitaannigurinchi chaalaamandi sandehaaspadulavutaaru. aamekosam akka alaantityaagam chesindi. tana praanaalni ichindi. ee vedananta bharistuu etla jeevistondanii? nijame! paapam entho jaali padaalsina vyakti sujaata. nakukuda aamepatla chala saanubhooti tyaagam cheyatankanna aa tyaagam bharinchatam chala kashtam. tyaagamuurti viluva kosam kondaru entho kashtanni varinchaalsi vuntundi. alanti vishaadajeevi sujaata. evaruu aamenu asahyinchukovaddu, jalipadandi. neemee emayindo tarvaata naakuu teliyadu. aa parvataseemallo viharistondo, tapassu chestondo, eshwarudni telusukundo e dasalo vundomari. saavitrini gurinchikuda sandeham vastundi. aame akkade, sivanaatharaavuthopaatu nivasistondi. bahusa raaghavaraavugaanii, alanti maro vyaktigaanii aame jeevitamlo yiha taarasapadataaniki avakaasamledu. pothe madhavi, aaroju krishna kannumusaka tanuu atanni cherukundamane prayatninchindi. cony aame vishayamlo vidhi vaerugaa undi. inka aneka sanghatanalanu edurkovalasivachindi. adanta ikkada enduko rayalanipinchatamledu. cony maadhavini nenu marichiponu, aamenu gurinchi yinko pustakam raastaanu.
 
 
 
           ---samaptam---