
 "అక్కా! ఘోరం జరగబోతోంది. నిన్ను... నిన్ను..."
 "ఏమిటి రాజీ! ఏమిటీ కంగారు?"
 "నిన్ను...నిన్ను...జోగినిని చేస్తారట."
 వర్ష ఆ మాట విని వొణికిపోయినట్లయింది. తాను సమాజానికి యెదురుతిరగగల చేవవున్న మయూరంగారి కూతురు. ఓ మహాసంఘసంకర్త అయిన శ్రీహర్ష శిష్యురాలు. బెదిరిపోకూడదు. ధైర్యంగా ఉండాలి అని ఎంతో ప్రయత్నిస్తోంది. శక్తి చాలటంలేదు.
 "ఈ మూర్ఖుల ముందు, దుర్మార్గుల ముందు మీరు గెలవలేరు, మీరు పారిపోండక్కా. మిమ్మల్ని మీరు రక్షించుకోండక్కా" రాజీ ఆయాసపడుతూ దీనంగా అర్థిస్తోంది.
 వర్షకు యేంచెయ్యాలో తోచడంలేదు. సమయానికి శ్రీహర్ష కూడా ఊళ్ళో లేడు. హైదరాబాద్ వెళ్ళాడు. మయూరం పొలంనుంచి అదే సమయానికి యింటికి వచ్చాడు. కోపంతో, ఆవేశంతో ఆయన మొహం జేవురించి ఉంది.
 "నాన్నా!" అంది వర్ష వణికే కంఠంతో.
 "విన్నావమ్మా. నాకూ తెలిసింది. నువ్వు భయపడకమ్మా. నీ వెనక నే ఉన్నాను. ఈ మూర్ఖులు నిన్నేమీ చెయ్యలేరు."
 "నాన్నా! ఇక్కడ్నుంచి పారిపోతే?" వర్షకు ధైర్యం చాలటం లేదు. కష్టంమీద దుఃఖమాపుకుంటోంది.
 "ఎందుకమ్మా పారిపోవటం? ఏం తప్పు చేశామని పారిపోవటం? వీళ్ళకు మనం యెందుకు లొంగాలమ్మా? మన మనసులు, శరీరాలు మనవి. వాటిమీద యెవరికీ హక్కు లేదు. ఎదిరించాలి. ఎదిరించి యీ సమాజంలోని ఉన్మాదులనూ, దుష్టశక్తుల్నీ ప్రతిఘటించాలి."
 "కానీ...యింతమంది ముందు మనం..." బయటేదో గలభాలా వినిపించి వర్ష మాట పూర్తి చెయ్యకుండా తలత్రిప్పి చూసింది. ముప్ఫయి నలభయిమంది మనుషులు మూకుమ్మడిగా తమ యింటివైపు రావటం కనిపించింది. ఆమె గుండె దడదడ కొట్టుకుంది. ఒళ్ళంతా ముచ్చెమటలు పోశాయి.
 మయూరంగారు వాళ్ళవంక చూస్తూ నిబ్బరంగా నిలబడ్డారు. వర్ష ఆయనకు దగ్గరగా జరిగి ఆనుకుని నిలబడింది. వాళ్ళంతా లోపలకు వచ్చేశారు.
 ఓ కులపెద్ద కొంచెం ముందుకు అడుగువేశాడు. "మయూరం! కరువు కాటకాలతో కొన్నాళ్ళుగా అల్లాడిపోతున్న విషయం నీకూ తెలుసు. చివరకు ఎల్లమ్మదేవత ఆన అయింది. నీ కూతుర్ని జోగినిని చేస్తే శాంతిస్తానని చెప్పింది." 
 "నా కూతుర్ని జోగినిని చెయ్యను" అన్నాడు మయూరం.
 "ఇది ఎల్లమ్మదేవత ఆన."
 "ఆనలూ, గీనలూ నేను లెక్క చెయ్యను."
 "నువ్వు ఎల్లమ్మదేవత మాటనే ధిక్కరిస్తున్నావా?" అంటూ నలుగురు మనుషులు ముందుకొచ్చారు. వారు బాగా కల్లు తాగి ఉన్నారు. కులపెద్ద వారిని చేత్తో వారించాడు.
 "నామీద నా కూతురుమీద ఎల్లమ్మదేవతకు కాదు గదా, యెవరికీ అధికారం లేదు. మా శరీరాలు మావి. మా మనసులు మావి. వాటిని శాసించటానికి యెవరికీ హక్కు లేదు. ఇక్కడ్నుంచి వెంటనే వెళ్ళండి" అన్నాడు మయూరంగారు.
 కులపెద్ద నవ్వాడు. "నువ్వలా అంటావని మాకు తెలుసు మయూరం. నువ్వంత తేలిగ్గా లొంగవనీ, బోడి కబుర్లు చాలా చెబుతావనీ తెలుసు మయూరం. నువ్వెక్కడో ఒంటరిగా అడవిలో జీవించటంలేదు. ఈ సమాజంలో, మా మధ్య జీవిస్తున్నావు. మమ్మల్నికాని, ఈ సమాజాన్ని కాని, దేవత ఆననికాని యెదిరించే హక్కు నీకు లేదు."
 "ఎదిరిస్తే ఏంచేస్తారు?"
 "నిన్ను వెలివేస్తాం."
 "ఓస్! అంతేకదా" అన్నాడు మయూరం. "ఈ వెలివెయ్యటం, గిలివెయ్యటం నేను లెక్కచెయ్యను. మీ ఇష్టమొచ్చినట్లు చేసుకోండి."
 "అంత తేలిగ్గా తీసుకుని పొగరుగా మాట్లాడకు మయూరం. నిన్ను వెలివెయ్యటం జరిగితే ఈ వాడలో కాదు గదా, ఈ ఊళ్ళో కూడా నువ్వుండలేవు. ఎక్కడా నీకు పచ్చి మంచినీళ్ళు ముట్టవు. తినటానికి తిండి దొరకదు. ఎవరూ నీ మొహాన ఉమ్మికూడా వెయ్యరు. రాగిణి గతి ఏమైందో చూశావుగా?"

 "akka! ghoram jaragabotondi. ninnu... ninnu..."
 "emiti raji! amity kangaaru?"
 "ninnu...ninnu...joginini chestarata."
 varsha aa maata vini vonikipoyinatlayindi. taanu samaajaaniki yedurutiragagala chevavunna mayuuramgaari koothuru. oo mahasanghasankarta ayina sriharsha shishyuraalu. bediripokudadu. dhairyamgaa undaali ani entho prayatnistondi. sakti chalatamledu.
 "ee moorkhula mundu, durmargula mundu meeru gelavaleru, meeru paripondakka. mimmalni meeru rakshinchukondakka" raji aayaasapadutuu deenamgaa ardhistondi.
 varshaku yencheyyaalo thochadamledu. samayaniki sriharsha kuudaa oollo ledu. hyderabad vellaadu. mayuram polamnunchi adhe samayaniki yintiki vachaadu. kopamtho, aavesamto aayana moham jevurinchi undi.
 "nanna!" andi varsha vanike kanthamtho.
 "vinnavamma. naakuu telisindi. nuvvu bhayapadakamma. nee venaka nee unnaanu. ee moorkhulu ninnemee cheyyaleru."
 "nanna! ikkadnunchi paaripothe?" varshaku dhairyam chaalatam ledu. kashtammeeda dukkhamapukuntondi.
 "endukamma paaripovatam? yem tappu chesamani paaripovatam? veellaku manam yenduku longalamma? mana manasulu, sareeraalu manavi. vaatimeeda yevariki hakku ledu. edirinchaali. edirinchi yee samaajamlooni unmaadulanuu, dushtasaktulni pratighatinchaali."
 "cony...yintamandi mundu manam..." bayatedo galabhala vinipinchi varsha maata puurti cheyyakunda talatrippi chusindi. mupfai nalabhayimandi manushulu mookummadigaa tama yintivaipu ravatam kanipinchindi. aame gunde dadadada kottukundi. ollantaa muchematalu poshai.
 mayuuramgaaru vaallavanka chustuu nibbaramgaa nilabaddaaru. varsha aayanaku daggaragaa jarigi aanukuni nilabadindi. vaallantaa lopalaku vachesaaru.
 oo kulapedda konchem munduku aduguvesadu. "mayuram! karuvu kaatakaalato konnaallugaa alladipotunna vishayam neekuu telusu. chivaraku ellammadevata aana ayindi. nee koothurni joginini cheste saantistaanani cheppindi." 
 "naa koothurni joginini cheyyanu" annadu mayuram.
 "idhi ellammadevata aana."
 "aanaluu, geenaluu nenu lekka cheyyanu."
 "nuvvu ellammadevata matane dhikkaristunnava?" antuu naluguru manushulu mundukochaaru. vaaru baga kallu taagi unnaaru. kulapedda vaarini chetto vaarinchaadu.
 "naameeda naa koothurumeeda ellammadevataku kaadu gadaa, yevariki adhikaaram ledu. maa sareeraalu maavi. maa manasulu maavi. vaatini saasinchataaniki yevariki hakku ledu. ikkadnunchi ventane vellandi" annadu mayuuramgaaru.
 kulapedda navvaadu. "nuvvala antavani maaku telusu mayuram. nuvvanta teliggaa longavanee, bodi kaburlu chala chebutavani telusu mayuram. nuvvekkado ontarigaa adavilo jeevinchatamledu. ee samaajamlo, maa madhya jeevistunnavu. mammalnikaani, ee samaajaanni kaani, devata aananikaani yedirinche hakku neeku ledu."
 "ediriste enchestaru?"
 "ninnu velivestam."
 "os! antekada" annadu mayuram. "ee veliveyyatam, giliveyyatam nenu lekkacheyyanu. mee ishtamochinatlu chesukondi."
 "anta teliggaa teesukuni pogarugaa matladaku mayuram. ninnu veliveyyatam jarigithe ee vaadalo kaadu gadaa, ee oollo kuudaa nuvvundalevu. ekkada neeku pachi manchineellu muttavu. tinataaniki tindi dorakadu. evaruu nee mohana ummikuda veyyaru. raagini gathi emaindo chusavuga?"