
 రాగిణి ఇప్పటికి ఊపిరి బిగించింది. తన అశక్తతను ఇప్పుడు సంపూర్ణంగా గ్రహించుకుంది. తుచ్ఛమైన అల్పమైన భావాలకు లొంగిపోయి అతను ఎటువంటి సంక్షోభాన్ని భరిస్తూ, నిజాన్ని తెలుసుకోవడానికి ఉపేక్షిస్తున్నాడో తెలుసుకుంది. ఆమె నిరుత్తరురాలయింది. అతని హృదయంపై వాలిపోయి, చాలాసేపు స్తబ్దుగా వుండిపోయింది. ఆమె ఏడుస్తున్నట్లుకూడా లేదు. ఆమె మృదువైన చేతులు అతని కంఠసీమపైనా, వక్షస్థలంపైనా అచేతనంగా పడి వున్నాయి. కొంతసేపటికి రవి కళ్ళు తెరిచాడు. ఆ చేతుల్ని స్పృశించాడు. ఇంతలో ఆమె శిరస్సు తగిలింది. మెల్లగా చెంపలు నిమిరాడు. హఠాత్తుగా అతని మనస్సు వైరాగ్యాన్ని త్యజించింది. ఏదో కాంక్ష అతని నరనరాల అల్లుకుపోయింది. తృటిలో తనరూపం తనకే భయంకరమనిపించింది. అయినా లెక్క చెయ్యలేదు. "చిన్నక్కా!" అనుకున్నాడు. "ఏ ఫలితాన్ని సాధించలేక ఓటమి పొందానో, అట్టి ఓటమి భరించడానికి ఓ సాహసకార్యం తలపెడతాను. నువ్వు నన్ను క్షమించినా సరే, చీరరించుకున్నా సరే" అతని ఆలోచనకూడా వణికింది. మనస్సు ఒక బొందినుండి మరో బొందిలోకి ప్రవేశించింది. అతని కఠినుడైనాడు. "రాగిణీ!" అన్నాడు. "ఊ!" అంది ఆమె క్షీణస్వరంతో కళ్ళువిప్పకుండా. "మనం ఎటయినా వెళ్ళిపోదామా?" అంతే! అతని స్పర్శద్వారా ఆమె శరీరం వింతగా వణికిపోయిందని గ్రహించాడు. అయినా తెగించి అన్నాడు. "రాగిణీ! నా దుఃఖం ఇలా ఉపశమనం చెందదు. నిన్ను వదులుకుని నేను ఏ ఆనందాన్ని బావుకోలేను. నన్ను నమ్ము. నాకు ప్రపంచంలో నీకంటే అధికులెవరూ లేరు...." అతని నోటిని ఓ సున్నితహస్తం మూసింది. "ఆ నాలిక తెగిపోదూ?" "అపచారమంటావా? నేను సిద్ధమే! నాకు ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలని వుంది." అతని గుండెపైవున్న రాగిణి నవ్వింది. "సరే, నాకూ ఇష్టమే! మన ప్రయాణమెప్పుడూ?" అతను తల తిరిగినట్లయి, హతాశుడై, మ్రాన్పడి వుండిపోయాడు. విరుద్ధ ఫలితాలకు అలవాటుపడ్డ అతని నైజమే అతన్నీస్థితికి ఈడ్చుకువచ్చి వుంటుంది. "రేపే" అని గొణిగాడు మళ్లీ తేరుకుని. అప్పుడు రాగిణి లేవబోయింది. ఆమె చేయి అతనిచేతిలో ఇరుక్కుని వుంది. "ఉహు! నేను నిన్ను వదలను" అన్నాడు ఆ చేయి గట్టిగా పట్టుకుని. "రేపటినుండి వదలొద్దులెండి. ఏం?" అని ఆమె బలవంతంగా విడిపించుకుని వెళ్ళి పెద్దలైటు వెలిగించింది. ఇద్దరికీ కనులు మిరుమిట్లు గొలిపాయి. ఇద్దరూ ఒకరివంక ఒకరు చూసుకుని చకితులైనారు. అనేక సందర్భాలలో ఇంతకుముందు ఇరువురూ నవ్వుతూనే వున్నారు. కానీ ఏది నిజమో, ఇద్దరి నయనాంచలాలనుంచి దిగజారుతున్న కన్నీళ్ళు ఋజువు పరుస్తున్నాయి. అవి ఒకే మహానదినుంచి ఆవిర్భవించి రెండు పాయలుగా చీలిన ఉపనదులవలె వున్నాయి. పమిటచెంగుతో వాటిని తుడుచుకుంది. "మరి నా కన్నీళ్ళమాటో?" ఆమె ముందుకువచ్చి చీరె చెంగుతో అతని నేత్రాలు శుద్ధిచేసింది. క్షణకాలం అతను తన్మయుడై "నువ్వు మళ్ళీ నాదగ్గరగా వచ్చావు. ఈసారి నేను మొండి కేస్తేనో?" అతని ఈ అమర్షభావం తొలగించటం ఎలానో ఆమెకు గ్రాహ్యం కాలేదు. "మొండికేసి చూడండి?" అంది చివరకు ఓ తీక్షణకటాక్షం విసిరి. ఏ మానవుడైనా ఈ మాటకు బెదిరిపోకుండా వుండగలడు గనుక? "ఫో నువ్వు!" అని తల అటుత్రిప్పి చూడకుండా పడుకున్నాడు గతాన్ని సర్వం విస్మరించి. రాగిణి కొంచెం ముందుకు వంగి "ఆరాత్రి నాకు చెప్పా పెట్టకుండా పారిపోయారు కదా! మీ ఉద్దేశం ఏమిటో?" అంది. "ఉద్దేశం చెప్పాలా? నేను ఎన్ని వైరుధ్యమైన భావాలతో ఉత్తేజితుడైనానో అప్పుడు, అవన్నీ చెప్పటానికి కూర్చుంటే పెద్ద గ్రంధమవుతుంది. నాకు నిద్రవస్తోంది" అన్నప్పుడు అతని పెదాలపై విహరించిన చిరునగవు ఆమె దృష్టిని తప్పించుకునిపోలేదు. ఆమె ఇవతలకు వచ్చి దీపం అర్పివేసింది. ఆ చీకట్లో ఆమె ఎక్కడ పడుకుందో రవికి తెలియదు. తెల్లవారకముందే అతనికి మెలకువ వచ్చింది. ఒకసారి బద్ధకంగా ఒళ్ళు విరుచుకుంటూ "రాగిణీ!" అని పిలిచాడు. జవాబు రాకపోయేసరికి "ఎంత మంచినిద్రలో వుందో పాపం!" అనుకుంటూ లేచి ఇంకా చీకట్లు వీడకపోవటం చూశాడు. ఇటువంటి తరుణంలోనే ఓరోజు ఆమెకు చెప్పాపెట్టకుండా పలాయనం చిత్తగించాడు. దానికి ఆమె నిన్న రాత్రి కారణం అడిగింది. అతనికి గతరాత్రి జరిగిన అనుభవాలన్నీ గుర్తుకువచ్చాయి. అవన్నీ ఇప్పుడు అబద్ధాలుగా గోచరించాయి. తనంతటి దగాకోరు ఎవరూ లేరనుకున్నాడు. ఇప్పుడైనా తనకు అడ్డంకి ఏమీలేదు. నిరాటంకంగా తలుపులు తీసుకుని బయటపడవచ్చు. ఈ ఆలోచన వచ్చేసరికి వెన్నుమీద ఎవరో సమ్మెటపోటు పొడిచినట్లయింది. అంతకన్నా ఈ గదిలో ఉరిపోసుకుని చావటం మేలనిపించింది. "రాగిణీ! నిన్ను నేను వదులుకుంటానా ఇంతవరకూ వచ్చి?" అనుకుని నిట్టూర్చి మంచంమీద అలానే కూర్చున్నాడు. క్రమంగా తెల్లవారింది. ఇప్పుడు గదినిండా తెల్లటి వెలుతురు. కానీ అందులో అతనికి కావలసిన వ్యక్తి కనిపించలేదు. లేచి లోపలకు వెళ్ళి "రాగిణీ!" అని పిలిచాడు. బహుశా ఆమెకి ఆ పిలుపు అందివుండదు. జవాబు ఈయలేదు. తత్తరపాటుతో అతను ఉన్మాదిలా కలియతిరిగాడు. రాగిణి లేకుండా ఈ ఇంటిని చూడటం ఇదే ప్రథమం. తిరిగివచ్చి నిస్పృహగా మంచంమీద కూర్చుంటున్నప్పుడు ప్రక్కనే ఓ కాయితం కనిపించింది. దానినిండా రాగిణి... ఉహు రాగిణి.... అక్షరాలు.

 raagini ippatiki oopiri biginchindi. tana asaktatanu ippudu sampuurnamgaa grahinchukundi. tuchchamaina alpamaina bhaavaalaku longipoyi atanu etuvanti sankshobhaanni bharistuu, nijaanni telusukovadaaniki upekshistunnado telusukundi. aame niruttaruraalayindi. athani hrudayampai valipoyi, chaalaasepu stabdugaa vundipoyindi. aame edustunnatlukuda ledu. aame mruduvaina chetulu athani kanthaseemapainaa, vakshasthalampainaa achetanamgaa padi vunnayi. kontasepatiki ravi kallu terichaadu. aa chetulni sprusinchaadu. intalo aame shirassu tagilindi. mellagaa chempalu nimiraadu. hataattugaa athani manassu vairaagyaanni tyajinchindi. edho kanksha athani naranaraala allukupoyindi. thrutilo tanaroopam tanake bhayankaramanipinchindi. aina lekka cheyyaledu. "chinnakka!" anukunnadu. "e phalitaanni saadhinchaleka otami pondano, atti otami bharinchadaaniki oo saahasakaaryam talapedataanu. nuvvu nannu kshaminchinaa sare, cheerarinchukunna sare" athani alochanakuda vanikindi. manassu oka bondinundi maro bondiloki pravesinchindi. athani kathinudainaadu. "raaginee!" annadu. "oo!" andi aame ksheenaswaramtho kalluvippakunda. "manam etayina vellipodama?" anthe! athani sparsadwara aame sareeram vintagaa vanikipoyindani grahinchaadu. aina teginchi annadu. "raaginee! naa dukkham ilaa upasamanam chendadu. ninnu vadulukuni nenu e aanandaanni bavukolenu. nannu nammu. naaku prapanchamlo neekante adhikulevaru leru...." athani notini oo sunnitahastam moosindi. "aa naalika tegipoduu?" "apacharamantava? nenu siddhame! naaku prateekaaram teerchukovaalani vundi." athani gundepaivunna raagini navvindi. "sare, naakuu ishtame! mana prayaanameppuduu?" atanu tala tiriginatlayi, hatasudai, mranpadi vundipoyaadu. viruddha phalitaalaku alavatupadda athani naijame atanneesthitiki eedchukuvacchi vuntundi. "repe" ani gonigaadu malli terukuni. appudu raagini levaboyindi. aame cheyi atanichetilo irukkuni vundi. "uhu! nenu ninnu vadalanu" annadu aa cheyi gattigaa pattukuni. "repatinundi vadaloddulendi. yem?" ani aame balavantamgaa vidipinchukuni velli peddalaitu veliginchindi. iddarikee kanulu mirumitlu golipai. iddaruu okarivanka okaru chusukuni chakitulainaaru. aneka sandarbhaalalo intakumundu iruvuruu navvutune vunnaru. cony edhi nijamo, iddari nayanaanchalaalanunchi digajaarutunna kanneellu rujuvu parustunnaayi. avi oke mahaanadinunchi aavirbhavinchi rendu paayalugaa cheelina upanadulavale vunnayi. pamitachengutho vaatini tuduchukundi. "mari naa kanneellamaato?" aame mundukuvacchi cheere chengutho athani netraalu suddhichesindi. kshanakaalam atanu tanmayudai "nuvvu mallee naadaggaragaa vachaavu. eesaari nenu mondi kesteno?" athani ee amarshabhavam tolaginchatam elano aameku grahyam kaaledu. "mondikesi chudandi?" andi chivaraku oo teekshanakataaksham visiri. e manavudaina ee maataku bediripokunda vundagaladu ganuka? "foo nuvvu!" ani tala atutrippi chudakunda padukunnadu gataanni sarvam vismarinchi. raagini konchem munduku vangi "aaraatri naaku cheppa pettakunda paaripoyaaru kada! mee uddesam emito?" andi. "uddesam cheppala? nenu enni vairudhyamaina bhaavaalato uttejitudainaano appudu, avannee cheppataaniki koorchunte pedda grandhamavutundi. naaku nidravastondi" annappudu athani pedaalapai viharinchina chirunagavu aame drushtini tappinchukunipoledu. aame ivatalaku vachi deepam arpivesindi. aa cheekatlo aame ekkada padukundo raviki teliyadu. tellavaarakamunde ataniki melakuva vachindi. okasari baddhakamgaa ollu viruchukuntuu "raaginee!" ani pilichaadu. jawabu rakapoyesariki "entha manchinidralo vundo paapam!" anukuntu lechi inka cheekatlu veedakapovatam chushadu. ituvanti tarunamlone oroju aameku cheppapettakunda palaayanam chittaginchaadu. daaniki aame ninna raatri kaaranam adigindi. ataniki gataratri jarigina anubhavaalannii gurtukuvacchaayi. avannee ippudu abaddhaalugaa gocharinchaayi. tanantati dagaakoru evaruu leranukunnadu. ippudaina tanaku addanki emeeledu. niraatamkamgaa talupulu teesukuni bayatapadavachhu. ee aalochana vachesariki vennumeeda evaro sammetapotu podichinatlayindi. antakanna ee gadilo uriposukuni chaavatam melanipinchindi. "raaginee! ninnu nenu vadulukuntana intavarakuu vachi?" anukuni nittoorchi manchammeeda alaane kuurchunnaadu. kramangaa tellavaarindi. ippudu gadininda tellati veluturu. cony andulo ataniki kaavalasina vyakti kanipinchaledu. lechi lopalaku velli "raaginee!" ani pilichaadu. bahusa aameki aa pilupu andivundadu. jawabu eeyaledu. tattarapaatuto atanu unmadila kaliyatirigaadu. raagini lekunda ee intini chudatam ide pradhamam. tirigivacchi nispruhagaa manchammeeda koorchuntunnappudu prakkane oo kaayitam kanipinchindi. danininda raagini... uhu raagini.... aksharaalu.