
 "సరే నువ్వే విచారిస్తావు" అంటూ అతను విసురుగా బయటకు వెళ్ళి పోయాడు.
 
 విశారద ఆ షాక్ నుంచి తట్టుకుని రెండు చేతుల్లో తల పెట్టుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది.
 
 "భగవాన్! ఏమిటిది? ఇంతటి దారుణమైన మలుపులతో ఎందుకిలా నన్ను దహించి వేస్తుంది విధి!"
 
                   21
 
 "అమ్మా!"
 
 విశారద ఉలిక్కిపడి తలెత్తి చూసింది.
 
 విజ్ఞత!
 
 అమాయకంగా మెరిసే కళ్ళతో హుందాగా, జాలిగా చాలా సాదా చీర, జాకెట్ తో నిలబడి ఉంది.
 
 తన కూతురు.
 
 ఏం మాట్లాడాలో తోచక నిస్సహాయంగా, నిశ్చేష్టితంగా చూస్తూ ఉండిపోయింది.
 
 "అమ్మా!" అంది విజ్ఞత మళ్ళీ.
 
 విశారద ఇంకా మాట్లాడలేని స్థితిలో అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయింది.
 
 "నన్ను చూస్తే మాట్లాడాలనిపించటం లేదా అమ్మా?"
 
 విశారద పెదవులు కదిలాయి. కాని మాట వెలువడలేదు.
 
 "అనుకోకుండా విరుచుకుపడిన గతం, ప్రళయంలా కమ్మేసిన పరిస్థితులు నీలో నుంచి మాతృప్రేమని కూడా దోచుకున్నాయా అమ్మా? ఎవరెలా అయినా ప్రవర్తించనీ, నీ వెనక నేనున్నా నమ్మా నిన్ను నేను విడిచిపెట్టనమ్మా ఈ ప్రపంచంలోని ప్రతిదాన్నీ వదులుకునైనా నిన్ను అంటిపెట్టుకుని ఉంటానమ్మా!"
 
 మనసులో ఏ మూలనుంచో స్పందన కళ్ళప్పగించి అలానే చూస్తుంది.
 
 "ఎన్ని పుణ్యాలు చేసుకుంటే నీలాంటి అమ్మ దొరుకుతుందమ్మా? నిన్ను దూరం చేసుకున్న వాళ్ళంతా దురదృష్టవంతులూ, నిర్భాగ్యులూ అమ్మా! నీకేమిటమ్మా బంగారు తల్లివి! నిన్ను చూసి, నువ్వు నా తల్లివయినందుకు నేను గర్వపడుతున్నానమ్మా ఒక్కసారి... ఒక్కసారి... నన్ను దగ్గరకు తీసుకో అమ్మా!"
 
 మనసులోని స్ఫందన నరనరాల్లోకి ప్రాకి అణువణువునా వ్యాపించింది. అనురాగంతో, ఆప్యాయతతో, ప్రేమతో, ఆర్ద్రతతో వెన్నెల కురిపిస్తూన్న కళ్ళు ఆమె నాహ్వానించాయి.
 
 విజ్ఞత ఆ ఆహ్వానం కోసమే ఎదురుచూస్తోంది. మరుక్షణంలో ఆమె గుండెను హత్తుకుపోయింది- కరిగిపోతూ.
 
 "అమ్మా! అమ్మా" అంటోంది దుఃఖం అడ్డుపడుతూన్న గొంతుతో "నిజం చెప్పమ్మా నేనంటే నీకు ప్రేమ లేదా? నేను నీ కూతుర్నని తెలిశాక నాకోసం నీ హృదయం ఉవ్విళ్ళూరలేదా? నన్ను చూడాలనీ, తల్లీ అని పిలవాలనీ నీ గుండె ఉప్పొంగలేదా? ఎందుకమ్మా మాట్లాడవు? ఎంతో చదువుకున్నదానివి, విజ్ఞానవంతురాలవు- కొన్ని దుర్ఘటనలు జరిగినంత మాత్రాన ఎందుకమ్మా బెంబేలు పడిపోతావు- కొన్ని ఒంటరిగా, ఎవరూలేనట్లు, చూసినవారి మనసు ద్రవించేలా ఏమిటమ్మా ఈ బేలతనం? నువ్వేనా? నువ్వేనా అసలు.... ఇలా ప్రవర్తిస్తున్నది? నువ్వే తప్పూ చెయ్యలేదమ్మా! ఎప్పుడో జరిగిపోయిన యాదృచ్చికమైన సంఘటన- మనిద్దర్నీ తల్లీ కూతుళ్ళనూ చేసిన ఒకానొక చారిత్రక సత్యమమ్మా అంతేగాని అందులో కలత పడవలసింది ఏమీ లేదమ్మా నువ్వు ఆణిముత్యాని వమ్మా!"
 
 విశారద చివరకు మాట్లాడింది. "నాలో ధైర్యం అంతరించిపోయింది. నా ప్రమేయం లేకుండా జరిగిపోయిన, నువ్వు చెప్పిన చారిత్రక సత్యాలన్నీ చరిత్రహీనురాల్ని చేసేసింది. కళంకినిగా మార్చేసింది. అనుక్షణం తరిమి తరిమి కొడుతున్న ఈ వేదనాగ్నిని భరించలేకపోతున్నాను....నాకు.... నాకు.... భయంగా ఉంది. చాలా భయం.... 'ఎటు చూస్తే అటు చీకటి... నేను..."  దుఃఖం ఆపుకోలేక వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది.
 
 ఇద్దరి హృదయాల్లో దుఃఖసాగరం.
 
 చిన్నప్పట్నుంచీ "మమ్మీ, మమ్మీ" అని పిలిపించుకుంటూ అలసిపోయిన మనస్సుకు 'అమ్మా' అన్న పిలుపు పన్నీటిజల్లు.
 
 "అమ్మా! అమ్మా!"
 
 విజ్ఞతని ఇంకా దగ్గరగా, ఆబగా, ఆర్తిగా గుండెల్లో పొదువుకుంది.
 
 "నేను... ఎక్కడకూ పోనమ్మా నీ దగ్గరే ఉంటానమ్మా నిన్ను విడిచి ఉండలేనమ్మా."
 
 విజ్ఞత ఆమె గుండెల్లో తలదాచుకుని ఏడ్చేస్తోంది.
 
                     * * *
 
 వినూత్న తన గదిలో ఒక్కతే పడుకొని ఉంది. అర్దరాత్రి దాటినా ఆమెకు నిద్ర పట్టటం లేదు.
 
 ఒక్క దుస్సంఘటన జరిగిపోయినప్పటికన్నా- ఒక్కొక్కరోజు గడిచిన కొద్దీ దాని తాలూకు విషాదమెక్కువవుతూ ఉంటుంది.
 
 మమ్మీని తలుచుకుంటుంటే ఇదేమిటిలా జరిగిందని అనిపిస్తూ ఉంటుంది. ఆమె దగ్గరకు వెళ్ళాలనీ, ఆమెను చూడాలనీ చాలా కోరికగా ఉంది. అయినా ఏదో మబ్బుతెర అడ్డు వచ్చినట్లయి ఆ పని చెయ్యలేకపోతోంది.
 
 ఆ రోజు సాయంత్రం ధర్మేంద్ర దగ్గరకు వెళ్ళలేదు. అతని దగ్గరకు వెళ్ళాలంటే ఏదో సంకోచంగా ఉంది. తనకూ, అతనికీ మధ్య జరగబోయిన ఆనాటి సంఘటన, దేవీప్రియనుగురించి విజ్ఞత చెప్పిన నిజం ఆమెలో కొంత కలవరాన్ని రేపాయి.
 
 నిజానికి తనకు తప్పు చెయ్యాలన్న వ్యామోహమూ లేదు. కోరికాలేదు. ధర్మేంద్రను చూసి లైక్ చేసింది. అతను తనను దగ్గరకు తీసుకోబోతున్నప్పుడు కాదనలేకపోతుంది. దానికి తోడు హిమశైలజ మాటలు అప్పుడప్పుడూ ఏదో అలజడిని కలిగిస్తూ ఉంటాయి.

 "sare nuvve vichaaristaavu" antuu atanu visurugaa bayataku velli poyadu.
 
 visaarada aa shak nunchi tattukuni rendu chetullo tala pettukuni vekki vekki edchindi.
 
 "bhagawan! emitidi? intati daarunamaina malupulatho endukila nannu dahinchi vestundi vidhi!"
 
                   21
 
 "amma!"
 
 visaarada ulikkipadi taletti chusindi.
 
 vignata!
 
 amaayakamgaa merise kallatho hundaagaa, jaaligaa chala saadaa cheera, jacket thoo nilabadi undi.
 
 tana koothuru.
 
 yem matladalo thochaka nissahaayamgaa, nischeeshtitamgaa chustuu undipoyindi.
 
 "amma!" andi vignata mallee.
 
 visaarada inka matladaleni sthitilo alaage chustuu undipoyindi.
 
 "nannu chuste matladalanipinchatam leda amma?"
 
 visaarada pedavulu kadilai. kaani maata veluvadaledu.
 
 "anukokunda viruchukupadina gatam, pralayamlaa kammesina paristhitulu neelo nunchi matrupremani kuudaa dochukunnaya amma? evarela aina pravartinchanii, nee venaka nenunna namma ninnu nenu vidichipettanamma ee prapanchamloni pratidaannii vadulukunainaa ninnu antipettukuni untanamma!"
 
 manasulo e moolanuncho spandana kallappaginchi alaane chustundi.
 
 "enni punyaalu chesukunte neelanti amma dorukutundamma? ninnu dooram chesukunna vaallantaa duradrushtavantuluu, nirbhaagyuluu amma! neekemitamma bangaaru tallivi! ninnu chusi, nuvvu naa tallivayinanduku nenu garvapadutunnamanma okkasari... okkasari... nannu daggaraku teesuko amma!"
 
 manasuloni sphandana naranaraalloki praaki anuvanuvunaa vyaapinchindi. anuraagamtho, aapyaayatato, prematho, aardratato vennela kuripistuunna kallu aame naahvaaninchaayi.
 
 vignata aa aahvaanam kosame eduruchustondi. marukshanamlo aame gundenu hattukupoyindi- karigipotu.
 
 "amma! amma" antondi dukkham addupadutunna gontuto "nijam cheppamma nenante neeku prema leda? nenu nee koothurnani telisaaka nakosam nee hrudayam uvvilluraleda? nannu chudalani, talli ani pilavaalanii nee gunde uppongaleda? endukamma matladavu? entho chaduvukunnadanivi, vignaanavanturaalavu- konni durghatanalu jariginanta maatraana endukamma bembelu padipotavu- konni ontarigaa, evarulenatlu, chusinavari manasu dravinchela emitamma ee belatanam? nuvvena? nuvvena asalu.... ilaa pravartistunnadi? nuvve tappuu cheyyaledamma! eppudo jarigipoyina yaadrucchikamaina sanghatana- maniddarni talli koothullanuu chesina okanoka chaaritraka satyamamma antegaani andulo kalata padavalasindi emi ledamma nuvvu aanimutyaani vamma!"
 
 visaarada chivaraku matladindi. "naalo dhairyam antarinchipoyindi. naa prameyam lekunda jarigipoyina, nuvvu cheppina chaaritraka satyaalannii charitraheenuraalni chesesindi. kalankinigaa marchesindi. anukshanam tarimi tarimi kodutunna ee vedanaagnini bharinchalekapotunnanu....naaku.... naaku.... bhayamgaa undi. chala bhayam.... 'etu chuste atu cheekati... nenu..."  dukkham aapukoleka vekki vekki edustondi.
 
 iddari hrudayaallo dukkhasagaram.
 
 chinnappatnunchi "mammi, mammi" ani pilipinchukuntu alasipoyina manassuku 'amma' anna pilupu panneetijallu.
 
 "amma! amma!"
 
 vignatani inka daggaragaa, aabagaa, aartigaa gundello poduvukundi.
 
 "nenu... ekkadakuu ponamma nee daggare untanamma ninnu vidichi undalenamma."
 
 vignata aame gundello taladaachukuni edchestondi.
 
                     * * *
 
 vinuutna tana gadilo okkate padukoni undi. ardaratri datina aameku nidra pattatam ledu.
 
 okka dussanghatana jarigipoyinappatinakan- okkokkaroju gadichina koddi daani taaluuku vishaadamekkuvavutuu untundi.
 
 mammeeni taluchukuntunte idemitila jarigindani anipistuu untundi. aame daggaraku vellaalanii, aamenu chudalani chala korikaga undi. aina edho mabbutera addu vachinatlayi aa pani cheyyalekapotondi.
 
 aa roju saayantram dharmendra daggaraku vellaledu. athani daggaraku vellalante edho sankochamgaa undi. tanakuu, atanikee madhya jaragaboyina aanaati sanghatana, devipriyanugurinchi vignata cheppina nijam aamelo kontha kalavaraanni repai.
 
 nijaaniki tanaku tappu cheyyalanna vyaamohamuu ledu. korikaledu. dharmendranu chusi laik chesindi. atanu tananu daggaraku teesukobotunnappudu kaadanalekapotundi. daaniki thodu himasailaja maatalu appudappuduu edho alajadini kaligistuu untaayi.