
 
 గిరిజ యిహ దాచుకోలేకపోయింది. ఆ రాత్రి సరోజ యింట్లో ఆమెప్రక్కనే పడుకొని తన అంతరంగవేదన, సంఘర్షణ, మానసిక సంక్షోభం సమస్తం వెల్లడిచేసింది. అంతా విని సరోజ బావురుమని ఏడ్చేసింది. గిరిజ తలని హృదయానికి అదుముకుని నిమురుతూ 'ఎంత చిత్రహింస అనుభవించావే. బావ ఉత్తరం ఎంత నిజమయింది! కాని నువ్వు చచ్చిపోకూడదే గిరిజా! నీ చావు నేను భరించలేను.... ఊహించలేను."
 
 "చచ్చిపోక ఏం చేయమంటావే?"
 
 "మనసుని చంపేసుకో."
 
 "సరోజా!"
 
 "అవునే జీవితం బ్రతకటానికి ఎక్కడికక్కడ రాజీపడకపోతే బ్రతకలేం. నేను చూడు గతం మరిచిపోలా? రాజీపడి కొత్తజీవితం వెదుక్కోలా? అతన్నుంచి నువ్వు విడిపోయి కొత్తజీవితం ప్రారంభించగలిగితే అలా చెయ్యి లేకపోతే లొంగిపోయి వుండిపొ కొన్నాళ్ళకి అదే ఆలవాటయిపోతుంది. మనసుని పెంచబోక నిర్దాక్షిణ్యంగా అణిచెయ్యి మనసుకి నువ్వు లొంగబోకు. దాన్ని జయించు సుందరం నీకు బావని మరిచిపో అతన్తో నీకున్న పూర్వ బంధుత్వాన్ని మరిచిపో భర్తగానే చూడు. ఓ పురుషుడిగానే చూడు. నువ్వు చావకూడదే గిరిజా! చచ్చి సాధించేదేమి లేదే. బ్రతకడం ఓ కళ క్రూరత్వం ఒక వరం సున్నితత్వం ఓ శాపం దాన్ని తొక్కెయ్యి ఈ లోకంలో కఠినులే నిర్దయగా ఆలోచించగలిగినవారే, మనసుని పట్టించుకోనివారే ఎక్కువ సుఖపడతారు. నువ్వు బ్రతకాలి గిరిజా. నువ్వు జీవించాలి."
 
 గిరిజ నవ్వింది. ఆ నవ్వుకు నిర్వచనం లేదు.
 
    20
 
 ఆమె రిక్షా దిగి యింట్లోకి అడుగుపెట్టింది.
 
 మంచంమీద విరాగిలా కూర్చుని వున్న సుందరం 'బేబీ అంటూ వెర్రికేక వేసి నిలబడ్డాడు.
 
 అతని శరీరం ఒణుకుతోంది కళ్ళలో నీళ్ళు ఉబుకుతున్నాయి.
 
 "బేబీ! మామయ్యావాళ్ళంతా కంగారుపది ఇక్కడికి వచ్చారు. నువ్వు ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయావటగా ఏమయిపోయావో అని మేమంతా ఆదుర్దాపడ్డాం బేబీ! ఎక్కడకు వెళ్ళావు?"
 
 ఆమె కట్టుకున్న బట్టలు నలిగి మాసివున్నాయి. జుట్టు రేగివుంది. ముఖం వాడిపోయి, వడిలిపోయి, కళ్ళు ఎటో చూస్తున్నాయి.
 
 "నే వచ్చానుగా."
 
 "నన్ను క్షమించు బేబీ! నీపట్ల రాక్షసంగా ప్రవర్తించాను. ఆరోజు నాకు వళ్ళు తెలియలేదు. క్షమించవా?"
 
 "నే వచ్చానుగా!"
 
 "బేబీ! నువ్వు తిరిగిరావటం నాకెంతో సంతోషం. అంతా నీకోసం తలో దిక్కూ వెదుకుతున్నారు. నువ్వు మళ్ళీ వస్తావనుకోలేదు. నిన్నిహ బాధపెట్టను. వేధించను. కాని ఈ సమస్య ఎట్లా పరిష్కారం చెయ్యాలి? నాకేం అర్ధం కావటంలేదు బేబీ!"
 
 గిరిజ ముందుకి వచ్చింది. 'నేను పరిష్కరించబోతున్నాను."
 
 "నువ్వంటే నాకెంతో ప్రేమ బేబీ! అందుకే వదులుకోక ఇంత సంఘర్షణకు లోనవుతూ వచ్చాను. పోన్లే బేబీ! నేనిక్కడ ఉండలేకపోతున్నాను. అమ్మా నాన్నకు చెబితే వెళ్ళనివ్వరు. వాళ్ళకి నేనొక్కడ్నే కొడుకుని. నామీద కొండంత ఆశ పెట్టుకున్నారు. నా జీవితం పాడయిందని తెలిస్తే గుండె పగిలి చస్తారు. తర్వాతేమైనా జరగనీ. ముందు నేనిక్కడ్నుంచి వెళ్ళిపోతే తర్వాతేం జరిగినా పట్టించుకోరు. ఒకవేళ నువ్విక్కడ వుండటం తటస్థిస్తే వాళ్ళని కాస్త కనిపెట్టి వుండేం."
 
 "మీరేం వెళ్ళక్కరలేదు."
 
 "బేబీ!"
 
 "నాకోసమేగా మీ అందరి ఆరాటం! ఈ పోరాటంలో నేను అలిసిపోయానండీ, ఓడిపోయానండీ" ఆమె అతని దగ్గరకు వచ్చేసింది. "రండి."
 
 అతను అదిరిపడ్డాడు. "బేబీ!"
 
 "అవును యిన్నాళ్ళూ మీ బాధ నేనూ, నా బాధ మీరూ అర్ధం చేసుకోకుండా గడిపాం. అర్ధం చేసుకోవటం చేతకాకపోతే మరిచిపోదాం. మనిషికి కావల్సిందేదో తెలుసుకున్నాను."
 
 ఆమె పెదవులమీద అదోలాంటి చిరునవ్వు, కళ్ళలో అదోలాంటి మెరుపు.
 
 "రండి."
 
 "వద్దు బేబీ! వద్దు."
 
 "కాదు, కావాలి. నాకు తెలుసు మీకు కావాలి. మనిద్దరం యిలా వుండటం అందరకూ కావాలి. మనిద్దరం భార్యాభర్తలం. దంపతులం మనకు కావాలి నన్ను తీసుకోండి."
 
 అతను వెర్రివాడిలా చూస్తున్నాడు. ఏం చెయ్యటం? ఈ సంసారాన్ని బంధుత్వాలనీ, విడిచిపెట్టి వెళ్ళదలుచుకున్నవాడు మళ్ళీ యిక్కడ వుండిపోయే పరిస్థితి ఏర్పడుతోంది. ఆమె ఆహ్వానిస్తోంది కాని ఏమిటి? ఆమెచూపులు అట్లా వున్నాయి. ప్రవర్తన అట్లావుంది. ఇక్కడ్నుంచి పారిపోతే? ఈ ప్రపంచం, కుటుంబం, తల్లీ, తండ్రీ అంతా గుర్తుకొచ్చారు. భూకంపాలు చెలరేగుతున్నాయి.
 
 తను కావాలని కలలుగన్న నలిగిపోతూ ఎదురుచూసిన ఆమె-ఎట్టకేలకు ఎదురుగా అంగీకారంగా నిలబడివుంది.
 
 చుట్టూ ఇన్ని వ్యధలు అల్లుకున్నప్పుడా ఇప్పుడీ సన్నివేశం!
 
 తను రాక్షసుడు కాదు కాని మనిషి.
 
 జంతువు కాదు కాని మనిషి.
 
 "బేబీ! బేబీ!"
 
 ఆమె పలకలేదు. ఆమెచూపులు అతనికర్ధం కావటంలేదు.
 
 అప్రయత్నంగా భుజంమీద చేతులు వేశాడు.
 
 అతనిచెయ్యి చల్లగా వుంది. ఆమె భుజం మంచులా వుంది.

 
 girija yiha dachukolekapoyindi. aa raatri saroja yintlo aameprakkane padukoni tana antarangavedana, sangharshana, maanasika sankshobham samastam velladichesindi. antaa vini saroja bavurumani edchesindi. girija talani hrudayaaniki adumukuni nimurutuu 'entha chitrahimsa anubhavinchave. baava uttaram entha nijamayindi! kaani nuvvu chachipokudade girija! nee chaavu nenu bharinchalenu.... oohinchalenu."
 
 "chachipoka yem cheyamantave?"
 
 "manasuni champesuko."
 
 "saroja!"
 
 "avune jeevitam bratakataaniki ekkadikakkada rajipadakapothe bratakalem. nenu chudu gatam marichipola? rajipadi kottajeevitam vedukkola? atannunchi nuvvu vidipoyi kottajeevitam praarambhinchagaligithe alaa cheyyi lekapothe longipoyi vundipo konnaallaki adhe aalavaatayipotundi. manasuni penchaboka nirdaakshinhyamgaa anicheyyi manasuki nuvvu longaboku. daanni jayinchu sundaram neeku bavani marichipo atanto neekunna puurva bandhutvaanni marichipo bhartagaane chudu. oo purushudigaane chudu. nuvvu chavakudade girija! chachi saadhinchedemi lede. bratakadam oo kala krooratvam oka varam sunnitatvam oo shaapam daanni tokkeyyi ee lokamlo kathinule nirdayagaa aalochinchagaliginavaare, manasuni pattinchukonivaare ekkuva sukhapadataaru. nuvvu bratakaali girija. nuvvu jeevinchaali."
 
 girija navvindi. aa navvuku nirvachanam ledu.
 
    20
 
 aame riksha digi yintloki adugupettindi.
 
 manchammeeda viragila kuurchuni vunna sundaram 'baby antuu verrikeka vesi nilabaddadu.
 
 athani sareeram onukutondi kallalo neellu ubukutunnaayi.
 
 "baby! mamayyavallanta kangaarupadi ikkadiki vachaaru. nuvvu ekkadiko vellipoyaavatagaa emayipoyavo ani memanta aadurdapaddam baby! ekkadaku vellaavu?"
 
 aame kattukunna battalu naligi masivunnayi. juttu regivundi. mukham vaadipoyi, vadilipoyi, kallu eto chustunnayi.
 
 "nee vachanuga."
 
 "nannu kshaminchu baby! neepatla raakshasamgaa pravartinchaanu. aaroju naaku vallu teliyaledu. kshaminchava?"
 
 "nee vachanuga!"
 
 "baby! nuvvu tirigiravatam naakentho santosham. antaa neekosam talo dikkuu vedukutunnaaru. nuvvu mallee vastavanukoledu. ninniha badhapettanu. vedhinchanu. kaani ee samasya etla parishkaaram cheyyali? naakem ardham kaavatamledu baby!"
 
 girija munduki vachindi. 'nenu parishkarinchabothunnaana."
 
 "nuvvante naakentho prema baby! anduke vadulukoka inta sangharshanaku lonavutu vachanu. ponle baby! nenikkada undalekapotunnanu. amma naannaku chebithe vellanivvaru. vaallaki nenokkadne kodukuni. naameeda kondanta aasha pettukunnaru. naa jeevitam paadayindani teliste gunde pagili chastaaru. tarvatemaina jaraganee. mundu nenikkadnunchi vellipothe tarvatem jarigina pattinchukoru. okavela nuvvikkada vundatam tatasthiste vaallani kaasta kanipetti vundem."
 
 "meerem vellakkaraledu."
 
 "baby!"
 
 "nakosamega mee andari aaraatam! ee poraatamlo nenu alisipoyanandi, odipoyaanandii" aame athani daggaraku vachesindi. "randi."
 
 atanu adiripaddaadu. "baby!"
 
 "avunu yinnaalluu mee baadha nenuu, naa baadha meeroo ardham chesukokunda gadipam. ardham chesukovatam chetakakapothe marichipodam. manishiki kavalsindedo telusukunnaanu."
 
 aame pedavulameeda adolanti chirunavvu, kallalo adolanti merupu.
 
 "randi."
 
 "vaddu baby! vaddu."
 
 "kaadu, kavali. naaku telusu meeku kavali. maniddaram yila vundatam andarakuu kavali. maniddaram bhaaryaabhartalam. dampatulam manaku kavali nannu teesukondi."
 
 atanu verrivadila chustunnadu. yem cheyyatam? ee samsaaraanni bandhuthwaalanii, vidichipetti velladaluchukunnavadu mallee yikkada vundipoye paristhiti erpadutondi. aame aahvaanistoondi kaani emiti? aamechuupulu atla vunnayi. pravartana atlavundi. ikkadnunchi paaripothe? ee prapancham, kutumbam, talli, tandri antaa gurtukocharu. bhukampalu chelaregutunnayi.
 
 tanu kaavaalani kalaluganna naligipotu eduruchusina aame-ettakelaku edurugaa angeekaaramgaa nilabadivundi.
 
 chuttu inni vyadhalu allukunnappuda ippudi sannivesam!
 
 tanu rakshasudu kaadu kaani manishi.
 
 jantuvu kaadu kaani manishi.
 
 "baby! baby!"
 
 aame palakaledu. aamechuupulu atanikardham kaavatamledu.
 
 aprayatnamgaa bhujammeeda chetulu vaesaadu.
 
 atanicheyyi challaga vundi. aame bhujam manchula vundi.