 ఈ పిల్లకి మతి లేదు.

 ఓ ఆరు నెలల క్రితం మేము ప్రయాణం చేస్తున్న రైలులో ఎక్కింది. ఆడపిల్ల అందమైనది, మతిలేనిది. ఇలా వదిలేస్తే లోకం బతకనివ్వదని తలచి మా ఆశ్రమానికి తీసుకువచ్చాము. మా ఆశ్రమంలో వైద్యం చేస్తాము. అది మూలికల వైద్యం. బాగు కావటానికి దీర్ఘకాలం పడుతుంది. బాగయిన తర్వాత తిరిగి రోగం రాదు. మందు ఇచ్చి ప్రాతఃకాల ఎండలో మేమే ఇక్కడ వుంచాము" అని వివరించారు.

 ఆయన అనుమతితో మేమూ అక్కడే వున్నాము.

 అమల పోలికలు వున్నాయి కాని అమల కాదని గ్రహించాము.

 ఈ అమ్మాయిని వదిలి రానంది రాజేశ్వరి.

 ఆ ఆశ్రమవాసులు అంతా మంచివాళ్ళు. మంచిమందులు తయారు చేయటానికి డబ్బు అంతగా లేదు. నా శక్తానుసారం డబ్బు యిచ్చి అక్కడే వున్నాను. రాజేశ్వరికి బాగా మాలిమి అయింది రోజా.

 కొద్ది కొద్దిగా మారుతూ మామూలు మనిషవుతున్న సమయంలో రోజా ఫోటో వున్న పాత పేపరు వెచ్చాలపొట్లం రూపంతో వచ్చి మా కళ్ళపడింది.

 దానిని భద్రపరిచాము.

 రోజా మధ్య మధ్య తన ఇల్లు తండ్రిని గుర్తుకు తెచ్చుకుంటూ మళ్ళీ అంతలోనే గతం మర్చిపోతూ చివరికి పూర్తిగా బాగు అయింది. వాళ్ళకి చెప్పి ఇక్కడికి వచ్చాము.

 మా అమల కూడా మాకు దక్కింది... అంటూ చెప్పుకు వచ్చాడు పరంధామయ్య.

 "వింతలు జరుగుతుంటాయి అంటారు. ఇది అపూర్వమైన వింత. మీ దగ్గర రోజా మా దగ్గర అమల దైవం ఉన్నాడన్న నిదర్శనం ఇది!" భుజంగరావు అన్నాడు.

 "ఒక్క మాటతో సరిపోదు మామయ్యా నీవిచ్చే లక్షా ఆశ్రమానికి ఇస్తే..." అన్నాడు.

 "లక్ష ఏమిటిరా కృష్ణా! నా తల్లిని మామూలు మనిషి చేసిన ఆ ఆశ్రమాన్ని బంగారు నిలయంగా చేస్తాను. అందరం రేపే వెళ్లి దయానంద ప్రభువుని దర్శించుకుందాము. అన్నాడు భుజంగరావు.

 ఆ తర్వాత ఆ ఇంట్లో కోటికాంతులు వంద పండగలు ఒక్కసారిగా చేసుకున్న ఆనందం తాండవమాడింది.

 "రేపు అమలని తీసుకుని మేము మా ఇంటికి వెళతాము." పరంధామయ్య నమ్రతగా అన్నాడు.

 "అంతా కలిసి వుందాం. అదే నా కోరిక. అమల నా రెండో బిడ్డ." భుజంగరావు అన్నాడు.

 "ఇక్కడ నుంచి ఎవరూ వెళ్ళటానికి వీలులేదు. అమలని వదిలి తల్లీ తండ్రీ వుండలేరు. అమల కృష్ణని వదిలి ఉండలేదు కనుక...!" రోజా అంది.

 "రోజా! నీకు... నీకు కృష్ణ వచ్చాడు.

 ఈ సంగతి ఎలా తెలుసా అని ఆశ్చర్యంగా వుందా బావా! ఈ రోజా పిచ్చిది కాదు. మీ యిద్దరి ఫార్సూ చూస్తూనే వున్నాను. మీ ఇరువురూ దంపతులు కావాలి. మీరు ఇక్కడ వుంటారు కాబట్టి... ఆపై డాడీ చెపుతారు. అంది రోజా.

 "నా మాట విని కొన్నాళ్ళయినా మీరు వుండాల్సిందే ఇహపై మనం ఫామిలీ. కాదంటే రోజాని కూడా తీసుకు వెళ్ళండి" అన్నాడు భుజంగరావు.

 "లాభంలేదు. ఈ ఇంట్లో మీ మాట మాకందరికీ వేదవాక్కు" అన్నాడు పరంధామయ్య.

 "అమ్మయ్య! ఇప్పటికి నా మనసు శాంతించింది" అంది రోజా.

 "రోజా! నా మనసు ఇంకా శాంతించలేదు." కృష్ణ ఏదో అనబోయాడు.
 ee pillaki mathi ledu.

 oo aaru nelala kritam memu prayaanam chestunna railulo ekkindi. aadapilla andamainadi, matilenidi. ilaa vadileste lokam batakanivvadani talachi maa aasramaaniki teesukuvacchaamu. maa aashramamlo vaidyam chestamu. adhi moolikala vaidyam. baagu kaavataaniki deerghakaalam padutundi. baagayina tarvaata tirigi rogam raadu. mandu ichi praatahkaala endalo meme ikkada vunchaamu" ani vivarinchaaru.

 aayana anumatitho memu akkade vunnaamu.

 amala polikalu vunnayi kaani amala kaadani grahinchaamu.

 ee ammayini vadili  ranandi rajeshwari.

 aa aasramavaasulu antaa manchivaallu. manchimandulu tayaaru cheyataniki dabbu antagaa ledu. naa saktaanusaaram dabbu yichi akkade vunnaanu. rajeshwariki baga malimi ayindi roja.

 koddi koddigaa maarutuu maamuulu manishavutunna samayamlo roja photo vunna paata peparu vecchaalapotlam roopamtho vachi maa kallapadindi.

 daanini bhadraparichamu.

 roja madhya madhya tana illu tandrini gurtuku tecchukuntu mallee antalone gatam marchipothu chivariki puurtigaa baagu ayindi. vaallaki cheppi ikkadiki vachamu.

 maa amala kuudaa maaku dakkindi... antuu cheppuku vachaadu parandhaamayya.

 "vintalu jarugutuntaayi antaaru. idhi apoorvamaina vinta. mee daggara roja maa daggara amala daivam unnaadanna nidarsanam idhi!" bhujangarao annadu.

 "okka maatatho saripodu mamayya neevichhe laksha aasramaaniki iste..." annadu.

 "laksha emitira krishna! naa tallini maamuulu manishi chesina aa aashramaanni bangaaru nilayamgaa chestaanu. andaram repe velli dayananda prabhuvuni darsinchukundaamu. annadu bhujangarao.

 aa tarvaata aa intlo kotikantulu vanda pandagalu okkasariga chesukunna aanandam taandavamaadindi.

 "repu amalani teesukuni memu maa intiki velataamu." parandhaamayya namratagaa annadu.

 "antaa kalisi vundam. adhe naa korika. amala naa rendo bidda." bhujangarao annadu.

 "ikkada nunchi evaruu vellataaniki veeluledu. amalani vadili talli tandri vundaleru. amala krushnani vadili undaledu kanuka...!" roja andi.

 "roja! neeku... neeku krishna vachaadu.

 ee sangati ela telusa ani aascharyamgaa vunda bava! ee roja picchidi kaadu. mee yiddari faarsuu chustune vunnaanu. mee iruvuruu dampatulu kavali. meeru ikkada vuntaaru kabatti... aapai daady cheputaaru. andi roja.

 "naa maata vini konnallayina meeru vundalsinde ihapai manam fomily. kaadante rojani kuudaa teesuku vellandi" annadu bhujangarao.

 "laabhamledu. ee intlo mee maata maakandarikii vedavaakku" annadu parandhaamayya.

 "ammayya! ippatiki naa manasu saantinchindi" andi roja.

 "roja! naa manasu inka saantinchaledu." krishna edho anaboyadu.