
 మధ్యలో వీడొకడు దాపరించాడు. హాయిగా ఆ భూతరాజుతో వెళ్ళినా బాగుండేది. ఈ ప్రతి నిముషం చస్తూ బతికేకంటే ఒక్కసారే చచ్చేవాడ్ని. వీడు చిత్రహింస పెట్టి చంపడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. "చెప్పవేం?" రెట్టించాను. "వద్దులెండి బాబూ! ఇప్పటికే భయపడి పోయారు." "ఫర్వాలేదు చెప్పు." చావుకు తెగించినట్టుగా అన్నాను. "ఆ కోతిగాడే క్షణాలమీద ఎగిరెళ్లి తెచ్చాడు" అన్నాడు అదోలా నా ముఖంలోకి చూస్తూ. నేను వెర్రిచూపులు చూశాను. "కోతులు కూడా దయ్యాలవుతాయా?" నా గొంతు కీచుమంది. రహమాన్ నవ్వాడు. "వాడు కోతికాదు. పన్నెండేళ్లప్పుడు లారీకింద పడి చచ్చిపోయాడు. చిన్న సన్నాసిగా కోతి వేషాలేస్తుంటాడు. మీరు ఈ చెట్టు కిందగా వెళ్తున్నప్పుడే దయ్యాలను నమ్మను అన్నారు. అది ఆ కోతి వెధవ విన్నాడు. కోతిరూపంతో బండిమీద దూకాడు." నా బుర్ర బండబారి పోతున్నది. "ఒసేరంగీ! ఆ వెధవను కాస్త అదుపులో ఉంచు." చెట్టుకేసి చూస్తూ అన్నాడు రహమాన్. "రంగెవరూ?" సగంమూర్ఛలో అడిగినట్టుగా అడిగాను. "అదే బాబూ! వాడి అమ్మమ్మ! అదీ ఈ చెట్టుమీదే మకాం పెట్టింది. ఆ బోసి నోటితో మిమ్మల్ని చూసి విరగబడి నవ్వుతోంది." నేను చివ్వునలేచి నిలబడ్డాను. నాలోకి పిచ్చిబలం వచ్చినట్టయింది. బండెక్కి కూర్చున్నాను. "రహమాన్ పద వెళ్దాం!" అన్నాను. రహమాన్ బండెక్కి కూర్చున్నాడు. బండి బయలుదేరింది. "బాబూ!" "ఊఁ" "ఇప్పటికైనా నమ్ముతారా దయ్యాలున్నయ్యని?" "నమ్ముతాను. నమ్మకేం చేస్తాను? ఇక ఆ దయ్యాల కథలు చెప్పకు. ఊరు చేరే లోపలే నా గుండె ఆగిపోయేలా ఉంది." "ఇవి కథలు కాదు బాబూ!" "సరేలేవయ్యా! వాస్తవాలే! కథలు కావు. అంగీకరిస్తాను. ఇక ఆ విషయాలు మాట్లాడకు." అనేసి వెనక్కు వాలి కళ్ళు మూసుకొన్నాను. లయబద్ధంగా పడుతున్న గుర్రపు డెక్కల శబ్దం వింటూ మరో ఆలోచన మెదడులోకి రాకుండా ఉంచడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను. "మై మైండ్ ఈజ్ బ్లాంక్. నా బుర్ర ఖాళీగా ఉంది. నా బుర్రలో ఎలాంటి ఆలోచనలూ లేవు. నా మనసు విశ్రాంతి తీసుకొంటున్నది. నాకు నిద్ర వస్తోంది. నేను నిద్రలోకి పోతున్నాను. నేను నిద్రలాంటి అవస్థలోకి పోతున్నాను." ఆ మధ్య నేను హిప్నాటిజం మీద పుస్తకాలు తెగ చదివాను. మనసులోని భయాన్ని పారదోలడానికి ఆ జ్ఞానాన్ని ఉపయోగించుకొనే ప్రయత్నంలో ఉన్నాను. గుర్రం బండి ఒక్కసారిగా ఆగింది. నేను కళ్ళు తెరిచాను. రహమాన్ గుర్రాన్ని సముదాయిస్తున్నాడు. "ఫర్వాలేదు పద! అల్లరి చెయ్యకు!" అన్నాడు. గుర్రం చిన్నగా అడుగులు వేస్తోంది. మధ్య మధ్య చెవులు నిగడతన్ని మోర పైకెత్తుతోంది. "ఏమైంది రహమాన్?" మళ్లీ ఏం కొంప మునిగిందన్నట్టుగా అడిగాను. "మీకు విన్పించడం లేదా!" బద్మాష్! వీడూ భూతరాజులాగే అడుగుతున్నాడు. వీడు ఇంత వరకూ చెప్పినవన్నీ కట్టుకథలే. ఎంతసేపు గుర్రం పరిగెడుతున్నా దూరం తగ్గడంలేదు. "అదో వినండి బాబు!" అల్లంత దూరంలో, వెన్నెల్లో, వింతగా మెరుస్తున్న పెద్ద మర్రి చెట్టును చూపించాడు. "అక్కడేముంది?" "జాగ్రత్తగా వినండి బాబూ!" "అసలు సంగతి ఏమిటి? ఏం వినాలి?" "ఏడుపు! ఆడదాని ఏడుపు." నిజంగానే నాకు భయంకంటే కోపం ఎక్కువ వచ్చింది. వాడ్ని అమాంతం బండిలో నుంచి తోసెయ్యాలనిపించింది. అరే అదేమిటి? నిజంగానే విన్పిస్తోంది. ఆడదాని ఏడుపు! అది మామూలు ఏడుపు కాదు. అనాదిగా ఆడదాని గుండెను బద్దలు కొట్టుకొని వస్తున్న ఏడుపు. అతిదీనంగా, గుండెల్ని కరిగించేలా ఉంది ఆ ఏడుపు. ఆ సమయంలో, ఆ పరిసరాల్లో ఆ ఏడుపు జాలికంటే భయాన్నే కలిగిస్తోంది. "అటు ఆ చెట్టుమీద చూడండి!" చెట్టు ఆకుల మధ్య ఏదో కదిలినట్టుగా ఉంది. కొమ్మలు ఊగుతున్నాయి. ఆ ఆకారం తెల్లగా ఉండి చెట్టుమీదకు జాలువారుతున్న వెన్నెల్లో కలిసిపోతున్నట్టుగా ఉంది. బండి దగ్గరౌతున్నది. "అదేంమోత?" భయంతో బిగిసిపోతూ అడిగాను. "గాజులమోత!" అన్నాడు రహమాన్. "అవును గాజుల మోతే! మట్టిగాజుల మోత! తెల్లటి ఆకారం! అదీ మర్రిచెట్టు మీద!" నాకు గుండె ఆగిపోయినట్టుగానే ఉంది. "ఆ పిల్లను చూస్తుంటే గుండె తరుక్కుపోతది. ఆ పిల్ల నాన్న డబ్బుకు కక్కుర్తిపడి ముసలాడికిచ్చి చేశాడు. ఆ పిల్ల ఎదురు తిరిగింది. ఏడ్చింది. ఈ పెళ్లి జరిగితే ఎవడితోనో లేచిపోయి రెండు కుటుంబాల తలలూ వంచుతానన్నది. అయినా వినిపించుకోలేదు. అరవయ్యో పడిలో పడ్డ భద్రయ్య తరలివచ్చాడు. పెళ్లి బ్రహ్మాండంగా చేశారు. ఏం లాభం? ఆ భద్రయ్య మాత్రం సుఖపడి చచ్చాడా? శోభనం రాత్రే ఆ అమ్మాయికి పిచ్చి పట్టింది." ఓ క్షణం ఆగాడు. "మళ్లీ అదే ఏడుపు!" "ఊఁ చెప్పు!" అన్నాను. ఆ ఏడుపు వినడం కంటే వీడి మాటలు వింటుంటేనే భయం తక్కువగా ఉంది. "చాలా మంది అంటారు- 'దీనికి పిచ్చీలేదు పాడూలేదు. ఆ మొగుడు నచ్చక వేషాలు వేస్తుందని! ఇంకా ఏదేదో అంటారు. దాని బుద్ధి మంచిది కాదనీ, రాత్రిపూట ఎక్కడకో వెళ్తుందనీ అంటారు. కాని బాబూ! దీని బుద్ధి బంగారం, నాకు తెలుసు. అప్పుడప్పుడు నేను ఈ అమ్మాయిని నా బండిలో తీసుకెళ్ళి దిగబెడ్తాను. దాంతో మా ఇద్దరికీ ఏదో ఉందని పుకారు పుట్టించారు!" అని నిట్టూర్చాడు. అర్దరాత్రి రెండుగంటలకు ఇక్కడకు రావడం ఏమిటి? భయం వెయ్యదా? పిచ్చివాళ్లకు భయం ఏమిటి? మరి చెట్టెక్కెందు క్కూర్చోవాలి? పిచ్చివాళ్ళు ఏది ఎందుకు చేస్తారో అందరికీ తెలిస్తే ఈ సైకియాట్రిస్టు లెందుకూ? పోనీలే ఇది దయ్యంకాదు, పిచ్చిది. నా గుండె కుదుట పడింది. బండి చెట్టును సమీపిస్తోంది. ఆ తెల్లటి ఆకారం చెట్టుమీదనుంచి దూకింది. నేను అప్రయత్నంగా "కెవ్వు" మన్నాను. వెంటనే అది దయ్యం కాదని గుర్తొచ్చి నా భయానికి నేనే సిగ్గుపడ్డాను. "భయంలేదు బాబూ!" అంటున్నాడు రహమాన్. దూకిన తెల్లటి ఆకారం చెట్టుకింద అలాగే నిల్చుంది. బండి ఆగింది. "రా లీలా! బండెక్కు!" పిల్చాడు రహమాన్. ఆ ఆకారం కదులుతోంది.

 madhyalo veedokadu daaparinchaadu. haayigaa aa bhuutaraajutoe vellinaa bagundedi. ee prati nimusham chastu batikekante okkasare chachevaadni. veedu chitrahimsa petti champadaaniki prayatnistunnadu. "cheppavem?" rettinchaanu. "vaddulendi baaboo! ippatike bhayapadi poyaru." "farvaledu cheppu." chaavuku teginchinattugaa annaanu. "aa kotigade kshanaalameeda egirelli tecchaadu" annadu adola naa mukhamloki chustuu. nenu verrichuupulu chushanu. "kotulu kuudaa dayyalavutaya?" naa gontu keechumandi. rahaman navvaadu. "vaadu kotikaadu. pannendellappudu laareekinda padi chachipoyadu. chinna sannasiga kothi veshalestuntadu. meeru ee chettu kindagaa veltunnappude dayyaalanu nammanu annaru. adhi aa kothi vedhava vinnadu. kotirupantho bandimeeda dookaadu." naa burra bandabari potunnadi. "oserangi! aa vedhavanu kaasta adupulo unchu." chettukesi chustuu annadu rahaman. "rangevaruu?" sagammoorchalo adiginattugaa adigaanu. "adhe baaboo! vaadi ammamma! adhee ee chettumeede makam pettindi. aa bosi notitho mimmalni chusi viragabadi navvutondi." nenu chivvunalechi nilabaddaanu. naloki picchibalam vachinattayindi. bandekki kuurchunnaanu. "rahaman pada veldaam!" annaanu. rahaman bandekki kuurchunnaadu. bandi bayaluderindi. "baaboo!" "oea" "ippatikaina nammutara dayyaalunnayyani?" "nammutaanu. nammakem chestaanu? ika aa dayyala kathalu cheppaku. ooru chere lopale naa gunde agipoyela undi." "ivi kathalu kaadu baaboo!" "sarelevayya! vastavale! kathalu kaavu. angeekaristaanu. ika aa vishayaalu matladaku." anesi venakku vaali kallu moosukonnaanu. layabaddhamgaa padutunna gurrapu dekkala sabdam vintuu maro aalochana medaduloki rakunda unchadaaniki prayatnistunnaanu. "mai mind eez blank. naa burra khaaliigaa undi. naa burralo elanti aalochanaluu levu. naa manasu vishraanti teesukontunnadi. naaku nidra vastondi. nenu nidraloki potunnaanu. nenu nidralanti avasthaloki potunnaanu." aa madhya nenu hipnatism meeda pustakaalu tega chadivaanu. manasuloni bhayanni paaradoladaaniki aa ghnaanaanni upayoginchukone prayatnamlo unnaanu. gurram bandi okkasariga aagindi. nenu kallu terichaanu. rahaman gurranni samudaayistunnaadu. "farvaledu pada! allari cheyyaku!" annadu. gurram chinnagaa adugulu vestondi. madhya madhya chevulu nigadatanni mora paikettutondi. "emaindi rahaman?" malli yem kompa munigindannattugaa adigaanu. "meeku vinpinchadam leda!" badmash! veedoo bhuutaraajulaage adugutunnadu. veedu inta varakuu cheppinavanni kattukathale. entasepu gurram parigedutunnaa dooram taggadamledu. "adho vinandi baabu!" allanta dooramlo, vennello, vintagaa merustunna pedda marri chettunu chuupimchaadu. "akkademundi?" "jaagrattagaa vinandi baaboo!" "asalu sangati emiti? yem vinaali?" "edupu! aadadaani edupu." nijamgaane naaku bhayankante kopam ekkuva vachindi. vaadni amaantam bandilo nunchi toseyyaalanipinchindi. are ademiti? nijamgaane vinpistondi. aadadaani edupu! adhi maamuulu edupu kaadu. anaadigaa aadadaani gundenu baddalu kottukoni vastunna edupu. atideenamgaa, gundelni kariginchela undi aa edupu. aa samayamlo, aa parisaraallo aa edupu jalikante bhayanne kaligistondi. "atu aa chettumeeda chudandi!" chettu aakula madhya edho kadilinattugaa undi. kommalu oogutunnaayi. aa aakaaram tellagaa undi chettumeedaku jaaluvaarutunna vennello kalisipotunnattugaa undi. bandi daggaroutunnadi. "ademomota?" bhayamto bigisipotu adigaanu. "gaajulamota!" annadu rahaman. "avunu gajula mothe! mattigajula motha! tellati aakaaram! adhee marrichettu meeda!" naaku gunde aagipoyinattugaane undi. "aa pillanu chustunte gunde tarukkupotadi. aa pilla naanna dabbuku kakkurtipadi musalaadikicchi cheshaadu. aa pilla eduru tirigindi. edchindi. ee pelli jarigithe evadithono lechipoyi rendu kutumbala talaluu vanchutaanannadi. aina vinipinchukoledu. aravayyo padilo padda bhadrayya taralivachaadu. pelli brahmaandamgaa chesaru. yem laabham? aa bhadrayya maatram sukhapadi chachada? shobhanam ratre aa ammayiki picchi pattindi." oo kshanam aagaadu. "malli adhe edupu!" "oea cheppu!" annaanu. aa edupu vinadam kante veedi maatalu vintuntene bhayam takkuvagaa undi. "chala  mandi antaaru- 'deeniki picchiledu paaduuleedu. aa mogudu nachaka veshaalu vestundani! inka ededo antaaru. daani buddhi manchidi kaadanii, raatripuuta ekkadako veltundanii antaaru. kaani baaboo! deeni buddhi bangaram, naaku telusu. appudappudu nenu ee ammayini naa bandilo teesukelli digabedtaanu. daamto maa iddarikee edho undani pukaaru puttinchaaru!" ani nittoorchaadu. ardaratri rendugantalaku ikkadaku ravadam emiti? bhayam veyyada? picchivaallaku bhayam emiti? mari chettekkendu kkoorchovali? picchivaallu edhi enduku chestaro andarikee teliste ee cyciatristu lendukuu? poneele idhi dayyamkaadu, picchidi. naa gunde kuduta padindi. bandi chettunu sameepistondi. aa tellati aakaaram chettumeedanunchi dookindi. nenu aprayatnamgaa "kevvu" mannanu. ventane adhi dayyam kaadani gurtochi naa bhayaniki nene siggupaddaanu. "bhayamledu baaboo!" antunnadu rahaman. dookina tellati aakaaram chettukinda alaage nilchundi. bandi aagindi. "raa leela! bandekku!" pilchaadu rahaman. aa aakaaram kadulutondi.