
 రెండో గేటులోంచి బయటికి వచ్చి సందు చివర నించుని చూశాడు. అనూష రిక్షా ఎక్కింది. రిక్షా కదిలింది. 

 "అనూ. నీ భవిష్యత్తుకోసం నా ప్రేమని త్యాగం చేస్తున్నా నే తప్ప నిన్ను మోసగించాలని కాదు."

 ఇది వంచన కాదు.

 నేను రాలేదని, నిన్ను మరిచిపోయానని అనుకుంటున్నావు కదూ! 

 ఈ గంటసేపు కనురెప్పకూడా ఆర్పకుండా నిన్ను, నీ రూపాన్ని చూస్తూ నా గుండెలో నిన్ను ప్రతిష్టించుకున్నాను.

 అనూ!

 నేను ప్రేమించడానికి అర్హుడ్ని కాదు.

 నా ప్రేమ నిన్ను కాటేయకూడదనే.... నీకు దూరమైపోతున్నాను. 

 వస్తున్న ఏడుపుని ఆపుకోడానికి ప్రయత్నిస్తూ గబగబ అడుగువేశాడు. 

 ముందు రిక్షా పోతోంది.

 పక్కనేవున్న వైన్ షాప్ లో విస్కీ సీసా కొన్నాడు.

 తలెత్తి చూశాడు.

 వందగజాల దూరంలో అనూష వెళ్లిపోతున్న రిక్షా!

 ఇదే నా ఆఖరి చూపు!

 జీవితంలో అనూష తనకి కనిపించదని విస్కీసీసా మూత తీసి గడగడ నీట్ గా రోడ్డుమీదనే తాగేశాడు. 

 గొంతులో మంట.

 గుండెలో ఆవేదన.

 కంటివెంట కన్నీటిబొట్టు రాలింది.

 "వెళ్లిపో ప్రియతమా! నిన్ను వంచించిన ఈ దగాకోరు గుండెని పెకలించి నీతో తీసుకెళ్లి వెయ్యితూట్లు పడేలా కాల్చేయ్!"

 అనూష రిక్షా కనుమరుగైంది. 

 "అనూ!"

 పిచ్చివాడిలా వెర్రిగా కేకపెట్టాడు. ఆ మరుక్షణం స్పృహ తప్పి రోడ్డు ప్రక్కన పడిపోయాడు పరుశురాం.

                                     
 పరుశురాం ఊళ్ళోలేని సమయంలో మీనన్ ముఠా బస్తీమీద దాడి చేశారు. 

 కొన్ని గుడిసెలని కూల్చివేశారు. ఇళ్లలోంచి మనుషుల్ని బయటికి లాగి కొట్టారు.

 చిన్నా పెద్దా తేడాలేకుండా, ముసలి వాళ్లు అన్న కనికరం లేకుండా విశృంఖల విహారం చేసి బస్తీ జనం గుండెల్లో రైళ్లని పరిగెత్తించారు. 

 పరుశురాం ఇచ్చిన శిక్షణవల్ల కాస్త ధైర్యసాహసాలని ప్రదర్శించిన యువకులు నాయకత్వం లేకపోవడంతో మీనన్ ధాటికి తట్టుకోలేక పలాయనం చిత్తగించారు. కొందరు కత్తిపోట్లకి గురై ఆస్పత్రిలో కోలుకొంటున్నారు.

 ఆఖరికి గుడ్డిదన్న దయాదాక్షిణ్యాలని చూపకుండా యాదమ్మను రోడ్డుపైన ఈడ్చి కర్రలతో కొట్టారు.

 బస్తీ ఖాళీ చేయకపోతే ఈసారి ప్రాణాలు తీస్తామని హెచ్చరించారు వాళ్లు. 

 దాంతో బెంబేలెత్తిపోయింది బస్తీ. పరుశురాం రాడేమో? ఇక తనని కాపాడే వాడెవడూ లేడని నిర్దారించుకొని కొందరు బస్తీ విడిచి పోవడానికి నిశ్చయించుకున్నారు. 

 ఇళ్లని, ఆస్తులని విడిచిపెట్టలేని వాళ్లు గడపదాటి బయటకు రాకుండా ప్రాణాలను అరచేతుల్లో పెట్టుకుని బిక్కుబిక్కుమంటున్నారు. 

 పోలీసులొస్తున్నారు. రౌడీలని అరెస్టు చేయకపోగా అక్కడ జనాన్ని బెదరగొడుతున్నారు. వెళ్తున్నారు. 

 అందరికీ తెలిసిన సత్యమే! డబ్బు, పలుకుబడి, రాజకీయ నాయకుల వత్తాసు వున్న వాళ్లదే రాజ్యం. అవసరం అయితే ప్రభుత్వాలనే మార్చగల గూండాల ముందు అల్పప్రజానీకానికుండే విలువ ఒక్క ఓటు వేసే వరకే. 

 ఎవరికి చెప్పుకోవాలీ గోడు!

 మరు భూమిలో నెలకొని వుండే భయానకమైన నిశ్శబ్ద వాతావరణం భిన్న వదనాలతో ఒకరికొకరు ఓదార్చుకొంటున్నారు. ఏడుస్తున్నారు. ఎంతోమంది తన ఆస్తుల్ని అమ్మేసుకోవాలనుంది ఇంకొందరికి.

 ప్రాణం పోయినా అక్కడ్నించి కదలకూడదు అని మరికొందరు భీష్మించుకొన్నారు. 

 అలాంటి సమయంలో పరుశురాం కాళ్లీడ్చుకుంటూ భుజానికి బ్యాగ్ తగిలించుకొని బస్తీలో అడుగుపెట్టాడు. 

 అతన్ని చూడగానే అక్కడివాళ్లతో ఓ రకమైన చైతన్యం వచ్చింది.

 ఆడవాళ్లు ఒక్కసారిగా భోరుమన్నారు. పిల్లలు అతన్ని చుట్టు ముట్టేశారు.

 పరుశురాంకి పరిస్థితి ఎవరూ చెప్పకుండానే అర్దం అయిపోయింది.

 మళ్లీ గొడవ జరిగిందన్నమాట! అనుకున్నాడు.

 "అన్నా! వచ్చావా?" కన్నయ్య ప్రేమతో అతన్ని కరుచుకు పోయాడు.

 అప్పటివరకూ మూర్తీభవించిన శోకంలో వున్నరాణి ముఖంలోకి వెలుగు వచ్చింది.

 జరిగిన విషయాన్ని అక్కడ చేరిన వాళ్లద్వారా విని ఆవేశంతో ఊగిపోయాడు తను. మీనన్ కోటికి పడగలెత్తినవాడు. అతని ముందు తనో చిట్టెలుకలాంటివాడు. అతన్ని ప్రతిఘటించడం అంటే పిల్లితో ఎలుక చెలగాట మాడినట్టేనని పరుశురాం కి తెలుసు. 

 కానీ అతని పట్టుదల, ధైర్యం, సాహసం కొండనైనా ఢీకొని తునా తునకలు చేయగల నమ్మకం అతనికున్నాయి.

 అదే ఆత్మవిశ్వాసంతో అతను తన శత్రువును కూడా వెదుకుతున్నాడు.

 rendo getulonchi bayatiki vachi sandu chivara ninchuni chushadu. anusha riksha ekkindi. riksha kadilindi. 

 "anoo. nee bhavishyattukosam naa premani tyaagam chestunna nee tappa ninnu mosaginchaalani kaadu."

 idhi vanchana kaadu.

 nenu raledani, ninnu marichipoyanani anukuntunnavu kadhuu! 

 ee gantasepu kanureppakuda arpakunda ninnu, nee roopaanni chustuu naa gundelo ninnu pratishtinchukunnaana.

 anoo!

 nenu preminchadaaniki arhudni kaadu.

 naa prema ninnu kaateyakudadane.... neeku dooramaipotunnaanu. 

 vastunna edupuni aapukodaaniki prayatnistuu gabagaba aduguvesadu. 

 mundu riksha potondi.

 pakkanevunna vine shap loo viski seesa konnadu.

 taletti chushadu.

 vandagajaala dooramlo anusha vellipotunna riksha!

 ide naa akhari chuupu!

 jeevitamlo anusha tanaki kanipinchadani visckisa mootha teesi gadagada neet gaa roddumeedane tagesadu. 

 gontulo manta.

 gundelo aavedana.

 kantiventa kanneetibottu ralindi.

 "vellipo priyatama! ninnu vanchinchina ee dagaakoru gundeni pekalinchi neetho teesukelli veyyituutlu padela kalchey!"

 anusha riksha kanumarugaindi. 

 "anoo!"

 pichivadila verriga kekapettadu. aa marukshanam spruha tappi roddu prakkana padipoyadu parusuram.

                                     
 parusuram oolloleni samayamlo meenan mutaa basteemeeda daadi chesaru. 

 konni gudiselani koolchivesaaru. illalonchi manushulni bayatiki laagi kottaru.

 chinna pedda tedalekunda, musali vaallu anna kanikaram lekunda vishrunkhala viharam chesi bastee janam gundello raillani parigettinchaaru. 

 parusuram ichina shikshanavalla kaasta dhairyasaahasaalani pradarsinchina yuvakulu naayakatvam lekapovadamto meenan dhaatiki tattukoleka palaayanam chittaginchaaru. kondaru kattipotlaki gurai aaspatrilo kolukontunnaru.

 aakhariki guddidanna dayaadaakshinhyaalani chupakunda yaadammanu roddupaina eedchi karralatho kottaru.

 bastee khaalii cheyakapothe eesaari praanaalu teestaamani heccharinchaaru vaallu. 

 daamto bembelettipoyindi bastee. parusuram rademo? ika tanani kapade vaadevaduu ledani nirdaarinchukoni kondaru bastee vidichi povadaaniki nischayinchukunnaaru. 

 illani, aastulani vidichipettaleni vaallu gadapadati bayataku rakunda praanaalanu arachetullo pettukuni bikkubikkumantunna. 

 poliisulostunnaaru. roudiilani arestu cheyakapoga akkada janaanni bedaragodutunnaru. veltunnaaru. 

 andarikee telisina satyame! dabbu, palukubadi, rajakeeya naayakula vattaasu vunna vallade rajyam. avasaram ayithe prabhutvaalane maarchagala goondaala mundu alpaprajaaneekaanikunda viluva okka otu vese varake. 

 evariki cheppukovali godu!

 maru bhoomilo nelakoni vunde bhayaanakamaina nissabda vaataavaranam bhinna vadanaalato okarikokaru odaarchukontunnaaru. edustunnaru. entomandi tana aastulni ammesukovalanundi inkondariki.

 praanam poina akkadninchi kadalakudadu ani marikondaru bheeshminchukonnaaru. 

 alanti samayamlo parusuram kaalliidchukuntuu bhujaniki byag tagilinchukoni basteelo adugupettaadu. 

 atanni chudagaane akkadivaallato oo rakamaina chaitanyam vachindi.

 aadavaallu okkasariga bhorumannaru. pillalu atanni chuttu muttesaaru.

 parusuraanki paristhiti evaruu cheppakundaane ardam ayipoyindi.

 malli godava jarigindannamaata! anukunnadu.

 "anna! vachava?" kannayya prematho atanni karuchuku poyadu.

 appativarakuu moorteebhavinchina shokamlo vunnaraani mukhamloki velugu vachindi.

 jarigina vishayaanni akkada cherina valladwara vini aavesamto oogipoyaadu tanu. meenan kotiki padagalettinavaadu. athani mundu tano chittelukalantivadu. atanni pratighatinchadam ante pillitho eluka chelagaata madinattenani parusuram ki telusu. 

 cony athani pattudala, dhairyam, saahasam kondanaina dheekoni tuna tunakalu cheyagala nammakam atanikunnaayi.

 adhe aatmaviswaasamto atanu tana satruvunu kuudaa vedukutunnadu.