
 నీలిమ డైనింగ్ టేబుల్ ని ఆనుకుని నిలబడి అంతా చూస్తోందే తప్ప భర్త ఇన్నాళ్ళకు వచ్చాడని ఎదురు వెళ్ళడం కాని, మొహంలో సంతోషం గానీ కనబడలేదు. కాసేపట్లో ఇల్లంతా సందడిగా తయారయింది. పిల్లలిద్దరూ సూట్ కేసులు తెరిచి తమకు తెచ్చిన వస్తువులను చూసుకొని ఆడుకోవడం మొదలుపెట్టారు. కాస్త ఏకాంతం దొరకగానే భార్యతో అన్నాడు శరత్ - "నీలూ! మళ్ళీ ఏం జరిగింది? ఎందుకలా డల్ గా వున్నావు? నా మీద కోపం వస్తే ఎందుకొచ్చిందో చెప్పు. నా వల్ల పొరపాటేదైనా వుంటే సరిచేసుకుంటాను. అంతేకానీ నువ్విలా ఉంటే భరించలేను నీలూ!" అంటూ దగ్గరికెళ్లి భుజాల మీద చేయివేశాడు. ఆ చేతిని విసిరి కొట్టింది. అతని స్పర్శే అసహ్యాన్ని కలిగిస్తున్నట్లు చూసింది. "చెప్పు నీలూ! చెప్పు! మనసులో ఏదో పెట్టుకొని నలిగిపోవద్దు" బ్రతిమిలాడుతూ మళ్ళీ అన్నాడు. "నీతో ఏం మాట్లాడినా ప్రయోజనం వుండదు. మళ్ళీ మళ్ళీ నన్ను మభ్యపెట్టడానికే చూస్తావ్? నీతో ఒక్క ముక్క కూడా మాట్లాడే ఓపిక నాకు లేదు. ఇంక మనం కలిసి బ్రతకడం అసాధ్యం. నేనూ పిల్లలూ దూరంగా వుంటాం. నీక్కావాల్సిన వాళ్ళతో నువ్వు హాయిగా వుండు" తీవ్రంగా అంది నీలిమ. కాసేపు మాట్లాడలేకపోయాడు అతను, ఇంతలోనే అంత తీవ్ర మనస్తాపాన్ని కలిగించే విషయం ఏం జరిగిందో అర్ధం కావడం లేదు. మెల్లగా తేరుకుంటూ అన్నాడు శరత్ చంద్ర - "నీలూ.... నువ్విదంతా.... నిజంగా మాట్లాడుతున్నావా?" బాధను తన్నుకుంటూ వచ్చింది అతని ప్రశ్న. కలిసి బ్రతకటం అసాధ్యం అన్న నీలిమ మాట అతనికి జీర్ణం కావడం లేదు. "నిజంగానే మాట్లాడుతున్నాను. నా నిర్ణయాన్ని నీవు మార్చలేవు" అంది. ఏదో జరిగిందని ఊహించాడు గాని నీలిమ ఇంతదూరం ఆలోచిస్తుందని ఊహించలేకపోయాడుయ మిన్ను విరిగి మీద పడ్డట్లుగా వుంది అతనికి. ఏం చెబితే నమ్ముతుంది? అసలే ముందని చెప్పాలి? ఇదంతా ఎందుకు జరుగుతున్నట్లు? కాని అతనికి తెలియకుండా ఏదో జరిగిపోతోంది. రవళిని నీలిమతో మాట్లాడమంటే? ఛ! తనని తాను నీలిమ ముందు 'క్లాన్'గా నిరూపించు కోవడం కోసం తన జూనియర్ కి, చిన్నపిల్లకి కుటుంబ విషయాల్నీ చెప్పుకోవడమా? రోజంతా ఆ అమ్మాయితో కలిసి పనిచేయవలసిన వాడు! ఎందుకో ఆ పద్ధతి బాగుండదనిపించింది అతనికి. కాస్సేపు అలాగే ఆలోచిస్తూ తను కూర్చున్నాడు. ఏమిటలా మాట్లాడకుండా కూర్చుండిపోయాడు? విషయమంతా తెలిసిపోయింది. దీన్నుండి ఎలా బయటపడాలా అనుకుంటున్నట్లున్నాడు. ఏమి చెప్పినా ఇంతా తను నమ్ముతాననే? ఈ నరకం భరించడం కన్నీ దూరంగా బ్రతకడమే హాి! కప్ బోర్డు సర్జుతున్నట్లు నిలబడి అనుకుంటోంది నీలిమ. అతని చూపు ఆమె మీదకు మళ్ళింది. తదేకంగా చూస్తూ మంద్రంగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు. "నీలిమా! భార్యాభర్తల బంధం ఒక నమ్మకానికి సంబంధించినది. కారణాలు ఏవయితేనేం నా మీద నీకు నమ్మకం పోయింది. అయితే నీకూ, పిల్లలకూ దూరమవడానికి నేను మాత్రం సిద్ధంగా లేను. విడిపోదామనే ఆలోచన వచ్చేదాకా వెళ్ళిన నీ అపనమ్మకం రవళికీ, మువ్వకీ నా దృష్టిలో తేడా లేదని చెప్పినా నిన్ను నమ్మనివ్వదు. సరే నీ యిష్టప్రకారమే మనం బ్రతుకుదాం. బట్, అండర్ వన్ రూఫ్. కొంతకాలం ఒకే ఇంట్లో విడివిడిగా బ్రతకడం అసాధ్యం కాదు. నీకు నా మీద ఎప్పటికీ నమ్మకం కలగదని దృఢంగా నమ్మిననాడు మనం విడిపోవచ్చు! నీలూ! లేనిపోని అపోహలతో మనం ఇద్దరు పిల్లల్ని బలి తీసుకోకూడదు. మనది ప్రేమ పెళ్ళి. అంటే మామూలుగా బ్రతికేస్తున్న వాళ్ళకన్నా మనం ఒక అడుగు ముందున్నాం. ఈ ప్రోగ్రెస్ మీద సమాజానికి నమ్మకం మిగల్చాల్సిన సామాజిక బాధ్యత కూడా మనమీద ఉంది. మనం ఒక్కవేలు బయటికి కనబడనిస్తే పదివేళ్ళు మనవైపు గురిపెట్టి వుంటాయని మర్చిపోకు. వృత్తిమీదున్న పిచ్చి మోహంతో నేను నిన్ను నిర్లక్ష్యం చేసి వుండొచ్చు. కానీ నీ స్థానంలో మాత్రం మరెవరి చూపు కూడా పడనీయలేదు. నువ్వది నమ్మిననాడే మనం మళ్ళీ మామూలుగా కలిసుందాం! నన్ను పూర్తిగా నమ్మిన నీలిమ మళ్ళీ నాకు కావాలి!" అతని ఒక్కొక్కమాట వేదన నిండిన గుండెలోంచి జారిపడుతున్న ఒక్కొక్క చుక్కలా ఆ యిద్దరి మధ్య ఏర్పడిన అగాధాన్ని తడిపింది. కానీ ఆ వేదనలో వేగీవేగీ గడ్డకట్టిన ఆమె హృదయాన్ని మాత్రం చెమరించలేకపోయింది. ఇన్నాళ్ళూ ఆమె రీజనింగ్ ను ఎమోషన్ డామినేట్ చేసింది. ఇప్పుడు రీజనింగ్ నీ, ఎమోషన్ నీ సమన్వయ పరచాల్సిన పరిస్థితిలో స్తబ్దత ఆ రెంటినీ డామినేట్ చేస్తోంది. ఆమె మరేం మాట్లాడలేదు. ఆ మధ్యాహ్నమే గోపాలకృష్ణ గారిని చూడడానికి వెళ్లాడు శరత్ చంద్ర.
   * * * *  
 శరత్ ని అంత దూరం నుండి చూసి ఎదురొచ్చి వాటేసుకున్నాడు వైద్య. "ఉదయమే ఎయిర్ పోర్ట్ కి రావాల్సినవాణ్ణి. క్లినిక్ కి ఫిట్స్ కేస్ ఒకటి వచ్చి హడావుడి అయిపోయింది. టైము దాటిపోయి రాలేకపోయాను" సిన్సియర్ గా చెప్పాడు వైద్య. శరత్ ని రిసీవ్ చేసుకోలేకపోయినందుకు ఇబ్బందిగా ఫీలవుతున్నాడతను. "ఫర్వాలేదులే. డాక్టర్ల యిబ్బందులు నాకు తెలియనివి కాదుగా? నాన్నగారికి ఎలా వుంది?" అతని చేతుల నుండి విడివడుతూ అడిగాడు శరత్. ఇప్పటికి బాగానే ఉన్నారు. నీ కోసమే ఎదురు చూస్తున్నారు. వెళదాం పద" అంటూ గోపాలకృష్ణగారి రూమ్ వైపు దారి తీశాడు. "తండ్రివి కాబోతున్నందుకు నా హార్టీ కంగ్రాచ్యులేషన్స్! విజయ ఆరోగ్యం బావుందా?" ప్రక్కనే నడుస్తున్న వైద్య చెయ్యి అంది పుచ్చుకొని ఆత్మీయంగా నొక్కుతూ అన్నాడు శరత్. "థాంక్యూ! విజయ ఫర్వాలేదులే - కడుపుకీ కక్కుకీ అవినాభావ సంబంధం కదా! రోజుకు రెండుసార్లు వాంతులు చేసుకుంటూనే వుంది. నాన్నగారికి బాగుంటే ఇంకా హ్యాపీగా వుండేది" దిగులుగా అన్నాడు వైద్య.

 neelima dining table ni aanukuni nilabadi antaa chustonde tappa bharta innaallaku vachaadani eduru velladam kaani, mohamlo santosham gaanee kanabadaledu. kasepatlo illanta sandadigaa tayaarayindi. pillaliddaruu suut kesulu terichi tamaku tecchina vastuvulanu chusukoni aadukovadam modalupettaaru. kaasta ekantam dorakagaane bhaaryatho annadu sharat - "neeluu! mallee yem jarigindi? endukala dul gaa vunnavu? naa meeda kopam vaste endukochindo cheppu. naa valla porapaatedainaa vunte sarichesukuntaanu. antekani nuvvila unte bharinchalenu neeluu!" antuu daggarikelli bhujala meeda cheyivesadu. aa chetini visiri kottindi. athani sparse asahyaanni kaligistunnatlu chusindi. "cheppu neeluu! cheppu! manasulo edho pettukoni naligipovaddu" bratimilaadutuu mallee annadu. "neetho yem matladina prayojanam vundadu. mallee mallee nannu mabhyapettadaanike chustav? neetho okka mukka kuudaa matlade opika naaku ledu. inka manam kalisi bratakadam asaadhyam. nenuu pillaluu dooramgaa vuntam. neekkaavaalsina vaallatho nuvvu haayigaa vundu" teevramgaa andi neelima. kasepu matladalekapoyadu atanu, intalone anta teevra manastaapaanni kaliginche vishayam yem jarigindo ardham kaavadam ledu. mellagaa terukuntu annadu sharat chandra - "neeluu.... nuvvidantaa.... nijamgaa matladutunnava?" baadhanu tannukuntu vachindi athani prasna. kalisi bratakatam asaadhyam anna neelima maata ataniki jeernam kaavadam ledu. "nijamgaane maatlaadutunnaanu. naa nirnayaanni neevu marchalevu" andi. edho jarigindani oohinchaadu gaani neelima intaduram aalochistundani oohinchalekapoyaaduya minnu virigi meeda paddatlugaa vundi ataniki. yem chebithe nammutundi? asale mundani cheppali? idantaa enduku jarugutunnatlu? kaani ataniki teliyakunda edho jarigipotondi. ravalini neelimatho matladamante? cha! tanani taanu neelima mundu 'clan'gaa niroopinchu kovadam kosam tana joonier ki, chinnapillaki kutumba vishayaalnee cheppukovadama? rojanta aa ammayitho kalisi panicheyavalasina vaadu! enduko aa paddhati bagundadanipinchindi ataniki. kassepu alaage aalochistuu tanu kuurchunnaadu. emitala matladakunda koorchundipoyaadu? vishayamantaa telisipoyindi. deennundi ela bayatapadala anukuntunnatlunna. emi cheppina intaa tanu nammutanane? ee narakam bharinchadam kannee dooramgaa bratakadame haai! kap bordu sarjutunnatlu nilabadi anukuntondi neelima. athani chuupu aame meedaku mallindi. tadekamgaa chustuu mandramgaa matladatam modalupettaadu. "neelima! bhaaryaabhartala bandham oka nammakaaniki sambandhinchinadi. kaaranaalu evayithenem naa meeda neeku nammakam poyindi. ayithe neekuu, pillalakuu dooramavadaaniki nenu maatram siddamgaa lenu. vidipodamane aalochana vachedaka vellina nee apanammakam ravalikee, muvvaki naa drushtilo teda ledani cheppina ninnu nammanivvadu. sare nee yishtaprakaarame manam bratukudam. butt, ander van roof. kontakaalam oke intlo vidividigaa bratakadam asaadhyam kaadu. neeku naa meeda eppatiki nammakam kalagadani drudamgaa namminanadu manam vidipovachhu! neeluu! leniponi apohalatho manam iddaru pillalni bali teesukokudadu. manadi prema pelli. ante maamuulugaa bratikestunna vallakanna manam oka adugu mundunnam. ee progress meeda samaajaaniki nammakam migalchaalsina saamaajika baadhyata kuudaa manameeda undi. manam okkavelu bayatiki kanabadaniste padivellu manavaipu guripetti vuntaayani marchipoku. vruttimeedunna picchi mohamto nenu ninnu nirlakshyam chesi vundochu. cony nee sthaanamlo maatram marevari chuupu kuudaa padaneeyaledu. nuvvadi namminanade manam mallee maamuulugaa kalisundam! nannu puurtigaa nammina neelima mallee naaku kavali!" athani okkokkamata vedana nindina gundelonchi jaaripadutunna okkokka chukkala aa yiddari madhya erpadina agaadhaanni tadipindi. cony aa vedanalo vageeveegii gaddakattina aame hrudayaanni maatram chemarinchalekapoyindi. innaalluu aame reasining nu emotion daminate chesindi. ippudu reasining nee, emotion nee samanvaya parachaalsina paristhitilo stabdata aa rentinee daminate chestondi. aame marem matladaledu. aa madhyahname gopalakrishna gaarini chudadaniki vellaadu sharat chandra.
   * * * *  
 sharat ni anta dooram nundi chusi edurochi vaatesukunnaadu vaidya. "udayame air port ki raavaalsinavaanni. clinic ki fits kes okati vachi hadavudi ayipoyindi. taimu daatipoyi ralekapoyanu" sinsier gaa cheppaadu vaidya. sharat ni receve chesukolekapoyinanduku ibbandigaa phiilavutunnaadatanu. "farvaledule. doctorla yibbandulu naaku teliyanivi kaadugaa? naannagaariki ela vundi?" athani chetula nundi vidivadutuu adigaadu sharat. ippatiki bagane unnaaru. nee kosame eduru chustunnaru. veladaam pada" antuu gopalakrishnagari room vaipu daari teesaadu. "tandrivi kaabotunnanduku naa harty congrachulations! vijaya aarogyam bavunda?" prakkane nadustunna vaidya cheyyi andi puchukoni aatmeeyamgaa nokkutuu annadu sharat. "thankyu! vijaya farvaledule - kadupuki kakkuki avinabhava sambandham kada! rojuku rendusaarlu vaantulu chesukuntune vundi. naannagaariki bagunte inka happiga vundedi" digulugaa annadu vaidya.