 ఆమెకు విషయం తెలుసు కాబట్టి ఏమీ ఎదురుమాట్లాడక చిరునవ్వు నవ్వింది ధాన్య.
 
 అంత అజ్ఞానాన్ని చూసి భరించడం కష్టమైనట్లు వర్ష అటూ ఇటూ కదిలింది.
 
 సరిగ్గా ఆ సమయంలో మోహన తనవైపు చూడడంతో ఇక ప్ర్రారంభించమన్నట్లు వెంకట్రామయ్య కన్నుగీటాడు. ఇందుకోసమే కాచుకుని వున్న ఆమె తన ఊపును మరింత ఎక్కువ చేసింది. 
 
 జనం చూపంతా ఆమెవైపు మళ్ళింది. నరుడు, గోపాలకృష్ణ కూడా కళ్ళను అటు నిలబెట్టారు.
 
 మోహన అలా వూగుతూనే లేచి నిలుచుంది. జనమంతా టెన్షన్ తో అటే చూస్తున్నారు.
 
 పులిరాజు మరికొంత ముందుకొచ్చి గొంతు పెంచాడు. అతను ఆమెవైపు తీక్షణంగా చోసోతూ "ఎంత ధైర్యమే నీకు? ఇదిగో ఈరోజు నిన్ను వూరికే వదిలిపెట్టను. సప్తసముద్రాలకవతల నిన్ను బంధించి, నీ అంతు తేలుస్తాను" అని ఘీంకరించాడు.
 
 ఈ హెచ్చరిక అంతా దెయ్యానికనీ మొహనకు కాదని, ఇక ఆ క్షణం నుంచి దెయ్యమే ఆమెను నడిపిస్తుందని జనానికంతా తెలుసు. అందుకే వాళ్ళు భయం భయంగా ఆమెవైపు గుడ్లప్పగించి చూస్తున్నారు.
 
 ఆమె మెల్లగా పెదవులను కూడదీసుకున్నట్టు కలిపి "రేయ్ డింభకా! నీవల్ల ఏమోతుందిరా? నేనెవర్ని అనుకున్నావ్? కామినీ పిశాచిరా నిన్ను నిలువునా చీల్చి నీ రక్తం తాగడానికే వచ్చానురా" అని కసిగా అంది.
 
 అతను కళ్ళు మూసుకుని, ఏదో స్మరించి ముక్తాయింపుగా వేపమండలను విదిలించాడు.
 
 ఈసారి దెయ్యం ఆగ్రహం తెచ్చుకుంది. ముఖాన్ని చిటపటలాడించి, కళ్ళు మూసుకుని క్షణంలో తెరిచింది. అంతలోనే పగలబడి నవ్వింది.
 
 ఇక సహించలేక తనో, దెయ్యమో ఎవరో ఒకరే మిగలాలన్నట్లు పులిరాజు ముందుకు ఉరికి ఆమెను వేపమండలతో శక్తి కొద్దీ కొట్టాడు.
 
 వర్ష ఇక చూడలేనట్టు తల దించుకుంది. ఈ దారుణాన్ని ఆపమని గట్టిగా అరవాలనిపించింది. కానీ గొంతు పెగలడం లేదు.
 
 పులిరాజు ఈసారి దెయ్యం వీపుమీద కొట్టాడు. జాకెట్టులేని భాగమంతా సన్నటి వాతలు తేలాయి. అక్కడక్కడా రక్తపు చుక్కలు ఎర్రగా మెరుస్తున్నాయి.
 
 "రేయ్!" అంటూ అరిచింది దెయ్యం.
 
 ఏం చెబుతుందోనని జనం చెవులను రిక్కించారు.
 
 "రేయ్! నన్ను నువ్వు కొట్టి చంపచ్చురా కానీ నేను ఎక్కడికీ పోను ఈ వూరు దెయ్యాల దిబ్బరా ఇక్కడే మళ్ళీ పుడతానురా రేయ్! నీకు ఇంతవరకూ తెలియని నిజం ఒకటి చెబుతానురా?" మోహన గొంతు మారడం కూడా జనం కనిపెట్టారు. ఇదంతా దెయ్యం మాట్లాడుతోంది కాబట్టి గొంతు మారడం సహజమని అనిపించింది.
 
 "ఏమిటా నిజం?" మంత్రగాడు సీరియస్ గా అడిగాడు. దెయ్యం ఏదో సందేహిస్తున్నట్లు ఆగి "రేయ్! ఆ నిజం చెబుతానురా ఈ ఊళ్ళో దేవుడు లేడురా అందుకే ఇక నుంచీ మా దెయ్యలమంతా ఇక్కడే కాపురాలు పెట్టేస్తాం రా మీ భూముల్లో ఇక పంటలు పండవురా వానలు కురవవురా మిమ్మల్ని పీక్కుతింటాంరా మీ పిల్లల్ని నంజుకు తింటాంరా. రేయ్! ఆరోజు ఇంక ఎంతో దూరం లేదురా జాగ్రత్తరా- జాగ్రత్త."
 
 వింటున్న జనమంతా అవాక్కయి పోయారు. ఊళ్ళో దేవుడు లేడా? ఎక్కడికి వెళ్ళాడు? దెయ్యాలు వచ్చి కాపురం పెట్టేస్తాయా? భూములు పండవా? పిలల్ల్ని తినేస్తాయా? ఇప్పుడేం చెయ్యాలి? అసలు దేవుడెందుకు ఊరొదిలి వెళ్ళిపోయాడు? ఈ ప్రశ్నలన్నీ వాళ్ళ మనసుల్లో సుళ్ళు తిరుగుతున్నాయి.
 
 "దేవుడు ఈ వూరొదిలి ఎందుకు వెళ్ళిపోయాడు?" జనం మనసంతా తెలుసుకున్నట్టు అడిగాడు పులిరాజు.
 
 "అలిగి పోయాడురా" దెయ్యం ఠపీమని చెప్పింది.
 
 "ఎందుకు?" అడిగాడు.
 
 దెయ్యం మాట్లాడలేదు.
 
 పులిరాజు మరో అడుగు ముందుకువేసి బలాన్నంతా చేతుల్లోకి తీసుకొని కొట్టాడు. ఆమె తూలి పడబోయి నిలదొక్కుకుంది.
 
 "చెప్పు"
 
 "చెబుతాను దేవుడికి మీరు చేస్తున్న అపచారం భరించలేక."
 
 "అపచారమా? ఏమిటది?"
 
 దెయ్యం మాట్లాడదాని తెలిసినట్లు అతను క్షణం ఆలస్యం చేయకుండా కొట్టాడు. ముఖం మీద పడ్డ దెబ్బతో ఆమె మెలికలు తిరిగింది.
 
 "చెబుతానురా మూర్ఖుడా? తన బిడ్డ కానివాడ్ని తన బిడ్డ అని మీరంతా భావించడం వల్ల క్రుంగిపోయాడు. అందువల్లే వెళ్ళిపోయాడు."
 
 "ఎవరతను?"
 
 "గోపాలకృష్ణ" దెయ్యం జనం రియాక్షన్ చూడడం కోసం అన్నట్లు చెప్పడం ఆపింది.
 
 గ్రామస్తులంతా తమ పక్కన బాంబులు పడ్డట్టు ఉలిక్కిపడ్డారు. ఆ షాక్ నుంచి తేరుకున్న వాళ్ళు పక్కనున్న వాళ్ళతో గుసగుసలు ప్ర్రారంభించారు.
 
 "ఏమిటి నువ్వంటున్నది?"
 
 నరుడు మోకాళ్ళమీద కూర్చున్నాడు. ఏదో జరగరానిది జరగబోతున్నట్లు అనిపించి, ఒళ్ళంతా భయంగా పాములా చుట్టుకుంది.
 
 "గోపాలకృష్ణ మీరనుకున్నట్టు మదనకామరాజు వంశానికి చెందిన వాడు కాదురా."
 
 జనమే అరిచారో, ఈ వార్తను భూమే కంపించిందో, ఆకాశమే ఊడిపడిందోగానీ ఒక్కసారి హాహాకారాలు ఆ ప్రాంతాన్నంతా కదిలించాయి.
 
 నరుడు ఠక్కున లేచి వర్ష వైపు చూశాడు.
 
 గోపాలకృష్ణకు దెయ్యం ఏం చెప్పిందో అర్ధం కాలేదు. ఆ క్షణంలో అన్ని అవయవాలు పని చేయనట్లు నిశ్చేష్టుడై వుండిపోయాడు.
 
 "ఏమిటి నువ్వు పేలుతున్నది? నీ నాలుకను చీరేస్తాను" పులిరాజు మనిషంతా వూగిపోతూ మరోదెబ్బ కొట్టాడు.
 
 "ఏం నువ్వు నన్ను ఏం చేసినా దాగని నిజం అది. అతను పరమ నికృష్టమైన వంశానికి చెందినవాడు. ఆసుపత్రిలో అతని తల్లి కని పారేయబోతే మీ జమీందారు తెచ్చుకున్నాడు. ఈ వ్యవహారమంతా నడిపింది ఎవరో తెలుసా? వెంకట్రామయ్య."
 
 సూది పడితే వినిపించేంత నిశ్శబ్దం.
 
 అందరి కళ్ళూ వెంకట్రామయ్య మీద నిలిచాయి. ఆయన కళ్ళల్లో సన్నటి నీటిపొర. ఘోరమైన తప్పు చేసినవాడిలా హల వంచుకున్నాడు.
 
 దెయ్యం చెప్పింది నిజమా అన్నట్లు కొన్నివందల కంఠాలు ప్రశ్నిస్తున్నట్లు ఆయన చెవులు మూసుకున్నాడు.
 aameku vishayam telusu kabatti emi edurumaatlaadaka chirunavvu navvindi dhaanya.
 
 anta agnaanaanni chusi bharinchadam kashtamainatlu varsha atuu itoo kadilindi.
 
 sarigga aa samayamlo mohana tanavaipu chudadamtho ika prraarambhinchamannatla venkatramayya kannugeetaadu. indukosame kachukuni vunna aame tana oopunu marinta ekkuva chesindi. 
 
 janam chuupantaa aamevaipu mallindi. narudu, gopalakrishna kuudaa kallanu atu nilabettaaru.
 
 mohana alaa vooguthoone lechi niluchundi. janamanta tension thoo ate chustunnaru.
 
 puliraju marikonta mundukochi gontu penchaadu. atanu aamevaipu teekshanamgaa chosothu "entha dhairyame neeku? idigo eeroju ninnu voorike vadilipettanu. saptasamudraalakavatala ninnu bandhinchi, nee antu telustaanu" ani gheenkarinchaadu.
 
 ee hecharika antaa deyyaanikanee mohanaku kaadani, ika aa kshanam nunchi deyyame aamenu nadipistundani janaanikantaa telusu. anduke vaallu bhayam bhayamgaa aamevaipu gudlappaginchi chustunnaru.
 
 aame mellagaa pedavulanu koodadeesukunnattu kalipi "rey dimbhaka! neevalla emotundira? nenevarni anukunnav? kaaminee pisachira ninnu niluvuna cheelchi nee raktam taagadaanike vachanura" ani kasiga andi.
 
 atanu kallu moosukuni, edho smarinchi muktaayimpugaa vepamandalanu vidilinchaadu.
 
 eesaari deyyam aagraham tecchukundi. mukhanni chitapatalaadinchi, kallu moosukuni kshanamlo terichindi. antalone pagalabadi navvindi.
 
 ika sahinchaleka tano, deyyamo evaro okare migalaalannatlu puliraju munduku uriki aamenu vepamandalatho sakti koddi kottaadu.
 
 varsha ika chudalenattu tala dinchukundi. ee daarunaanni aapamani gattigaa aravaalanipinchindi. cony gontu pegaladam ledu.
 
 puliraju eesaari deyyam veepumeeda kottaadu. jaakettuleni bhagamanta sannati vaatalu telaayi. akkadakkada raktapu chukkalu erraga merustunnaayi.
 
 "rey!" antuu arichindi deyyam.
 
 yem chebutundonani janam chevulanu rikkinchaaru.
 
 "rey! nannu nuvvu kotti champachura cony nenu ekkadiki ponu ee vuuru deyyaala dibbara ikkade mallee pudatanura rey! neeku intavarakuu teliyani nijam okati chebutanura?" mohana gontu maaradam kuudaa janam kanipettaaru. idantaa deyyam matladutondi kabatti gontu maaradam sahajamani anipinchindi.
 
 "emita nijam?" mantragaadu seerius gaa adigaadu. deyyam edho sandehistunnatlu aagi "rey! aa nijam chebutanura ee oollo devudu ledura anduke ika nunchi maa deyyalamantaa ikkade kaapuraalu pettestam raa mee bhoomullo ika pantalu pandavura vaanalu kuravavura mimmalni peekkutintaamraa mee pillalni nanjuku tintamra. rey! aaroju inka entho dooram ledura jagrattara- jaagratta."
 
 vintunna janamanta avaakkayi poyaru. oollo devudu leda? ekkadiki vellaadu? deyyaalu vachi kapuram pettestaya? bhoomulu pandava? pilallni tinestaya? ippudem cheyyali? asalu devudenduku oorodili vellipoyaadu? ee prasnalannii vaalla manasullo sullu tirugutunnaayi.
 
 "devudu ee voorodili enduku vellipoyaadu?" janam manasanta telusukunnattu adigaadu puliraju.
 
 "aligi poyadura" deyyam tapeemani cheppindi.
 
 "enduku?" adigaadu.
 
 deyyam matladaledu.
 
 puliraju maro adugu mundukuvesi balannanta chetulloki teesukoni kottaadu. aame thooli padaboi niladokkukundi.
 
 "cheppu"
 
 "chebutaanu devudiki meeru chestunna apachaaram bharinchaleka."
 
 "apacharama? emitadi?"
 
 deyyam matladadani telisinatlu atanu kshanam aalasyam cheyakunda kottaadu. mukham meeda padda debbatho aame melikalu tirigindi.
 
 "chebutanura moorkhuda? tana bidda kaanivaadni tana bidda ani meeranta bhavinchadam valla krungipoyaadu. anduvalle vellipoyaadu."
 
 "evaratanu?"
 
 "gopalakrishna" deyyam janam reaction chudadam kosam annatlu cheppadam aapindi.
 
 graamastulantaa tama pakkana bambulu paddattu ulikkipaddaaru. aa shak nunchi terukunna vaallu pakkanunna vaallatho gusagusalu prraarambhinchaaru.
 
 "emiti nuvvantunnadi?"
 
 narudu mokallameeda kuurchunnaadu. edho jaragaraanidi jaragabotunnatlu anipinchi, ollantaa bhayamgaa pamula chuttukundi.
 
 "gopalakrishna meeranukunnattu madanakamaraju vamsaaniki chendina vaadu kadura."
 
 janame aricharo, ee vaartanu bhoome kampinchindo, aakaasame oodipadindogaanii okkasari hahakaralu aa praantaannantaa kadilinchaayi.
 
 narudu takkuna lechi varsha vaipu chushadu.
 
 gopalakrishnaku deyyam yem cheppindo ardham kaaledu. aa kshanamlo anni avayavaalu pani cheyanatlu nischeshtudai vundipoyaadu.
 
 "emiti nuvvu pelutunnadi? nee naalukanu cheerestaanu" puliraju manishanta voogipothu marodebba kottaadu.
 
 "yem nuvvu nannu yem chesina daagani nijam adhi. atanu parama nikrushtamaina vamsaaniki chendinavaadu. aasupatrilo athani talli kani paareyabothe mee jameendaaru tecchukunnadu. ee vyavahaaramantaa nadipindi evaro telusa? venkatramayya."
 
 suudi padithe vinipinchenta nissabdam.
 
 andari kalluu venkatramayya meeda nilichaayi. aayana kallallo sannati neetipora. ghoramaina tappu chesinavadila hala vanchukunnaadu.
 
 deyyam cheppindi nijama annatlu konnivandala kantaalu prasnistunnatlu aayana chevulu moosukunnadu.