
 వెక్కిపడుతూనే పక్కకి చూశాడు.

 అగ్గిపెట్టె కనిపించింది మంచం వారన.

 ఉన్మాదంతో అందుకున్నాడు. బయటనుంచి గాలికి కిటికీ కర్టెన్లు కదులుతున్నాయి.

 మాంబా కదిలింది.

 ముందు మంచం వారదాకా వచ్చింది.

 వెంటనే బీరువా అంచుకు వెళ్ళి అక్కడ చుట్టుకొని తననే చూస్తూంది.

 మొన్న పదిమంది తన ఫ్రెండ్స్ ని చంపేసింది.

 ఇప్పుడు తాతయ్యని చంపేసింది.

 దాన్ని చంపేస్తే...

 ఉక్రోషం...మాంబాని చంపేయాలన్నంత కోపం. తాతయ్యతో తనూ కాలిపోవాలన్న ఉద్వేగం.

 మంచంపై నిలబడ్డాడు.

 అగ్గిపెట్టె గీసి కర్టెను అంటించాడు.

 క్షణంలో మంట పై కెగిసింది.

 ఆ మంట మరో కర్టెను కంటుకుంది. ఆ తర్వాత కిటికీ రెక్కలకి. అలా మంట గాలితో బాటు క్రమంగా ఉధృతమైపోతూంది.

 ఏడ్చేస్తున్నాడు. గదిలో నిండిన పొగకి దగ్గుతున్నాడు.

 మాంబా యిబ్బందిగా కదిలింది సెగలు ఉధృతమౌతుంటే. 


   * * * *


 "ఆ పొగేమిటి...?"

 నాలుగో ఫ్లోర్ లోని కిటికీని చూస్తూ అన్నాడు డి.జి.పి.

 "పొగ మాత్రమే కాదు సర్...మంటలు కూడా స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి" ఫైర్ ఆఫీసర్ అన్నాడు. వెంటనే తన సిబ్బందికి ఏవో ఆదేశాలు జారీ చేశాడు.

 "ఉండుండి ఇదేమిటి...?" డి.జి.పి. అసహనంగా గొణిగాడు. యిప్పుడున్న సమస్యకి మంటలు కూడా తోడైతే ఇటు సర్పాలూ అటు మంటల్తో ప్రాణనష్టం జరిగే అవకాశముంది.

 జయేంద్ర నిభాయించుకోలేకపోయాడు.

 అప్పటికి పది నిముషాలపాటు మూడో ఫ్లోర్ లోని సర్పాలని చేతిలో పట్టుకొని జూపార్క్ అధికారులు తెచ్చిన కేజెస్ లో నింపాడు.

 అలసిపోయాడు.

 నేల యీనినట్టు పాములు ప్రత్యక్షమౌతుంటే ఒక్క నానీ కోసం ప్రత్యేకించి వెళ్ళాలనుకుంటూనే మధ్య మరికొన్ని కుటుంబాలని కాపాడుతూ జాప్యం చేశాడిప్పటిదాకా. వెళ్ళాలి. జయేంద్ర కదిలాడు.

 "ఎక్కడికి_" జయేంద్రని వారించబోయింది శృతి. తదేకంగా పొగవేపు చూస్తూ అన్నాడు. "మంటలు వస్తున్నది విశ్వేశ్వరశాస్త్రిగారి గదినుంచే అని అనుమానంగా వుంది శృతీ! వెళ్తాను."

 "వద్దు" నాలుగో అంతస్తులోకి అడుగుపెట్టవద్దని ఆమె చెప్పడం అప్పటికి ఏ వందోసారో. 'మాంబా' వున్నది ఆ ఫ్లోర్ లోనే అని డి.జి.పి. చెప్పగా విన్న శృతి అతడు వెళ్ళటాన్ని హర్షించలేకపోతూంది. "నా మాట విను. మాంబా అతి ప్రమాదకరమైంది. దాన్ని ఎదుర్కోలేవు."

 "ఇప్పుడు నేను ఆలోచిస్తున్నది మాంబా గురించి కాదు. నానీ గురించి, శాస్త్రిగారి గురించి."

 "కాని అక్కడ పరిస్థితి...?!"

 "ఎలా వున్నా వెళ్ళక తప్పదు" స్థిరంగా అన్నాడు.

 "అవును శృతీ... నేను వచ్చేదాకా తాతయ్యకి కాపలావుంటావు కదూ అంటూ మరీ మరీ చెప్పాను. అసలు నానీ బ్రతికున్నాడో లేదో తెలీని స్థితిలో నేనిక్కడ ప్రశాంతంగా వుండలేను." 

 జయేంద్ర మొండితనానికి ఆమె కళ్ళు చెమర్చాయి. "నానీ అంటే నాకూ ప్రాణమే జయేంద్రా. అంతకుమించి నువ్వన్నా..."

 నిర్లిప్తంగా చూసాడు. ఆమె కళ్ళనుంచి రాలుతున్న నీళ్ళను చూస్తే గుండె ఆర్చుకుపోతూంది. "నీ మనసును అర్ధం చేసుకోగలను శృతీ. కాని పదిమందికోసం బ్రతకమని ఒకనాడు అర్ధించి నా బాట మళ్ళించినదానివి..."

 "అన్నాను సరే" ఉక్రోషంగా జవాబు చెప్పింది. "ఇప్పటికి పదిమందిని కాదు. వందమందిదాకా అయినా కిందికి తీసుకొచ్చావు. మనుషుల్నేకాదు. సర్పాల్ని సైతం భద్రంగా తీసుకొచ్చావు. అదిచాలు. ఆ..."

 ఆమె కళ్ళు తుడిచాడు.

 అతడి గొంతు హఠాత్తుగా గాద్గదికమైపోయింది. "శృతీ...నానీ నాలాగే అమ్మా నాన్నల ప్రేమకి దూరమైనవాడు. ఎందుకో నానీని చూస్తుంటే నా బాల్యం గుర్తుకొస్తుందీ అన్నాను జ్ఞాపకం వుందా. ఇంతమందిని కాపాడటం కాదు శృతీ...మరో విశ్వేశ్వరశాస్త్రి కాదగ్గవాడు నానీ. ఈ నేల పంకిలాన్ని తన వేదవాక్కుతో రేపు శాసించాల్సిన వాడు. వాడికేమన్నా అన్యాయం జరిగితే నేను తట్టుకోలేను."

 "అర్ధం చేసుకోవేం. నానీ బ్రతకాలి. కాని నీకేమన్నా అయితే"

 "సూర్యచంద్రులు గతి తప్పరు. కాలం స్థంభించిపోదు. సప్తసముద్రాలూ ఇంకిపోవు." మృదువుగా నవ్వాడు.

 "ప్లీజ్...నువ్వు వెళ్ళటానికి వీల్లేదు. అసలు..."

 "శృతీ..." ఆర్దోక్తిగా వారించాడు. "నువ్వు కోరుకున్న సంగీతం నీకొక్కదానికే ఆనందం యివ్వాలని కోరుకోవడం తప్పుకాదేమో. కాని నేను ఎందుకూ కొరగాని అల్పప్రాణిని." ఆమె మనస్సు అప్పటికే పూర్తిగ అర్ధమైంది, ఇంతకాలం ఏదైతే చెప్పలేకపోయాడో అది చెప్పడానికి ఇంతకుమించి సమయం రాదనిపించింది.

 "శృతీ...ఎందుకు నాకోసం తపిస్తావు. నేను శబ్దాన్నికాదు. రక్తంలో విషపు ఉరుముల్ని గరళపు మెరుపుల్ని దాచుకున్న నిశ్శబ్దాన్ని. ఒక స్మృతిగా తప్ప బ్రతికినా అర్ధంలేని విస్మృత యాత్రికుణ్ణి. నాకు గుర్తుంది. నిన్నటి నా ధ్యానంలో కోరని గానంలా నువ్వు అడుగుపెట్టావు. నాజీవన యానాన్ని మలుపుతిప్పి హృద్యంగా నాలో అంతటా నిండిపోయావు. కాని నేను కొరగానివాణ్ని. ఒక మౌన మనోధ్వనిగా నీ అరనవ్వుల తరంగాలపై తేలిపోతూ మృతివేపు పయనించగలనే తప్ప నీ బ్రతుకు చైతన్యాన్ని శృతి చేయలేని నిస్సహాయుణ్ని. అవును శృతీ... నువ్వు నాకు కావాలని వున్నా ముందే మృత్యువు ఏర్పరచిన గతుకుల్లో సతమతమవుతున్నాను. దాంపత్యానికి సైతం అనర్హుడ్ని..."

 ఆమె ఏదో చెప్పబోయింది.

 కాని అప్పటికే మెరుపులా దూసుకుపోయాడు.

 రెండు నిముషాల వ్యవధిలో నానీ ఫ్లేట్ ద్వారం ముందు నిలిచాడు.

 అక్కడే ద్వారానికి అభిముఖంగానే బ్రతుకుద్వారాన్ని స్వహస్తాలతో మూసుకున్న శివానంద్ చచ్చిపడి వున్నాడు.

 శవం ఒంటిపై సర్పాలు జెర్రుల్లా ప్రాకుతుంటే ఒక్క ఉదుటున ద్వారాన్ని ఢీ కొంటూ గడియవిరిచి లోనికి ప్రవేశించాడు.

 నానీ ఆగకుండా దగ్గుతున్నాడు.

 పొగ పేరుకుపోయింది గదిలో.

 "నానీ..." అమాంతం పైకెత్తుకుని చూసాడు. అప్పటికే పరుపు అంటుకుంది.

 నిశ్చలంగా విశ్వేశ్వరశాస్త్రిగారు అంపశయ్యపై భీష్ముడిలా కనిపించారు.

 "తా...త...య్య చచ్చిపోయాడంకుల్. నువ్వొచ్చేదాకా తోడుండమన్నావని..."

 మనసు మెలిపెట్టింది. కళ్ళలో గిర్రున నీళ్ళు తిరిగాయి.

 తండ్రికిచ్చిన మాటకోసం కాలుతున్న ఓడపై కదలని 'కాపబియాంకా' గా అనిపిస్తూంటే గుండెలకు హత్తుకుని ద్వారం దాటాడో లేదో...

 "మాంబా చంపిందన్నమాట..."

 టక్కున ఆగాడు.

 "అంటే మాంబా..."

 "ఆ గదిలోనే వుందంకుల్. అప్పుడు మా క్లాసులోకి వచ్చిందిగా" వేగంగా క్రింది అంతస్తుకి దిగిన జయేంద్ర నానీని నేలపై వుంచాడు. "వెళ్ళిపో నానీ. ఇక్కడ నుంచి పాములుండవు."

 "మరి నువ్వు..."

 "తాతయ్యని చంపిందే మాంబా దానికోసం..."

 "వద్దంకుల్. అది చాలా కోపంలో వుంటుందన్నమాట."

 "ఫర్వాలేదమ్మా. నువ్వెళ్ళు." బహుశా నానీని అదే తాను చివరిసారి చూడటమేమో అన్నంత ఉద్విగ్నంగా ముద్దుపెట్టుకున్నాడు.

 ఆలస్యం చేయకుండా ఫోర్త్ ఫ్లోర్ చేరుకున్నాడు.

 మాంబా బ్రతక్కూడదు. ఒంటినిండా విషంతో తను బ్రతికి ఏం బావుకోవాలో తెలీనివాడు. కనీసం మాంబాతో పోరాడాలి. మరికొన్ని మరణాలనైనా ఆపగలగాలి.

 ఆ ప్రయత్నంలో తను మరణిస్తేనేం.

 సరిగ్గా వేడినే తట్టుకోలేనట్టు అప్పుడే గదిదాటి బయటకు ప్రాకుతూంది మాంబా.

 ఒకనాడు తప్పించుకుంది తననుంచి.

 ఇప్పుడు తనకి అభిముఖంగా వస్తూంది.

 అడ్డంగా నిలబడ్డ జయేంద్రని చూస్తూనే బుస్సుమంటూ నోరు తెరిచింది.

 కారిడార్ లో వున్న సర్పాల మధ్య మహా సామ్రాజ్ఞిలా మెరిసిపోతూంది.

 క్రమంగా అది నిటారుగా నిలబడుతూంది.

 జయేంద్ర శక్తి కూడగట్టుకుంటున్నాడు.

 vekkipadutune pakkaki chushadu.

 aggipette kanipinchindi mancham vaarana.

 unmaadamto andukunnadu. bayatanunchi gaaliki kitiki kartenlu kadulutunnayi.

 mamba kadilindi.

 mundu mancham varadaka vachindi.

 ventane beeruva anchuku velli akkada chuttukoni tanane chustundi.

 monna padimandi tana frends ni champesindi.

 ippudu taatayyani champesindi.

 daanni champeste...

 ukrosham...mambani champeyalannanta kopam. taatayyato tanuu kaalipovaalanna udvegam.

 manchampai nilabaddadu.

 aggipette geesi kartenu antinchaadu.

 kshanamlo manta pai kegisindi.

 aa manta maro kartenu kantukundi. aa tarvaata kitiki rekkalaki. alaa manta gaalitho baatu kramangaa udhrutamaipotuundi.

 edchestunnadu. gadilo nindina pogaki daggutunnadu.

 mamba yibbandigaa kadilindi segalu udhrutamouthunte. 


   * * * *


 "aa pogemiti...?"

 naalugo flore loni kitikeeni chustuu annadu di.ji.pi.

 "poga matrame kaadu sar...mantalu kuudaa spashtamgaa kanipistunnaayi" fire afficer annadu. ventane tana sibbandiki evo aadesaalu jaarii cheshaadu.

 "undundi idemiti...?" di.ji.pi. asahanamgaa gonigaadu. yippudunna samasyaki mantalu kuudaa thodaithe itu sarpaaluu atu mantaltho praananashtam jarige avakaasamundi.

 jayendra nibhayinchukolekapoyada.

 appatiki padi nimushaalapaatu moodo flore loni sarpaalani chetilo pattukoni jupark adhikaarulu tecchina kages loo nimpaadu.

 alasipoyadu.

 neela yeeninattu paamulu pratyakshamoutunte okka naanee kosam pratyekinchi vellaalanukuntune madhya marikonni kutumbaalani kaapaadutuu jaapyam chesadippatidaka. vellaali. jayendra kadilaadu.

 "ekkadiki_" jayendrani vaarinchabooyindi shruthi. tadekamgaa pogavepu chustuu annadu. "mantalu vastunnadi vishweshwarashaastriga gadinunche ani anumaanamgaa vundi shruthee! veltaanu."

 "vaddu" naalugo antastuloki adugupettavaddani aame cheppadam appatiki e vandosaro. 'mamba' vunnadi aa flore lone ani di.ji.pi. cheppagaa vinna shruthi atadu vellataanni harshinchalekapotoooti. "naa maata vinu. mamba athi pramaadakaramaindi. daanni edurkolevu."

 "ippudu nenu aalochistunnadi mamba gurinchi kaadu. naanee gurinchi, saastrigaari gurinchi."

 "kaani akkada paristhiti...?!"

 "ela vunna vellaka tappadu" sthiramgaa annadu.

 "avunu shruthee... nenu vachedaka taatayyaki kapalavuntavu kadhuu antuu mari mari cheppaanu. asalu naanee bratikunnado ledho teleeni sthitilo nenikkada prasaantamgaa vundalenu." 

 jayendra monditanaaniki aame kallu chemarchayi. "naanee ante naakuu praaname jayendra. antakuminchi nuvvanna..."

 nirliptamgaa chusadu. aame kallanunchi raalutunna neellanu chuste gunde aarchukupotuundi. "nee manasunu ardham chesukogalanu shruthee. kaani padimandikosam bratakamani okanadu ardhinchi naa baata mallinchinadaanivi..."

 "annaanu sare" ukroshamgaa jawabu cheppindi. "ippatiki padimandini kaadu. vandamandidaakaa aina kindiki teesukochavu. manushulnekaadu. sarpaalni saitam bhadramgaa teesukochavu. adichaalu. aa..."

 aame kallu tudichaadu.

 atadi gontu hataattugaa gaadgadikamaipoyindi. "shruthee...naanee naalaage amma naannala premaki dooramainavaadu. enduko naaneeni chustunte naa balyam gurtukostundii annaanu ghnaapakam vunda. intamandini kapadatam kaadu shruthee...maro vishweshwarashaastri kaadaggavaadu naanee. ee neela pankilaanni tana vedavaakkuto repu saasinchaalsina vaadu. vadikemanna anyayam jarigithe nenu tattukolenu."

 "ardham chesukovem. naanee bratakaali. kaani neekemanna ayithe"

 "suuryachandrulu gathi tapparu. kaalam sthambhinchipodu. saptasamudraaluu inkipovu." mruduvugaa navvaadu.

 "please...nuvvu vellataaniki veelledu. asalu..."

 "shruthee..." aardoktigaa vaarinchaadu. "nuvvu korukunna sangeetam neekokkadaanike aanandam yivvaalani korukovadam tappukademo. kaani nenu endukuu koragani alpapraanini." aame manassu appatike puurtiga ardhamaindi, intakaalam edaithe cheppalekapoyado adhi cheppadaaniki intakuminchi samayam raadanipinchindi.

 "shruthee...enduku nakosam tapistaavu. nenu sabdaannikaadu. raktamlo vishapu urumulni garalapu merupulni daachukunna nissabdaanni. oka smrutigaa tappa bratikina ardhamleni vismruta yaatrikunni. naaku gurtundi. ninnati naa dhyaanamlo korani ganamla nuvvu adugupettavu. naajeevana yaanaanni maluputippi hrudyamgaa naalo antataa nindipoyavu. kaani nenu koragaanivaanni. oka mouna manodhvanigaa nee aranavvula tarangaalapai telipothu mrutivepu payaninchagalane tappa nee bratuku chaitanyaanni shruthi cheyaleni nissahaayunni. avunu shruthee... nuvvu naaku kaavaalani vunna munde mrutyuvu erparachina gatukullo satamatamavutunnaanu. daampatyaaniki saitam anarhudni..."

 aame edho cheppaboindi.

 kaani appatike merupula doosukupoyaadu.

 rendu nimushaala vyavadhilo naanee flate dwaram mundu nilichaadu.

 akkade dwaaraaniki abhimukhamgaane bratukudvaaraanni swahastaalato moosukunna shivanand chachipadi vunnadu.

 shavam ontipai sarpalu jerrulla praakutunte okka udutuna dwaaraanni dhee kontuu gadiyavirichi loniki pravesinchaadu.

 naanee agakunda daggutunnadu.

 poga perukupoyindi gadilo.

 "naanee..." amaantam paikettukuni chusadu. appatike parupu antukundi.

 nischalamgaa vishweshwarashaastriga ampasayyapai bheeshmudila kanipinchaaru.

 "taama...ta...yya chachipoyadankul. nuvvochedaka todundamannavani..."

 manasu melipettindi. kallalo girruna neellu tirigaayi.

 tandrikicchina matakosam kaalutunna odapai kadalani 'kapabianka' gaa anipistunte gundelaku hattukuni dwaram datado ledho...

 "mamba champindannamata..."

 takkuna aagaadu.

 "ante mamba..."

 "aa gadilone vundankul. appudu maa klaasuloki vachindigaa" vegamgaa krindi antastuki digina jayendra naaneeni neelapai vunchaadu. "vellipo naanee. ikkada nunchi paamulundavu."

 "mari nuvvu..."

 "taatayyani champinde mamba daanikosam..."

 "vaddankul. adhi chala kopamlo vuntundannamaata."

 "farvaledamma. nuvvellu." bahusa naaneeni adhe taanu chivarisaari chudatamemo annanta udvignamgaa muddupettukunnada.

 aalasyam cheyakunda forth flore cherukunnadu.

 mamba bratakkudadu. ontininda vishamtho tanu bratiki yem bavukovalo telinivaadu. kaneesam mambatho poradali. marikonni maranaalanainaa aapagalagaali.

 aa prayatnamlo tanu maranistenem.

 sarigga vaedine tattukolenattu appude gadidaati bayataku praakutuundi mamba.

 okanadu tappinchukundi tananunchi.

 ippudu tanaki abhimukhamgaa vastuundi.

 addamgaa nilabadda jayendrani chustune bussumantu noru terichindi.

 karidar loo vunna sarpala madhya mahaa saamraagnilaa merisipotundi.

 kramangaa adhi nitaarugaa nilabadutuundi.

 jayendra sakti koodagattukuntunnaadu.