
 "నువ్వడిగావా ఏమిటి?" బుంగమూతి పెట్టింది. "ఇప్పుడు అడుగుతున్నాగా చెప్పు!" "కోకిల!" పెదవులు తమాషాగా విరుస్తూ గర్వంగా చెప్పింది. "బాగుందా?" మళ్ళీ తనే అన్నది. "బాగుంది. నీ గొంతుకూడా కోకిల గొంతులా మధురంగా ఉంది." "మధురంగా-అంటే!" "తియ్యగా ఉంది." ఆ పిల్ల కళ్ళు మెరిపిస్తూ చూసింది. శ్రీహర్ష లేచాడు. "అప్పుడే వెళ్తావేం?" "చీకటి పడిందిగా?" "మళ్ళీ రేపొస్తావా?" "రమ్మంటావా?" "రా! నీ దగ్గర బొమ్మలు తీసే డబ్బా ఉందా?" శ్రీహర్షకు అర్ధంకాలేదు ఓ క్షణం. అర్ధం అవగానే నవ్వొచ్చింది. "నా దగ్గర డబ్బా లేదు." కోకిల ముఖం చిన్నబోయింది. "ఆ డబ్బా నీకెందుకూ?" "నా పొటో తీస్తావని?" శ్రీహర్షకు నవ్వు వచ్చింది. "వెళ్తాను" అంటూ బయలుదేరాడు. "రేపు తప్పకుండా రా!" వెనకనుంచి కేక పెట్టింది కోకిల. శ్రీహర్ష సమాధానం ఇవ్వలేదు. నిలబడలేదు. ముందుకు సాగిపోయాడు.
            * * *
 శివప్రసాదుకు ఆవలింత వచ్చింది. రాయడం ఆపి, వ్రాసిన పేజీలు చదవసాగాడు. పరమచెత్తగా అన్పించి చింపెయ్యబోయి ఆగాడు. ఇది బాగుందో లేదో తేల్చాల్సింది తను కాదు. రేపు కమలను చదవమంటే సరి! శివప్రసాద్ వ్రాసిన కాగితాలను సర్దిపెట్టి వెళ్ళి పడుకున్నాడు. రెండో ఛాప్టర్ గురించి ఆలోచిస్తూ నిద్రపోయాడు.
              8
 శివప్రసాద్ ప్రొద్దుట ఆలస్యంగా లేచాడు. కూతురు కాఫీ అందించింది. "డాడీ!" ఆ పిలుపులో ఏదో కొత్తదనం విన్పించి తలెత్తి కూతురి ముఖంలోకి చూశాడు. "నువ్వు ప్రేమ కథ రాస్తున్నావా?" ఉత్సాహంగా అడిగింది. "చదివావా?" "చదివాను. ప్రారంభం చాలా బాగుంది." "ఆదిలోనే ఆకట్టుకుందా?" నవ్వుతూ అడిగాడు. "అవును డాడీ!" ఉత్సాహంగా అన్నది. "సీరియల్ గా ఇస్తావా? ఏ పత్రికకు?" మళ్ళీ అడిగింది. "పూర్తి కానివ్వు!" అన్నాడు శివప్రసాద్. "శ్రీహర్ష రూపం వర్ణించలేదు డాడీ!" "ఎలా వర్ణిస్తే నీకు ఇష్టమో చెప్పు!" నేటి పాఠకులకు తన కూతురు కూడా ఒక ప్రతినిధేనని అతనికి తెలుసు. ఆమెకు ఇష్టమైతే డెబ్భయ్ శాతం పాఠకులను ఆకర్షించగలదు. కమల చెప్పుకుపోతుంటే ఆమె కళ్ళల్లో కదులుతున్న భావాలను చూస్తూ నిట్టూర్పు విడిచాడు శివప్రసాద్. ప్రతి ఆడపిల్లా ఈనాడు భర్తగా కోరుకునే వ్యక్తి నవలలోని హీరోలా ఉండాలని కలలు కంటోంది. కలల్ని వాస్తవాలుగా భావించి, చివరకు వాస్తవాన్ని ఎదుర్కోలేకపోతోంది. "ఏమిటి డాడీ ఆలోచిస్తున్నారు. నేను చెప్పింది బాగాలేదా ?" "బాగుంది, చాలా బాగుంది. హీరోని అలాగే వర్ణిస్తాలే !" అన్నాడు శివప్రసాద్. కమల సంతోషానికి అంతులేదు. అమ్మకు చెప్పింది. అన్నకు చెప్పింది. తమ్ముడికి చెప్పింది. ఇరుగుపొరుగు స్నేహితురాళ్లకు చెప్పింది, తన నాన్న ఓ బ్రహ్మాండమైన ప్రేమ నవల రాస్తున్నాడని. శివప్రసాద్ రాత్రింబవళ్లు కూర్చుని వారం రోజుల్లో నవల ముగించాడు. శివప్రసాద్ ఆశ్చర్యానికి అంతులేదు. చెప్పడానికి ఏమీ లేనప్పుడు నవల రాయడం ఎంత సులభమో అర్థం చేసుకొన్నాడు.
 
 నవల రాస్తూ ఎప్పటికప్పుడు తన కూతురి సలహా తీసుకొంటూనే ఉన్నాడు. జన బాహుళ్యాన్ని అతిగా ఆకర్షించిన ప్రేమ నవలల కథలు కూతుర్ని అడిగి చెప్పించుకొన్నాడు. ఆ కథలు వింటున్నప్పుడు ఎన్నోసార్లు తను రాస్తున్న కాగితాలను చింపెయ్యాలనిపించింది ప్రసాద్ కు. కాని ఇట్మి పరిస్థితులు చూస్తూ ఆ పని చెయ్యలేకపోయాడు. మనిషి పరిస్థితుల చేతుల్లో కీలుబొమ్మగా ఎలా మార్తాడో స్వయంగా అనుభవిస్తూ ఆలోచిస్తున్నాడు ప్రసాద్. ప్రేమ నవల పూర్తయింది. దానికి పేరు కూడా కమల పెట్టింది "ప్రణయ సామ్రాజ్యం" అని. కమలకు ముగింపు నచ్చలేదు. మార్చమని సలహా ఇచ్చింది. ప్రసాద్ నవ్వి ఊరుకున్నాడు. ఆ నవల తీసుకొని 'ధరణి' ఆఫీసుకు వెళ్ళాడు. ఆ పత్రిక ఎడిటర్ నరాలశాస్త్రి తర్వాత కబురు పంపిస్తానన్నాడు. "ఎన్ని రోజులు పడ్తుంది?" ప్రసాద్ నీరసంగా అడిగాడు. "నేను చిన్నప్పటినుంచీ మీ అభిమానినని మీకూ తెలుసు. అందువల్లనే పాఠకులు మెచ్చకపోయినా మీ కథలు అప్పుడప్పుడు ప్రచురిస్తూ వచ్చాను. మాదేముంది చెప్పండి? పాఠకులు ఏది కోరితే అదే ఇవ్వాలి. మా పత్రిక సేల్సు పెరగాలనేదే మా ప్రధాన ధ్యేయం" అంటూ ఉపన్యాసం ప్రారంభించాడు. ప్రసాదుకు అతని చేతిలో ఉన్న స్క్రిప్టును గుంజేసుకొని అక్కడ్నుంచి పారిపోవాలనిపించింది. "ఇలాంటి పరిస్థితుల్నీ, నా లాంటివాళ్ళనూ దృష్టిలో పెట్టుకొనే 'లేడి కాళ్ళు లేక కాదు, కాలం చిక్కింది' అనే సామెతను ప్రచారంలోకి తెచ్చారు మన పెద్దలు." "ఇది ప్రేమ కథండీ!" అన్నాడు ప్రసాదు గొంతు తగ్గించి. "అలాగా?" కట్ట విప్పి పేరు చూసి ఆశ్చర్యంగా ప్రసాద్ ముఖంలోకి చూశాడు. "పేరు బాగుంది. ఈ రాత్రికే కథ చదివేస్తాను. మీరు ప్రేమ కథ వ్రాశారు కనక మేము పాఠకులను ఆకర్షించే ప్రకటనలు కూడా ఇచ్చి ప్రచురిస్తాం" అన్నాడు సంతోషంగా. "అయితే ఎప్పుడు రమ్మంటారు?" దాదాపు ఏడుస్తున్నట్టే అడిగాడు ప్రసాద్. "రేపు ఉదయం రండి!" అన్నాడు శాస్త్రి. కాళ్ళీడ్చుకుంటూ వచ్చాడు ఇంటికి ప్రసాద్. అతనికి బాధగా ఉంది. కారణం, ఆ నవల ప్రచురిస్తారో లేదోనని కాదు- తను అలాంటి నవల రాయవలసి వచ్చినందుకు.

 "nuvvadigava emiti?" bungamuti pettindi. "ippudu adugutunnaga cheppu!" "kokila!" pedavulu tamashaga virustuu garvamgaa cheppindi. "bagunda?" mallee tane annadi. "bagundi. nee gontukuda kokila gontulaa madhuramgaa undi." "madhuramgaa-ante!" "tiyyagaa undi." aa pilla kallu meripistuu chusindi. sriharsha lechaadu. "appude veltavem?" "cheekati padindigaa?" "mallee repostava?" "rammantava?" "raa! nee daggara bommalu teese dabba undaa?" sriharshaku ardhamkaaledu oo kshanam. ardham avagaane navvochindi. "naa daggara dabba ledu." kokila mukham chinnaboyindi. "aa dabba neekendukuu?" "naa poto teestaavani?" sriharshaku navvu vachindi. "veltaanu" antuu bayaluderaadu. "repu tappakunda raa!" venakanunchi keka pettindi kokila. sriharsha samadhanam ivvaledu. nilabadaledu. munduku saagipoyaadu.
            * * *
 sivaprasaaduku aavalinta vachindi. rayadam aapi, vraasina paejeelu chadavasagadu. paramachettagaa anpinchi chimpeyyaboyi aagaadu. idhi bagundo ledho telchaalsindi tanu kaadu. repu kamalanu chadavamante sari! sivaprasad vraasina kaagitaalanu sardipetti velli padukunnadu. rendo chapter gurinchi aalochistuu nidrapoyaadu.
              8
 sivaprasad prodduta aalasyamgaa lechaadu. koothuru coffy andinchindi. "daady!" aa pilupulo edho kottadanam vinpinchi taletti koothuri mukhamloki chushadu. "nuvvu prema katha rastunnava?" utsaahamgaa adigindi. "chadiwava?" "chadivaanu. praarambham chala bagundi." "aadilone aakattukundaa?" navvutuu adigaadu. "avunu daady!" utsaahamgaa annadi. "seerial gaa istava? e patrikaku?" mallee adigindi. "puurti kaanivvu!" annadu sivaprasad. "sriharsha roopam varninchaledu daady!" "ela varniste neeku ishtamo cheppu!" neti paatakulaku tana koothuru kuudaa oka pratinidhenani ataniki telusu. aameku ishtamaithe debbhay saatam paatakulanu aakarshinchagaladu. kamala cheppukupotunte aame kallallo kadulutunna bhaavaalanu chustuu nittoorpu vidichaadu sivaprasad. prati adapilla eenaadu bhartagaa korukune vyakti navalaloni herola undaalani kalalu kantondi. kalalni vaastavaalugaa bhavinchi, chivaraku vaastavaanni edurkolekapotondi. "emiti daady aalochistunnaaru. nenu cheppindi bagaleda ?" "bagundi, chala bagundi. heeroni alaage varnistaale !" annadu sivaprasad. kamala santoshaaniki antuledu. ammaku cheppindi. annaku cheppindi. tammudiki cheppindi. iruguporugu snehituraallaku cheppindi, tana naanna oo brahmandamaina prema navala raastunnaadani. sivaprasad raatrimbavallu kuurchuni vaaram rojullo navala muginchaadu. sivaprasad aascharyaaniki antuledu. cheppadaaniki emi lenappudu navala rayadam entha sulabhamo artham chesukonnadu.
 
 navala raastuu eppatikappudu tana koothuri salaha teesukontune unnaadu. jana baahulyaanni atigaa aakarshinchina prema navalala kathalu koothurni adigi cheppinchukonnadu. aa kathalu vintunnappudu ennosaarlu tanu raastunna kaagitaalanu chimpeyyaalanipinchinda prasad ku. kaani itmi paristhitulu chustuu aa pani cheyyalekapoyadu. manishi paristhitula chetullo keelubommagaa ela martado swayamgaa anubhavistuu aalochistunnadu prasad. prema navala poortayindi. daaniki paeru kuudaa kamala pettindi "pranaya saamraajyam" ani. kamalaku mugimpu nachaledu. marchamani salaha ichindi. prasad navvi oorukunnaadu. aa navala teesukoni 'dharani' aafiisuku vellaadu. aa patrika editer naralasastri tarvaata kaburu pampistaanannaadu. "enni rojulu padtundi?" prasad neerasamgaa adigaadu. "nenu chinnappatinunchi mee abhimaaninani meekoo telusu. anduvallane paatakulu mechakapoyina mee kathalu appudappudu prachuristuu vachanu. maademundi cheppandi? paatakulu edhi korithe adhe ivvali. maa patrika selsu peragalanede maa pradhaana dhyeyam" antuu upanyaasam praarambhinchaadu. prasaaduku athani chetilo unna scriptunu gunjesukoni akkadnunchi paaripovaalanipinchindi. "ilanti paristhitulnii, naa laantivaallanuu drushtilo pettukone 'ledi kaallu leka kaadu, kaalam chikkindi' ane saametanu prachaaramloki tecchaaru mana peddalu." "idhi prema kathandee!" annadu prasaadu gontu tagginchi. "alaga?" katta vippi paeru chusi aascharyamgaa prasad mukhamloki chushadu. "paeru bagundi. ee raatrike katha chadivestaanu. meeru prema katha vraasaaru kanaka memu paatakulanu aakarshinche prakatanalu kuudaa ichi prachuristaam" annadu santoshamgaa. "ayithe eppudu rammantaru?" daadaapu edustunnatte adigaadu prasad. "repu udayam randi!" annadu saastri. kaalliidchukuntuu vachaadu intiki prasad. ataniki badhaga undi. kaaranam, aa navala prachuristaaro ledonani kaadu- tanu alanti navala rayavalasi vachinanduku.