
 ఒకరిమీద నుంచి ఒకరు కళ్ళు దించకుండా ఒకరికొకరు అభిముఖంగా నడుస్తున్నారు. ఆమె వాడిచూపుల్లో కొంటెతనం కాదుగాని, కవ్వించే ఏదో గుణం. ఇంక ప్రక్కలకు తప్పుకోవల్సిన సమయం వచ్చింది. ఆ శరపరంపరలకు తప్పుకోలేక క్రిందకు కళ్ళను వాల్చింది ముందు తనే. "అబ్బ! ఏమి సుందర తరళ నయనాలు!"అని ఆశ్చర్యపోయాడు చక్రపాణి. ఒకనాడు స్నేహితులిద్దరూ కలిసి పెద్ద ఉపాయం పన్నారు. దాని ప్రకారం చక్రపాణి బజార్లో ఒక సంపెంగ, ఒక గులాబీ కొని దారిలో కాశాడు. ఆమె వచ్చే సమయం అయేసరికి గుండె గబగబ కొట్టుకోవటం ప్రారంభించింది. భయంతో, లజ్జతో ముఖమంతా ఎర్రబడసాగింది. తను పలకరించాలా ఆమెను? అమ్మో, ఆమె రాకపోతే బాగుండుననుకున్నాడు. చివరికా దుర్ఘడియ దాపురించింది. ఆకుపచ్చ చీరె కట్టుకుని వయ్యారంగా, సుతారంగా, అద్భుతంగా హంసనడకతో రానేవచ్చింది మాలతి. "మాలతీ! ఇదిగో" "నీకు గులాబీ ఇష్టమా? సంపెంగ ఇష్టమా?" "............." "చెప్పవ్ గదూ, గులాబీయే కాబోలు." "నాకుమట్టుకు సంపెంగ ఇష్టం." అతని గొంతు బిగుసుకుపోతోంది. యావచ్ఛక్తి ఉపయోగించినా నోట్లోంచి మాట బయటకు రావడంలేదు. కాళ్ళు కదలడం లేదు భూమ్మీద నుంచి. అతని ప్రక్కనుంచీ అతని వదనమండలంలోకి చూసుకుంటూ, అందంగా నవ్వుతూ వెళ్ళిపోయింది. "మాలతీ...! మా ..." అతని ఊహలు బ్రద్దలయిపోయాయి. కన్నీరు ఇంకిపోయినాక మరో ... మరో ప్రయత్నం.  అప్పటికి పరీక్షలు సమీపించాయి. చదువుకు సున్నా చుడుతున్నాడు. మనిషి కొంచెం చిక్కి నల్లబడ్డాడు. కాలేజీ చివరిరోజులు. రోజూ ఏదో ఒక క్లాసువాళ్ళవి టీపార్టీలు, మీటింగులు జరుగుతున్నాయి. ఒక సాయంత్రం కాలేజీ సోషల్ గేదరింగ్ జరిగింది. ధైర్యం చేసి బస్సులో ఆమె వెంటపడ్డాడు. దిగంగానే తనూ దిగాడు. వెనువెంటనే అనుసరించి నడవసాగాడు. దూరంగా ఆమె ఇంటికి అడ్డదారి అది. రోడ్డుకు ఇరుప్రక్కలా పాకలు, సందడి చేస్తున్న మనుషులు. ఉండి ఉండి మెడత్రిప్పి వెనక్కి చూస్తూ వేగం తగ్గించి నడుస్తోంది మాలతి. అతనికి గర్వంగా ఉంది. తాను ఒక అందమైన పిల్లను వెంటాడుతున్నాడు. మధురానుభూతితో నేను పులకరించింది. కాని ఇది ఇలా ఎంతసేపు? మబ్బులైతే గాఢంగానే పట్టాయి. కాని వర్షం పడదేం? పైగా నిమిషాలు గడిచినకొద్దీ ఆమె ఇల్లు సమీపిస్తోంది. సహనం అంతరించి, ఉత్సాహం చచ్చిపోతోంది. అతని నాలుకకు పలుకు, గుండెకు దిటవు లేకుండా సర్వాంతర్యామి ఆజ్ఞాపించాడు. ఒకవేళ ఆ సమయంలో ఈ యువకుడు ఏదో చెప్పదల్చుకుని నా వెంటపడ్డాడు. చెప్పనియ్యి, త్వరగా తెమల్చడేం? అని మాలతి అనుకునివున్నా అందులో వింత ఏమీ లేదు. అనుకున్నదనే నా ఉద్దేశం. చివరకు ఆమె ఇల్లు ఉన్నసందు వచ్చింది. మలుపు తిరిగితే చేసిన ప్రయత్నమంతా వృధా. కాని సుకుమారుడైన ఈ కుర్రవాడు నోరు మెదపకుండా, చొరవ చేయకుండా వూరుకుంటాడేం? మాలతికి భయం వేసింది, బాధా కలిగింది. హఠాత్తుగా ఆమెకో విచిత్రమైన ఆలోచన, తెగింపు అలముకున్నాయి. చప్పున ఆగి, అతని ముఖంకేసి ప్రశ్నార్థకంగా చూస్తూ "ఏమిటో చెప్పండి బాబూ! చంపక" అంది. ఇలాంటి అదృష్టం ప్రపంచంలో ఏ యువకుడికి పడుతుంది గనుక? కాని అక్కడ వున్నది చక్రపాణి అనే ఒక అవకతవక కుర్రవాడు అయివుండె. "ఏం చెప్పను?" అన్నాడు. "చెప్పేందుకేమీ లేదా?" చక్రపాణి తల అడ్డంగా ఈపాడు. "మరి నన్ను ఎందుకింతదూరం వెంటాడారు?" అని ప్రశ్నించింది మాలతి. దానికి మాటల్లో రెండు నిముషాలపాటు చక్రపాణి వాగినదాని తాత్పర్యం చూసుకుంటే "అబ్బే! నిన్ను వెంటాడానా ఏమిటి? నా పనిమీద నేను వెడుతుంటేనూ?" అని వుంది. మాలతి గాయపడిన హృదయంతో "అయితే చెప్పేందుకేంలేదూ?" అంది తీక్షణంగా. అలా అని అక్కడ ఇహ ఒక్కక్షణంకూడా ఆగకుండా వెళ్ళిపోయింది. చక్రపాణి స్థబ్ధుడై నిలబడిపోయాడు. "కాదు మాలతీ! నీతో చెప్పాల్సింది ఎంతోవుంది, ఇంకో ఛాన్సు ఇవ్వవూ?" అని బలహీనంగా అనుకున్నాడు. మలినవదనంతో గదికి వచ్చిన చక్రపాణిని చూసి రాజారావు వులిక్కిపడ్డాడు. తరిచి తరిచి అడిగి సంగతి తెలుసుకున్నాడు. ముందు స్నేహితుణ్ణి తిట్టాడు. తరువాత తనని తిట్టుకున్నాడు. తల బాదుకున్నాడు."ఇహపో వాజమ్మా! జీవితమంతా చీకటి ఛాయలు పులుముకో" అంటూ అరిచాడు.    * * * వేసవి ఎండల్లో చక్రపాణి కన్నీరు ఇంకిపోయాయి. కాని వాటి తాలూకు చారలుమాత్రం హృదయక్షేత్రం మీదనుంచి చెరిగిపోలేదు. మిత్రులిద్దరూ రోజూ కలుసుకునేవాళ్ళు. చక్రపాణి బలహీనుడు. అనేక పన్లు చేయాలని అతని మనసు ఉవ్విళ్ళూరుతూ ఉండేది. కాని ఎప్పుడూ అనుకోవటంతోనే సరిబుచ్చుతూ వుండేవాడు. రాజారావుకు జీవితాన్ని తొలుచుకుంటూ పోదామనీ, ఏదో తెలియనివి సాధిద్దామనీ ఎప్పుడూ లేదు. అసలు శెలవులకు విజయవాడలో వుండాల్సిన పని రాజారావుకు లేదు. ఊరు పాతికమైళ్ళదూరంలోనే వుంది. ఇక్కడ వుంటే మిత్రులతో కాలక్షేపం బాగుంటుంది. పైగా ఇంటికిపోతే చికాకులు హెచ్చు. తల్లి నిస్సహాయురాలు. అన్నలిద్దరికీ పెళ్ళిళ్ళయినాయి. వాళ్ళ స్వభావాన్ని నిర్వచించేందుకు భాషతో సాముచేయాల్సి వుంటుంది. వాళ్ళు అవసరం వస్తే ఆపేక్ష పొర్లినట్లు మాట్లాడతారు లేకపోతే అతని ఉనికిని గురించి కూడా పట్టించుకోరు. ఈ ఊరిలో అతను ఎలా వుంటున్నదీ ఎప్పుడూ ప్రశ్నించరు. కాకపోగా ఆ పల్లెటూళ్ళో వుండి ఇప్పుడతను చేసే పనేంలేదు తోటలో కూర్చొని పుస్తకాలు చదవడం తప్ప, ఇంటికి వచ్చిన చుట్టాలతో అనుభవాల్లో పొర్లటం తప్ప. చుట్టాలు...! వీళ్ళ రాకపోకలకు అంతులేదు. కుటుంబవ్యాప్తి చాలా ఎక్కువదేమో. వరుస అయినవాళ్ళు చాలామంది అన్నలు వంటింట్లో చేరి వాళ్ళతో పరాచకాలాడుతూ వుండేవాళ్ళు. తనకూ పరాచకాలాడటం, కవ్విస్తూ మాట్లాడటం చేతకాకపోలేదు. కాని ఒకళ్ళంటే ఒకళ్ళకి అనుమానాలు, అసూయలు, నిందలు. ఈ వాతావరణం అతనికి అసహ్యం.

 okarimeeda nunchi okaru kallu dinchakunda okarikokaru abhimukhamgaa nadustunnaru. aame vaadichuupulloo kontetanam kaadugaani, kavvinche edho gunam. inka prakkalaku tappukovalsina samayam vachindi. aa saraparamparalaku tappukoleka krindaku kallanu vaalchindi mundu tane. "abba! emi sundara tarala nayanalu!"ani aascharyapoyaadu chakrapani. okanadu snehituliddaru kalisi pedda upaayam pannaru. daani prakaaram chakrapani bajaarlo oka sampenga, oka gulabi koni daarilo kaasaadu. aame vache samayam ayesariki gunde gabagaba kottukovatam praarambhinchindi. bhayamto, lajjatho mukhamanta errabadasaagindi. tanu palakarinchala aamenu? ammo, aame rakapothe bagundunanukunnadu. chivarika durghadiya daapurinchindi. aakupaccha cheere kattukuni vayyaaramgaa, sutaaramgaa, adbhutamgaa hamsanadakatho ranevachindi maalati. "maalatii! idigo" "neeku gulabi ishtama? sampenga ishtama?" "............." "cheppav gadhuu, gulabiye kaabolu." "naakumattuku sampenga ishtam." athani gontu bigusukupotondi. yaavachchakti upayoginchinaa notlonchi maata bayataku ravadamledu. kaallu kadaladam ledu bhoommeeda nunchi. athani prakkanunchii athani vadanamandalamloki chusukuntu, andamgaa navvutuu vellipoyindi. "maalatii...! maa ..." athani oohalu braddalayipoyayi. kanneeru inkipoyinaka maro ... maro prayatnam.  appatiki pareekshalu sameepinchaayi. chaduvuku sunna chudutunnadu. manishi konchem chikki nallabaddadu. callagy chivarirojulu. roojoo edho oka klaasuvaallavi teepaarteelu, meetingulu jarugutunnaayi. oka saayantram callagy soshal gadering jarigindi. dhairyam chesi bassulo aame ventapaddaadu. digangaane tanuu digaadu. venuventane anusarinchi nadavasagadu. dooramgaa aame intiki addadari adhi. rodduku iruprakkala paakalu, sandadi chestunna manushulu. undi undi medatrippi venakki chustuu vegam tagginchi nadustondi maalati. ataniki garvamgaa undi. taanu oka andamaina pillanu ventaadutunnaadu. madhuraanubhootitho nenu pulakarinchindi. kaani idhi ilaa entasepu? mabbulaite gaadamgaane pattayi. kaani varsham padadem? paiga nimishaalu gadichinakoddii aame illu sameepistondi. sahanam antarinchi, utsaaham chachipotondi. athani naalukaku paluku, gundeku ditavu lekunda sarvaantaryaami aagnaapinchaadu. okavela aa samayamlo ee yuvakudu edho cheppadalchukuni naa ventapaddaadu. cheppaniyyi, twaragaa temalchadem? ani maalati anukunivunna andulo vinta emi ledu. anukunnadane naa uddesam. chivaraku aame illu unnasandu vachindi. malupu tirigite chesina prayatnamantaa vrudhaa. kaani sukumaarudaina ee kurravaadu noru medapakunda, chorava cheyakunda voorukuntaadem? maalatiki bhayam vesindi, badha kaligindi. hataattugaa aameko vichitramaina aalochana, tegimpu alamukunnayi. chappuna aagi, athani mukhankesi prasnaarthakamgaa chustuu "emito cheppandi baaboo! champaka" andi. ilanti adrushtam prapanchamlo e yuvakudiki padutundi ganuka? kaani akkada vunnadi chakrapani ane oka avakatavaka kurravaadu aivunde. "yem cheppanu?" annadu. "cheppendukemi leda?" chakrapani tala addamgaa eepaadu. "mari nannu endukintaduram ventaadaaru?" ani prasninchindi maalati. daaniki maatallo rendu nimushaalapaatu chakrapani vaaginadaani taatparyam chusukunte "abbe! ninnu ventadana emiti? naa panimeeda nenu vedutuntenuu?" ani vundi. maalati gaayapadina hrudayamtho "ayithe cheppendukemledu?" andi teekshanamgaa. alaa ani akkada iha okkakshanamkuda agakunda vellipoyindi. chakrapani sthabdhudai nilabadipoyadu. "kaadu maalatii! neetho cheppalsindi entovundi, inko chaansu ivvavuu?" ani balaheenamgaa anukunnadu. malinavadanamtho gadiki vachina chakrapaanini chusi rajarao vulikkipaddaadu. tarichi tarichi adigi sangati telusukunnadu. mundu snehitunni tittaadu. taruvaata tanani tittukunnadu. tala baadukunnaadu."ihapo vajamma! jeevitamantaa cheekati chaayalu pulumuko" antuu arichaadu.    * * * vesavi endallo chakrapani kanneeru inkipoyayi. kaani vaati taaluuku chaaralumaatram hrudayakshetram meedanunchi cherigipoledu. mitruliddaruu roojoo kalusukunevallu. chakrapani balaheenudu. aneka panlu cheyalani athani manasu uvvillurutuu undedi. kaani eppuduu anukovatamtone saribuchutuu vundevaadu. rajaraoku jeevitaanni toluchukuntu podamani, edho teliyanivi saadhiddaamanii eppuduu ledu. asalu selavulaku vijayavaadalo vundaalsina pani rajaraoku ledu. ooru paatikamailladuuramloonee vundi. ikkada vunte mitrulatho kalakshepam baguntundi. paiga intikipothe chikaakulu hechu. talli nissahaayuraalu. annaliddarikii pellillayinaayi. vaalla swabhaavaanni nirvachinchenduku bhaashato saamucheyalsi vuntundi. vaallu avasaram vaste aapeksha porlinatlu maatlaadataaru lekapothe athani unikini gurinchi kuudaa pattinchukoru. ee oorilo atanu ela vuntunnadii eppuduu prasnincharu. kakapoga aa palletoollo vundi ippudatanu chese panemledu thotalo kuurchoni pustakaalu chadavadam tappa, intiki vachina chuttaalatho anubhavaallo porlatam tappa. chuttaalu...! veella rakapokalaku antuledu. kutumbavyaapti chala ekkuvademo. varusa ayinavallu chaalaamandi annalu vantintlo cheri vaallatho paraachakaalaadutuu vundevallu. tanakuu parachakaladatam, kavvistuu matladatam chetakakapoledu. kaani okallante okallaki anumaanaalu, asuyalu, nindalu. ee vaataavaranam ataniki asahyam.