Mutfak maceramız geri planda derin bir kültürün izlerini taşır. Yöre yahut ülke mutfaklarını kendine kimlikli yapan da kültür köklerinde yatan, bu hazine kıymetindeki deneyimler, geleneklerle günümüze taşınmış bu kazanımlardır.
Peynir helvası mandıracılık kültürüyle yoğrulmuş, bu konuda haklı bir şöhreti olan Rumeli göçmenlerinin mesken tuttuğu yerlerde diriliğini koruyan geleneksel bir tatlımızdır. Ben her ne kadar Trakya'dan örneklesem de; Çanakkale, Bursa, Balıkesir gibi Güney Marmara; İzmir, Manisa gibi Ege illerinde de karşımıza dikilmesi bu sebeptendir. Hatta "Höşmerim tatlısı" ile olan benzerliği sebebiyle daha geniş bir coğrafya ile bile ilişkilendirilebilir.
Özellikle Tekirdağ ve Çanakkalelilerin "en iyisini biz yaparız" mihvalinden tatlı atışması bitmez.
Eski dönemlerde hayvanların kuzulama, yün kırkım zamanları ile Hıdırellez zamanlarında büyük çiftlik ağalarınca bereketi kutlamak maksadıyla, bir şükür ve cömertlik göstergesi olarak yapılır, konu komşuyla paylaşılırmış.