Rivayetlere göre Yavuz Sultan Selim sefere çıkarken, bozulması zor, taşıması kolay ve lezzetli bir yiyecek yapılmasını buyurmuş. Ortaya Maraş tarhanası çıkmış. O dönemlerde ordunun en çok sevilen ve tüketilen yiyeceği olmuş Maraş tarhanası. Besleyiciliğiyle de askerlere kan olmuş, can olmuş.
Ana malzemesinde bolca yoğurt bulunan, dövme (buğday) ile karbonhidrat ihtiyacını karşılayan Maraş tarhanası, yapımıyla ayrı bir emek istiyor. Saatlerce kaynatılan dövmeler, yoğurtla buluşuyor, kekikle ya da sevilen başka baharatlarla tatlanıyor. Günlerce özel bir aparatın üzerinde kurumaya bırakılıyor.
Sonrasında ister cips gibi çıtır çıtır, ister çorbası yapılarak afiyetle yeniyor.