edebya: Sükûtun Çığlıkları
meleğim! Göremezken gösterecek, düşünce kaldıracak, rehberim ve her şeyden önce dünyalara değişmeyeceğim annem olacaktın.
Nasıl kıydın bana anne? Koruyucu meleğim dedim ya şimdi nasıl derim; annem katilim? Hayat benimken hayatımı elimden aldın, nasıl derim hırsız ben sana? Bilseydin kıyamazdın üzerime titreyeceğin canın parçana veda edemezdin.
Eğer isteseydin; Neşene neşe katacaktım, ilk adımlarımı görecektin, ilk hecelerimi; belki an-ne belki ba-ba dediğimi duyacaktın. Bana kıyamayacak üzerine titreyeceğin canın parçanı vedasızca göndermeyecektin. Dünyaya geldiğim gün ağlayacaktım sen beni duyup bağrına basacaktın. Ama vicdanının çığlıklarını sen değil ben duyuyordum anne!
Ben hiç bilemedim dünya neresi, hiç tadamadım anne-baba sevgisi. Sen gözlerim ne renk hiç bilemeyecektin, bense kime benzediğimi.
Bana yer olmayan kocaman dünyanda yine de misafir oldum birkaç aylığına. Karmakarışıktın. İçindeki koca bir yabancıydım. Meğer ben yük olacak elini kolunu bağlayacaktım. Neden geldiğini bilmeyen bir suçluydum ve şimdi tek bir şey söyle anne bu benim sensiz ilk ve son yolculuğum!