Ana Sayfa / Kitap Cevapları / 9. Sınıf Türk Dili ve Edebiyatı Ders Kitabı Meb Yayınları / 9. Sınıf Meb Yayınları Türk Dili ve Edebiyatı Ders Kitabı Sayfa 65 Cevabı
9. Sınıf Meb Yayınları Türk Dili ve Edebiyatı Ders Kitabı Sayfa 65 Cevabı 2017 – 2018 Yeni Müfredat
9. Sınıf Meb Yayınları Ortaöğretim Türk Dili ve Edebiyatı Ders Kitabı Sayfa 65 Cevabı (Hikayede Anlatım Teknikleri)
Cevap: Bu çalışmalarda yüksek sesle tekrarlar yapmanız faydalı olacaktır.
Cevap: Hikaye etme nakletme tahkiye etme kültüründen gelir. Eskiden yazının yaygınlaşmadığı zamanlarda insanlar önemli günlerde ya da geceleri ateş başında toplanır birbirlerine geçmişte ve de yaşadıkları zamandan tanık oldukları olayları naklederlerdi. İşte o günlerden o gelenekten gelen bir kültürün devamıdır hikayecilik geleneği.
Anlatıcı ve Bakış Açısı: Birinci tekil şahıs ve Hakim bakış açısı.
Seneler var ki kuşlar gelmiyor. Daha doğrusu ben göremiyorum. Güzün güzel günlerini pencereden görür görmez, Konstantin Efendi’nin bulunabileceği sırtları hesaplayarak yollara çıkıyorum. Bir kuş cıvıltısı duysam kanım donuyor, yüreğim atmıyor.
Anlatıcı ve Bakış Açısı: Birinci tekil şahıs ve Hakim bakış açısı
Anlatıcı ve Bakış Açısı:Gözlemci bakış açısı ve de birinci tekil şahıs.
Cevap: İkisi farklı bakış açılarına sahiptir. Biri gözlemci bakış açısı ile yazılmış yazar sadece olayları olduğu gibi aktarmış diğeri ise kahraman bakış açısı yazılmış ve yazar kendi görüşlerini de yazıya aktarmıştır. Bu bakımdan ikisi de farklıdır.
Cevap: Biri kendi yorumunu katan okuru yönlendiren bir teknik iken diğeri ise olayları olduğu gibi aktararak yorumu okura bırakan bir tekniktir.
Cevap: Üçünde de bence anlatıcı yazarın kendi kişiliği ile örtüşmektedir. Çünkü yazarlar kendiyaşamlarını okura aktarmayı severler.
Eskiden her mahallenin kendine ait hususi bir havası, bir tarz-ı hayatı vardı. Şimdi ise birbirinin kopyası aynı tiple, soğuk, cansız binlerce apartman, ruhsuz beton kütleleriyle bütün şehirleri aynileştirmiş, şehirlerin, mahallelerin ruhu yok olmuştur. Artık her yer aynı ve hiç kimse bir yere ait değil. Mahalleler kendine özgü kimliği olan ve yine dinî / sosyal merkezler, küçük çarşılar, çeşmeler, küçük imalathaneler ile birlikte “kendine yeterli yerler” idi. Her mahalle birbirinden bir duvarla olmasa bile bir ağaçlık bölge ile ya da bir dere gibi tabii bir engelle birbirinden ayrılıyordu. Mahallede kendiliğinden bir otokontrol vardı çünkü herkes birbirini tanır, yabancılar derhal fark edilir, asayiş kolayca sağlanırdı. Mustafa Kutlu, Nur
Cevap: Mahalleler eskiden şu kültürel ögeleri barındırmaktaydı: dinî / sosyal merkezler, küçük çarşılar, çeşmeler, küçük imalathaneler. Şimdi ise ne bu yapılar ne de o eski mahalle adabı geleneği kalmamıştır.
Cevap: Toplumumuz hızla değişmektedir. Kalabalıklaşan kentlerde insanlar eski gelenekleri unutmakta komşuluk gibi bazı değerler unutulduğu için apartmanlara hapsolmakta ve de günden güne yalnızlaşmaktadır. Bu da mutsuzluğa götüren en önemli etmendir.
Önceki 9. Sınıf Meb Yayınları Türk Dili ve Edebiyatı Ders Kitabı Sayfa 64 Cevabı
Sonraki 9. Sınıf Meb Yayınları Türk Dili ve Edebiyatı Ders Kitabı Sayfa 66 Cevabı