Şeyler: Piksel Çocuk
fatima 04 Aralık, 2013 15:05
Şimdi, şöyle oluyor Yalçın. Ben önce senin yazını okuyorum, sonra ister istemez senin yazına benzer şeyler düşünüyorum. Ve doğal olarak benim o günkü yazım, seninkinin paralel evrendeki versiyonu gibi oluyor.
Yarın, seninkini okumadan önce yazmayı deneyeceğim. Özgünlüğüme sekte vuruyorsun! Haha :)
Yalçın Pembecioğlu 04 Aralık, 2013 15:34
Şimdi okurken farkettim senin blogu bu bahsettiğin şeyi :) Eninde sonunda bir yerlerden, bir şeylerden esinleniyoruz nasıl olsa. Sandığımız kadar özgün değiliz. Direkt olarak neden ya da kimden esinlendiğimizin farkında olmamız da kendimizi kötü hissettirmeyebilir. Diğer yandan ben de seninle aynı korkuyla kimsenin yazısını okuyamıyorum kendiminkini yazmadan önce :)