Lütfen resmin içindeki karakterleri giriniz.
Kimi mesajları okudum (tabii ki çoğunu okumadım), ama bir iki konuya açıklık getirmek istiyorum. Öncelikle, Erto Otre'nin bahsettiği Muzaffer Oruçoğlu'nun sarı kapaklı savunmasından neyi kast ettiğini bilmiyorum. Biraz daha açık enformasyon verse daha iyi olurdu. F. İhsan Berkin'in mesajına gelirsem, Muzaffer'in ve Arslan'ın Sıkıyönetim 2 No'lu Mahkemesine verdikleri sorgulardan kimi alıntıları ve kimi dilekçelerinden alıntıları zamanında okumuştum (dergilerde vb.'nde, hatta Behram'ın kitabında alıntılanan o anlatı işkence anlatısı, Muzaffer'in sıkıyönetim mahkemesindeki sorgusundandı), ama hiç savunmasını duymadım. Neyi kast ettiğinde biraz daha açık olsaydı iyi olurdu. A. H. Kırım'a gelirsek, Muzaffer'i savunurken A. H. Kırım'a böyle bir saldırının anlamı yok. Kırım, 1987 3. Konferans'a kadar geleneğimizin avukatlarındandı ve '70'ler sürecini de yaşadı, çoğu kişiyi de tanır. Yani böyle kendisini de küçük görmek doğru değil. Kırım'ın savunma yapmadılar meselesine gelirsem, Kırım burada bireysel savunmaları değil (yani yukarı bahsi geçen savunmalar bireysel savunma olabilir, ya da sorgu veya dilekçe olabilir bilemem) TKP (M-L) Toplu Savunması'nı kast ediyor, ki yapılmadı da. Sürekli mahkemenin şu evresinde yaparız, bu evresinde yaparız denerek geçiştirildi. Hatta Davut Kurun (sonradan Kawacı oldu, bilen bilir kendisini) mahkemenin milli mesele kısmını kendisinin yaptığını, ama yapılmadığından sebep bir kopyasını dava dosyasına bırakıp bir kopyasını da kendisinin aldığını, sonradan bunu genişletip Kawa'nın bir yazısı yaptığından söz ediyor. Yine Ali Taşyapan da toplu savunmanın yapılmamasını Arslan'ın ihmalkarlığına bağlıyor, her halükarda ortada kesin bir gerçek var ki: Toplu savunma yapılmamıştır. Yani A. H. Kırım bunu derken yanlış bir şey demiyordu, bence olayı bilmeden veya anlamadan kimse çullanmasın birisinin üstüne. Muzaffer'in bu arada 1981'in sonunda yaptığı bir savunması var bilmem bilen var mı, 1982 veya 1983'de Ocak Yayınları bastı (Ocak Yayınları 12 Eylül öncesi bizimkilerin yasal bir yayıneviydi, sonra kapatıldı tabii ki 12 Eylül'le, bu süreçten sonra Avrupa'da illegal kitaplar bastı). Ben biraz daha açık bilgi vereyim ki okuyanların daha kesin bilgisi olsun.
Erto Otre James Joyce İrlandanın sömürgeciliğini Ulysses anlattığında -İngilizler sadece ona bu adam bize küfür ediyor kitabın da dediler. Asıl onu Dublinlili sosyalistler ve Cumhuriyetçiler yerle bir ettiler. Sürekli aşağılamalar,yermeler, bireysel küfürler, dönek sosyalist diyenler Dublin'i rahat bırak mirasımızı yemekten vaz geç diğenler az değildiler. Kimse onun Sinaması dahi olmayan Dubline kendi çabalarıyla açtığı Sinamayı değil. İlginç heykellerin, köprülerin,okul müdürlerin, Dublin aşk geceleri ve Dublinli sıradan bireylerin bilinç altı tekniğini ortaya koyuşunu konuşmadı ama dünya bügün onu anıp konuşuyor. İrlanda bağımsızlığa kavuşamadı ama onun kitaplarını okuyanlar İrlanda aşığı sömürgeci düşmanı oldular. Bügün bizim dahi farkına varmadığımız güzellikleri kalkıp Azeroğlu yazıyorsa farkına vardırıyorsa saygı duymamak elde değil. Bence Azeroğlu büyük bir birikim ve korkunç bir dünyanın yükünü taşımaktadır, dünyanın ondan beklediği eserleri bizim farkına varmadığımız bir incelik ve estetikle anlatmaya çalışıyor, anlatmaya çalıştığı bizim kendi öz hikayemiz. Bence korkunç bir birikimin Mirasını yiyoruz. Filozofta Baba Bertalı anlatmaktadır , sürekli gördüğüm bir adam Kitabı okuduktan sonra kuyumcuda gördüğüm baba Bertalın elini öpmek için Annemin peşinde sıraya dizilmem mistik bir güce inandığımdan değil ama o artık Hobitteki Gandala benziyordu. baba bertal olmaktan çıkmıştı benim gözümde ilginç duruşu sakalının heybeti romandaki Bilge derwiş gibi bir kahramandı. Annemle ikimize elini öptürmedi ikimizide kovdu. Ben ısrarla Kahraman’ın eline dokunmaya onun gerçek bir Gandal olup olmadığının heyecanıyla sessizce eğildim yaşlı Gandal ısırgan otundan kaçar gibi elini çekti 😊 bu kovma karşılığında annem çok sevinince Şaşırdım annem şöyle desi -ezki sun leoyu baba Bertal sun ree xızır. Tekrar Azeroğlunun keşfettiği bu sırrın sadece Simyacıların işi ve keşfedebileceği bir iş olduğuna inandım. Ve bu kıskançlık karşısında Anneme dönüp Azeroğlunu kötüledim 😜 Bizim durumumuz bence bu. Bence son 68’li artık rahat bırakılmalı. Yazacağı okadar şey varken komik figürlerin soruları ve küfürleriyle meşgül olması, biz sabırlı okuyucuları karşısında sanırım istemek istemiyorum ama neyse biraz kibarlaştırayım kaba kaçıyor. Muzzaffer Oruçoğlu sarı baskılı bir Mahkeme savunması vardır. Yazı yazdığınız gazeteden temin edebilirsiniz. Yazdığı her kitapta, dergide ve sosyal medya ortamında samimi bir şekilde fikrini ortaya açıkça koyan hatalarıylada yüzleşen biri. Bunu anlamamak okumadan kahve köşelerinde yapılan mahalle ağzı eleştirileri de zaten romanda anlattığı tipik tiplemelerdir. Ahmet abi seni Tohumdaki Nisan tezlerini Mayıs tezeklerine benzeten adama benzettim 😊çok sevindik öyle-yada böyle seni yeniden keşfetmek güzeldi be Ahmet abi.
Aylardır giriş yapmadım Facebook ortamına. İnternet paketimin bittiğinden ya da şarj bittiğinden değil tabi ki, yazdığım cümleleri okuyan Scharlek Holmes ların çok fazla olmasından. Neyse, bu süre içerisinde seçimler, başkanlık, ekonomik kriz, yoğun savaş vs. olayları sürerken, en ilginç hadise Muzaffer Oruçoğlu nun deşifre edilmesiydi. Bir grup Dersim sevdalısı insan Mazgirtte bir parka Oruçoğlu isminin verilmesine haklı olarak karşı çıktı. Ve Oruçoğlunun kütüğünün Ardahan- Göle ye bağlı olduğunu deşifre ederek bizleri uykumuzdan uyandırdılar. Zira, ne Muzonun 68 kuşağı önderi olması, ne devrimci hareketin bir parçası olması, ne Dersime olan aşkı, ne yazdığı mükemmel romanlar ve ne de yaptığı güzel resimler değildi bizim Muzaffer olan sevgimizin nedeni. Tek nedeni onu Pilvenk Köyünde doğup, ilkokulu Tunceli Atatürk İlk okulunda, liseyi Kalan Lisesinde okuduğunu bilmemizdi . Ve işte Pertek ilçesine bağlı Köln Nahiyesinde ve Ovacıka bağlı Frankfurt Uşağında yaşayan öz-hakiki dersimliler bunun yalan olduğunu ortaya çıkararak bir anda Oruçoğlu sevgimizi yok ettiler, iyi de ettiler. " Ben güzele güzel demem, güzel dersimli olmadıkça" Mazgirt Belediyesine düşen görev, derhal Oruçoğlu ismini kaldırıp, kütüğü " Tunceli de olan bir kişinin ismini vermesi. Aynı süreçte yine "demokratik" cenahtan bir arkadaş tarafından Muzoya açık mektup şeklinde tadından yenmez sorular soruldu ve cevap istendi. Her birinin 24 ayar altın değerinde olduğu sorular karşısında Muzo : " eyvah yakalandım, deşifre oldum" kaygısıyla cevaplar verdi. Ama biz yemeyiz sevgili Muzaffer, o soruların daha devamı var. Bunlara da cevap ver bakalım: M. Oruçoğluna Altı Açık Üstü Kapalı Sorular : 1- Karl Marx Londrada ekonomik dar boğaz içinde Kapital i yazmak için senden borç istediğinde, neden " valla Karl abi yıl sonu vergimi yeni yatırdım, beş kuruşum yok" diyerek geçiştirdin 2- Leninin Isviçreden Rusyaya trenle gittiği o meşhur yolculukta Leninle aynı kompartmanda oturduğun halde, yemek vaktinde haşlanmış yumurtanı ve domatesini onunla paylaşmamak için başka kompartmana geçtiğin doğru mu 3- Çin devriminde önemli bir yer tutan Uzun Yürüyüş esnasında , başlangıçtan iki saat sonra tuvalet ihtiyaç bahanesiyle yürüyüş kolundan ayrıldığın ve gizlice 4x4 bir jiple varış noktasına gittiğin doğru mu 4- Kartacalı Hannibalin ordusunu İsviçre Alplerinde sen mi ihbar edip pusuya düşürttün Kamuoyuna Hürmetlerimle Metin Ahmet 22 Ağustos 2018
F. İhsan Berkin
ÇELEBİ Geçenlerde sevgili Muzaffer ORUÇOĞLU'nun Ahmet Hulusi Kırım'a verdiği yanıtlarla ilgili bir yazı gordüm. Yazıyı tamamiyle okuyacak kadar sağlam bir mideye sahip olmadığımdan, yarısından sonra sayfayı kapattım. Sonra bu tür burnu büyük, sonradan görme ve nereden geldiği belli olmayan ukalalara(ukalanın anlamı bilmediği konularda ahkam kesmektir) bir yanıt vermek gerektiğini düşündüm. ........ ÖNCE ÇELEBİ'Yİ TANIYALIM TKP/ML tarihinden birhaber AHKIRIM, cahilin cesaretiyle, Muzaffer ORUÇOĞLU'yu siyasi savunma yapmamakla suçluyor: aynen şöyle soruyor AH KIRIM : ' Istanbul'da gorulen 165 kisilik davada senin ve satilmis A.K'in siyasi savunma yapmasi gerekmiyor muydu? Yakisik aldimi IBO ardıllarına.980 surecinde tum TKP/ML davalarında birileri siyasi savunma yapti' Ebu Cehil'in sorusunu bir kenara bırakalım şimdilik. Yetmişli yıllarda TKP/ML ile tanışan herkesin cebinde İbo'nun, ilkel teksirle basılmış DÖRT TEMEL YAZI'sı, işkencede devrimci tavır, hücre evinde nasıl spor yapılacağını anlatan ve sanırım beş temel hareket adlı kitapçık ve Aslan KILIÇ ve MUZAFFER ORUÇOĞLU'nun sıkıyönetim mahkemelerinde yaptığısiyasi savunmalar bulunurdu. Bugün bulunduğu yer ne olursa olsun, ARSLAN KILIÇ'ın savunmasından öğreneceği çok şey var sayın bay AHKIRIM'ın Muzo'yu savunmalarından tanımıştım o yıllarda. 12 Mart faşizmimin karşısında boyun eğmeyen tavrı beni hergün daha da dirençli kılıyor, biliyordu devrimci yanımı. Onların sayesinde TİKKO'cu oldum Yıllar sonra cezaevinde mektuplaştık Muzo'larla. Onlar Niğde'de biz Buca'da. Bizim tarafta yazan ben, Niğde'den yazan Süleyman Yeşil. Bu mektuplarda biraz olsun birbirimizi tanıdık, ama herkes bilir ki, bu mektuplar biraz resmidir, protokol dahilindedir. Sonra Muzo'yu yurtdışında tanıdım. Kendi kendisiyle dalga geçebilecek ender önderlerden birisiydi Muzo. Hellenica'lı (Yunanistan küfür olduğu için, bir devrimci olarak Yunanistan'ı reddediyorum) komünist önder LUCAS, Muzo'yu ÇELEBİ olarak tanımlamıştı. Önce biraz gülüyorduk bu tanımlamaya, sonra benimsedim. Lucas bizden daha iyi tanımıştı ÇELEBİ'yi. Çelebi'nin en sevdiğim yanı Dante'yi okumuş olmasıydı (Sanırım AHKIRIM bu adamı (DANTE'Yİ) tanımıyor, çünkü Çelebi'yi bile okumamış) 'SEGUI IL TUO CORSO E LASCIA DIR LE GENTI' ( INSANLIK KOMEDYASI- Sen bildiğin yoldan yürü, ve bırak ne derlerse desinler). Çelebi hem kendisiyle dalga geçti, hem de bildiği çizgiyi uyguladı yıllarca. Sonra Çelebi ile aynı evde ve Paris'te aynı evde açlığı paylaştık. O günleri hep tebessümle anarım. Zor ama güzel günlerdi. Çelebi işte böyle biriydi. Konuyu fazla uzatmadan, sorulara devam edelim; Sayın A.H.KIRIM önce, darbe sonrası 'neden Muzo'nun DERSİM'i toparlamnadığını soruyor, (burası beni aşıyor, çünkü orada değildim, sanırım AHKIRIMI da aşıyor). Sonra Sayın Bay A.H.KIRIM Çelebi'yi çözülmekle suçluyor. Istanbul'a geldikten sonra büyük bir operasyon yendi.Cözûldüğüne göre bunda senin sorumluluğun var miydi? Sonuçta ÇELEBİ çözülmüştü. 55 günlük işkence sonucu polisin bildiği konuları kabul etmişti. Bu çözülmeydi sonuçta. AMA İşkence karşısında çözülmek insani bir olaydır. Çelebi Örgüte ne zarar vermiştir. Önemli olan bu. Sonra Zat'ı muhterem şöyle diyor: Daha sonra seninle HALKIN GÜNLÜĞÜ gazetesinde sayfa arkadaşlığı yaptim.Yazilerini ibretle okudum.Cunku yazdıklarınla partinin ideolojik-siyasi hattinin icini bosaltiyordun.Yazilarinda ne MAO ne STALIN bıraktın.Yerle yeksan eyledin Fransızların çok sevdiğim bir lafı var 'ET ALORS' (Ne olmuş yani). AHKIRIM çok geri insanları etkileyecek en güzel şeyin MAO VE STALİN'e laf uzatılması olduğunu keşfetmiş. Diyalektiğin cahili onu hep duragan sanır, oysa MARX, ENGELS LENİN STALIN VE MAO eskimiştir. onlara 'TABİRİ CAİZSE DİL UZATMAK FARZ'DIR. Eğer onları, İbrahim'i kelime kelime savunuyorsanız gericisinizdir Fazla uzatmayayım A.H.KIRIM kuşak demagojisiyle kendisini MUZO ile eşleştiriyor. Aynı yaş grubuymuş vs. Sayın bay A.H.KIRIM herşeyden önce MUZO'nun adını desturla anması gerekiyor.
Bùyük bir ustalıkla kurduğnunuz Evin temeli o,kadar sağlam bir mimari olarak işlenmişki çatı eskise de bile yada her hangi bir tufana uğrasa bile yeniden inşa edilir bir sanat dokusu erdemliligiyle okadar samimi bir tarz ile tarihe beyan etmiştirki binlerce insanın o evin doğayla uyumunu iklim varlığını gelecegin moderaszisiyonu ile insanlığı tamamen içine çeken taşıyıcı ahlaki kutsallık vede doğudan o, evi aydınlatan GÜNEŞİN kizıl vuruşları ile renga renk olup dünyanın temel harikalarından biri oluveren iç dekorasyonlaarıyla gönülleri feht eden o, mükkemmel evrenil yapısıyla bıraktığı izlerle her renkten ve her düşten her coğrafyadan insanlığı temsil ederek kendi kültürel öz varlığıyla buluşturan bir üstün zeka ve mücadeleci cesaretin örsünde dövülerek inandığı ebedi yolculuğa Sevdalı olmanın yaşanmış öyküsünün izlerinde yürümek ve mutlu yarınlara kavuşmanın aşkıyla adil eşit ve güzel bir yaşamı pekiştirmenin seyrinde ölmekte enn Onurlu ölüm demektir.. yaşamak ise en doğru ve berrak en belirgin olanla beraber direnmektir..çok iyi bilinmelidirki her insan ve her toplum kendi iç dinamikleriyle dirilerek mutluluğu için doğrularıyla yaşamın gelecegini zapt ederek kazanmasıdır .. ... Bu Aşkla inatla ısrarla yaşamak için direnen MUZAFER ORUÇOGLUNU her zorlu kavgamızda büyük Cesaretin güveniyle birlikte gelecege taşıyarak yürüyoruz......
"Önemli olan güzel işler yaparak yaşamaktır'' diyen Muzaffer Oruçoğlu' da, insanın manevi dünyasını renk ve ışık mahşerine çeviren sevginin, ürüne dönüşmesi gerektiğini, dönüşmediğinde delilik ve çılgınlık alâmetlerinin çığ gibi büyüyüp sahibini ezeceğini söylerdi. Ivan Marchuk;1936 Ternopol bölgesi Moskalevka köyünde doğan Marchuk, Lvov Uygulamalı Sanatlar Enstitüsü’nden mezun oldu. 1972 yılından itibaren kendi başlattığı ‘‘Pliontanism / Örgü Örme’’ tekniğiyle eserler üretmeye başladı. 1989 yılında Avustralya’ya göç etti ve 1979'da Moskova'da, 1980'de Kiev'de başlayan sayısız kişisel sergiye ev sahipliği yaptı. Taras Shevchenko'nun şiirlerinden esinlenerek çıkardığı 43 tuval, Kaniv'deki Shevchenko Ulusal Korumasındaki müzede sergilendi. Marchuk'un; 'Dünyamın Sesi' dediği gençlik çalışmalarıyla, 'Ruhumun Sesi' dediği olgunluk dönemi çalışmalarının aralarında bulunduğu 65 eserini kapsayan 'Düşsel Detaylar' sergisi, İzmir'deki Folkart Gallery'de 20 Mayıs'a kadar gezilebilir. Sergi için Türkçe, İngilizce ve Ukraynaca olmak üzere 3 dilde, 340 sayfalık bir de albüm hazırlanmış. Marchuk; sanatın, yaşamında önemli bir etkiye sahip olduğunu şu cümlelerle vurgulamış. "Seneler boyunca insanların resimlerimin önünde ağladıklarını ve yaşamlarında çok büyük kırılmalar yaşadıklarını gördüm. Sanatın, insanlar ve onların yaşamları üzerindeki etkisini çok iyi biliyorum. Böylesi etkiye sahip olan bir şey nasıl yaşamınızda önem sahibi olmaz ki." Bergüzar Gül
Muzaffer Oruçoğlu'nun Newroz kitabındaki Çolo karakterini, kitabı okuyan herkes bilir. Konsere giderken yolda gördüğümüz bu mekân, bize Lori'yi de hatırlattı. Yüzümüzde tatlı bir tebessümle konser alanına gittik.. Oruçoğlu'nun romanlarının akışkan bir dille yazılmış olması okurların beğenilerini kazanmıştır.. Sevgili Muzaffer Oruçoğlu, kalemin uzun ömürlü olsun! Hafta sonu bir sonraki durağımız Ivan Marchuk'un resim sergisi idi.Yaşayan100 deha arasında yer alan ressam Ivan Marchuk, muhteşem eserleri ile resim severlerin beğenilerini topluyor. Hayranlıkla baktığım resimlerin karşısında kendimi alıkoyamadım. Sergiyi gezerken resimlerindeki gizli karakterleri görmek, bana Muzaffer Oruçoğlu'nun eserlerini anımsattı.
Çocukları,doğayı,hayvanları,ihtiyarları,sanatı,bilimi,edebiyatı,şarabı,şakalaşmayı,dostları,devrimcileri,özgürlük kavgasını,paylaşmayı severim. Ormanda dolaşmayı,ay ışığını,gök gürültüsünü,kendi halinde akan dereleri, yakamozu,yağmuru,rüzgar sesini,kamp ateşi kenarında gece hayvanlarının seslerini dinleyerek uyumayı severim. Tek başıma sabahlamayı,okumayı ,yazmayı,çizmeyi severim. Güzel kadınların dikenleri vardır ,bu yüzden güzel kadınları uzaktan severim. Sevdiğim insanların çoğu ölüdür,yaşayanlar içinde çok az insan severim. Muzo baba onlardan biridir. Mülkiyetle alakası olmayan,ahlakçılık yapmayan,bilgisiyle ezmeyen, yol gösteren ,güldüren,düşündüren,güzele teşvik eden,hep olumlu düşünen,hiç kimseyi kırmayan,elinde avucunda ne varsa paylaşan,hataları göze sokmayan, tabusuz,Allah'sız,şefsiz bir kafa;çok değerli bir ağabey. Bize İbo'dan ,Ali haydar 'dan ,Meral yakar'dan Ahmet muharrem çiçek'den yadigar. "Aç kal ama kitapsız kalma" diyen bir kişilik. Devrime,sanata ,edebiyata adanmış Dünya'dan aldığının kat kat fazlasını şimdiden geri ödemiş biri. Okuldan atılmış,dağda yatmış,il il gezip devrimcilik yapmış,işkence görmüş,en yakın yoldaşlarını toprağa vermiş,idam almış,15 yıl kadar hapiste yatmış,defalarca firar etmeye çalışmış,tahliye olduktan sonra askere alınmış,askerden kaçıp Meriç nehrini geçip yurt dışına kaçmış ,sürgünlüğü de tatmış bir roman kahramanı. Yazdığı romanları okuyup devrimci olan sonra da kavgada düşen insanlar var. O resimle pek ilgilenmeyen işçilere sürrealist sergiler dolaştıracak kadar devrimci bir insan. Yaptıklarının, çizdiklerinin ,yazdıklarının ışığı ;yaşamı sona erdikten çok sonra bile bu toplumu aydınlatmaya devam edeceğine eminim. İnsanlığa olan umudum ne zaman azalsa onun romanlarını okurum. Eserlerinde bolca bulunan yarı deli yarı bilge kahramanlar beni çok güldürür ve neşe verir.
Diego Parana Eliya
Sayın Oruçoğlu, Eseriniz,Kengruları seneler önce okudum ve çok beyendim. Seneler sonrada olsa aklımda kaldı...! Belkide Romanınızda göç etmiş insanlarımızın (Satılmış amca oğlu,Hacı hůsref ,cīftşeker...) Kaderlerinin Realde bizlerin kaderine benzerlik Göstermeside olabilir. Sizi kutluyorum, ELBETTE taktir ötesi kaleminiz unutmamın en bůyůk faktörů. Avustralyaya yapmış olduğunuz ziyaretin umarım biz okurlar için yeni bir ESER kaynağı olması.(kabůl buyurunuz,:-))) Alice Sprigs e develerle gidilen ,yolculuğun ve Canberra Melborn şehirlerinin ötesi Cografik Demografik izlenimlerinizi bizlere iletirsiniz. Madonnanın dev posterini hala görůr gibiyim. Kaleminize saglık. Saygılar
Küçük bir köyde doğdu.Akan dereleri ,gül kokan tepeleri vardı. Üç ayı yemyeşil ,dokuz ayı dondurucu soğuğu ,buza kesen karı vardı.Issız dağlarında aç ayılar ve durmadan uluyan kurtları vardı. Her kapıda bir köle ve onu acımasızca ezen ağalar vardı. Kesilen bir karpuz dilim dilim dağıtılır kölenin çıplak çocukları ise ağlamsı bakarlardı. Gitmezdi gırtlağından bir dilim karpuz.Zula edip ahırda kölenin çocukları ile paylaşırdı.Her zaman bu böyle gitmez,bazen yakayı ele verir ,ölümcül dayak yerdi.Merhamet yüklü yüreği ağır geldi içine.Elindeki ufak harçlığı kitaplara verdi.Bahar çağlayanları gibi taştı.Rize öğretmen okuluna ulaştı. Çağlayan baraj tanımazdı.Yıktı engelleri karıyla buzuyla aktı gitti İstanbul Çapa yüksek öğretmenin kapısına dayandı. Yazdı çizdi olgunlaştı.Enperyalizmin küstah filosuyla uğraştı. İki satırlık bir yazıyla düşünün dışında kaldı.Küçük borç memuriyet masası özleminden Dünya ile tanıştı .Yazdı kitlelere ulaştı.Çizdi sanatla bütünleşti.Avrupada öz yurdundan sanat severlerle uzaktan tokalaştı. O artık sınır tanımaz evrensel düşünen ortak paylaşan bir ışık oldu.Yayıldı dağa,taşa,ovaya milyonlarca yıldız oldu.Işık kümeleri tutulmaz engelleri tanımaz düşleri karanlığı boğar oldu.Ne mutlu sana büyük insan. Çalıp çırpıp ,küstahça yiyen zalimlerin korkusu oldun.Düşlerinle yaşayıp insanlığın tadına vardın.İşte aynı Anadan doğan kardeşliktir beni onurlandıran.
Muzaffer Orucoğlu çok yönlü bir kişiliğe sahiptir. Bunu da geçmişin getirdiği birikimler, deneyimler, yaşanmışlıklarla kendisini tümüyle donatmış tabiri caizse bir aydını gerçek anlamda ete kemiğe büründürmüştür. Her yazar fantastik eser de yazar, gerçekçi romanlar da yazar. Önemli olan bunu hangi bilinçle donatmak ve okura hangi düşünce anaforunda sorgulatarak sunmaktır. Muzaffer Orucoğlu romanlarını okuyanlar bilir. Kendisi deruni bir sofistike kişiliğe de sahiptir. Bunu nerden mi biliyoruz Tabii ki yapılarından. Bir "Filozof" kitabı defalarca okunmaya değer mesela buradaki derinliği görebilmek için. Bir "Mengene" deki monolog olağanüstüdür mesela. Sonra "Newroz" vd... "Dersim" i de unutmamalı. Tabii bunlar okuduğum için aklımda olanlar. Kanımca/nacizane fikrim tabii 68 Öğrenci hareketinin ve Türkiye devrimci hareketinin en verimli ve kendini bu anlamda yetistirmiş ender aydınlarındandır Oruçoğlu. Dedim ya, çok yönlüdür. On parmağında on marifet derler ya hani, öyle işte. Romanlarındaki çok yönlülük, diğer alanlarda da mevcut: Özellikle de resim. Her şey vardır içinde: Kadın, işçiler, köylüler, Madenciler, Mitoloji, portreler vs... Ama hepsi kendine özgü. Işte budur sanatçı, budur aydın dediğimiz kişiler. Iyi ki varlar. Dileriz daha da çoğalırlar
M.Oruçoğlunun tüm roman,öykü,şiir kitapları,köşe yazılarının tumünü okudum. Kendisine devrimciyim diyen kişilerin Oruçoğlunun eserlerini okumamişlarsa eksiktir bir tarafı. Her devrimci demokratın kitaplığında Maksim Gorki, Tolstoy,Yasar Kemal,Livaneli,Sebahattin Ali ve M. Oruçoğlunun eserleri bulunmalı ve okunmalıdır Türkçe dilini en iyi kullanan zengin bir usluba araştırmaya geçmişi ve günumüzü geleceği en iyi okuyan sanatçı ve yazarlardan birridir.
Muzaffer Oruçoğlu'nun Newroz adlı romanının Belge'den gözden geçirilmiş yeni hali üçüncü basımı yapmış. Gürültüsüz. Tertemiz. Babek Yayınlarından çıkan eski baskılarını da sayarsak binlerce okura ulaşmış demektir bu. Edebiyat camiası, eleştirmenler dışında herkes okuyor yani Oruçoğlunu. Yılların emeğinin, üretiminin kendine has, sakin, gösterişten uzak, ilgili bir okur kitlesi yarattığını da söylemek mümkün. Popüler ve şişkinlikten uzaklaştıkça çağdaş edebiyatın ana arterlerine yakınlaşıyorsun, kesinlikle. Popüler olan kötüdür demiyorum ama başka sokaklarda gezinme cesareti olmayan çıkmaz sokaklara maruz kalır. Belge'nin bütün eserlerini yeniden, elden geçirerek, hataları giderip, yeni tasarımlarla basmasını dilerim.
1983 yılında düzenlediğimiz 8 mart dünya emekçi kadınlar gününde,bir kadın yoldaşın İranlı şaair bir kadının şiirini okuduktan sonra,kürsüye doğru ilerleyen Murat arkadşın da şiir okuyor olmasına çok şaşırmıştım.Dersim aksanıyla konuşan yoldaşın,tüm konuları derinlikli anladığını ve anladıklarını köylü diliyle anlattığı için, adını köylü koymuştu yoldaşlar.Sadece konuşması değil; oturuşu da köylü oturuşuydu, 'belden aşağısı diğer beden normlarına göre daha uzun ve genişliğinden olsa gerek, ona bağdaş oturması için özel günlerde özel yer ayırır rahat konuşması için yardımcı olurduk.O istemese de biz huyunu biliyorduk içten sevineceğini.Köylü kürsüye çıkacak gibi ilerlediyse de toplantının tam orta yerini gözüne kestirip,orada önce Nazımın 'yapı yükseliyor şiirini büyük bir coşkuyla okudu.İkinci şiiri Muzaffer Oruçoğlu yoldaş için okuyacağını söyledi ve onu da büyük bir heyecan atmosferinde okuyunca kitleden büyük alkış aldı ama,yüz ifadesindeki kararlılık ve kendine olan özgüveninde miydi bilemiyorum,okuduğu şiirleri elinde, ki notlara vs yazıları okumadan hiç kekelemeden köylü olmayan bir dille okumasına ayrıyetten hayret ettik.Normal yaşamında ve günübirlik yaşam seyrinde ,ciddi duruşlu olsa da, onun konuşmasında mutla bir anı ve anekdodt geçmeden edemez,hatta bazen yoldaşlardan eleştiri de alıyordu;bırak artık bu tekerlemeleri de kitleler sen den daha iyi daha gerçekçi şeyler bekliyor,anlamında uyarılara aldırmaz,kahkahalarla gülerdi.' haklısınız yoldaşlar ama, gözdür görüyor.ben bunu anlatıp gülmeden sizlere anlatamıyorum.Durup dururken bir insanın kafasını,bir meseleyi, bir ciddi veya sıradan şeyleri anlatamıyorum.bunun bir sebebi olmalı.Bundan dolayı anlatacağım herşeyi bir örnekle anlatıyorum.mesela bizim köyde bir veli Çavuş vardı; ' adamın iki katırı vardı; bir deli diğer akıllıydı.O deli katır arada bir çifte atma krizine girerdi.Dakikalarca seri olarak çifte atar sonra da yorulup bayılırdı.Ayılınca da ,Veli Çavuş gidip hayvanın tam gözünün içine tükürüdü.Beğendinmi yaptığı der gibisinden,katıra değil de ,bir insanla konuştuğu gibi sözler eder ,söver sayar,yetmemiş gibi ,'katırına yaptıklarından ötürü bir de küserdi. Böylesi kısa anılarını anlatırken de yine hem bizi hem kendisi çok gülerdi. Neyse ben konuma döneyim; Saygıdeğer Muzaffer Abiyi o yıllarda, köylünün sayesinde adını tanıdım sonra da yazıları vb şiirleri hapisten binbir türlü zorluklarla ulaştığında, artık,İbodan sonra demekki hayatta ve hapiste olan birçok yoldaşın olduğunu öğrendim.Biraz köylüce oldu ama,laf lafı açar.Köylü Murat sayesinde Hem muzoyu,tanıdım, hemde roman okumayı vs rasıra şiirleri takibetmeye başladım.Önümüzdeki yüz yılın önde gelen edebiyatçıların biri Muzaffer Oruçoğlu olacağını,o zaman tahmin eden sevgili köylünün öngörüsüne hayran kaldım.Lafı bu kadar uzatmamdaki asıl meramım,tabiki dönüp dolaşıp,Yavana geleceği için,uzattım,'Yavan' dersim de olmazsa olmazıydı diye bilirim.Sevgi ve selamlarımla.Nice Romanlara, imza atmanız temennilerimle..
Tüyap'da Belge yayınlarının düzenlediği "Edebiyatın dorukları"panelinde bir ağabey söyledi. Castro "Bir sanat eseri sınıf mücadelesinden bahsetmiyorsa hiç bir önemi yok" türünden talihsiz bir laf etmiş. Don kişot iki kez okuduğum bir eserdir ve sınıf kavgasından falan bahsetmez. Çok sonra ögrendim ki Che'de çok severmiş bu romanı.Hatta o kadar severmiş ki dağdaki atına Don kişot'un sevgilisinin adını koymuş. Sanat ruhu keskinleştirir ona zerafet ve bilgelik katar. Bence Gorki'nin Ana romanının ya da Fakir baykur'un Yılanların öcü'nün ,Muzaffer oruçoğlu'nun Dersim eserinin perspektif sunmak,ufuk genişletmek,bilinç vermek konusunda Lenin'in "Ne yapmalı'sından geri kalır yanı yok üstelik daha renkli. Castro ve Che arasında bir kıyas yapmam gerekseydi hiç düşünmeden Che derdim. Çünkü Che, Castro gibi devrimi tek ülkeye hapsetmedi,Sscb 'ye dayanmadı, Che'nin parayı tedavülden kaldırma fikrine karşı çıktı
Tohum, Dersim kitaplarınızı okudum. şimdi elimde ''Muzaffer Oruçoğlu anlatıyor '' kitabınız. Hüzünle okuyorum. Nevroz kitabınız kitaplığımda okunmayı bekliyor.
Bir Pazar günüydü Denizli 11.PT nizamiyesinden hasta ve bitkin bir halde giriş yaptık.(Henüz tahliye olmadan 16 günlük açlık grevinden yeni çıkmış ve zaten açlık grevi öncesi akciğerlerimden rahatsızdım) Bu yolculuk esnasında daha da kötüleşmiş ve bitkindim. Nizamiye subayı yanımıza bir çavuş vererek gideceğimiz bölüğüne yönlendirdi. Benim durumumda olan siyasileri zimmetli alıp zimmetli teslim ediyorlarmış. Beni getiren iki asker ve nizamiyeden bize refakat eden çavuşla birlikte ilgili bölük subayının bulunduğu yere geldik.İki subay bir ağaç gölgesinde Tavla oynuyorlardı.Refakatçı çavuş tekmil vererek durumu izah etti.Beni teslim alacak subay zarfı aldı ve zarfı iyice inceledi.(Zarf 4 gün önce Mersinde mühürlenmiş ve üzeri bantlanmıştı.İçinde Kelepçe anahtarı ve benim sicilimi içeren yazılar vardı) Subay zarfı açtıktan sonra askerlerden birine kilidi uzattı ve kelepçeleri açmasını söyledi.O esnada zarftan çıkan yazıları okuyunca beni birkaç saniye süzdükten sonra ellerimin mosmor olduğunu ve kelepçe izlerinin adeta bileklerimi kanattığını gördü. iki subay birbirine bakıştı ve sorumlu olan bize dönerek beni getiren askerlere sert bir ifadeyle bazı sözler söyledi. Güya neden kelepçeleri bu kadar sıktıklarını eleştirdi.Oysa beni getiren askerlere öyle teslim edilmiştim.Kelepçe başka subay tarafından vurulmuş ve kilit zarfa konarak mühürlenmişti. Tabi bu esnada ben onları izliyorum subay yazıyı okuduktan sonra zarfın teslimat kısmına bir şeyler yazıp imzaladıktan sonra boş zarfı askerlere uzattı. Bu esnada yazıyı okuduktan sonra bana dönerek “Sen DK mısın” dedi. Hayır ben TİKO cıyım dedim.Subay tekrar yazı okuyup bana döndü “Oğlum sen DK sın” dedi. Bende hayır ben TİKO cıyım ben örgütümü bilmem mi?. Her iki subay bakıştı ve bir anlık önlerine baktılar sorumlu olan tekrar bize döndü ve yanımdaki Çavuşa bir sürü talimat verdi.Benim tıraşımdan,duşumdan,kıyafetimden vb. bir sürü şey sıraladı.Beni rahatlatmak adına.Çavuş subaya tekmil vererek beni alıp oradan ayrıldık.Oradan uzaklaşıp köşeyi döner dönmez çavuş titrek bir sesle “Sen neden örgütten bahsettin” (Konuşmalarım hoşuna gitmiş ve onu Çok heyecanlandırmıştı.Daha sonraki görüşmemizde duygularını bana anlatı). Ben de Dosyada tüm sicilim yazılıdır. Neden inkar edeyim dedim.Ayrıca ben DK lı da değilim ben TİKO cıyım dedim. Çavuş “abi sen dk sın. Yani devre kaybısın.Burada zamanında askere gelmeyenlere devre kaybı deniyor, bunun örgütle ne alakası var” Oysa biz cezaevinde tutuklu DEVRİMCİ KURTULUŞ örgütünden gelenlere DK derdik.Ben oradan yola çıkarak bu anlamı çıkarmıştım.Sonradan Orman Müh.olduğunu öğrendiğin Erzincanlı çavuş beni bölüğe götürdü gerekli ihtiyaçlarımı karşıladıktan sonra beni bir yemekhaneye götürüp yemek yedirdikten sonra orada istirahat etmemi ve akşam kendisinin gelip beni alacağını söyleyerek ayrıldı.Daha sonraki günlerde bu çavuş arkadaş sayesinde bir sürü arkadaşla tanışma olanağım oldu. Benim görev yerim kantin ve ptt hizmeti veren binaya çok yakındı.Mesai saatleri ile açılır mesai saatleri ile kapanıyordu.Anahtarı bende olduğu için hafta sonları boş zamanları orada değerlendirir ve vakit geçirirdik.Birde boğaziçinden elektronik müh.bir arkadaşım daha görevliydi.Kantinde magazin haber yapan gazeteler dışında gazete olmazdı.Ben ve birkaç arkadaş kantinciyi ikna ederek her gün bize birer adet birkaç dergi ve gazete getirmesini ve bunları günlük alma olanağımız olmasa da ücretini ödeyerek sonraki günler alır ve dönüşümlü okurduk. Bir hafta sonu Muzaffer abinin geldiği ilk günlerdi. Kantinden gazeteleri almış Çalıştığım yere doğru yürüyorum.Telefon hizmetinin verildiği tarafta baktığımda askerler uzun bir kuyruk oluşturmuş ve herkes sırasını bekliyordu.Bir ara kuyruktakileri süzerek durdum ve kuyrukta kim var kim yok dercesine epey süzdüm. Sıradakilere çok yaklaşınca sırada muzaffer abiyi gördüm.Yavaş yanına yaklaşıp koluna girdim.Kulağına eğilerek abi ne bekliyorsun dememle onu sıradan çıkarmam bir oldu. Telefon için kuyrukta beklemen gerekmiyor, ben şimdi seni istediğin yerle görüştürürüm dedim ve oradan ayrıldık.Biraz lafladıktan sonra çalışma yerime geldik kapıyı açıp içeri girdikten sonra tekrar kapıyı kilitledim.Telefon santralı hemen yanı başımızdaydı.Dahili hattan laz arkadaşımı aradım ve yanımda “kirve” var onun bir telefonu var dedim ve muzaffer abinin görüşmek istediği numarayı yazdırdım.Laz arkadaşla aramızda konurken muzaffer abi için “ kirve” kelimesini kullanırdık.Bu arada biz telefonun çıkmasını beklerken muzaffer abiyle sohbet ediyoruz çalıştığım yer elektronik aletlerle donatılmış bir yerdi. Muzaffer abi kuyrukta beklerken birden kendini böyle bir ortamda bulup rahatça istediği telefon görüşmesini yaptıktan sonra bu olanağa sahip olmayı nasıl becerdiğimize hem biraz şaşırdı hem de çok sevindi . Bende abi sen boşun mı 14 yıl 2 ay hapis yatın.Bizde muhalefet ordunun erleri değimliyiz diye espri yaptım. Abi biz burada yeterince örgütlüyüz dedim.Her nedense muzaffer abinin yatığı süreyi o anda öyle anımsamıştım. Denizli de kaldığımız süre zarfında bir çok dostla tanışma olanağımız oldu halen görüştüğümüz çok arkadaş var.Burada isimleri izinsiz yazmak istemedim.Özellikle 185. kısa dönemdekilere selam olsun.Onlarla geçen Günlerimiz anısına dair bir şiir yazmıştım onu arşivden bulup yayınlayacağım. Yalnız resimlerle ilgili bir şey belirtmek istiyorum. Muzaffer abinin gideceği gece bir veda partisi yapmıştık.O gece bir sürü resim çekildi. Muzaffer abi gittikten sonra resimlerin büyük bir bölümü yanmış dendi ve Alay fotoğraf hanesinde kazaya uğratıldı.Benim tahminim yakınımızdan biri bir yerlere tiyo verdi. İbrahim KAYPAKKAYA , Muzafer ORUÇOĞLU ve Ali Haydar YILDIZ ın Dersim vartinik olayı ile ilgili 1974 yılında bir türkü yapmış ve ilk kasetimde okumuştum. Ana dilim olan ZAZACA türkünün eski kaydını hiçbir yerde bulamadım. Onu yeniden okuyup buraya ilave edeceğim. Muzaffer abi ye bunu sazımla çalıp söylemiştim. Uzun yıllar geçti hatırlar mı bilemem ama arşivde olması güzel olur.
Mengene-Belge yayınları Bugünlerde Muzaffer Oruçoğlu’nun “Mengene” adlı kitabını okudum. Kitabı, Oruçoğlu 1979’da arkadaşı Süleyman Cihan’ın önerisiyle, insanlara sorgulamada nasıl dayanacaklarını anlatmak için yazmış. Kitap 12 Eylülden iki ay önce yayınlanmış. İlgiyle karşılanmış. Bana Belge Yayınları’ndan geçen yıl çıkan genişletilmiş baskısını yeni okumak nasip oldu. Karşımızdaki kitap her şeyden önce elbette bize “düşman”ı anlatıyor, devletin bitmeyen zulmünü. Bu yüzden okurken tiksintiden, utancınızdan satırları atlamaksızın zorlanabilirsiniz. Ve tabii “biz”i de anlatıyor. Oruçoğlu’nun kitabı sıradan bir sorgu anlatısı değil. Anlatım hem edebi hem de felsefi açıdan güçlü. İşin doğrusu niye bu kitabı şimdiye kadar okumamışım diye kendi kendime hayıflandım, kitap bitince….
EN GÜÇLÜ ŞİİR Ben ki İnka ve Afrika Şöyle dursun Asur’u ve Babil’i gezmişim Hind’i ve Çin’i Mısır’ı ve Beni İsrail’i Gezmişim Gizlerin gizini kavramış Bir tek şey söylemişim En güçlü şiir İşleyen kolun şiiridie Ve onu En güzel okuyan dil Kesilen dildir… Niğde Cezaevinde yazdığım bir şiir (1983). Mamak ve Niğde dönemi, şiirde yoğunlaştığım hoş bir dönemdi. Sigara kağıtlarına karınca yazılarıyla arkalı önlü yazıyor, buruşturup toplu iğne başı kadar küçültüyor, boşalttığım antibiyotik kapsülünün içine koyuyor, şişedeki diğer antibiyotik kapsüllerinin içine atıyordum. Bir kitaplık şiirleri on kapsüle sığdırabiliyordum. Güç veren, gençleştiren keyifli bir iş.
BASKIN Kar,tipi ve boran,yıkık virane bir ev... Yani hepimizin bildiği Vartinik Kömü İçerisinde aç,bilaç birkaç insan yüreklerini beyinlerinin kılıcı yapıp...Devlete kafa tutmuşlar.....Gece,gündüz bir Ermeni yıkıntısında kırıma uğramış Dersim'i evveliyatı olan Ermenileri ve dünya mazlumlarını tartışıp konuşuyorlar.Şafak sökmeden BAKIN'a uğradıklarında ...İçlerinden birisi genç sırım gibi uzun boylu olanı kendi yaptığı el bombasını sıgarasıyla ateşleyip çeperin öte tarafındakilerin yani sürek avındakilerinin üzerine fırlatıyor...Yani canını siper ediyor.... Oradaki virane çeperin yanı başına aldığı ağır kurşun yaralarıyla süzülerek düşüyor..Bu Ali Haydar’dır…Bir diğeri saçma kurşunlarından aldığı yaralarla yere yığılıyor…Bu da kızıl saçlı mavi gözlü bilge İbrahim’dir. Buradan sonra Oruçoğlu'nun Vartinik ve Dağ Mahalesi tablolarını seyrediyoruz.Yazı ve tablolar iç içe geçiyor..Ve bu tarih bir vicdanla bir yerlere kayıt altına mutlaka alınıyordur..Cafer Yıldız yüreği titreyerek örseli yüreğinden dökülenleri yazıyor.Karşımızdaki yalın,duru ve ışıltılı ALİ HAYDAR YILDIZ'ı bu kez daha yakından görüyoruz... Sattığı gaztelerin parasını delilere,hastalara götüren Ali Haydar’ı sarsılarak anlamaya çabalıyoruz.. Oysa günümüz insanının butür yalın hikayelere ne kadar çok ihtiyacı vardır.Dedikten sonra. Yine dönüp Muzo’nun Vartinik ve Dağ Mahallesi tablolarına bakıyoruz...Bir pencere pencerede beliren İbrahim'dir...Yani IŞIK.Diger tarafta ki yıkık evin kırmızımtırak parlayan ışığı yandan çok uzaklardan gelen Neandertal'lerden haber getiren birisi var...Her iki tablo da Edward Munch'un tablosuna benzerlik var mı? Yok hayır belki bir halkın çığlığını anlatımda bir yakınlık görülebilir..Olsun. Sonuç yine vicdandır...İki defa büyük kırım görmüş Dersim toprakları bu kez belki de ilk defa Komünistlerin ayak izlerine tanıklık ediyordu.
“…National Gallery’de, Leonardo’dan bir tablo var, daha önceleri görmemiştim. Yani önceki Londra yolculuğumda. Müthiş bir şey! Her şey açık bir mavilikte çözülmüş. Eğilip namaz kılasım geldi…” Furuğ Ferruhzad Beşikçi vakfına hediye edilen resime bakınca aklıma yıllar önce ABD'nin körfeze çıkarma yapmadan önce Birleşmiş Milletler binasına yapılmış Picasso'nun Guernica resminin üzerinin bir bezle kapatıldığı geldi... Dünyanın en büyük egemen gücü bir tablonun karşısında cüceleşiyordu.. Resme bakınca Beşikçi ancak bu kadar anlatılır. Dedikten sonra büyük şair Furuğ'un söylediğini biraz değiştirerek büyük kargaşa ve ayaklanmış bir bilince bakarken ilkel ve modernizmin usta sentezini derinlerimde his ettim. İnsanı tufana sokan renk ve ışık oyunlarının karşısında şapka çıkarasım geldi.Aborjin derinliklerinden anadolunun efsunlanmış diyarlarında büyük bir gezintiye çıktım.. Muzo anadolunun büyük esaretini sanatsal bir ışıkla aydınlatıyor. Büyük laf kalabalıklarına,dogmatik gürültülere hiç hacet bırakmadan kendi yatağını zorlayan bir ırmak gibi akmaya devam ediyor... Muzo denemeleri,romanları,resimleriyle bizleri daha çok şaşırtacaktır.. Bu zor günlerde bu eserler ılık süt gibi içimizi ısıtıyor...
Kadriye Boyoğlu Sanalmış
Neslihan HavVA Köymen
Castro ile ilgili Facebook sohbetleri
Abdul Rezak Koyu Pekmez
Bİr delİNİn günlüĞü Anılarımı, düşüncelerimi ve duygularımı yazmaya karar verdim ki, bundan sonra beni kimse tutamaz! Sadece konusmuyorum ! zaman geçirmek için konuşmayı izin yaparken seviyorum. İzine dinlenmeye gidiyoruz.konuşmak için havadan sudan,kumdan,soğuk biradan laf edip stres atıyoruz. Zaten ciddi konuşmalara başlarsan işin içinden çıkamazsın.gezinin bir anlamı kalmaz,dinlenme zevki dövüşmeye,dalaşmaya kadar varır. İzinin icine edersin,dinleneyim diye gittiğin yerde Psikolojileri bozulmus,güneşin kararttığı insanlar olarak eve dönersin.verdiğin uçak parasına mi,doldurduğun benzin parasına mı acıyan,kırılan kalplere mi…………….artik geç olmuştur,üzülsen ne yazar,üzülmezsen ne yazar… Dinlenme dönemlerine ait sohbetler zamanı iyi değerlendirmeye hizmet ederler. Ben konusmayı böyle anlıyorum,yerinde ve zamaninda kurulan cümleler. Yerine göre konuşmak…konuşursam adım atmalıyım,sırf konuşmak için konuşmaları her zaman sevmiyorum.acikcası kendime yediremiyorum. Otuduğu yerde mangalda kül bırakmayan cok insan tanıyorum.konuşuyor,konuşuyor,ya biraz da söylediklerinin arkasında dur dedin mi,şuna sen de el at dedinmi ortadan hemencik kaybolurlar,kacmanın teorisini yaparlar. Biraz üzerlerine gitmeye başladın mı bahane hazır; burada dingonun dediği oluyor,işte ondan…işte ben bunun icin sadece konuşmayı sevmiyorum.konuşuyorum,sadece konuşmuyorum. Boş konuşanların kendi dünyalarından başka dünyasının olmadığına inaniyorum.onlar icin yaşam; doğdum büyüdüm,calışıyorum,geziyorum,birde evlenirsem deme getsin.coluk cocuk,torun morun… Yaş ilerler derken öbür tarafa yolculuk gelip catmıştır.böylelerinin gelişleride,gidişleride hacimleri kadar ilgi uyandırır . bizde böyleleri coktur…birde cok kitap okuyorum diyenler var.bulduklarını okuyorlar. Buraya kadar hoşuma gidiyor.bunların okuduklarını üst üste koydunmu okuyanları boylarını gecer.böyleleride konuşuyor,ama sadece konuşuyorlar.okudukları kitaplar ne kendilerine yaramış nede Yaninda kı insana…ama,burada hic kitap okumayıp cok bilmişleri bir duldaya koyuyorum. Evet;konuş kardeşim serbestsin,ama iş yapanı kücüme yetkisini kimden alıyorsun,kim sana verdi diyelim… Uzun sözün kısası; yazı dilini cok sevdiğim Muzaffer Orucoğlundan aktaracağim bir bölümle gelecek sayida buluşmak üzere… DÜSÜNCEME ZINCIR VURMUYORUM.bu ilk özgürlüğümdür. INSANI OLAN TÜM EĞILIMLERIMI PRATIKTE YASAMAYA CALISIYORUM.bu ikinci özgürlüğümdür. ICIMDEKI YETENEKLERE KENDILERINI ISPATLAMA OLANAĞINI SUNMAYA CALISIYORUM.bu ücüncü özgürlüğüm. BASKALARININ ÖZGÜRLÜĞÜ ICIN MÜCADELE EDIYORUM.bu dördüncü özgürlüğümdür. YIKMAYI KENDIMDEN BASLATIYORUM.bu ise cıplaklığımdır…
Ekin Deniz Çobanoğlu
Ersen’den hazzetmem ama bu konuda söyledigi dogrudur. Demir’i ben de bu konuda zaman, zaman eleştirmişimdir, çok uzatıyor. Mesela bir görsel dememesi yapisti, sözlü kültür ile yazılı kültür arasındaki farkı bir saat anlamtmıştı, eleştirdim. Jose Mujica: “Siyasette çok ağırlığı olan bir konuymuş gibi göründüğü halde, yalın bir şekilde anlatılamayanlar, aslında o kadar da önemli değildir.” der. Demir beni sevmez, o kendini eleştirenleri hiç sevmez, çevresinde sadece hink diyiciler ister. Ama bu hink diyicilerden hicbiri de Demir'i benim kadar taniyamaz. Ben onun nerede yanliş yaptığını bildiğim için onun dogurlarınıda en iyi ben bilirim. Üretken bir insandır, özgün düşünebilen birdir, birikimli bir insandır, belli paradigmaları kırmış ama henüz kıramadığı tutsağı olduğu paradigmalarda vardır. Egosu ile henüz doğrudrüst hesaplaşmadı ama ugraşıyor. Demir'in beni sevmememsi onun bahsettiğim huyundan gelir ama ben Demiri severim, zira o yaşayan cok az sayidiaki efsanelerimizden biridir, Oruçoğlu ve Ertuğrulun yanısıra bir elin parmaklarını geçmeyecek bu insanların yaşarlarken değerini bilmemiz lazım.
"Eski Tüfek" adını ilk olarak yıllar önce, "eski tüfekler" isimli kitapla merak edip almış ve okumuş olduğum kitapla tanışmış oldum. Yanılmıyorsam Atilla Akar'in eski TKP lileri anlattığı kitap olmalı. Daha sonrasında ise; yine yanılmıyorsam İnkılâp yayınlarından çıkan "Vedat Türkali Ansiklopedisi" isimli bir biyografi kitabında rastlamistim. Orada, Vedat Türkali, bu terimi ilk olarak Doğan Avcıoğlu'nun başlattığını ve literature de bu sayede girdiğini, kendisinin de bu terime son derece karşı olduğunu şu sözlerle ifade etmişti, bir röportajında. Bu kayıtlara da bu şekilde geçmiş elbette. "Komünistlere, eski tüfek dediğiniz zaman onların komunistligi falan kalmaz. Komünist, dediğin kişi her zaman kendini yenileyen, geliştiren, dönüştürendir. Siz her şeyden önce bu terimi kullanarak çeliskiye düşüyorsunuz bir kere" diye yanitlamistir. Bunu ilk olarak Doğan Avcıoğlu, yanılmıyorsam, Türk Sol'unda, gündeme getiren ve literaturumuze kazandıran kişi olmuştur. Kendi çıkardığı '60 ve daha sonradan 70'lerdeki dergilerinde de olabilir hafızam beni yaniltmiyorsa.
Resimlerden anlamam fakat sizin resimleriniz beni resimleri yorumlama ve anlamaya sevk etti yani karışık teknik terimini öğrendim selamlar yüreğine eline sağlık —————
”TARTIŞDINIZ, YENİLDİNİZ” Bu laf Bartın A1 koğuşundakilerin aşina oldukları bir laftır ve bunun Oruçoğlu ile bağlalantılı bir hikayeside vardır, anlatmadan edemedim. Arkadaşlar dedim ya bu röportaj beni hazırlıksız yakaladı. Bartına geldik kapıaltında tek, tek soyup eşyalarımıza el koyduktan sonra, gardiyanlar bizi teker teker alıp götürüyorlardı. Bir odada tektipi giydirip daha sonra kafayı makineye vurup götürüp boş koğuğ gibi bir yere atıyorlar. Yolda berbere götürüken oradan koğuşa getirirken pat küt ha bire vuruyorlar nereye gittiğimizi bilmediğimiz için bir endişe içindeyiz. Ama arkadaşlarla tekrar buluşunca rahatladık. Yolda gelirken tartışıp karar almıştık, gidince her hangi bir direniş göstermiyeceğiz taki, Ceza Evinde bizden önce gidenler ile bir ilişki kuruncaya kadar. Nasıl bir direnişe başlayacağımıza o koşullar içinde, ama her halükarda çoğunluk ile birlikte karar vereceğiz şekinde bir karardı. Koğuşta bir araya tekrar gelmiş olmamıza doğru dürüst sevinemeden içeriye bir gurup komando askeri giridi. Bu bölüm Oruçoğlunun kitabında var ama işin espirisi yok. Askerler beliki bizi ıslatmaya ve gözdağı vermeye gelmişler, bu cezevlerin genel kuralıdır, girerken bir gözdağı verilir, benim Malatya ve Adıyaman cezevlerinden aşina olduğum bir uygulama. Ama askerlerin dalması için bir bahane bulmaları lazımdı, uzun sürmedi çavuş bahaneyi buldu. Muzo’ya bir pantolon vermişler en az iki beden büyük. Bizimki zaten küçük beden mecbur uçkuru eliyle tutuyor ki pantolon düşmesin, özel-tip burası kemer kesinlikle yassak. Derken çavuş bizimkine niye öyle yamuk duruyorsun diyerek bir tokat patlattı, ben (Kitapta Kazım) anında fırladım, bir tokatda ben aldım. Diğer arkadaşlar dururmu, askerlerin üzerine yürüdüler bir yandanda çeneler makinalı tüfek gibi çalışyor. Askerler neye uğradıklarını anlayamadılar, belliki o süklüm, püklüm itirazsız gelişimizin ardından böyle bir diklenme beklemiyorlardı. Röportajın başında geçen "Burası Genel Kurmaya bağlı bir cezevi" lafını çavuş orada söyledi. Askerler geri çekilmeye başlayınca Lütfü Baysel "Ne kaçıyorsunuz gelin tartışalım " dedi, çavuş "Tartışdınız yenildiniz" diyerek yıllarca dilimize dolanan o lafı etti.
——— Son duruşmada halk, ataerkil bir deyimle söyleyecek olursak resmi kültürü 'sikine 'takmaz , halk kültürü resmi kültürü iplemez. 2 ) halk yemek ve seksden başka bir şey düşünmeyen bir kalabalıktır. Ya da ikisi birden . Bunları anladım ben. Komik anlamlı bir şiir.
Perihan Yıldırım Keki
Zor yaşam şartlarına rağmen azmin nelere kaadir olduğunun göstergesi Muzaffer Oruçoğlu´nu kutluyorum, güzel paylaşıma teşekkür ediyorum. :-))
Sabahat KOÇULU AYDIN
Alnımdaki fazlalıkları çıkarıyorum dışarı. Anlamayabilirsin. Rahatsız ediyorsam susarım. Susmanın bir zararını görmedim. Halk değilim ben” (Çıplak ve Özgür isimli kitabından) Eğer tanrı varsa siz tanrının insanlığa bahşettiği bir bir fırsatsınız. Saygılarımla
Gökhan Demir DEMİREL
N. Çağlar Kılınç
Dedef Genel Başkanı Özcan Tacak
Veronika Melis Köseoğlu Hilal Çil
Duygu Şat Solmazel
Sayın Oruçoğlu; Çalışmalarınızı ziyaret ettik. Ancak sormak isterim ki bir çok tablonuzda hüzün ve mutsuzluk sinmiş, renkler tablonun arkasından ışık tutulunca mutluluk ve canlılık kazanacakmış gibi... Çok mu mutsuzluğa inanıyorsunuz? Umarım bir gün karşılıklı bu diyaloğu gerçekleştirebiliriz. Bende bunun umudunu beklerim sizden . Başarılarınızın devamıı dilerim. Sercan Güneş
Ali Ekber Sarı
,Haluk Tolga İlhan .
Aysel Şener Erez.
Sibel ve Aykut
Aysel Korkutun oğlu
Aysel Muharrem Karakoç
Ege 78'liler Derneği