Yıllar Geçerken: Hazımsızlık Adına - Bu Üç #SonuçBaşarılı
Hazımsızlık adına başlattığım süreçte bugün 4. Haftamı bitirdim ve bugün üçüncü yazımı yazıyorum. Geçen hafta da bildiremediğim üzere, son 2-3 haftalık gidişatımı bildiriyor olacağım bu yazımda; duyurulur... :)
7 Mart 2018 Çarşamba günü başladığım Hazımsızlığım Adına uygulama kararı aldığım 4 maddem vardı;
1.) Akşam yemeklerinde bana dokunmayan besinlerden seçip, sadece bir çeşit yemek yiyeceğim.
2.) Çay yanı dahil yemek sonrasında hiçbir şey yemeyeceğim.
3.) Öğle yemeği mevzuusunu, yarım bıraktığım gibi geri başlayacak ve her gün ihmal etmeden yiyeceğim.
4.) Tatlılardan ve paketli ürünlerden bir süre uzak duracağım...
Tüm bu maddeleri, geçen hafta Çarşamba günü 21 Mart 2018'e kadar sürdürdüm. Ancak, Bu İki adlı bu süreçteki ikinci Hazımsızlık Adına adlı yazımda (14 Mart 2018 tarihli o yazım da, burada), annemle denemek üzerine karar verdiğimiz sirke kullanımıma başladım ve bir haftadır yasaklı listemdekileri de azar azar yediğim olabiliyor.
15 Mart 2018 Perşembe'den beri; -iki gün önceki gün (26.03.2018) harici- sabahları kalktığımda içtiğim suya sirke katıp içiyorum. Bugün itibariyle 14 gün oldu ve sonucu bildirmeye geldim; SONUÇ BAŞARILI! =)
14 gündür tek bir kez bile hazımsızlık yaşamadım ve üstelik tatlı yemelerime de, yediğimde rahatsızlık veren mayalı ve de dokunuyor dediğim ürünleri yemeye de başladığım halde. "Sirke beni kurtardı a dostlar!" diye bağırasım ve sizlerle de bu rahatlığımı ve mutluluğumu paylaşasım vardı ne zamandır. İyice emin oldum ve yazıyorum, beni tüm şikayetlerimden Elma Sirkesi kurtarıyor galiba; çok şükür ki... :)
İlk bir haftalık süreçte, tatlı yememeye de bana dokunan yiyecekleri yememeye de yine devam ettim. Şunun şurasında; son bir haftalık süreçte, birer birer önce mayalı ürünleri denedim ve akşam yemeklerinde yediğim ve dokunuyor dediğim besinleri biraz biraz yemeye uğraştım. Hiçbirinin dokunmadığını gördüm. Son olarak da, dün içinde nişasta ve de soya sosu bulunan annemin soslu tavuğunu denedim; son birkaç aydır o da dokunur olmuştu ve uzun zamandır onu da yememem gerekenler listesine almıştım. Sonuç, sirke kullanımdan sonra artık o da dokunmuyor olmuş! (:
O zaman kullanma biçimime geçeyim;
Kullandığım sirke Elma Sirkesi. Sabah elimi yüzümü yıkadıktan ve dişlerimi fırçaladıktan sonra, aç karnına içtiğim bir bardak suyuma annem bir tatlı kaşığı kadar ancak koyuyor ve bunu içiyorum. Bu kadar... Aslında ev yapımı olması daha makul sirke kullanımında diyorlarmış ama annem, ben en doğal olduğuna inandığımı kullanıyorum zaten. Diyor.
1 haftadır; "bu kadar çabuk olacağını ve de kolay olacağını bilseydim, daha önceden başlardım." diyorum, gerek kendi kendime gerekse de annem ile konuşurken... :) Eğer benim gibi, şişkinlik ve de ağız yoluyla gaz çıkartma gereği sıkıntısı içine düştü iseniz ve de Elma Sirkesini kullanma konusunda bir sıkıntınız olmuyor ise bir deneyin derim. Benim sirkeyi içmek konusunda sevmiyor olmam haricinde, bir sıkıntım yoktu daha öncesinde. Midemde de asit sıkıntısı olmadığı için, buna güvenerek denemek istedim zaten. Kullandığım miktar o kadar az ki zaten, ara ara acaba "psikolojik olarak mı geçti?" diyorum ama daha önce de psikolojik ve fiziki birçok şey denedim olmadı.
Velhasıl diyebilirim ki; sirke kurtarıcım olacakmış meğer, ben bilmiyormuşum. Sirkeden önce, o kadar kötü durumda idim ki, deneyelim ne olacak, dedim. En kötü ihtimalle sirke de geçirmez ise, tekrar doktora gidecek, yine endoskopi ve de ağır ilaç tedavisine başlatılacaktım. Ama şükür ki gerek kalmadı...
Hazımsızlık Adına bir kez daha yazar mıyım, gelişmelerim olur mu bilmiyorum. Ama kendimce keşfettiğim ne olursa, not ediyor olmaya devam edeceğim ve "bunu yazmayalım!" dediğim bir şey olursa yine buraya yazacağım...
İşte böyle; yıllar önce şekeri bırakma sürecim, zayıflamak için kendimce beslenme düzenleri oluşturma çabalarım oldu burada. Ve en son burada kararlar alıp denediğim üzere, bu hazımsızlık sorunumu da bloğumdaki denemelerim ve de testlerim sonucunda çözüme kavuşturdum. Çok şükür! :)
Bu Hazımsızlık Adına üçüncü yazımdı, dilerim bir sıkıntı daha yaşamam ve son olur... :)
Gönderen Didem Köse zaman: 23:05