Dipteyim Sondayım Depresyondayım (Fırtınalı Hayatlar / The Weather Man) - Tersninja.com
Benliği zedelenmiş, kimlik arayışında, kendine ve çevresine yabancılaşmış, depresyonzede bir modern şehir insanının acı-komik hikayesi Fırtınalı Hayatlar. (25.03.2006)
Önce biraz edebiyat. II. Dünya Savaşı’nın ardından ABD mali bir refaha kavuşmuştu. Kapitalist sistemin en verimli şekilde işlediği, insanların en güzel paraları kazandığı zamanlardı. Buna karşın 1950’lerde yazılan romanlarda ağırlık olarak işlenen konu modernleşen toplum ve artan teknolojiyle birlikte yalnızlığa, depresyona sürüklenen karakterlerdi. Üstelik sisteme iyi uyum sağlamış, bu sayede de başarılı olmuş ve sistemin vaadettiği ödüllerin çoğuna (ev, araba, televizyon) ulaşmış karakterlerdir bunlar. Ama bu karakterler “parayla saadet olmuyor” deyişini haklı çıkarırcasına mutsuzdur, eksiktirler. Sistemle barıştıkları ve standartlaşan hayat tarzına alıştıkları nispette bireyselliklerini kaybetmişler ve çevrelerine yabancılaşmışlardır. Yabancılaşma bu dönem Amerikan edebiyatında anahtar kelimedir.
Fırtınalı Hayatlar’ın baş kişisi (“kahramanı” demeye dilim varmıyor) David Spritz işte tam da bu şiardaki romanlardan fırlamış bir karakter. (Fırtınalı Hayatlar ne kötü bir isim tercihi, sanırsınız ki film bir “beyaz dizi” uyarlaması, ayıp.) Daha büyük bir kanala geçme olasılığı olan başarılı bir hava durumu sunucusu. İşiyle öyle bütünleşmiş ki kamera karşısında gerçek kimliğini dışına çıkıp bambaşka bir adam oluyor, oynuyor. Ama iş dışında teknik olarak öyle olmamasına rağmen tam bir “looser” görüntüsü çiziyor. Yaşadığı yabancılaşma (bu yabancılaşma topluma, en çok da yakın çevresindekilere) yüzünden karısıyla boşanmışlar. Ama şimdi depresyonuna, yalnızlığına tek çarenin yeniden ailesiyle birlikte olmak olduğunu düşünüyor. Koca kimliğine ihtiyacı var. Bu bir ilüzyon tabii. Karısıyla birlikte olma şansları yok artık. O da enerjisini çocuklarına yakınlaşmaya, baba kimliğine sarılmaya harcıyor. Heyhat, benzer bir yabancılaşmayı çocukları da yaşamakta. Babalarının onlara ulaşma çabası pek işe yaramıyor. David Spritz’in bir diğer travmasına da babasıyla olan ilişkisinden kaynaklanıyor. Anladığımız kadarıyla (geçmişleri gösterilmiyor) hayatı boyunca bir gazetecilik efsanesi olan babasına kendini kabul ettirmek için yırtınmış David. İki çocuk babası koca bir adam olmuş ama bir aradayken o hala babasının onayını bekleyen küçük bir çocuk.
Zor Hedef Fare (Mouse Hunt, 1997), Halka (The Ring, 2002) ve Karayip Korsanları (Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl, 2003) gibi ticari filmleri de başarıyla kotarabilen Gore Verbinski son on yılın belki de en iyi yönetmeni. Keşke Fırtınalı Hayatlar gibi ustalıklı işlere ağırlık verse. Çünkü diğer filmleri başkaları da çekebilir. Ama Fırtınalı Hayatlar’ı yalnızca Verbinski böyle çekebilir. Fırtınalı Hayatlar, yılın en iyilerinden, ama kıymetini seyircinin değil sinema tarihinin takdir edeceği türden bir en iyi.
Oyuncular: Nicolas Cage, Hope Davis, Michael Caine
Yapım. 2005, ABD / Almanya, 102 dk.
Eleştiri notu: 4.5/5
Seyir notu: 3.5/5
Önceki haberErkek Doğrama Cemiyeti Manifestosu
Sonraki haberTokyo'dan sesler ve renkler: Japonya Belgeselleri
Emre Şahin 24 Kasım 2010 at 12:12
Uzun zaman önce izlemiştim, hiç unutmadığım bazı çok güzel sahneler var bu filmde, hem kahkaha attığım hem de hüzünlendiğim.
Nicolas Cage 27 Kasım 2010 at 13:33
Nicolas Cage ‘in tüm filmlerine bayılıyorum. Birçok filmde rolüne çok yakışıyor, sanki günlük hayatta tanıdığımız biri gibi, samimi ve sıcak oynuyor. Bu filminde benim için ayrı bir yer vardır, yalnız kaldığım zamanlarda bana yardımcı olur. Güzel bir yazı olmuş.
Murat Kızılca 07 Aralık 2010 at 15:02
Nedendir bilmem bu filmin fazla seveni yok.
Ben Nicolas Cage faktörüne rağmen filmi sevenlerden biriyim ve sevgili Landlord’un olumlu yazısını okumak bu bağlamda beni mutlu etti.
Şehir hayatı, sıkışıp kalmak, çarklar, boğulmak, kısaca şöyle mi desek: “Aslında hepimiz birer hava durumu sunucusu değil miyiz?”