Mersin | AKINCI944
951 Bulgaristan Göç Anıları Bölüm 7
30 Mart 2018 /0 Yorumlar/in Bulgaristan göç anıları, Mersin /tarafından Akinci944
Mersin Göçmen barakalarında yaşam…
Mersin Tren Garından hareketle Çakmak Caddesi üzerinden kuzeye, Toroslara doğru yaklaşık 800 metre yürürseniz, Çakmak Caddesi ile 112. Cadde ve 5337. Sokak ile bir kavşak oluşturur. Bu kavşakta birleşen 5 tane yol olduğundan, 1955’te buradaki kahvehaneye ”Beşyol Kahvesi”, bölgeye de ”Beşyol” denirdi.
Göçmen barakaları olarak bilinen bu yerleşim bölgesine Teneke Mahallesi de denirdi. Denirdi çünkü zamanla çadırların, sazdan ve tenekeden yapılan barakaların sayısı artmış ve 500-600 kişinin yaşadığı bir mahalle olmuştu. Bu mahalle günümüzdeki Nusretiye mahallesinin çekirdeğini oluşturmuştu sanıyorum.
Göçmen barakalarında yaşam hem çocuklar hem de büyükler için zordu. Zordu çünkü çırçır ve iplik fabrikalarına vardiyalı işe gidenlerin küçük çocukları da evde yalnız kalmak zorundaydı. Vardiyalı çalışma sisteminde uykuya uyum sorunları da ortaya çıkardı. Saat 16-24 vardiyası bir süre sonra 24-08 vardiyasına ve sonrasında da 08-16 vardiyasına dönüşürdü. Anneannem kendi çocuklarıyla, dayımlarla birlikte bizimle de ilgileniyordu gücü yettiği oranda. Biz de O’nu yormamaya çalışıyor, bazı işlerinde yardımcı oluyorduk. Eve su getirme, çöpleri uygun bir yere götürüp dökme vd. işlerde yardım ediyorduk.
İlkokul üçüncü sınıfta simit satmak…
Sanıyorum Ağustos ayı ilk haftasının sonlarına doğru, güzel bir günün erken saatlerinde, saat 4-4,5 sıralarında göçmen barakalarından 8-10 çocuk simit fırınlarının yolunu tuttuk. Bazılarımız 20 bazılarımız 30 simit alarak Mersin sokaklarına dağıldık. Ben 30 simit almıştım. Tan ağarmakta iken ıssız sokaklarda ”Simiiiiit… Sıcak simit… Sıcak Simiiiiit… El yakmazsa para verme…” Diye bağırdıkça tatlı uykusundan uyanan bazılarınca azarlanıp, kovalandıysak da simitlerimin 20 tanesini satmıştım. En azından fırına verdiğim parayı çıkarmıştım. Geri kalan 10 simidi de öğleden sonra, akşamüzeri satmak üzere eve dönmüştüm. Kardeşim Mustafa’nın aldığı 20 simidin tamamını satmış olarak eve dönmesi ikimizi de sevindirmişti. Simitçilikte iş var. Demiştik birbirimize…
Beyaz altın pamuk ve Mersin…
Giderek artan pamuk üretimine karşılık, liflerin tohumlardan ayılması işleminin elle yapılıyor olması pamuğun işlenip satılmasını çok yavaşlatıyordu. Sonunda, 1793’te Eli Whitney adında bir Amerikalı mühendis “çırçır” denen bir makine geliştirerek pamuk liflerinin elle ayıklanmasına son verdi. Tek bir kişinin çalıştırdığı bu makineyle 5060 işçinin elle yapabileceği iş kolayca yapılabiliyordu. Whitney’in çırçır makinesi sayesinde pamuk üretiminin hızla artması, elde edilen pamuğu eğirmek ve dokuyabilmek için daha hızlı ve daha nitelikli tezgâhlara gereksinim doğurdu; bu alandaki yenilikler ve buluşlarla pamuklu dokuma sanayisi dünyanın en büyük sanayi dallarından biri durumuna gelmişti.
1864’te Fransızlarca kurulan ilk çırçır fabrikasını İngilizler ’in Adana, Mersin ve Tarsus’ta kurdukları öbür fabrikalar izledi ve daha sonra başka pamuk işleme tesisleri kuruldu. Zelviyan ve Miğırdiç Kardeşler tarafından kurulan bir çırçır fabrikası 1944 yılında Mustafa Güleç adında bir işadamı tarafından işletilmeye başlamıştı. Fabrika yılda 500 ton pamuk işleme kapasitesine sahip olup, 64 beygir gücünde bir lokomobil ile çalışmaktaydı. Abdülkadir Perşembe tarafından 1937 yılında kurulmuş diğer bir çırçır fabrikası da 50 beygir gücünde bir dizel motorla çalışmakta olup, yılda 500 ton pamuk işliyordu.
Çukurova Grubu kurucuları…
Çukurova Grubu’nun kurucuları Eliyeşil ile Karamehmetler, Tarsus’un büyük toprak sahipleriydi. İki ailenin ilk ciddi girişimi, 1887’de kurulan azınlıklara ait Mavromati ve Şürekâsı İplik Fabrikası’nın 1925’te devralınmasıydı. Eliyeşil ve Karamehmetler, Çukurova Sanayi İşletmeleri’ni kurarak bölgede gayrimüslimlerden sonra sanayiye ilk adım atan Türk ailelerdi. Türkiye’nin en eski ve en büyük tekstil komplekslerinden biri olan bu tesisler, 1925’te sadece 50 çırçır ve 5 bin iğlik kapasiteye sahipti. 1932’de büyük bir değişim geçiren fabrika, Türkiye’nin ilk modern tesisi hüviyetini kazandı. 1940’lara doğru tarım araçları temsilciliği işine girdiler. Asıl büyük atılım iş makineleri acenteliğiyle geldi. 1949’da işçi sayıları 3 bine ulaşmıştı. Eliyeşil ve Karamehmetlerin Tarsus ve Mersin’de oluşturdukları sanayi kompleksleri binlerce kişiye iş kapısı olmuştu.
1951 yılında Bulgaristan’daki varlıklarından koparılan bizler 4 yıl sonra hala toparlanamamış ve Mersin’deki Göçmen barakalarında yaşamak, çırçır fabrikalarında çalışmak, simit satmak ve sağlıksız koşullarda yaşamak zorunda kalmıştık. Tek kurtuluşumuz, nasıl ve ne şekilde olursa olsun, iyi bir eğitim görmekten geçiyordu. Geçiyordu çünkü yaşadığımız Göçmen barakaları, özellikle yağmur sonraları iyice yaşanmaz hale geliyordu. Yağmur sonrası barakalarımıza dolan çamurlu suyla mı, yoksa bastığımızda ayaklarımızı kurtaramadığımız çamurla mı yaşayacaktık? Hafakanlar basıyordu. Yine de zamanla alıştık ve olumsuzluklara önlemler almaya başlamıştık. Derken yaz tatili bitti, okula başlama zamanı geldi. Günümüzdeki Kuvayi Milliye Caddesi üzerinde aynı adla anılan ilkokula kaydımız yapılacaktı…
http://www.akinci944.com/wp-content/uploads/2013/09/Earth_Photo-2.jpg 720 1173 Akinci944 http://akinci944.com/wp-content/uploads/2017/06/logo1.png Akinci9442018-03-30 08:27:592018-03-30 14:04:14951 Bulgaristan Göç Anıları Bölüm 7
http://www.akinci944.com/wp-content/uploads/2013/09/Earth_Photo-2.jpg 720 1173 Akinci944 http://akinci944.com/wp-content/uploads/2017/06/logo1.png Akinci9442018-03-29 09:44:282018-03-30 15:52:121951 Bulgaristan Göç Anıları Bölüm 6
11 Mayıs 2017 /0 Yorumlar/in Gezi ve tanıtım, Mersin, Tarsus /tarafından Akinci944
Yedi bin yıllık tarihi olan, bir dönem Roma’nın önemli eyaletlerinden biri olup, Kilikya’nın başkentliğini yapan Tarsus önemli bir inanç turizm merkezi olarak karşımıza çıkıyor. Roma İmparatoru Sezar’ın M.Ö 44 yılında ölmesinin ardından onun yerini alan üç kişiden biri olan Marcus Antonius’un Tarsus’a gelmesiyle, kentin gelişmesinin önü açılmış. Tarihin derinliklerinden günümüze uzanan İçel’in gizemli ilçesi Tarsus, bereket timsali Daniyal Peygamber ile Museviliğin doğduğu yer olmasının yanında Aziz Paul ile Hristiyanlığın, Ulu Camisi ile Müslümanlığın da önemli bir merkezi olarak biliniyor.
Diğer taraftan, Yedi Uyurlar ve Ashab-ı Kehf turizm açısından öne çıkan mekânlardır. Yedi Uyurlar ve Ashab-ı Kehf bazılarına göre Müslümanların, diğer bazılarına göre de Müslümanlığın değil Hristiyanlığın kutsallarından olarak biliniyor. Ancak, efsaneleri her topluluk kendi açısından yorumlama gereğini duyuyor. Ashab-ı Kehf, pagan kültüründen Hristiyanlığa, oradan da Müslümanlığa uzanan bir süreçtir. Farklı kültürlerin etkileşimine örnek olan bir kült olarak biliniyor.
Mağaralar ise Anadolu’da ve dünyanın değişik ülkelerinde kendilerine atfedilen makam ve anlamları ile farklı dinlerden insanların inandığı ve ziyaret ettiği önemli inanç merkezleri olarak gösteriliyor. Akdeniz’i, Orta Anadolu ile Batı’ya bağlayan en güvenli yolların Tarsus’tan geçmesi ve antik çağda Kilikya Kapısı denilen Gülek Boğazı’nı denetleyen tek kent olması, Tarsus’u lojistik açıdan önemli hâle getirmiş. Dünyanın en eski kütüphanesini Bergama’dan Tarsus’a taşıyan Antonius, şehrin kısa zamanda zenginleşmesini ve dünyanın ilgisini çekmesini sağlamış.
Antik çağda çevresi kent surlarıyla çevrili olan Tarsus’un üç giriş kapısı bulunuyormuş. Bunlar; Adana kapısı, Dağ kapısı ve Deniz/ iskele kapısıdır. Sevgilisi Antonius’la buluşmak üzere Tarsus’a gelen Cleopatra’nın, Gözlü Kule limanına gelip, deniz kapısından şehre girmesi nedeniyle bu kapıya Cleopatra Kapısı denilmiş. 18. yüzyılın sonlarına kadar sağlam olan surlar, 1835 yılında, Osmanlıya isyan ederek Adana’ya kadar gelen Mısır Hıdivi Kavalalı Mehmet Ali Paşa’nın oğlu İbrahim Paşa tarafından yıktırılmış, geriye sadece deniz kapısı kalmış.
Tarihte kıyı şehri olduğu bilinen Tarsus, günümüzde denizden yaklaşık 15 km kadar içeride kalmaktadır. Mısır kraliçesi Cleopatra’nın M.Ö. 41 yılında gemileriyle Tarsus’a geldiği bilinmektedir. Dolayısıyla denizle bir bağlantısı olmalıdır. Ünlü tarihçi Amasyalı Strabon yazdığı Coğrafya adlı kitabında Tarsus’un deniz ile bağlantısının bir lagün kanalıyla sağlandığından bahsetmektedir. Aynı yazar Kydnos /Berdan nehrinin şehrin ortasından aktığını, daha sonra bu lagün gölüne aktığını belirtmektedir.
Toplam uzunluğu 142 kilometre olan Berdan Nehri Toros Dağlarında doğup, Tarsus ovasında geniş yaylar çizerek Akdeniz’e dökülür. Asıl adı Kydnos olan Berdan, Soğuk Su anlamına gelmektedir. Kydnos kentinin ki günümüzün Tarsus İlçesi’dir, Tarsus Ovasında kurulmasının en önemli nedeni Kydnos/Berdan Nehridir. Berdan Nehri, Tarsus’un zenginleşmesini sağlamış. Tarsus tarihinde belirleyici özelliği olan nehir, gemilerin Akdeniz’den Tarsus’un içine girebilmesine olanak verdiği için ticaretin gelişmesini ve şehrin zenginleşmesini sağlamış.
Bugün debisi düşse de geçmişte sıkça yatağından taşması nedeniyle, M.S 527-565 yılları arasında yaşayan Roma İmparatoru Jüstinyen tarafından yatağı değiştirilmiş. Roma döneminin sonuna kadar kullanılan Konglomera adındaki nekropol alanına yönlendirilmiş. Berdan Nehri’nin döküldüğü bu yerdeki basamaklı oda mezarlar nedeniyle de birkaç metrelik bir yüksekliği olan Tarsus Şelalesi oluşmuş. Şelalenin biraz ilerisinde bir yol kenarındaki parkın içinde kalan Jüstinyen Köprüsü de nehir yatağının değişmesiyle kullanılmaz hâle gelmiş.
İlk yapıldığında 21 gözlü olan taş köprünün bugün üç gözü görülebilir durumda, o da çevresinde yapılan restorasyon çalışmaları sayesinde. Bizans İmparatoru Jüstinyen tarafından yaptırılan köprü, Osmanlı döneminde köprülerden alınan baç vergisi/geçiş ücreti nedeniyle bu isimle de anılıyor.Yedi bin yıllık tarihi olan peygamberler kenti Tarsus anlatmakla anlaşılabilecek gibi değil. Çukurova’ya yolunuz düşerse Tarsus’a da uğramalısınız.
http://www.akinci944.com/wp-content/uploads/2017/05/Tarsus-Şelalesi-40.jpg 1836 3264 Akinci944 http://akinci944.com/wp-content/uploads/2017/06/logo1.png Akinci9442017-05-11 15:52:452018-02-27 21:16:25Tarsus Şelalesi
http://www.akinci944.com/wp-content/uploads/2017/05/Silifke-49.jpg 1961 2701 Akinci944 http://akinci944.com/wp-content/uploads/2017/06/logo1.png Akinci9442015-04-24 22:25:252017-06-30 12:11:28Silifke Azize Thecla Kilisesi
22 Nisan 2015 /0 Yorumlar/in Anılar, Gezi ve tanıtım, Mersin, Slide Kategorisi /tarafından Akinci944
20 Nisan 2015 Pazartesi Mersin…
Yıllar önce Alanya’dan, sahil karayolu ile Mersin’e giderken bir kartal yuvasına benzeyen Silifke Kalesi’ni görmüştüm. Oldukça heybetli ve Silifke’ye hâkim konumdaki bu kaleyi görme isteği doğmuştu içimde. 2015 yılını beklemem gerekiyormuş. 20 Nisan 2015 Pazartesi günü, Mersin’den bindiğim bir dolmuşla 90 km uzaklıktaki Silifke’ye bir buçuk saat sonra ulaştım. Feyyaz Bilgen Köprüsünde inerek, Göksu Nehri boyunca, Silifke Kalesine doğru yürüdüm. Roma Köprüsü ve civarında fotoğraflarımı çektikten sonra, köprünün güneyinde kalan Alaaddin Camisine girdim.
Alaaddin Camisini gezdikten sonra, rotamı 505. Sokak üzerinden Silifke Kalesi’ne çevirdim. Arnavut kaldırımlı ve eğimli olan bu sokakta yaklaşık 350-400 metre gittikten sonra, Şehit Yarbay İlhan Akgün ilk ve ortaokuluna rastlıyorum. Hata yapmamak için, okul kapısında bulunan bir öğrenci velisinden de rota konusunda yardım istiyorum. Doğru yolda olduğumu söyleyince okulun kuzeyinden bir yay çizerek, 474. Sokak başlangıcına ulaşmak için, bir 400 metre daha gittiğimi sanıyorum. Oldukça yüksek bir tepe üzerinde olan kaleye ulaşabilmek için fizikteki vida uygulaması yapılmıştı izlediğim yol için. Eğimi azaltarak, fakat yolu uzatarak yükseklere çıkma kolaylığı sağlanmıştı. 474. Sokak üzerinde, dönerek, yaklaşık 1200 metre daha gittikten sonra, 185 metre yükseklikteki Kale Restoran’ın bulunduğu yere ulaşmıştım.
Silifke Kalesi surları ve burçları altında bulunan bu yeme içme mekânı Kale Restoranın muhteşem manzaralı bir terası bulunmakta… Bu terastan bakınca bütün Silifke adeta ayaklarınızın altında… Kıvrılarak Akdeniz’e doğru akmakta olan Göksu Nehri de çok güzel görüntü oluşturuyor. Biraz daha ileri bakıldığında bütün ovaya yayılmış olan Göksu Deltası kendini gösteriyor. Göksu Nehri üzerinde göz gezdirerek kaleye doğru gelirseniz Roma Köprüsünü de panoramik olarak görme şansına erişirsiniz. Manzara muhteşem gerçekten…Eski Yunan kentlerinde en önemli yapıların ve tapınakların bulunduğu iç kale, genellikle yörenin en yüksek tepesi üzerinde bulunurdu. Korunaklı ve dayanıklı surlarla çevrili bu yerde kentin koruyucusu durumunda olan tanrıların tapınakları ve onların gölgesi olan kralların konutları olurdu.
Yüksek şehir anlamına gelen akropollerin yerini yüksek tepelerdeki kaleler alıyordu Anadolu’da… Akropoller, düşmanlarına karşı savunma işlevinin dışında, yöneticilere özel bir ayrıcalık sağlıyordu. Tanrılara yakın olma ve tanrılaşma duygusu yaratıyordu dönemin kral ve sultanlarında. Sanıyorum Kale Restoran gibi yerlerde yemek yemekte olanlar da aynı duyguyu tatmakta, kısa süreli de olsa kendini tanrı gibi hissetmektedirler. Yemek yemesem de, 185 metre yüksekteki terastan Silifke’yi seyretmek tanrıya yakın olma duygusu yarattı bende de… Kale Restoran’ın terasından yeterince Silifke’ye bakıp, fotoğraflarını çektikten sonra, herhangi bir hizmetin olmadığı restaurantın görevlilerinden birinden yardım istedim, kalenin açık olduğunu öğrendim.
Tekrar tırmanarak girdiğim Kale ve kaledeki arkeolojik eserlerin korunması konusunda bir önlem alınmadığı gibi, herhangi bir görevli de yoktu. Sadece sur duvarları önüne oldukça büyük bir levha dikilerek Silifke Kalesi ve kazılarla kazı başkanı hakkında Türkçe ve İngilizce bilgi verilmişti. Levhadaki bilgilendirme yazılarını okudum. Anladığım kadarıyla kale, bu günkü durumu ve konumu ile bir Orta Çağ yapısı…
Bilgilendirme levhalarına göre Silifke Kalesi’nin bulunduğu yer Tunç Çağı’ndan beri kullanılan bir yerleşkedir. Kazılarda bulunan Hitit yazıtlarından anlaşıldığına göre Kale, Ugarit Krallığı ile deniz ticareti yapan, M.Ö. 13. Yüzyıla ait Ura Kenti’nin halkı tarafından yapılmış. M.Ö. 712 yılında Asur Kralı II. Sargon tarafından yeniden düzenlenmiş ve bu yerleşkeye Harrura adı verilmiş. Klasik Dönem’de Kokysion Oros olarak bilinen kalenin tepesinde, eskilerin Atena Kanetis’e sundukları bir tapınak bulunuyormuş.
Silifke Kalesi; M.Ö. 321 ile M.S. 95 yılları arasında hüküm süren Selefkoslar zamanında ve M.S. 95 yılından 395 yılına kadar Romalılar tarafından kullanılmış olmalıdır. 7. Yüzyıla kadar Bizans yönetiminde kalan kale, Arap saldırılarına karşı Kilikya kıyılarını korumak amacıyla yeniden düzenlenmiş ve güçlendirilmiş. 1104 yılında Amiral Euthathius’un Silifke Kalesi’ni almasından sonra Bizans İmparatoru I. Alexius’un emri ile eski kale, yeni bir plana göre genişletilerek, bu günkü kalenin ana bölümünü oluşturulmuştur.
Haçlılar döneminde kale Rodos Şövalyelerine devredilmiş ve 1210 yılından itibaren şövalyelerin denetiminde kalmıştır. Daha sonraları, Karamanoğulları ile Osmanlılar arasında uzun süre anlaşmazlık konusu olan kale, 1471 yılında Gedik Ahmet Paşa tarafından fethedilerek Osmanlı yönetimine geçmiş.
Bilgilendirme levhasındaki yazıları okuyup kale surları çevresinde eğimli, bozuk ve taşlı bir yolda bir hayli yürüdükten sonra, doğudaki kemerli giriş kapısından kale içine ulaşabildim. Dediğim gibi, arkeolojik buluntuların korunması için bir görevli yoktu. Kalenin içinde kemerli galeriler, su sarnıçları, depo ve ev kalıntıları bulunmakta… Kazı yapılan bölgelerde bazı buluntuların ve duvarların üzeri kapatılarak, asgari ölçüde korunmaya çalışılmış.
Oval biçimindeki bir arazi üzerine yerleştirilmiş olan kalenin, yarım daire üzerine oturmuş 23 burcu bulunmaktadır. Oval olarak tanımlanan elipsin büyük eksen uzunluğu 350 metre, küçük eksen uzunluğu 100 metredir. Silifke’nin kuzeyinde, göğe doğru yükselen bir tepenin üzerindeki kalenin, eskiden kuru bir hendekle çevrili surlarının yüksekliği de 148 metreyi bulmaktadır. Evliya Çelebi seyahatnamesinde, Yıldırım Beyazıt dönemine ait bir cami ile 60 kadar evden söz edilmektedir.
Kale duvarları üzerinden de Silifke’nin panoramik ve muhteşem bir manzarası vardı. Bu manzarayı taçlandıran Göksu Nehri ‘de bir yılan gibi kıvrılarak Akdeniz’e uzanıyordu…Silifke ve Göksu Nehri’nin panoramik fotoğraflarını çektikten sonra, kaleden ayrılarak Göksu Deltasına doğru yola koyuldum.
http://www.akinci944.com/wp-content/uploads/2017/05/Silifke-26-001.jpg 3456 4608 Akinci944 http://akinci944.com/wp-content/uploads/2017/06/logo1.png Akinci9442015-04-22 18:51:112018-01-13 17:53:29Silifke Kalesi Mersin
21 Nisan 2015 /0 Yorumlar/in Anılar, Gezi, Mersin, Slide Kategorisi /tarafından Akinci944
20 Nisan 2015 Mersin…
Yıllar önce Alanya’dan, sahil karayolu ile Mersin’e giderken bir kartal yuvasına benzeyen Silifke Kalesi’ni görmüştüm. Oldukça heybetli ve Silifke’ye hâkim konumdaki bu kaleyi görme isteği doğmuştu içimde. 2015 yılını beklemem gerekiyormuş. 20 Nisan 2015 Pazartesi günü, Mersin’den bindiğim bir dolmuşla 90 km uzaklıktaki Silifke’ye bir buçuk saat sonra ulaştım. Gözlerimi dört açmış, Göksu Nehri ile üzerinden geçeceğimiz köprülerden birini görmeye çalışıyordum. Göksu Nehri’ne yaklaşık 20 metre varken, adının Feyyaz Bilgen olduğunu öğrendiğim köprüyü gördüm. Dolmuşun kaptanı da onaylayınca araçtan indim.
Öncelikle, köprü girişinin sağında kalan ve ilgimi çeken Parka giriş yaparak, gözden geçiriyorum. Güzel bir çevre düzenlemesi vardı. Her yaştaki konuklarının ihtiyaçlarını giderecek şekilde donatılmıştı. Parkı dolaştıktan sonra Göksu kıyısına yaklaşarak, nehrin ve çok uzaklarda bir kartal yuvası gibi görünen Silifke Kalesi’ni de içine alacak şekilde fotoğraflar çekiyorum. Köprü üzerinden Göksu’ya bakarken, bir taraftan da internetten edindiğim elimdeki notlara bakıyorum. Silifke’ye güzellik katıp, hayat veren Göksu Nehri’ni de tanımak gerekiyor bu arada.
İçel İlinin en önemli akarsuyu olan Göksu, iki kol halinde Orta Toroslar’dan doğar. Güney kolu Geyik dağlarından, diğer kol ise Haydar dağlarından kaynaklanır. Bu iki kol Mut ilçesinin güneyinde birleştikten sonra Göksu adını alır. Uzunluğu yaklaşık 260 km. olan Göksu Nehri, Taşucu ve Silifke arasında bir delta yaparak Akdeniz’e dökülür.
Yaban hayatı açısından çok zengin olan Göksu deltası “Uluslararası Kuşları Koruma Derneği Konseyi” tarafından Avrupa ve Ortadoğu’nun önemli kuş cennetlerinden biri olarak değerlendirilmiştir. Göksu deltasında 300’den fazla kuş türü yaşamaktadır. Delta, özellikle saz horozu, yaz ördeği, flamingo, balıkçıl, pelikan, pas-baş, dalagan, angıt, turaç, mahmuzlu kız kuşu, uzun bacak batak kırlangıcı, İzmir yalıçapkını, arıkuşu, bıyıklı saz bülbülü, dikkuyruk ve ötleğen kuşlarının Türkiye’deki başlıca üreme alanıdır.
İnternet Vikipedi bilgilerini gözden geçirdikten sonra, köprü üzerinden batıya bakıyorum. Yaklaşık bir km uzaklıkta bir taş köprü ile yaklaşık 3 km uzakta ve denizden 300 metre yüksekteki Silifke Kalesi görünüyor. Bu muhteşem görüntüyü seyredip fotoğrafladıktan sonra, nehrin diğer kıyısını geçtim. Nehrin her iki yakasına bisiklet ve yaya yolları yapılmış. Bana göre, Göksu’nun güney kıyısından yürüyerek Taş Köprüye gitmek istiyorum. Yaya yolu girişinin solunda Saklı Bahçe Cafe Restoran bulunuyordu. Hemen arkasına rengârenk koltuk, sandalye ve masaların yanına salıncaklı bir divan da yerleştirmişlerdi. Oturup bir şeyler içmek zaman kaybı olacaktı, yürümeye devam ettim. Çevre düzenlemesi mükemmeldi. Yaklaşık 400 m sonra Göksu Parkı ile karşılaştım. Adım başı ağaç görünümlü masalar ve banklar konulmuştu. Çiçekli büyük ağaçların yanı sıra çalı türü bitkiler de vardı.
Feyyaz Bilgen Köprüsü’nden ayrıldıktan 20 dakika sonra Roma Köprüsü üzerindeydim. Adana’daki Taş Köprü’ye benzetmiştim. Bir farkla, Adana’daki köprünün 14 gözü ya da kemeri bulunurken, bu köprünün sadece 5 kemeri vardı. Köprü M.S. 77-78 yıllarında Kilikya Valisi L. Octavius Memor tarafından, Roma İmparatoru Vespasianus ve oğulları Titus ile Domitianus adına yaptırılmış. Göksu Irmağındaki bu Taş Köprü 19. yüzyılın sonlarına kadar orijinal şeklini korumuş. Birçok defa onarım görmüş ve tadilat yapılmış. Bilinen en büyük onarım 1875 yılında Silifke Mutasarrıfı Mehmet Ali Paşa tarafından yaptırılmış. Gerçekte 7 gözlü olan Roma Köprüsü, onarım ve tadilatlar nedeniyle, gözlerden ikisi toprak altında kalmış. 5 kemerli kalan köprü üzerinde 1972 yılında genişletme çalışmaları yapılmış ve motorlu taşıt trafiğine açılmış. Köprünün temelleri korunmuş, üzeri modern bir yapıya kavuşturulmuş.
Roma Köprüsü’nün diğer tarafına, kuzey ucuna geçiyorum. Sağında, Abdi İpekçi Caddesi bölümünde belediye ekiplerince nehir kıyısındaki ağaçların bakım ve budama çalışmaları yapılıyordu. Bir taraftan da yaya ve bisiklet yolunda onarım gerçekleştiriliyordu. Basamaklı bir merdivenden inerek, köprü ve köprü kemerleriyle Silifke Kalesi’nin en iyi görüntüsünü yakalamaya çalışıyorum. Uygun bir pozisyon yakalayıp, fotoğraflar çekildikten sonra köprünün diğer tarafında bulunan parka giriyorum. Adının Türkmen Güzeli Parkı olduğunu öğrendiğim bu parkta elinde bir buket çiçek bulunan bir kadın heykelini görmek oldukça ilginç geldi bana. Parktan çıkarak, tekrar nehrin güney yakasına geçiyorum. Tam karşıda, adının Alâeddin olduğunu öğrendiğim bir cami görüyorum.
Taş köprünün tam karşısında bulunan Alâeddin Camisi, Selçuklu Sultanlarından Alâeddin Keykubat döneminde yapılmış. Adı buradan geliyor. Kent merkezinde bulunduğundan, Merkez Camii olarak da biliniyor. Dikdörtgen planlı olan caminin içi, ikişer sütunun ayırdığı üç galerilidir. Orta galerinin karşısında Selçuk süslemeleri olan taş mihrap bulunmaktadır. Caminin ilk yapılışında son cemaat yeri yoktur. Mihrabın iki tarafında pencereler bulunmaktadır. Düz tavanlı cami mihrabının üzerine küçük bir kubbe oturtulmuştur. Selçuklu özelliği göstermeyen basık bir minaresi olan cami1989 yılında restore edilmiştir.
Camiden çıkarak, önce ara sokaklardan birine sonra da Fevzi Çakmak Caddesi’ne çıkıyorum. Yeni rotam Silifke Kalesi olacak. Cadde üzerindeki dükkânlardan birindeki bir genç arkadaştan yardım istiyorum Silifke Kalesi için. Bana, hemen yanı başımızda bulunan 505. Sokak üzerinden Silifke Kalesi’ne ulaşabileceğimi söylüyor. Teşekkür ederek, oldukça eğimli olan 505. Sokak’ta yürümeye başlıyorum… Yaklaşık yarım saat sonra da kalenin eteklerinde oluyorum.
Silifke Kalesi izlenimlerimi bir sonraki yazıya bırakıyorum…
http://www.akinci944.com/wp-content/uploads/2017/05/Silifke-64.jpg 3456 4608 Akinci944 http://akinci944.com/wp-content/uploads/2017/06/logo1.png Akinci9442015-04-21 22:56:112017-06-30 11:48:54Silifke’ye Panoramik Bir Bakış
http://www.akinci944.com/wp-content/uploads/2017/04/Pompeipolis-Antik-Kenti-9.jpg 2355 3177 Akinci944 http://akinci944.com/wp-content/uploads/2017/06/logo1.png Akinci9442012-04-30 20:43:492018-01-13 17:53:46Pompeiopolis Antik Kenti Mersin