Yolun Neresindeyim?: 2012/01
Fujieda şehrine gittiğimizde karşılaştığımız gazete makinesinin videosunu çektik sizler için.
Daha önce yumurta makinesini göstermiştim size sırada değişik makineler var beklemede kalın.
Gönderen Sergul Kato zaman: 19:01 8 yorum:
Etiketler: gazete, gazete makinesi, japonya, video
Gönderen Sergul Kato zaman: 04:25 12 yorum:
Etiketler: instagram, instagram ile pazartesi, kırtasiye, Lamy
Piknik fotoğraflarında da da vardı.Ben çantalarımın resimlerini doğada çekmeyi çok seviyorum.Dün de yukarıdaki pozu çekerken hain kocam tarafından sırtımdan bıçaklandım.
Buyrun izleyin videoyu.
Gönderen Sergul Kato zaman: 17:46 13 yorum:
Etiketler: çanta, hain Yoshi, video, Yoshi
Gönderen Sergul Kato zaman: 00:43 15 yorum:
Etiketler: gezi, Japonlar, japonya, meiji, tünel, video
Taze taze aklımdayken yazmak istedim.Olay az önce gerçekleşti.
Şimdi ben klasik Türk anneleri gibiyimdir Yoshi'nin etrafında.
Çay içer misin?Çikolata ister misin?Onu yer misin?Bunu yer misin kıvamındayım her daim.
Ve bu sorularıma %70 olumsuz cevap alırım.%20 ayıp olmasın bari alayım tarzında bir tavır alırım. %10 ise aa evet alayım cevabı alırım.
30 dakika önce bir şeyler atıştırmak ister misin diye sordum hayır dedi beyimiz :)
5 dakika önce kalktım kendime çikolata aldım.Beyimizin yanından geçerken de 2 kare kırılmış halini al ye diyerek uzattım.
Aman nasıl burun kıvırdı görmeniz lazım.Hani hatırın için alayım bariiicilere benziyordu tam olarak.
Ben çikolatayı verip geçtim pc başına.2 dakika sonra Yoshi bey en tatlı sesiyle Aşkııım daha var mı dedi :) Bu çikolata çok güzelmiş dedi.Kaptı 4 kare çikolatayı.Bana kaldı 2 karecik napalım.
Aşk en sevdiğin çikolatayı en sevdiğine vermektir diyerek bitireyim ben bu yazıyı en iyisi :)
Yaşasın Damak çikolatanın gücü :) Adamı böyle yola getirir işte cümlesi ise bu yazının gizli konusu olsun tamam mı :)
Gönderen Sergul Kato zaman: 22:40 16 yorum:
Etiketler: aşk, burnu sürtülmüş Japon balık :), çikolata, damak çikolata
Can sıkıcı 2 olay!
1-Günün bir saati canım hamur işi çekti.Her şeyi yaptım tam üzerine yumurta sürecektim ki evde kalmadığını farkettim.Ellerim hamurlu bir şekilde epeyce ağladım.Çünkü kapısını çalabileceğim bir komşum yok burada.Komşu yumurtan var mı ben sana alınca veririm diyebileceğim.Yan dairede,alt dairede ya da koca apartmanda kim kimdir bilmiyoruz.Bu benim için korkutucu bir durum.Doğal afeti bol bir ülkede tamamen yalnızlaştırıyor bu duygu beni.Sadece yumurta alabilmek için değil yani.
Türkiye'de olsam bu durum farklı olabilirdi.Gerçi büyük şehirlerde de durum böyleymiş galiba.Ben bilmem.Bizim oralarda herkes herkesi tanır.Bu durumun ince bir çizgisi vardır.O çizgi üzerinde yaşanabildiği sürece komşu olmak çok güzeldir
2-Japonya bildiğiniz gibi adalar ülkesi.En üstteki adanın adı Hokkaido'dur.Japonya'nın en soğuk bölgesi.Şuanda metrelerce kar var oralarda diyeyim siz anlayın.
Yoshi bir haber okudu bana 2 gün önce.Hüngür hüngür ağladım.
Hokkaido'da 2 kız kardeş yaşıyormuş.Orta yaşlardalarmış.Kızkardeş zihinsel engelliymiş.Abla kardeşine bakabilmek için çalışmıyormuş.Devletten maaşları varmış.
Geçenlerde ikisi de evde ölü bulunmuş.
Önce ablanın öldüğü tahmin ediliyor.Abla öleli aylar olmuş.Abla öldükten sonra kardeşin yapabilecek bir şeyi yok tabi.Ablasından sonra faturalar ödenmediği için her şey kesilmiş.Kardeşin soğuktan öldüğü düşünülüyor.
Abla öldükten sonra ablanın cep telefonundan 111 tuşlanmış.Böyle bir numara yok tabi.Ama tahminlere göre kardeş 110 u aramaya çalışmış yani polisi :(
Böyle şeyler duyunca kahroluyorum.Bence kokudan bulundular.Çünkü bu ülkede bir çok insan özellikle yaşlılar yalnızlıktan ölüyor.Sonra gelen geçenin kokuya dayanamamasından bulunuyorlar.
Hiç mi kimseleri olmaz bu insanların anlamıyorum.Hiç mi kimseye ihtiyaç duymazlar.O iki kardeşin yan komşusu olsaydı.Kardeş kurtarılabilirdi.
Fazla tepki verdiğimi düşünenler olabilir ama benim de engelli bir kardeşim var.İster istemez o geliyor aklıma.Çıldıracak gibi oluyorum.
Japonlar iyiler hoşlar da anlaması çok zor onları.Başkalarını hiç umursamadan başkaları için yaşayan bir millet bence.
Mesela ilk olayı Yoshi'ye ikinci olayı duyduktan sonra anlattım.Bana dedi ki yapmaya başlamadan önce baksaydın malzemelerin tam mı diye dedi.Ya da çıkıp alsaydın marketten ağlamak yerine dedi.
Derdimin yumurta ya da hamur işi olmadığını o güvenin,o duygunun eksikliğinden dolayı ağladığımı anlattım.
Bana hak verdi ama anlamadı bence :) Tanımadığı bir duygunun eksikliğini çekmez ki insan.
Gönderen Sergul Kato zaman: 12:27 36 yorum:
Gönderen Sergul Kato zaman: 22:49 12 yorum:
2011 yılı hedeflerim arasında çok kitap okumaktan çok yeni yazarlarla tanışmak vardı.2011 yılını 41 kitap ile tamamlamıştım.41 kitapta 20 yeni yazar ile tanışmışım.Bence güzel bir sayı.Hemen hemen yarısı yeni tatlar.Aralarında sevdiklerim de var yok bir daha almayayım dediklerim de var.
Bir de yıllardır listede olan maddelerim var ki silebildiğim için gururluyum.İhsan Oktay Anar ve Jean Christophe Grange hep listemde olan yazarlardı.Tanışabildik sonunda.
Soldan sağa sayacak olursam
1.sıra1-Ahmet Ümit 2-Susanna Miller 3-Buket Uzuner 4-Pucca Günlük 5-Chris Cleave
2.sıra 6-Küçük İskender 7-Oruç Aruoba 8-İhsan Oktay Anar 9-Julia Bachstein 10-Jean Christophe Grange
3.sıra 11-Paul Auster 12-Ferdinan von Schirach 13-Patrick Besson 14-Robin Sharma 15-Aslı E. Perker
4.sıra 16-Jerzy Kosinski 17-Aykut Oğut 18-Orhan Pamuk 19-Natsuo Kirino 20-Hüsnü Arkan
Siz kimlerle tanıştınız 2011'de?
Bakalım 2012 kimleri getirecek hayatıma merakla bekliyorum.
Gönderen Sergul Kato zaman: 16:46 14 yorum:
Etiketler: kitap, yazarlar
Gönderen Sergul Kato zaman: 21:14 12 yorum:
Etiketler: Japonlar, japonya, r ve l harfi
*Gürkan'cım bisikletle Asya turu yapsın,dünya turu hazırlıklarını yapsın biz karı-koca anca Aino turu yapabiliyoruz :)
Geçtiğimiz hafta hasta olduğum için evden dışarı çıkmıyordum.Ta ki Yoshi bey hadi bisiklete bineceğiz diyene kadar.Kem-küm,hastayım,hava soğuk bahanelerime kulak tıkadı.Hal böyle olunca atladık bisikletlere,boynumuzda kameralarımız(benimki sepetteydi tamam)
Evimizin önü tren istasyonu olduğundan karşı tarafa alt geçitlerden geçebiliyoruz.
Karşı tarafta küçük bir tapınak var.İlk ve son kez annemler geldiği zaman gitmiştik.Yoshi hiç görmemişti ayıp yani.Burnumuzun dibinde yani sonuçta.
Tabi ki kimsecikler yoktu.Bizde rahat rahat çektik fotoğraflarımızı.Hava buzz gibi soğuk olsa da iyi geldi bu değişiklik bize.
Bir de bu açıdan çekelim bakalım :)
Sonrasında gene Yoshi'nin daha önce gitmediği Aino parkına gittik.Hani ben tek başıma gittiğimde karşıma yabani domuz çıkmıştı ya orası işte.İyi ki videosunu çekmişim yoksa kimseler inanmayacaktı bana.Burada yazmıştım okumayanlar için.
Ve buuuzzzz gibi havada beden eğitimi dersi için koşu yapan liseli çocuklar.Yanlarından paltolu,atkılı,bereli,eldivenli geçince biraz utandım.Öğretmenleri köşede bekliyordu.Helal vallahi!Biz de olsa hocam bugün hava çok soğuk sınıfta otursak falan derdik herhalde.
İşte 3 saatlik bisikletli gezimizden geriye bunlar kaldı.Ara sıra yapmalı iyi geliyor bünyeye.
Gönderen Sergul Kato zaman: 04:15 6 yorum:
Etiketler: aino, bisiklet, japonya, tapınak
Bu bloğu uzunca sayılabilecek bir süredir okuyorsanız postacıları ne kadar sevdiğimi de biliyorsunuzdur.Ama en çok tam evden çıkmak üzereyken geldiklerinde seviniyorum.Çünkü evde yokken kağıt bırakıp gitmeleri benim için işkence gibi bir şey.O nottaki numarayı kaydettirip bekliyorsunuz ya!İşte o zaman geçmek bilmiyor benim için.
Bugün bu olay gerçekleşti tam evden çıkmak üzereydik ki postacı geldi :)
İşte gelen güzeller.Bu alışverişin sorumlusu Cem K.'dır.Twitterdan bana Lamy'nin bu renginden bahsetmese hiç bilmeyecektim.Lamy bu rengin üretimini durdurmuş artık.Mat gri ve klipsi siyah ama çoook güzel diye kaldım ekran başında.Uzaklardan buraya yalnız gelmesin diye 2 adet aldım.Bir de yine Cem'in tavsiyesi üzerine Diamine mürekkeplerinden aldım.O başka bir renk önerdi ama Burnt Sienna ve Woodland Green'de karar kıldım.
En kısa zamanda gösteririm renklerimi.Şimdi izninizle mutluluğuma devam etmek istiyorum.
Yaşasın postacılar,yaşasın kırtasiye kardeşliği ve tabi ki yaşasın Lamy Safari :)
edit:Kalemi buradan aldim tik tik
Gönderen Sergul Kato zaman: 23:30 8 yorum:
Etiketler: alışveriş, kırtasiye, Lamy, lamy safari
Gönderen Sergul Kato zaman: 14:24 13 yorum:
Gönderen Sergul Kato zaman: 01:30 10 yorum:
Etiketler: aşk, capon baligim, Japon balık, karamel, Yoshi
Evet ben de bıkmadan usanmadan eski Türk filmlerini izleyenlerdenim.
Kimileri bu durumu sıkıcı ya da itici bulabilir.Açıkçası umurumda değil.Yaşasın eski Türk filmleri :)
Bugünün filmi Mavi Boncuk oldu.1974 yılının filmiymiş benden 11 yaş büyük vay be :)
Bu pazar ki bizde bitmesine az kaldı.Sizin yapacak bir şeyiniz yoksa buradan izleyebilirsiniz :)
Hep birlikte söylüyoruz
Gönderen Sergul Kato zaman: 18:59 4 yorum:
Etiketler: bir gece ansızın gelebilirim, eski filmler, film, mavi boncuk, Türk filmi
Bu yolun sonunda ............... olsun.
Dediğiniz,dilediğiniz şey en kısa zamanda sizin ya da sizinle olsun inşallah!
Benim de dileklerim var tabi.
Gönderen Sergul Kato zaman: 01:27 10 yorum:
Etiketler: dilek, dua, fotoğraf
Geçenlerde Nagoya'ya gitme sebebimiz bu konserdi.Yoshi'nin ilkokuldan arkadaşı Shun ve arkadaşlarının ilk konseriydi.Bir mekanda 40'ar dakikalık 3 grup konser verdi.Daha sonra sizinle videoları paylaşacağım.Bugün sondan başlayacağız.
Konser sonunda grup ile birlikte kutlama yemeğine gittik.Davulcu bir anda 'Ceddin Deden' şarkısını biliyor musun diye sordu bana.Tahmin edersiniz ki şoka girdim.Tabii ki biliyorum ama sen neden biliyorsun diye sordum hemen.
Başka bir grubu daha varmış.Kobe'li ünlü bir piyanist ile Mehter marşını çalıyorlarmış.Dinlemek isterim dediğimde hemen iphonedan açtı videoyu.
Japonya'da müzisyenlerin çok sevdiği ve bildiği bir şarkıymış.Üzerine epey konuştuk.Sonra Yoshi ile birlikte bir güzel ülkemi anlattık.Hepsinin hedefleri arasına Türkiye tatili ekledik.
Hatta belki birlikte geliriz.Belli mi olur?
İşte o video izleyin ve bir selam verin Japon arkadaşımıza :)
Etiketler: ceddin deden, cidre live, japon, japonya, mehter marşı, müzik, video
Bir yere gitmek istiyorum
Sanki kalbimin üzerine bir fil oturmuş gibi.
Durduk yere sıkıldığım için de kızıyorum kendime.
Bütün suçu kapalı gökyüzüne atıyorum.
Gözlerimi kapatıp hayaller kuruyorum.
Ben beklemeyi sevmiyorum.
Kontrol edemediğim durumları sevmiyorum.
Belirsizliğin verdiği çaresizlik hissi beni hasta ediyor.
Bu terk edilmiş şehirde yapabileceğim her şeyi yaptım gibime geliyor.
Gidilecek yer,yapılacak iş kalmadı sanki.
Bir an önce hayırlısı ile çıksa şu tayinimiz keşke.
Gönderen Sergul Kato zaman: 23:42 9 yorum:
Etiketler: japonya, keşke, serrose
Yalnız yediğim öğle yemeklerimde hatta bazen kahvaltılarda onigiri kurtarıcım oluyor.
Pilav makinesinde pişirdiğim pilavı kalıba koyup (ben elde yapamıyorum) içine mayonezli ton balığı ekliyorum.Sonra da kurutulmuş yosuna sarıp yiyorum.Yanına da bir buzlu yeşil çay oh miss :)
Yaz-kış buzlu içecek tüketmeye Japonya'da alıştım.Ve insanı hasta ettiğine inanmıyorum.Türkiye'de daha fazla grip oluyordum ben.Küçük tabakta görülen ise Japon turşusu.
İşte böyle fotoğrafı geçen hafta çekmiştim sanırım.Paylaşayım istedim.
Onigiri nedir nasıl yapılır derseniz eski yazıma bakabilirsiniz.
Onigiri yapımı için buraya tık tık
Sadece kendiniz için düzenli yemek pişirir misiniz?
*ben genelde yalnız olduğum zamanlarda geçiştiriyorum öğünleri
Gönderen Sergul Kato zaman: 16:11 18 yorum:
Etiketler: japon yemekleri, onigiri, yemek
Sizi 'çok iyi' tanıdığını sanan insanlar genelde sizi 'en çok' kıranlar oluyor.
Bir kitapta okumuştum.Ölüm anında kendine en yabancı kişi kendinizmişsiniz.
Yani bir ömür boyu kendinizi bile 'çok iyi' tanıyamazken anları paylaştığınız insanların uzmanı nasıl olabilirsiniz ki?
Üstelik ben seni iyi tanıyorum bu yüzden sana her şeyi söyleyebilirim,hakkında her kanıya varabilirimleri sevmiyorum.
Mümkünse beni kimse 'çok iyi' tanımasın.Sürekli tanımaya çalışsın.
Hayat böyle daha güzel sanırım.
Bu yüzden Yoshi'yi çok seviyorum.Her saniye yeniden tanışıyoruz.Size de tavsiye ederim.
İnanın huzuru bulacaksınız.
*fotoğraf bugünden yazı ise 26 yılın birikmişlerinden.
Gönderen Sergul Kato zaman: 21:51 9 yorum:
Etiketler: bugün böyle, hayat, serrose
Bu ıssız şehrin sokaklarında yürürken hemen hemen bütün dükkanların kapalı olduğundan bahsetmiştim.Japonya'da ksabadan büyük şehirlere göç çok belirgin şekilde kendini gösteriyor.Bir çok şehrin yaş ortalaması çok yüksek.Gençler hep kaçışta.
Dükkanların kapalı olması bir tek sanat eserine dönüştürülmüş kepenkleri görmemize yaradı.Gördüğüm her dükkanı fotoğrafladım.Akşamına Türk restoranında karşılaştığımız Fujieda'lı bir beyden hikayesini öğrendim.
Fujieda belediyesi şehri güzelleştirmek amacı ile böyle bir proje gerçekleştirmiş.Masrafların %50 'si belediye tarafından karşılanmış.
Züccaciye ve yiyecek dükkanı
Yeşil çay dükkanı
Bilemiyoruz.Fujieda'ya hoşgeldiniz yazıyor sadece.
Yüncü :) Hobi dükkanı ya da nasıl adlandırsak bilemedik.
Çay paketleri satılıyormuş.
Ve Japonların gelişimi before&after :p
Fujieda belediyesi şehre hareketlilik getirmek için uğraşıyormuş.Yeni dükkanlar açılsın diye belediye dükkanlarını 1 yıl ücretsiz vermeyi teklif ediyormuş tabi belirli bir yıl kontratı ile.Bu sayede birçok dükkan tekrar aktif hale gelmiş ama bence yolları çok uzun.
Sırada tapınaklar var yazacağım onları da inşallah :)
Gönderen Sergul Kato zaman: 16:04 6 yorum:
Etiketler: Fujieda, Japonya sokakları