Paranormal Olaylar: 1
İSMAİL ALSAÇ	Genel	 4 Ekim 2018 3 Minutes
Yazının başlığına bakıp çok gizemli, mistik konuları işleyeceğimi sanıyorsanız yanıldınız. Biraz dikkat çeksin diye böyle bir başlık attım. Aslında okuyunca göreceksiniz, eğlenceli bir yazı yazmak istedim. Eğlenceli olduğu kadar da öğretici! Aslında bazen ne kadar da yaratıcı bir toplum olduğumuzu düşündüren ilginç olaylar ve davranışlar. Ben bazılarına anlam veremediğim için “paranormal” demeyi tercih ettim.
Merak ettiğim ilk konu araçların dikiz aynasına asılan boş CD’ler. Bunlar ilk kullanıldığında polis radarının sinyallerini geri yansıttığına dair çok yaygın bir şehir efsanesi vardı! Çoğunluk süs olsun diye takıyordu. Süs deyince tabi CD dışında yüzlerce farklı seçeneğimiz olduğunu görürsünüz. Bunun için çevrenizdeki araçlara hatta belki de kendi aracınıza bakabilirsiniz!
Balkonlarda saksılara CD asılmasının ise daha ilgi çekici bir açıklaması var. Kuşlar saksıdaki maydanoza veya bibere dadanmasın diye bunlar takılıyor. Rüzgârla CD sallanınca kuşlar korkup kaçacak ve maydanozlar yenmekten kurtulacak, bir çeşit korkuluk aslında.
Hazır söz arabalardan açılmışken yine arabaların vites koluna takılan tespihlere de ben pek anlam veremiyorum. Hadi bir tane olsa diyeceğim ki aracı sürerken adam canı sıkılınca tespih çekiyor, değil, bazen 5, bazen 6 tane tespih görüyorum. Renk, renk, irili, ufaklı, koleksiyoncu gibi.
Araç kullanırken hepimizin yaşadığı ortak kâbus: Kırmızı ışıkta beklerken ışık kırmızıdan yeşile dönünce ikinci, üçüncü hatta daha arka sıralardaki araçların korna çalması. Sanırım bizde şöyle bir kanaat var: Kırmızı ışıklarda dururken ilk sıradaki aracın sürücüsü geçici olarak görme kaybına uğruyor! Ya da onun gitmeye niyeti yok, uyarılması lazım! Formula 1 yarışlarında görürsünüz, sürücüler sürekli ayakları gazda, müthiş bir gürültü ve fırlamak için ışığın yanmasını bekliyorlar ve yeşil ışık yanınca saniyeler içinde maksimum hıza ulaşıyorlar. Acaba içimizde böyle bir Formula 1 özlemi ile mi yaşıyoruz?
Burada yine sadece bizim topluma özgü bir başka özelliğimiz de kornayla gelen iletişim. Kısa süreli tek korna uyarı ya da teşekkür anlamı taşır. Ters bir davranıştaki uzun süreli korna çok kızdığını belli etmek içindir! Uzun süreli, arka arkaya sert bir şekilde çalınan korna küfür ve meydan okumadır! Düğün, sünnet, seçim, maç, asker uğurlama konvoylarındaki kornaları nasıl değerlendirelim bilemiyorum. Görüyorsunuz bu trafikte insan neler öğreniyor!
Bir başka konu AVM’lerde veya sinema salonlarında karşılaştığımız durum. Şehirlerarası yolculukta dinlenme tesislerinde de olur bazen. Tuvalet ihtiyacınız için tuvalete giriyorsunuz, kapı kapalı, içeride biri olduğu belli ama bu insanlara yetmiyor. Önce kapıyı yokluyorlar, kilitli. İkna olmak için kapıyı yumrukluyorlar. Sesleniyorsunuz ya da kapıya vuruyorsunuz. İki dakika içinde çıkmazsanız tekrar ve bu defa daha sert ve hışımla kapıya vurulur. Sanki siz orada eğlence olsun diye duruyorsunuz!
Bu yazıyı yazmaya başlayınca o kadar çok konu geldi ki aklıma, şaşarsınız. Herhalde bu konuda bir yazı daha yazacağım. Bu yüzden yazının başlığına “bir” dedim.
Biz artık çok uzunca bir süredir Pazar günleri pikniğe gitmiyoruz. Çok kalabalık ve neredeyse insanlarla kucak kucağa piknik hiç hoş olmuyor. Hafta içi veya cumartesi gittiğimizde de pikniklerin vazgeçilmezi, bir başka açıklanamayan olay: Pikniklerde yüksek sesle müzik dinlemek! Normalde, arabasında radyo bile açmayan insanlar, nasıl oluyorsa pikniğe gidince araçlarının dört kapısını ve bagaj kapısını açıp (böylece maksimum rahatsızlık verebilecek) en yüksek sesle müzik çalıyorlar. İşin en eğlenceli kısmı da oyun havaları! Cümbür cemaat başlıyorlar halay çekmeye! Ben bu tip piknik dönüşlerinde rahatlamış olmak bir yana daha fazla geriliyorum! Bir ara biz de niyetlenmiştik, bazıları sırf bu yüzden artık şehir dışındaki yakın köylerde bahçe yapmaya başladılar. Ufak bir ev, ya da baraka, yanında meyve fidanları, domates, salatalık, hem eğlence hem de doğayla iç içe, şehir kalabalığından ve gürültüsünden uzak. Bir başka seçenek de karavanla yollara düşmek demeyi çok isterdim ama diyemiyorum, yer kalmadı, sonra yazacağım.
Yayımlanmış 4 Ekim 2018
Previous Post Kâğıtları Çıkarın, Sınav Var
Next Post Karavanla Yollara Düşmek