4. GENEL KONGRE’DE KABUL EDİLEN MERKEZ KOMİTESİ RAPORU - Öncü Gençlik
4. GENEL KONGRE’DE KABUL EDİLEN MERKEZ KOMİTESİ RAPORU
Geçen aylarda Irak yönetimi ile Irak Kürdistan Demokrat Partisi’nin gerçekleştirdiği ittifak, ABD emperyalizmine ağır darbeler indirdi. ABD’nin “CIA peşmergeleri” diye anılan özel asker gücü ve CIA ajanları, Kuzey Irak’ı terketmek zorunda kaldı. Böylece ABD’nin “Kürdistan” planı, yerel güçlerin birleşmesi sayesinde iflas etti.
Elli yıldır sürdürülen “Küçük Amerika” projesi, Türkiye’yi bir yol ayrımına getirdi: ABD’ye bağımlılığını kanla ödemek ya da tıpkı Birinci Dünya Savaşı sonrasındaki gibi, Ezilen Dünya’nın ayağa kalkmasında öncü roller üstlenmek.
İşbirlikçi burjuvazinin ABD’ye en bağımlı olanları ve özellikle mafyalaşan sermaye, bunalımdan kriz bölgelerinde ABD taşeronluğunu üstlenerek çıkma politikasını izledi. Turgut Özal-Tansu Çiller’in temsil ettiği bu kesim, büyük dirençle karşılaştı.
ABD’nin bu direnci kırmak için başvurduğu tertipleri, Partimiz açığa çıkardı. Çiller Özel Örgütü, bu amaçla kullanıldı. Çeçenistan’a silah ve adam yollamak, Azerbaycan’da darbe tezgahlamak, İran ile çatışma kışkırtmak, Kuzey Irak’taki CIA tertiplerine dahil olmak, Çin Halk Cumhuriyeti’nin Sincian-Uygur bölgesine sabotaj timleri göndermek, hep bu örgütün marifetleridir. Bu tertiplerin ortak paydası, Türkiye ile komşularını cephe cepheye getirmektir. Böylece Ankara hükümeti, ABD ile “kader birliğine” girecek ve “kriz bölgelerine müdahale” misyonunu üstlenmek zorunda kalacaktı. ABD, amacına ulaşmak için, Eski Jandarma Genel Komutanı Org. Eşref Bitlis’i katledecek kadar pervasızdır.
Ancak iki aydır, Eşref Bitlis’in “bölgesel çözüm” seçeneği yürürlüktedir. Irak yönetimi ile Irak Kürtleri arasındaki ittifakın oluşmasına Türk Ordusunun katkıda bulunduğu herkesçe bilinmektedir. ABD’nin Türkiye’yi “kriz bölgelerine sürme” planı ağır darbe yemiştir.
Böylece Türk devleti içindeki ABD’ye mesafeli kesim, Irak-Kürt ittifakından ve Susurluk olayından sonra inisiyatifi ele geçirmiş bulunuyor. Bu gelişme şaşırtıcı değildir. Nitekim ABD kaynakları da, Türk Genelkurmayının 1994 Eylülünden sonra “hizadan çıktığını” saptamaktaydı.
ABD’ye bağımlılık, elli yıllık süreç sonunda, Türkiye için bir varlık yokluk sorunu haline gelmiştir.
ABD’nin Türkiye’yi “kriz bölgelerine müdahale gücü” olarak sürme çabalarına, ulusu etkileyen politikalarla karşı konabilir. Raporumuzun en önemli vurgularından biri, budur.
Emperyalizme bağımlılık, Türkiye ekonomisini eroine bağımlı hale getirmiştir. Irak’a ambargo, Türkiye’ye ambargo olmuştur. Ülkeyi yönetenler, ambargodan doğan açığı eroin geliriyle kapatma yoluna gitmişlerdir. Devlet, Güneydoğudaki askerî giderlerin getirdiği yük nedeniyle de böyle bir “çözüm” üretmiş bulunuyor. Ortadoğu ve Orta Asya’da üretilen uyuşturucuyu Batı’ya taşımak için, yeraltında bir KİT oluşturulmuştur. Bu girişim, nükleer made kaçakçılığı ve silah ticaretiyle de uğraşmaktadır. Türkiye’nin uyuşturucudan elde ettiği girdinin yılda 10-25 milyar dolar arasında olduğu tartışılıyor.
Bu yasadışı ekonomik faaliyet, dünya ölçeğinde CIA’nın denetimindedir. Türkiye’nin emperyalist sisteme bağımlılığı ayrıca bu nedenle de artmış ve daha karmaşık hale gelmiştir.
Sistem, eroine yalnız döviz kaynağı olarak değil, toplumu uyuşturmak ve sisteme bağlamak için de mecbur hale düşmüştür. Eroine ve esrara parası yetmeyen yoksul kesimlerin ve özellikle çocukların tüketimine ise tiner sunulmaktadır. Cumhurbaşkanlığı’na bağlı Devlet Denetleme Kurulu’nun yaptırdığı araştırmaya göre, 2000 yılında 10 milyon çocuk sokakta yatacak.
1950’lerde başlatılan “Küçük Amerika” projesi, 12 Eylül 1980 darbesinden sonra ikinci büyük atağını yapmıştır. Evren ve Özal’ların “Dünya sermayesiyle bütünleşme” programı, Kurtuluş Savaşı ve Cumhuriyet Devrimi’nden kalan mevzileri hedef almıştır.
Bu durum yalnız Türkiye’ye özgü değildir. Latin Amerika’nın muz ve kokain diktatörlüklerine bakınız. Doğu Avrupa’ya, Balkanlar’a bakınız. Kafkaslar’a, Rusya’ya, Ortadoğu’ya bakınız. Asya’ya bakınız; işte en çarpıcı örneği Afganistan’dır. Çürümenin merkezleri olan, emperyalist ülkelere bakınız, mafya-gladio diktatörlükleri, sistemin tipik hükümet modelidir artık. “Parlamenter rejimler”, “başkanlık sistemleri” vb, bu yeni hükümet rejiminin dekorunu oluşturmaktadır. Karar merkezi, mafyanın organlarına ve kurumlarına kaymaktadır.
İşte sistemin sahiplerinin “değişim, değişim” diye göklere çıkarttıkları, “bilgi çağı” veya “modernite” diye parlattıkları değişimin esası budur. Bütün bu olgular, emperyalist kapitalizmin sonuna yaklaştığını da gösteriyor. Değil mi ki bu sistem, doğada ve insanın biyolojik varlığında böyle büyük bir yıkım yaratmıştır; böyle derin bir yabancılaşmaya neden olmuştur; varlığını sürdüremez.
İşçi Partisi, sistemdeki “değişimi” tahlil ettiği içindir ki, Çiller Özel Örgütü adını verdiğimiz yeraltı örgütlenmesini açığa çıkarabilmiş ve ülke gündemine getirmiştir. Susurluk olayından beri toplum, mafya-gladyo rejiminin gerçekleriyle çalkalanıyor. Partimizin Kontrgerilla’ya, devletin illegalleşmesine ve Çiller’in yasadışı faaliyetine karşı uzun yıllardır ısrarla yürüttüğü mücadele, sonuçlarını vermektedir. İçişleri Bakanı Ağar’ı devirdik, sıra Çiller’e gelmiştir. Örgüt’ün “kahramanları” artık büyük suçlulardır. İşçi Partisi, bugün anamuhalefet partisi görevini yapıyor.
Partimiz, Çiller Özel Örgütü’nü en başta ülkemizin bağımsızlık ve güvenlik sorunu olarak gündeme getirdi. “CIA’nın çocukları” ile savaşımız, kıran kırana bir özellik kazanmaktadır. Bunlar, 1980 öncesinde, CIA’nın ülkemizi istikrarsızlaştırma operasyonunda görev almışlardı. 1990 sonrasında ABD’nin Türkiye’yi “kriz bölgelerine müdahale gücü” olarak sürmeye yönelik tertiplerinde kullanıldılar. Eroinden “faili meçhullere” kadar devletin yasadışı işleri bu örgüte ihale edilmiştir. Çiller grubu, KİT’leri özelleştiremedi ama devletin kurduğu yeraltı örgütünü, uyuşturucu ticaretini, nükleer kaçakçılığı özelleştirdi.
Mafya-gladio diktatörlüğünün merkezinde yer alan Çiller Örgütü’nün, polis, MİT, Kontrgerilla, JİTEM ve ülkücü mafya içindeki kollarıyla birlikte sökülüp atılması, bugün Türkiye’nin önündeki acil sorundur. Refahyol hükümetine karşı, arkada kalan aylarda iki politika karşı karşıya geldi. Parlementoda muhalefet yürüttüklerini söyleyen Anavatan Partisi, Demokratik Sol Parti ve Cumhuriyet Halk Partisi, Tansu Çiller’e el uzatarak birlikte hükümet kurmayı gündeme getirdiler ve bunun için az gayret göstermediler. Hükümet kurma önerisi, suç dosyalarını kapatma önerisini zaten içeriyor.
İşçi Partisi’nin politikası ise, Refahyol hükümetini Çiller-Ağar ikilisine vurarak yıkmaktı.
Aradan iki ay geçmiştir. Onların Çiller’le birlikte hükümet kurma planları iflas etmiştir. İşçi Partisi’nin Çiller-Ağar ikilisini devirerek hükümeti yıkma stratejisi yol almaktadır.
Bu Merkez Komitesi Raporu’nun ilk taslağının Partimizde tartışmaya sunulmasından sonra çok önemli bir gelişme oldu. Kürt sorununun küreselleşmesi süreci, Irak yönetimi ile Irak Kürdistan Demokratik Partisi’nin ittifak ederek yürüttükleri eylemler sayesinde ağır darbe yedi. Bölgesel çözüm girişimi, ilk atağını yapmıştır. ﬁimdi yeni bir model fiilen oluşmaktadır.
Türk devletinin askerî çözümde diretmesi, ABD’ye Kürt sorununa daha derinlemesine müdahale olanağı veriyor. Türkiye burjuvazisinin Batı’ya en bağımlı kesimleri ise, ABD’nin “Türkiye himayesinde Kürdistan” projesini pişirmeye çalıştılar. Kürt Barış konferansları, Paris, Stockholm ve Oslo gibi emperyalizm üslerini dolaştıktan sonra, Diyarbakır ve İstanbul’a getirildi. Neoliberal “sol”, Batıcı çözümün piyonu rolünü üstlendi ve Batı’nın gölgesinde soyut “barış” talebini tekrarlıyor. Oysa barış için birinci koşul, Kürt sorununa emperyalist müdahalenin kırılmasıdır.
Körfez Savaşı’ndan sonra, Yeni Dünya Düzeni içinde rol alma arayışlarına giren PKK de, ABD’nin elini güçlendirdi. Emperyalizmi değil, Türkiye’yi “baş düşman” kabul eden sömürge teorisinin çıkmazı ortadadır. Türkiye ile komşuları Rusya, İran, Suriye ve Yunanistan arasındaki düşmanlıkta bir başarı olanağı aramak, PKK’yi büyük devletlerin elindeki koz haline getiriyor.
İşçi Partisi Genel Başkanı, “Kürt Sorununa Acil Kardeşlik Çözümü”nü, 14 Ocak 1995 günü ilan etti. Bu program, Kurtuluş Savaşı’nda sınanmış anayasal ilke ve politikaların yeniden yürürlüğe konmasını öngörüyor. Bu program, Türkiye’nin birliğini savunuyor, devrimci bir içerik taşıyor ve hak eşitliğini içeren, böylece gönüllü birliğin temelini oluşturacak köktenci çözümler getiriyor.
“Kürt Sorunu’na Acil Kardeşlik Çözümü”, biricik çıkış yoludur. Türkiye, önünde sonunda Kurtuluş Savaşı’nda sınanmış olan bu çözümü yeniden keşfedecek ve uygulayacaktır.
Merkez Komitesi Raporumuzun Parti tartışmasına sunulmasından sonra, Türkiye’nin güç dengelerini etkileyen üç önemli gelişme oldu.
Bunlardan biri Ortadoğu ölçeğindedir. Irak’ta ABD’ye indirilen darbe, kuşkusuz ülkemizde de emperyalizmin konumunu zayıflatmıştır ve Türkiye halkının birliği yönündeki süreçleri ateşleyecektir.
Üçüncüsü, Ordu, 27 Mayıs 1960’taki kısa dönem sayılmazsa, elli yıldan bu yana ilk kez ﬁeriatçılığa karşı cephe almaktadır.
Dahası, dünya sermayesi, “sol” adını taşıyan kimi grupları, ideolojik etkinin ötesinde, örgütsel kumandası altına aldı. CIA’nın ve MİT’in denetimindeki uyuşturucu ağına çok acıdır ki, ülkücü mafya yanında bazı “sol” örgütler de takıldı. Bunlar, çeşitli tertip ve suikastlerde taşeronluk yapıyorlar.
1989 Baharı’ndan bu yana Türkiye tarihinin en kitlesel emekçi mücadeleleri gerçekleşti. Bu mücadele soluklu ve tempolu olarak sürüyor. Bununla birlikte, Türkiye sağa kaydı. Çünkü Yeni Dünya Düzeni’nin güçleri ağır basıyordu, inisiyatif emperyalizmin güçlerindeydi. Emekçi hareketi doruğa yükselmekle birlikte, savunma konumundaydı. Türkiye halkı, 20. yüzyılda devrimle ve sınıf mücadelesiyle kazandıklarını kaybetme tehlikesine karşı can havliyle mücadeleye atılmıştır.
Bizim yaptığımız iş, 21. yüzyıla bir köprü kurmaktı, bunu başardık. Proleter devrimci örgütlenmeyi, öncü partiyi tarihin içinden aldık ve 21. yüzyıla taşıdık. Fakat artık yeni bir yükseliş döneminin eşiğindeyiz. Türkiye’nin ufku açılmaktadır. Dünyada da bunun işaretleri görülüyor. İşte şimdi geniş kitleler üzerinde etkili olacağımız koşullar doğmaktadır.
“İşçi Partisi; Sultanlığın ve Halifeliğin kaldırılması; tekke ve zaviyelerin kapatılması; ağalığın, efendiliğin, paşalığın yasal planda kaldırılması; latin harflerinin kabulü; laiklik ve dilde demokratlaşma gibi, Milli Kurtuluş Savaşı ve Cumhuriyet Devrimi’nin bağımsızlık, demokrasi ve aydınlanma yönündeki kazanımlarını korur; bu kazanımları emekçi halk yararına geliştirir; Demokratik Halk Devrimi’nin ve sosyalizme ilerlemenin tarihsel birikimi olarak değerlindirir.”
Cumhuriyet yıkıcıları, Cumhuriyet Devrimi Kanunları’nı ayaklar altına aldılar. O kanunları uygulatmak, bugün sınıf mücadelesinin en somut görevlerinden biridir. O mevziler, yeniden vuruşa vuruşa kazanılacaktır. Bu amaçla Cumhuriyet Devrimi Kanunları Uygulansın kampanyasını stratejik önemi nedeniyle Kongre kararıyla başlatıyoruz.
İşçi Partisi, Cumhuriyet Devrimi mevzilerindeki ölüm kalım savaşını saptadığı için, Emekçi Cumhuriyeti’ne giden stratejiyi doğru çizdi. Programımızda esasları konan ve geçen kongremizde güncelleştirdiğimiz bu devrim stratejisini, bu kongremizde de tek bir sözcüğünü değiştirmeden vurguluyoruz.
– Partiyi inşa etmek: Mücadele zemininde ve mücadelenin gelişmesine önderlik etmek için partiyi örgütlemek.
– Emekçi halkı seferber etmek: Devrimin esas güçlerini oluşturmak için, emekçi sınıfları ve yurtsever güçleri kendi somut talepleri yönünde harekete geçirmek, kendi deneyimleriyle eğitmek ve iktidar mücadelesine yöneltmek.
– Bütün milliyetlerden ve mezheplerden halkı birleştirmek: Emperyalizme ve işbirlikçilerine karşı devrimin, Türk artı Kürt, Sünnî artı Alevi denklemlerini, eşitlik, özgürlük ve kardeşlik temelinde fiilen kurmak.
– Sol Güçbirliği: IMF reçetesine ve ABD taşeronluğuna karşı bir iktidar seçeneği oluşturmak ve emekçi hareketinin gelişmesi için elverişli koşulları yaratmak amacıyla emekçi hareketi omurgasında en geniş güçleri birleştirmek.
Sol Güçbirliği’nin hedefi, muhalefetçilik oynamak değil, sol iktidardır. Bugün Türkiye’yi Erbakanl’ların, Çiller’lerin ve benzerlerinin elinden kurtarmak, ulusal bir görevdir. Bu amaçla bir iktidar seçeneği yaratma sorumluluğu önümüzdedir. İşçi Partisi, Sol Güçbirliği’ni gerçekleşebilir bir formül olarak ortaya koymuştur. İşçi Partisi ile demokratik sol, sosyal demokrat ve Kemalist güçler, bir seçim ittifakıyla iktidara gelebilirler. Bu, geniş halk kuvvetlerinin beklentisidir. Emekçi iktidarına giden yolu açmak da buradan geçiyor.
Bugün halk kitleleri, KİT’leri, SSK’ları, tarıma devlet desteğini, parasız eğitimi, laikliği savunuyor. Bu alanlarda mücadele eden kitleler, Sol Güçbirliği’nin omurgasını oluşturacaktır. Onların somut talepleri, alt alta yazıldığı zaman, Sol Güçbirliği’nin programı ortaya çıkar.
Sol Güçbirliği, iktidara gelmek için, iki ayakla yürüyecektir. Hem parlamento dışındaki halk hareketine önderlik etmek, hem de Meclis çatısı altında etkili bir muhalefet yürütmek, Sol Güçbirliği’ni iktidara taşıyacaktır.
Seçim sistemi, Türkiye emekçilerine yüzde 10 seçim barajı koydu. Ama görüyorsunuz, bugün anamuhalefet, parlamentonun dışındadır. İşçi Partisi, kamuoyunda kabul edildiği üzere, fiilen anamuhalefet işlevi görüyor. İşçi, kamu emekçileri, öğrenci ve aydınlanma hareketinin parlamento dışındaki büyük muhalefeti, bugün siyasal düzlemde İşçi Partisi’nin anamuhalefetiyle birleşmiş bulunuyor.
Parti’nin siyasal alandaki son başarıları örgütlenmenin önünü açmıştır. Hele bu deneyimden sonra, örgütlenmeyi siyasal çalışmadan koparan anlayışlardan arınmamız gerekiyor.
Öncü ne demek? Marx ve Engels’in öncüsü, 1848 Manifestosu’yla ortaya çıkan öncü, herşeyden evvel teorik öncüdür. Teorik olgunluk, gelişmiş pratikten kaynaklanır ve pratik ilerlemede kendisini ortaya koyar. Teorik öncülüğü bulandırırsak, örgütlenmede ve çalışma tarzında hiçbir öncü konuma ilerleyemeyiz.
Partimizin bugünkü gerçeğine baktığımız zaman, Liberalizmden en az etkilenen kesim, önderlik mevzileridir. Oku Başkanlık Kurulu’na gönderdiğimiz zaman, devrimci iradeyi hedef alıyoruz. O zaman parti, Liberalizmi hangi devrimci iradeyle altedecektir? Liberalizmi, merkezlerin öncü ve devrimci özelliklerini kuvvetlendirerek yeneceğiz; yoksa merkezleri bombardıman ederek değil.
Önder kadromuz, Parti için büyük bir güvencedir. Türkiye’nin en sınanmış, en denenmiş önderlik kadrosudur. Çeşitli sol örgüt ve partilerden gelmiş, farklı deneyim ve birikimleri bu Parti’de birleştirmiştir. 30 yıldan beri önderliğimiz içinde dedikodu yoktur, fiskos yoktur, tertip yoktur, entrika yoktur; sağlıklı bir tartışma ortamı vardır. Sağlam arkadaşlık ilişkileri, devrimci gelenekler ve güven ortamı oluşmuştur.
Düzeltme Hareketi’ni öncelikle merkezin birikimini harekete geçirerek başaracağız. Liberalizmi altetmede onun devrimci deneyiminden ve yeteneğinden yararlanacağız. Elbette bu önderliği, taze kanla kuvvetlendireceğiz. Ama Parti bu birikimin kendisine sağladığı üstünlüğü sonuna kadar değerlendirecektir.
Marx ve Engels, 19. yüzyılda Avrupa devrimleri niye başarılı olamadı sorusuna şu cevabı verdiler. Çünkü dediler işçi sınıfı köylülüğü kazanamadı da ondan. Hem de Avrupa’da, gelişmiş sanayi ülkelerinde bu saptama yapılmıştır.
20. yüzyılda, devrimin merkezi Ezilen Dünya’ya kaydıktan sonra, köylü ile birleşebilenler, devrim yaptılar. Lenin’in Rusya deneyi, Çin deneyi ve diğer devrimler, bize köylülerle birleşmenin belirleyici önemini gösteriyor. İşçi sınıfı köylülükle ititfak ettiği zaman düğümü çözebiliyor. Partimizin köylüyü örgütleyerek devrimci bir kuvvet yaratması, Türkiye devriminin ilerlemesinde kritik bir önem taşımaktadır.
Bizim Türkiye’de köylü içinde mücadele geleneğimiz var. Birçok toprak hareketlerine, köylü hareketlerine önderlik ettik. Ne var ki, Partimizin köylük alanlardaki çalışması zayıflamıştır. Oysa bugün köylülük büyük bir yıkımla karşı karşıyadır. Köylülük, İşçi Partisi’ni bekliyor. Köylüyü örgütlemek, Partiyi düzenden koparacak, devrimcileştirecektir.
Bu gelişmeyi hızlandırmak ve Parti ile gençlik arasındaki bağları güçlendirmek için, gerekli örgütsel çözümleri üretmekteyiz. Bu bağlamda, yalnız öğrenci gençlerin değil, bütün Partili gençlerin Öncü Gençlik’te örgütlenmesi, Parti Meclisimiz tarafından oybirliğiyle kararlaştırıldı.
Temel örgütlere önderlik Partimizin pratiği göstermiştir ki, temel örgütlerin kurulmasında ve çalıştırılmasındaki esas zaaf, önderliklerin temel örgütlerin başında olmamasıdır.
Devrimci Atılım’ın eşiğinde Bir dönüm noktasında bulunuyoruz. Merkez Komitemiz, 4. Genel Kongremizi, “Devrimci Atılım Kongresi” olarak saptadı. Bu değerlendirmeyi ilk kez yapıyoruz.
Birinci Genel Kongremiz, 8-9 Nisan 1989 günleri “Birlik ve Alternatife Doğru” sloganıyla toplandı. Yükselen işçi hareketini, “Merhaba proletarya” diye selamladık.
İkinci Genel Kongremizi, 6-7 Temmuz 1991 günleri “Devrim İçin Öncü Parti” şiarıyla gerçekleştirdik.
14-15-16 Ekim 1996 günleri toplanan 3. Genel Kongremiz’in şiarı ise, “Sınıf Mücadelesini Örgütlemek” idi.
İşte şimdi Parti’nin Devrimci Atılım noktasına gelmiş bulunuyoruz. Bu atılım, yalnız Partinin örgütsel birikiminin ürünü değildir. Sistem iflasa gitmektedir. İşbirlikçi hakim sınıflar, Türkiye’yi yönetmekte zorlanıyorlar. Nesnel koşullar, devrim güçlerine bir atılım olanağı veriyor.
Arkamızda bulunan aya bir bakınız. 10 Kasım günü Mustafa Kemal’in Anıtkabri’ne bir günde bir milyon insan sel gibi aktı. Öte yandan Mafya-gladyo-tarikat diktasına karşı, Partimiz önderliğinde büyük bir mücadele başladı. Türk Silahlı Kuvvetleri, 27 Mayıs 1960’taki kısa dönemi saymazsak, elli yıldan bu yana ilk kez cephesini ﬁeriat güçlerine dönmüştür. Bu, güçler dengesini halk yararına etkileyen çok önemli bir olgudur.
Türkiye halkı, Kurtuluş Savaşı ve Cumhuriyet Devrimi’ni savunma mevzilerine girerek, Yeni Dünya Düzeni’ne karşı tavır alıyor. 1989 İşçi Baharı’ndan bu yana devam eden emekçi mücadelesinde, savunma mevzilerinden yavaş yavaş saldırı mevzilerine doğru bir hareketlenmenin işaretleri görülmektedir. O büyük işçi hareketi, Türkiye’nin son yüzyılda kazandığı devrimci mevzileri canla başla savundu; madenlerini, tersanelerini, tekellerini teslim etmedi. PTT’lerini teslim etmedi. Geldiğimiz yerde, inisiyatif artık halk güçlerinin eline geçmektedir.
Partinin Türkiye’nin geleceğini etkileyebileceği bir sahne oluşmaktadır.
İşçi Partisi dışında Türkiye’de öncü parti yok. Emekçi önderlerinin ve sosyalistlerin birleşmesi, İşçi Partisi’nde olacak ve oluyor. Tarih, başka bir yerde birleşme olanağı tanımıyor.
Bugün namuslu kalmak en büyük eylemdir. Namussuzluğun, alçaklığın, hertürlü yozlaşmanın, eroinin, çürümenin, şiddetin, faili meçhul cinayetlerin, Kürt halkımıza uygulanan baskıların, Alevilere uygulanan haksızlıkların ortasında, namuslu kalmak kadar büyük bir eylem yoktur. O bizim geleceğe taşıyacağımız namusla Emekçilerin Türkiyesi kurulacaktır. Eğer bir namus birikimini 21. yüzyıla götüremezsek, kim, hangi mirasla Türkiye’yi bu hallerden kurtarabilir? Ekonomi yıkılmış, düzelir. İşsizlik yoksulluk, hepsi düzelir. Ama insan malzemesi yıkıma uğrarsa, Türkiye’de hepimiz namussuz olursak, kim düzeltecek?
Partimiz, bir namusu, bir ışığı taşıyor. İşçi Partisi, Türkiye’nin ufkundaki emekçi iktidarının öncü partisidir.
2020’de İstanbul olmuş 20 milyon! İzmir, Adana, Mersin,Tarsus birleşmiş! Çukurova’yı, Bursa ovasını ve güzelim kıyıları beton kaplamış! Körfezler denizler çamur olmuş! Ormanların yerinde çıplak kayalar! Toprak çöle dönmüş! Türkiye yoktur o zaman!
120 milyonluk Türkiye, sistem tarafından nasıl kontrol altında tutulabilir? Yugoslavya’da olduğu gibi, Kafkaslar’da olduğu gibi, milliyet ve mezhepleri birbirinin üzerine sürecek, Türk’ü Kürdü, Sünniyi Aleviyi birbirine kırdıracak! Milliyetlerin ve mezheplerin birbirinin boğazına sarıldığı toprak, Türkiye değildir!
Neoliberallerin 2. cumhuriyeti, kontrgerilla-mafya ve tarikatlar cumhuriyeti, bizim Kurtuluş Savaşı’nda kurduğumuz cumhuriyet değildir!
‘İkinci Cumhuriyet olmayalım ama işte Kemalizmle bu sorunları hallederiz’, diye içtenlikle düşünen milyonlarca insanımız vardır. Hayır o yol da kapanmıştır. İkinci bir Kemalist Devrim, Türkiye’de olamaz artık! Kemalist Devrim, Türkiye’ye büyük kazanımlar sağladı; arkamızdaki büyük tarihtir. Ve bakın, emekçilerden başka, İşçi Partisi’nden başka Kemalist Devrim’in kazanımlarına gerçek anlamıyla ve mücadele ederek sahip çıkan da yoktur. Kesindir: Kemalist Devrim, bir emekçi devrimiyle tamamlanacaktır!
Onun için, İşçi Partisi’nin üstlendiği görev büyüktür.
2020 yılında Türkiye’yi Türkiye yapmak, kararan ufku aydınlatmak, bizim büyük görevimizdir.