Afili Filintalar - 12. sayfa
Reenkarnasyonlarım Mirasımdır Size
6 Eylül, 2014 | Sinem Sal
dünyadan bütün intikamımı aldım
bu sabah çiçekleri suladım
işte benim marifetim bu.
önceki hayatımda sanıyorum bir kaplandım ben
şiir okuyan kaplan düşün, öyle bir şey ya da şarkı söyleyen
şehrin ortasında bir gün katledilmiştim, türüme aykırıydım
tencere kapağı kapatmışlardı cesedime, fokur fokur
ağaç gövdelerine tırmanmak huyum değildi, düşerim falan
ağaç gövdelerini incitmekten korktuğum da bir başka gerçekti
kükremeyi öğrenmiştim, babam öldüğü zaman
babam ölürken bana kükremeyi öğretmişti
böyle de bilinir ve anlatılırdı aile hikâyemiz
kuşların dünyanın üstünde uçtuğunu sanan bir kaplan
onu düşün üç kez, önceki hayatımda sanıyorum
türk sanat müziği seven bir kaplandım ben.
sanıyorum önceki hayatımda yüksek tansiyondum ben
genç yaşta eşini kaybeden bir kadının mesela
her sıkıntıda yükseliyordum, havalara uçuyordum
öyle böyle değil, dil altından emilince düşüyordum
kalbi dayanmayan insanların değil,
kalbi olanların damarında akmaktı tek meziyetim
limon kolonyası ve mahalle hüznünü sorarsan
sana dakikada on örnekle anlatabilirdim
bunu lütfen anla kendin için değil, kendin için!
önlemim alınmadığı için sevdiğimi öldürdüm.
sanıyorum önceki hayatımda telgrafta stop’tım ben
geldiğimi bildirecektim dünyaya, nedense durdum
her şeyi kendime bakarak anlamanın kıyısındaydım
duruyordum. bir şeyi bekler gibi duranlar uyumazlar
soğanları pembeleşinceye kadar beklemeyi biliyordum
bulgurlar şişene kadar yeşillikleri doğruyordum kısır için
limonla aramızda anlatılmaz bir bağ vardı, sıçrayınca
duruyordum! acıyla da kısılıyordu gözler aşkla da yatakta
diyordum yeryüzünde ikisi denkse birbirine tam meydanda vurun
duruyordum! karnım karıncalanıyordu su içip içip
duruyordum! boğulduklarında zırıl zırıl, sevdiğim her şeyin sonunda
stop! sanıyorum önceki hayatımda da seviyordum ben.
sanıyorum önceki hayatımda pencerede sinekliktim ben
ev sahibimi koruyordum, göğsümü gere gere geceleri
faşistliğim iyi niyet sahibi olmamla anılıyordu yazın filan
kuşları da engelliyordum bilmeden, uğur böceklerini de
en çok polenlere içim gidiyordu, sevişen çiçeklerin tozu
sevdiğini koruyanın masalını anlatırdım, olayım buydu
yavrum, o pencereler bir tek yabancı filmlerde dışarı açılır
sanıyorum önceki hayatımda ben-sineklik sana
içeri dönmenin tarihini bizzat anlatabilirdim.
sanıyorum önceki hayatımda, bunu nereden çıkardığımı bilirsin
çocukların erişemediği yerde saklanan ilaç kutusuydum
üstüme annem yazmıştı “karin ağrisi için” diye kırmızı kalemle
pardon ama ağrıyı ilk görüşte bilmek benim işimdi elbette
her dilde kullanım şeklim yazılıydı, yeter ki anla beni
ben kendimden kuşkulanmaktan geliyordum, hayatın varlığı
son derece ilgilendirirken beni, tez vakitte şifa diliyordum
mahkemeyi inandıracaktım, öyle güzel kandıracaktım ki seni
intihar süsü verene kadar inecektim midene
sanıyorum önceki hayatımda ben-şifa sana
istemeyenin iyileşemeyeceğini bizzat kanıtlayabilirdim.
sanıyorum önceki hayatımda ben, sevgilinle geldiğin sinemada
gördüğünde nefesini kesen, izlediğinde anlamayacağın
bir coming soon yazısıydım.
Efen’im demem o ki bu çok kalabalık içimle
kader çizgimin ortasında halay çekebilirim
havaya açtığım ateşle kendimi vurabilirim
en afili ağıtları yakabilirim, helvamı tahta kaşşşşıkla
bu hayatımda belki gerçekten
Bu Tufan Senin Olsa Kaçmazdın
23 Ağustos, 2014 | Sinem Sal
Birbirine yaklaşan iki ada
ve boğdukları deniz için,
üç kez bravo
giriş, gelişme, sonuç…
her şey kendi kalbine ilerler.
saksıdan yolunduğunda çiçek olmak kaybolmaz
bunu sana neden anlattım şimdi,
ömrünün buralarını iyi hatırlamak istiyorsan şimdi unut
teninde portakal kabukları yak, içine yayılsın
bastır bu kokuyu ve tümünü sevmek için şimdi bırak
sinekliğe çarpıyor sinek, girmiyor içeri, ama kuşlar da
buna kendini korumak diyorlar, buraya bir ağaç çiz hemen
patlıcan közlemekten ve yoğurt mayalamaktan geliyor olabilirdim
tozları almamaktan ya da kavanozu uzatmaktan sana, açılmayan
kırlent nedir bilmem ama onu yapmaktan filan ve daha nice evcil şeylerden
söz etmeye vakit kalmadı, vahşi hayvanlarını beslemekten kalbimizin
meyvelerin mevsimini karıştırıyorum, neden böyle bu çağ
buraya bir takvim yaprağı çiz hemen
yıllarca eğitimini aldım annemden, ok fırlatmanın
bacaklarını kapatarak oturmanın tarihini anlatabilirim
çiçek açmazlığı, maya tutmazlığı
ilk çeyizinin özenle yazılmış bir yemek tarifi defteri oluşunu
herkesten özenle saklamak gerektiği sırrını sana açabilirim.
buraya bir davetiye çiz hemen, mutluyuz
akşam olduğunda, güneşliği çekiyoruz, bu çok tuhaf tekrarlayalım
akşam olduğunda güneşliği çekiyoruz, kornişin sonunda
benim şiir yazdığım bir kâğıt duruyor, stop!
neremizden yaralıysak, oramızla tutunuyoruz ya hayata
birbirimize ellerimizi uzattığımızda ismimizi söylemenin anlamsızlığı
bunu buradan anlıyorum en çok.
buraya bir kalp çiz hemen, çok mühim
artık alışık değilim.
içimde kıpırdayan şeyin kıyısında otursaydın
tüm bunları anlayabilirdin
artık Oralı değilim.
aklımda bir tek bu kaldı:
Ne kadar hızlı geçiyoruz üzerinden her şeyin
ne kadar yavaş geçiyorlar içimizden.
20 Ağustos, 2014 | Afşin Kum
Böyle ciddi siyasi içerikli bir yazıyı böyle ebleh bir yorumla bağlamak da bir tuhaf oldu tabii, ama derdimin anlaşıldığını tahmin ediyorum. Siteyi de son zamanlarda fazla meşgul ettim. Şimdilik bu kadar… Küçüklerin gözlerinden, büyüklerin dizlerinden öperim.
Çocuklara Anlatılmayan 5 Sendrom
16 Ağustos, 2014 | Bahadır Cüneyt Yalçın
Kökeni dermatolojik efsanelere dayanmakta olup, en az iki kişilik sosyal gruplar için söz konusudur.Kimi durum veya zamanlarda en belirgin, en önde, en dikkat çekici soru cevabı en az bilinendir. Sendrom; (her ne kadar bahsedilen sorunun içeriği özel hayatın gizliliğini ihlal edebilecekse de) bu içeriğin hiç gündeme gelmemiş olması, bunun sürdürülmesi halidir.
Yedi Cüceler Sendromu:
Bazı kimseler belli dostlarıyla veya çalışma ekipleriyle öyle bütünleşirler ki, yalnız olduklarında ciddiye alınmazlar. Her zaman birlikte göründükleri bir yere tek başlarına gittiklerinde tanınmama durumuyla karşılaşabilir, üçüncü şahıslara yapılan ziyaretler esnasında Hoşgeldin yerine Seninkiler nerede? sorusuna muhatap olabilirler.
Hansel ve Gretel Sendromu:
Günlük hayattaki birçok söylem veya eylem insanları yemeye, (insanların birbirini yemesi değil) daha çok yemeye ve daha çok yiyebilmek için yeni yöntemler araştırmaya özendirir. Gıda tüketmek söz konusu olduğunda sonuçlarına katlanmak kavramı bile tatlandırıcılarla renklendirilir.
Açıl Susam Açıl Sendromu:
Bilindiği gibi Ali Baba’nın patlattığı mağara zulasının kapısı açılır-kapanır bir kayadır ve gerçekçi olmak gerekirse tahin elde etmekte kullanılamaz. Çocukların daha sık muzdarip olduğu bu sendrom kimyasal, biyolojik veya fiziksel açıdan hiçbir benzerliği olmayan iki şey arasında yerleşmiş terim-nesne, terim-eylem ilişkilerinden kaynaklanan hayata dair güvensizlik duygusu olarak özetlenebilir. Örneğin; Anadolu’da bazı yerlerde kadınların hamur açma işine “yazmak” adını vermiş olmaları çocukların zihin dünyasında karşılığını bulmakta zorlanır.
Rapunzel (Marul) Sendromu:
Romantik veya estetik sayılan her şeyin vejetaryen (burada etimolojik bir espriyle sebze bilimi anlamında kullanılmıştır) bir arka planı olabilir. Bu öğrenildiğinde kişide duygusal motivasyonsuzluk su yüzüne çıkar. Bilindiği gibi Rapunzel’in kaderi annesinin çaldığı marulların etik neticeleriyle şekillenmiştir. Süresi bilinmeyen esaretin biricik açıklaması besin değeri (tarımsal masrafıyla kıyaslandığında) oldukça düşük yeşilliktir.
16 Ağustos, 2014 | Afşin Kum
10 Ağustos, 2014 | Afşin Kum
123 sayfaİlk sayfa«1011121314»203040Son sayfa