İskender Paydaş - Müzisyen - Fikir Atolyesi
Ara 30 İskender Paydaş – Müzisyen
26 Mart 2007 – Rafı ödüllerle dolu bir prodüktör, aranjör, besteci, müzik yönetmeni, yapımcı, söz yazarı, davulcu, klavyeci, orkestra şefi…
– Zamanının çocuk şarkıcısı.
– Amatör deniz kaptanı, amatör uçak pilotu, dalgıç ve kayakçı…
Belki tüm bunlardan daha önemlisi ‘insan.’ Mütevazi, kendine özgü bir muhafazakar, yaratıcı, yenilikçi ve tutkulu…
Geçenlerde hadi gel seninle Fikir Atölyesi’nin 20 Soruluk Söyleşiler‘ini yapalım diyince, gece onda başladığımız sohbet bittiğinde saat sabah beşi gösteriyordu. Yedi saatin nasıl geçtiğini anlamadığımız çok keyifli bir sohbetti bizimkisi.
Bu söyleşimi gazeteciler gibi profesyonel yapmadığımdan olsa gerek elimde o ufak ses kayıt eden aletlerden yok. Hızlıca not almaya çalışıyorum, alırken de sohbeti bölmemeye. Sanırım bundan sonraki söyleşiler için daha bir donanımlı olmalıyım.
Sohbetin bir yerinde “İskender, nedir bu aranjörlük dediğin” diye sorduğumda, bana piyanosunun başına koşar adım geçip “bak Tunç, şimdi sana Love Story’nin notalarını çalıyorum, bu en basit haliyle bu parçanın iskeleti, yani bestesi. Şimdi ise sana bir de aynı parçanın aranjmanı yapılmış haliyle çalıyorum.”
Size şu kadarını söyleyebilirim; evet ikinci duyduğum da ‘Love Story’ idi ama bu kadar mı zenginleşir, bu kadar mı kulakları doldurabilir bir şarkı. Duyduklarım sanki sadece piyanodan değil, kalabalık bir orkestradan çıkıyordu.
“İşte” dedi, “bir aranjör sana bunu yapar; besteyi sana sevdirir, ruh katar, anlam yükler… Yoksa beste aynı, dikkat edersen sen hala aynı iskeleti duydun.”
Bir soru bu kadar mı güzel cevaplanır? Evet, konuştuğunuz kişi işini hobisi olarak görüp tutkuyla bağlıysa böyle cevaplanır. Tıpkı İskender Paydaş‘ta olduğu gibi.
Ve o bizim 20 Soruluk Söyleşiler’deki yeni konuğumuz.
Evet birden fazla şapkası olabilir ancak, İskender herşeyden daha çok bir müzik üreticisi. Kendine has bu tarzı şöyle açıklıyor; “Batı ile doğunun birbirlerine taviz vermeden bir arada denge içinde durabildiği hayali bir dünyanın müziği esasında. Taviz vermemekten kastım; her iki müziğin, birbirleriyle uyum adına temel özelliklerinden ödün vermeden bir arada güzel durabilmeleri.”
Buna verdiği örneklerden biri Orhan Gencebay’ın ‘Batsın Bu Dünya – Remix 2003’ ve diğeri de Mirkelam’ın ‘Her Gece – 1995’ parçaları. Her iki parça da kendi tarzını gerçekten iyi yansıtıyor.
1967 İstanbul doğumlu İskender. Ünlü orkestra şefi Muhittin Paydaş’ın oğlu. Milli kaleci Cihat Arman ise onun annesinin babası. Yugoslav göçmeni olan diğer dede ise II Dünya savaşından sonra idam edilen bir Nazi subayı. Ve bunu “ilk defa Fikir Atölyesi’nde sana açıklıyorum” diyor.
Dedesinin bir Nazi subayı olduğunu 8 yıl önce babasını, akrabaları hakkında konuşturmaya zorladığı bir zamanda öğrenmiş. Oysa yedi yaşından beri İskender’in, kendisinin de anlam veremediği bir biçimde ilgisi olmuş Nazizm’i öğrenmeye karşı. “Şimdi” diyor “anladım artık merakımın nedenini ve rahatladım.”
Kısaca “canilik organizasyonu” olarak tanımlıyor o dönemi. Bu hayatta öğrendiğimiz, bildiğimiz herşeyin dışında. Planlı organizasyonların nasıl dehşet verici sonuçlara varabileceğini araştırıp öğrenmiş yıllarca. Artık eskisi kadar devam etmiyor bu merakı. Ve konuyu şu sözlerle kapıyor: “Ben de tabii ki gurur duyduğum bir dedeye sahip olmak isterdim.”
İnanması güç bir uzak dönem hafızası var. Nerdeyse 2 yaşından beri başından geçen önemli olayları hatırlayabiliyor. Bunu da ufakken (8-9 yaşlar) aldığı bir karara bağlıyor. Büyüklerin küçükleri hiç anlamadığını düşünüp “ben asla böyle olmayacağım” demiş.
İlkokula başladığı ilk günde şu sözleri kendi kendine mırıldandığını hatırlıyor: “Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak, bunu biliyorum. Kedilerle 2 saat sohbet edemeyeceğim artık.” O yılların acısını şimdi evinde çok severek beslediği iki kedisi ile çıkarıyor.
Babasının (Muhittin Paydaş ve Lordlar) orkestra provalarını evde yapmasından dolayı doğumundan beri müzikle iç içe. İlk enstrumanı üç yaşında davul olmuş. Öncesinde ise evdeki tüm tencere ve boya kutuları onun müzik aletleri!
Beş yaşında piyano dersleri almaya başlamış. Ve o yaşta “Büyük İskender” ismi ile şarkıcılığa başlıyor. Beş ve yedi yaşlarında çıkardığı iki 45’lik single’ı ve babasının orkestra şefliğinde Türkiye turnelerinde toplam 145 konseri var. O zamanki en büyük çocuk şarkıcı rakibi ise Şanar Yurdatapan’ın oğlu Arda Kardeş.
Dokuz yaşında sabahları ilkokula giderken, öğlenden sonraları da İstanbul Devlet Konservatuarı piyano bölümüne gitmeye başlamış. İşte ilk besteleri de bu dönemde gelmeye başlıyor İskender’in. 12 yaşına kadar okulda gördüğü klasik eğitim ve teori, evde babadan gördüğü modern müzik ve pratik ile birleşince ortaya zengin bir karışım çıkıyor.
Sonra ilginç bir karar alıyor ve evdekileri de ikna ederek konservatuarı bırakıyor. “Tunç, çok fazla yönlendirme var konservatuarda. Ben başkalarının parçalarını çalan iyi bir piyanist veya bir orkestra şefi olmak istemedim ki. Memur değil, üreten olmak istedim hep” diyor. Buna karar verdiğinde yaşı sadece 12.
Şişli Koleji’nde orta okulu, Kabataş Erkek Lisesi’nde de liseyi bitirmiş. Hep vasat bir öğrenci olmuş, çünkü gönlü hep müzikte. Sıra arkadaşı müzisyen Volkan Başaran ile derslerde sıkılınca veya kalacağını anlayınca hep öğretmenlerinin gönlünü alacak besteler yapıp söylemişler. Liseyi bitirene kadar işe yarayan bu yöntem üniversite yıllarında ise fayda etmemiş!
1985 lise mezuniyetinden sonra 2 sene üniversite sınavlarına girmeyip çeşitli pavyon ve gece kulüplerinde çalarken 1986’da Kayahan‘la tanışıyor. Gerçek profesyonelliği Kayahan’ın klavyecisi olduğunda öğrendiğini söylüyor. Bu aynı zamanda Kayahan’a basit aranjmanlar yapmaya başladığı ilk yıllar da oluyor. 1988 yılında çıkan ‘Benim Şarkılarım’ albümündeki ‘Üsküdar’ın İncisi’ baştan sona aranjmanını yaptığı ilk şarkısı. 1990 yılında Eurovizyon Şarkı Yarışması’da Türkiye’yi temsil eden ‘Gözlerinin Hapsindeyim’de almış eline akordiyonu. Aldığımız sonuç pek parlak olmasa da, Türkiye adına sahne almanın heyecanını tadtığı farklı bir deneyim olmuş bu.
Kendi babasının yurtdışında yaşaması ve çok az görüşmeleri belki de İskender’in Kayahan’ı bir “baba figürü” olarak görmesindeki en önemli etken. Halen de başı sıkıştığında aradığı ilk kişi o oluyormuş. “Sahne performansı ve müzik kariyerimde bir senede çok hızlı bir yükseliş yaptıysam bunda Kayahan’ın rolü çok büyüktür” diyor.
Ciddi bir popülerite yakaladığı ‘Yemin Ettim’ şarkısı da dahil çok sayıda şarkısında birlikte çalışıyor Kayahan’la. En son 15 Mart’da piyasaya çıkan ‘Biricik’ albümündeki (tek parça dışında) tüm şarkıların aranjörü olmuş.
1986’dan beri yakın arkadaşı olan Fergan Mirkelam‘ın da önemli bir yeri var İskender’in hayatında. Kayahan dışında, Mirkelam ile de sayısız konser ve festivallerde sahne almış. Ya davulcu, ya da klavyeci kimliği ile.
2005 yılında kurduğu ve halen devam eden 12 kişilik İskender Paydaş Orkestrası’nın hem şefi, hem de klavyecisi. Kanal D’deki TürkStar yarışmasından, Ajda Pekkan ve Nazan Öncel’e kadar birçok sanatçının konserlerinde orkestra olmuşlar.
Türkiye’de birlikte çalışmadığı ünlü bir sanatçı sanırım yok. O listelerken, ben not alırken yorulduğum listede aranjörlük şapkasıyla Kayahan, Nilüfer, Nazan Öncel, Harun Kolçak, Aşkın Nur Yengi, Ajda Pekkan, Suat Suna, Kibariye, Orhan Gencebay, Sertap Erener, Ege, Asya, Mustafa Sandal, Levent Yüksel, Mazhar Fuat Özkan (MFÖ) gibi isimler var.
Prodüktör ve Müzik Yönetmenliği yaptıkları arasında ise Mirkelam, Şebnem Ferah, Emre Altuğ, Ajda Pekkan ve Aşkın Nur Yengi var. Yapımcı kimliği ile Kurban, Mezdeke ve İlker Çalışkan… Istanbul for Aficionados, Hırsız Var ve Şaşkın filmlerinin film müziğini; İmkansız Aşk, Ümit Milli ve Ah Bir Polis Olsam dizilerin de film müziklerini yapan hep İskender Paydaş. (Konuşurken atladığımız birçok ismin olabileceği endişesini de gördüm gözlerinde.)
İskender Paydaş’ın son işi ise Nisan başında ‘Kardan Adam’ albümü ile piyasaya tanıştıracağı yeni pop sanatçısı İlker Çalışkan. Kurban’dan sonra, yani 8 yıl aradan sonra ‘yapımcı’ olarak çıkarttığı ilk albüm olacak bu. “Keyfimce bir albüm yapmak istedim ve bunu da İlker’le yaptık” diyor.
1993-2000 yılları arasında, Türkiye’nin Quincy Jones’u olarak gördüğü besteci ve aranjör Atilla Özdemiroğlu’nun kızı Yaprak Özdemiroğlu ile evli kalmış. Şimdi ise söz yazarı ve besteci İsra Ömürlü ile çok keyifli bir birlikteliği var.
Bu sıralar yepyeni heyecanlar için kalbi atıyor İskender’in. Artık daha az aranjman yapıp yepyeni projeler yapmak niyetinde. Daha önce denenmemiş, kendi üretiminde sınırları zorlayıcı işler olsun istiyor.
Bir tanesi (2008 ikinci yarısında) görsel, ışık ve dans ağırlıklı, farklı kültürlerden beslenip üreteceği sahne gösterileri ve albümler. Diğer projesi ise bu yaz çekilecek olan ABD-Türkiye ortak yapımı olacak ‘Kahraman Şerif’ filminin müzikleri.
Bu düşünce sistemi ile solo kariyerine daha fazla ağırlık verecek gibi duruyor.
Şimdi geldi sıra İskender’in bizim 20 soruya verdiği cevaplara. Hatta yaptığımız bu keyifli sohbetin şerefine ona ilave 5 soru daha sordum.
İşte verdiği cevaplar:
Tolga Kılıç. Benimle beraber çalışan, çok iyi bir eğitim ve kariyeri olan bir piyanist. Bunu bana Tolga söylemedi ancak aranjman ve kompozisyon becerilerimden dolayı olduğu düşünüyorum.
Müziği yapma nedenlerimin en başında böyle kendini ispatlamış müzisyenlerin beni sessizce en favori görmelerini sağlayabilmek yatıyor.
Aynen yaptığım işte kalır, hiçbir bedeli olmayan konserler ve albümler yapmak isterdim. Masrafı olmayacağı için de (herşey legal ya madem, parayı buluyoruz bir şekilde!) yaratıcılığımda para sınırı kalmaz, izleyiciler de istedikleri gibi dinlerdi yapacaklarımı :)
Yalan söylemenin uygun olduğu durum yok bence. Ancak doğruyu saklamanın uygun olduğu durumlar var. Mesela bence güzel olmayan bir kadının “beni güzel buluyor musun?” sorusuna; “ben senin ruhuna aşığım” cevabı vermek gibi.
Bunu dediğim insanlar oldu ancak hangi özelliklerinden dolayı dediğimi hatırlamıyorum. Ve şimdi açıkcası bundan dolayı da rahatsız oldum. Çünkü çevremde gurur duyduğum işler yapan çok sayıda kişi var.
Ajda Pekkan ile çalışırken onu kendi kararı ile bırakan ilk orkestra şefi olduğum için diğer müzisyen arkadaşlar benimle gurur duyduklarını söylemişlerdi.
Bir müzik grubunun uzun yıllar parçası olamamak. Hep grup müziği yapmak istedim ancak hep yalnız kaldım.
Bir de, bir haftadan daha uzunca bir süre “bugün günlerden ne” sorusunu soracak kadar günleri karıştırmayı beceremedim. Bunu yapabildiğimde yaşadığımı daha çok hissediyorum.
İki tane vardı; İsko ve İskoç.
Sevmiştim, hala da kullananlar var esasında. Mesela Mazhar Alanson İskoç derken, Sertap Erener İsko der. İşin ilginç yanı, benim takma adlarımı bilmeyenler de, benimle samimi olduklarında bana kendi buldukları isim ya İsko ya da İskoç oluyor hala.
Tek istisna Kayahan; o bana “Aleksandır” der.
Hiç düşünmemiştim. İsim koyma konusunda hep zorlanmışımdır ancak tek bildiğim kendi ismim olmayacağı.
O kadar çok şey öğrenmek isterdim ki ondan. Ancak en önemlisi; bu kadar insancıl ve yumuşak bir karaktere sahipken, nasıl insanları kanının son damlasına kadar çalıştırabildiğini sorardım ona. Çünkü onunla çalışan herkes kendi limitlerini sonuna kadar zorlamaya isteyerek razı oluyorlar. Üstelik Quincy Jones bunu 20’li yaşlarından beri başarabiliyor.
Tolga Tezsevin. SMS.Net’in ortaklarından. Gerçi daha son bir aydır samimi olduk ama hobimizi işimiz haline getirmişiz ikimiz de. Son 1.5 yıldır da müzik yapımcılığı yapıyor. Herkesin kaçtığı bir işe girdi, çok severek yapıyor ve şimdi de çok başarılı. Hatta yanılmıyorsam sms işinden daha yoğun bununla ilgileniyor şimdi.
Astronomi ve Nazi Almanya tarihi ile yakından ilgili olduğumu çok az kişi bilir. Özellikle gizlemedim ama nedense öyle kaldı. Kendimi geliştirdiğim, dünya görüşümü zengileştiren, öğrenirken keyif aldığım konular bunlar.
Kendimi beklentiye sokup, bu beklentinin olmaması çok kızdırıyor. Tam olarak baş edebildiğimi de söyleyemem. Ciddiye aldığım her işimde beklentilerim de yüksek oluyor. Bunun doğal olarak en çok zararı da kendime oluyor.
Quincy işte bunu çok iyi becerebiliyor!
Mirkelam ile başladığımız grup müziğinin bir yılda sonlanması…
Seksi ön plana çıkaran tanıtımlar yapan markalar. Mesela Magnum gibi. Oysa lezzeti çok güzel bu dondurmanın.
Bir de insanlar arasında sınıf farkı yaratan markalar. Markayı hatırlamıyorum ama bir açık hava reklamı vardı uçakta geçen… First Class yolculara yapılan servis gösterilip şöyle deniyordu: “Hayat bir yolculuksa yeriniz en önde olmalı.”
– Moog. Dünyada synthesizer’ı bulan Robert Moog’un eşsiz klavye markası.
– Rupert Newe. Dünyada ilk ve en iyi kayıt mikserini yapan adamın kendi adına yarattığı markası.
– Apple. Steve Jobs’dan dolayı.
Bu üç adam da kendi işlerinde yaptıkları yeniliklerle dünyayı değiştirmiş, sonra kendi şirketlerinden kovulmuş ve benzer yıllarda yine kendi şirketlerine geri dönmüş efsanevi kişiler.
Otuzdokuz yaşında gelecek korkusu olan biri olarak sık sık sorarım bunu kendime. Müzikal kariyer olarak hala net bir hedefim yok, itiraf ediyorum! Ancak denizlerde daha çok vakit geçirmek istediğimi biliyorum.
Her bir şarkıyı “savaşa gider gibi ele almakla,” söylemek isteyipte söyleyemediğim bazı şeyleri seslere katmak arasında kendimce bir denge oluşturduğumdan bir farkım olduğunu düşünüyorum.
Aramam. Zarar verdiği kendinden başka bir insan yoksa, durumdan kurtulması için de yardımcı olurum.
En sevdiğim filmler trajedi kökenli olduğu için oradaki kahramanlardan biri olmak istemezdim.
“Hayallerin Senin Peşinden Koşsun.” Keşf edilmemiş bir yeteneğin yaptıklarıyla hiç planlamadan bir başarıya ulaşması; plan yapanlar tarafından başarısızlığa uğratılması; işine olan aşkından dolayı, yine plansız, başarıyı yakalaması.
Bence; Yetenekli plansızlık, yeteneksiz planlılığı yener!
20 Soruluk Söyleşiler’de (bazı soruların yerine) eklemeyi düşündüğüm [yeni] 5 soruyu da sordum İsko’ya:
1. Bugün hayatının son günü olsaydı; normalde bugün yapacağın şeylerden hangilerini yapmaz, yerine neler yapardın?
Bir yelkenli ile denize açılır, teknede sevdiklerime (onları neden sevdiğimi, ne kadar sevdiğimi anlatan) mektuplar yazardım. Sonrasında da rüzgar ve dalgaların sesini dinlemeye bırakırdım kendimi.
2. Geride nasıl bir miras bırakmak istersin?
Yaptığım müziklerdeki benim bile bilmediğim gizemin, benden sonra da insanların keşf etmeye devam etmesini isterdim.
3. Hangi durumda (faaliyetler, yerler, kişiler) en doğal olarak kendin oluyorsun?
Deniz üzerindeyken… Sarp tepelerde yürürken… İçimdeki 12 yaşındaki çocuğun bolca ortaya çıktığı anlar oluyor onlar.
4. Hayatında olmazsa olmaz tek şey ne?
5. Bir havyan olsan ne olurdun?
Yunus… Geçen sene bir yunusla tanıştım. Çok mutluydu. Ben de öyle…
Bizi hayata tutkuyla bağlayacak nice hikayelere, kalın sevgiyle…
Bunu paylaş:Twitter üzerinde paylaşmak için tıklayın (Yeni pencerede açılır)Facebook üzerinde paylaş (Yeni pencerede açılır)Google+ üzerinde paylaşmak için tıklayın (Yeni pencerede açılır) Yorumlar 30
Cevapla Aytaç Korkusuz24 Haziran 2010 23:08 Özellikle seçtiğim bir röportajdı. Gerçekten her cümlede kendimi hayal ettiğim bir hayat olsa da ;) , benden bir farkı yok aslında plansız bir haya ama olmak ve yapmak istediği bir noktada başarılı bir şekilde devam ediyor hayatına İskender abimiz..
Keşke bana da bir albüm yazsa kapagında ufacık ismim olsa yeter.. saklı, gizli güzel sözleri olan sağlam bestelerim var aranje edilmeyi bekleyen;)
Cevapla zerin30 Nisan 2010 23:51 merhaba iskender isallah beni hatirlarsin 1996 yilinda berlinde bir konser verdiniz ve ben de o saman babanizin yaninda calisiyordum adim zerin, basarmanizin devamini diliyorum ve muhitin amcaya cok selam.
Cevapla ufuk çınar15 Nisan 2010 01:08 çok sevdim, baştan sona severek okudum yazıyı, iskender paydaşa da “abim benim bee!” diyesim geldi yakın hissettim kendime :) ben de ilerde böyle şeyler yapıcam umarım :))
Cevapla ali13 Mart 2010 16:14 slm zamansız şarkılar albümüne nasıl ulaşabilirim?
Cevapla emre03 Aralık 2009 01:36 abi türkler çıldırmış olmalı filmindeki kulanmış oldugun müzikleri nasıl bula bilirim
Cevapla gonul06 Temmuz 2009 23:13 selam esra hayatında mı umarım oyledır
Cevapla slm kosovadan18 Eylül 2008 23:18 abi ozledik seni bu tarafa yaa
Cevapla YASEMİN YILDIRIM06 Ağustos 2008 10:17 iskender seni yıllardır beğeniyorum uykudan kalktığın hergünün senin yaratıcılığınla birçok şeye can verdiğini biliyorum, bence sen benim için müziğin uçan kelebeğisin.
hoşçakal yolun açık olsun.
Cevapla TUĞBA07 Haziran 2008 21:11 Ben yaptığı işleri ve hayatta duruşunu kral tv’den izledim, fakat bu yazıda süper, insanın okudukça okuyası geliyor.
Cevapla sema13 Aralık 2007 16:21 çoookk güzel takibe devam…
Cevapla Türker Cansız29 Eylül 2007 23:35 Selam Tunç.
İskender benim tek idol olarak aldığım insandır. Geçen ay music shopta değerli müzisyen Muhittin Paydaş (İskender’in babası) ile tanıştım. Kendisi İskender Paydaş’ın evini tarif etti bana. Rumeli Hisarı’na gittim çok kısa bir süreliğine. Dolaştım ama bulamadım. Sanırım stüdyosu ve evi üst üsteymiş. Açık adresi şu an bende mevcut. Kendisiyle mutlaka görüşüp tecrübelerini paylaşmak istiyorum.
18 yaşındayım ve Mimar Sinan konservatuarına hazırlanıyorum. 6 yaşından beri piyano çalıyorum. Aranjörlük tek hedefim. 4 senedir aklım fikrim İskender Paydaş. Sadece 15 dakika dahi olsa ona fikir danışmak istiyorum ve çalışmalarıyla ilgili merak ettiklerimi sormak istiyorum. Bu konuda yardımcı olursan sevinirim.
İyi çalışmalar diliyorum. Bu arada fevkalade bir röportajdı.. Görüşmek üzere..
Cevapla Dark&Nite30 Temmuz 2007 17:02 Sevgili Tuğçe; yazıda İskender’in çocukken bir ara şarkı söylediği yazıyor, onun dışında benim de bildiğim bir şarkıcılığı yok. Arkadaşlarıyken bir şeyler mırıldanıyorsa onu bilemem tabii :)
Cevapla tuğçe25 Temmuz 2007 20:10 müziklerin çok güzel ama sesin hiç güzel değil.
Cevapla designlab26 Haziran 2007 02:18 Sevgili Tunç, yine insanı yüreğinden yakalayan bir söyleşi bu. Seni uyarıyorum, böyle devam edersen bunları kitaplaştırman gerekecek.
Bu güzel söyleşilerin devamı dileğiyle, sevgiyle kal.
Cevapla Seçil12 Haziran 2007 12:06 Özgün’ümü daha iyi yerlere getireceğinden eminim :) İkinize de başarılar…
Cevapla Çağdaş Öcalan20 Mayıs 2007 16:41 Bir insan hem karizmatik, hem yakışıklı, hem yetenekli olunca tabi ki yalnız kalır; bir band’e dahil olmaz, çünkü çekemezler. Turkiye’nin en iyi davulcularından biridir o, bilenler bilir…
Pingback: buldumm.com Cevapla Dylan24 Nisan 2007 02:21 İskender Paydas, güzel insan… çok güzel insan…
Cevapla Barış Baykul02 Nisan 2007 11:34 Sevgili Tunç, Anadolu Üniversitesi ‘İş Başka Okul Başka’ konulu seminerinde İskender Abi ve İlker bizler için çok güzel canlı örneklerdi. Tutkuyla sevdiğimiz bir iş üzerine yoğunlaşırsak mutluluğun ve başarının eninde sonunda bizim olacağına inancımızı kuvvetlendirdiler. Çok teşekkürler.
Cevapla ERKAN UYGUR31 Mart 2007 00:12 Merhaba Tunç; Artık biliyorum sana bey diye hitap etmememiz gerektiğini :)
Bugün Anadolu Üniversitesi’nde verdiğin sunu hakkında konuşmak gerekirse; süperdi. İskender Paydaş bence doğru seçilmiş bir isim. İskender hakkında tek söylemek istediğim, tek yorumum şu olacak: MÜTHİŞ!
Cevapla Abdülmühim Gerekli29 Mart 2007 16:24 İskender abiyi beğenerek okuyoruz. Çok güzel aranjelerle musikimizin mihenk taşı oldu, kutluyoruz, başarılarının devamını diliyorum.
Cevapla Nilay28 Mart 2007 16:28 Merhaba Tunç,
Ellerine, gönlüne ve kalemine sağlık. Keyif alarak okuduğum bir söyleşi ve yazı olmuş yine.
Bu arada; İskender Paydaş’ın yapımcılığını üstlendiği İlker Çalışkan’ı da dinleme fırsatını bulmuş oldum sayende. Ses güzel, sözler güzel, müzik güzel… Başarılar diliyorum…
Cevapla erdem28 Mart 2007 01:33 Tek kelimeyle bravo Tunç ellerine sağlık çok güzel olmuş…
İskender Paydaş neye el atarsa zaten o işten çok iyi şeyler çıkar ben hep bunu söylerim…
Not: Yanılıyor olabilirim ama sanki bir dönem Pentagram ile de çalışmıştı sanki Anatolia albümünde, yanılıyor olabilirim ama öyle kalmış aklımda…
Pingback: potkal.org » » büyük iskender Cevapla murat27 Mart 2007 09:28 Tunç ellerine sağlık… Gerçekten okunası, okundukça okunası bir yazı olmuş..
Cevapla kerem27 Mart 2007 03:13 Sanirim bu yazi en cok Iskender’i mutlu edecek, insanlarin boyle bir ic dokus aninda neler soyledigi ve neler dusundugunu gozlemlersek; hayatimizda ne kadar cok sey yaptigimizi ve paylasimda bulunabildigimizi, sonrasinda hayretle okuyoruz ve bu yaziyi cani sikildiginda Iskender de ben kimmisim diye surekli okuyacak.
Yani Tunc bir insana verebilecegin en buyuk hediyeyi bir kez daha verdin, anlarimiza anlam katmaya tam gaz devam ediyorsun, eline diline saglik ne diyeyim.
Fakat benim yillar oncesinden bildigim; Iskender’in su an birlikte oldugu insan ile de buyuk bir ask yasadigi ve bu askin onu cok farkli denizlere surukledigi; cok konusmayi pek sevmedigi; goruntusunun aksine farkli dunyalarda nefes almayi seven, uretken bir zekaya sahip oldugu ve istedigi seylere hayatta kolay ulasmadigi ve karanliktaki yalniz degil de, kalabaliktaki yalniz oldugu…
Guzel bir insanla yapilan mukemmel bir soylesi; bundan sonra seni ancak Ayse Arman ile yapacagin soylesi paklar Tunc, benden soylemesi :) Kalemine saglik…
Cevapla Selim Yoruk26 Mart 2007 23:59 Tını üretme süreci hep bana çekici gelmiştir. Bu konuda hiç yetenekli olmadığımı düşünsem de, notalarla oynayıp yalnızca benim bir araya getirdiğim diziler oluşturarak, kulağa hoş gelen tınılar yaratmaya çalışmıştım.
Ortaya çıkan sonuçlar çoğu zaman pek hoş olmasa da, bu uğraş bana inanılmaz haz vermişti. Çünkü o tınıları, o nota dizilerini ben yoktan oluşturmuştum…
Bir de İskender Paydaş gibi benzer bir sürecin sonunda milyonlarca kişinin kulaklarına hoş gelen tınılar üretebiliyor olmak ne kadar büyük bir hazdır tahmin bile edemiyordum. Ama bu yazı sayesinde bu hissin büyüklüğü hakkında bir algıya sahip olabilir hale geldim : )
Tunç her zamanki gibi emeğin karşısında ayağa kalkıyorum. Çok sağol, bize bu samimi hissi aktardığın için.
Cevapla Begüm26 Mart 2007 20:30 Tunç yine merakla okuduğum bir yazıya imza atmışsın ama ben de bir gün seninle söyleşi yapmak istiyorum :) Bakalım senin içinden neler dökülecek…
Etrafımızda görüp imrendiğimiz, başarılı insanların sırrının işlerine tutkuyla bağlı olduklarını söylemek yanlış olmaz herhalde. Hayat içimizde var olan tüm yetileri, güdüleri aynı çizgide ve dengede yürütme çabasıyla gösteriyor kendini. Böyle olduğunu düşündüğüm bir kişinin daha olduğunu bilmek günümü aydınlattı…
Cevapla orhan gazi26 Mart 2007 14:34 Çok duyduğum, defalarca konserlerde dinlediğim ama bir türlü bu kadar kendime yakın hissedecek kadar tanıyamadığım bir kişiymiş İskoç :)
Gerçekten samimi buldum.
Cevapla Nihan Okur26 Mart 2007 12:36 Yazıyı baştan sona büyük bir keyifle okudum Tunç ellerine sağlık. İskender Paydaş ismini hep duyar çalışmalarına hayran kalırdım ama onu bu kadar yakından tanıma fırsatım olmamıştı. Sanırım bunu senin sıradışı sorularına borçluyuz.
Daha önceki yazında bir arkadaşımız bir çin atasözü yazmıştı:
“Sevdiğin bir işi meslek edinirsen çalışmış sayılmazsın”
(yanlış yazdıysam affola aklımda bu şekilde kalmış)
İşte İskender Paydaş bunun en güzel örneklerinden biri…
Yeni söyleşileri sabırsızlıkla bekliyorum…
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir	Adın ve Soyadın * E-posta * İnternet siten Yorum Sonraki yorumlar bana email ile gelsin Yeni yazılar email olarak gelsin	Benzer YazılarZeyno Günenç – OyuncuFikir Atölyesi Kahramanları Hayatta mı? (3)Yiğiter Uluğ – GazeteciMurat Çetintürk, Yaratıcı Yönetmen.Barış Akkiriş – Dünya GezginiBenim Beyne Bir Güncelleme Gerek!