Yitik Bir Aşk Hikayesi: 2016
Ama insan zaten doğduğu yere ait değildir ki, büyüdüğü yere
de ait değildir.
Ben nereye aitim peki? Ben neden hep yollardayım da kendimi
bir yerde tam bulamıyorum…
İstanbul bile beni büyülemiyor artık hatta Ankara’ya bile
ait olduğumu düşünemiyorum artık.
Bu benim mutsuzluk hikâyem yine Ankaralıyla son bulacak ve
ikimizden birini öldürecek bir hikâye sadece… Birimizden biri pes edinceye
kadar sürecek bir savaşın hikâyesi bu. Bir kitap arkası gibi oldu ama benim
hayatım sanki kamyon arkası yazıları gibi. Dünya’ya bok olarak gelecekmişim de
sanki son anda insan olmuşum gibi bir hayat bu. Herkesi sigara yakmaya davet
ediyorum şu an ama içmeye değil. Orda öylece yanışını izleyin..
Sadece gözleriyle bile ateş olduğumu unutuyorum. Ufacık bir sözü bile beni darmadağın ediyor. O yoksa hayatım çok boş, o uyuduktan sonra tüm ışıkları sönüyor gibi şehrin.
Ama bu sefer kimsenin haberi yok. Sen ve ben bir sır paylaşıyoruz işte.. Hoşgeldin sırdaşım...
Kokusunu içine çeke çeke öpmek nedir bilir misiniz siz ?
Suskunluğunu hiç sevmiyorum. Soğuk duruşunu hiç sevmiyorum. Sanki o hep gözleri ışıl ışıl gülmek için yaratılmış. Güldüğü zaman Güneş'i kıskandıran birini gördünüz mü siz ? O güldüğü zaman güneş bile bulutların ardına saklanıyor işte. Ve gözleri bana gülmüyor. Güneş'i kıskandıran gülüşü benim için değil. Hatta sesini bile duymuyorum. Sessizliklerin en kötüsünü yaşıyorum. Bağırıp çağırmasına razı olduğunuz birinin suskunluğunu yaşıyorum. Beni öldürüyor. Sessizliği beni öldürüyor. Kimsenin öldürmediği kadar öldürüyor beni sesini duymamak, ne yapsam sarmıyor kırıklarını. Sarıldığımda mutlu olduğum insan, yanında huzurlu olduğum ve aslında en çok sana kırıldığım. En çok seni önemsediğim ve en çok seni dinlediğimi bilmelisin. Aslında sana küsemiyorum ben. Küs gibi yaparken bile canım senden daha çok yanıyor. Küs olduğumuzda yanında başkasını görmeye bile tahammül edemiyorum amasen bunların hiç birini bilmiyorsun. Bütün anlarımda seni düşündüğümü bilmiyorsun. "insan bir düşü sevebilir mi?" diye sordu. "evet", dedim hiç düşünmeden, "bence zaten en çok onu sevebilir, bir düşü...""birini sevmen icin elle tutulur bir neden bulamiyorsan onu sahiden seviyorsun demektir..." Gönderen
Aramızda kalsın ama ben seni bayağı bir özlüyorum..
Yurttan ve Dünya'dan haberlerle karşınızda olmayı çok isterdim ama çok haber yok. Aselsan'dan gurur verici bir haber var. Ankaralının da içinde olduğu bir mühendis grubu kızılötesiyle uçakları ve radarları kör eden ve füzeleri istediği gibi yönlendiren bir sistem geliştirdi. Tabi bu yine onun çok çalışması anlamına geliyor. Bu da daha az konuşmamız anlamına geliyor. Onu çok özlüyorum. Bazen liseye dönmek ve yine hiç bir işimizin olmadığı o zamanları istiyorum. Cam bir fanusun içine sıkışmış gibiyim. Etrafımda insanlar var ama ben onlara sesimi duyuramıyorum ya da onlar beni sadece cam fanustan izliyor gibiler. Bu fanusun içine aldığım insanlar oluyor bazen ama genellikle yalnız başıma yaşıyorum. Hayattan beklentilerimi sıfırladım tamamen. Artık hiç bir şey beklemiyorum. Sanki yaşamıyorum da sadece bir anıyım. Öylece insanların hayatına dokunmuş bir parmak izi gibi hissediyorum. Kimsenin beni sevmediğini düşünüyorum ya da kimsenin sevgisini değerli bulmuyorum. Bir kaç gün sonra İstanbul'a gideceğim. Maho Kral'ın yanına ama bu bile beni heyecanlandırmıyor. Birde Ankaralının adaşı bir öğrencim var burada. Her gün ders çıkışı Home Kit diye bir cafede ona ders vermeye gidiyorum. Artık ailem gibi oldular. Bir tek orada huzurluyum. Bunun dışında yine Andaval ve kaprisleriyle uğraşıyorum. Kız tam bir zeka özürlü. Artık tamamen ondan nefret ediyorum..
Neden hayatım bir türlü düzgün ilerlemiyor ? Neden tam anlamıyla mutlu olamıyorum ben ? Yurt yaşantım hep mi böyle saçma olacak ya ? Yurtta evimde gibi hissedemeyecek miyim ben ? Finaller bitmiş tatil için eve geliyordum. Bir yurt müdüremiz var. Hangi sözü söylesem yakışmıyor. O yüzden Bayan Müdür diyeceğim ona artık yazılarımda. Neyse ben tam yurttan çıkacakken karşımdan geliyordu. Bütün tatlılığımla " Bayan Müdür ben gidiyorum gelirken bir şey ister misiniz ? " diyecektim ki lafı ağzıma tıkadı ve savunmanı yaz gitmeden dedi. Ne olduğunu bile bilmediğim bir suçtan savunma yazmak zorunda kaldım yine. Şöyle ki oda arkadaşlarım da bunu desteklemiş. Ben kendi ile ilgili yalan söylemişim. Söylediğim yalana gelince " Bayan Müdür beni çok seviyor. Geçen gün yanağımı sıktı. " demişim. Bütün oda arkadaşlarım duymadım senden böyle birşey diyor Andaval dışında. Ama ona kalırsa herkes bunu söylemiş hatta şikayet etmişler. Söylesem bile bunun savunma gerektirecek ne yanı var ? Sen kendini kaf dağında felan mı görüyorsun ? Ki günahım kadar da sevmem kendilerini. Velhasıl ben artık yoruldum. Yurtla uğraşmaktan yoruldum, bunaldım. Kendini böyle büyük gören insanlardan yoruldum. Artık insanlara olan sevgimi kaybetmeye başlıyorum. Gerçekten insan görmek istemiyorum ya, ben ki insanları izlemeyi, hayatlarını gözlemlemeyi seven biriydim. Şimdi kimseyi görmek istemiyorum. Bayan Müdür sende Allah'ından bul. Gönderen
Beni öldüren benim. Ben kendi kendimi öldürüyorum sadece.
Hayat sadece zor değil artık aynı zamanda umutsuz bir yaşam parçası. Siz hiç aynaya baktığınızda kendinizi görmediğiniz anlar yaşadınız mı ? Karşınızda ki insanın sizden çok farklı biri olduğunu gördüğünüz anlar ? Ve ya kendinizi herşeye kapattığınız anlar oldu mu ? Korkuyorum. Seslerini duyduğum her an kendimi yine herkese ve herşeye kapatacağımdan korkuyorum. Yine konuşmayı istemediğim anlar olacağından korkuyorum. Sesimin kimseye ulaşmayacağı zamanlar yine yakın hissediyorum. Herkesi perişan ettiğim o zamanları yine hatırlıyorum. Geceleri saatlerce birilerinin beni aramasını ve onların gözlerin de her sabah gördüğüm perişanlığı, çaresizliği hatırlıyorum. Dün bir misafirim vardı. 4 yıl öncesinde herkesin nasıl korktuğunu yine bana hatırlatan bir misafirim vardı. Konuşkan burada. Dün görüşelim diyince bende çok özleyince tamam dedim. Tabi o kadar derin konulara gireceğimizi bilmiyordum. Aslında belki de ben konuşmak istediğim için görüştüm. Bana korktuklarını söyledi. Bu yeni ortamdan korktuklarını ve kimlerle arkadaş olduğumu görmek, arkadaşlarımı tanımak istediklerini söyledi. Bir gün arkadaşlarınla tanışmak istiyorum ve tanıştır beni dedi. Yine birinin gözlerinde o korkuyu görmek. Yine acaba aynı şeyler mi olacak diye düşünmek beni de korkutuyor. Ve yarın yine birisi geliyor. Çevreci aradığında artık yine kontrol altında tutulmaya çalıştığımı anladım. Yarın buraya gelecek ve uzun bir konuşma beni bekliyor.Ve ben yine deney faresi gibi ya da kendi başına düşünemeyen bir insan gibi olacağım yine her şeyime karışılmaya çalışılacak ve ben yine iradesiz bir insan gibi, her an depresyon yaşayacağı beklenen o deli olarak sürdüreceğim hayatımı.. Kolay gelsin..
Kokusunu içine çeke çeke öpmek nedir bilir misiniz...
Aramızda kalsın ama ben seni bayağı bir özlüyorum....