Meselâ, bir Samim Ağabeyimiz vardı. Bizim de yakınımız olan zengin bir ailenin çocuğuydu. Biraz şımarık, havâî bir gençti. Çok da yakışıklıydı. Elvis Presley’e özenirdi. Bol paçalı pantolonları, uzun saçları ve neredeyse yüzünün yarısını kaplayan uzun ve geniş favorileriyle, Karabük’ün gezinti mekânlarında kızlara çalım satardı. O güne kadar oğlunun havâî tavırlarına “gençlik hevesidir, gelir geçer” diyerek göz yummuş olan rahmetli Ahmet Amca, muhtıranın hemen ertesinde, Samim Ağabey’i, kendi ifadesiyle “ensesinden tuttuğu gibi” berbere götürmüş ve “delikanlı traşı” yaptırmıştı. Samim Ağabey’i, kısacık saçları ve daracık pantolonuyla gördüğümüzde, biz çocuklar nasıl da katıla katıla gülmüştük… Hey gidi Samim Ağabey… Tosya’nın bu yiğit evlâdı, bir müddet sonra “aslına dönmüş”, yaman bir Türk Milliyetçisi olmuş, MHP ve Ülkücü Kuruluşlarda teşkilât başkanlıkları yapmıştı. Kendisini milletine, ülkesine ve dâvâsına öylesine adamıştı ki, 12 Eylül öncesinin o gerilimli ortamında, daha delikanlı denilebilecek bir çağda, bir kalp krizi -maalesef- O’nu aramızdan alıp götürdü. Allah (C.C), cümle şehitlerimizle birlikte, gani gani rahmet eylesin; ruhu şâd, mekânı cennet olsun.