Sabah, Oregon’da çalınan eşyalarımız ile ilgili banka işlerini hallederek Meksika sınırına doğru gidiyoruz. Fairbanks, Alaska‘da tanıştığımız Lea ve Gadi de bugün San Diego’dalar ve sınırı geçecekler. Tecate sınırında sabah 11 civarı buluşmaya çalışacağız. Onların data planı olmadığı için WiFi çeken bir yerden bize 11:30 gibi sınırda olacaklarını yazmışlar. 11 gibi sınıra varınca benzin alıyoruz ve onları bekliyoruz. Süper denk geliyoruz, Lea ve Gadi ile buluşup sınırı geçiyoruz. Sınır geçiş işlemleri Gadi’nin İspanyolca bilmesi sayesinde çok kolay oluyor.
Meksika’ya geçtikten sonra esas maceranın başlayacağını tahmin ediyorduk ama bu kadar da erken beklemiyorduk. Dün gece, birkaç gün önce geçen Newton Kasırgasının tahminimizden daha etkili olduğunu ve bazı bölgelerde yol durumunun iyi olmadığını, yer yer elektrik kesilmesinin devam ettiğini öğrenmiştik. Sabah uyandığımızda Baja’nın güneyinde bıraktığı hasar hakkında bilgi topladıktan sonra yolumuza Güneye doğru devam kararı alıyoruz. İsrailli arkadaşlarımız bizden bir gün önce yola çıktıkları için sürekli iletişim halindeyiz. Alternatif olarak Santa Rosalia’dan feribot ile Meksika’nın anakarasına geçeriz dedikleri için biraz da kafamız rahatladı. Ensenada ile El Rosaria arasındaki yol çalışmaları olan bölge biraz can sıkıcı olsa da genel olarak yol durumu iyi sayılır. Ufak tefek birçok kasabanın içinden geçiyoruz. Bu kasabaların neredeyse hepsi toz toprak içinde, evlerin çoğunun ne boyası var ne de çatısı var. Yolda çok fazla eski araba var. Hatalı sollama burada normal bir davranış. Kapalı virajlarda yavaş ve dışta kalmak lazım yoksa karşıdan sollayan varsa kafa kafaya kalmak an meselesi. Kamyonlar yaklaşınca yer varsa sağa yanaşıp yol veriyorlar veya müsaitse sola sinyal vererek geç diye işaret ediyorlar. Yer yer şarap bağları ve seracılık yapılan bölgeler var. O bölgelerin durumu daha iyice. Yol üzerinde 2 kez askeri kontrol noktasına giriyoruz. Birinde geç dediler. Diğerinde bir şey sordular, “no espanol” diyince yine geç dediler 🙂 Akşam üzeri El Rosario‘ya varıyoruz. Deniz tarafına doğru kalınacak yer varmı diye girelim diyoruz ama yüklü motoru kumlu yolda sağa yatırıyoruz. Kumda ağır motor gidemiyormuş 🙂 Neyse ki sağ çanta tuttu ve motordan eşya indirmeden düzeltiyoruz. Öyle böyle kumdan çıkıp geri dönüyoruz ve anayol üzerindeki Baja Cactus otelde yer bulup yerleşiyoruz. Açıkcası bu kadar düzgün bir yer beklemiyorduk. Oda geniş, çok güzel dizayn edilmiş ve temiz. Akşam yemeğimizi de hemen yanındaki Mama Espinoza restoranda yemeye karar veriyoruz. Zaten alternatif de yok 🙂 Küçük bir yer. Restoranın içine girince de şaşırıyoruz yine beklentimizin üstünde bir yer.
Cataviana’dan sonra bir yerde duruyoruz ve su var. Aaa ne güzel bir sürpriz camında yolbizibekler’in stickerını görüyoruz. Savaş buradan 2009 gibi geçmişti. Mayıs ayında da Türkiye’de buluşmuştuk. Savaş’ın güzel sohbetini ve sıcak gülüşünü hatırlıyoruz. Bize bu sıcakta büyük moral oldun Savaş. Moladan bir saat sonra denize yaklaşıyoruz ve ısı 27-28C’a kadar düşüyor. Oh, biz de biraz olsun rahatlıyoruz. Guerrero Negro’ya vardığımızda arkadaşlarımzın bulduğu otele yerleşiyoruz. Akşam yemeğinde bize Hollandalı Maarten de katılıyor. Hep birlikte güzel bir akşam geçiriyoruz.
We saw one of our friend’s sticker where we stopped at for water. It was a nice surprise for us. He made a similar route back in 2009. The temperature is dropping to around 85F before an hour ride from Guerrero Negro. We felt much better riding around this temps. We found our friends in Guerrero Negro and we booked the room at the same hotel. We met with Marteen from Holland as well. He is driving an old VW. He shipped it to USA and made it to Alaska. He is heading South America like us. Hope to see him on the way South because he is such a nice person. We had a great dinner with Lea, Gadi and Maarten.
35C üzeri sıcakta Santa Rosalia‘ya doğru devam ediyoruz. Öğlen yemeğini yol üzerinde iki taco ve kola ile geçiştiriyoruz. Benzin alırken Fransız bisikletçi bir çift ile tanışıyoruz. Alaska’dan yola çıkmışlar ve çift kişilik bisiklet ile yolculuk ediyorlar. Helal olsun dedik tabii. Yol üzerinde San Ignacio‘daki misyonerlerin 1700’lerde yaptığı kiliseye uğruyoruz. Burada da Montreal’den karavanlarıyla geziye çıkan Paul ve Sonya ile tanışıyoruz. Nasıl da sıcak kanlı, sevimli bir çift. Umarız yolda tekrar karşılaşırız.
Santa Rosalia‘ya yaklaşırken dağ yolları ve virajlar gerçekten enfes ancak uçuruma uçan bir tırın kazasını görünce neşemiz kaçıyor. Neyseki şöförün sağlık durumu iyiymiş. Yol boyunca o kadar çok ufak tefek anıtlar görüyoruz ki bunlar kaza geçirip hayatını kaybedenlerin anısına yapılmış. 2 kez askeri kontrol noktasından geçiyoruz. Nereden gelip nereye gittiğimizi, nereli olduğumuzu hatta Türküz dediğimizde daha da merakla sorular sordular. Yol boyunca başı boş inek, at ve eşekler var. O yüzden ekstra dikkatli olmakta fayda var. Bazen resmen kaktüs ormanlarının içinden geçiyoruz. Güzel farklı bir manzara oluşturuyorlar. Denize yaklaşınca hava biraz serinliyor ve biz de nefes alabiliyoruz.
Baja’dan geçen Newton kasırgası maalesef Santa Rosalia‘dan da 3 gün önce geçti. Şehir bizi maalesef tatsız görüntüler ile karşılıyor. Kamyonlar, arabalar, iş yerleri ve evler hep hasar almış. Bir gün öncesine kadar her yer su içindeymiş, yeni yeni kuruduğunu söylediler. Yollar hasarlı, elektrik ise yeni gelmiş. Benzer bir kasırgayı Porto Riko‘da yaşadığımız 3 ay içinde geçirdiğimiz için nelerin olduğunu az çok tahmin edebiliyoruz. Yaşayanlar için içimiz burkuluyor, ancak kasırgadan dolayı şu ana kadar açıklanan ölüm olmaması sevindirici. Şehrin toparlanması epey zaman alacak gibi duruyor. Buradan feribotla anakaraya geçelim diye düşünüyorduk ama feribotun yarın akşam olduğunu öğrenince geceyi burada geçirip La Paz’a doğru şansımızı deneme kararı alıyoruz.
Santa Rosalia‘dan öğleye doğru ayrılıyoruz. Gündüz gözüyle kasabayı görünce kasırganın bıraktığı etki daha çok belli oluyor. Şirin bir sahil kasabası olsa da bölgede yapılacak pek bir şey yok. Gezilmesi tavsiye edilen bakır madenlerini ve müzesini pazar günü olduğu için ziyaret edemiyoruz. Hafta sonları maalesef kapalı. Bakır madeni 1954 yılında kapatılmış. Gustave Eiffel’in dizayn ettiği Santa Barbara kilisesini ziyaret ediyoruz. Pazar olduğundan ayin var, bir köşede biz de biraz izliyoruz. 1901 yılında açılmış yine uğranılması tavsiye edilen ekmek fırınına uğruyoruz. Ama hayal kırıklığı, hiçbir özellği olmayan bir fırın ve ürünlerinin tadı bizim damak zevkimize uymuyor. Eh, burası için bu kadar yeter deyip yola çıkıyoruz. Deniz kıyısından devam eden yol çok keyifli. Mulege‘yi geçtikten birkaç km sonra çok güzel bir koy görüyoruz.
Denizin rengi Turkuaz bizim sahilleri aratmayacak kadar güzel. Gadi önde gidiyor, aklımızdan burada durulur diye geçirirken Gadi sanki aklımızdan geçeni okumuş gibi direkt sahile giriyor. Ufak bir restoran işletmesi ile kamp ve RV ciler için gece kalma olanağı var. Çadırı bırakmasaydık diye iç geçiriyoruz. Bütün öğleden sonra denizin tadını çıkarıp restoran sahibi de dahil sohbet ediyoruz. İlk kez Türk birileri ile tanışmaktan çok mutlu. Bizim yarım yamalak İspanyolca onun yarım yamalak İngilizcesi ile anlaşmaya çalışıyoruz. Gadi arada devreye girip İspanyolca-İngilizce tercümanlık yaparak yardımcı oluyor. Eğer bu taraflara gelecek olursanız, bizi sorun eminiz hatırlayacaktır 🙂 Akşama doğru Loreto‘ya geçiyoruz. Kaldığımız otelde motorları avluya bırakıyoruz. Hem biz hem motorlarımız güvende 🙂
Bugün de Loreto‘dan öğleye doğru ayrılıyoruz. Şehrde yine ziyaret edilmesi tavsiye edilen kilise ve misyonerlik müzesi var. Sahilde yürüyüş yapıyoruz ancak hava çok sıcak. Eminiz akşam gün batımında sahili güzel oluyordur. Loreto’nun hemen karşısındaki adalar ise ulusal park yapılmış. Balina, yunus ve pelikanlara ev sahipliği yapıyor. Loreto’dan turlar yapılıyor. Ayrıca 2000 yıllık olduğu tahmin edilen mağara çizimleri de Loreto’ya 50 km mesafedeymiş. Lokal bir arkadaş tarafından tavsiye edilmeyince gitmedik. Loreto‘dan sonraki 50-60 km müthiş manzaralı bir yol. Bir de tatlı virajlar olunca çok keyif veriyor.
La Paz‘ a yaklaşırken son 40-50 km yol çalışmaları ise bizi hem yoruyor hem de bezdiriyor. İki araba toprak yolda bizi geçiyor. Yol zaten kum düşmeyelim diye çaba sarf esiyoruz. Bir de bu iki saygısız tozu dumana katıyor. Arkamdaki jipi iki kez uyarıyorum arkamdan bu kadar yakın gelme diye ama nafile. Kuma gömülsek düşsek adam bizi ezecek:( Burada beni polis durdurur trafik hatası yaptın derse sanırsam ortalık ayağa kalkabilir 🙂 La Paz’ a 19:30 gibi geliyoruz. Önce Baja Backpackers hostal sonra başka bir hostal bakıyoruz. Beğenmiyoruz ve şehrin az dışında bir otelde yer buluyoruz. Şehrin sahil kısmı çok güzel. Gün batımı enfes duruyor. Bu akşam tadını çıkartamadık ama yarına diyoruz.
Bugün ilk işimiz feribotla Meksika’nın anakarasına geçiş işini halledebilmek. Baja Ferries firması La Paz’dan anakarada iki şehre sefer yapıyor. Biz Mazatlan’a, Gadi’ler ise Topolobampo’ya geçecekler. Firmanın bilet ofisine gittiğimizde pazara kadar gemilerde yer olmadığını söylüyorlar. Aklımızda buralarda o kadar kalmak yok. Alternatifleri düşünüyoruz. Nasıl olur diye hayıflanıyoruz. Gadi birkaç lokal ile görüşüyor. Hepsi gemilerin kalktığı yere gitmemizi öneriyor. Biz ne yapalım derken Gadi başka bir görevliyle konuşmaya başlıyor. Birden bire nasıl oluyorsa bize Perşembe gününe kendilerine de Çarşamba gününe yer buluyor. Biletlerimizi alıp çıkıyoruz. TVIP alıp almadığımızı ve almamız gerektiğini anlatıyorlar. Biz Tecate sınırında motorların giriş işlemini yaparak TVIP aldık o yüzden dert etmiyoruz. Daha sonra Cabo’ya doğru yola çıkıyoruz. Gadi’ler Todos Santos’da kalacaklar. Önce oraya uğruyoruz, 4 gündür birlikte olunca ayrılmak zor geliyor ve ayrılma faslını birazcık uzatıyoruz 🙂 Kahve içip sohbet ederken yan masadaki bir arkadaş bizle röportaj yapmak istiyor. Kısa bir video çekiyor. Bakalım yayınlayacak mı bir yerlerde 🙂 Gadi ve Lea ile ayrılıp Cabo‘ya geliyoruz. Şehir hakkındaki ilk izlenemimiz çok turistik buluyoruz. O yüzden de otel fiyatları yüksek 🙂
Cabo, son zamanlarda ABD’de Meksika’nın en çok reklamı yapılan bölgelerinden biri. Ayrıca cruise gemilerinin liman şehirlerinden biri olması da iyice turistik bir bölge yapmış. Fiyatlar da maalesef yüksek. Balina izleme, şnorkel, dalış ve tekne turları yaygın. Balina izleme turları için en ideal dönem Aralık ayı, biraz erkenciyiz ama çok dert etmiyoruz. Alaska’da yeterince gördük 🙂 La Paz’a mı geri dönsek yoksa burada mı kalsak diye tereddütte kalıyoruz. Kaldığımız otelden aynı indirimli fiyatı alınca bir gece daha kalmaya karar veriyoruz.
Yol boyunca o kadar çok otel inşaatı dikkatimizi çekiyor ki şehir sanki yeniden inşa ediliyor. Amerikalı turistler düşünülerek Amerikan restoranları açılmış. Alışveriş merkezleri yapılıyor. Kafelerden birinde otururken bir bayan yanımıza geliyor ve “ben sizi tanıyorum siz onlarsınız” diyor. Başta bir anlam veremiyoruz ama öğreniyoruz ki bir gün önce Todos Santos’da röportaj yapan John videoumuzu facebook sayfasında paylaşmış 🙂 Arkasından John’la tekrar karşılaşmamız 2. sürpriz oluyor. John, tekrar bir video çekimi yapıyor. Meksika’da ünleneceğiz galiba 🙂 Otele geri dönüşte Santa Maria Plajına uğruyoruz ama saat 5 olduğu halde hala çok sıcak. Motorla olunca üşeniyoruz ve otele geri dönüyoruz. Bu akşam nerede mi yemek yiyeceğiz tabii ki Asi y Asado kaçmaz 🙂
Bugün akşam La Paz‘dan Mazatlan‘a 15 saat sürecek uzun bir tekne yolculuğu bizi bekliyor. O yüzden Cabo’da fazla oyalanmadan La Paz’a geçmeyi planlıyoruz. Sabah 11 gibi otelden ayrılıp şehir merkezine doğru gidiyoruz. Anayola çıkış için sağa sola bakınırken Türk müsünüz diye bir ses duyuyoruz. İkimiz aynı anda duyduğumuza göre yanılmış olamayız. Osman, arabanın penceresini açmış sanki senelerdir görmediği ailesinden birini görüyormuş gibi nasıl da mutluluk ile gülümsüyor bize. Libertad’ı hemen kenara çekiyoruz. Osman ve Metin uzun yıllardır Cabo’da yaşıyorlarmış. Gezimizden bahsettiğimizde geçen yıl da bir Türk motorcu arkadaş geçmişti diyorlar. Tolga mı diye sorduğumuzda evet diyorlar. Vatanlarından gelen herkese kapıları açık, nasıl da sıcak karşılıyorlar. Metin, işyerine davet ediyor ama yolun durumunu bilmediğimiz için evet diyemiyoruz. Dün buralarda dolaşırken karşılaşmadığımıza üzülüyoruz, kimbilir belki bu taraflara yeniden geliriz ve bu iki güzel insanla daha uzun sohbet etme fırsatını yakalarız.
Evet, yol diyoruz ve La Paz‘a doğru devam. Bu sefer de İngilizce Türk müsünüz diye yanımızdaki arabadan sesleniliyor. Evet, deyince merhaba komşu diyorlar, onlar da Yunanmış. Sanki memleketlilerini görmüşler gibi seviniyorlar. Bizim de hoşumuza gidiyor, ah keşke insanların arasına politika girmese… Deniz ve kaktüs manzarası eşliğinde öğlen 14.30 gibi La Paz’a varıyoruz. Paramız suyunu çekmiş vaziyette, ilk işimiz bankadan para çekmek. Ama bankamatiklerden bir türlü para çekemiyoruz, işlem yapmadan kartı geri veriyor. En az 5 ayrı bankaya ve farklı şubelerine uğruyoruz ama sonuç yok. Mazatlan’a geçtiğimizde de şansımızı deneyebiliriz ama yarın Meksika‘nın bağımsızlık günü ve her yer kapalı olacak. Şimdiden yerel halkı deli gibi bankamatiklerden para çekiyor, nasıl da kuyruk var. Gözümüz korkmuyor değil, neyse en iyisi sahilde bir şeyler yiyip son bir kez daha deneriz diyoruz. Son şans ve bankamatik yine kartı kabul etmiyor. Meksikalı bir genç yardımcı olmaya çalışıyor bu sefer süper ikinci kartı kabul ediyor.