rojevakurdistan.org - İyi ki Aleviyim
Dünyanın yeşil mevsimini gri dumanlara teslim eden bir poşet fotoğrafın yere dağılan gözleri kadar dağınık ülkeden seslerinin desibelini en üst noktaya çekerek ferman biçiyorlar ömrümüze artık…
Yeni biçilmiş çimen kokusuna düşen taze yağmurun, bulutu ortadan çatlatırcasına, yerden göğe doğa olayının bile sıradanlaştığı, münferit suçluların artık bağımsız hareket ettiğini fark eden herkesin zamanlarındayız. Tedirgin duraklarda, geciken otobüsü bekleyen yolcuların bir yere gidememe telaşında birbirimizi dikizliyoruz, hayret!
Hızına ayak uyduramadığımız, yorgun düştüğümüz malum zamanlarda, üçkağıtçılarına karşı ani refleksimiz izolasyonlu duvara çarpıp yüzümüze geri geldiğinde buruşuk cümlelerle düşünebiliyoruz.
İnsanlığın üzerinde yüzyıllar suskunluğunu koruyan, saatte 1670 km hızla kendi ekseninde dönen dünyada, dünyevi işlerle meşgul zihinlerin reel dünyaya müdahalesi ile uyandırıldığı uykusundan esneyerek ve ceryanda kalmış boyun kökü misali bakılan bir yosma kalçası kadar hızlı adımlarla geçen hayat bize hep tersten bakıyor.
Devlet, cesetler üzerinde kurulmuş soyut bir mekanizma olduğundan, kendisine benzeyen tiplemeler üreterek, vardiya arası kâr hırsında, yüzlercesini, kazdığı tünellerde boğarak "el fatiha" suresi eşliğinde ani reflekslerle örter. Kapanan tüneller üzerinde kapkara adamlar, "salavat getirmeden, çırılçıplak köprüden atlayan genç bir kızın çıplak haline kilitlenmiş erkek ezik toplumun kadınlara bakış açısından kareler sergisi" açmış bir ressamlar diyarıdır artık ülke.
Biraz daha kirlendik.
Profildeki resmimiz hızla değişiyor. Ölülerimizi yüzümüze giydirerek taşıdığımız fotoğraflarda çoğalan ömrümüz, hedef gösterilmiş ateş emrini beklerken . Ortada kalmış bir gülücük gibi hangi dudağa sığınacağını bilemeyen küçük bir çocuğuz biz. Tırmanmış yılları sayarak, gözlerimizden geçen hayatları yüreğimizin yamaçlarına yaslanan sinemalarda sergiledik. Hava hep kendi durumundan da kötü oldu. Islak bir yağmurun doğaya aşkı gibi gönüllü olarak kendi güzergâhımıza döküldük. Ay düştükçe izini sürdük aşkın. Kapanan dünyanın karanlığında haritalar “buradasınız,” deyip çembere de aldı bizi hani. Süpürgesiz temizlenen sokaklarda çok sonradan fark edecektik ilk çığlığımızı, bizi uzaklara savuran rüzgâra bakarak: Beyhûde dervişler gibi yıpratarak bedenimizi.
İşte buradayız; her bayram arifesinde, hayatın günahsız kurbanları gibi etrafımıza bakınarak bekliyoruz. Ben iyi ki Aleviyim. Çok ama çok uzak tarihlerden dinlenerek üç telli curaya yüklenen kitabımın adı nefestir, sestir. Devletlerine benzeyen dinler dünkü çocuktur yanımda.