Download "İnanç ve İktidar: Ortadoğu da Din ve Siyaset Bernard Lewis"
1 İnanç ve iktidar ilişkisine odaklanan bu çalışma, İslam Dünyasında din ve devlet yönetimi arasındaki ilişkiyi farklı açılardan incelemektedir yılında Oxford University Press tarafından yayınlanan bu çalışmanın 2011 başından itibaren Ortadoğu da yaşanmaya başlayan toplumsal kargaşaya ışık tutacağına inanıyoruz. İnanç ve İktidar: Ortadoğu da Din ve Siyaset Bernard Lewis Ortadoğu daki güç ilişkilerini ve siyasi dinamikleri anlayabilmek için bölgenin tarihine, kültürüne ve nüfusun çoğunluğunun bağlı olduğu İslam dinine yakından bakmak gerekir. Tarihsel olayların gelişimi, önemi ve günümüzle ilişkisine dair algı ve farkındalık, modern çağda özellikle Ortadoğu daki Müslümanların yeni deneyimler yaşamasıyla farklı boyutlar kazanmıştır. Avrupa ve İslam Ortadoğu İslamı ve Avrupa Hristiyanlığı ilişkilerinde son yıllarda büyük bir değişim yaşanmakta. Yüzyıllardır yaşanan ikinci büyük değişim bu. Arkasındaki tarihsel süreci inceleyerek bugünü daha iyi anlayabiliriz. 15.yy sonunda Avrupalıların denizden ve karadan diğer bölgelere yayılmaya başlamasıyla 20.yy yarısına gelindiğinde tüm Dünya, Avrupa Medeniyetinin eksenine girmiş oldu. Bazı bölgelere yerleşirken yerli halkları tahakküm, asimilasyon veya ihraç yoluyla bastıran Avrupalılar, bazı yerlerde ise kadim uygarlıklar ve güçlü devletlerle karşı karşıya geldiler. 20. yy a kadar bunların çoğu ya yenildi ya da boyun eğmek zorunda kaldı; halkları ve toprakları, Avrupa nın siyasi, kültürel ve ekonomik nüfuzuna açık hale geldi. Avrupa nın baskın olduğu bu yeni düzende ayakta kalmayı başarabilen birkaçı da, bunu büyük oranda Avrupa tarzını benimseyerek yapabildi. Avrupalılar, Asya ve Afrika ya yayılırken üç büyük uygarlıkla karşılaştı: Hindistan, Çin ve İslam. Genişleyen Avrupa ile aralarındaki ilişkiler gelişmeye başladı; ancak İslam Uygarlığının diğer ikisinden önemli bir farkı vardı. Hindistan ve Çin Avrupa ya uzak yerlerdi ve o zamana kadar temasları olmamıştı. Bu kültürlerin ne tarihsel ne de edebi kayıtlarında Avrupa dan bahsediliyordu. Avrupalılarsa, buraları sadece gezginlerin anlattığı kadarıyla, gizemli diyarlar olarak biliyordu. O dönemde İslam Dünyasında da pek bilinmeyen Avrupa ismi, sadece Eski Yunan dan alınıp Arapçaya çevrilmiş coğrafi metinlerde geçiyordu. 19.yy sonunda Avrupa nın etkisinin artmasıyla, coğrafi ve siyasi olarak kullanılmaya başlandı. Ancak ismi bilinmese de İslam Dünyası, Avrupa gerçeğine eskiden beri alışıktı. 12 İslam Medeniyeti, kendini ortak inancın kabulüyle tanımlayan bir kültür olduğu için, Avrupa yı da Hristiyanlık alemi olarak adlandırmaktaydı ve bu onlar için, Avrupa isminin ifade ettiğinden çok daha fazlasını ifade ediyordu. Ortaçağ döneminde Müslümanlar için Dünya, Darül İslam ve Darül Harb olarak ikiye ayrılmıştı. Müslümanların zamanla İslam inancı ve hukukunu tüm Dünyaya yayacaklarına inanılıyordu. Başından beri Müslümanlar, doğu ve güney milletlerini İslam a yöneltilebilecek halklar olarak görürken, kuzey ve batıdakilerin Hristiyanlığa inandığının bilincindeydi. 7.yüzyılda İslam ın doğuşundan beri Hristiyanlık ve İslam, birbirine düşman olmaktan çok komşuydu. Birbirleriyle olan ilişkileri çok eskidir; Ortaçağ ve modern çağlarda nadiren açığa çıksa da aralarında temel benzerlikler bulunmaktadır. Kendilerinden önceki Musevilik gibi, Hristiyanlık ve İslam da aynı bölgede ortaya çıktı; aynı etkilerle şekillendi. İkisi de, Ortadoğu nun kadim medeniyetlerinin varisiydi ve Musevilikten, Yunan felsefe ve biliminden, Roma Hukuku ve devlet yönetiminden derinden etkilendi. Her ikisinin de, peygamberlik, vahiy ve kutsal kitaplar konusunda ortak inançları vardır. Aralarında hem tartışma hem de diyalog oluşturabilecek ortak bir dile sahiptirler ki bu, bir tarafta Hinduizm veya Budizm olsa mümkün olamazdı. Ortak miras kadar yaşam alanları da ortaktı. 7. ve 8. yüzyıllarda Müslümanlık inancının ve devletinin yayılması Hristiyanlığın zararına oldu. Pers İmparatorluğu ndan o zamanlar çoğunlukla Hristiyanların yaşadığı Irak ı, Roma İmparatorluğu ndan ve diğer Hristiyan devletlerden Suriye, Filistin, Mısır, Kuzey Afrika, İber Yarımadası ve Sicilya yı aldılar. Günümüzde İspanya ve Portekiz, Avrupa nın İslam a karşı kaybedip geri aldığı yerler olarak görülür; ancak Hristiyanlık, Levant ve Kuzey Afrika da, Güney Avrupa dan çok daha eski ve köklüdür ve özellikle Kutsal Toprakların kaybedilmesi Ortaçağ Hristiyanlığına çok daha büyük bir darbe vurmuştur. Daha sonra Moğolların Doğu Avrupa ya yayılması ve ardından Müslüman oluşları, Doğu Avrupa nın büyük kısmının Müslümanların kontrolüne geçmesine neden oldu. Müslümanlaşan Tatarlar Rusya ya hakim olurken, Osmanlı Türkleri de Balkan Yarımadasından Avrupa nın merkezine doğru ilerledi. Hem Hristiyanlık hem İslam, bir diğerinin varlığını kabul etmekte zorlanmıştır. Birbirlerini kafir ilan ederek dine olan yaklaşımlarını göstermişlerdir. Kronolojik olarak Hristiyanlığın önce, Müslümanlığın daha sonra gelişi, birbirlerine olan tavırlarını da belirlemiştir. Her ikisi de kendisini Tanrının insanlığa gönderdiği nihai din olarak görmüştür. Hristiyanlar, ilk semavi din olduğu için Musevilere sınırlı ve temkinli bir tolerans gösterebilir; dinleri sahiciydi ama eksik ve bozulmuştu diyebilir. Müslümanlar hem Museviliği hem Hristiyanlığı, önceki 23 semavi dinler olarak kabul eder, ancak eksik ve bozulmuş olduklarını o yüzden de İslam ın mükemmel ve son din olarak gönderildiğine inanırlar. Bu noktada yine, İslam ın Avrupa nın yayılmasına verdiği tepkinin Hindistan veya Çin den çok farklı olduğunu görmek mümkün. Hindular, Budistler ve benzerleri için Hristiyan Medeniyeti yeniydi ve getirdikleri de hak ettiğine göre değerlendirilebilirdi. Fakat Müslümanlar için, Hristiyanlık ve onunla alakalı her şey tanıdık ve önemsizdi. Hristiyanlıkta doğru olan ne varsa, zaten İslam a dahil edilmişti; dahil edilmeyenler ise uydurmaydı. Hristiyanlık açısından da bu üç uygarlığa karşı benzer nedenlerle yaklaşım farkı oluşmuştu. Sonuçta İspanya yı, İstanbul u fethedenler ya da Viyana yı kuşatanlar, Hintliler veya Çinliler değil, Müslümanlardı. İncillerinin yerine Tanrı nın yeni bir kutsal kitap gönderdiğini söyleyenler de onlardı. Hristiyanlar ve Müslümanlar, birbirlerinin dinine pek az saygı gösterse de, bu dinlerden esinlenen saldırgan güçlerin oluşturduğu tehlikenin de farkındaydı. Bu uzun süre, İslam ın Avrupa ya tehdit oluşturduğu anlamına geldi. Ortaçağ boyunca İslam, büyük bir tehlike olarak görüldü. Bir asır içinde İslam orduları, Akdeniz kıyılarını ele geçirdi. Osmanlı nın yükselmesiyle beraber Doğu Avrupa da ilerlemeleri modern zamanlara kadar devam etti. Bugünlerde Haçlı Seferlerini, Batının Üçüncü Dünya üzerine saldırgan emperyalizminin ilk uygulaması olarak göstermek revaçta; ancak bu tarihsel bir yanlıştan ibaret. Esasında 11. Asırda Haçlı ordularının ilerleyişi, Avrupa yı Müslüman kıskacından kurtarmak ve Hristiyanlığın kaybettiği toprakları geri almak içindi. Haçlılar, Güney Avrupa yı tekrar ele geçirdi ancak Levant bölgesinde başarılı olamadı. Bu defa Araplarla değil, Osmanlılar önderliğinde yeni bir akınla karşılaştılar. Müslümanlar, Hristiyan Anadolu yu çoktan fethetmişti ve çok yakında Osmanlı, Türk İslam ını Doğu Avrupa ya getirecekti. Bu ilerleme, Avrupa da daha çok tepki oluşturdu. Avrupa nın 15. yy sonundan başlayarak doğu ve batıya doğru devam eden ilerleyişi, aslında kendisini kurtarma sürecinin uzantısıydı. 18. ve 19. yüzyıla gelindiğindeyse, İslam topraklarının büyük kısmı Rusya, Hollanda, İngiltere ve Fransa İmparatorluklarına dahil edilmişti. Bu süreçte bağımsızlıklarını korumayı başarmış olan Türkiye ve İran bile, toplumun pek çok alanında Avrupa çıkarları, kurumları ve fikirlerinin etkisine girdi. İslam dünyasının başındakiler, erken tarihlerden itibaren, Avrupa kaynaklı siyasi, askeri ve ekonomik tehlikelerin farkına varmıştı. 16. yy dan itibaren İslam aleminin lideri olan Osmanlı, Rusların ve Batı Avrupalıların ilerleyişini durdurmak için önlemler almaya çalıştı; ancak fazla üstünde durmadı. Çünkü kendi üstünlüğüne güvenen Osmanlı İmparatorluğu mezhep savaşları, ekonomik ayrılıklar ve hanedanlıklar nedeniyle bölünmüş Hristiyan Avrupa nın başarılı 34 olacağına çok ihtimal vermiyordu. Avrupalılar okyanus aşırı ticarette ilerlemiş olabilirdi ama ne de olsa, Avrupa, Asya ve Afrika nın birleştiği ticaret yollarının kontrolüne sahip olan Osmanlılardı. Avrupalı fikirlerin yayılmasından korkmalarına da pek neden yoktu. Arabistan ın dışında Müslümanlığı kabul edenlerin çoğu Hristiyanlıktan dönenlerdi. Avrupa Hristiyanlığı içinse İslam, askeri olduğu kadar dinsel bir tehlikeydi. Zaten Oryantalizmin doğuşu da Avrupalı Hristiyanların İslam korkusuyla başlar. Hristiyan alimler, cemaatlerini korumak için Arapça öğrenip Kur an-ı Kerim i tercüme ettiler; ancak Rönesans ile birlikte bu yaklaşım değişti. İslam, son gelen semavi din olduğu için, Hristiyanlığı dini açıdan tehdit olarak görmedi. Avrupa dilleri, kültürü ve yaşantısı değil, askeri konular ilgilerini çekti. Örneğin Osmanlı, denizcilik ve ateşli silahlar alanında Avrupa icatlarını geliştirmekte çok başarılıydı. Avrupa Rönesans, reform ve din savaşlarıyla kasıp kavrulurken, İslam Dünyası hiç oralı olmadı. Bu sırada, çok az sayıda bilim ve edebiyat kitabı Arapçaya çevrildi. 15.yy sonunda İspanya dan sürülüp Osmanlı ya sığınan Yahudilerin getirdiği matbaa, Rum ve Ermeniler tarafından benimsendi. Ancak padişahlar Arapça kitap basılmasına izin vermedi. 17.yy ın sonunda Osmanlı nın Viyana dan çekilmesiyle büyük bir değişim başladı. Osmanlı nın Kırım ve Mısır ı kaybetmesiyle, İslam ve Hristiyanlık arasındaki güç dengesi de değişti. Osmanlı neyin yanlış gittiğini ve nasıl düzetilebileceğini tartışmaya başladı. Önceleri devlet memurları ve ordu mensupları tarafından başlatılan çalışmalar, yeni oluşmaya başlayan aydınlar sayesinde toplumun diğer kesimlerine de yayıldı. Askeri reformların yetmeyeceği; altyapı değişikliği ve idari reformlar gerektiği anlaşıldı. 18. yüzyılın ikinci yarısında Osmanlı ordusu ve harp okullarında yabancı eğitimciler görev yapmaya başladı. 19. yy başında Türkiye, İran ve Mısır dan Avrupa ya diplomatlar, öğrenciler gönderildi. Yabancı dil öğrenmek bir zorunluluk halini aldı. Bunlarla birlikte, Batılı değer ve fikirler de öğrenilmeye başladı. Batının üstünlüğünün sanayileşme ve özgürlüğe dayandığı, kalkınmak için eğitim, anayasa ve parlamentonun şart olduğu anlaşıldı. Fransız Devrimi etkisiyle, içine dönük İslam alemine sızan özgürlükçü ve laik yeni fikirlerle birlikte, Avrupa bilimi ve felsefesi benimsenmeye başlandı. Avrupa nın ekonomik, siyasi ve kültürel etkisiyle yaşam tarzları değişti. Yeni kanunlarla yeni siyasi düzen geldi; anayasa ve meclis oluşturuldu. Yeni düzen gazeteci, avukat, öğretmen ve siyasetçilerin oluşmasıyla güçlendi. Edebiyattan, sanata, kılık kıyafetten mimariye pek çok alanda kendini gösteren kabul Batılı tarz, kültürel ve sosyal yaşamın içine işlemeye başladı. Avrupa nın yayılma döneminde, Batı etkisinin İslam topraklarına nüfuz etmesi, farklı yerlerde farklı şekillerde oldu. Arap Yarımadası ve Afganistan gibi bölgelerde düşük etkili ve ateşli silahlarla sınırlı kalırken, Kuzey Afrika, Kafkasya ve Orta Asya da Müslüman ülkeler zorla Avrupa imparatorluklarına dahil edildi. Arada 45 kalan Osmanlı ve İran İmparatorluklarında ise, Batı etkisi kültürel, ekonomik ve siyasi her alana işledi. Osmanlı Sultanı II. Mahmut, Mısır da Kavalalı Mehmet Ali Paşa, bir sonraki kuşakta Atatürk ve İran Şahı Rıza Pehlevi, emperyalist yöneticilerden çok daha sert politikalar uygulayarak, büyük değişimler yarattı. Batılı sömürgecilerse, Müslüman çıkarlarına ve kurumlarına yaklaşırken daha temkinli davranmaya meyilliydi. Özetle, geleneksel otoritenin üç direğini oluşturan askerler, memurlar ve din adamları, Batı yanlıları ve karşıtları olarak ikiye ayrıldı. Ancak, modernleşme ve Batılılaşmanın en şiddetli savunucuları daima askerler olmuştur. Bunun nedeni, sorunla doğrudan yüzleşmiş olduklarından hayatta kalabilmek için, değişimin şart olduğunu ilk fark eden olmalarıdır. Müslümanların Batı ve Batılılaşmaya yaklaşımı da, tepki, karşı tepki, ret ve geri dönüş şeklindedir. Günümüzde İslam dünyasının Batıya karşı genel tavrı düşmancadır. Bu da gavur ve kafir olarak görülen düşmanın boyunduruğu altında yaşamak zorunda kalmanın getirdiği, uzun zamandır devam eden bir aşağılanma ve içerlemenin dışavurumudur. Müslümanlar, İslam tarihinin büyük kısmında üstünlük ve tahakküme alışık olduklarından Avrupa sömürgeciliğini asla içlerine sindirememişlerdir. Dolayısıyla bugün karşımıza çıkan hınç uzun süreli bir birikimin sonucudur. 20.yy ortasından itibaren Batı nın yıkıcı dünya savaşlarından sonra itibarının sarsılarak geri çekilmesi, sonunda teknolojik silahların Müslümanların eline geçmesi, petrol kaynaklarının keşfi ve istismarı İslam toplumunda giderek artan hıncın ifade edilmesine imkan yaratmıştır. İslam dünyasında değişimin asıl kaynağı Batı dünyasıdır. Batılı fikirler ve kurumlar İslam toplumlarını değiştirmiştir. Şimdi sıkıntı ve öfke yaratan da bu değişikliklerdir. Müslümanlarca Doğu Avrupa ve Batı Avrupa ya duyulan tepki farklıdır. Bunun nedeni, devam eden ilişkilerin farklı olmasıdır. Batı etkisi devam etmesine karşın, Batılı güçler İslam topraklarından çekilmiştir. Doğu Avrupa nın yayılışından etkilenen Müslüman bölgeler, hala Avrupa tabanlı bir siyasi sisteme sahiptir ve dolayısıyla bu ülkelerdeki tepki ya başlamamıştır ya da başladıysa bile ciddi biçimde engellenmektedir. Elbette, İslam vaizlerince maddiyatçılığın göstergesi olarak kınanan sinema ve televizyonun ahlaksızlığı ve tüketim toplumunun zevk-ü sefası, Batı kaynaklıdır; popüler eğlence ve müsrif tüketimden Sovyetleri suçlamak imkansızdır. Tabii ki bunların yarattığı düşmanlıktan daha önemlisi, İslam toplumunu sarsıp iyice hırpalamış olan, Batının müdahaleci ve yıkıcı güçlerine karşı gelişmiş bulunan genel kızgınlıktır. Bu öfkenin altında, herhangi bir politikadan çok daha derin sebepler yatmaktadır. Karşımızdaki devletler arası bir çekişme değil medeniyetler arası bir çatışmadır. Sorunların devletler arasında tartışılıp çözülmesini bırakın, formülize edilmesi bile oldukça zordur. Bu çatışma ve genele yayılan kızgınlık halinde benzerlikler yerine farklılıklar öne çıkarılarak her şey 56 abartılmakta ve her türlü kavga körüklenmektedir. Dolayısıyla, sorunlar çözümsüz kalmaktadır. Batı Medeniyetine karşı süregelen tiksinmeyle birlikte bu düşmanlığın, Batının lider güçlerine yöneltilmesi doğaldır. Avrupa nın Müslüman ülkeler üzerindeki ekonomik egemenliği sona ermiş; yerini, Ortadoğu petrol ve pazarlarına bağımlılığa bırakmıştır. Şu anki çatışmalar uluslararasından ziyade bölgeseldir. Irak-İran, Türkiye-Yunanistan; Fas-Cezayir gibi. Ayrıca pek çok ülkede süregelen ihtilaflar etnik, ideolojik, sosyal veya mezhep çatışmalarına bağlıdır. Emperyalist güçlerin Ortadoğu dan çekilmesi sonucunda ortaya çıkan küçük devletlerin egemenliğinden daha azametli; daha eski ve kapsamlı bir kimliğe ve bu ülkeleri yöneten despotlarınkinden daha asil bir otoriteye duyulan özlem sürmektedir. Bu ihtiyaca en ikna edici cevabı, sadece bir din değil bir kimlik, bağlılık ve otorite sistemi bütünü olarak, İslam sunmaktadır. Bunun cazibesini, İslam topraklarında yaygın olan kullanılmışlık, aşağılanmışlık, ihlal edilmişlik hissi güçlendirmektedir. Ortadoğu ülkelerinin ekonomik, sosyal ve siyasi koşullarının ciddi anlamda kısıtlandığı şu dönemde İslam ın özüne dönüş çağrısı güçlü bir etki yaratmaktadır. Politikaları, amaçları ve yöntemleri birbirinden farklı olsa da, Suudi Arabistan, Libya ve İran, Müslüman köktendinciliğin başını çekmektedir. Ortak arzuları, modernleşmenin getirdiği siyasi ve ekonomik faydaları koruyup toplumu muhafazakarlaştırmaktır. Nefret duyulan ekonomik mekanizmanın kendisi değil, yabancılar tarafından kontrol edilmesi veya sömürülmesidir. Müslüman Arapların Hristiyanlığa ait toprakları ele geçirmesinden, 1683 te Türklerin II. Viyana Kuşatması na kadar olan dönemde, iki medeniyet arasındaki ilişkinin biçimi Müslümanların ilerleyişi, Hristiyanların geri çekilmesi şeklindeydi. O zamanlar çekişmenin nedeni, Avrupa ya kimin sahip olacağıydı. Keşiflerle birlikte, Avrupa ticareti Asya ve Afrika ya yayıldı. Ancak bu, ticaretin güç anlamına gelmesinden çok önceydi. Asıl önemli değişim, Türklerin Viyana yenilgisini takiben yaşandı Karlofça antlaşmasıyla durum tersine döndü. Avrupa ilk defa galip gelmişti ve bozguna uğrattığı Osmanlı ya anlaşmayı kabul ettirdi. Bunu izleyen 2,5 asır boyunca Avrupa ilerledi, İslam geri çekildi. Topraklarına nüfuz eden Avrupa, İslam dünyasını böldü. Şimdi ikinci büyük değişim zamanı; ve bu hızla gerçekleşmekte. Avrupa nın ekonomik egemenliği sona erdi ve bazı açılardan işler yine tersine döndü. Şu anda klasik Osmanlı dönemine benzer şekilde Ortadoğu zenginliği ve pazarlarına duyulan ihtiyaç, Avrupa siyasetinin belirleyicisi ve baş etkenlerinden biri. Aynı zamanda askeri dengelerde de değişim söz konusu. II. Dünya Savaşı sonuna kadar Avrupa bölgede hakimken, hatta Ortadoğu topraklarında birbiriyle savaşırken, artık işler bayağı değişti. Artık Ortadoğu çıkarları, farklı bir savaş haliyle, 67 ihtilaflarını doğaçlama bir biçimde Avrupa meydanlarına taşıyor. Hem Avrupa yla hem birbirleriyle savaşmaya başladılar. Müslüman ülkelerin çoğu Batı ya karşı besledikleri gareze rağmen, Milletler Cemiyeti ne, sonra da Avrupa Ekonomik Topluluğu na katıldı. Kanunda laik ancak nüfusunun çoğunluğu Müslüman olan Türkiye, AB tam üyeliğine başvurdu. Şüphesiz ki; Türklerin ve diğer İslam milletlerinin gelecekteki tavrını, Batılı Devletlerin bu üyelik başvurusuna gösterdikleri yaklaşım belirleyecek. Belki de en önemlisi, uzun vadede Batı Avrupa da yaşamakta olan Müslümanlar meselesi. Kuzey Afrika, Ortadoğu ve Türkiye den, Hindistan dan Avrupa ya işçi ve göçmen olarak gelen bu insanların siyasi etkisi sınırlı da olsa günden güne artmakta. Fakat, çocukları Avrupalı olacak; vatandaşlık haklarının hepsine sahip olacaklar. Avrupa da doğdukları için, İngiltere, Fransa ve Almanya vatandaşlığına doğrudan sahip olacaklar. Milyonlarca Avrupa doğumlu Müslüman nüfusu, hem Avrupa, hem İslam, hem de ikisi arasındaki ilişkiler üzerinde muazzam ve tahmin edilemeyecek sonuçlar getirecek. Hristiyanlık ve İslam da İktidar Kavramı Hristiyanlıkta Tanrı ve hükümdar, iki ayrı otorite; kiliseyle devlet, farklı kurallara göre işleyen iki ayrı kurumdur. Kavramsal olarak en başından beri ayrı kurumlardır. İslam da ise, moderniteye kadar böyle bir ayrım görmeyiz. Bu zaten anlamsız da olurdu. Çünkü, İslam açısından ikisi ayrılmaz bir bütündür; ve hükümdar, Tanrı nın kurallarını yeryüzünde uygulayan kişidir. Hristiyan aleminde bu ikisi bazen birlik, bazen çatışma içinde, ancak hep ayrı kurumlar halinde varlıklarını sürdürdü. Hristiyanlık bünyesinde bir arada var olan bu iki güç arasında süregelen mücadelenin, Ortaçağda, papayla imparator arasında çekişmeye dönüşmesinin ardından önce Reform; peşinden de din ve siyaset ilişkisine çok farklı yaklaşan Protestanlık doğdu. Bu gelişmeler, Hristiyanlık tarihinde yıkıcı mezhep savaşlarına yol açtı. Halbuki İslam tarihinde, bu boyutta bir çatışmadan söz etmek olanaksızdır. İslam daki mezhep ayrılığı Hristiyanlıktakinden farklıdır. Osmanlı ile İran birbiriyle savaşmıştır; ama bunun mezhep ayrılığıyla ilgisi yoktur. İslam, Protestan tarzı bir reform veya Rönesans yaşamamıştır. Bu kavramlar Hristiyan kökenli olduğu için, İslam dünyasında pek itibar görmemiştir. Ancak, İran daki otoriter sistem altında, İslam Dininin hiyerarşi, engizisyon ve din işleri başkanlığı gibi mecralarla tam anlamıyla kurumsallaştırılması İslam reformuna yol açabilir. Hristiyanlığın yaşadığı din savaşlarına nihai çözüm, muhtemelen başka da seçenek kalmadığı için, kilise ve devletin ayrılması olmuştur. Bu, pratikte de, kanunda da kabul edilmiştir. Böylece hem siyasi iktidarın dini meselelere 78 karışması, hem de dini zümrenin, devletin siyasi iktidarını kendi amaçları uğruna kullanması engellenmiştir. Hristiyanlıkta, dünyevi olanla ruhani olanın, başından beri ayrı tutulmasına rağmen, İslam da modern zamanlara kadar insan faaliyetleriyle onları düzenleyen kuralları, dinle siyaseti ayırmak mümkün değildi. Klasik Arap dünyasında dünyevi ve kutsal, manevi ve maddi, dini ve laik gibi ikili kavramlar ve bunların yaşam içinde ayrı alanlara sahip olması söz konusu değildi. Arap dünyasının bu ayrımla tanışması dış etkenler sonucunda oldu. Son yıllardaysa, İslam aleminde bu Batılı etkenler, saldırıya uğradı, zayıflatıldı ve itibar kaybettirildi. Genel olarak, yalnızca küçük çaplı seçkin bir sınıf tarafından kabul görmüş olan bu ayrımın getirdiği fikirler iyice yıpratıldı. Dış etkenlerin zayıflamasıyla birlikte, kökleri derinlerde yatan eski algılara, kaçınılmaz bir dönüş başladı. Üç büyük Din de Ortadoğu da doğmuştur ve aralarındaki politik farklar, kutsal kitaplarda net bir şekilde ifade edilmiştir. Hazreti Musa, halkını kölelikten kurtarmış; ama Vaat Edilen Topraklara girememiştir. Hazreti İsa çarmıha gerilmiş; ve müritleri, Roma İmparatoru Hristiyan oluncaya kadar, zulüm gören bir azınlık olmuştur. Hazreti Muhammed ise, hayattayken daha başarıya ulaşmış ve çok geçmeden imparatorluğa dönüşecek bir devletin başına geçmiştir. Humeyni nin hatırlattığı gibi, Hazreti Muhammed sadece bir cemaat yaratmakla kalmamış; aynı zamanda bir yönetim biçimi, bir toplum ve devlet düzeni kurmuş; bir hükümdarın yapmakla yükümlü olduğu her şeyi yapmıştır. İslam ın başından beri din ve devlet, bir bütün olarak algılanmıştır. Müslümanların belleğinde, kutsal metinlerde ve tarihçelerde bu iki kavram aynıdır. Diğer iki dine kıyasla, inanç ve iktidar arasındaki bu yakın ilişki, İslam için karakteristik özellik olarak süregelmiştir. Tarihi farklılıklar bununla sınırlı değildir. Hristiyanlığın yükselişi, Roma İmparatorluğu nun çöküşüne denk gelir. Bu yüzden Kilise, ayakta kalabilmek için kendi yapılarını kurmuştur. Hristiyanlığın, mazlumların yasaklı dini olduğu zamanlarda Tanrı, müritlerini, imanlarını arındırmak için çileye ve sınava tabi tutan ilahi güç olarak görülmüştür. Hristiyanlık Roma İmparatoru Konstantin tarafından kabul edilip devlet dini olduğunda, Hristiyanlar yönetimi ele geçirmek isteğiyle, kurumları yeniden düzenlemiştir. Hatta pek çok Hristiyan için, Roma Kudüs ten; Latince de Arami dilinden daha kutsal sayılır. Öte yandan İslam, yeni inancın yayılmasıyla güçlenen bir imparatorluğun doğuşuna paralel olarak yükselmiştir. Arapça, yeni inancın vahyolunduğu dil olduğu için, kutsal sayılmaya başlanmıştır. Müslümanlar için devlet ilahi adaletin buyurduğu bir gerekliliktir ve Tanrı inancını savunup yaymaya ve kurallarını uygulamaya yarar. Evrenin bu şekilde algılanışında Tanrı, kullarını sınayan olarak değil, kullarına yardımcı olarak görülür. Kullarının başarısını isteyen ve onayını kullarına zafer ve hakimiyet bahşederek gösterendir. Elbette İslam alemindeki bazı azınlık ve muhalif 89 mezhepler için bu algı, kısmen farklıdır. Şiilerde, neredeyse Hristiyanlıktakine benzeyen bir çile ve tutku kavramı mevcuttur. Bu durum, zafer gösterisi peşindeki militanların radikalizmiyle birleştiğinde her an patlamaya hazır, kuvvetli bir sosyal güç oluşturur. İslam ın erken dönemine ait bu algılar, halen önemli sonuçlar doğurmaktadır. Bunların etkisi, özellikle Müslüman öz bilincinin şekillenmesi ve karakterinde göze çarpar. Müslümanların çoğu için İslam, kimlik ve sadakatin, dolayısıyla da otoritenin ve otoriteye bağlılığın temelidir. Dünyanın her yerinde, farklı zamanlarda, farklı amaçlarla insanların, kendilerini ülke, ulus, ırk, sınıf, dil veya başka kriterlere göre tanımlaması gibi, İslam da da kendini algılama önem taşır. İslam da kimliğin temelini oluşturan unsur dindir. Dolayısıyla, yerliyle yabancıyı, içeriden olanla dışarıdan olanı ayırt eden de budur. Hatta zaman zaman, ve dost düşman bile bu ayrım üzerinden belirlenir. Elbette diğer bağlılıkların da önemi vardır; ama etkili olabilmeleri için dinsel, en azından mezhepsel bir biçim almaları gerekir. İnananla kafir ayrımı, yazılı belgelerde de açıkça görülebilir. Bu ayrımı tarihsel olarak iki örnekle netleştirmek mümkün: 17.yüzyılda Kanuni Sultan Süleyman ın Viyana ya gönderdiği askeri heyetin raporunda, kaleyi bekleyen muhafızlardan, kafir diye bahsedilmektedir. 19.yy da İstanbul da yayınlanan günlük gazete ise, Köprüde meydana gelen bir kazada yaralanan gayrimüslimden, gavur olarak bahsetmektedir. Her iki örnek de farklı biçimlerde, İslam da dinin, kimliğin temeli olduğuna dair genel algıya işaret etmektedir. Müslümanlıkta kimlik ve bağlılık algısının diğer dinlerden farklı olduğuna çarpıcı bir örnek de, uluslararası ilişkiler alanından verilebilir. Başka ülkelerin devlet başkanları dini tercihlerine göre toplantılar düzenlemez; hatta dine dayalı gruplaşma, Modern Dünyada fikren bile saçma bulunur. Oysa İslam Dünyasında gayet normal karşılanan bir şekilde, yönetimi monarşi veya cumhuriyet; hükümetleri muhafazakar veya radikal olsun 57 devlet başkanı, İslam Konferansında bir araya gelip işbirliği yapabilmektedir. 60 yıldır düzenlenen zirvede, Üyeler yapısal, ideolojik ve siyasi farklılıklarına rağmen, anlaşmaya varıp ortak hareket edebilmektedir. İç işlerinde de benzer bir fark görülebilir. Çok partili açık demokrasilerde, kendilerine Hristiyan veya Budist diyen partiler olsa da, sayıları azdır ve seçmenlere yaklaşımlarında dini konular, ufak bir rol oynamaktadır. Oysa ki İslam ülkelerinin çoğunda din, iç politikada, dışişlerinde olduğundan çok daha önemli bir yer tutar ve güçlü bir siyasi etkendir. İslam da din, kimliğin esası olarak algılandığından, dini kimlik, devlete bağlılık anlamına da gelir ve yönetime sadakat talebini de oluşturur. Çoğu Müslüman toplumda kişinin sadakati veya sadakatsizliği, genelde din üzerinden ölçülür. Burada önemli olan dini inançtan çok, toplumsal bağlılıktır. Gelenek ve 910 uygun davranış, görünüşte bağlılığın belirtisi olarak kabul edildiğinden, aykırı düşünceler sadakatsizlik, inancından dönmekse, hıyanet olarak görülür. Son iki asırda yaşanan yoğun değişime karşın İslam, Müslüman ülkelerde en çok kabul gören mutabakat biçimidir. Müslüman ülkelerde dini semboller ve çağrılar, toplumsal güçlerin hükümetten yana veya karşısında olsun, harekete geçirilmesi ve seferberliği için hala en etkili kuvvetlerdir. Nitekim kimlik ve bağlılıkla birlikte otorite de, İslam tarafından belirlenir. Batılı düzenlerin çoğunda siyasi otorite, düşünce ve pratikte egemenliğini, miras ve gelenekten; daha modern zamanlardaysa halktan alır. Otoritenin hanedan içinde intikali elbette ki, dünyanın her yerinde olduğu gibi, İslam topraklarında da yerleşikti; ve Bağdat halifeleri, Osmanlı sultanları gibi hanedanlar, İslam tarihinde büyük rol oynadı. Fakat halefiyet, bir çeşit tayinle veya seçimle oluyordu. Hükümdar ölünce saltanatın en büyük erkek çocuğa devredilmesi, modern zamanlarda Avrupa tarafından tanıtılıncaya kadar, İslam dünyasında bilinmiyordu. Şu andaysa, bazı cumhuriyetler de dahil olmak üzere tüm İslam Dünyasında yaygın olarak uygulanmakta. Geleneksel İslam görüşünde bir hükümdarın yetki kaynağı, halef selef veya halkı değil, Allah ın kendisidir. Otoritenin de kanunun da tek kaynağı odur. Eğer hükümdar veya yönetici Allah ın hükümdarıysa ve Tanrının kanununu uyguluyorsa, ona itaat etmek dini bir vazifedir. Otoriteye itaatsizlik ise, suç olduğu kadar günahtır. Hem bu dünyada hem de ötekinde cezalandırılır. Ancak, hükümdar gücünü Tanrıdan almıyorsa ve uyguladığı kanun Tanrınınki değilse, o hükümdar gaspçı bir zorbadır. Bu durumda, itaat vazifesi ortadan kalkar ve itaatsizlik sadece bir hak değil, aynı zamanda bir görev olarak ortaya çıkar. Bir hükümdarın meşruluğu veya devlet başkanlığını gasp etmesi gibi konular, İslam alimlerince asırlardır tartışılmaktadır. Bir hükümdar nasıl meşru olur ve meşruluğunu ne zaman kaybeder? Hangi koşullarda ona itaatsizlik hakkı doğar, ya da İslami açıdan itaatsizlik vazifesi hangi durumlarda başlar; bir hükümdar ne zaman devrilebilir? İslam bünyesinde de kendine has devrimci ideolojiler mevcuttur; ve bu devrimci hareketlerin tarihsel kayıtları bulunmaktadır. İslam toplumunun belleğinde bu anıların hala güçlü bir çekiciliği vardır. Son dönemde İran da ve bölgedeki diğer ülkelerde meydana gelen olaylar, bu anılara yeni bir anlam kazandırmıştır. Modern tarihin büyük bölümünde, iki asrı aşkın bir süre boyunca İslam ın merkezi olan toprakların, Avrupalı sömürgeci güçlerin etkisi ve egemenliği, hatta bazen doğrudan idaresi altında kaldığını gördük. Bu dönem boyunca sömürgeciliğe verilen tepkiler, kabul ve taklit; karşı koyma ve isyan gibi farklı biçimlerde gelişti. Eğitimli ufak bir kesim değil de kitlelerin dahil olduğu gerçek bir toplumsal ayaklanma olduğunda, isyan hareketi kendini milliyetçi, vatansever, sosyal veya ekonomik yönden değil, İslami açıdan ifade etti. 19. yy da Avrupalıların İslam 1011 topraklarına yayılmaya başladığı dönemde, İngilizler Hindistan ın Müslüman kuzeybatısını, Ruslar Kafkasya yı, Fransızlar Kuzey Afrika yı işgal ettiğinde, en etkili ve ısrarcı direniş, Hindistan da Ahmet Barelvi ( ), Dağıstan da İmam Şamil ( ) Cezayir de Abdül Kadir ( ) gibi Müslüman dini liderlerin önderliğinde, İslam kardeşliği örgütlerince yürütülen İslami direnişler oldu. Üç direniş de durduruldu. Bunu, bir kabul ve bir raddeye kadar uyum sağlama dönemi takip etti. İngiliz, Fransız ve Rus imparatorluklarının Müslüman tebaası, aralarında karşı çıkanlar olmasına rağmen, efendilerinin dilini öğrenmeye ve kültürel kalıplarını benimsemeye başladı. İslami direnişin ikinci dönemi, 19.yy sonuna doğru geldi. Avrupa istilası ve tahakkümüne karşı ilk defa İslam Dünyasının birleşmesini hedefleyen bir siyasi hareket doğdu: Pan-İslamizm yani İslam Birliği. O zaman bu hareketlerin, biri devlet destekli ve genelde diplomatik olarak kullanılan, diğeriyse muhalif ve sosyal radikalizmin bir nebze ötesine geçen şeklinde iki farklı türe ayrıldığını, devamında da bunun, Pan-İslam akımının karakteristik özelliği haline geldiğini gördük. 20. yy başında, Dünyanın lider güçleri Avrupalı imparatorluklardı; bu nedenle anayasaya dayalı parlamenter yönetimler, başarının formülü olarak görülmeye başlandı. Bu algı, İran ve Osmanlı İmparatorluğunda anayasal devrimlerle kendini gösterdi de Batılı kuvvetlerin galibiyetiyle güçlendi. Bir süreliğine yeni bir İslami militanlık dalgası görüldü. Fakat laik, Kemalist Türkiye Cumhuriyeti ile Transkafkasya ve Orta Asya da Sovyetler Birliği nin güçlenip sağlamlaşmalarıyla, bu İslamcı faaliyetler sona erdi. Ortadoğu genelinde, bazı yerlerde sosyalist, bazı yerlerde milliyetçi ve bazen ikisi birlikte olmak üzere, laik hareketlerin hakim olduğu bir döneme girildi ların sonunda bu süreci zayıflatan yeni İslamcı militanlar türedi; ama 50 lerin başında, özellikle militan faaliyetlerin ana merkezleri olan İran ve Mısır da olmak üzere, güçlü yöneticiler tarafından bunun da önüne geçildi. İran Şahı ve Mısırlı Cemal Abdülnasır, birçok açıdan farklı olsalar da, kurmaya çalıştıkları rejime tehdit olarak gördükleri unsurlar ortaktı. İslamcı militanlığı kontrol altına almak için her şeyi denediler. İran da Şah başarısız oldu ve devrildi. Yerine militan İslamcı bir rejim geçti. Mısır da ise Abdülnasır ın selefi Enver Sedat suikasta uğrayınca, yerine geçen Mübarek hala başta, ama her geçen gün artan bir biçimde radikal İslamcı muhalif güçlerce tehdit edilmekte. Böylesi güçler şu anda tüm İslam Dünyasında ve ötesinde aktif halde. Dönek ve hain olarak gördüklerine saldırıyorlar. Önce yurt içinde sonra yurtdışında nihai düşmanları saydıkları imansızlara saldırmayı hedeflemekteler. 1112 İslam ve Musevilikte Din ve Siyaset Üç ilahi Din de aynı bölgeden çıkmıştır ve elbette ortak özellikleri vardır. Musevilik ve İslam a yakından baktığımızda bu benzerlikleri bulmak zor değildir. Hem Yahudilerin medeni kanunu, tören kuralları ve dini efsanelerini kapsayan Babil Talmudunun, hem de İslamın ilahi kanunu Şeriatın doğduğu yer Irak tır. Şeriat, Arapça bir şeye giden yol anlamına gelir. İbranicede halakha aynı anlamda kullanılır. Prensipte, İslam devletinde yasama erki yoktur; o yüzden yasama meclislerine de gerek yoktur. Şu anda tüm Hristiyan aleminde bir tür meclis düzeni vardır. Az ya da çok demokratik olsun, kanun koymak üzere kurallar çerçevesinde bir araya gelirler. Pratikte ise, elbette Müslüman yönetimler de kanun koyup değiştirir. Binyıldır aynı temel yasal ilkelerle devam edecek halleri yoktu tabi ki. Fakat, bu yasama süreci gizli ya da üstü kapalı işler. İlahi adaletin ve ebedi kanunun netleştirilmesi ve uygulanmasına yönelik olarak yargıçların yorumlamaları veya hükümetlerin düzenlemeleri şeklindedir. Bu, daha büyük bir farklılığın parçasıdır. Musevilik, Hristiyanlık ve İslam gibi, hem bir din hem de bir kültürdür; ancak bir medeniyet değildir. Musevilik bu iki medeniyetin de bir parçası olagelmiştir. Yahudilerin çoğu son on dört asırdır Hristiyan ya da Müslüman hükmünde yaşamış; bu medeniyetlerde bir alt kültür olmuşlardır. Musevi tarihinin yaratıcılık ve başarıları, Hristiyan veya Müslüman topraklarda gerçekleşmiştir. Musevi yaşantısı bundan doğrudan etkilenmiştir. Bu iki medeniyetin içinde yaşayan Yahudiler, kültürel ve sosyal açıdan ikisinden de derinden etkilenmiştir. Tarihsel açıdan iki tür Yahudi vardır: İslam Yahudileri ve Hristiyanlık Yahudileri. Yani, İbranicede Almanya anlamına gelen Aşkenaz ve İspanya anlamına gelen Seferat Yahudileri. Elbette bu ayrım, dini açıdan veya ibadetleri arasındaki ufak farklılıklardan değil, medeniyet ve kültürle ilgilidir. Törenlerde kullandıkları nesneler bile, geldikleri ülkenin baskın diniyle benzerlik gösterir. Evlilik gibi mahrem bir konuda bile hahamları, İslam topraklarında yaşayan Yahudilere çokeşliliğe izin verirken, Hristiyanlık Yahudileri tekeşlilikle sınırlandırılmıştır. Din adamları da kıyafetlerine varıncaya kadar ruhban sınıfı veya ulema ile benzerlik gösterir. Son zamanlarda Batı dünyası, Judeo-Hristiyan geleneğinden bahseder olmuştur. Aslında kadim bir gerçeği ifade etmesine rağmen bu deyim, yeni kullanılmaya başlanmıştır. Modern zamanlarda bu ifadeye karşı çıkan yok, ama eskiden olsa iki tarafı da çok kızdırırdı. Aslında aynı şekilde Judeo-İslam geleneğinden de söz edilebilir. Bugün İsrail de bu iki farklı gelenek karşılaşmış ve bir araya gelmiş bulunmaktadır. 50. yılını kutlayan bir ülkede, toplum ve siyasal rejim için bu kısa 1213 bir zamandır. Musevi Toplumu, bundan önce, 30 yıl İngiliz, daha öncesinde dört yüzyıl kadar Osmanlı, daha evvelinde ise, bin yıl kadar Müslümanların hakimiyetindeydi. Tabii ki bunların izi kaldı. Şaşırtıcı biçimde İsrail Devleti sadece İngilizlerin değil, Osmanlının da selefidir. İsrail, devlet düzeni olarak toplumsal alışkanlıklar ve geri kalanı açısından kısmen klasik, büyük oranda da 19 yy. ve 20. yy. başında reform gören Osmanlı sistemini devam ettirmektedir. Osmanlı mirası, İsrail de Osmanlının devamı niteliğini taşıyan başka devletlerden çok daha muhafazakar biçimde korunmuş ve sürdürülmüştür. Balkan devletlerinden, Türkiye Cumhuriyetinden veya herhangi bir Arap ülkesinden çok daha fazla. Millet sistemini benimsemiş olan Osmanlı İmparatorluğu, bunu tam anlamıyla 19. yy da düzene oturtmuştur. Her dini cemaat kendi liderleriyle kendi kurallarına uygun, kendi eğitim kurumlarına sahip bir biçimde yaşıyordu. Evlilik, boşanma, miras işleri dini topluluklara aitti. Müslümanlar, Hristiyanlar ve Yahudiler aynı mahallede yaşasalar da, kuralları çiğneyenler, kendi din adamlarınca cezalandırılıyordu. Osmanlının bu uygulamaları modern İsrail devletinde de görülmektedir. Kılık kıyafet açısından bile hahamlar, 19. asırdan kalma Osmanlı din adamlarına benzemektedir. Hristiyanlık ve politikalarından bahsederken, kilise ve devlet sorunlarından, ilişkilerinden bahsetmek adet olmuştur. Kilise, hem ibadet, hem de dini kurumsal yapının kendisi anlamına gelir. Oysa ki sinagog veya cami için bu geçerli değildir. Böyle bir benzetme yanlış olur. Yapılıyorsa da cehaletten kaynaklanmaktadır. Hristiyan aleminde kilise ve devlet, toplumda iki ayrı alanı ifade etmek için kullanılmakta: biri siyaset ve iktidarla, diğeri ise din ile ibadetle ilgilenen yapılar. İkisinin de kendi kurumları, personeli ve kuralları var. Tarih boyunca bu ikisi birleşse de ayrılsa da, hep iki ayrı kurum olmuş. Fakat İslam ve Musevilikte benzer bir ayrım yok. Hristiyanlık ve İslam için din ve politikayı ve ikisinin bu toplumlardaki etkileşimini tartışırken, dini ve siyasi erkin bu iki toplumda nasıl uygulandığını tarihi belgelerden izlemek mümkün. İslam tarihinin on dört asrına ve Hristiyanlığın on altı asrına bakarak bu konuya değinelim. İki binyıl değil de on altı asır dememin nedeni, Hristiyanlığın 313 te Konstantin in Hristiyan oluşuyla Roma Devletinin resmi dini olarak kabul edilişine kadar iktidarla uğraşmamış olması. İslam da ise Muhammed daha hayattayken bir devlet kurup yönetti. İslam da inanç ve iktidar birlikte tanımlandı. Hristiyanlıkta ise devlet, şehitlik ve zulümle geçen asırlar sonrasında ele geçirildi. Musevilere gelince, çok daha küçük bir topluluk olmalarına rağmen, siyasi yazınları kapsamlıdır. Genel olarak uygulanan prensip, devletin söylediği olur ilkesidir. Yahudilerin egemenlik deneyimi sınırlıdır. Kadim Yahudi Devletleri çok eski zamanlarda kalmış, yenisinin ise tarihi genelleme yapmak için çok kısadır. Hristiyanlık ve İslam Dünyasının tecrübeleriyle karşılaştırmaya yetmeyebilir; ama 1314 yine de cemaatlere özerklik verilen ülkelerde, Musevi siyasi yaşamı dikkate alınabilir. Osmanlı millet anlayışında olduğu gibi, Doğu Avrupa da da benzer yaklaşımlara rastlamak mümkün. Fakat bu cemaat otoritesi, Müslüman ülkelerde de Hristiyan ülkelerde de daima sınırlı tutulmuştur. Geri alınabilir haklardan ve yetkilerden oluşur; ve baskın olana benzer. Hahamlar, devlet olsa da olmasa da, hatta çoğunlukla koşulların gerektirdiği gibi devlete rağmen ve hangi medeniyet altında yaşarlarsa yaşasınlar, kendilerini Yahudi kimliğinin garantisi olarak görmüş oldukları anlaşılmaktadır. Musevilikte kilisenin eşleniği bir kurum yoktu. Müslüman deneyimi ise biraz daha farklı. Devletin başı, dini lider olarak da kabul edilirdi. Hz. Muhammed den sonraki halifeler, peygamberin dini otoritesini devam ettirdiler. Müslüman kuram, halifeyi, devlet başkanını manevi lider olarak değil, ama dini lider olarak görürdü. Hristiyanlıktaki gibi ayrı bir dini kuruma ihtiyaç yoktu. Bazı açılardan hahamları model almış olan ulema, din ve hukuk alimleri olarak görülürdü. İslam ın ilk dönemlerinde bir mecburiyet olarak gördüğü devlete güvensiz yaklaşan, dolayısıyla devlet işlerine pek bulaşmayan ulema, Ortaçağda İslam dünyasının üç koldan saldırıya uğraması (Batı dan Haçlılar doğudan Moğollar ve içeriden Şii ve İsmaili saldırıları) karşısında devletle yakınlaşmıştır. Zamanla meslek halini alan din adamlığı maaşa bağlanınca, hiyerarşi de oluştu. Dolayısıyla, devlet mekanizmasının bir parçasına dönüşen dini hiyerarşi, kendi kuralları gerektirdiğinde devlete karşı gelebilen bağımsız bir örgütlenmeydi. Osmanlı İmparatorluğunda Şeyhülislamın padişahı kurallara uymadığı takdirde tahttan indirme hakkı bulunuyordu. 19. yy. Osmanlı reformları ve diğer ülkelerdeki daha küçük çaplı akımlar çok sayıda değişiklik getirdi. Mesela ulemanın, devlet memuru haline dönüştürülüp devlet mekanizmasının parçası haline getirilmesi gibi. Bundan çok daha önemlisi, kanunların kademeli olarak laikleştirilmesi, medeni kanun, ticaret hukuku ve ceza kanununun düzenlenip şeriat kanununa takviye edilmesi, sonunda da şeriatın yerine geçmesi oldu. İslam Dünyasında yeni dönem, Fransız Devrimi fikirlerinin etkisiyle başladı. Bu döneme, Rönesans, Reform ve bilimsel devrim gibi daha önceki Avrupalı ilerlemelerin etkisi olmadı; çünkü bu fikirler Hristiyan kökenli oldukları için, bertaraf edilmişti. Fransız Devrimi ise, Hristiyan menşei taşımıyordu; hatta Hristiyanlık karşıtı olarak sunuluyordu. Mısır ın Fransız işgaliyle Batıya açılım ve Batılı kurumlarla tanışma başlayınca, merak da giderek artar. 19. yy da Batı ya açılmanın hızlandığı dönemde, üç devlet modeli ilgi çekiyordu: Fransız modeli Devrimci cumhuriyet; İngiliz modeli krallığa bağlı sınırlı anayasal otorite; Avusturya-Alman tarzı bağımsız kurumlarla uğraşmayan kanuna dayalı devlet modeli. 1415 Şu anda da İslam Dünyasında bunun farklı çeşitlerini görmekteyiz. Bir yanda tamamen geleneksel olan ya da öyle olduğunu iddia eden ülkeler var. Örneğin Şeriatle yönetilen Suudi Arabistan Kur an anayasamızdır diyor. Örneğin Mısır gibi uzlaşmacı görünenler var; bazı yasalar laik, ama medeni hal kanunu şeriate bağlı. Örneğin, dinin tamamen devlet işlerinden ayrıldığı eski Sovyet Cumhuriyetleri ve Türkiye gibi tamamen modern ülkeler de var. Şeriatın hiçbir alanda yasal gücü veya geçerliliği yok. Türkiye gibi şeriatın geçersiz kılındığı veya kapsamının azaltıldığı ülkeler olduğu gibi Afganistan, Pakistan, Sudan, İran gibi yeniden Şeriat düzeninin getirildiği ve kapsamının iyice genişletildiği ülkeler de var. Dolayısıyla genel olarak bakıldığında İslam Dünyasında devletlerin yönetim şekli olarak örnek alabileceği 2 model mevcut: Türk modeli ve İran modeli. Bir yanda Türkiye de bütünüyle modernleşme, laikleşme, dinin devlet işlerinden ayrılması ve denetlenmesi, dinin kamusal ve siyasi hayattan ayrı tutulması; öte yandaysa İran İslam Cumhuriyeti nde Şeriat ın yeniden kabulü ve yaptırımlarla kesin bir şekilde uygulanması. Kemalizm ve Humeynizm olarak adlandırabileceğimiz bu birbirine tamamen zıt iki sistemden biri laik demokrasi; diğeriyse İslam dinine dayalı devlet rejimidir. Biliyoruz ki Türkiye de kayda değer bir azınlık, devletin yeniden İslamlaştırılmasını istemektedir. Halen iktidarda olan AKP son seçimlerde oyların %20 sinden fazlasını aldı. Şu anki beyanlarına bakılırsa, AK parti kendisini Müslüman demokrat olarak tanımlamakta ve Kıta Avrupa sındaki Hristiyan Demokrat partiler gibi anayasanın laik temeliyle derdi olmadığını iddia etmekte. Ancak, Kemalist devrimin başarılarına ciddi bir tehdit oluşturduklarına yönelik bazı eleştiriler var. Tercihlerini laik demokrasiden yana kullanmak isteyecek İranlıların oranını bilmemize ise, imkan yok. Çünkü, din erkiyle yönetilen bir ülkede böyle bir tercih belirtmek yasak. Ancak, böyle bir değişim isteyen pek çok İranlı olduğu izlenimini edinmek zor değil. Dolayısıyla, gelecekte Türkiye ve İran ın rol değiştirdiğini tasavvur etmek artık mümkün. Musevilere dönecek olursak, İsrail de Museviler, dinin baskın olduğu bir devletle laik bir devlet arasında seçim yapmakla karşı karşıya. Aynen Türkler, İranlılar ve diğer Müslüman halklar gibi. Bu ülkede de gereken düzenlemelerin yapılması lazım. Kemalizm ve Humeynizm arasında bir seçim hakkı var ve İsrail de Kemalistlerin de Humeynicilerin de kamusal hayatla uğraştığını görmek mümkün. Geçmişte din ve devletin ayrılması olgusunun, -Hristiyan bir soruna Hristiyan bir çözüm olarak görülüp- Müslümanlarla ve özellikle yakın zamana kadar ne Hristiyanlıktaki kilise gibi bir kurumsal bir dini yapıları, ne de devletleri olan Musevilerle alakası yok sanılıyordu. Ancak Yahudilerin artık bir devleti var. Dinleri hızla kurumsallaşırken, din ve devlet ilişkileri de mesele haline gelmektedir. Bundan sonra İsrail toplumunda atılması gereken adım da, hem akla hem de 1516 Musevi dini ritüellerine uygun olarak, mahremle kamusalın; semavi olanla dünyevi olanın yani özünde kutsal olanla laik olanın ayrılmasıdır. Ortadoğu da Eşitlik ve Özgürlük Ortadoğu da modern tarihin başlangıcı olarak kabul edilen, Napolyon un 1798 tarihli Mısır çıkartmasıyla birlikte, Fransız Devrimi bölgeye ulaşmış oldu. O zaman başlayan siyasi tartışmalar halen sürüyor. Batılıların öne çıkardığı kavramların İslam dünyasındaki karşılıkları farklıdır. İnananlar arasında eşitlik anlayışı, İslam ın 7.yy da kuruluşundaki temel ilkelerdendir. Hintlilerin kast sistemi ve Batılıların ayrıcalıklı soylu erklerine zıt bir biçimde, İslam eşitliğe önem vermiş ve uygulamıştır. Özellikle sosyal ve ekonomik açılardan, hatta bazen etnik ve ırksal olarak, eşitsizlik yaratan durumlar olmuştur. Ancak bunlar, İslam ilkelerine aykırı biçimde meydana gelmiştir ve hiçbir zaman Batı daki düzeye ulaşmamıştır. İslam ın eşitlik kuralının üç istisnası vardır: köleler, kadınlar ve kafirlerin hor görülmesi. Ancak Batı ya bakacak olursak, 19. hatta 20. yy başına kadar, pratikte benzer eşitsizlikleri görmek mümkündür. Öyle ki, Fransız Devrimi sonrası Fransa, ABD veya herhangi bir Hristiyan ülkede fakir bir adamın tepeye yükselme şansı, Müslüman Ortadoğu ya kıyasla çok azdı. Dolayısıyla eşitlik ilkesi, ezelden beri İslam Dünyasında gayet iyi anlaşılan bir kavramdır. Ancak Napolyon un bahsettiği, Mısırlılarda kafa karışıklığı yaratan özgürlük fikri ise, o döneme kadar siyasi bir terim olarak kullanılmamıştı; ve bir insanın köle olmadıkça özgür olduğunu belirtmek için kullanılan hukuki bir terimdi. Bu terim, yakın zamana kadar Ortadoğu da siyasi bir metafor olarak kullanılmıyordu. Mısırlı alim Şeyh El Tahtavi, 1826 yılında Paris e yaptığı ziyaret sonrasında yazdığı ve 1834 de Arapça, 1839 da Türkçe olarak yayınlanan kitabıyla, köle olup olmamanın siyasetle alakası olduğuna bağlamında kafa karışıklığına son vermiş oldu. Ona göre Fransızlar, özgürlük derken Müslümanların adalet dediği şeyi kastediyordu. Bu, çok doğru bir tespitti. Genel anlamda Batılılar, siyasi açıdan bir devletin iyi yönetilmesini özgürlükle, kötü yönetilmesini ise, kölelikle bir tutuyordu. Müslümanlar ise devlet yönetimini adaletli ve adaletsiz olarak algılıyordu. O zamandan bu yana bu çelişen algılar, farklı şekillerde sürüp gidiyor. Geleneksel olarak İslam da ideal devlet yönetimi, adalet ile ifade edilir. Adil olan kanuna uygun olandır ve kanun da Tanrı nın belirlediği Şeriat kanunudur. Peki adalet standartlarına uymayan bir rejime ne denir? Geleneksel İslam kural ve düşüncesine göre bir hükümdarın adil olarak nitelendirilmesi için iktidarı hakkıyla elde edip başa geçmiş olması ve devleti hakkıyla yönetiyor olması gerekir. Başka bir deyişle zorba veya despot olamaz. 1617 İslam ın adalet anlayışı kayıtlara geçmiştir ve Peygamber zamanına dayanır. Hazreti Muhammed in hayatı iki döneme ayrılabilir. Başta memleketi Mekke de yaşamaktadır ve mevcut rejime karşı çıkmaktadır. Dolayısıyla Mekke dönemi, var olan düzene karşı muhalefet ve isyan hatta devrim mesajı içermektedir. Ardından gelen Hicret dönemi ise Mekke den Medine ye göçle başlar. Muhammed artık otoritenin kurbanı değildir, hükümdar olmuştur. Bu dönemin siyasi geleneği, düsturu ve yol göstericiliği, Mekke döneminde olduğu gibi devlete direnmek veya karşı çıkmak üzerine değil, devletin nasıl yönetileceğine dairdir. Dolayısıyla İslami yazıtlar, İslam hukuku ve siyasi kültürünün başından beri iki ayrı gelenek var olmuştur. Mekke dönemi aktivist; Medine dönemi ise dingin olarak nitelendirilebilir. Biri eylemci biri dingin ve kabulcü bu iki gelenek, İslam devletlerinin tarihi boyunca süregelmiş, İslami siyasi düşünce ve pratiğinde geçerli olmuştur. Müslümanlar başından beri iktidarın devralınması, uygulanması, intikali, meşruluk ve otoritenin sınırları gibi politik sorunlar ve devlet meseleleriyle ilgilenmiştir. Bu konular, İslam dahilinde teolojik yazın, hukuki yazın (ki bu İslam ın anayasası olarak adlandırılabilir), hükümet işlerinin yürütülmesi üzerine memurlar tarafından hazırlanan uygulama yazını ve Eski Yunan dan etkilenmiş olan felsefi yazınlarda irdelenmiştir. Hatta Plato nun Cumhuriyet i ve Aristo nun Siyaset inin İslami versiyonları yaratılmıştır. Zaman içinde kabulcü veya otoriter eğilim güçlenmiş; dinin ve şeriatın buyurduğu şekilde otorite üzerine kısıtlama getirmek, giderek zorlaşmıştır. İslami kaynaklarda düzene duyulan gereksinim, gitgide daha çok vurgulanır olmuştur. İslami tartışmalarda sıkça kullanılan fitne deyimi, bağlamına göre fesatçılık, düzensizlik, karışıklık hatta anarşi anlamına gelebilir. Tiranlığın ve zorbalığın, anarşiden daha iyi olduğuna ısrarlı bir şekilde değinildiği görülmektedir. Bu elbette bir bakış açısını yansıtır. Tüm görüşler bu yönde değildir. İslam Dünyasında belli zamanlarda ve belli yerlerde bu görüş baskın geldiği kadar, kesin bir şekilde reddedildiği de olmuştur. İslam geleneği, hükümdarın devlet yönetimine dair iki noktaya ısrarla değinmektedir. Bunlardan biri, -Kur an ın da belirttiği gibi- hükümdarın kendi başına karar vermeden, başkalarına danışması gerekliliğidir. Bunun aksi yani devleti yönetenin kendi bildiğini okuması, despotluk kabul edilip (Arapça istibdâd) şeytani ve günah olarak addedilir. İktidardaki bir yöneticinin istibdadla suçlanması da, devrilmesi için yapılan bir çağrı niteliği taşır. Peki devletin başı kime danışmalıdır? Pratikte, toplumda yer edinmiş, nüfuzlu gruplara danışması gerekir. Eski zamanlarda genel olarak uygulandığı gibi Suudi Arabistan ve Irak ın bazı bölgelerinde halen, aşiret reislerine danışılması önemlidir. Ancak Suriye ve Mısır gibi şehirleşmenin daha çok olduğu ülkelerde, bu artık o kadar da geçerli değildir. 1718 Hükümdarların, kırsal kesimde, güçlü olan eşraf a; şehirde, esnaf, tüccarlar, memurlar, ulema ve askeri kurumlar gibi, üst yönetimle halk arasında doğal bir aracı görevi gören gruplara danıştığı bilinmektedir. Bu danışma odakları, aynı zamanda otoriteyi sınırlama görevini üstlenmiş gruplardır. Örneğin, Osmanlı döneminde köklü ve güçlü bir yapıya sahip olan Yeniçeriler, padişahın danıştığı grupların başında gelir. Bu gruplar önemlidirler; çünkü gerçekten etkili ve güçlüdürler. Hükümdarın başına dert açabilme potansiyeline sahip oldukları gibi, aynı zamanda padişahı tahttan indirme gücünü de ellerinde tutmuşlardır. En önemli noktalardan biri de, aşiret liderlerinin, taşra eşrafının, dini liderlerin, lonca başkanlarının ve askeri birlik komutanlarının hükümdar tarafından atanmış değil kendi gruplarının içinden seçilmiş olmasıdır. Dolayısıyla danışma, geleneksel İslam düzeninde çok önemli bir yer tutar; ancak hükümdarın yetkisini kısıtlayan tek unsur değildir. İslam geleneğinin üzerinde durduğu ikinci nokta ise devlet yönetiminin hem mutabakata hem de akde bağlanmış olmasıdır. İslam hukukunda, İslam devletinin başkanı olacak olan yeni halifenin seçimle gelmesi gerektiği belirtilmektedir. Ancak bahsedilen, genel bir seçimden çok, hükümdarın halefini, muktedir kişilerden oluşan bir grubun seçmesidir. Aslında, ilke olarak soydan geçen intikalin, isyan veya iç savaş dışında, hukuki gelenekte yeri yoktur. Ama pratikte intikal, soydan geçmiştir. Halen de pek çok yerde hükümdarlık olsun olmasın, devletin yöneticisinin halefini atamasına sık rastlanır. Fakat, her halükarda kamuoyunun rızası önem taşır. Teoride ve hatta bazen pratikte; yönetenin iktidarı elde etmesi ve elinde tutması, yönetilenlerin rızasına bağlıdır. Bazı eleştirmenlere göre bu anlatılanlar teoride doğru olsa da, gerçekte, Ortadoğu ve diğer İslam ülkelerinde, keyfi, zalim ve despot hükümetler yönetime damga vurmaktadır. Hatta bazıları İşte Müslümanlar böyledir, hep de böyleydiler zaten. Batı nın bu konuda yapabileceği hiçbir şey yok! diyecek kadar ileri gidebilmektedir. Bu anlayış, tarihin yanlış okunmasından ibarettir. Ortadoğu da devlet yönetimlerinin nasıl bu hale geldiğini görmek için biraz geriye bakmak yetecektir. Değişim iki safhada gerçekleşmiştir. Birinci safha, Napolyon un istilasıyla başlayıp, modern dünyaya yetişmeleri gerektiğini fark eden Ortadoğu ülkelerini yönetenlerin, devlet yönetiminden başlayarak toplumlarını modernleştirmeye çalıştıkları 19. ve 20. yüzyıl boyunca devam etti. Bu dönüşümler, çoğunlukla tedbirli bir şekilde muhafazakar davranmaya meyilli sömürgeci güçlerce değil, Osmanlı sultanları, Mısır paşaları ve hidivleri gibi yerel yöneticiler tarafından gerçekleştirildi. Modernleşme, iletişim, savaş teknikleri, devlet yönetimi gibi Batılı sistemlerin tanıtılmasıdır. Bunlara, kaçınılmaz olarak baskı ve tahakküm araçları da dahildir. Daha önceki liderlerin yetişebileceğinin çok ötesinde kontrol, gözetim ve yürütme araçlarının benimsenmesiyle, devletin otoritesi, çapını genişleterek 1819 arttı. Dolayısıyla 20.yy sonuna gelindiğinde, ufak bir ülkenin beş para etmez başkanı bile, geçmişin yüce halifeleri ve padişahlarının sahip olduğundan çok daha kapsamlı bir iktidara erişti. Fakat, belki de modernleşmenin en kötü sonucu, az önce bahsettiğimiz toplumdaki aracı güçlerin feshedilmesi oldu. Geleneksel düzende devlet otoritesini etkin bir şekilde sınırlandıran toprak sahipleri, tüccarlar, aşiret liderleri ve diğer gruplar, giderek zayıflatıldı ve çoğu bertaraf edildi. Böylece bir yandan devlet daha da güçlenip yaygın hale gelirken, bir yandan da üzerindeki kısıtlama ve denetimler azaltıldı. Ortadoğu da siyasi çalkantının ikinci safhası 1940 senesinde Fransız hükümetinin Nazi Almanya sına teslim oluşuna tarihlenebilir. Vichy de işbirlikçi yeni bir hükümet kuruldu. General De Gaulle Londra ya giderek Özgür Fransa Komitesini tesis etti. Fransız sömürge ve bağımlı devletleri, seçim yapmakta serbestti. Fransız mandasındaki Suriye-Lübnan liderleri başta olmak üzere, çoğunun seçimi Vichy hükümetinden yana oldu. Bu da Suriye-Lübnan ın, Nazilerin Arap dünyasındaki propaganda ve faaliyetlerinin merkez üssü olmasını sağladı. Nazi fikirlerinin ve yöntemlerinin Ortadoğu ya adapte edilmesiyle, daha sonra Baas Partisine dönüşecek oluşumun ideolojik temelleri de böylece atılmış oldu. Parti, 1947 ye kadar resmen kurulmadı; ancak, emekleme döneminde Pan-Arabizm, milliyetçilik ve bir tür sosyalizmi vurguluyordu. Suriye den başlayarak Almanlar ve Basçılar, Irak ta da Nazi yanlısı bir rejim kurup başına Raşid Ali Geylani yi getirdiler de İngilizlerin Irak a askeri seferiyle, Raşid Ali rejimi devrildi. Ardından, İngiliz ve Özgür? Fransa kuvvetleri Suriye ye girip, Suriyeyi De Gaulle hakimiyetine geçirdi. İngiliz ve Fransızlar II. Dünya Savaşı nın bitiminden sonraki yıllarda buradan ayrıldı; fakat çok geçmeden Sovyetler girdi. Baas Partisinin liderleri, ufak düzenlemelerle Nazi modelinden komünist modele geçiverdi. Bu parti, Batılı anlamda oy toplayıp seçim kazanmaya yönelik bir örgüt değil; Nazi ve Komünist açıdan idari mekanizmanın, gözetim, baskı ve beyin yıkama ile ilgilenen kısmıydı. Suriye deki Baas Partisi ve Irak taki diğer Baas Partisi, bu paralelde işlemeyi sürdürdü tan itibaren ve Sovyetlerin gelişinden beri, Ortadoğu yine temelde Avrupalı yönetim şekillerini ithal etmiş oldu: faşist, Nazi ve Komünist. Bu yüzden de, diktatörlükten, bölgenin kadim kuralıymış gibi bahsetmek çok yanlış olur. Böylesine bir yaklaşım, ancak Arap geçmişi hakkındaki cehaletin, Arap dünyasının bugününe duyulan hor görüye ve geleceğine karşı kayıtsızlığın göstergesidir. Saddam Hüseyin in kurduğu rejim ve Müslüman ülkelerde başka liderlerce benimsenip devam ettirilen rejim türleri, modern ve yakın zamanlara ait olduğu gibi, İslam medeniyetinin esaslarına tamamen yabancıdır. Ortadoğu halklarının üzerine rejimlerini inşa edebileceği sağlam temellere sahip eski kuralları ve adetleri olduğu unutulmamalıdır. 1920 Elbette, Ortadoğu da demokratik kurumların gelişmesine engel teşkil eden durumlar aşikardır. En belirgin olanı, şu anda bölgede kalıplaşmış hale gelmiş bulunan despotluk ve baskı rejimine dayalı devlet yönetimi şeklidir. Aslında bu yönetim şeklinin ne klasik Arap aleminde, ne de İslam kültürünün geçmişinde yeri yoktur; ama son iki asırdır süregelen kemikleşmiş bir yapıya dönüştüğünden, gerçek demokrasi önünde ciddi bir engeldir. Geleneğe dayalı başka bir mani ise, klasik İslam ın siyasi tasavvur ve tatbikinde yurttaşlık kavramının, medeni toplumun özgür ve katılımcı üyesi anlamında eksik oluşudur. Kökleri Antik Yunan a uzanan kent ve yurttaşlık kavramları, Batı medeniyetinin temelini oluşturur. Bu ve insanların sadece idarecilerini seçerken değil, yönetimin işleyişinde de katılımcı olması, geleneksel İslam ın bir parçası değildir. Halifeliğin muhteşem zamanında gelişen şehirler vardı; ancak resmi olarak belediye veya benzeri bir idari yapıya sahip değillerdi. Kasabalar, etnik, kavim, din, mezhep ve hatta meslek temelli olarak ayrılan mevki ve mahallelerin bir araya toplanmasından oluşurdu; dolayısıyla, kimlik ve bağlılık açısından önemliydi. Klasik dönemde farklı sosyal gruplar kendi liderlerini seçse de, bir şehirde yaşayan yurttaşları, kurumsal idari bir heyet veya yapıda temsil edecek şahısların seçilmesi, Müslüman deneyiminde yoktu. Günümüzde bile Arapçada, yurttaş kelimesinin karşılığı bulunmaz. Yurttaşlık kavramının yokluğu, yurttaşlıkla ilgili temsilin de eksikliğini beraberinde getirir. Yine de İslam tarihi ve tasavvurundaki olumlu öğeler, demokrasinin gelişimine katkıda bulunabilir. Dikkat çekici bir şekilde, mutabakat ve kamuoyu rızasına dayalı sınırlı devlet yönetimi, yeniden gündeme gelmektedir. Geleneksel olarak despotluğun reddi, yeni bir ivedilik kazanmakta ve güçlenmektedir. Avrupa diktatörlük ideolojisini yaymış olabilir; ancak aynı zamanda, bunun karşıtı olan halk ayaklanması fikrini de aşılamıştır. Geleneksel kaynaklarda rastladığımız ve gitgide modern yazınlarda da karşımıza çıkmaya başlayan despotluğun reddi, şimdiden, güçlü bir etkiye sahiptir. Bununla alakalı olarak Müslümanlar, danışma fikrini yeniden canlandırmakta, hatta bazı yerlerde uygulamaya koymaktadır. Dindar kesim için bu gelişmeler, şeriata ve İslami geleneğe dayanmaktadır. Bunun İslam tarihinde emsalleri bulunmaktadır. Bu canlanmayı, bilhassa Afganistan da görmek mümkündür. Afgan halkı daha az modernleşmiş olduğundan, hükümetin çeşitli grupların temsilcilerinden oluşan bir heyete danışma kuralını yeniden diriltmek gibi, daha iyi işleyen eski adetlere dönmesi daha kolaydır. Başka olumlu etkiler de işe yaramakta. En önemli gelişme modern haberleşme sistemlerinin kabul edilmesidir. Matbaacılık, gazete, telgraf, radyo, televizyon, Ortadoğu yu dönüştürdü. Önceleri haberleşme teknolojisi, tiranlığın bir aracı olarak kullanıldı; devlete yeni ve etkili bir propaganda ve kontrol silahı sağladı. Ancak, bu eğilimin sonsuza dek böyle süremeyeceği bellidir. Yakın zamanda İnternetin, uydu yayınlarının ve cep telefonlarının yükselişiyle beraber, 20 Daha göster
Sedat Kızıloğlu İSRAİL DEVLETİ NİN KURULUŞUNA KADAR GEÇEN SÜREÇTE YAHUDİLER ve SİYONİZM İN GELİŞİMİ Sedat Kızıloğlu Özet Filistin toprakları üç semavi dinin de ortaya çıktığı bölge olması; yine üç semavi Detaylı Avrupa da Türkiye: Bir sözden fazlası mı?
Avrupa da Türkiye: Bir sözden fazlası mı? Bağımsız Türkiye Komisyonu Raporu Eylül 2004 Bağımsız Türkiye Komisyonu Martti Ahtisaari (Bașkan) Finlandiya Cumhurbașkanı (E) Kurt Biedenkopf Saksonya Eyaleti Detaylı Arap Milliyetçiliği: Ortaya Çıkışından 1918 e kadar
Arap Milliyetçiliği: Ortaya Çıkışından 1918 e kadar Dr. H. Bayram SOY Özet: Osmanlı Devleti nde Tanzimatla birlikte modern okulların açılmasıyla ve Suriye, Cebel-i Lübnan ve Filistin deki misyoner okullarının Detaylı OSMANLI'NIN SON DÖNEMİNDEKİ ÜÇ DÜŞÜNCE AKIMININ SOSYOLOJİK ANALİZİ: BATILILAŞMA, İSLAMCILIK VE MİLLİYETÇİLİK
1 OSMANLI'NIN SON DÖNEMİNDEKİ ÜÇ DÜŞÜNCE AKIMININ SOSYOLOJİK ANALİZİ: BATILILAŞMA, İSLAMCILIK VE MİLLİYETÇİLİK I. GİRİŞ M. Cengiz YILDIZ * İbn-i Haldun, "Mukaddime"sinde devletlerin de insanlar gibi tabii Detaylı ULUSLARARASI HUKUKTA KENDİ GELECEĞİNİ BELİRLEME (SELF-DETERMINATION) HAKKI
Kafkas Dernekleri Federasyonu YOK OLMA TEHLİKESİ ALTINDAKİ DİLLER ve ADIGE-ABHAZ DİLLERİNİN KONUMU Ankara, 2006 YOK OLMA TEHLİKESİ ALTINDAKİ DİLLER ve ADIGE-ABHAZ DİLLERİNİN KONUMU Kafkas Dernekleri Federasyonu Detaylı Modern Türkiye'de Örtünme Sorunu Resmi Laiklik ve Popüler İslam
GÜNDÜZ Basım Yayım Dağıtım Ticaret ve San. Ltd. ştl. Modem Türkiye'de Örtünme Sorunu Resmi Laiklik ve Popüler İslam Bsabeth Özdalga Bklncl Baskı: Hcniran 1998 ISBN975-8304-01-1 Elisabeth Özdalga Modern Detaylı Gelecek 100 Yıl-21. Yüzyıl İçin Öngörüler (Kitap Özeti)
George FRIEDMAN Baykent Bilgisayar & Danışmanlık Gelecek 100 Yıl-21. Yüzyıl İçin Öngörüler (Kitap Özeti) Yayınlayan: Pegasus Yayınları: 179 Düzenleyen: Dr.Tuğrul BAYKENT w.ekitapozeti.com YAZARIN NOTU: Detaylı rapor Bir eşitlik arayışı: Türkiye de azınlıklar
rapor Bir eşitlik arayışı: Türkiye de azınlıklar Türkiye, Diyarbakır da bir Kürt kızı. Carlos Reyes-Manzo/Andes Haber Ajansı. Teșekkür Bu rapor, Uluslararası Azınlık Hakları Grubu (MRG) ve Diyarbakır Barosu Detaylı 10. YIL. Bilgi Edinme Hakkı Çalıştayı Sonuç Raporları
10. YIL Bilgi Edinme Hakkı Çalıştayı Sonuç Raporları 27 Mayıs 2013 ÖNSÖZ Demokrasinin ve Anayasamızın en temel prensiplerinden biri olan bilgi edinme hakkı, kamu yönetiminde açıklığın ve şeffaflığın sağlanması Detaylı Türkiye'de ve Dünya da Milliyetçilik
Türkiye'de ve Dünya da Milliyetçilik Prof. Dr. Ali Çarkoğlu Koç Üniversitesi Bilim Akademisi Prof. Dr. Ersin Kalaycıoğlu Sabancı Üniversitesi Bilim Akademisi 1 Giriş 1 Fransız ihtilalinden (1789) sonra Detaylı Devletin Anatomisi, Murray N. Rothbard. Devlet Ne Değildir?
Devletin Anatomisi, Murray N. Rothbard Devlet Ne Değildir? Devlet neredeyse evrensel olarak topluma hizmet kurumu olarak görülür. Bazı teorisyenler Devleti toplumun ideal örneği olarak yüceltirler; başkaları Detaylı Orta Doğu daki Son Gelişmeler ve Jeostratejik Manzara
Orta Doğu daki Son Gelişmeler ve Jeostratejik Manzara Özet Özetle, Orta Doğu kendi bünyesinde çok büyük zıtlıkları, çok büyük fırsatları ve tehditleri barındıran ve 21. yy güç merkezi olmaya aday bir coğrafyadır. Detaylı Almanya ya Türk Göçünün 50. Yılında Türk Alman İlişkilerinin Dünü, Bugünü ve Geleceği. 04-05 Mayıs 2011. Ankara
Almanya ya Türk Göçünün 50. Yılında Türk Alman İlişkilerinin Dünü, Bugünü ve Geleceği 04-05 Mayıs 2011 Ankara İÇİNDEKİLER Selamlama ve Açılış 5 Jan SENKYR Konrad-Adenauer-Stiftung Türkiye Temsilcisi Açılış Detaylı sabah ülkesi SAYI 43 Nisan 2015 üç aylık kültür-sanat ve felsefe dergisi Şehir ve Peygamber Ekrem Demirli Çağımızda İbn Haldun Bruce B.
üç aylık kültür-sanat ve felsefe dergisi SAYI 43 Nisan 2015 Şehir ve Peygamber Ekrem Demirli Çağımızda İbn Haldun Bruce B. Lawrence Medeniyet ve Şehir Kudsi Erguner Modern Öncesi Şehirlerde Mekân Mantığı Detaylı DEVLET PLANLAMA TEŞKİLATI MÜSTEŞARLIĞI TÜRKİYE'NİN ÜYELİĞİNİN AB'YE MUHTEMEL ETKİLERİ
223-250 Güvenlik Kültürü ve Türk Dış Politikası Tarık Oğuzlu Öz Bu makale Türk dış politikasında güvenlik kültürünün etkilerini inceliyor. Bunu yaparken güvenlik kültürünü dış politika yapıcılarının tercih Detaylı Ermeni Sorununun Türk Dış Politikasına Etkisi
Ermeni Sorununun Türk Dış Politikasına Etkisi Giray Saynur Derman* Özet Ermeni sorunu Türk dış politikasına tesir eden başlıca gündem maddeleri arasında yer almaktadır. Bu makalede, Ermeni sorununun ve Detaylı BİRLİK ÇADIRI KURULDU
BİRLİK ÇADIRI KURULDU Prof. Dr. Mehmet MARUFİHAH İzmir, 2013 1 BİRLİK ÇADIRI KURULDU Prof. Dr. Mehmet MARUFİHAH ISBN: 978-605-62150-2-5 Birinci Basım: Kasım 2013, İzmir Baskı ve Cilt Bassaray Matbaası Detaylı SDE Analiz KCK Örgütlenme Modeli ve Amacı
Zbıgnıew BRZEZINSKI Baykent Bilgisayar & Danışmanlık BÜYÜK SATRANÇ TAHTASI (Kitap Özeti) Yayınlayan: Türk Dünyasında Demokrasiyi Geliştirme Vakfı Düzenleyen: Dr.Tuğrul BAYKENT w.ekitapozeti.com BÜYÜK SATRANÇ Detaylı ORTA DOĞU DAKİ GELİŞMELERİN IŞIĞINDA TÜRKİYE NİN AVRUPA BİRLİĞİ ÜYELİK PERSPEKTİFİ
ORTA DOĞU DAKİ GELİŞMELERİN IŞIĞINDA TÜRKİYE NİN AVRUPA BİRLİĞİ ÜYELİK PERSPEKTİFİ 05 KASIM 2012 Editör: Özgür TONUS ADOM YAYINI NO: 02 Sempozyum Kayıt Deşifresi: Aslıhan İLHAN Cansu TAHAN Elif TEKİN Fatih Detaylı Avrupa da Türkiye. Değişimin Kaçınılmazlığı
Avrupa da Türkiye Değişimin Kaçınılmazlığı Bağımsız Türkiye Komisyonu Üçüncü Raporu Mart 2014 Avrupa da Türkiye Değişimin Kaçınılmazlığı Bağımsız Türkiye Komisyonu Üçüncü Raporu Mart 2014 Bağımsız Türkiye Detaylı ORSAM ORTADOĞU STRATEJİK ARAŞTIRMALAR MERKEZİ MISIR DA SON DÖNEMDE ÖNDE GELEN LAİK-LİBERAL-SOLCU HAREKETLER
Rapor No: 167, Eylül 2013 MISIR DA SON DÖNEMDE ÖNDE GELEN LAİK-LİBERAL-SOLCU HAREKETLER PROMINENT SECULAR-LIBERAL-LEFTIST MOVEMENTS IN EGYPT IN THE RECENT PERIOD ORTADOĞU Ortadoğu STRATEJİK Stratejik ARAŞTIRMALAR Detaylı Dilde, fikirde, işte birlik!
Dilde, fikirde, işte birlik! 16 İsmail Bey Gaspıralı nın birlik kavramlarının en önemlilerinden biri, dünyadaki bütün Türklerin, hiç değilse onların aydınlarının anlayıp okuyacağı bir ortak Türk dilinin Detaylı Atatürk Sonrası Türkiye de İç ve Dış Politikada Gelişmelere Genel Bir Bakış (1938-1965)
Atatürk Sonrası Türkiye de İç ve Dış Politikada Gelişmelere Genel Bir Bakış (1938-1965) Sait DİNÇ 1 - İç Politika ve Etkileri ( 1938 1950 ) 10 Kasım 1938 de Atatürk ün vefatı ile Türkiye de yeni bir dönem Detaylı GÜNEŞTE BİR YER VEYA ONBEŞ DAKİKALIK ŞÖHRET TÜRKİYE NİN YENİ DIŞ POLİTİKASINI ANLAMAK
STRATEJİK RAPOR NO: 1, AĞUSTOS 2008 T.C. TEKİRDAĞ VALİLİĞİ STRATEJİK VİZYON GELİŞTİRME KONFERANSLARI STRATEJİK RAPOR - 1 KÜRESELLEŞME VE KÜRESELLEŞMENİN TÜRKİYE'YE ETKİLERİ ED TÖR Caner SANCAKTAR Ç NDEK Detaylı ORTA ASYA DA ARAYIŞ, SOSYAL GEN VE YENİ MODELLER Pursuit in Central Asia, Social Gene and New Models
ORTA ASYA DA ARAYIŞ, SOSYAL GEN VE YENİ MODELLER Pursuit in Central Asia, Social Gene and New Models Yrd. Doç. Dr. Bekir GÜNAY Özet: Yüzyıl değişimlerinde, eski sistemlerin çöküşlerinde veya var olan yapıların Detaylı 2016 © DocPlayer.biz.tr Gizlilik Politikası | Hizmet koşulları | Geri bildirim