YUSUF`UN DEVESİ | İslâmi Davet Çocuklarla Başbaşa
YUSUF`UN DEVESİ	Home > Dini Hikayeler > Risale-i Nur'dan Hikayeler > YUSUF`UN DEVESİ	15
Yusuf, Diyarbakır’da zengin bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelmişti. Babası o mahallenin ağası olarak bilinir, herkesin yardımına koşmak için elinden geleni yapardı.
Yusuf’un anlattığına göre kendisi henüz beş yaşındayken evlerinin civarına bir derviş gelmiş ve bir duvar dibinde mekân tutmuştu. Yusuf’un babası:
Derviş babaya yemek götürmek, artık Yusuf’un işiydi. Küçük çocuk, ilk önceleri tereddüt ettiği bu işten daha sonraları büyük bir lezzet almaya başlamış ve yaşlı adamla derin bir gönül bağı kurmuştu.
O’nunla yaptığı sohbetler, çocuk yaştaki Yusuf’un kalbinde bahar çiçekleri açtırıyordu.
– Yusuf, dedi. “Sana bir deve yapayım, ister misin?”
Bir çocuğun böyle bir teklife “hayır” demesi mümkün değildi. Yaşlı adam bunu bildiği için isteklerini şöyle sıraladı:
– Evden sana verilen fındık, üzüm ve leblebi gibi çerezlerden küçük bir kısmını bana getireceksin. Ve bunu da kimseye söylemeyeceksin.
Fakat bana getireceğin şeyler, sadece sana verilenlerden olmalı. Sağdan soldan bulup aldıklarınla deve yapılmaz. Yusuf bu işin gizli olmasından da hoşlanmıştı.
Her getirdiği çerezden sonra: – Devem yapılıyor mu? diye soruyor ve Derviş Baba’dan;
– Elbette, cevabını alıyordu. Getirdiğin her bir çerez, devenin bir başka yanını oluşturuyor. Günler birbirini kovaladı ve Yusuf’un sabrı tükenmek üzereyken, beklediği müjde geldi:
Yusuf, sabaha kadar sevinçten uyuyamadı ve bir kenara depoladığı leblebileri bademlerle değiş-tokuş ederek Derviş Baba’ya koştu.
Ancak yaşlı adam, derme çatma kulübesinde o akşam vefat etmişti.
– “Bu hastalığın tedavisi henüz mümkün değil. Maddi imkânlarınız iyi olduğuna göre, Yusuf’u İstanbul’daki akıl hastanesine yatırabilir ve O’na bir bakıcı tutabilirsiniz. “
Yusuf’un babası denilenleri aynen yapmış ve bir bakıcıya 2 altın maaş bağlayıp oğlunu, sık sık ziyaretine gitmiş.
Ancak 6 ay sonra Yusuf iyice ağırlaşmış ve kendisi diğer hastalardan tecrit edilip ölüme terkedilirken, babasına da “Oğlunuzun kurtulma ümidi kalmadı” diye telgraf çekilmiş.
– Kırk derecenin üzerinde bir ateşle kıvranırken, kendimi korkunç bir çölde görüyordum. Güneş her zerremi ayrı ayrı kavuruyor ve yangın yerini andıran kızgın kumların üzerinde sürünürken, bir damla suyun hasretiyle kıvranıyordum.
Öleceğimi anlayıp son bir defa daha ufuklara baktığımda, gördüklerime inanamadım. Çocukluğumun Derviş Babası yularını tuttuğu bir deve ile birlikte bana doğru geliyordu.
İyice yaklaştığında: -Yusuf’um, evlâdım, dedi. “Deven hazır binebilirsin. “
– Ben neredeyim? diye sormuşum.
Bu yüzden sadece bana âit olan çerezleri isteyerek bana sadaka ibadeti yaptırdı. Ve ömrümün ziyadeleşmesine vesile oldu. ”
deve, Dini Hikayeler, hikaye, hikaye dinle, hikaye oku, islami hikaye, islami masallar, islami öykü, islami öyküler, masal, Masallar, öykü, öykü dinle, öykü oku, öyküler, Risale-i Nur, risale-i nurdan hikayeler, sadaka, yusuf	Diğer Yorumlar