arrakis: Mart 2016
kişisel yazan blogger mimi
bunu bir garip şeyma'dan çarpmıştım, gerçi çok uzun cevaplar veremedim ama güzel bir mim. :'')
1-yakın çevrenizde ki insanlara blogunuzdan söz ediyor
Lisedeki arkadaşlarımın hepsi biliyor -bu her yazıyı okudukları anlamına gelmez, hatta bloguma çok az bir kısmı bakıyor- ama
üniversitedekilere bahsetmedim, ne söyleyeceğim ya, onların dedikodularını yapıyorum
bazen, isim vermesem de kim olduğu anlaşılır sanıyorum. o yüzdeeen böyle iyi :D
İlk başta kendimi yazılarımı paylaşmaya alıştırmak içindi
çünkü bu konudaki hastalık derecesinde takıntım vardı. Kimseye bir şeyimi
okutmazdım. Ama tabi böyle olmaması lazımdı, ne yapsam ne yapsam.. Derken böyle
bloga başladım, işe de yaradı, daha kolay paylaşır oldum yazılarımı. Bana çok
yaradı yani. Şimdi yazmamın sebebi, öyle dertleşme amaçlı, bir film izlersem bir kitap
okursam onu da yazmayı seviyorum. Gerçi pek zaman bulamıyorum ama olsun.
3-ilk yazınız ile son yazınız arasında nasıl bir fark
eskiden daha eğlenceli, pançak pançak yazılar yazardım.
kore müziğiyle ya da dizilerle alakalı falan, biliyorsunuz. işte artık genelde depresif takılıyorum maalesef,
hayat zor. siz de sıkılıyorsunuz tabi okurken, haklısınız. komik şeyler yazınca komik olmuyor ama zaten iyisi mi boş verin ötesini, sallayın gitsin dünyayı, paramız yoksa da haysiyetimiz var.
bakınız ikinci soru. normal yaşantıma, yazılarım
konusunda daha az ketum olmayı öğretti. dertlerimi de en azından bir parça daha kolay anlatmamı sağladı. ve yazarken sorunlar somutlaşıyor, bu hem blog yazmak hem de diğer yazmalar için geçerli. o yüzden kafanız bir konuda karışıksa alın efenim elinize kalemi klavyeyi, dökülün. naçizane bir tavsiye. 5-yakın arkadaşlarınıza blog yazmalarını önerir misiniz?
ben herkese öneririm ve yazanların da bırakmamasını. iyi
kötü, yazın be. insan yazarken çok şey keşfediyor. bir de bu ortam ayrı bir
güzel. yani sırf buralarda takılmak için yazıyorum bazen. uzak kalıp soğumamak için. 6-hangi kaynaklardan ilham alıyorsunuz?
insan kaynaklarından dkjsfghldk *on yedi yerinden bıçaklandı*
7-diğer blog sahipleri ile iyi iletişim kurabiliyor
şimdi onlara sormak lazım, ne dersiniz gençler?
keşke daha çok zamanım olsa da daha çok yazabilsem. ben
sadece kendimden şikayetçiyim. evet blog çok yaygın değil diğer sosyal medya mecraları gibi ama ben memnunum bundan, bırakın öyle kalsın. vee bu mimi bu yazıyı okuyan bütün kişisel blog yazarlarına paslıyorum
efenim. dökün içinizi.
yazdan kalma rüyalar
kitabevindeyiz. çok yakışıklı bir erkeğe dönüşüyorum birden ama karşımdaki tom
hanks’e de aslında kız olduğumu anlatmaya çalışıyorum. bir de normal bir kız
değil, pamuk prensesim! işin en tuhaf yanı ise, tom bana inanıyor. ayrıca
burası öyle bir kitabevi ki kitapların yerini değiştirdiğinizde deprem olmaya
başlıyor. nasıl becerdiğini bilmediğim bir şekilde tom kitapların arasından su
ve beyaz leblebi çıkarıyor. ben de bu sırada tekrar kıza dönüşüp, onları
alıyorum. kolumun altına da bir kitap sıkıştırıp çıkışa yöneliyorum. tom
arkamdan “nereye gidiyorsun?” diye bağırıyor. ben de “geziyorum işte” falan
diyorum. halbuki az sonra kitabevinin yıkılacağını bildiğim için kaçıyorum.
ihtiyacım olan her şeyi de almışım. yemek, su ve kitap. tom ben çıkmadan önce
son kez bağırıyor:
bensiz protein alma!” ama çıkışta
beni görevli kadın tutuyor. üzerimi arayacakmış, ben de söylene söylene izin
veriyorum. sonra çantamdan bir pijama çıkarıyor:
bununla yatıyor musun? ne kadar lüks!” diyor. ben de elindeki hayatımda ilk kez
gördüğüm pijamaya bakıyorum. kadının hayranlıkla baktığı pijama sarı çiçekli,
krem bir pijama altı. başka zırnık özelliği yok. ben de “kadın deli mi acaba?”
diye düşünüyorum. neyse kadın beni gönderecek gibi durmuyor, en sonunda
soruyor: “köpekleri sever misin?”
tanıyanlar bilir, köpek manyağı bir insanım ben. sokakta görünce üzerlerine
atlarım, sevmek için peşlerinden koştururum falan. ama ne hikmetse diyorum ki:
her altı kadından biri köpekleri sevmiyor. ben neden sevmek zorunda olayım ki,
bir kere çok pisler…” öyleler böyleler şöyleler… saydırıyorum. niyeyse bu
cevaplarıma kadın bayılıyor, fikrime katıldığını söyleyecek ama ben otomatiğe
bağlamışım nefes almadan konuşuyorum. en sonunda sözümü bitirdiğimde sadece:
bence de.” diyor. ve tam gitmeme izin veriyor ki ben uyanıyorum.
biraz zaman geçiyor, yatakta dönüyorum falan, en sonunda yeniden uyuyorum. bu kez
konserdeyiz. hem de öyle böyle birinin değil, tvxq’nun konseri. üstelik 5
kişiler… ama çok fazla seyirci yok. kapalı bir salon, bin kişi falan belki. sağ
baştan sırayla fanlar bölünmüş. jyj severler (mavi ışıklı) yc severler (kırmızı
ışıklı) ot5'ler (karmakarışık renkler) ve ne edüğü belirsizler. (bu noktada
mantıken ot5'lerin kırmızı lightstickle olması gerekirdi ama benim rüyamda
nasıl mantık aranabilir ki?) işte ben de
ne edüğü belirsizler bölümündeyim, lightstickim falan da yok haliyle. bir
yandan da düşünüyorum “acaba yanlış yere mi oturdum?” diye. sonra –artık nasıl
bir konserse- üyeler fanların yanlarından geçiyorlar. sarılmak, öpmek isteyen
olursa istediğini yapabiliyor, öyle bir fanservice yani. ama tabi ben müthiş
şanslı insan denk gelemiyorum bu servise. yine de ölmüyorum kıskançlıktan ve
rüya devam ediyor. benim
takıntılarımdan biri de yüzüme dokunulmasıdır, nefret ederim. asla
dokunamazsınız, öpülmekten de nefret ederim falan filan. ben öyle yerimde paşa
paşa otururken birden önümde eski matematik hocam beliriyor. şimdi onu anlayıp
çok sevsem de o zaman kavga etmediğimiz bir gün yoktu. okulda olan her şeyden
beni sorumlu tutardı. sürekli oyunlar çevirdiğimi sanan bir paranoyaktı yani.
“ne karıştırıyorsun yine?” diye üzerime yürürdü, öyle bir psikopat. bana
testere sekizmişim muamelesi yapardı. eğer bir yerde konuşuluyorsa, ders
kaynatılıyorsa mutlaka sorumlusu bendim ona göre. hep benim yerimi
değiştirirdi. tabi aslında bütün bunları bizim iyiliğimiz için yapıyordu ama
dediğim gibi o zaman anlayamadım. rüyamda
yine tutturmuştu, neymiş efendim ben çok gürültü yapıyormuşum da beni arkaya
koyacakmış da bilmem ne… ben de arkadaşlarımın yanında oturduğum için
kesinlikle gitmem diyorum, inat ediyorum. bir yandan da sessiz olduğumu
ispatlamaya çalışıyorum ama ne fayda… çünkü zaten ben kendi kendime o kadar çok
konuşuyormuşum ki başka sese gerek kalmıyormuş. sonra birden konu bambaşka bir
kola girmekten rahatsız oluyorsun ama seni görüyorum hep, arkadaşlarınla kol
kola gezip duruyorsun alışveriş merkezlerinde.”
kola girmekle ilgili bir şey söylemedim ki, ben sadece yüzüme dokunulmasını
inadına elini yüzüme uzatıyor ben de çığlığı basıyorum:
-“dokunmayın!” diye. hani böyle olur ya, herkes
konuşur konuşur ve tam siz konuştuğunuzda susarlar, sessizlik içinde sizin
sesiniz patlar. yine öyle oluyor, rezillik diz boyu. changmin ve yoochun bana
tuhaf tuhaf bakıyorlar, sonra işlerine devam ediyorlar. sonra ben yine
öğretmenimle tartışmaya giriyorum, tartışa tartışa uyanıyorum.
başka bir rüya da jong suk’un şirketi girls
day’inkini satın aldığı zamandı. hiç umurumda değildi ama niyeyse rüyama girdi.
bir odadayız. jong suk’un elinde bir kitap, kendi yazmış, bize reklamını
yapıyor. girls day da oturmuş hayran hayran onu izliyor, ben de kızları
izliyorum. sonra js saçma saçma konuşmaya devam ediyor. yayınevi de belli,
everest! içimden diyorum ki "ya
everest bu malın kitabını nasıl basmış?" jong suk da aklımdan geçeni
okuyor (i hear your voice o zaman daha çıkmamıştı, ona göre ayağınızı denk
alın) ve beni dışarı atıyor. bu sefer ben de dışarda propaganda yapıyorum,
kitap şöyle kötü böyle kötü diye. o sırada büyük bir kuş geliyor, büyük
dediysem harbiden büyük, dört otomobil kadar falan. hemen sırtına biniyorum,
kötü kadın kahkahası patlatıp, intikamımı alacağımı söyleye söyleye
sonraki rüyada da jyj ile tvxq’yu
barıştırıyorum, hem de bizim evde. (tamam kabul ediyorum bu rüyayı görmem o
kadar da acayip değil, bilinçaltım hep bununla doluydu.) ondan sonra gidip bir de
woo bin ile jong suk’un arası bozukmuş diye onları da barıştırıyorum. en
sonunda da canım sıkıldığı için de bayılıyorum.
Kültür Bakanlığı'ndan yılın en büyük ikinci desteğini alarak
ilgileri üzerinde toplayan İftarlık Gazoz filmi, 29 Ocak'ta vizyona girdi.
Filmi gündeme getiren ikinci olay ise Cibar Kemal karakteriyle gerçek bir
şahsın küçük düşürüldüğü iddiasıyla açılan mahkeme oldu. Her ne kadar dava
mahkeme tarafından reddedilmişse de filmin durdurulmasının önüne geçilemedi. Berat Efe Parlar ve Cem Yılmaz'ın başrollerini paylaştığı film
yetmişlerin bir ege kasabasında geçiyor. Başarılı bir öğrenci olan Adem'in
yazın gazozcu Cibar Kemal'e çırak olarak girmesi ve oruç tutmasını istemeyen
ailesinden gizlice oruç tutması filmin ana hikayesini oluşturuyor. Filmin
yönetmeni Yüksel Aksu, Adem'in hikayesinin kendi hikayesi olduğunu da
söylemekten çekinmiyor. Çocuk oyuncuyu inanılmaz buldum ve Cem Yılmaz da karakterini
çok iyi benimsemişti. Bu adar halka mal olmuş bir insana bir karakteri
giydirmek çok zordur ama oldukça iyiydi yine de. Bol bol ağladığım, sahildeki
nine sahnesinde de gülme krizine girdiğim doğrudur. Özellikle akdeniz ege
kültüründe yaşamış olanlar daha çok duygulanacaktır diye düşünüyorum. Finaldeki
duygusal sahnelerin bir kısmı kasıntı da olsa ben ağlamakla meşgul olduğum için
çok da odaklanamadım. Vizyondan çıkmak üzere de olsa -belki de çoktan çıkmıştır- izlenmesi gereken bir film
olduğunu düşünüyorum. Türk sinemasında böyle filmler görmeye devam etmek
da diyemiyorum kimseye, etrafımdaki kimseye de masum diye bakamıyorum
artık" dedi kız. (yani umarım karga dememiştir) ben de "ne güzel
söyledin, gerçi ben yine de ilk etapta ay ne tatlış insan diyorum herkese,
salaklık mıdır bu?" diye sordum. bu soru son günlerde fena halde kafamı
kurcalıyordu. bununla ilgili yeni bir post atmak istedim. etrafımızdaki
tanıdığımız tanımadığımız herkese karşı bir ön yargımız var şüphesiz. benim yok
diyen var mı? varsa da kusura bakmasın ama imkansız bir şey bu, insansak eğer
ve aklımız da varsa azıcık elbette ki evrilmiştir bir yöne ve şekillenmiştir
bir şekilde. eh öyle olunca yargılama bizim bilinçli olarak yaptığımız bir şey
olmaktan çıkıyor, bilinçli de yapıyoruz tabi. o ayrı bir mesele.
kızın çok tatlış olduğuna karar verme sürem otuz saniye. (genelde yalnızca
%0.02'sinin olmadığına karar veririm.) bir erkeğin çok tatlış olduğuna karar
vermem beş altı dakika. (olmadığına karar verme oranım erkeklerde biraz daha
yüksek.) bu verilerden dolayı cinsiyet ayrımcılığı yaptığımı düşünebilirsiniz
ama şunu unutmayın; şuan lise arkadaşlarım dışında, ne üniversitede ne de
gittiğim diğer yerlerde, bir tane bile yakın olduğum kız yok. tam da bu yüzden
bunun nasıl olduğunu anlayamıyorum işte.
mıyım? evet. ama böyle nasıl desem iyilik dolu, saf, temiz bir insan da değilim
hani. hemen herkesin tatlış olduğuna karar vermemin sebebi ne? (tatlış burada 'pek iyi insan' anlamında kullanılmaktadır.) sonraki bir iki muhabbet iyi geçer,
ben hala pembiş haleler görürüm insanların kafasında. bazılarını ikinci
bazılarını on ikinci görüşümde kaybolur bu hale. sandığım kadar da iyi
olmadıklarını fark ederim. sonra sinirlenmeye başlarım. kızarım, kızarım,
sürecin ne kadar absürt olduğunu, şüphe yok ki fark edebiliyorsunuz. kendi
kendime insanları çok müthiş ilan edip sonra da tabi ki böyle bir şey
olmadığını fark ettiğimde onlara atar yapıyorum. iyi de aaaağğğğbiiii n'alaka?
sen niye kendine kendine ayrı bir karakter yaratıyorsun ki insanlara? mal mısın
gerizekalı mısın? biliyorum ikisi birdensin falan ama bir de yoruyorsun,
üzüyorsun kendini. evet, salaklığın dik alası budur.
göre insanlara pis kaka gözüyle yaklaşırsam hiç sorun çekmezmişim. mantıklı bir
söylem olduğunu kabul edelim. eskiden ben de öyle bakardım zaten ama liseden
sonra bende bir sevgi pıtırcıklığı baş gösterdi. iyi de herkes öyle iyi olamaz
ki? (bana çok sempatik pembiş dediler hep ondan oldu bunlar.) sonunda bir de
şöyle bir şey oluyor çünkü, kimseyi suçlayamıyorum. neden? çünkü ilk etapta
beklentimi tavan yaptıran şeyler hep benim hayal gücümün ürünü. onlar bunu
nasıl karşılasın? e işte sonra yine 'a saftirik çocuğum benim' diye kendimle baş
başa kalıyorum. ama tabi yukarıda da söylediğim gibi benim pek de temiz kalpli olmayışım bunu bir paradoks haline getiriyor. ilginç şeyler bunlar tabi.
olarak efenim, herkes iyi değildir. e herkes iyi olmak zorunda da değildir.
herkesin iyi olacağını düşünmek için bir nedeniniz de yoktur. o zaman ne
yapıyoruz? ontolojik özlerimizi tokuşturuyoruz. ya da vazgeçtim. çünkü onu da denemiştim, işe yaramamıştı. o
blind guardian - the bard's song yapmam gereken çok şey olduğu doğru ama bloga da
yazmalıydım artık. üç hafta olacak neredeyse. gerçi ben çok değişmiyorum ya
orası başka bir mesele. yine de ne oldu bakın anlatayım. şubat ayının son
cumartesi günüydü. bir kaç gündür hiç iyi hissetmiyordum. insanlara öfkeliydim
nedensizce. elle tutulur bir şey yoktu. ama kızmıştım işte, istediğim gibi
değildi hiçbiri. kendi kendime hayal kırıklıkları yaşıyordum. insanları olduğu
gibi kabul edemiyordum. sanki otorite bendim. elbette insanlar benim istediğim
gibi olamazlardı. mümkün değildi bu ama takmıştım kafaya işte. nedendi, neden
diyordum, neden beklentim bu kadar büyük? hepsinden önce bana neydi ki? herkes
nasıl olmak istiyorsa öyle olurdu, beni ilgilendirmezdi. ama işte takmıştım bir
kez, her şeye, herkese. bunalmıştım, ne yapacağımı bilemiyordum. haftalar ellerimde ufalanıyor, ne yapsam ne
tutsam nereye gitsem
blind guardian - mirror
ne vakit bir yaşamak
düşünsem, bu kurtlar sofrasında belki zor, ayıpsız fakat ellerimizi
kirletmeden sonra bir filme gitmem gerekti. gitmek zorunda idim.
sinemaya zorla gidilir mi diyeceksiniz? gidilebilir işte bazen. dört dakikayla
kaçırdım ilk seansı, başladıktan sonra bilet satmıyoruz dediler, almadılar.
zaten tek başıma orada olmanın tuhaflığı vardı üzerimde. avm'den çıktım, sonra
ne olursa olsun o filmi görmeye karar verdim. bir sonraki seansı bekleyecektim.
hiçbir şey yememiştim, yemek yedim, bir şeyler karaladım, kitapçıya gittim.
filmi izlerken çok ağladım yerli yersiz. metroya bindiğimde öylesine mutluydum
ki... nasıl anlatsam bilemiyorum, kaybettiğim o farkındalığı yeniden kazandım
diyebilir miyim buna? mutluydum işte. yeniden mutluydum. hayattaki en büyük
başarımı geri kazanmıştım, daha ne isterdim? ben, benimle mutlu olabiliyorsam
diğer insanların ne kadar ne olabildiği kimin umurunda olurdu? blind guardian - nightfall
sonra geçen gün yine ağlama duvarı olmuşum, anlattı da
anlattı bir arkadaş. Sorun değil, hiç değil, dinlerim. Sorun derdi olduğu
insanları tanımam. Sorun onun bu insanları benden daha iyi tanıması ve onun
bakış açısından hiç de pembiş görünmeyişi olayların. Ben sadece tanımadığım
insanlar hakkında bir şeyler dinlemeyi severim, bana yük olmayacak şeyler. Ama
onun anlattıkları öyle ağırdı ki omuzlarım çöktü, içime fenalık geldi. Saat
gece iki civarı, ben bildiğim şeylerin altında eziliyorum. Sorunların bir
kısmını sonradan çözdüler falan ama bildiğim şeyler de bende kaldı. insan bir akşam üstü ansızın yorulur, tutsak
ustura ağzında yaşamaktan
sonra günler geçiyor işte, bir şekilde. çok da anlamadan
belki, yine de içinde bulunduğunuz anı anlamak çok zor. üzerinden biraz zaman
geçmeli gerçekten ne yapmış ya da ne yapmamış olduğumuzu anlamak için. bugün
fuara gittim mesela, açıkçası fuarları neden dünyanın uçlarına yaptıklarını
merak etmiyor değilim. dört adet kitap aldım: oliver sacks - müzikofili, david guterson - öteki, robert silverberg - içeriden ölmek, gaetan soucy - müzikhol
fuara gitmeyi teklif ettiğim türk arkadaşlarımın hepsi ya
istemedi ya da istemedi. isteyenler müsait değildi. ben de yabancı bir
arkadaşla gitmek durumunda kaldım, kendisi çok tatlış bir insan olmakla beraber
gün boyu ingilizce konuşmaktan ciğerim soldu. bir de şimdi kalkıp türk
edebiyatı hakkında konuşamazsın ki adamla. e dünya edebiyatı da yok adamda.
genelde kişisel gelişim ya da psikolojiyle ilgili mesleki kitaplar okuyan bir
insan. roman sevmiyormuş beyefendi. ay ne diyim ben sana? neyse, şimdi ta
nereye kadar geldi, hakkını yiyemem. gerçi ben gel dememiştim ama iyi oldu yine
yalnız gitmektense. sonra efendim bu arkadaş normalde pek komikti, bir
durgunluk vurmuş bana. sabah da okulda türkçe pek de güzel olmayan bir şarkı
dinleyip sözlerini çevirtiyordu bana. al buyur buradan yak, müzik de
konuşamazsın ki. film zaten geç. eee? dört saatte konuştuğumuz şeyler hep boş:
yürüyen merdivenler, lanet trafik, benim geçenlerde çektiğim şey(film denmez ona), kampüsün
taşınması, fuarın beni hayal kırıklığına uğratması, onun hiç
kitap almamış olması -buna fena taktım da ben, niye geldik be o zaman- benim yorgunluktan ölüyor olmam.
Tam dönüş yolunun sonunda kardeşlerimiz hakkında konuştuk, o güzeldi. üç kız
kardeşi varmış, ikisi ondan küçükmüş. ablasıyla küçükken hep kavga ederlermiş,
şimdi ablası amerika'daymış, bazı ikamet sorunlarından dolayı ülkeden çıkamamış
bu yüzden onu üç yıldır görmüyormuş. I miss her too much, deyince bir
duygulandım. ablamın yanına gidesim geldi, seviyorum ablamı. iyi ki var, dedim
karanlıkta bulutlar parçalanıyor, sokak lambaları birden yanıyor, kaldırımlarda yağmur kokusu
güneş batıyordu ve ben ölüyordum. arkadaşın bir şeyler
yapma teklifini geri çevirdikten sonra eve gittim, yatağımda yarın baygın
uzandım. son günlerde uyuyamamış olmamın yanında çok yorulmuştum. yarın içinse
biraz endişeliyim tabi. pek bilgim ve tecrübem olmayan bir alanda
görevlendirilmiştim. yarınki toplantıda sorumluluklarımın nasıl olacağını yarın
göreceğiz elbette. sonra yemeğe çağırdılar, derken sohbet muhabbet, bayağı
eğlendim. tabi kafa güzel olunca daha bir eğleniyor insan sanki.
sonra odama geçtim, okulda bir kaç hafta öncesine kadar
belki en yakın arkadaşım olan insanla atıştık yine. son zamanlarda kendisine
karşı öfke doluyum. sinirlerimi bozuyor, biraz da vicdan azabı çektiriyor.
yoruyor beni, çok yoruyor. sorunu söylemek yok ama arada laf sokuyor.
Kızacaksan adam gibi kız, söveceksen söv diyorum. Böyle yarım hareketlerden
hoşlanmıyorum. Güzel bir arkadaşlığımız vardı, şimdi bir şey kalmadı. benim
suçumdu değil mi? dürüst olmamak mı gerekiyor bazen diye sorguladım. bana
bunu düşündürttüğü için de kızıyorum ona. umurumda değil, ben böyle iyiyim. herkes
söylesin düşündüğünü, kavga ederiz belki, sonra barışırız. her zaman aynı arkadaşımı örnek veriyorum, mesela o arkadaşımla o kadar çok kavga ettik ki artık kavga etmiyor olmamızın
nedeni konu kalmayışı. ama hala da iyi arkadaşız işte. saydık sövdük ve şimdi o arkadaşımı görsem yine mutlu olurum. ona bunu anlatamıyorum.
hangi kapıyı çalsa kimi zaman, arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu
-yaşama sevincimi yedin
-sıkıntı var içimde, vicdan
-neyin vicdan azabı?
-teşekkür ederim -şimdi mutlu musun?
-neden mutlu olayım?
-sana bir şey diyeceğim
-boş ver gitsin