Önce ‘şerif’i aramak lazım! | Umut Vakfı
10 Eyl 2018 / Okuyun / 0 YORUM
Salı gecesi, İsveç-Danimarka ortak yapımı “Köprü” dizisini izlerken dikkatimi çekti.
Öğleden sonra, Umut Vakfı’nın kişisel silahlanmaya karşı yürüttüğü büyük kampanya kapsamında gerçekleştirdiği karikatür yarışmasının jüri toplantısı için İstanbul’a geçtim. Havaalanının girişindeki silah teslim noktasında uzun bir kuyruk vardı.
Aktardığım bu karelerden sonra bekleme salonunda okuduğum “Önce eşini vurdu, sonra kaynanasını” türünden haberler nedense anormal gelmedi. Sigaranın, erotik görüntülerin, şarabın bulanık gösterildiği ekranlarımızda silahın bir “gurur objesi” olarak parlatılarak gözümüzün içine sokulduğunu anımsadım.
Jüri toplantısında “kişisel silahsızlanma” konulu yarışmaya gelen eserlere baktım. Birçok yetişkin katılımcı ne yazık ki “kişisel silahsızlanma” deyince “Savaşlar olmasın, barış olsun” mesajını içeren karikatürler göndermiş. Buna karşın, çocuk katılımcılar, konuyu yetişkinlerden daha iyi kavramış, düğün magandalarını, yorgun kurşun gibi konuları öne çıkarmış. 12 Eylül 1980 sabahı karşılaştığımız askeri darbenin sonuçları bizim için sarsıcı olmuştu ama çocuk aklımla ben de düğünlerde silah atılması yasaklandığı için mutlu olmuştum.
Tiyatrocuların “Çehov kuralı” dediği bir sahne kuralı vardır. Çehov der ki: “Hikâye ile ilgili olmayan her şeyi kaldırın. Eğer ilk bölümde duvarda bir tüfek asılıysa, ikinci veya üçüncü bölümde o silah patlamalıdır. Eğer ateşlenmeyecekse orada olmamalıdır”.
Silahın ruhsatlı ya da ruhsatsız olması, sahibinin eğitimli ya da eğitimsiz olması fark etmez. Anayasamızda ve yasalarımızda belirtilen görevliler dışında bu kadar insanın neden sürekli belde, torpidoda, çantada silah taşıdığını gerçekten düşünmemiz gerekiyor. Duvarlarında “Asla şerifi aramayız (kendi işimizi kendimiz hallederiz)” yazan “vahşi batı” değiliz neticede.
Çehov’un dediği gibi, ortada bir silah varsa sonunda mutlaka patlıyor. Tıpkı önceki gün Konya’da arkadaşının oğlunun sünnet düğününde kazayla kendisini vuran doktorun kullandığı silah gibi…