oyalamaca: Ağustos 2013
Sinan'da her renk var...!
9 yaşındaki yeğenimin ilk aşkının adıydı Sinan.
Birlikte gazete okuyoruz balkonda.
O bişeyler soruyor, ben cevaplamaya çalışıyorum.
Hatta bazı sorularının cevabını veremiyorum...sinirleniyor, bozuluyor..."Sen halasın ama; bilmen gerek" diyor.
Halalar herşeyi bilir diye bişey yok diyorum.
Sen de hiçbi zaman herşeyi bil(e)meyeceksin.
Hımm... diyor ikna olmuş gibi ama; bence numara yapıyor.
Pek aklına yatmadı bu durum aslında. :)
Gazetelerin sayfalarını çevirmeye devam ediyoruz.
Bi sayfaya gelince birden çığılık atıyor bizimki.
"Halaaaa bak! aynı Sinan'a benziyor" diyor.
Aaa diyorum....ne güzel. Sinanın gözleri de böyle renkli mi?
Utanıyor galiba bi an.
Susup başını çeviriyor.
Bi iki saniye sonra yeniden koluma dokunuyor.
"Biliyor musun? Sinan'da heeeer renk var...!"
Nasıl bi şaşkınlık...ve nasıl güzel bi his.
O kadar hoşuma gidiyor ki anlatamam.
9 yaşında bir kız çocuğu aşkın tarifini veriyor: Sinan'da heeer renk var hala! diyor
Diğer balkonda oturan abime koşuyorum.
Heey dostum! geçmiş olsun, seninki aşkın tarifini öğrenmiş;
daha da iflah olmaz diyorum. :)
Abi kardeş gülüyoruz minik cimcimenin haline.
Bu gün tek başıma evin terasında gazete okurken, bu fotoğrafı gördüm.
"Çok renge izin yok" diyor başlıkta.
Bir Orman mühendisinin kafasına esiyor ve İstanbul Cihangir'de salıpazarı yokuşunun merdivenlerini gökkuşağının renkleriyle boyuyor.
Merdivenler bi anda ün yapıyor...insanlar oraya fotoğraf çektirmeye gidiyor.
Sonra...önceki gün sabaha karşı "birileri" merdivenleri yeniden griye boyuyor.
Çok tepki gelince de, Beyoğlu Belediye Başkanı "izin alınmamış, halka soracağız" cevabı veriyor.
Diyeceğim şu ki...insanoğlunun en güçlü duygularından biri olan aşkın bile tarifi bu kadar renkliyken...
Sen istesen de istemesen de, gözüne güzel görünse de görünmese de...hatta kusura bakma ama; götünü başını da yırtsan, bu hayatın renklerini iki kilo gri boyayla kapatamayacaksın!
Bi kadın kırmızı rujuyla gözlerinin taaa içine baka baka kocaman gülümseyecek sana!
Bi adam sarı ayakkabılarıyla önünden geçip gidecek...sallamayacak seni.
Bi kız, saçlarının yarısını yeşile boyayıp, at kuyruğuyla salına salına, sana doğru gelecek.
Üstüne üstüne yürüyecek...
Deli mi ne? :)
Oğlanın teki kulağını deldirip mor bir halka takacak mesela...
Biliyor musun? ne düşünüyorum...
Keşke sen de deldirsen bi yerini, öyle çok büyük olmasına da gerek yok.
Bir kasımpatının sapı geçecek kadar belki...
Kimbilir? içine bir yudum nefes kaçar ordan.
Gözlerin yaşarınca birazcık...o da ne?
Bi de içinde yeşil hareler belirmesin mi !?
zaman: Ağustos 31, 2013 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
zaman: Ağustos 30, 2013 1 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
zaman: Ağustos 27, 2013 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Yürü Meryem! Koş Meryem! arkandayız...yaşa seenn!! diyemeyeceğim.
Meryem Uzerli'yi acayip seviyorum...inanılmaz doğal ve naif buluyorum.
Bi o kadar da dünya güzeli bir kadın.
Ne var ki...bu haberi okuduğumdan beri içimden geçen tek bir duygu var. Keşke kız kardeşim falan olsaydı diyorum ya da yakın bi arkadaşım.
Kolundan tutup silkelemek isterdim.
Heeeyy! kendine gel!
Haberi okumuşsunuzdur heralde. Duymayanlar için konu şu: Meryem Uzerli sevgilisinden ayrılıyor, hamile olduğunu öğreniyor ve çocuğu tek başına doğurup büyütmeye karar veriyor.
Bikaç yıl önce Emrah'ın bir röportajını okumuştum. Bitip tükenmek bilmeyen babalık davası serüveni sonucu oğlunun artık kocaman olduğunu, oğluyla şu anki ilişkisinin nasıl olduğunu ve neden o dönemde bunu bi türlü kabullenemediğini soruyordu röportajı yapan.
Benim aklımda kalan, başlığa da taşınan şu cümleydi: Babalık hakkımın elimden alındığını düşünüyorum!
Normal yollarla baba olamıyorsunuz düşünün. Herkesin yaşadığı gibi geçmiyor o süreç sizin için. İstemiyorsunuz aslında o çocuğu ama birlikte olduğunuz kadın diyor ki: Ben sana rağmen istiyorum bu çocuğu. Tek başıma büyüteceğim. SAna ihtiyacım(ız) yok!!!
Kürtaj meselesinde nasıl ortalığı ayağa kaldırdı kadınlar "Bizim bedenimiz bizim kararımız!"diye.
Yüzde yüz haklı olarak. Böyle doğal bir hakkı savunmak da zulüm gibi gelmişti bana.
Hiç yapmadığın bişeyle suçlanmak gibi ağır. TAmamen sana ait bir kararı bir hakkı başkasına karşı savunmak zorunda kalıyorsun.
Pess! demiştim o saçma sapan konuyu ortaya atanlara.
Hala hastanelerde kürtaj yaptırmak isteyen kadınların bir çoğu fişleniyor.
Üstümü başımı yırtmak istiyorum. O kadar büyük bir öfke içimdeki, kadınlara bunu yaşatanlara karşı.
Şimdi durumu tersine işleten bir örnek var gözümüzün önünde.
Doğa çocuğu karnında taşımanın keyfini de zorluğunu da kadına bahşetmiş.
Çoçuğu kadın doğuruyor evet.
Ama o çocuğu iki insan birlikte yapıyor.
Bir kadının ne denli rızası gerekiyorsa erkeğin de eşit ölçüde hakkı değil mi ?
Bir adam gerçekten istemediği ya da hazır olmadığı bir şeye neden karşı taraf istedi diye mağruz kalıyor?
Bunun adı da bir çeşit tecavüz değil mi?
Kendinizi düşünün. Bir kalemi bile ordan almak istemiyorken, biri sizi buna mecbur ettiğindeki ruh halinizi.
Değil ki bir çocuktan bahsediyoruz.
Anne ve baba olmaktan.
Belki çok katı gelecek bu söylediklerim ama; öyle bir gücüm olsa yasal düzenleme altına alırdım bir tarafın rızası olmayan çocuğun dünyaya getirilmesini.
Her iki taraf da istemiyorsa olmaz kardeşim! diye de kükreyebilirim aslında. O kadar net duygularım bu konuda. Hiç tartışma götürmüyor içimde.
Karnında sen taşıyorsun, doğurma tekeli senin elinde diye, benim istemediğim bi çocuğu nasıl dünyaya getirebilirsin? Evet tam bir erkek psikolojisiyle bakıyorum...Hiç kadın ruhuyla düşünemiyorum bu konuda. İnanılmaz bir bencillik bu. En azından ben böyle olduğunu düşünüyorum.
Emrah'ın o cümlesi geziyor aklımın ortasında.
Tüm süvarilerini almış arkasına...bir ordu gibi geziyor. Öyle güçlü...öyle gerçek bir duygu.
"Normal yollarla baba olma hakkım elimden alındı" diyor. "O duyguyu hiç hissedemedim."
Hadi hiç eğip bükmeden en kaba tabiriyle yazayım. Diyebilirsiniz ki "hamile bırakırken iyi miydi?"
Yahu, birlikte sevişmeye karar vermek başka bi şey. (Kararı da olmaz o işin de) :)
Birlikte çocuk dünyaya getirmeye karar vermek çok başka bi şey.
Toplumsal yanı da hiç umrumda değil; ben sadece o psikolojinin nasıl ağır olabileceğini tahmin ederek düşünüyorum. Öyle hissediyorum...
Tersini düşünüyorum bi an için. Çocuğu doğurmak erkeğe has olsaydı ve bi erkek benim hiç istemediğim bir çocuğu tek başına doğurmaya karar vermiş olsaydı...altından kalkamazdım o psikolojinin.
Yemin ederim kalkamazdım.
Nasıl çaresiz bir histir o?
O kadar tahmin edilesi bir şeyki...
Hiç istemediğiniz bi şeye mecbur bırakılmak, inanılmaz hazin geliyor bana.
Kim ne derse desin, içimden yükselen tek bir ses var ki o da: Bunun adı duygusal tecavüz be! diyor.
Yok mu bir yaptırımı?
zaman: Ağustos 22, 2013 6 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Sevemedim Cunda seni! Hor görme beni...
-Biliyorum! şu an bana içinden küfrediyorsun.
-Yoo! Nerden çıkarıyorsun?
-Baksana şu trafiğe, hiç tahmin etmemiştim.
-E kendin söylüyorsun işte, böyle olacağını nerden bilebilirdn? Trafik bu! seninle nasıl bir bağlantı kurabilirim?
-Çünkü Cunda diye ben inat ettim.Ne bileyim? Şimdi kendimi suçlu hissettim.
-İnat mı? güldürme beni! Sen bi inat et! cehenneme gidelim...!
Yıl 2005 idi...bir Cunda kafası gelmiş idi. Serde çocukluk, serde şımarıklık...ne arasan var idi.
Hele ki yanımdaki velet böyle bir laf etmiş...iyice havaya girmişim...Tamam o zamaaan!!! bas gaza diye coşmuşum, hain köfte lafını iki dakkada geri yemiş "dur tamam, cehennem bi yere kaçmıyor ya! gideriz dediysem, yani öyle hemen değil! biraz beklesin...!" demiş.
söylenmeye başlamışım hemen.
"Bu mu yani? hiç böyle hayal etmedim ki? hem bu nasıl bir kalabalık? İstanbul'a yakın diye mi? iğne atsan yere düşmüyor, zaten sıcak nefes almana izin vermiyor, boğulurum ben bu Cunda'da ha diyim sana! iyi ki hafta sonu için geldik, kalınmaz burda!"
dır dır da dır dır...
Böyle bir kız dırdırı Allah'tan reva mıdır?
Çekti valla! Allah razı olsun! :)
İki gün o bitip tükenmeyen dırdırımı dinledi...dinledi...çok da sıkıştığı yerde götünü alıp kibarca "bunaldım ben denize gidiyorum" diyerek suyuna girdi.
Aradan geçmiş kaç yıl.
O köprünün altından nice sular akmış...
Eski çamlar olmuş bardak. Hayat ikimizi de başka yerlere savurmuş...
Bu yaz gene düştüm Cunda yollarına, bu kez bi arkadaşım var yanımda.
Cunda aynı Cundaaaa, ben aynı Oya! Kafa hep aynı kafa! Nasıl da pörtletmişim gözlerimi aynaya. :)
Hiç değişmemişsin Cunda, gene iğne attım, gene düşmedi yere.
Gene söylendim durdum...gene çeneme vurdun.
Üstelik bu kez Bayramdı.
Yerde gökte insan kalmamış sanki, Cunda'ya yağmıştı.
Evet doğası çok güzel...evet buz gibi şahane bir denizi var.
Çivi gibi oluyorsun girip çıktığında. Al çak kendini duvara! o kadar yani.
Akşamları çok güzel bir rüzgarı var...
O rüzgarın tadını en güzel şekilde çıkarmak için tam meydanda Taş Kahvesi var.
Püfür püfür gezinirken o esinti tepende, yudum yudum çıkar tadını köpüklü kahvenin.
Unutma! Onun da bin yıl hatrı var!
Sonra Papalina'sı var.
hayatımda yediğim en lezzetli şeylerden biri.
Üstelik kılçığını ayıklamadan tüketebildiğim tek balık.
Yok böyle bi lezzet.
Bi de adına bayılıyorum: Papalina....
romantik gelmiyor mu kulağa?
Sonra eşsiz mezeleri var, envai çeşit otla hazırlanan binbir çeşit şey, ben rakı içemiyorum ama çok güzel yakışıyorlar o çilingir sofrasına.
Tamam...bunların hepsi mevcut Cunda'da ama;
bi şey eksik işte, adını koyamadığım.
Belki iki defadır çok kalabalık bir zamanına denk geldiğimden, bilemiyorum.
Ama işte şöyle bi aşkla sarılamıyorum Cunda'nın boynuna.
Sarıp sarmalayamıyorum bi türlü; içime çekemiyorum.
Oysa Çeşme hiç öyle mi mesela?
Neyse, herkesin tuttuğu tatil beldesi kendine! :)
Diyeceksiniz ki sevmek zorunda mısın?
İnsanlar öyle güzel anlatıyor ki, resmen kendimde arıyorum hatayı. :)
Üstelik özünde baktığımda, benim bi yeri sevmem için ne gerekiyorsa, hepsi Cunda'da var!
Bi kere inanılmaz güzel bir nostalji duygusu var...otantik, salaş...beni benden alabilecek her şeye sahip.
Ama işte bazı insan yüzleri vardır hani, baktığında bi tane kusur bulamazsın belki ama; bi türlü çarpmaz seni! Yakalayamaz bi şeylerini...hah! işte aynı onun gibi.
Zorlamanın manası yok yani.
İlle de seveceksem bi gün Cunda'yı
belli ki o vuslat başka Ağustoslara kaldı...!
zaman: Ağustos 18, 2013 2 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: Gezi, Mizah
zaman: Ağustos 17, 2013 3 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
zaman: Ağustos 11, 2013 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Prensibini yediğimin ingilizi! Yaktın beni...!
Saat sabahın 7'si.
Milie, bildiğiniz kapıya koydu beni.
Yok! Şaka değil.
Olaylar şöyle gelişti,
O gün bildiğiniz deliksiz bir uyku çekmiştim. Uyandığımda saat 12 falandı.
Kalktım...duş aldım. Evden çıkmak üzere hazırlandım.
Tam kapıdan çıkacakken, o da ne?
Uğraştım...uğrştım...bir türlü olmuyor.
Bir de şaka gibi o bildiğimiz yağmurlu kasvetli bet havasıyla meşhur Londra'nın, son bilmem kaç yılının en sıcak yazına rastladım.
Evde sıcaktan durulmuyor.
Üstüne ben bi de öyle kapıyla uğraşınca, ter başımdan aşağı boşaldı. Sinirlerim de onlarla beraber...
Ne yapacağımı şaşırdım. Tek tek odaların kapısını çaldım. Defalarca Milie, Josef diye seslendim ama yok!
Evde kimse yoktu işte! İçerde hapis kaldım.
Derken...aklıma bahçe kapısı geldi.
Mutfak kapısından bahçeye çıktım. Bahçe kapısının yüksekliğine şöyle bi baktım..."E zaten bir buçuk metre, ne var ki? Ben burdan çok rahat atlarım!" yaptım. :)
İçeri girip çantamı aldığım gibi doğru kapıya yollandım.
Bir de baktım ki zaten çengelli bir telle kapanmış. Kilit bile değil sizin anlayacağınız!
Kapıyı açtım...ve çıktım.
Nihayet azad oldum duygusuyla da derin bir oh çektikten sonra, kendimi günün akışına bıraktım.
Herşey de o kadar keyifliydi ki o gün. Hatta günün sonunda Özlem, hafif çakır keyif olmuş "kusacağım...kusuyorum....kustum" replikleriyle bizi hayli eğlendirmiş " kafamız güzel dünya güzel, biz güzeliz" duygusuyla eve gitmek üzere kızlardan ayrıldım.
Ayrılmaz olaydım! ! !
Aslında evin önüne gelince bir gariplik olduğunu anlamıştım.
Evin tüm ışıkları açıktı ve bu genel rutinimize hiç uygun bi görüntü değildi.
Anahtarla kapıyı açtım ve Milie'yi resmen kapının girişinde beni beklerken buldum.
O güler yüzlü, pür neşe, yüksek volüm kahkahalı kadın gitmiş yerine sanki bir atom bombası gelmişti.
O bomba bana patlayacaktı!
İlk sorusu şu oldu: Oya! evden kaçta ayrıldın?
Sanırım 3'e geliyordu dedim.
Kapıyla ilgili bir fikrin var mı? dedi,
Evet! dedim. Çok zorladım ama bir türlü açamadım; ben de bahçe kapısından çıktım.
Yerinden kalktı...kapıya yaklaştı ve bir düğüme gösterdi bana. Meğer çok kolaymış, o düğmeyi aşağıdan yukarı kaldırınca kapının emniyet kilidi açılmış oluyormuş.
Aaa! Çok üzgünüm...bilmiyordum dedim.
Kaldı ki söz konusu ihmalse işte bu da senin ihmalin değil mi Milie?
Yahu evinde yaşıyorum...O kilidi bana neden daha önce göstermedin evde kitli kalabieceğim hiç aklına gelmedi mi?
Gelmemiş demek ki.
Özür dilerim, çok uğraştım ama başka çıkar yol bulamadım Milie dedim,
Ben geldiğimde kedi bahçedeydi dedi.
Evet! Çünkü onun bir prblem olmadığını bana Josef söylemişti. Daha önce bi kez ben mutfaktayken kedi bahçeye çıkmış bir türlü içeri girmeyince de koşup Josef"e sormuştum. O da bunun bir sorun olmadığını kedinin bahçeden hiç bir yere ayrılmadığını söylemişti.
Peki ya hırsız girseydi eve!? Bilgisayarım Tv'm, bisikletim? dedi.
"Onu düşündüm ama bahçe kapısı zaten kilitli değildi ve ayrıca da yüksekliği bir buçuk metre. Üstünde de hiç başka bir koruması olmadığı için bunun da bir sorun olmayacağını düşündüm; normal hali bu çünkü dedim ve çıkarken de kapıyı aynı şekilde kapattım " dedim,
Dedim de dedim anasını satayım!
Ama ne yaptım ne dedimse Milie'yi bir türlü sakinleştiremedim.
"Senin için üzgünüm! ama evin anahtarını almak zorundayım; sabah 7 de evden ayrılmış akşam 11 de geri dönmüş olmalısın. Yoksa ben uyumuş olurum ve benim dışımda kapıyı açan biri de olmaz! Çok üzgünüm ama bu bir prensip meselesi" dedi.
Yahu! Güzel Milie!
Teni kayış gibi parlak...gözleri ceylan gibi kocaman, o dünyanın en güzel kahkahasını atan, beni kendine her haliyle hayran bırakan kadın!
İngiliz kahvaltısını sevmedim diye gidip bana peynir zeytin domates ala, elleriyle omlet hazırlayan kadın!
Şimdi bana bunu yaptın diye, Sana olan o güzeim hislerim kaybolacak değil ama;
Vallahi haksızık ediyorsun!
Billahi haksızlık ediyorsun!
Bunun adı prensip değil ki.
Kilitli bir kapını açık bırakmış değilim; zaten yüksek korumalı olan bi yeri korumasız hale getirmiş değilim.
O kapı zaten açıktı; açıkığını da geçtim yüksekliği zaten çok kısa.
Hepsini geçtim tüm bunlardan bir zarar doğmuş değil.
Diline de yüzde yüz hakim değilim ki kendimi çatır çatır ifade edeyim.
Dilim döndüğü kadarıyla anlattım ki anlatmama da gerek yok Sen de bal gibi farkındasın!
Ama yok! Milie"nin yumuşayacağı falan yok.
Bilmiyorum kaç defa Burası Londra! dedi. Başka bi şey demedi.
Hem o bizim sloganımız değil miydi?
Burası İstanbul! der gibi... ;)
Neyse geçelim bunu şimdi.
Tamam burası Londra! Biliyorum.
Zaten ona tav oldum geldim.
Havasına suyuna bakmaya, tenine dokunmaya geldim!
Ama Milie sağ olsun! böylelikle fiziksel özelliklerinden ziyade ruhunu da çözmüş oldum!
Bir İngiliz Nuh dedi mi
O değil, üniversitede bile benim yurt giriş saatim 11.30 tu be Milie!
Yaktın beni...! diye diye sızmışım o gece.
Sabah 6 da uyandım.
Bir hızla duş alıp giyinip merdivenlere fırladım ki "Goodmorning! diye seslendi mutfak kapısının önünden.
Goodmorning Milie! dedim ama ne kadar sert bir ses tonuyla söylediğimi tahmin edemezsiniz
Ortada benim bir ihmalim varsa onun da vardı.
O kilidi bana daha önce göstermeliydi!
Bilmiyorum...belki de yüzde yüz haklı ama onu da şu an sağlıklı düşünemiyorum.
Kendimi savunmanın da bi manası yok.
Yok! yok ama;
Şu var mesela...
Ben kapıdan çıkarken gözlerinin içine öyle dik baktım ki...Bu kadarı haksızlık ama Milie! der gibi...
Milie, gözlerini kaçırdı benden.
Yaptığıyla gurur duyuyor olamazdı yani!
Öyle olsa gözlerini kaçırmazdı!
Ya da bu, şu an benim kendime verdiğim bir teselli sadece.
zaman: Ağustos 03, 2013 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
zaman: Ağustos 01, 2013 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar