Temmuz | 2011 | Kunegond'un Penceresinden
Aramak için Önce Kaybetmek Lazım
güzel günler, girnedeyken, hatıralar, kayıp zaman, koku üzerine
Bir kaç ay önce küveti temizlemek üzere banyoya girdim. Musluğun altındaki dolaptan temizleyiciyi aldım. Kiki büyüdüğünden beri bu türden tehlike arz edebilecek malzemeleri erişilemeyecek yerlere kaldırmıyoruz. Tavana yakın duvara çakılı o raflarda şimdi başka şeyler var. Belki de raflar hiç yok. Hatırlayamadım şimdi. Ürünü iyice püskürttükten sonra eğilip temizleye başlamadan kendimi Kıbrıs’ta buluverdim. Girne’de 3 kız birlikte kaldığımız banyosunu bile hatırlayamadığım, arkada mutfaktan çıkılan küçük bir bahçesi olan iki katlı yapışık düzen villa tipi evdeydim.
Hatta o gün elektrikler kesilmiş; Kıbrıs’ta kaldığım süre zarfında sık sık başımıza gelirdi, kanıksamıştık artık, güler geçerdik, adadaki tarafların arasında oluşan ilk kıvılcımın yansıması olarak bizim taraf karşı tarafın suyunu keser, karşı taraf da bizim tarafı elektriksiz bırakırdı, geçici uzlaşma sağlanana kadar. Neyse işte yine öyle bir gece dışarı çıkmak üzere hazırlanıyoruz göz gözü görmez karanlıkta kaldık. Ne mum var, ne de bir fener. Kimse sigara içmiyor, yani kibrit, çakmak cinsinden alevi olan şeyler de yok. Şimdi olsa aklıma ocak gelir ama o zamanlar mutfağa sadece bahçeye çıkmak için bir de dolaptan içecek bir şeyler almak için girdiğimizden pişirme ünitelerinin nasıl olduğunun farkında bile değilim. Belki de elektirikli cinstendi. O zamanlar cep telefonu da yok ki hemen fener uygulamasını indirelim. Evde bilgisayar bile yok. O güne kadar gördüğüm tek bilgisayar okulda algoritma derslerinin pratiğini yapmak için Fortran Four ile kartları delerek program yazdığımız ve programın çalışıp çalışmayacağını öğrenmek için kartlarımızı gerekli birime götürdüğümüzde banko arkasında bizden teslim alan görevlinin sağından ve solundan gözlerimizi aşırarak merakla baktığımız camlı kapıların ardındaki devasa ışıklı dik dörtgen makineler.
Neyse karanlıkta el yordamıyla giyindik, hazırlandık ve çıktık. O gece izinliyiz bir yerlerde yemek yiyeceğiz ve sonra da kumarhanelerden birine gidip şansımızı deneyeceğiz. Nasıl ama program? Zaten Girne’de o zamanlar, şimdi nasıldır bilemem, yapılacak başka hiç bir şey yok. Her izin günümüzde aynı şeyi yapıyoruz. Kumarhaneden çıkıştaysa soluğu Dome Otelin diskosunda alıyoruz. Sonra sabaha karşı eve dönüp yatıyoruz. Zaten herkesle içli dışlı olmuşuz. Büyük bir üniversite kampüsünde ya da bir gençlik kampında yaşar gibiyiz. Çoğunluk, evlerin kapısını bırakın kilitlemek kapatmıyor bile. Ve Girne’de her yere yürüyerek gidilebiliyor. Ne büyük mutluluk değil mi?
Biz de güle oynaya karanlık sokaklardan aşağı deniz kıyısına doğru iniyoruz. Belki de Viraj Cafe’ye gideceğiz ya da limana ineceğiz. Hiç hatırlamıyorum. Tek bildiğim sokakların da zifiri karanlık olduğu. Ay ışığı bile olmadığına göre hava kapanık olmalı. Lafın kısası ilk ışık ve insan içine çıktığımızda bir de baktık ki, inanılmaz rüküş giyinmişiz. Ayrıca çoraplar ve ayakkabılar farklı teklerden seçilmiş. Nasıl olur demeyin, o zamanlar tek çeşit ayakkabıların farklı renkleri var. O da converse işte… Birbirinin aynı. Şimdilerdeki gibi farklı tasarımları da yok. Çoraplar desen keza. Kendimize gülmekten karnımıza ağrılar girdi.
Diyeceğim şu ki kokular ve hatıralar birbirleriyle yakından alakalı. Takip ettiğim bloglardan birinde kokuyla ilgili kurmaca bir metin vardı. Keşke bir kokuyu şişeye doldurup saklayabilsem demiş. Okuyunca aklıma küvet temizlerken yaptığım bu kısa Kıbrıs yolculuğu geldi. Fakat aksine, kokuları ne kadar mutlu anları çağrıştıracak olurlarsa olsun bir şişeye doldurup saklayabilmek istemezdim. Beklenmedik zamanlarda beklenmedik yolculuklara çıkmayı yeğlerim. Şu geçenki Kıbrıs gezisi gibi.
Bu sabah kahveyi yaparken kokusunun çağrıştırdıkları üzerine bir şeyler yazmak istemiştim. Kokladım, kokladım aklıma hiç bir şey gelmedi. Belleğimin kahve çekmecesi bomboş. Önce şaşırdım. Sonra da normal buldum. Kahve hayatımdan hiç eksilmedi ki! Hala sahip olduğun bir şeyin bellekte anısı olur mu ki? Hatırlamanın esası önce kaybetmekten geçer. Marcel Proust da kaybolan zamanı aramaya o çok sevdiği annesinin ölümünden sonra başlamamış mı?
Kimler ve Ne?
25 Pazartesi Tem 2011
çaresizlik ama hangisi?, insan neden sever ki?, kimi sevmeli?
Barış Bıçakçı’nın Bizim Büyük Çaresizliğimiz’i okuduktan sonra içime bir kurt düştü. Şu tamlayan zamir “bizim”in içerdikleri kimlerdi? Ve gerçekte neydi bu çaresizlik?
Ricasını kıramayacakları eski arkadaşın üvey kız kardeşi Nihal’i, 2 sene boyunca evlerinde misafir etme işine hayır diyemedikleri için Ender ve Çetin’in seneler sonra aynı evde birlikte yaşamalarıyla kurmuş oldukları o cennetsi ortamın bozulması karşısındaki çaresizlikleri mi?
Bir müddet sonra aralarında büyük yaş farkı olmasına rağmen her ikisinin de Nihal’e aşık olmasıyla yaşanan bireysel çaresizlikler mi? Emanete hıyanet ve sübyancılıktan…
Zamanı geri alamayacak olmanın, erken dünyaya gelmişliğin verdiği çaresizlik mi?
Ender ve Çetin’in belki de birbirlerini doya doya, ulu orta, hissettikleri gibi sevememelerinin karşısında duydukları çaresizlik mi?
Toplum kurallarına uygun olarak cinsel dürtülerin bastırılması sonucu bir çaresizlik mi?
Önce mutluluğu tadıp sonra ellerinden kaçıp gitmesine seyirci kalmanın çaresizliği mi?
Yaşanmışlıkları değiştirememenin çaresizliği mi?
Dolap içindeki gizli yaşamların gizli çaresizlikleri mi?
Erkeğin kadına ve kadının da erkeğe mahkûm oluşunun karşısındaki genel bir çaresizlik mi?
Yaşlanıyor ve hızla sona yaklaşıyor olmanın karşısında duyulan bir çaresizlik mi?
Sevginin ve/veya kıskançlığın büyüklüğü karşısında yaşanan çaresizlik mi?
Zamanı donduramamanın çaresizliği mi?
Zavallılıkların çaresizliği mi?
Hayatın akışı karşısındaki çaresizlik mi?
Şu “bizim” zamirinin altında yatanlar Ender ve Çetin değil de biz hepimiz miyiz?
Hiçbir şey göründüğü gibi değil mi?
Yoksa olay sadece Ender’in Çetin’i kıskanmasından mı ibaret? O halde, yukarıdakilerin hiç biri.
Sonuçta yaşam, yanlış anlaşılmaların bibirine eklenmiş hali değil mi?
Laf aramızda Ender’e kıl olduğum çok belli oldu mu? Tam mesleğinin adamı. Çevirmen parçası yani. Bir de ukala. Bilmiş tavırları. Ayna mı tuttu nedir?
Alıntı yapmadan duramayacağım:
Mezarlığı aşkın öteduyumsal kuruntularına mekân olarak seçen bir tek senle ben varızdır herhalde. Sevgilim, şu şu ada şu şu parseldeyim seni düşünüyorum, delice özlüyorum… Hissedebiliyor musun?
balina, Bizim Büyük Çaresizliğimiz, meselem nedir?, rüya görmeden olmaz
Şu anda tüm profesyonel yükümlülüklerimi yerine getirmiş olmanın gönül ferahlığıyla yazıyorum. Kişisel yükümlülükler nedense hayatımda daha az öneme sahipler. Etkilerinin daha derinden yaralamasına rağmen. Apse gibiler. Ancak kemale erdiklerinde cilt yüzeyinde bir kızarıklığa sebep olurlar. Bazen de baş göstermeden senelerce nadasa yatarlar.
Kısacası bugün, günümü, ben kendim, keyfimce yaşayacağım. Bilgisayar başında kalmayı pek düşünmüyorum. Sabahtan yine iyi bir plan yaptım. Dün akşam Barış Bıçakçı’nın Bizim Büyük Çaresizliğimiz adlı kitabına başlamıştım. Zaten yarıladım. Çabuk okunan bir roman. Bazı yerler muhteşem. 62’inci sayfanın son paragrafında azınlık teorisi üzerine yazdıklarına bayıldım. Alıntı vs yapmayacağım, zaten az ve öz ki, okumalı derim. Gerçi asıl söyleyeceğim Bıçakçı uzun zamandır bir kenara koymuş olduğum bana ait roman projemi gündeme getirmemi sağladı. Aslında filizlerini Woolf’un Dışa Yolculuk başlattı. Teknik konulardaki düşüncelerimin daha net bir şekilde kafamda oturmasını sağladı. Adeta görselleştirdi. Bıçakçı’nın yardımı ise kendi meselemi bulmama aracı olmaktı.
Geriye kalan yine de çok iş var. Okuma listesine bir göz attım. Güncelledim. Bu arada diğer 101 kitap listesinde çok fazla ilerleyemediğimin farkındayım. Sonuçta o da bir kişisel yükümlülük. Bu arada Woolf filizlendirdi derken bir şeylerin tohum atmış olması gerekir. İşte o tohumu da 5 hafta 5 romanda buldum sanırım. Özellikle de Yusuf Atılgan ve Bilge Karasu’nun çok faydası dokundu. Tabii bu arada farklı bakış açılarını fark etmemi sağlayanın parmağını da unutmamak lazım.
Bu sene sıcaklardan çok bunalıyor ve arka odadan dışarı çıkmak istemiyorum. Eski fotoğrafları karıştırırken Poyrazköy’e gittiğimiz o sisli, puslu günün karelerini buldum. Güneşli günlerden bıktım. Sisi pusu, kışı özleyenler için… Benim hasretimi birazcık olsun giderdi. Böyle günlerin de var olduğu ve çok yakında kavuşacağım umudunu yeniledim.
Bu arada aklıma geldi sabaha karşı rüyamda balina avladım. Dahası avlamadım da yerini tespit ettim. Hem korkarak hem cesurca atılarak. Manzara çok komikti aslında. Bol adalı bir yerdeyiz. Kıyıdan binlerce kişi ayağımızda paletler start bekledik. Verilince de atıldık derin denize. Tepeden bakılsa hızlı çekilmiş küflenme filmleri vardır ya, işte aynı onlar gibiydik. Yavaş yavaş yayılarak ilerleyen dev balina arayıcıları. Okyanusun istilasındayız. Yalnız balinayı bulunca ne yapacağız bilmiyorum. Pek söylenmedi. Gerçi kıyıda bir sürü balık lokantası vardı ama… Birimiz olsun, hiç mi şüphelenmedik? Yoksa anlamazlığa mı yattık?
Cep Telefonu Deyip de Geçmeyin
Posted by Qunegond in fotograflarım, Günlük
Cep telefonu artı Leme Leme uygulaması. Ve işte sonuçlar.
Dışa Yolculuk, kadınlar oy verecek de ne olacak?, Virginia Woolf
Uzun zamandır elimde sürünen bu kitabı en sonunda dün akşam üstüne doğru bitirdim. Çok beğenilen bir kitabı içinde sürünmek fiili geçen bir ilk cümle ile başlamanın akıllarda olumsuz bir imaj bırakabileceği kaygısını taşımakla ve her hangi bir kişi ya da nesneyle karşılaşma anında ilk saniyelerin biz sıradan insanların yargı filtrelerindeki önemini bilmekle birlikte samimiyet adına böyle bir giriş yapmaktan kendimi alamadım.
İşlerimin son zamanlardaki yoğunluğu, sadece çeviri anlamında söylemiyorum hani şu beklemeyi reddederek muhakkak yapılması gereken, ertelerseniz size yol su ve elektrik olarak mutlak bir şekilde geri dönecek, hayatın bütünsel anlamı düşünüldüğündeyse bir toz zerresi kadar bile önemi olmayan işlerin tamamından bahsediyorum.
Dışa Yolculuk adı üstünde kesinlikle Dışa yapılan bir yolculuk. En birinci anlamıyla İngiltere’den Güney Amerika’ya gemiyle yapılan bir seyahat. Başlıca iki mekan var. Gemi ve sömürge Güney Amerika. İkinci olarak, ana karakter olduğunu kitabın ortalarına doğru anladığım içe kapanık genç kız Rachel’ın da dışa açılımı, eğitimi ve dolayısıyla kişisel seyahati söz konusu. Ancak kitap karakterleriyle, üslubuyla ve finaliyle tam bir dışa yolculuk. Aynı zamanda tüm kalıpların dışına çıkan da bir yolculuk, deneyim. Okuyucu için ve belki de yazar için de. Woolf ilk romanı için bundan iyi bir başlık seçemezdi. Tabii bütün bu dışa yolculukları belirgin kılan ve tam bir tezat oluşturarak hiç bir yere açılamayan bir toplumun alaycı anlatımı da söz konusu.
Daha fazla ileriye gitmeden belirteyim; kitabın çevirmeni Zeynep Mercan oldukça güzel bir iş çıkarmış. Öylesine rahat öylesine yabancılamadan okudum ki, Woolf eserini Türkçe yazmış kanısına kapıldım.
Wollf’un daha sonraki, hatırladığım ve okuduğum, kitaplarında ortaya çıkacak mekandan çok insan ilişkilerini ele alışı ya da karakterlerin gözünden mekanları anlatışı daha bu ilk kitaptan belirgin bir şekilde ortada. Güney Amerika’da 2 ana mekan var. Otel ve Rachel’ın ailesiyle kaldığı tepedeki ev. Mekanlar kişileriyle birlikte bir anlam ve karakter kazanıyorlar. Bazen mekanların içerisindeki odaların da anlamları farklı. Gerek gemide, gerekse diğer mekanlarda olsun bir birlikte oturum alanları var bir de yalnız başına kalınan kişisel mekanlar. Bu son mekanların bazen başkalarının mevcudiyetiyle bozulması da söz konusu. Okurken dikkat diyorum. Woolf’un kendine has o özel anlatısı kitabı mecburen yarıda kesip bir kenara koyduğum zamanlarda bile zihnimden çıkmadı.
Woolf’un klasik anlatımdan ayrılan ve bana ilk başta şaşırtıcı gelen tarzının bir sebebi de şu; bazı terimleri yerinde kullanmayı bilmiyor olabilirim ama söylemek istediğim, genellikle kahraman ilk başlardan sahneye çıkar ve inene kadar da odak noktası olarak kalmaya devam eder. Tanrı anlatıcı bile olsa genel kalıp bu şekildedir. İşte bu mutlak bir şekilde kırılmış.
Kitabın arka kapağında E.M.Forster’ın şöyle bir sözü var: Dışa Yolculuk, farklı bir yoldan olsa da tıpkı Uğultulu Tepeler gibi, iç bütünlüğünü koruyarak okuru yüksek duygulara taşıyan bir eser.
Başta ne demek istediğini anlamamıştım ama son sayfayı da çevirdikten sonra aynı fikirdeyim. Bir çok kahraman, kahramancık var kitapta. Çok sesli. Daha sonraları Woolf’un başlı başına bir karakterine dönüşecek Mrs Dalloway bile kocasıyla geçip gidiyor sayfalar arasında… Rolü hiç de öylesine yabana atılacak cinsten değil. Anlatmak istediğimi kelimelere dökemediğimi hissediyorum. Görünürde kopuk kopuk gibi duran kişiler, Helen’a odaklanarak başlayan ve sonra Rachel, Terence, Hirst ve daha bir çokları şeklinde devam eden kitap bir yandan Vodvil piyeslerini andırıyor. Şu anlamda; sahneye girip çıkan ve bir müddet sonra tamamıyla olmasa da bir kenara atılan bir çok kişi… Aslında şu cümle çok yerinde olur:
Dışa Yolculuk Helen ile başlayıp Hirst ile biten bir Rachel öyküsü.
Kitapta beğendiğim yerler o kadar çok ki hangi birini alıntılayayım. Toplumsal eleştiriler, din eleştirileri mükemmel. Woolf nasıl da ince ince alay etmiş tüm toplumla…
Hele kilisede bir pazar ayininde, ders kitabının arasına konan Zagor misali, dua kitabı yerine milattan önce yaşamış Midilli kökenli ilk kadın şair Sappho’nun şiirlerinin okunması beni koparttı.
Edward Gibbon’ın referans kitabı Hristiyanlık ve Roma İmparatorluğunun Çöküş Tarihi’nden bolca bahsediliyor. Çok meraklandım ama bu 5 ciltlik eserin sadece 4. ve 5. cildi dilimize çevrilmiş. İlk üçünü İngilizce aslından okumak zorundayım ki bu da zorlayıcı olacak. Bir de 1700’lerin ingilizcesiyle yazıldığını düşünürsek…
Üst sınıflardan gelmenin kötü yanı, diye devam etti, insanın dostlarının hiçbir zaman demiryolu kazalarında ölmemesi.
İnsanlar kendilerini neden öldürürler? Aşağı tabakadakiler yaptıkları her hangi bir şeyi neden yaparlar ki? Kimse bilmez.
Woolf’un bu kitabı, İngiltere’de kadınlara oy hakkının verilmesi tartışmalarının sürdüğü anlarda yazmış olması biz okuyanlar için ayrı bir şans olmuş. Altını gülümseyerek çizdiğim analizlerinden son bir tanesi daha, diğerleri için lütfen kitabı okuyun, pişman olmayacaksınız:
Kadınların, iyi eğitim almış çok yetenekli kadınların bile, erkeklere duyduğu saygı, diye sürdürdü sözlerini. Atlar üzerinde sahip olduğumuz türden bir güce sizin üzerinizde de sahibiz galiba. Onlar bizi olduğumuzdan üç kat daha büyük görüyorlar, yoksa bize asla boyun eğmezlerdi. Tam da bu nedenden ötürü, oy hakkını kazandığınızda bile bir şeyler yapacağınızdan kuşkuluyum.
Kitap Süper Marketi ve Bon Jovi Diyorum…
Posted by Qunegond in Günlük, kitaplar üzerine, Uncategorized
Bon Jovi geldi geçti, kitap arkalarına ne yazılmalı, kitap marketleri olsa
İşlerimin büyük bir kısmı iptal oldu. Ya da ilerideki belirsiz bir tarihe ertelendi diyelim. Kesinlikle çok üzüldüm olmadı. Bu, bunaldığım zamanlarda gökten zembille inen bir kilo çilek. Yanında pudra şekeriyle birlikte. Çikolatasıysa başucumda bekleyen kitaplar olacak.
Bu sabah rüyamda kitap temsilcisiydim. İşim şuydu: Bu bizim büyük yayın evlerinden birinde çalışıyordum. Belki Can, belki İletişim, belki Ayrıntı… Bu aralar bu üçüne takmış durumdayım. İyi bir şey bu. Gün boyu şehir şehir, kitapçı kitapçı dolaşıyorum. Yayın evinin kitaplarının sergilenmesini sağlıyorum. Girişteki masanın üstüne konsunlar, bir kaç tanesi vitrinde yer alsın, vs… Hatta vitrin düzenlemesi yapıyorum. Tanıtımlar düzenliyorum… Süper market raflarına ürün yerleştiren firmalar vardır ya, işte aynen onun gibi. Hafta sonlarında da tadımlık büfeler açıyorum. Aynen marketteki gibi. Yaklaşanlara kitabın bir kaç sayfasını yırtıp kürdana geçirerek veriyorum.
Bu rüyayı neden gördüğümü biliyorum tabii. Hiç bir şey boşuna değil. Dün 5 hafta 5 roman’da Bilge Karasu’nun Kılavuz’u vardı. Bir arkadaşla kitap evlerinin ortaya yaydığı mağaza içi vitrin kitaplarının kötülüğünden konuştuk. Bu arada Mephisto ve Crusoe’yi küme dışı tutuyorum. Onlardan yöne bir sıkıntım yok benim. Virgin’i ilk ziyaretimde kitap kısmını biraz zayıf bulmuştum. Sıcaklardan ve işten bir daha ayak basma kısmeti olmadı. Belki haftaya bir kaçamak yapıveririm. Belli olmaz. Alkım ve Kabalcı da fena değildir. İstiklal iyilerinden biriydi. Mazi oldu.
Aslında kitap süper marketleri olsa hiç fena fikir olmaz. Yerim olsa yapardım. Market mantığını hep sevmişimdir. Raf kiralarlar. Büyük bir hangar olduğunu düşünün. Alabildiğine raf. Ve bu raflar kiralık. Bazı raflar daha pahalı, bazı raflar daha ucuz. Yeni yayın evlerinin, yeni yazarların kitaplarını reddetmek yok. Hatta onlara özel bazı promosyon paketleri var. Raf düzenlemeleri, tanıtımlar vs, bunların hepsi kitap evlerine ait. Gelsinler, istedikleri gibi düzenlesinler. Ev sahibi kiracının dekorasyonuna karışır mı? Çıkıştaki kasa hizmeti hangar sahibinin misyonu ve vizyonu. Eh, olsun o kadar. Evet, evet. İyi fikir. Hatta ismi süper market olmasın da Kitap Hangarı olsun. Bu fikrimi projelendirmemi sağlayacak bir Rothschild arıyorum. Var mı gören, bilen?
Dün ayrıca sınıfta kitap arka kapağına yazılanlardan konuştuk. Çoğunluk arkada içeriden bir alıntı olmasının en iyisi olduğuna karar verdi. Her zamanki gibi bu konuda da çekimserim. Yayınevleri arkaya hangi metnin konulacağına nasıl karar veriyor? Bilmiyorum. Ben olsam bir kaç tane metin oluşturduktan sonra bunları daha önceden çeşitli şekillerde oluşturduğum farklı geçmişleri olan bir kaç okuyucuya gönderir yorumlarını alır, istatistik çalışması yapar ve ona göre karar verirdim.
Yine de kendi tercihim kitabın arkasında bir alıntıdan çok içinde ne ile karşılaşacağıma dair ve özellikle merakımı uyandıracak kısa bir yazı. Tabii bunu yazmak için o kitabı okumuş ve anlamış olmak gerek o da başka. Mümkünse kitap arkalarında edebiyat parçalanmasın… Bu da özel istek. Geleneğe uygun bir şekilde peçeteye yazdım. Ayrıca sürprizi bozacak her hangi bir şey olmamalı. Her kitabın bir sürprizi vardır. Kimisi sonuna doğru bir anda çıkar karşımıza kimisiyse baştan aşağı, kendisi bir sürprizdir. Kılavuz da benim için bu sonuncu duruma giren bir kitaptı. Soluk soluğa okuduğum.
Dün bir ara oturdum eski defterleri karıştırdım. Kalemi hiç durdurmadan, kaldırmadan yazdıklarımı okudum. Samimiyet iyi bir şey. Bilinç akışını seviyorum. Komik. Şunu anladım; bilinç akışı tekniğiyle yazılan kitaplar gerçek bilinç akışı değil, kurgu. Ya da benimki onlarınki gibi akmıyor. Taşlı nehir yatağında seke seke giden çağlayan sanki; bu yazarların bilinç akışı. Benimkisine benzetmeyse… Bir zamanlar bir top çıktıydı, bilmem hala piyasada var mı onlardan. Avuç içine sığacak büyüklükte. Lastik. Yumuşak-sert. Ağır. Ve siyah. Bir yere atardın, nereye zıplayacağı, ne zaman duracağı belli olmaz bir şeydi. Açıkcası odanın içini kırıp dökmeden durmazdı. Tam ortada durup topun çizdiği o başına buyruk yolu ağzım açık izlerken bazen kafama yerdim.
Bu aralar çok kitapsız kalmış olsam gerek ki, rüyalarıma bile girdi. Son zamanların en önemli olaylarından bir tanesi de Bon Jovi konseriydi. Hemen ertesinde başlamışım yazmaya, sonlandıramadan öylece kalmış. Bu gönderinin altına sıkıştırayım dedim. Kaybolmasın.
Bon Jovi macerasını kaydetmek kaygısıyla yazılmıştır.
Yıllar önce Lyon’a Pink Floyd gelecek oldu. Ben de gidecek oldum. Niyetlendim. Sonra bir baktım ki 8 aylık hamileyim. Pink Floyd’u ailecek severiz. O zaman iki buçukuz henüz. C.İ. ve ben çok seviyoruz, eminim Kiki de içeriden dinlediği için seviyor. Müzik başlayınca sevinç tekmeleri atıyor.
İyi geçen hamilelikler öyle bir durum ki hiç bitmesin istiyorsun. Her şey güzel gözüküyor, dünya yaşanılacak yer sanıyorsun. Bir yandan bebeği biran evvel kucağına alabilmek için sabırsızlanıyorsun bir yandan da elinden gelse sonsuza kadar geciktireceksin.
Bu son duyguda doğum korkusunun etkili olmadığını söyleyemem. Kesinlikle belirteceğim; hamilelik sürecinde hiç bir duygunun kesin olmadığı… Hamile kaldıktan itibaren ve sonrasında çocuk sahibiyken kesinlik kavramı yeryüzünden silinir. Sürekli bir çelişkiler bulutu içinde yüzersin. Ben yani… Çelişkiler gerçekliğin olur. Mutlak hayat bir hayal. Hamilelik ve çocuk sahibi olduktan sonra bilinmezliğin hayatın anlamı olduğu anlaşılır.
Her şey bilinir olsa hayat da olmazdı, derim. Peki insanın bu her şeyi bilme ihtirası neden ? O da bilinmezliğin bir parçası işte. Öyle kuvvetli ki bu bilinmezi bilinir kılma iddiası. Doğacak çocuğa bir dünya kurgularsın. Rutinler kurarsın ki kendine güveni gelişsin. Bebeğine kurguladığın bu hayali dünyaya, sen de inanırsın. Hem de içten inanırsın. Kemiğine kadar. Bunun neden yaparsın? İleride bu bilinmezlikle karşılaştığında yıkımı yüksek olsun diye mi? Bu da bilinmezliğin bir parçası işte.
Bütün bunları niye anlattım? O zamanlar, kalabalık, izdiham, vs… Cesaret edip bir türlü konsere gidemedim. Erken doğum yapma riskini göze alamadım. Sonradan köpekler gibi pişman olacağımı bile bile. Hele ertesi gün kalabalığın taşkın davranışı olmadığını öğrenince iyice arttı bu duygu. Yine parantez içi; neden en kötü pişmanlığı köpekler yaşar? Ve biz insanlar nereden biliriz köpeklerin bu feci pişmanlığını?
Diyeceğim böylesi uluslararası ün yapmış birinin stadyum konserine gitmek ilkti. Aslında bir takım 23 nisan, 19 mayıs günleri dışında stadyuma ilk defa ayak bastım. Yine de çayır konserlerini tercih ederim. İçeriye içki sokulmadığından ve içeride de içki satışı yapılmadığından bağrış ve çağırışlar biraz sönük geçti. Beklediği tepkiyi alamayınca Jovi de biraz hayal kırıklığına uğradı tabii… İyice abartılı olacak ama Vivaldi’nin dört mevsimini mi dinliyorduk yoksa you give love a bad name’i mi pek belli değildi.
Konser bitiminde çıkıştan hiç bahsetmiyorum. Duvarlardan atlama becerisini gösterebilenler ve biz de arkalarından tabii, kendimizi kurtarmasaydık, kaç saat sonra metroya ulaşabilirdik bilmiyorum. 20.000 kişi aynı anda Viyana kapılarına dayanır gibi dayandık. Geri püskürten olmadı fakat dışarı çıkabilmek için o büyük, telefon kabini yüksekliğinde enine demir çubukların arasına girmek durumunda kaldığın turnikelerden teker teker geçmek zorundaydık. Neyse ki Bon Jovi seyircileri her gün sokakta karşılaştıklarımızdan değildi. Aşırı izdihamlar, kavga, gürültü, küfürlere bağlı ebeveyn söylevleri yaşanmadı. Herkes olabildiğince kibar ama istif halinde sırasını bekledi. Sahi merak ettim bu şık insanlar gündüz gözü nereye saklanıyor?
Bir Avuç Çekirdek Çittim
01 Cuma Tem 2011
Bilge Karasu, Can Yayınları D&R'da 4 lira, kılavuz, rüyalarım ve ben
Bütün zorluklara rağmen ayaktayım ve yıkılmadım. Çalışmaya devam ediyorum. Sabahın bu sessiz saatleri çok kıymetli. Eskisi gibi daha erkenden kalkabilmeyi isterdim ama sabaha karşı gördüğüm rüyalar da bir o kadar kıymetli.