ellerinde bira, gülüyorlar
"Sizi bıraktıktan sonra tekrar caddeye çıktım. Caddedeki kalabalık beni sahiden sıktı. Ben ikide birde böyle oluyorum, bazan bütün insanların boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazan da hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret filan değil... İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile... Sadece bir yalnızlık ihtiyacı. Öyle günlerim oluyor ki, etrafımda küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum. Kafamda, hiçbir şeyle değişilmesi mümkün olmayan muazzam hayaller, bana her şeylerden daha kuvvetli görünen fikirler birbirini kovalıyor... Fakat sonra birdenbire etrafımda bana yakın birini arıyorum. Bütün bu beynimde geçen şeyleri teker teker, uzun uzun anlatacak birini. O zaman ne kadar hazin bir hal aldığımı tasavvur edemezsiniz. Kış günü sokağa atılmış üç günlük bir kedi yavrusu gibi kendimi zavallı hissediyorum. Odamdaki duvarlar birdenbire büyüyüveriyor. Pencerenin dışındaki şehir ve hayat bir anda, insanı içinde boğacak kadar kudretli ve geniş oluyor... Zannediyorum ki, tasavvuru bile başdöndüren bir süratle hiç durmadan koşup giden bu hayat ve bir avuç toprağının bile doğru dürüst esrarına varamadığımız bu karmakarışık dünya beni bir buğday tanesi, bir karınca gibi ezip geçiverecek... Böyle acz içindeyken odamda her şey bana küçüklüğümü ve zavallılığımı haykırıyor. Sokağa fırlıyorum. Bir tek yakın çehre görsem de yanında yürüsem, hiç ses çıkarmadan yürüsem diyorum. Halbuki arasıra karşılaştığım ahbapları görmemezliğe geliyorum. Hiçbiri bana bu anda yardıma çağırılacak kadar yakın görünmüyor. Bilmem beni anlıyor musunuz?.."
İçimizdeki Şetyan, Sabahattin Ali
özellikle bu gün
nemli, kirli havanda
ne idüğü belirsiz simalarla
bu kadar boktansın
bu kadar yoktansın
ey çok sevdiğim
deniz'i olan şehir,
neden bana bunu yaparsın?
Gönderen deniz zaman: 18:30
mutlu oluyorum çok
hava yağmurluyken bile
canım acıyor, ne kadar kalabalıksam o kadar da yalnızım. kimsesizim sanki. öyle değil ama böyle hissediyorum. niye? hayat bazen yükmüş gibi geliyor ya hani.. ha aslında sokaktaki kimsesizi görünce de bencilce düşünceler bunlar değil mi? hissettiklerimi engelleyemiyorum. birden süzülüveriyor sular. ahh diyorum, ahh. geçecek bunlar da.
başlamadan biten aşktı bizimkisi
koca kafalı ben
rüyalar çok acaip olabiliyor. gerçek gibi biraz. eski gibi ve yeni gibi. kafam çok ağır. niye böyleyim ki ben? kutlu olsun ömrümün sonuna kadar sürcek bu acaip rüyalar.
Gönderen deniz zaman: 00:49
ve günlerden "how i wish you were here"
"sevsem sana yazik, sevmesem incinirsin" Metin Altıok
et benini kıskanırım.
o kimdi? o bendeki gibi miydi? o nerdeydi bende? O'nu neye benzettim? yoksa hiç birseye benzemeyen miydi? içi boş muydu? tek bir cümle? tek bir kelime? bir tek? içi dolmayan mıydı? çember miydi? daire miydi? içinde miydim, dışında mı? teomanın şarkısı mıydı sadece? yoksa hüzün müydü? yoksa hiç gelmeyen hep beklenen miydi? ya da ben ve sen'den olmayan?üçüncü mü? yoksa sendeki mi? uzaktaki? zamir miydi, sıfat mıydı? cümle içinde yutulup giden, öznesi miydi herşeyin? ya da nesnesi ? aslına bakılırsa "yalnız" olan mıydı? aslı neydi? sadece bir simge miydi? biz ne anlamlar yükleriz de içi bir türlü dolmaz... başlı başına soru(n) muydu? ben bilemedim. ondandır bu sorularım...
Akustikhane - Birsen Tezer - Değirmenler - 11.08.2012
bahar yeni başlangıçlar demektir ya.. bu şehre geldiğimdeki gibi kıpır kıpır olalım hep. tatlı şarhoşluklar yaşayalım. çizkek kadar tatlı bir tat daha var mıdır bilmem, ben hep çizkekleri çok sevdiğimden cevap belli. neyse işte dediğim gibi mutlu ol hep, mutlu olayım ben de.
hoşgeldin bahar, hoş tut yeryüzündeki sevdiklerimizi... ve bizi.
bazen diyorum kendime, ben ne yapıyorum diye.
Gönderen deniz zaman: 19:51
Gönderen deniz zaman: 17:04