Bazı Müzik Aletleri ve Özellikleri - Sohbetdesin.Com Paylaşım Plartformu..
Sohbetdesin.Com Paylaşım Plartformu.. > SD ~ Müzik Bölümü ~ > Müzik Enstrümanları
Bazı Müzik Aletleri ve Özellikleri
Konu Basligi Bazı Müzik Aletleri ve Özellikleri
09-04-18, 14:13 #1
Muhtemelen en tanınmış orkestra çalgısı olan keman, bir yayla çalınan telli bir enstrümandır. Keman ailesinin en geniş aralıklı sesine sahip olan üyesi olan kemanın yanında bu ailenin diğer üyeleri, viola, çello ve kontrbasdır. Keman bir kaç ana parçadan oluşur. Ön kısım, omurga, boyun, perdeler, akort anahtarları, gövde, köprü, kuyruk ve F- delikleri. Üst, göbek veya ses tahtası olarak da anılan ön kısım genelde iyi kurutulmuş ladin, arka tarafı ise akağaçtan yapılır. Keman imal edilirken, ön, arka kısımlar ve omurga, boş bir kutu oluşturacak şekilde birleştirilir. Kuyruğa bağlanan dört tel köprünün üzerinden geçip, perdelerden uzanıp, akort anahtarlarına bağlanır. Anahtarla vasıtasıyla akort edilir ve elin perdelere basılması ile değişik sesler ve tonlar elde edilebilir. Müzisyen, tellerin üzerinde yayı doğru açıyla sürtünce ses elde edilir. Bu yay, pernambuco 'dan yapılıp, 75 santim uzunluğundadır ve telleri at kılındandır. Kemanın en önemli özellikleri, sahip olduğu ses aralığı ve hem lirik hem de hızlı ve parlak kullanıma elverişli olmasıdır. Kemancılar aşağıdaki teknikleri kullanarak özel sesler de elde ederler: pizzicato (telleri çekerek), tremelo (yayı hızlı hızlı telin üzerinde hareket ettirmek), sul ponticello (yayı köprüye çok yakın sürterek ince bir ses elde etme), collegno (yayın teli yerine ahşap kısmını kulanarak) ve glissando (yayların üzerinde parmakları gezdirmekle çıkan ses).
Kemanın ilk olarak 1500'lerde İtalya da ortaya çıktığı anlaşılmaktadır. Lira da Braccio ve "fiddle" adlı iki enstrümandan türemiş olduğu sanılmaktadır. Keman yapım sanatı 17. ve 18. yy'larda, Antonio Stradivari, Guiseppe Guarneri ve Jacob Stainer gibi ustalarla başlamıştır. O zamanki kemanların bugüne göre, boyunları daha kısa, perde bölgesi daha kısa ve köprüleri daha düzdü. Keman klasik eserlerde ilk kullanılmaya başlandığı zaman, alt sosyal seviyede bir alet olarak görünmüştür. Ancak, Claudio Monteverdi'nin Orfeo'su gibi eserler ve "24 violons du roi" gibi topluluklarla bu statüsü de yükselmeye başlamıştır. Bu tırmanma barok dönemde de, Antonio Vivaldi, J.S.Bach ve Georg Philip Telemann gibi bestecilerle devam etmiştir. Solo konçerto, sonat ve süit gibi müzik janrlarında, keman en önde giden eleman olmuştur. Ancak keman virtüözleri ilk olarak 19.yy da ortaya çıkmıştır. Giovanni Viotti, Isaac Stern, Mischa Elman ve Nathan Milstein, David Oistrach, Pinhas Zuckerman, Jacha Heifeltz bu konuda ün yapmış isimlerden bazılarıdır.
Viyolonsel olarak da bilinen çello, keman ailesinin üyesi olan bir yaylı çalgıdır. Kemandakine benzeyen bir yayla çalınır. Keman şeklinde olmakla beraber daha büyüktür. Yaklaşık 1.20 m uzunlukta ve en geniş yerinde 40 cm civarında olan çello bu boyutları yüzünden oturarak çalınır. Yere dayanan bir çubuk üzerinde duran çello müzisyenin bacakları arasına alınıp bir yayla çalınır. Keman gibi dört yay sahiptir ve müzisyenin ellerinin perdeler üzerinde gezmesiyle değişik tonlar elde edilir. Bu yüzden çello'nun ses genişliği 4 oktavdan fazladır. Rostropoviç, Pablo Cassals, Jacquelin de Pera, Misch Maisky, William Lloyd Weber ünlü violonsel solistleri arasındadır.
Günümüze kadar da kalabilen bazı çellolar 1560'larda, İtalyan imalatçı Andrea Amati tarafından yapılmışlardır. 18. yy sonlarına kadar çello ön planda olan bir enstrüman değildi ve müzikteki bas sesi vererek parçadaki boşlukları doldururdu. Ancak, barok döneminde, Antonia Vivaldi ve Luigi Boccherini gibi besteciler yalnızca çello için suitler yazdılar. 19.yy gelindiğinde çello için konçerto ve benzeri eserler Johannes Brahms ve Antonin Dvorak gibi isimler tarafından yazılmışlardı. 20. yy da da Sergei Prokofiev ve Dmitri Shostakovich gibi besteciler çello'nun olanaklarını keşfedip bir solo enstrüman olarak geliştirdiler.
18.yy'da Alman bir flüt imalatçısı olan Johann Christoph Denner tarafından dilli bir halk çalgısı olan "Chalumeau" adlı enstrümanın değiştirilmesi ile elde edilmiştir. 1840 lı yıllarda 2 farklı karmaşık tuş takımı geliştirilmiştir. Klarinetler orkestralarda 1780 lerde popüler hale gelmiştir. Klarneti ön plana çıkaran eserlerden bazıları George Frideric Handel'in 2 klarnet ve bir korno için üvertürü, Carl Strawitz ve Wolgang Amadeus Mozart'ın klarnet konçertosudur.
Saksafon dil sesli nefesli çalgılardan birisidir. Yapısında, klarnet'in tek dilli ağızlığı, metal bir gövde, obuanın konik kısmına benzeyen bir kısım bulunur. Çoğu saksafonun alt kısmı eğiktir ve bu şekliye bass klarneti andırır. Çok azı, örn: soprano saksafon, düzdür ve klarnete benzer. Saksafonun üzerinde 12 tuş ve delik bulunur. 6 çiviye basıp bırakılarak gruplar halinde açılıp kapatılmak suretiyle değişik tonlar elde edilir. Aletin üzerinde, normal sesinin bir oktav altında veya üstünde ses çıkartmaya yardımcı olan 2 de fazladan delik vardır. En çok kullanılan saksafon türleri olan, soprano, alto ve tenor saksafonun 2.5 oktavlık bir ses genişliği vardır.
İlk defa 1840 yılında Adolph Sax isimli bir imalatçı tarafından icat edilmiştir. 1844 de ilk defa senfonik orkestralarda görünmüşlerdir. Ancak saksafon için yazılan parçalara pek rastlanmaz. Jazz'ın gelişimi ile saksafonun popüler olmasını 20.yy başına kadar beklemek gerekmiştir.
Flüt enstrümanlar arasında birçok çeşidi olan bir çalgıdır.Baş (ağızlık), gövde ve kuyrukolmak üzere üç parçadan oluşan,üflemeli bir çalgı türüdür. Başlık kısmından üflenerek flüte ses verilir. Ortalama olarak 19 mm çapında, 76 cm uzunluğunda, bir boru üzerinde 14 veya daha fazla ses deliklerinden oluşmaktadır.
Ağızlığın kenarındaki delikten üflenen hava kenara çarparak kırılır ve ses titreşimlerini oluşturur. Ses delikleri titreşen hava sütununun genişliğini ve sesin yüksekliğini belirlemektedir. Flüt ile çifte dil vuruşlu notalar,diatonik, kromatik, tiril ve tirillemeler,bağlı veya dilli tüm ezgiler çıkabilmektedir. Çeşitli orkestralarda flüt kullanımına rastlanır ve şarkıya farklı ezgiler katmak açısından oldukça hoş bir sesi vardır. İnce bir sesi bulunur.
Tarihte bilinen en eski çalgılardan biri olan flüt, üç parçadan oluşan bir müzik aletidir. Flütün icadı hakkında genel bilgiler olsa da kim tarafından, hangi tarihte icat edildiği hakkında kesin bir bilgi bulunmamaktadır. Şimdi sizeflüt çeşitleri nelerdir, flüt türlerinin isimleri nedir, bu flütlerin özellikleri nelerdirsorularının cevaplarını vermeye çalışacağız.
Çin'de milattan önce 900'lü yıllardan bu yana kullanıldığı bilinen yan flüt, günümüzde en çok tercih edilen flüt çeşitlerinden biridir. Avrupa'ya ilk olarak askeri bandolardaki kullanımıyla girmiştir. Günümüzde paslanmaz metallerden yapılan yan flütün uzunluğu67 cm,iç çapı ise 1,9 cm'dir.
Flütün temel olarak üç parçadan oluştuğunu söylemiştik. Pikolo flütlerdekuyruk kısmı yoktur ve 30 cmuzunluğundadır. Kuyruk kısmı olmadığı için, bu flütten çıkan ince sesler rahatsız edici olabilmektedir.
Diğer flüt türlerinden boy olarak daha uzundur. Orkestra flütü olarak tercih edilmez ve yazıldığı notalardan dahafarklı sesler çıkarır.
Bu flüt türü en çok ilkokullardamüzik derslerinde kullanılır.Çoğunlukla sert plastik malzemeden yapılır. Picollo, soprano, alto, tenor, bas ve konturabas olmak üzere farklı çeşitleri vardır.
Boyu146 cmolan bas flütte, çalgıcı üfleme deliğinde ulaşmakta zorlanır. Bu nedenle çok fazla tercih edilmez. Bu sorounu çözmek için flüte özel bir ağızlık eklenmiştir. Eşlik ettiği diğer müzik aletlerinin sesini bastırdığı için genellikle korolarda kullanılmaz.
bir, flüt, keman, olan, ses
MAC İşletim Sisteminin Bazı özellikleri Ajan Diğer Haberler 0 09-18-18 19:51
Bedava Müzik Dinle thecreeper Albüm Tanıtımları 0 08-08-18 12:27
Başucumda Müzik - Kürşat Başer Mihrace Kitap Tanıtımları 0 05-12-18 12:21
Bu sayfa 1563424109.3007 saniyede 19 sorgu ile olusturuldu.