ESARETİM KORKUMDAN ÖZGÜRLÜĞÜM UMUDUMDAN
Ya, İşte Öyle
Dön baba dön.
Ağzına kadar dolu su kovasını taşırken yere damlayanlar......
Hiç dolmamıştı bu zamana kadar, hep birazı doluydu.
Hep yetinmeyi bildik. Hep azar azar içtik. Hiç kana kana olmadı. Buna rağmen azla olan güzellikler yüzümüze vuruldu. Tadına varamadan.
Senle bu yükü beraber taşımanın güzelliği, yerden ağır bir taşı kaldırırken zevk almaya başlamak gibi.
Çünkü ellerin ellerimle yan yana. Gözlerinde iyi ki buradasın bakışını yakalamak.
kaybolmak, sanki uzayın hiç kimsenin bilemeyeceği, bilsede öğrenmek istemeyeceğim en derin noktasına hızla süzülür gibi. yoluma çıkan yıldızlar bile uzayın boşluğunda sönük kalıyor beyaz olsalar bile. çünkü en aydınlık gözlerindeyim. güneş gibi iki tane.
gözlerini kırpman, sanki kaşlarında bir ömür savrulur bu beden hissi verir.
peki ya İki kaşının sabitsiz titreyerek, gözlerine yön vermesine ne demeli. kemanın en ince sesini çıkarır gibi incecik kaşlarının. kaşlarında yol almak hissi, sanki geniş bir ovadaymışım gibi.
sonu hep başa dönen bir ova. ne mutlu ki ben.
Acımış ellerimle yanağına dokunurken kapanması gözlerinin. Başını ellerimle bir yapman. dünyayı elime almışım. Bana seninim der gibi. işte dunyanın en guçlu adamı olurken ben o an, sen benım ellerımde kendını bırakmıs tüyden hafif bir peri kızı oluyosun. kanatlarını cırpmıyosun, cunku huzura mı kondun sen bende. kalkma hiç kondugun bu bedenden emi.
yer et, yer et ki, başkası bakamasın bile. başkası olamasın bile. seni seni aşkım seni......
Bencil mi bu adam ‘sanki gözlerini her açtığında beni görecek olmanın garantisi’ var hare’nde.
Bir bebeğin yastığındaki huzur ve devamlılık. gece uyanıp acıktıgında bile kaldırmaz ya kafasını, annesi gelip mamasını verir. o yastıkta gene başını sağa sola oynatıp tekrar bulutların üstünde gibi yastıgında uyur. dudaklarının en yakın hali beni bu bebege cevırır olmuş. uyandıgımda ılk aradıgım sey. gözlerim kapalı öp beni hep. öperek uyandır bu dünyaya benı her gecenın sabahında.
O taşı defalarca indir kaldır ‘ama hep kal’ demen.
Ama ben seni de alıyorum sırtıma. Bazen devrilsemde.... Üzerimdeki sen.
Ez beni yarim, ez beni.
Tekrar kalkıyorum. Biliyorum aynı bakış beni bekler.
Vee bu kovanın hiç dudak payı olmayacak, yere damlayanları ben tekrar doldurucam. Her defasında, Ant içtim sevgilim.
Ben seni çizemem aşkım dedim ya,
ama anlatırım, yazarım ne bu parmaklarım yeter, ne de bu dunyanın boş kağıtları.