Öteki Kabuslar - Yiğit Bener
Öteki KabuslarYiğit Bener
Öteki Kâbuslar'da yer alan öykülerde böcekler, ya da küçük, "kâbus" gördüğümüzde rüyalarımızda etkin olabilecek yaratıklar var: akrep, hamamböceği, çekirge, kurbağa, kaplumbağa... Yiğit Bener, on altı öyküsünün yer aldığı kitabında asıl kâbusun bu yaratıklarda değil, kendi içimizde olduğunu anlatıyor.
"Hiç sağa sola sapmadan doğrudan söylemek gerek, kimsenin gözünün yaşına bakmayan, siyasal olandan insana dair olana tek hamlede darbe indiren bir kitaptan söz ediyorum. Öteki Kâbuslar'daki öyküler, Türkçe derslerinde öğretilen 'öykü' tanımına bire bir uymayan, yer yer deneme tadı içeren metinlerden oluşuyor. Zaten yazar da tanımlara uymak istemiyor. Derslerde öğretilenlerle hayatın gösterdikleri arasında, uçurumlardan uçurum beğenmiş bir kuşağın temsilcisi olarak, 'doğru' diye öğrendiğimiz, bu nedenle de bir an bile kuşku duymadıklarımızı gözümüze sokuyor. 'Doğru­'ları­mızın yetersizliğini, karanlık yüzünü teşhir ediyor."
Hesna, Öteki Kabuslar'ı inceledi.
Düzenlendi: 05 May 18:46Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@HesnaS·05 May 18:44·Kitabı okudu·3 günde
Firuze rengi deniz ve güneş… Ufuk çizgisinde buluştular. Kamaşmıştı gözlerim. Deniz dalgalarından çevirerek kumlara doğru yöneltmiştim bakışlarımı. Minicik bir serçeyle karşılaştı gözlerim. Kum banyosu yapıyordu. Tekrar deniz manzarasını izlemeye daldım. Arada anlık bakışlarla yokluyordum serçeyi. Kumda oynamaktan keyif alıyor gibiydi.
Firuze’nin de yüreğinde serçe kuşları uçuşuyordu. Duvağını savurmasından belliydi. Müziğin ahengiyle çırpınıyordu tüller içinde. Mutluluğunu görebiliyordum sadece. Gecenin karanlığını gidermeye çalışan ışıklar, gözlerimi kamaştırmıştı.
Bir tuhaf çırpınıyordu serçe. Kanatlarını savurmasından belliydi. Çıkardığı seslerin ahengiyle oynuyor diye geçirdim zihnimden. Ne büyük özgürlüktü…
Gülüyordu Firuze… Kahkahaları, daha da belirginleştiriyordu yanaklarında meydana gelen çukurları. Ne masum bir güzellik, diye geçirdim içimden. Zihnime öylece kazıdım.
Serçeyle göz göze geldik. Kaçamak ve ürkek bakışları vardı. Anlamlandıramadım. Ufuk çizgisinde güneşin kaybolmasına odaklandım.
Kalabalığın içinde kesik kesik buluştu bakışlarımız Firuze’yle. Işıldayan gözlerine daha fazla bakmak istedim. İnsan yoğunluğundan o anı hafızama tam da belletemedim.
Kumların içine daha çok girmişti serçe. Oynuyor muydu, debeleniyor muydu; çözemedim. Kumların yoğunluğundan ne olup bittiğini tam da göremedim.
Çıkarıp fırlattı duvağını Firuze. Dağıttı kumral saçlarını.
Başını çıkardı kumdan serçe. Göğüs kafesi inip kalkıyordu.
Bir hüzün gölgesi geçer gibi oldu gözlerinden Firuze’nin. Serçe kanat çırptı. Firuze eteklerini… Serçe güçsüzleşti. Firuze sendeledi. Serçe tir tir titredi. Firuze gözden yitti. Titredi… Yitti… Serçe… Firuze…
Geç fark ettim bir şeylerin ters gittiğini. Garipsedim. Dikkatimi önemsiz gibi görünen detaylara yönelttim. Yarası vardı kanadında serçenin. Kumlara ve çırpınışlarına gizlemişti. Dik tutmuştu kuyruğunu. Belki de kimse görsün istememişti.
Yarası yoktu Firuze’nin. En sağlıklı insandan bile daha diriydi bedeni. Yürekte binlerce yarası olabileceğini kimseler sezmemişti. Sezdirmemişti.
Can havliyle atıldım serçeye doğru. Yarasını sarmak, kucaklamak istedim. Aniden bir el göründü kumların üzerinde. Görünmez oldu serçe. Ellerin, serçenin incecik boynunu büktüğünü gördüm.
Feryadım, bedenimden önce davrandı. Bedenim, sesimden öteye gidemedi. Gözlerim Firuze’yi aradı. İnsanlar yığın yığındı, insanlık çil yavrusu gibi dağılmıştı. Firuze, yığılıp kalmıştı.
Cansız bedeni kumlara düştü serçenin. Bir kanat çırpışını daha, fazla görmüştü nefesi. Artık çırpınışların da ötesindeydi. Gözlerim ellerin sahibini aradı. Göz göze geldik. Kayıtsız bir gülüş çöreklenmişti suratına. “Zaten ölecekti.”, dedi.
Cansız bedeni toprağa düştü Firuze’nin. Gözlerine bakmaya cesaret edemedim. Bir insan aramaya korktu gözlerim. Gözlerimi kapattım, kulaklarımı unutuverdim. Bir ses böldü her şeyi: “Zaten gidecekti.”, dedi.
Bilinmezlerin diyarına uçuyordu şimdi serçe. Ardında, Firuze….
NOT: Yiğit Bener, insanlarla hayvanların hareketlerini bütünleştiren üslubuyla hikayelerin de ötesinde kısa hikayeler yazmıştır bu kitabında. Hayvanların yaşadıkları da insanların yaşadıkları da gerçektir. Peki insanların korkulu rüyaları olan börtü böcekler, örümcekler ve diğer bilumum hayvanlar gerçekten kabusumuz mudur? Yoksa birtakım kabuslara yol açan insanların kendileri midir? Cevabı okuyup siz verin. Ben cevabı biliyorum.
Naçizane bu incelemem; aldatıldığı için boşanmak isteyen ve 4 yaşındaki çocuğunun gözleri önünde polis olan kocası tarafından katledilen arkadaşıma adanmıştır. Güzeller güzeli arkadaşım… Seni firuze rengi gözlerinle, gülünce ortaya çıkan gamzelerinle ve okul sıralarındaki kahkalarımızla hatırlayacağım. Nasıl uyuduğunu tasavvur edemiyorum.
@HesnaS·05 May 11:07·Kitabı okudu·İnceledi
Kim demiş her zaman içimizdeki sesi dinlemeliyiz diye?
Öteki Kabuslar, Yiğit Bener
Sayfa 52 - Can Yayınları, 2.Baskı, Mart 2012