Insurgent - Kişisel Depresyon Anları
Divergent kitabına başladığımı ve okuyamadan bıraktığımı söylemiştim. Sonradan da elim kitaba gitmedi açıkçası yine okumadım. Bu sebepten dolayı tüm yorumlarım film üzerine olacak. Zaten kitap hakkında yorumumu da ilk filmin yazısında az da olsa yapmıştım.
Şimdi ikinci film ilk filme göre daha toplu gibi. Ancak ne görsel ne de aksiyon bakımından tatmin edici değil. İlk filmin devamı gibi. Hikayeye gelecek olursak olayın biraz daha karıştığını görüyoruz. İlk filmde gördüğümüz gruplara daha fazlası ekleniyor ve uyumsuzlar bir misyon yükleniyor. İnsanların sınıflandırılması ve onlara birer misyon yüklenmesi fikri fena değil ama hikayenin temeli biraz sallanıyor gibi.
Uyumsuzlar yönetime karşı savaşırken ortaya birden bir kutu çıkıyor. Kutu bu sistemi yaratanların bu insanlara bıraktığı bir mesaj. Kutuyu ise sadece uyumsuzlar açabiliyor. Tabi uyumsuz deyince kimin açacağını tahmin etmişsinizdir. Kate Winslet in canlandırdığı sistemin başı kötü karakterimiz, Jeanine bu kutuyu açmak için uyumsuzları kullanıyor ancak çoğu testi bu kişiler geçemiyor ve sonları ölüm oluyor. Bir sebepten dolayı da baş karakterimiz Tris Jeanine’nin eline geçiyor ve zorda olsa Tris bu sınavı geçiyor ve kutuyu açıyor.
Kutuda ise bir mesaj var. Aslında bu yaşadıkları dünyanın tamamı bir deneyin parçası. Yönetim, gruplamalar falan filan. Daha üst bit konumdan kendilerine belirlenen duvarın arkasında deney yapılıyor. Sırf bu uyumsuzların neler yapabileceklerini görmek adına. Film ana olarak bunu anlatırken etrafında da bol aksiyon sosu mevcut.
Özetlemek gerekirse izlemezseniz çok şey kaybetmezsiniz. İlkini izlediyseniz devamı kaçmayın diye izleyebilirsiniz. Ancak yine çok şey vaat etmiyor.
Senaryo: Brian Duffield, Akiva Goldsman, Mark Bomback, Veronica Roth (roman)
← Autómata We Are Still Here →