04 Temmuz 2018, Çarşamba 9:11
Bilinir ki, geçmişimizden gelen bütün anonslar ''Sayın'' sözcüğü ile başlamaktadır;
Bunların tümünü toplasan, bi;
-''Sayın yolcular'' etmez ama.
Şehirlerarası otobüs kaptanlarının ve mola yeri görevlilerinin bizlere ''Sayın Yolcular'' diye hitap etmesi, dünyanın gelmiş geçmiş en önemli inceliklerinden biridir arkadaşlar.
İddia ederim hepimiz, hayatta en çok otobüs yolculuklarında ''Sayın'' yerine konulmaktan hoşnut kalmış insanlarızdır.
Mesela uçaktaki kaptan pilotlar, tam da ''dürüst'' insanlar sayılmazlar. Bizlerle çok ''samimi'' gonuşuklar edermiş gibi bi ses tonu kullansalar da buradaki amaç, hepimizi ''uçağın düşmeyeceğine dair'' rahatlatma taktiğidir.
-''Bak, pilotumuz ne gadar da rahat ve neşeli, demek ki hiçbi sorun yok'' deriz güya içimizden.
Ayrıca, hepimiz istesek otobüs sürücüsü olabiliriz, ama hiçbirimiz uçak pilotu olamayız malum. Burada, sözüm ona bizden ''üstün'' bi herife duyduğumuz ''bak, ne kadar da doğal bi halk çocuğuymuş, kesin düşmeyiz la'' güveni de söz konusudur.
Aynı yapay samimiyeti, sahnedeki orkestra üyeleri arasında da gözlemlemek mümkündür.
Bu deli herifler de herkesin müzisyen olmayacağının tatlı şımarıklığı içinde sahnede sürekli şakalaşır, gülüşür, oynaşırlar.
Bizse, salonda veya ekran başında, kısaca;
-''Vay bee'' pozisyonu alır, gıpta ederiz.
Hem para kazanıp, hem eğleniyorlar ula, helal olsun gıptasıdır bizimkisi. Zaten hergele müzisyenler de bunu düşünmemizi amaçlamaktadır.
(Konuyla pek alakası yok emme, bi de Türk siyasetinde ''Baykal Gülmesi Sendromu'' mevcut bulunmaktadır.
Hastaymış, şifa dilerim, Sn. Baykal tüm kapalı kapılardan ''gülümseyerek'' çıkan, basın mensuplarına bu tebessümü gösteren, etrafa ''sorun yok'' havası veren adamdır O'na kalsa.
Oysa sorun hep varmış meğer. Gülümseyecek hali yokmuş memleketin meğer. Deniz Bey bizi hep kandırmış meğer)
Doğduğumdan 17 yaşıma değin ''Sayın yolcular'' tadında ömür süren bencileyin, reşit bi İstanbul vatandaşı olup;
Şehir Hatları Vapurlarında ve Banliyö Trenlerinde, hayatta ilk kez karşıma çıkan seyyar satıcı abilerden, sadece ve sadece;
-''Yolcular'' hitabını duyduğumda çok garipsemiştim.
Evet, son derece uyduruk şeyler satarak bizleri kazıklama amacı güden, Anadolu'dan gelmş abiler, ''Sayın'' gözüyle görmüyordu bizi hiç. Onlar uyanıktı, bizler saf vatandaş.
Örneği uydurayım hadi;
Şu elimde gördüğünüz falan filan tozu bütün lekeleri anında çıkarmakta olup, yanında bi de şu bezi veriyoz, bi de tarak veriyoz, yetmedi bi de çakmak veriyoz''.
İyi de güzel abim. Şu yaşa kadar sayın yolcu olarak gelmişim, ne demek bitek yolcular!!! Sayın'dım la ben şehrimde!! Büyükşehir'de neden sayın olmuyorum ki?
Almadım bu abilerin sattığı hiçbi şeyi.
Konuyu, bizleri artık ''hiçbirimizi sayın gözüyle görmeyen herifler yönetiyor'' diye bağlamak da var, ama boşverin, işin kolayına kaçmiyim.
Anons deyince, Giresun Atatürk Stadyumu'nun o çok eski anons görevlisi abi'sini anlarım ben. Giresun şivesinden asla ödün vermeden maç öncesi türlü çeşitli duyurular yapan çocukluğumdan kalma bu güzel adamı, yıllar sonra çok aradım inanın.
Sordum sual eyledim, izini buldum güya.
Gülmeyin, 3 ayrı abi'ye gönderdiler beni. 3'üyle de buluştum, ama 3'ünden de ikna olmadım.
-'' U anonsçu bendim gardeşim'' deseler de hepsi ayrı ayrı, o ses katiyyen o ses diğil idi.
-''Fotbul Federasyunu'ndan bildürülmüştür. Girasunsipur- Erzurumsipur Türkiye İkinci Ligi fotbul müsabagasının hakgem ve dakım gadrolarını veriyurum''.
Allah üçün söylüyorum, göynümün anonsu sadece budur.