Asıl çocuklar sever anne babalarını
Ne zaman Uzay ile birlikte şehirden ve günlük rutinimizden uzaklaşsak önemli dersler alıyorum. Onun bana tuttuğu aynada günlük harala gürelenin içinde farkında olmadığım davranışlarımı görüyorum.
Zannediyorum ki, ben çocuğumun mutlu olmasından başka bir şey istemeyen bir anneyim. Öyle olmadığım çıkıyor ortaya. Evet, mutlu olsun ama kayak da öğrensin istiyorum mesela. Saçma evet; yeni fark ettim ben de. Rüzgarlı ve kar yağışlı bir havada dizimden biraz daha uzun boyu olan oğlumu bir kayak öğretmenine teslim edip; 10 dakika sonra ağladığını ve “Ben içeri girmek istiyorum” dediğini görünce kendimi tutamayıp sinirleniyorum mesela. Oysaki ben onun da benim gibi kayaktan zevk almasını istemiştim. Hemen. Şimdi zevk alsın istemiştim. Mutlu olsun(du) evet ama kayaktan zevk de alsın(dı).
Kayak yapması fikrinin onun mutluluğu değil benim hayalim olduğunu; onun ise bu hayalin içinde rahat olmadığını anlayabilmem iki gün sürdü. İşi gücü “Çocuklarımıza şöyle davranalım, eğitim sistemi böyle performansa yönelik o yüzden ııh” diye ahkam kesmek olan biri için aşırı uzun bir süre. Neyse ki Uzay bana göre çok daha anlayışlı bir insan. Onun kayak öğrenmesine yönelik isteğimi püskürtmekle kalmadı karda eğlenmek için kendince öyle güzel yollar buldu ve mutlu oldu ki vicdan azabı yapmama gerek kalmadı… O kayak dersi alamadı ama ben ondan bir ders almış oldum yine.
Sadece bu değil; bir de etrafın dediklerini umursamayan bir anneyim; merkeze çocuğumu koyuyorum zannediyor(d)um. Ama otel lobisinde Uzay ağlamaya başladığında (sebebini tam hatırlamıyorum; video oyununa izin vermememle günün yorgunluğunun birikmesi arasında bir yerdeydi sanırım) ne aktif dinleme, ne ağlamanın altındaki sebebe yönelme ne de bildiğim herhangi bir yaklaşım kalmamıştı bende. “Şşşş, sesini kıs biraz, baksana ne çok insan var burada” vardı… Kalabalık bir yerde çocuğum bağıra çağıra ağlıyordu; çocuklar ağlar(dı) ama benimki, o sırada, o yerde ağlamasın(dı); ya da kısa ağlasın(dı)… Şimdiye kadar ne eleştirdiysem oydu yani… Benim “şşşş””larımla (tabii ki) teskin olmayan çocuk bir de “şşş”ladığımı fark ettiğimde içine girdiğim vicdan azabı çemberinin ona verdiği güçle ağlama şiddetini arttırmasın(dı)… Lakin vaziyet buydu…
Bütün anne babalar çocuklarını bir şekilde sevdiklerini söylerler. Sevmek başka bir şey, bu sevgiyi karşındakine aktarabilmek bambaşka bir şey. Ben mesela Uzay’a onu ne kadar çok sevdiğimi ve onun benim hayatıma neler kattığını ancak o uyurken söyleyebiliyorum. Başucuna gidip, saçlarını okşayıp… Ben uykuda sevebilen bir anneyim. Hani anneannelerimiz gibi. Bunu da yeni anladım. Bu üç günlük seyahatte değil ama yakın zamanda diyebilirim. Böyle olduğumun da farkında değildim.
Üç günün sonunda ben anneliğimle ilgili buraya yazamadığım sayısız bozguna uğramışken; dönüş yolunda; komik bir oyun oynayıp da beraber kikir kikir güldüğümüz bir anda; (tam da doğru anda) Uzay bana şöyle dedi: “Bana çok bağırsan da seni seviyorum…”. İşte bu kapanış hamlesi oldu. Ben bir de bağıran bir anney(d)im (öyle olmamaya çalışsam da) ama oğlum beni bu halimle bile seviyor(du)…
Çünkü genel kanının aksine anne babalar değil aslında çocuklarını karşılıksız sevenler ve onların her daim mutluluğunu isteyenler… Anne babalar çocukları başarılı olsun ister, toplum kurallarına uysun, uyumlu, terbiyeli ve mutlu olsun isterler… Oysaki çocuklar anne ve babalarını daha çok ve daha dolaysız severler; bunlar nasıl insanlar olursa olsun hem de (Çocuğunuz için maaşınız, diplomanız, sabıkanız, kaç dil bildiğiniz önemli değildir)… Çocuklar anne ve babaları hep mutlu olsun; kızmasın isterler… Çocuklar anne babalarını sadece uykuda değil; uyanıkken ve tam da olması gerektiği gibi severler… Bu açıdan bakınca bilge olan onlar; bizimki yalnızca tecrübe!
01 Nisan 2016 Cuma 09:05
Anlaşılan şu ki; hemen hemen her ebeveyn aynı hataların yapıyor
18 Mart 2016 Cuma 20:18
Genc aneler bu yaziyi okumalisiniz
13 Mart 2016 Pazar 01:27
Oğlum futbol oynamak istiyor ben ise tenis ve basketbol oynamasını istiyorum ama oğlum çok cesur değil yapamazsam basaramazsam korkusu var onun için benim istediğim sporları istemiyor.
12 Mart 2016 Cumartesi 17:44
Çok güzel bir yazı. Çok doğru ve kalbe dokunan. Kaleminize sağlık.
Ne kadar da doğru bir yazı...olsun,geç de olsa fark etmemiz de birşey..
11 Mart 2016 Cuma 11:38
Bu yuzdendir ozellikle anneler cocuklaryla paylasim ve gozlemm sonucu farkinda olmadan ogrenir ve olgunlasirlar
10 Mart 2016 Perşembe 17:33
10 Mart 2016 Perşembe 09:38
Kızımda bana seninle küsmelerimizi seviyorum sen hiç küsemiyorsun ki hemen gülüyorsun herşeyi unutuyorsun dedi, bir daha küsmeyeceğim kızlarıma