GUGUK | Elif PAKLACI - Leyli Sanat & Prodüksiyon
Home DİĞER YAZARLARGUGUK | Elif PAKLACI
Posted on 21/07/2018 05/12/2018 by leylisanat
Görsel: Tekin TEKER
Bir guguk kuşu neslini inkâr ederek yuva yapmaya karar verdi. Daha geçen bahar burayı terk ederken kafasına koydu bu işi. Diğer tüm ağaçlar sararmış yapraklarının rüzgarla savrulmasına izin verirken, bu ağacın dalında tatlı bir yeşerme telaşı vardı. Geri döndüğümde dedi, eğer hala burada kalabilirse bu ağaç, direndi ise insanların kötülüklerine, yuvam böyle bir güzelliğin içerisinde olmalı. Bu cümle ağzından çıktıktan yüz yetmiş iki gün sonra döndü şehre. Göçe başladığı günden dönüşüne kadar her gün o ağacı düşledi, yuvasının o ağaçla nasıl bütünleştiğini hayal etti. Ve şimdi oluverdi işte, düşünü bıraktığından daha da güzel buldu. Mutluluğunu gökyüzüne güzel bir ötüş bırakarak kutladı. Hemen birkaç tur attı ağacın etrafında. Her dalına ayrı ayrı konmak istiyor, her zerresini keşfetmek istiyordu. Başladı bir yerden ve en yeşil yapraklara sahip dalına kondu. Yedi yıldır milyarlarca dala ayak bassada böylesi bir uyum görmedi. Ağaç sanki ayağının tırnakları ile beraber kalıbını aldı, en az yüz yıl önce -o daha dünyada bile değilken- ve bir gün belki gelir diye bir dal çıkardı gövdesinden. Dalı doğurmakla kalmadı bir de besinlerin, minerallerin en besleyicisini ayırıp en çok bu dalı besledi. Güneş de yardım etti bu işe. Her zaman bu dalın ışığından en iyi şekilde faydalanması için konumlandı. Ve şimdi bir kez daha oluverdi işte, dünyada ayağına en uygun dala kondu. Milyarlarca dal arasında bu uyumu yakalayabildiğine göre türünün yumurta asalaklığını da yenebilirdi. Artık yumurtalarını başka yuvalara bırakmanın acısını yaşamak istemediğine karar verdi. Geçen yıl yavrusuna üvey annelik yapan dağ bülbülünü hatırladı. Yuva yapmayı ondan öğrendi. Şimdi tüm öğrendiklerini uygulama zamanıydı. Gerekli olan dalları, tüyleri toplamak için yola çıktı. Ağaç, ağacın dalları, dalların yaprakları bu güzel düşe ortak olmanın mutluluğunu paylaşır gibi ışıldıyordu.
Yuvasını kurdu, çiftleşeceği guguk kuşunu buldu, yumurtlama sürecini tamamladı. Her şey istediğinden daha güzel ilerliyordu. Dokuz gün yumurtasının yanından bir dakika ayrılmadı. En güzel ötüşlerini savurdu, tüm sıcaklığını verdi. Ta ki bir gün ağacın altında bir hareketlilik başlayana kadar. Önce sarsıntıları duydu. Sonra ağaç korkudan yapraklarını dökmeye başladı. O soğuğa direnen yemyeşil yapraklar bir bir ayrılıyordu dallarından. Kötülüklere batmış insanları görmek için bıraktı yavrusunu. Dünyanın en mutlu guguk kuşuna, en yeşil dalına, ilk defa üvey anne tarafından büyütülmeyecek bir yavruya zarar verdiklerini bilmeden baltalıyorlardı gövdeyi. Guguk için biçilmiş kaftan olan bir ağaç ile ne yapacaklardı? Ağacı toprağından alıp düşünebilen varlıklar için yine bir yuva mı yapacaklardı? Yoksa bir sobada sadece üç saatlik ısınma için mi yakacaklardı? Guguk bir çığlık attı düzene boyun eğmek zorunda kaldığı için. Bir çığlık daha attı en güzel düşü sona erdiği için. Yumurtasını umut dolu yuvasından aldı. İlk gördüğü yuvaya yerleştirdi. Hiç arkasına bakmadan uçsuz bucaksız gökyüzüne bırakıverdi kendini. Bir daha ne bir ağacı düşledi ne de yuva kurmak istedi.
Posted in DİĞER YAZARLAR Tagged betimleme, deneme, edebiyat, elifpaklacı, fabl, guguk, gugukkuşu, hikaye, kuşlar, öykü, özgürlük, sanat, yazı, yuva
Leyli Sanat, Murat Erdin ile İmza ve Söyleşi Günü Düzenledi
One thought to “GUGUK | Elif PAKLACI”
Emeğine yüreğine sağlık kısacık güzel bir guguk masalı daha okumuş ve cok beğenmiş oldum.tebrikler.