Orduspor galibiyeti ile lider başladığımız sezonun ikinci haftasında Yeni Amasyaspor karşısında çok önemli 2 puan kaybettik. Rakibimiz şampiyonluk yolunda rakiplerimizden bir tanesiydi ve esasında futbol olarak belki de en kötü zamanında yakalamıştık. Bu maçı kazanabilirdik, kazanmalıydık. Kaybedebilirdik de ama kaybetmedik. Peki, 2 önemli puan kaybederken 1 puanı kazanç saysak acaba bize yakışır mı?
Maça iyi hazırlandık, şehir olarak iyi de motive olduk. Yaklaşık 7 bin taraftarı stada getiren sebep hem takım olarak konulan hedef hem de Yeni Amasyaspor gibi iddialı bir rakiple karşılaşacak olmamızdı. Maçın karşılıklı pozisyonlarla geçmesi bekleniyordu ancak stadın bozuk zemininin verdiği olumsuzluklar nedeniyle iki takımın da arzu edilen kalitede oyunu ortaya koyamadığını gördük.
Konuk takım maçın başından itibaren kendi alanında uzun toplarla çıkmaya çalıştı. Bu uzun toplarla Kahe’yi buluşturarak ve onun indirdiği toplarla da Sani, Selim Dağ ve hemen arkasındaki Emrah Ergür ile pozisyon aradı. Orta alanda etkisiz görünen Amasyaspor’un pas yaparak çıkmayı tercih etmemesi normaldi. Normal şartlarda kanatlarda etkili olan konuk takım karşısında beklerimizin çok çıkmaması onlara uzun oynama seçeneğinden başka bir şey bırakmıyordu. Rakibimiz böyleyken biz orta alanda hakimiyet kurabildik mi, tam olarak değil. Orta alanda en iyi yaptığımız şey rakip topla çıkmaya çalıştığında baskı yapıp top çalmaktı. Yaptığım istatistiklerde orta alanda sadece Durmuş, Eric ve Barış ile 9 kez top çalmışız. Bu esasında bu sahada fena sayılmayacak bir rakam. Lakin çaldığımız topları 3.bölgeye aktarmada sıkıntı yaşadık. Bu topları olumlu kullanabilseydik işin seyri değişecekti. Kaleye sırtı dönük oynayan Meye’yi topla buluşturmak istedik, ancak rakibin stoperleri buna çok da müsaade etmediler. Meye, orta alandan aldığı toplarla yüzünü kaleye döndü dönmesine ama ona yaklaşan, duvar olan, ver kaça giren oyuncumuzun olmaması nedeniyle ofansif çeşitliliği artıramadık. Evet bu maçta pozisyon çeşitliliğini bir kenara bırakın, net fırsatlar da yakalayamadık.
Maçta en iyi oyuncumuz kuşkusuz kalecimiz Doğan’dı. En azından kalesinde hata yapmadı. Sakatlanma pahasına çıktığı toplar oldu. Kritik toplar çıkardı ve kalesini en iyi şekilde korudu.
Yine maç boyunca yaptığım istatistiklere göre rakip ceza sahası içine 12 kez orta yapmışız. Bunların çoğunluğunu sağ kanattan Barış Kılıç yaptı. Kanatları etkili oyunculardan kurulu bildiğimiz Yeni Amasyaspor ise maçı 9 orta ile bitirdi. 19 kez rakibine faul yapan Ünye 1957 Spor bu verilerle ne kadar oyunun içinde olduğunu göstermiş oldu.
Evet, maçı kazanmaya yönelik yedek oyunculardan önce oyunun içerisinde bir hamle yapılabilirdi. Kenar oyuncuları alan değiştirebilirdi mesela. Oyuna ikinci bir ön libero alındığında Eric gibi dikine gitme özelliği olan ve kaleye etkili şutlar atabilen bir oyuncunun hemen forvet arkasına alınması saha içinde yapılabilecek en iyi rotasyon olacaktı. Veya Barlas gibi uzun boylu santraforumuzu devreye de sokabilirdik. Çünkü pas yapmaya çok müsait olmayan sahamızda uzun toplarla oynamamız gerektiğinde Barlas seçeneği iyi bir seçenek olabilirdi.
Yukarıda açıklamaya çalıştığım seçenekleri çoğaltabiliriz. Yedek kulübesinde ve hatta 18 kişilik kadroda bulunmayan oyuncularımızdan bu maçta kullanabileceklerimiz mutlaka vardı. Ama biz asla işin burasında olmamalıyız. Birincisi sahada görev yapan oyuncularımız başta olmak üzere teknik ekibimizin işine öncelikle saygı duymak zorundayız. Bu işin merkezinde olan isimler olarak yükün büyüğünü onlar yüklendiyse bizim gevezelik yapmamızın çok da anlamı yok. Çünkü, başarıyı bizim onlardan daha fazla isteme şansımız yok. Bir şey söylüyorsak katılır katılmazlar, onlar da mutlaka takımın aksayan, eksik yönlerini not etmişlerdir ve gereken önlemleri de alacaklardır.
Bir başka konu ise ligin henüz ikinci haftasında olduğumuzu unutmamalıyız. Yani ligin başındayız. Kaldı ki, Amasya maçı bizim takım olarak kendimizi test etme olanağı bulduğumuz ilk ciddi sınavımızdır. Sezon öncesi kampını biraz erken yaptık. Orada oynadığımız hazırlık maçları ile ligin başladığı tarihler arasında uzun bir zaman aralığı vardı. Kamp sonrası Ünye’de daha ciddi rakiplerle 3-4 hazırlık maçı oynamış olsaydık, bu takımı ve eksikleri görme açısından iyi olacaktı. Bunu yapamadığımız gibi, bugün lig maçlarında eksik ve açıklarımızı görerek kapatmak durumundayız.
Ligin başı dedik, doğru dedik. İki maçta kaybımız 2 puan kazancımız ise 4 puan. Amasya deplasmanından 3 puan çıkartan Fatsa Belediyespor, Turhalspor’a ilk maçında 2-0 yenilmekten kurtulamayan Görelespor karşısında son uzatma dakikasında yenilmekten kurtuluyorsa, Alanzinho’lu, Tetteh’li Sinopspor yine Çarşambaspor karşısında hem de kendi sahasında beraberlik golünü 90.dakikada buluyorsa çok fazla söz söylemeye gerek yok. Mevzu belli büyük mücadelelerle başladı lig ve öyle kimse vura vura gidemeyecek. O zaman sabırlı olacağız. Bazen kötü oynayıp kazanacağız, bazen de iyi oynayıp belki de kaybedeceğiz. Futbol bu, futbol şansın da olacak.
Bugün grupta her takımın zamana ihtiyacı vardır, olacakta. Sezon başında bu tür kayıpların yaşanması da normaldir. Ancak şunu da unutmamalıyız; sıradan bir takım ve sıradan bir hedefe oynayan takım değiliz. O halde her maça final havasında çıkmak durumundayız.
Amasya maçını geride bıraktık. Sırada Bulancak deplasmanı var. Takım olarak en iyi şekilde hazırlanarak bu maçtan bir galibiyet alabilirsek eh işte o zaman sonraki haftalar için gerçek manada iyi bir motivasyon yakalamış oluruz.
Şimdi, eğri oturalım, doğru konuşalım. Şampiyonluk istiyoruz değil mi? Evet, istiyoruz. O zaman Amasya maçını iyi analiz edelim. Daha sezonun başı ve hiçbir şey için geç kalınmış değil. Bugünden gereken önlemleri alalım.
Hele hele iki haftada toplamda 10 bin sınırını aşan Ünyeli sporseverleri tribünlerde tutmanın tek yolu güzel futbol ve iç sahada alınacak galibiyetler, buna paralel olarak da zirve yarışına kopmadan devam etmektir.