İnsanlar İçin Son Sözüm- Sami Tunca - Misafir Yazar - Kazancı Beldesi
26 Mayıs 2010, 17:25
Doğmak, yaşamak, ölmek bir olgudur. Hiç kimse buna dur diyemez. Çünkü herkes yaşamını tamamlayıp, yerini başkasına bırakmak zorundadır. Düzen böyle kurulmuştur. Bu bilinçle yaşamak zorundayız. Çok yaşamak. Uzun ömürlü olmak, en güzel şey olsa gerektir. Çünkü hiç kimse kolay kolay ölmek istemez. Hele Dünyanın zevkini tadanlar ise, bir gün daha fazla yaşayayım diye çırpınırlar.
Ölmek istiyorum diye söyleyenlere bakmayın siz. Onlar içten konuşmazlar. Bazı intihara teşebbüs edenler bile pişman olduklarını söylüyorlar. Fakat bir anlık buhranın içine girerek ,intihara kalktıklarını biliyorlar..Biliyoruz ki yaşamın içinde her türlü zorluk vardır. Bu doğuştan ölene kadar devam eder. Bütün bunları göğüsleyerek yaşamak zorundayız. Hiç kimse yarının ne olacağını bilmez. Onun için içinde bulunduğu hayatın zevkini çıkarmaya çalışmalıdır. Başka bir yol düşünmemelidir. Hayat onundur, kıymetini bilmesinde fayda vardır. .
İçimde hala bir sızı olarak tanık olduğum bir olayı anlatmak istiyorum. İstanbul, Fatihte caddede yürürken, çok yaşlı, bir kadınla karşılaşmıştım. Evladım bana yardım et diye yalvarmıştı. Kimi, kimsesi var mı diye sorduğum zaman, ne ailesinin adını biliyor, ne de adresini biliyordu. Bunun üzerine başına toplanan kimselerle, işi çözmeye çalışsak ta, bir sonuca varamadık Çünkü çocuklarının olduğunu, onlarla kaldığını söylüyor, yerini ve adlarını bilmiyordu. Buraya nasıl geldiğini de anlatamıyordu. Bunun üzerine durumu polise bildirip yardım istedik. Onlar da bazı sorular sorup cevap alamayınca alıp götürdüler. Sonuç ne oldu bilmiyorum. .
Fakat bunu bu duruma sokan kimselere, kızgın ve öfkeliyim. Belki de bilerek bu yolu seçtiler. Durup dururken, yürümeye bile dermanı olmayan kadının burada ne işi vardı. Kendisi buraya gelemeyeceğine göre, bunu birisi getirmiş olması gerekti. O sokağa atılan işe yaramaz eşya değildi ki.!! Bu duruma gelsin. Bu nasıl vicdan bu nasıl duygu hala anlamış değilim. Sizler ne düşünürsünüz bilemem. ?
Seksen, doksan, yüz yaşında üç erkek, bir köşede otururken güzel bir kız önlerinden geçiyormuş. Seksen yaşındaki ,ah şu kızı bir öpsem demiş. Doksan yaşındaki de, yok canım onu çırçıplak görsem bana yeter deyince. Yüz yaşındaki atılmış. Yahu arkadaşlar, biz gençliğimize bir şey daha yapardık. Onun adı ne idi diye sormuş.
Öküz yaşlanmış keseceklermiş. Kesmeden önce son sözünü sormuşlar. Başka bir şey istemem, derimi ineğin üstüne atıverin yeter demiş. Demek istiyorum ki bütün canlılar ve insanlar yaşlanınca yine arzuları bitmiyor.
Not; 13 Mart 2009 yılında aramızadan ayrılan Sami Tunca'ya Allahtan rahmet dileriz.
Sami TUNCA – 2007 ANTALYA