Bir Anne Anlatıyor: Çocuklarınız İçin Yapabileceğiniz En Değerli Şey – biliyomuydun.com
Dünya 17 Nisan, 11:30'de eklendi
Kızım bir gün okuldan geldi ve arkadaşının anne ve babasının boşanacağını söyledi.
Sonra bana, “Anne, bu hiç bizim de başımıza gelecek mi?” diye sordu. Ona doğru baktım ve “Hayır bebeğim, gelmeyecek. Güvendesin merak etme” dedim. Bir yıl sonra babası ve ben ayrıldık. Bu haberi çocuklarımıza verdiğimizde küçük kızımın yüzünün nasıl düştüğüne şahit oldum, çünkü ona verdiğim güvenceye rağmen korktuğu şeyin başına geldiğini anlamıştı o an.
Dağılmış ailemizin ve benim tutulmamış sözümün gerçeliğini kavradığında, kendimi onun çocukluğunun sonuna şahit olan biri gibi hissettim. Hayatımın en zor anıydı, çünkü onunkinin kesinlikle en zorlu olanıydı.
“Acı!” dedim. “Zorluk. Üstesinden gelecek hiçbir şeyin olmaması değildir bu. Üstesinden gelmek, üstesinden gelmek ve yine üstesinden gelmektir. Peki acaba çocuklarımızı, hayal ettiğimiz insanlar olmalarını sağlayacak tek bir şeyden korumaya çalışıyor olabilir miyiz?
Ve acaba yanlış rolleri üstlendiğimiz için kendimizi birer fiyasko gibi hissediyor olabilir miyiz? Ya çocuklarımızı gelen her darbe ve yaradan korumak aslında bizim işimiz – ya da hakkımız – değilse? Ya bunun yerine gerçek sorumluluğumuz onları doğrudan yaşamın kaçınılmaz sınavlarına ve kederlerine doğru yöneltmek ve “Tatlım, bu senin yaşaman gereken bir zorluk.
Canın yanabilir, ama aynı zamanda bilgeliğini, cesaretini ve karakterini geliştirecek. Neler yaşadığını görebiliyorum ve çok büyük şeyler yaşıyorsun biliyorum. Ama aynı zamanda gücünü de görebiliyorum ve o çok daha büyük. Bu hiç kolay olmayacak, ama zor şeylerin üstesinden gelebiliriz.”
Boşanmam sonlandıktan hemen sonra bu kriz döneminde çocuklarıma nasıl yardım etmem konusunda tavsiye istemek için bir arkadaşımı aradım. Bu arkadaşımın çocuğu yok, bu yüzden bana rehberlik etmesi konusunda ona güveniyorum.
Sadece çocuksuz arkadaşlarımdan ebeveynlik konusunda tavsiye isterim, çünkü onlar gerçek içgörü sahibi olacak kadar aklı başında ve sakin kişiledir. İşte bana söyledikleri: “Şu an ailenle birlikte bir uçaktasınız ve ciddi bir türbülans yaşanıyor. Çocuklar korkuyor. Uçakta korktuğumuzda ne yaparız? Uçuş görevlilerine bakarız. Eğer onlar korkmuş görünüyorlarsa, biz de panikleriz. Eğer sakin kalırlarsa, biz de sakin kalırız. Sana söylemek istediğim şey, bu senaryodaki uçuş görevlisinin sen olduğu ve hep birlikte bunu atlatabilmek için şimdiye dek yeterince kadar fazla türbülanstan geçmiş olduğun.
Çocuklarınsa uçma konusunda çok yeni, bu yüzden kendilerinin de iyi olduklarını görmek için sana bakacaklardır. Şu anki görevin sakin kalmak, gülümsemek ve o fıstık ezmeli saçma ekmekleri sunmaya devam etmek.”
Hayat güvenli değil ve bu yüzden bizim görevimiz de çocuklarımıza hiçbir türbülans yaşanmayacağının sözünü vermek olmamalı. Görevimiz, türbülans geldiğinde hepimizin el ele tutuşacağından ve birlikte üstesinden geleceğimizden emin olmalarını sağlamak.
Onlara kalp ağrısı olmayan bir hayat vadedemeyiz, ama kaderin cilvelerinin onları öldürmeyeceğinin, hatta onları daha iyi, daha bilge ve daha dayanıklı insanlar yapacağının garantisini verebiliriz. Onların gözlerinin içine bakıp, yaşadıkları acıyı gösterip “Korkma bebeğim. Bunu yapmak için doğdun” diyebiliriz.
AKP’nin İstanbul, Ankara ve İzmir adayları kesinleşti iddiası