Bu kitap boyunca [Ruhun Rehberleri Konuşsun], Rehberlerinizle ilişkinizin, diğer insanlarla ilişkilerinizle birçok yönden eşdeğer olduğunu vurguladım. Günlük olarak minnettarlığınızı ifade etmenin ne kadar önemli olduğunu da söyledim. Ancak bu iki nokta çok önemli, para konusunda çok büyük bir erime yaşadığım birkaç yıl önce rahat olmayan bir deneyimimi paylaşarak onları eve götürmek istiyorum.
Aslında, sadece parayla ilgili değildi. Mesleğimde istediğim gibi ilerlemediğimi hissetmekti. Yapmak istemediğim projeleri alıyordum çünkü faturaları ödediler, ama bana herhangi bir neşe veya memnuniyet vermediler. Başkalarının yazılarında ilerlemelerine yardım ediyordum ama aynısını kendim için yapmıyordum. Ve rehberlerimin bir gün bana özle belirttiği gibi, “Yazmadan yayınlanmaya çalışmak, seks yapmadan hamile kalmaya çalışmak gibi.”
Bir gün, yazma müşterilerimden birinin dergide yayınlanmış bir Oped ed eseri olduğu zaman başıma geldi. Washington Post. Washington Post! Bir günde gönderdi ve ertesi gün yayınlandı.
Ve böylece erimem başladı.
Onun için mutlu muydum? Emin. Kıskanç mıydım ve dahili olarak çığlık atıyor muydum? Ya ben? Kesinlikle.
Ve daha önce hiç yapmadığım bir şey yaptım. Her şeyi rehberlerimde suçladım.
Tipik olarak, böyle bir durumda, rehberlerimden ne öğrenebileceğimi, benim için ne dersi aldığımı, o noktadan farklı bir şekilde ne yapabileceğimi sorardım. Ancak bu kez, yıllarca süren hayal kırıklığı parmaklarımı işaret ediyordu ve hepsi de ekibime yönelik olarak düşünebildiğim en yüksek, en çok korkulan suçlama oldu.
“Bana yardım etmiyorsun,” diye bağırdım. Kelimenin tam anlamıyla yüksek sesle bağırdım, “Yapabileceğim her şeyi yapıyorum ve sen beni desteklemiyorsun.”
Yeterince iğrençti ama oldu çok oradan daha kötü.
O kadar kötüydü ki, en iyi arkadaşlarımdan birine hissettiğim tüm çekiciliği anlattığımda, kelimenin tam anlamıyla geri çekildi ve bana baktı, korktu. “Kim vardır sen? ”dedi.
Korkmasına gerek yoktu, çünkü tüm Iowa eyaleti için yeterince fazla korkum vardı. O anda incitmek istediğim tek şey rehberlerimdi, beyaz koşu kıyafetlerinde beni neşelendiren ışığın varlıklarıydı. Şimdiye kadar yaşadığım en büyük ego sinirlerinden ve patlamalarından biriydi ve haklı olarak iki gün boyunca öfkeyle ve öfkeme tutmaya devam ettim.
Çirkin tarif etmeye başlamıyor.
Yavaş yavaş yerleştim, ama egom vermeyi reddetti. Rehberlerimle konuştum, ancak hak ettiklerini düşündüğüm para akışı karşısında durduğuna inanmak için hala kızgınım. Ama zamanla, biraz daha aklı başında davranmaya başladım.
Üç ay ileri sar.
Illinois’de bir şifacıyla, varlıklarla çalışma konusunda uzmanlaşmış bir kadın olan telefondaydım. Rehberlerimle onun aracılığıyla konuşuyordum, sorular sordum ve cevaplarını aldım. Yazmamı sordum ve bana mükemmel ve pratik tavsiyeler verdiler.
Sonra parayı sordum. Asıl rehberimi verdiğim isim olan Ralph'a soruyu sordu ve telefonda sessizlik vardı.
“Hmm,” dedi nihayet, “Daha önce bunu söyleyen bir rehber duymadım” dedi.
Elbette rehberlere karşı tiradım hakkında hiçbir şey bilmiyordu. “Bir daha sormama izin ver.” Dedi.
Sonra, “Bu beni şaşırtıyor, ama size para konusunda yardım etmesi gerekmediğini çünkü nankörsünüz” dedi.
Hata. Hemen birkaç ay önce öfkenizi hemen düşündüm.
Yutdum. “Gerçekten mi?” Dedim, birdenbire suçlanmış hissediyorum. “Bununla ilgili başka bir şey söylüyor mu?”
Check-in yaptı. “Size her zaman yardımcı olduklarını söylüyor, ancak bunu kabul etmiyorsunuz.”
Derin bir nefes aldım, yakalandığımı fark ettim ve ona rehberlerimi suçlama hikayesini anlattım. Dinledi ve sonra “Özür dilemen gerektiğini düşünüyorum.” Dedi.
Ve ben de yaptım. Sorumluluk aldım, affedilmelerini istedim ve her gün bana yardım ettikleri sayısız yol için onlara teşekkür ettim.
Ve o zamandan beri onları hiçbir şey için suçlamadım.
Bu deneyim acı vericiydi, ama bana çok büyük bir ders verdi. O zamana kadar, rehberlerin insani duyguların ötesinde daha yüksek varlıklar olduğunu, istediğimiz şekilde bize hizmet edebileceğini düşündüm. Ama davranışlarıma cevapları, başka bir insana kötü muamele ettiğimin aynısıydı. Onlardan yararlanmak, istismar edilmek veya suçlanmakla ilgilenmiyorlar. Yaptıkları iş için kabul edilmek ve takdir edilmek isterler.
Bizimle günlük çalışan fiziksel olmayan ruhlar için şefkat önemlidir. Öyleyse takdir, saygı, dinleme ve cömertlik de öyle.
İşte size zor yoldan öğrendiğim birkaç önemli ipucu:
Something Bir şey istediğinde, rehberlerinin yoluna sokmak için elinden geleni yaptığını san.
Direction Size yön verdiklerinde takip edin.
√ Anlamadığınızda, haklı olduğunuzu iddia etmek veya ısrar etmek yerine sorular sorun ve dinleyin.
Them Onlarla buluşmak için bir zaman ayarladığınızda, zamanında olun.
You Size olan bağlılıklarını ve yardımcı olmak için ellerinden gelen her şeyi yapacaklarını kabul edin.
√ Her şeyden önce, sizin adınıza yaptıkları her şey için günlük olarak teşekkür edin. İnan bana, bunu hakediyorlar.
Buradasınız: Anasayfa > Kişisel > Tutum Düzenlemeleri > Şükran ve Hizmet > Nezaket Önemlidir - Öyleyse Takdir, Saygı, Dinleme ve Cömertlik de.