Heybedeki Altınlar - Lütfü Yozcu
Sevgili okurlarım, bu hafta sizlere sıkıntı çeken insanları Allah’a güvenmelerinde neler olabileceğini anlatan bir hikaye anlatacağım.
Yalova’da bir imâm vardı ki, Yahyâ Efendiyi büyük bilir ve çok severdi. Zaman zaman ziyaretine gelirdi. Bu imamın çoluk çocuğu kalabalık olup, maddî sıkıntı içindeydi. Fakat o sabreder fakirliğini gizler, kimseye bir şey söylemezdi. Bir gün yine Yahyâ Efendi hazretlerini ziyarete geldi. Selâm verip huzurunda oturdu. O sırada dergâh tenha olup, kimseler yoktu.
- Ey temiz insan! Gel seninle bahçede biraz dolaşalım. Allahü Telanın lütfunun sonu yoktur, buyurdu.
Beraberce çıktılar. Bir yere geldiklerinde, Yahyâ Efendi;
- Sen bize candan bağlısın. Şimdi sana Allahü Teâlâ’nın lütfuyla bir iş göstereceğim. Böylece gönlündeki fakirlik sıkıntısı kalmayacak. Fakirlik ateşini söndürmüş ve seni sevindirmiş olacağız, buyurdu.
-Ne durursun, fakirlik hastalığına çaredir. Bunları sana sonsuz hazineler sâhibi Allahü teâlâ gönderdi. İstediğin kadar al, buyurdu.
-Ey İmâm Efendi! Dünya üzüntüsünü gönlüne sakın koyma. Bunları hayırlı işlere sarfedersin. Yalnız bu sırrı kimseye söyleme. Şayet anlatırsan o zaman bunlar elinden çıkar, aldırırsın, buyurdu.
-Efendim, ben bu işe çok şaştım! Bu kadar altınla memleketime nasıl dönerim. Yollarda haramîler, eşkıyalar var. Korkarım ki bunları benden alırlar. Nasıl varacağımı bilemiyorum, dedi.
-Sana kimse zarar veremez. Bu senin nasibindir. Var selâmetle git, buyurdu.
İmâm Efendi veda edip yola çıktı. Hakîkaten başına hiçbir şey gelmeden Yalova’ya vardı. Kendisini hanımı karşıladı. Heybedeki altınları görünce, hayretler içinde kaldı ve;
İmâm Efendi bundan sonra etrafına yardım etmeye başladı. Hem yedi hem yedirdi. Ömrü hayır yapmakla geçti.
-Birisinden emanet almış galiba!
-Anlaşılan define bulmuş, dedi.
Her biri bir şey söyledi. Netîcede İmâm Efendi hastalandı. Hastalığı ilerleyince, komşularını başına çağırdı ve onlara;
Ayakkabının Çamuru20 Kasım 2018 Salı 00:01