Nar Yayınları - Aya Yolculuk
Muhammet Şamil Karahisar
Eğer gözlemci şimdi de bütün dikkatini bu gezegenlere verseydi, onların da tıpkı Güneş gibi kendi etraflarında bir veya daha fazla halkalar oluşturduğunu görebilirdi, biz bu oluşan düşük dereceli astronomik cisimlere uydu diyoruz.
Böylece, atomdan moleküle, molekülden moleküler buluta, moleküler buluttan nebulaya, nebuladan ana yıldıza, ana yıldızdan Güneş’e, Güneş’ten gezegene, gezegenden uyduya, astronomik cisimlerin dünyanın ilk günlerinden bugüne yaşadıkları bütün dönüşümler sırasıyla geliyor.
Güneş her ne kadar yıldızlar dünyasının büyüklüğünde kaybolmuş gibi dursa da, günümüz biliminin bildiklerine göre kendisi Samanyolu’na bağlı. Bir dünyanın merkezi, koca evrende küçük gözükse de aslında kendisi gerçekten de büyük, çünkü büyüklüğü Dünya’nın büyüklüğünün tam on dört bin katı. Etrafında Yaratılıştan beri kendi içinden çıkan sekiz gezegen dönüyor. Bunlar, kendisine göre yakından uzağa doğru, Merkür, Venüs, Dünya, Mars, Jüpiter, Satürn, Uranus ve Neptün. Ayrıca Mars ve Jüpiter arasında daha küçük, belki de binlerce parçaya bölünmüş eski bir yıldızın kalıntıları olan parçalar geziyor, teleskoplar bugüne kadar bunlardan doksan yedi tane gözlemledi.
Güneş’in kütle çekimi kuralı sayesinde eliptik yörüngelerinde tuttuğu hizmetkarlarından bazılarının da kendi uyduları var. Uranus’ün sekiz, Satürn’ün sekiz, Jüpiter’in dört, Neptün’ün belki de üç, Dünya’nın bir tane; güneş sisteminin en önemsizlerinden olan bu sonuncunun adı Ay ve korkusuz Amerikalı dehaların ele geçirmek istedikleri de işte o.