Buradan bakacak olursak bir ailenin içine doğan her çocuk için aile aslında hayata nasıl bakılacağının, nasıl algılanacağının öğrenildiği, nasıl iletişim kurulacağının öğrenildiği bir ilk okuldur aslında. Çünkü çocuklarımız doğdukları ilk aylardan itibaren evin havasını algılamaya başlarlar ve yavaş yavaş sindirerek, yaşayarak ilk derslerini alırlar. Kendilerine tembih edilenleri değil gördüklerini, izlediklerini çok daha kolay ve kalıcı birşekilde öğrenirler. Bu nedenle aileye bir çocuk katıldığında o birliktelik gerçek, esas bir aile olur ve anne – babaya bir çok sorumluluk yüklenir.
Bazıları depresyona girerler
Neden böyle? Çünkü böyle gördük böyle öğrendik, sandık ki annelik-babalık öğüt vermekten ibaret yani’ ben nasıl olması gerektiğini anlatırsam çocuk da doğruları öğrenir ve yapar’ ama ne yazık ki öyle olmuyor. Çocuk sizin bizim söylediklerimizi değil yaptıklarımızı öğreniyor yani habire “oku oğlum” diyeceğimize elimize bir kitap alıp okursak, düzenli olarak dişimizi fırçalarsak, televizyon karşısında bütün geceyi geçirmeden sadece bilinçli olarak seçtiğimiz programları izlersek, yani model olursak, örnek olursak çocuklarımız öğreniyor.
İkinci kural kendimizi doğru bir şekilde ‘ben’ diliyle ifade edebilmektir. Çocuklarımıza neden hoşlanmadığımızı iyi bir şekilde ifade etmezsek, bilemezler. “Mesela sofrayı hazırlayıp çağırdığımda kısa sürede gelmenizi istiyorum”.ya da ” Herkes yemeğini bitirdikten sonra tabağını bardağını lavaboya götürsün” demezsek bunları yapmadıkları zaman onlara söylenmeye hakkımız olmaz. Çocuklar bunun bizim için önemli olduğunu onlardan bu davranışı beklediğimizi bilemeyebilirler, yani güzel bir şekilde bunu ifade etmek gerek.
“Bugün seçtiğin renkler sana çok yakışmış, “Bu sınava çok gayretle hazırlandın çok çaba gösterdin, aferin”, “Yemek nefis olmuş eline sağlık” gibi gördüğümüz güzel davranışları da belirtelim ki çocuklarımız onlarda neleri beğendiğimizi de bilsinler ve o güzel davranışları pekişsin.