Kazat Akmatov (1941) Hikâye MUNABİYA - PDF
Download "Kazat Akmatov (1941) Hikâye MUNABİYA"
1 Kazat Akmatov (1941) Yazar, dramaturg Kazat Akmatov, 1941 yılında, şimdiki Isık Köl şehrinin Isık Köl kasabasına bağlı Bosteri köyünde dünyaya gelmiştir yılında Kırgız Devlet Üniversitesi, Filoloji Fakültesi, Gazetecilik Bölümünü bitirmiştir yıllarında Moskova'daki Yüksek Komsomolluk Okulunun öğrencisi olmuştur yılında Kırgızstan Yayınevinin redaksiyon müdür yardımcısı olarak seçilmiştir. Sonraki yıllarda, Kırgız Radyo Televizyon komisyonunda, Kırgız Komünist Partisinin merkez komisyonunda ve Yazarlar Birliğinde sorumluluklar üstlenmiştir. Eserleri Rusça'ya çevrilmiş ve yayınlanmıştır. ESERLERİ Boz Oğlan (Hikâyeler); Kırgızstan, Frunze, 1974 Devir (Roman); Kırgızstan, Frunze, 1979 Kutsal Yurt (Hikâyeler); Kırgızstan, Frunze, 1981 Munabiya (Hikâyeler ve Roman); Kırgızstan, Frunze, 1987 Hikâye MUNABİYA Kenebestigiñ üçün, cakın adamına kılgan köñül koştuguñ üçün turmuştun keede seni kuup cana cazalap koymoyu bolot. Oşondo sen caakka birdi cegen adamça közüñ umaçtay açılıp, orduñdan atıp turup, attiñay, esiñden çıgarıp koygon, birok baarı bir seni keleersiñ dep kütüp turgana tüyşüktördü közdöy can dalbastan cönöysüñ. Azır men dal oşondoy ahvalda barattım. Köñülüm ordunda bolbogon soñ, priemnikti köçürüp, aynekterdin baarısın tuyuk caap taştagam. Rul karmagan kolum terdegen sayın özümdön ciyirkenip, dele bütkül dene boyum menen bir ıly suuga malınıp algansıym. Adam degen bir kapa bolup alsa cazılmagı kanday. Büt col boyu kargaşaluu kat esimden ketpedi. Anın üstünö al konvert közümö cayılgan kılkanday bolup dal mañdayımda, şittin üstündö catat. Kaygım katuurak bolsun degensip, dal oşol cerge özüm taştap koygon ekenmin. Sokuluktan ötkön kezde konvertti atkır turup bardaçoktun tüpkürün közdöy urup ciberip oozun caap taştadım. Catsın oşol cakta kör - cerge aralaşıp! Oşentip özümdü caş bala soorotkonsup aldan koydum da, andan arı cürüp oturdum. Coldo kıymıl az eken, bütümdün uçun pedalga salmaktay bersem ıldamdık uçu - kıyırı cok ötö berçüdöy. Oşogo bir az alaksıgan bolom, birok kayra ele kattı adep okugandagı cüröktü taş tilgendey sözdör cadıma kele beret. "Enendin ölgönünö eki cıldan aştı. Canuzaktın beş balası birdey cürüp karıgan atañardı een üygö calgız taştadıñar. Munabiya degen bir mastanga beçera kişini tebelettiñer. Al cüzü kara eneñerden kalgan ookattı bütündöy üyünö taşıp ketti. Anañar tirüü kezinde ırıs tögülüp turgan ordoñordu büldürüp, tögüp,çaçıp catat al ölügündü köröyün..." Andan arı kat cazgan neme bizdin taş boor ekenibizdi, ataga karımı cok merestigibizdi, mektepte okugan testier kızının kalem uçu menen ayabay şiltetintir. Kattın ayagında cok, eç kanday belgi da koyboptur. Anı adep okup bütkönümdö bir şümşük caba cugundu kuyup cibergendey ele boldu. Ölçöösü kursun, eñ caman kat eken. Mınçalık açuu sözdördü ömürü ugup İster gamsızlığından olsun, ister yakınındaki kişiye haddinden fazla güvenmekten olsun, bazen hayat sana, bunun diyetini ödetir ve cezalandırır. İşte o zaman, çenene ağır bir yumruk yemişçesine, gözlerin fal taşı gibi açılır; kendine gelip ayağa kalkar, önemsemediğinden unutmuş olduğun, fakat senin gelmeni dört gözle bekleyen meselelere doğru, kelle koltukta yürümeye başlarsın. Şu anda ben tam da bu ahval içindeyim. Moralim yerinde olmadığından, radyoyu kapatıp, tüm camları sonuna kadar kaldırdım. Direksiyon sallayan elim terleyince, kendimden iğrenip bir duş almayı arzuladım. İnsanoğlu moral çöküntüsüne girdiğinde nasıl mutlu olabilir! Bütün yol boyunca, o karmakarışık mektup aklımdan gitmedi. Bu yetmezmiş gibi zarf da, gözüme girecekmiş gibi tam karşımda, göğüslüğün üstünde. Sanki kederim arttıkça artsın der gibi, oraya onu kendim koymuşum. Sokuluk'tan geçerken, zarfı hiddetle alıp arabanın torpidonun dibine doğru fırlattım. Zifirî karanlığa karışıp, orada dursun! Bu şekilde kendimi küçük bir çocuk avutur gibi aldattıktan sonra yoluma devam ettim. Yolda hareket azmış, ayağımın ucuyla pedala yüklendiğimde, hızım hadsiz hesapsız artıverecek sanki. Böylelikle biraz düşüncelerimden uzaklaşıyorum fakat sonra tekrar mektubu okuduğumdaki yürek parçalayan sözler aklıma geliyor: "Annenin vefatının üzerinden iki yıl geçti. Siz, Canuzak'ın beş evlâdı, sizi büyüten babanızı, bomboş evin içinde yalnız bıraktınız. Munabiya adlı yaşlı cadının elinde onu rezil ettiniz. O utanmaz kadın, annenizden kalan eşyaların tamamını kendi evine taşıdı. Anneniz sağken bereket dolan evinizi, saçıp dağıtıyor o kahrolasıca..." Mektubu yazan kişi devamında bizim taş kalpli olduğumuzu, babasına hiçbir hayrı olmayan adamlar olduğumuzu, ilköğretimde okuyan yetişkin kızına kaleme aldırmış. Mektubun sonunda bir isim yok, hiçbir işaret de koymamış. Mektubu okur okumaz üzerime karabasan gibi bir ağırlık çöktü. Lânet olsun, ne kötü bir mektupmuş. Bu
2 körgön emesmin. Kalıstıgı cok bir beyadep baarıbızdın betibizge cok cerden köö sıypap cibergenine çıdabay adegende abdan katuu candendim. Özübüzdü dele bir künöölögüm cok. Antiş emnegedir oyuma da kelbeptir. Körsö al adamdagı canagı özümçülük degen caman kasiettin kılgan işi okşoyt. Antkeni, azdan kiyin boy toktotup oylop körsöm çın ele markum anamdı caşırganıbızga üçünçü cılga ayak basıp, oşondon beri atam ayıldagı een üydö calgız turat. Canına karool kişi bolso da bir deçi. Atam ömüründö üstündögü kiyimin özü oñdon kiybegen ıkşoo neme. Caş cagınan tınbay zergerçilik kılıp, anın bütkül akıl - oyu, külkü - sanaası degendey baarısı teñ oşol casagan buyumdarına çıgıp ketken boluu kerek. Calgız iştep oturganda karasañ özüñçö ele tolkup - taşıp, betteri coşolonup albızıp, köz nurları cılt etip çaçıray kalıp, kökürögü büt caşırın sırga tolgon adamça abdan ışkıbozdonun işteer ele, birok takır unçukçu emes. Keçke deyre bizge köörük bastırıp uzançu, keçke deyre çeçilip eki ooz aytçu emes. Oşon üçün anı el "Cooş Uzak" dep cön saldı gana kepke kıstarımış etip koyçu. "Carıktık kişi özü dele kıynaldım - kıstaldım dep bir kabar berip koyboybu" dep atama künöönün teñin oodargasın koyom. Co çın ele da, şaardagı kişiñ kurusun, kızmatıñ bir kıçasa, cumalap üy betin körböy, ata - eneñdi atın unutasıñ degendey ele bar. Unutam degen uşul emey emne. Şaardan alıstagan sayın oy - sanam şaşıp - uşup barganda sözdü emneden baştap, emneden bütöörümdü plandaştıram. Maksatım ele atamdı şaarga alıp ketiş. Ayıldagı atalaş tuugandarıbız "atañardı şaarga alıp ketip, kışkısın koluñarda karmagıla, anan çogulup oşol şaardan bir kempir taap koşup koyobuz. Cazdan baştap kayra eköö bul caka kelip tura bersin" dep tee bıltır ele akıl aytışkanına muyugan elem. Ayılda başı boş kempir degen kalbay kalsa kerek. Baarı ele izdep taba alışpay cürgönün okçubuz. Al emi canagı Munabiya degen ayaldı bolso koldon kelse bir kısımga alsambı deym. Biz anı ilgerten bile cürgön ayal. Carıktık, apamdın kıştak boyunça eñ caman körgön adamı bolçu. Neçen cıldar boyu apam emne üçündür al ayal menen arazdaşıp, üylörübüz köçömö köçö tursa da kirişüü degen bizde bolgon cok. Ne sebepten oşondoy ekenin tüşünçü emespiz. Aytoru bala çagıbızdan Munabiya tuuraluu apamdan bir ooz cıluu söz ukkanıbız cok. "Al mastan bizge cakşılık sanabayt. Al şümşük bizdin üydün kutun uçurdu! Al cezkempir mınday, al ölügüñdü köröyün tigindey..." degenden apam tük cadaçu emes. Esimde, kaysı bir cıldarı, biz bala kez eke, biröönün toyunda olturgan ayaldardın içinde çatak çıktı degendi uga sala kızıkka batmakka çuu koyup kelsek menin apam uşul sala kızıkka batmakka çuu koyup kelsek menin apam uşul Munabiyanı çaçtan alıp süyröp, timele kişi öltürgön kılmışkerdi karmaganday tıtmalap atıptır. Ayaldardın baarı kızımtaldı, ce tigil eköönün çaçatagının sırı oşondoybu, aytoru eköönü acıratımış bolup ortogo tüşköndördün köpçülügü apama tanaptaş kadar ağır sözleri hayatım boyunca duymamıştım. Bizimle hiçbir alıp vereceği olmayan, haddini bilmez birinin, bu şekilde çamur atması beni adeta deliye çevirdi. Kendimizde hiçbir suç bulmuyorum. Bunu düşünmek aklıma bile gelmiyor. Meğer, bu yaptığım insanoğlunun en kötü özelliklerinden biri olan bencilliğin sonucuymuş. Biraz durup salim kafayla düşündüğümde, gerçekten de merhum annemizi toprağa vermemizin üzerinden iki yıl geçip, üçüncü yıla girdiğimizi hatırladım. O zamandan beri babam köydeki boş evde, yalnız başına yaşıyor. Yanında ona can yoldaşı olacak biri olsa da ne fayda! Babam ömrü hayatında, üzerindeki giysiyi kendisi düzeltip giymiş değildir. Gençliğinden itibaren kuyumculuk ile uğraştığından, bütün ilgi alâkası, düşüncesi, tamamen yaptığı işe yönelmiş olsa gerek. Yalnız çalışırken baktığında onun, ayrı bir heyecan duyup, yanakları kıpkırmızı kızarıp, gözleri parlayıp, göğsü sırlarla dolu insanlar gibi şevkle işini yapar fakat hiç konuşmazdı. Akşama kadar bize körük bastırtır, mesafeli durur, yakınlaşıp iki kelâm laf etmezdi. Bu sebepten halk ona "Halim selim Uzak" diyerek isim takıp böyle hitap etti. "İlginç adam, insan kendi haber vermez mi zordayım, sıkıldım diye..." diyerek suçun bir bölümünü de babamın üzerine attım. Gerçekten de, "Kahrolası şehir hayatı içinde, işlerin bir yoğunlaşsa, haftada bir bile evin yüzünü göremeyip, ananın babanın adını bile unutursun." dedikleri kadar var. Bu unutmak değil de ne? Şehirden uzaklaştığımda, türlü düşünceler içinde, söze nereden başlayacağıma, nerede bitireceğime varıncaya kadar hepsini plânlarım. Tek amacım babamı şehre götürmek. Köydeki akrabalarımız; "Babanızı alıp götürün, kışın yanınızda kalsın. Sonra toplanıp ona şehirden yaşlı bir kadın bulup evlendiririz. Bahar aylarında tekrar köye gelip ikisi kalırlar." diye fikirlerini söylediklerinde, razı olmamıştım. Köyde boş, yaşlı bir kadın kalmamış olsa gerek. Hepsinin aradığını fakat bulamadıklarını duymuştuk. Bir yandan, Munabiya adındaki kadını, elimden gelirse bir sıkıştırıp göreyim mi diye düşünüyorum. O, bizim çok eskilerden beri bildiğimiz bir kadın. Nur içinde yatsın, annemin köyde en sevmediği kişi de, o idi. Yıllar boyu; her nedense annem bu kadınla kavga ederdi; evlerimiz aynı sokakta olduğu hâlde oturup kalkmamız yoktu. Bunun sebebinin ne olduğunu da hiç düşünmezdik. Aynı şekilde, çocukluğumuzdan itibaren annemden, Munabiya hakkında iyi tek bir söz bile duymuş değiliz. "O cadı bize kötülük düşünüyor. O baş belâsı evimizin bereketini kaçırdı! O yaşlı cadı şöyle, o geberesice böyle..." gibi sözlerle annem nefret ederdi. Hatırımda; geçmiş yıllarda, çocukluk dönemimizdi. Bir düğünde bulunan kadınların arasında kavga çıkmış diye duyar duymaz, seyredip neşelenmek için koşturup geldiğimizde, annemin bu Munabiya denen kadını, saçından tutup sürüyerek, sanki insan öldürmüş bir suçluyu yakalamış gibi perişan ettiğini görmüştük. Oradaki kadınların hepsinin çakırkeyf oluşundan mıdır, yoksa ikisinin kavgasının bu kadar güçlü olmasından mıdır, onları ayırmak ister gibi yapıp aralarına girenlerin çoğunluğu anneme destek verir gibi. Munabiya ise
3 bolgonsup, Munabiyanı calgızdap, cektep catkan münözdö, keesi şaraktap külüp, a keesi "tim koygula, eköö çarçaganda basılat" dep kebelişpeyt. Oşogo menin ızam kelip ketti okşoyt, cügürüp barıp apama moyun berbey atkan Munabiya bir türttüm. Antsem ayaldardın baarısı kıraan - katkı. "O anapayın, enesine boluşat degen uşul. Karma Munabiya şıyraktan! Etegin cugul sal!" deşip şaraktaşat. Men esi cok oşogo şerdene düşüp çındap ele tigil apamdan zapkı körüp catkan ayalga ulam barıp katılıp kalam. Emi oylosom apamdan bir top caş kiçüü Munabiyanın oşondo suysalgan kelin kuragı eken. Menin küülönüp ketip tiygenim aga çımın kongonçoluk bolboso kerek, kayra meni ayal makuluk bir cerin oorutup albasın degençelik kolun ayarlay tosup kalat. Oşentip catkan üçööbüzdün çatagıbız bir maalda calt etip çırak öçköndöy ele toktodu. Emnegegir oşol uçur balalık zeenimde kadim bügünküdöy daldayıp saktalıp kalgan eken. Ayaldar tuş - tuştan cacalap, biz üçööbüz dagı da çaçtaşıp tireşip atat elek. Al añgıça condorubuzga örülmö kamçı tars - tars ele dey tüştü. Üçööbüz teñ ontop barıp, daroo üç cakka kaçıp çıga berdik. Tigilerdi bilbeym, menin con terim sıyrılıp, denem eki cakka acırap tüşçüdöy bakırıp ciberinmin. Karasam bizdi çapkan atam eken. Tigil, erkekter oturgan törkü üydön atıp çıkkan körünöt. Öñ - alattan eçteme cok, közdörü çoktoy kızarıp algan. "Naalat!" "Naalat!" degenden başka oozuna söz kelbeyt. Karcaygan biyik boyu solkuldap, azır mına bul oturgandardın baarısın kırıp taştaçuday tür menen bir karadı ele üydüniçindegi ayaldar bütündöy kokuylap, ızı - çuu bolo capırılıp kaldı. Söz kayrıp sülögön bir can cok. - Bas üygö! - dedi añgıça atam apamdı demite. Canatan çaç tutamdap al buuttangan apamdın karasam emi timele koyondon beter korgolop, tördün töbösünö çıga kaçkan eken. - Bas! - dep atam cana bir tap berdi ele, cakın turgandar çur dey tüşüp barıp apamdı deneleri menen basıp kalıştı. Ayaldardagı birimdik degen oşol tura! - Cılıp cürüp kamçısının kanduusuñ kantesiñ! - Açuusun kara, caman cooştun çakırandap! - Kılgılıktı kılıp koyup, kıl cin menen buup koyup... Ayaldar şaraktap külüp, atamdın artınan şıldıñ sözdörün agıtıp kalıştı okşoyt. Atam bolso öçü kanbay dagı biröönü izdegensip sırtta cardanıp turgandardın için tintet. Bir maalda agı çıgıp çakıraygan közdörü maga çaldıga tüştü ele tız koyup daroo üydü közdöy bezip berdim. Cooş, cooş dep koyuşat, atam coş bolboy kalsın. Bir açuusu kelgende özünün da, başkanın da ölöör - tirilerine karap koyboyt. Birok açuusu, ıras, çanda gana bir karmay turgan. Anısı çın. Men asiya tayak cegenime ızalana, köz caşımdı toktoto albay kele catsam Munabiya aldımdı eken. Cılanayak buttarım da cügürüp baratıp eteginen bulkup kettim anın. Bir kıyın iş kılganday ötö berip cılçak karasam atamdan kamçı cegen baykuş Munabiya oşondo başın bir cagına armanduu kınaytıp köz caşı ön talaa yalnız kalmış şekilde, bazıları kendini tutamayıp gülüyor, bazıları; "Rahat bırakın, yorulunca kavgayı bırakırlar nasıl olsa." diyerek karışmıyorlardı. Bu durum beni kızdırmış olacak ki, koşarak gidip anneme kafa tutan Munabiya'ya vurdum. Benim bu hareketim karşısında kadınlar kahkahâlâra boğuldu. Onlar; "Aman kurban olduğum, annesini koruyuşuna bak şunun. Tut Munabiya'yı bacağından! Eteğini yırtıver!" diyerek gülüyorlardı. Ben akılsız ise, bu sözlerle daha da azıp gerçekten annemden dayak yemekte olan kadına saldırıyordum. Şimdi düşündüğümde, annemden epeyce küçük olan Munabiya, o dönemlerde güçlü, genç bir kadındı. Benim kızarak saldırışımı o, sinek ısırığı kadar bile hissetmiyor olsa gerek, bu hâlde bile bana acıyarak; "Yavrucak bir yerini acıtmasın!" dercesine eliyle beni hafifçe karşılıyordu. Bu şekilde devam eden üçlü kavgamız, bir zaman sonra, mumun bir anda sönmesi gibi bitti. Sebebini bilmiyorum ama o gün olanlar bugün olmuş gibi hatırımdadır. Her bir taraftan kadınlar bağırırken, üçümüz saç saça baş başa kavga edecektik. Buna fırsat kalmadan bedenlerimizde bir kamçı şaklamaya başladı. Üçümüz birden acı içinde, her birimiz farklı tarafa kaçtık. Diğerlerini bilmem ama benim sırtımın derisi yüzülmüştü, bedenim ikiye ayrılmış gibi bağırmıştım. Bir de baksam bize kamçıyla vuran meğer babammış. Erkeklerin oturduğu diğer evden koşmuş gelmiş sanırım. Yüzünden düşen bin parça, sinirinden gözleri kıpkırmızı kesilmiş. Ağzından "Lânet olsun! Lânet olsun!"dan başka söz çıkmıyordu. Kapı gibi iri bedeniyle ortaya gelip, orada oturanların hepsini dövecekmiş gibi bir baktı, gürültü birden dindi. Karşısında tek kelime bile söyleyen çıkmadı. - Yürü eve!" dedi babam o sırada annemi iteleyerek. Biraz önce öfkelenerek saç yolan anneme tekrar baktığımda, onun tavşandan daha beter bir şekilde korkarak divanın üstüne çıktığını gördüm. - Yürü! diyerek babam vurmak için elini kaldırınca, annemin yanında duranlar birden kalkıp bedenleriyle annemin önünde set oluşturdular. Kadınların birlik içinde olmaları bu olsa gerek! - Giderken kanlı kamçıyı ne yapacaksın! - Sinirine baksana, sakin denen adamın, köpürüyor! - Yapacağını yaptı, ince ip ile bağlayıp bıraktı... Kadınlar bu şekilde babamın arkasından eğlenip dalga geçip neşelendiler. Babam ise hırsını alamamış bir şekilde birini arıyormuş gibi, hayretle seyredenlerin arasında dolanıyor. Bir an, dışarı fırlamış hiddet dolu gözleri benim üzerime yöneldi. Onu görür görmez tabanları yağlayıp eve doğru kaçmaya başladım. Sakin, sakin diyorlar, sakinlik buysa babam sakin olmasın. Kafasının tası attığında, karşısındakini öldürse de umurunda olmayacak. Gerçi böyle siniri çok nadir tutardı. Bu da bir gerçek. Ben, boşuna dayak yemiş olmama sinirlenerek, gözyaşlarıma engel olamayıp gelirken önümde Munabiya'yı gördüm. O çıplak ayaklarımın sesini duyacak gibi değildi. Buna güvenerek koşup, etini burkup geçtim. Sanki büyük bir iş başarmışım edasıyla geriye dönüp
4 bolup kuyulup, coldu da körböy, dabıştı da ukpay, dele carık düynönü tük sezbey, özünçö bir ukmuştay içi örttöngönsüp, cindi bolgon sıyaktuu ırgala basıp kelatıptır. Men tañırkap dagı bir iret kılçaydım da andan arı üç koydum. Antkeni artta atam çoñ - çoñ arıştap bizge cete kelatkan eken. Kamçısı dagı ele kolunda cüröt. Boldu - bolbodu azır Munabiyaga cetip anı dal ortogo cana bir salat degen bolcol meni kılçaktata kaldı. Kanday çabaar eken, Munabiya anda emne kılaar eken degen balalık oy. Birok okuya men kütköndöy kızık bolboy kaldı. Atam Munabiyaga cete keldi da eñkeyin bir kıcalat söz aytkanday boldu. Oşentse Munabiya anı alaygan caştuu ködörü menen calt bir karap aldı da emnegedir şart burulup ıldıy, bedeni aralagan calgız ayak sokmo colgo ötüp ketti. Men deldeyip, dagı emne boloor eken degensin toktop kalınmın. Oşondo atam bir kızıktay buydala tüşüp, aldı menen Munabiyanı közdöy cütkünö, birok kayra toktop artındagı cardanıp turgan el curttu ızaluu karap aldı da meni közdöy tüz obduldu. Daroo bezip cönödüm. Üygö cetip saraydın tüpküründö caşınıp tursam atam dal koroonun ortosuna kelip teñselip tura kaldı da cürök tuşun mıkçıgansıp kıynalıp, anan bir ookumda kolundagı tabılgı sap, kümüş bel, kamçısın tizesine eki bölö karç urup turup oşoktu közdöy ırgıtıp ciberdi. Dagı aytayın, andagı okuya emnegedir künü bügünküdöy esimde. Al tügül oşondon eki kün ötköndön kiyin apam kelip atamdın cer - ceperine cetip, aylasın altı ketirgeni da köz aldımda emnegedir. Üy - bülö degeniñ adam tüşünüp bolbogon bir çumduk düynö bolot okşoboybu. Anı men oşol balagat kezimde birinçi colu öz közüm menen körgöm. Atam ekööbüz oşentip eki künü üydö calgız cattık. Aligi çataktan kiyin eki kün udaası menen apam üygö kelbey koydu. Atamdın bolso anın kayda tünöp, emne kılıp cürgönü menen bir tıyınça işi bolbogonsuyt. Öçüp kalgan köörügün kayra tutantıp maga bastırıp koydu da bayakı ömür boyu kıla cürgön adatınça uzanıp kirdi. Üçünçü kün degende öñünön açuunun izi ketip, karasam atam bayagı ele biz bilgen uñçukpas, cini kelbey, öz düynösü öz içinde cımırılgan kadimki "Cooş Uzakka" aylanıp kalıptır. Oşondon kiyin anan apam akırın cıla basıp kelip cüröt üygö. Adegende koroogon baş bagıp kirip, özünçö süylönüp, çaçılgan otundardı cıyıp, oçoktu közdöy ırgıtıp, atama daroo katıla koyboy, mınday sırttaraaktan ulkuldap, anan akırı atam ekööbüz uzanıp oturgan üygö baş baktı da aldı menen maga bir tiydi: - Aldagı kebeteñdi karaçı! Talaada kalgan cetimdey bolup. Bas, tur beti - başıñdı cuup, köygönüñdü almaştırıp kiy! Oşentip meni sırtka aydagan soñ ustakanaga birotolo kirip, eşikti caap alıp, anan atama çabuulga öttü beym. Dele köpkö deyre apamdın küñkül - küñkül ünü basılgan cok. Birde ızırınıp, birde biröönü tuuragansın akçılanıp, anın ortosunda atamdı eliktegensip, kayra bir turup ızaluu külkü çıgarıp salıp, aytoru miñ bir alaket emen baykuş atamdın meesin abıdan ezgiledi körünöt. baktığımda, babamdan kamçı yiyen biçare Munabiya, başı omzuna düşmüş, göz yaşları sele dönmüş, yolu görmez, hiçbir sesi umursamaz bir hâlde, hatta dünyadan bîhaber, kendi derdine düşmüş, yüreği yanıp aklını yitirmiş gibi sallanarak geliyordu. Merak edip bir daha dönüp baktıktan sonra tekrar koşmaya başladım. Çünkü, babam dörtnala arkamızdan gelmekteydi. Kamçısı hâlâ elindeydi. Şimdi arkasından yetişip Munabiya'ya vuracak diye düşündüm. "Nasıl vurur acaba, o zaman Munabiya ne yapar acaba?" diye çocukça meraklandım ama olay benim heyecanla beklediğim şekilde gelişmedi. Babam Munabiya'ya yaklaştı ve eğilerek utanır gibi bir şeyler söyledi. Babam böyle davransa da, Munabiya ona, yaşlı gözlerle hışımla bakıp, bir anda dönüp yoncaların arasından geçen toprak yola yürüdü. Ben şaşırarak, daha ne olacağının merakıyla durup kalmışım. Bunun üzerine babam bir müddet afallayıp, önce gitmekte olan Munabiya'ya doğru yeltendi, sonra arkasında hayretle seyreden insanlara hiddetle dönüp baktı, sonra da benim bulunduğum tarafa doğru yürüdü. Korkudan hemen kaçtım. Eve gelip ahırın içinde bir yerlere gizlenip beklerken, babam gelip tam bahçemizin ortasında durup, zor nefes alıyormuş gibi elini kalbinin üstünde gezdirdi. Bir müddet sonra elindeki ağaç saplı, gümüş işlemeli kamçısını dizinde ikiye bölüp ocağa doğru fırlattı. Bir daha söyleyeyim, o gün olanlar sanki bugün olmuş gibi aklımdadır. Bu bir yana, bu olaydan iki gün sonra, annemin gelip babamdan bir sürü küfür yiyip hakaret işitmesi hâlâ gözümün önündedir. Aile denen mefhum, insanın asla anlayamayacağı farklı bir dünyaymış meğer. Bunu ilk kez, o zaman, çocuk yaşımda anladım. Babamla ikimiz iki gün evde yalnız kaldık. Kavgadan sonraki iki gün annem eve gelmedi. Bu zaman zarfında, onun nerede kaldığı, ne yaptığı babamın umurunda değildi. Sönmüş olan ocağını tekrar yakıp bana körüklettikten sonra, hayatı boyunca yapmış olduğu işiyle meşgul olmaya başladı. Üçüncü gün olduğunda, babamın yüzünde kızgınlıktan eser kalmamış, önceki sessiz, sâkin, kendi dünyasında olup biten eski "Sakin Uzak"a dönüşmüştü. İşte bundan sonra annem eve gelip, ortalarda görünmeye başlamıştı. Annem, bahçeye başını uzatıp girerek, kendi kendine söylenip, ortalığa saçılmış odunları toplayıp ocağa doğru fırlatıp, temkinli davranıyordu. Hemen babama lâf atmayıp, sanki hiçbir şey olmamış gibi davranıp, sonrasında babamla ikimizin durduğu odaya başını uzatınca bana çattı: - Şu hâline bir bak! Sokakta yatan yetim çocuklara dönmüşsün. Haydi yürü, kalk, seni bir güzel yıkayıp gömleğini değiştireyim! Böylelikle beni dışarı çıkardıktan sonra, imalâthaneye girip kapıyı kapattıktan sonra sanırım babama kavga etmeye başladı. Çünkü annemin bağırarak konuşması uzun müddet bitmek bilmedi. Bazen hiddetlenip, bazen birini taklit eder gibi konuşup haklılığını iddia ederek, sonra tekrar babamı taklit eder gibi yapıp arkasından acı bir kahkaha patlatarak, böyle çeşitli kılıklara girerek uzunca bir süre babamın kafasını şişirdi.
5 Birok, baykuş deyin desem atam dele bir ün çıgarıp kozgolup koyboy, balka metilerin bir kalıpta çakıldatkanın cazbagansıyt. Apamdın degi kimge süylöp, kim menen cekeleşip catkanı belgisiz. Oşondon ulam ıza bolgon baykuş apamdın kara cini karmay ketti okşoyt. "Men saga bala tuup bergem. Beş balamdan aylan. Bolboso altın söykönü tap! Kayda söykö! Ce anı tigil cindige bergeniñ calganbı ıya?! İ, calganbı ce?!" Uruşkan sayın atama aytıp cürgön eñ negizgi doomatına ötüp ketti okşoyt. Biz bala bolsok da apamdın bul doomatın da özgöçö bir çaktap maani bar ekenin tuyup kalaar elek. Antkeni başka bir cemege çım etip koybogon atam altın söykö degendi ukkanda ele kanı bir başkaça buzulup kete turgan da boldu, koluna emne tiyse oşonu menen apamdı közdöy şiltep kaalar ele. Mına azır da oşondoy boldu okşoyt. Kalıbınan cazbay çıkıldap catkan balkasının ünü tıp basıla kaldı da bir nerse küp dep, añgıça ele apam budalanıp, eşikke çıga tüştü. Oñ iynin sıypalap, coolugun oñdop salıp küyöösü menen süylöşöör sözü uşunu menen bütkön sıyaktuu. Emi belgisiz ele kempir biröögö: "al ölügüñdü köröyündü baarı bir bul ayıldan sürüp cogotom!" dep köp ança çeçkindüü öñdönböy, daroo ele azır emes, keleçekte kıla turgan işin aytkansıp ünü boşoñdop kalıptır. Körsö oşentip arazdaşkandardın az - azdan açuusu ketip, apan üy - bülö degendin oñbogon aldamçı turmuşu kayradan ımalaşıp aldını, karılıktı, anan andan arkı körünüp turgan akırkı çekti közdöy tımızın cıla beret turbaybı. Coldun buruluşu ıldamdık menen koşo cürgön oysanamdı buzup koydu. Körsö bizdin imerilçü tuura köçögö kelip kalgan ekem. Çarcayıt sabalagan elester daroo baştan uçup, men aldıdagı maksatımdı, atama ayta turgan kep - sözdörümdü cıyıntıktap, oy çurkatıp algıçaktı darbazaga cetip keldim. Motor öçüp, maşinanın demi suugan arada sırtka çıkpay bir azda sürgöym. Memiregen oor tınçtık bir şekildüü, kooptuu tuncurayt. Apamsız kalgan üy emnegedir bizden alıstay tüşkön sıyaktuu sezilet. Balkim mında azır Munabiya bardır. Oşol eelik kılıp kalgandır. Aynekten bizdin kök ramaluu, kök verandaluu, kök darbazaluu, ar bir taktayga kagılgan iyri mıgına deyre cadıma cat meken - üyübüzdü bir sıyra cürök onkoolkup karap aldım. Köñülümdün tereñinde kaysıdır bir ümütüm bül - bül etip dagı ele bolso üzülböyt, güldüü köynögün, kara maasısın bosogodon körüp kalitkadan apam çıga tüşçüdöy... Maşinadan çıgaarım menen atamdın çetakanası taraptan ugulgan çık - çık - çık etken taanış ün. Oşonu ukkanda menin bardık sesteygen içki sezimderim, nervlerim bir az ordu - orduna kele tüşkönsüdü. Demek meni saanarkatkan, belgisizdigi menen erteden beri kooptontkoz düynö cok degende carım - cartılay öz ordunda! - Saloomaleykum, - dedim ustakananın bosoguna barıp. Atam baş kötörö menin koopsungan kebetemdi körüp turup kolumdu kıskançaktı cım dem uurtunan külgönsüp koydu. Anısı "kele ber, eç ayıbıñ cok" degen atalık keribimi. Biz Canuzaktın baldarı atabızdın cüzünön mından başka belginin izin çanda gana bir Buna rağmen zavallı babam, karşılık vermeyip hareket etmeden, çekiçlerini çalıştığı kalıbın üzerine vurmaya devam etmiş olmalı. Annemin, bu hâliyle kiminle konuşup kavga ettiği belirsiz. Babamın bu kayıtsız davranışı, zaten sinirli olan annemin cinlerinin tepesine çıkmasına sebep olmuştu. "Ben sana çocuk doğurdum. Beş çocuğundan utan. Altın küpelerimi de bul. Nerede küpelerim? Küpelerimi o deli kadına verdiğin yalan mı?! Yalan mı söyle?!" Kavga ederken babama söylediği en önemli suçlamaya geçti herhâlde. Çocuk olsak da annemin babamı suçladığı bu konunun, farklı bir özelliği olduğunu hissedebiliyorduk. Çünkü, başka hiçbir şeye tepki vermeyen babam, altın küpe sözünü duyar duymaz bozulup kalır, o an eline ne geçerse onu anneme fırlatırdı. İşti şimdi de böyle oldu sanırım. Tepkisiz bir şekilde salladığı çekicin sesi kesilip o anda bir çarpma sesi duyulup annem telâş içinde kapıdan dışarı kaçtı. Sağ omzunu ovalayıp başörtüsünü düzletip çıkan annemin kocasıyla münakaşası böylece bitmiş gibi görünüyordu. Şimdi hatırlayamadığım belirsiz bir yaşlıya; "O geberesiceyi, her ne pahasına olursa olsun bu köyden kovacağım!" şeklinde o kadar da aceleci ve kararlı olmayan, gelecekte yapacağını söylediği o sözü duymuştum. Daha sonraları, bu şekilde birbirlerine sinirleri zamanla azalıp aile mefhumunun, iflah olmayan yalancı hayata ayak uydurarak geleceğe, yaşlılığa ve kaçınılmaz olan son sınıra doğru yavaş yavaş yol aldı. Yolun virajı, hızımla uyum içinde olan düşüncelerimi dağıttı. Farkında olmadan bizim eve dönülecek düz sokağa gelmişim. Düzensiz bir şekilde aklımda dolaşan hayaller aklımdan gidip, buraya geliş amacımı, babama söyleyeceğim sözleri derleyip, düşünene dek pencerenin önüne varmıştım. Motoru durdurup soğumaya başladığı aralıkta arabada oyalandım. Rahatsız edici büyük sessizlik ürkütücü. Annemsiz bu evi, kendime çok uzak hissediyorum. Belki de şimdi burada Munabiya vardır. Şimdi buranın sahibi odur. Pencereden mavi ramalı, mavi verandalı, mavi pencereli, her bir tahtasına çakılmış olan eğri çivilerine kadar bana yabancı gelen evimizi, bir süre yüreğim ezilerek seyrettim. Yüreğimin derinliklerinde hâlâ belli belirsiz bir ümit; annem, çiçekli elbisesi, siyah mestleri ile merdivenlerde görünüp inip geliverecekmiş gibi... Arabadan iner inmez, babamın imalâthanesi tarafından gelen tanıdık çekiç sesleri karşıladı. Bunu duyunca, alt üst olan hislerim, bozulan sinirim biraz olsun düzelir gibi oldu. Demek beni düşüncelere salan, belirsizliği ile sabahtan beri korkutan dünya yarım yamalak da olda yerinde duruyormuş! - "Selâmünaleyküm!" dedim imalâthanenin eşiğine varınca. Babam başını kaldırarak benim bu hâlimi görüp "Kolumdu kıskançaktı cım." dep belli belirsiz bir gülümsedi. Bu "Gel, çekinme gel, senin hiç suçun yok." şeklinde bir babanın evlâdını affetmesiydi. Biz, Canuzak'ın beş çocuğu, onun yüzündeki bu ifadeye, çok nadir
6 baykabasak körçü emespiz. Baarıbızdı teñ ar dayım enebiz cazalap, enebiz keçirim kılçu, enebiz erkeletip taldañdatçu, çıbık ce muştum kerek bolo kalganda alardı da calgız gana enebizden alçubuz. - İ, kayda cürögüz? - dedi atam balkasın kamdap alıp. Birok bir azga çappay turup. Karasam atam emnegedir közümö başkaça körünüp kalıptır. Kadim ezelten berki bir oorusunan ayıkkan kişidey ireninen sarısı ketip, közdörü nurlanıp, sakalı kınaptap serpilgen, üstü - başı taptaza. Köz karaşında kandaydır tan kalgandık, men kütpögöndük bar birok taarınışın tük belgisi cok. Oşondon ulam men özümdü kaysı bir caman dilimde bu kişinin balası emestey sezip kettim. Köñülümdün tereñinde negedir tırçuu kayda bolo tüşkönsüdü. Birok anı bilgizüügö eç şıltoo cok ele. Oşonduktan kadimki ele sagınıp kalgan baladay atama bütkül meerimimdi tögö elciredim. Atam dagı oşentse dep, azır tura kalıp calına - calbara betimden ööp, közümö, koluma, ar bir kıymılıma içi zinle karap bir dalayga bocurap artımdan eerçip alsa degen ilgerki balalıktan kalgan kusalık meni biylep turdu okşoyt. Birok anımdı baykagan da cok, eles algan da cok. Al canagı adep kelgendigi boydon eç özgörböy kala berdi. Oşondo men bir çeti atama kalıstık kılbay, andan markum apamdın meerimin, süyüüsün talap kılıp catkanımdı, ekinçiden bu düynödö eñ teñdeşsiz enelik meerimden birotolo ayrılganımdı daanalap sezdim. - Köörüktü sagındıñbı? Kapa, basçı! - dedi atam. Añgıça maga degen eñ kımbat sözün emi taap aytkanday cımıñdan. Men plaşımdı çeçe salıp, koş koldoy köörüktü basıp kirdim. Catırkan unut bolgon koldorum eki ceñi teri könöktü ıraatı menen basaalbay çalıştay tüşüp catsa atam oşonu karap turup anan birotolo içi ezilip cırgap küldü. - Unutup kalıpsıñ go! - dedi al bir azdan kiyin takır kubanıçın caşıra albay kıtkılıktap. Men dagı közdörümö ısık caş kelip ererkedim atama. - Oşondon kiyin barıp ekööbüzdün ortobuzdagı ata - balalık mamile bir az ımalaştı körünöt, tartınbay süylöşö baştadık. - Ata bizdi kütüp attıñızbı? - Silerdin işiñer kıyın da balam... - Bat ele eki cıl ötüp ketiptir... - Eki cıl degen emne - eki ele kün. - Calgız abdan cüdödüñ go, ata? - Tirüünün ookatı eptep ötö beret, balam. - Bıyıl kışta şaarga barıp turuñuz. Atayın oşonu süylöşöyün dep keldim. Atam adegende menin sözümdü ukpay kalgan kişi bolup, birok akırı coop berüü kerek emespi degensip kabagın saal çıtıy kıldı. Aytkanım aga cakpaganın daroo sezdim. - Barat elem, - dedi bir maalda cooşurgan tür menen, - birok mümkün emes, balam. Şaarga caş kezde barbagan kişi zili könböyt tura. - Kış turup cazda kayta kelesiz. Eldin ata - eneleri büt ele oşentip catışat. rastlayabilirdik. Hepimizi de, annemiz cezalandırır, yine o affederdi. Sadece annemiz bize yakın ilgi gösterir, eğer dayak söz konusu ise onu da annemizden yerdik. - Nerelerdesiniz ha? dedi babam, çekicini eline alarak. Fakat bir müddet çekicini sallamayıp durdu. Babama baktığımda, gözüme bir başka göründü. Sanki müzmin hastalığı varmış da ondan kurtulmuş bir insan gibi yüzünün solukluğu gidip renk gelmiş, gözlerine nur inmiş, sakalı bakımlı, üstü başı tertemizdi. Bakışlarında bile beni şaşırtan, hiç beklemediğim hâl var fakat gücenmişlikten hiçbir iz yok. Bunları hissederken kendimi sanki bu adamın oğlu değilmişim gibi hissettim. Yüreğimin derinliklerinde bir kızgınlık hissi peyda oldu. Ama bunu göstermek için hiçbir sebep yoktu. Bu nedenle çok özlemiş bir çocuk gibi babama, tüm sevgimi göstermeyi arzu ettim. "Babam da keşke böyle yapsa!" diye düşünüp, yerinden kalkarak güzel sözlerle beni öpse, gözlerime, kollarıma, her tarafıma şefkatle bakıp önümde arkamda dolansa diye çocukluktan kalan arzum depreşti sanırım. Babam bu hislerimi ne farketti, ne de tahmin etti. O adet olduğu üzere istifini bozmadan yerinde kaldı. İşte o zaman ben babama tarafsız gözle bakabildim ve ondan merhum annemin şefkatini, sevgisini görmeyi umduğumu, bu dünyada eşi benzeri olmayan anne şefkatinde çok ama çok uzak kaldığımı açık seçik anladım. - Körüğü özledin mi? Haydi körükle de göreyim! dedi babam. Bunu söylerken bana söylenebilecek en güzel sözü bulmuş gibi gülümsüyordu. Atkımı çıkararak iki elimle körüğe basmaya başladım. Zaten hamlamış olan kollarıma, yenleri deri olan gömleğim de engel olunca, körüğü olması gerektiği gibi basamayıp çabuk yorulunca babam bu durumu bir süre izleyip sonra acı bir gülümseme fırlattı. - Unutmuşsun ha! dedi mutluluğunu daha fazla saklayamayıp kıkırdayarak. Ben bir daha babama hasret olduğumu fark ettim gözlerim dolarak. Bu andan itibaren ikimizin arasında baba oğul ilişkisi biraz olsun yoluna girer gibi oldu. Çekinmeden konuşmaya başladık. - Baba bizi çok beklediniz mi? - Sizin işleriniz çok zor ya oğlum... - Ne çabuk geçmiş iki yıl... - "Yalnız başına çok sıkılmışsındır değil mi baba?" - "Vücut sağsa çalışarak vakit geçiyor oğlum." - "Bu yıl kışın şehre gelin. Özellikle bunu söylemek için geldim." Babam benim bu sözümü duymazlıktan gelip, fakat bir cevap vermek gerektiğini de bilerek yüzünü astı. Söylediğimin onun hoşuna gitmediğini hemen fark ettim. - "Gelirdim" dedi bir müddet sonra sakin bir şekilde. "Fakat mümkün değil oğlum. Şehre gençliğinde gidip yaşamayan kişi alışamaz." - "Kışın orada olursunuz, baharda tekrar gelirsiniz. Herkesin ana babaları böyle yapıyorlar."
7 Atam men taraptan cagımsız bir cıt nekegensip irenin cuka bırıştırdı. - Bilbeym, alar kanday nemeler ekenin... Üy - cayın talaaga taştap. - Üy - caydı tuugandar karap turat da. Atam baş kötörüp meni ormoyo karap koydu. "Bul çından ele meni şaardına çakırıp kelgenbi" degensigen köz karaş. Men - anın oşol köz karaşıp tosup alıp zarıla coop kütüp turdum. Atam oylonup kalgansıdı. - Meni cayıma ele koygula, - dedi al bir azdan kiyin ünün ekinçi bul aytkanın kaygalagıs kılıp çıgarıp, - menden kabatır bolbogula. Sözdün çını men atamdı şaarga ketişke bat ele köndüröm go degem. Kıştın künü cıluu üy, cumşak töşök dese kim ele kaça koymok. Birok baykap körsöm, atam maga könçüdöy emes. Şaar cönündö dagı bir iret aytayın desem al kadimkidey ormondop balkasının sabın açuu menen dööşügö kagıp - kagıp aldı. Men da tırçıdım. Kırkka çıgıp, burul çaç bolgon meni atam bayagı ele ilgerkidey balasıntat. Sözümö kulak türüp, bir az abaylap körünüçü degen oyunda da cok. Men açuum menen köörüktü küş - küş etkize kömürdün külün sapıram, atam bolso "saattay bolup kaydan kelip kaldıñ?!" degensip meni terisi süyböyt. Moynun arı közdöy burayt. Ekööbüz süylöşböy kaldık. Biz oşentip caktırışpay turgançaktı kalitka kıyç etip Acike ceñem koroogo kirip kaldı. Atamdın ortonçu inisinin ayalı. Ceñem kire sala ele çoñ üydün astın şıpırıp, kazan - ayaktı kaldıratıp kadim öz üyündö cürgöndöy. "Salamatsızbı, ceñe" desem "Adam - eey, karan katıgün, sen beleñ anan men kendim dep koyboysuñbu" - dep maga taanış balban kıyalı menen tosup, enemdin saltın cazbay başımdan suu tegeretip ırgıtıp, aldı menen eç sır bergen emes. Ceñeme men da süyündüm, biz cokto atamdı calgız bozortpoy üy ookatın koldon alıp, anı tigintip taptaza kiyintip, öñünön azbay tıñ turganına uşul Acike ceñem sebepker emespi degençelik, al kişige tuugandık sezimim özgöçö kozgolup ıraazımın. Anın üstünö çoñ üygö kirsem bölmölördün baarısı teñ carkırap, taptaza, ar bir buyum bayagı apam bardagıday, atügül andan da irettüü, ordu - ordunda, karapadagı güldörgö suu kuyulup, kitep tekçelerdin çañı sürülüü. Aytor bardıgı capcayında, köñülüñ açılat üygö kirseñ. Men Acike ceñeme atayılap rahmat aytkım kelip, birok kırgızdarga eseptegendey oylop taarınarın oylop, bolgonu ceñeme ezile karap, içim cılıgandan cılıy berdi. Birok oşondon köp ötpöy üyööbüzdün ortobuzda men tüşünbögön kızık okuyalar baştalıp, akır ayagı çır - çatak menen bütsö bolobu. Kentin baarı Acike ceñem samoor koyup bizge tüşkü çay berem degenden baştaldı okşoyt. <... > Babam sanki benim tarafımdan kötü bir koku geliyormuş gibi yüzünü buruşturdu. - "Bilmiyorum, onların nasıl insanlar olduğunu... Evini, barkını bırakıp gidip." - "Eve barka akrabalar göz kulak olurlar." Babam başını kaldırıp bana şaşırmış bir ifadeyle baktı. "Bu beni gerçekten şehre çağırmaya mı geldi?" der gibiydi bakışları. Ben onun bu bakışını görüp hemen bir cevap bekledim. Babam biraz düşündü. - "Beni yerimde bırakın." dedi bir müddet sonra, sesini söylediklerini bir daha tekrarlamayacak tonda ayarlayıp. "Benim için rahatsız olmayın." Gerçi ben babamı şehre götürme konusunda hemen ikna ederim sanıyordum. Kış günü sıcak ev, yumuşak döşek teklif edilse kim geri çevirebilir ki. Ama farkına vardım ki babam ikna olacak gibi değil. Bu konu hakkında bir söz daha söylemeye yeltendiğimde, o suratını asarak çekicini kalıbın üzerine sert bir şekilde vurmaya başladı. Bunun üzerine ben ona kırıldım. Kırk yaşına yaklaşıp saçlarıma ak düştüğü hâlde babam hâlâ bana çocuk gibi davranıyor. Söylediklerimi dinleyip biraz düşünmek bile istemiyor. Ben bu kızgınlıkla körüğü körükleyerek kömürün küllerini savuruyor, babam ise "Sen de nereden çıktın?" der gibi hiç haz etmiyordu. Başını diğer tarafa çeviriyordu. Artık konuşmuyorduk. Biz böyle memnuniyetsiz bir hâlde dururken, bahçeye bir anda Acike yengem girip geldi. Babamın ortanca kardeşinin hanımı. Yengem sanki kendi evindeymiş gibi, girer girmez büyük evin önünü süpürdü, etrafı toparladı. "Nasılsınız yenge?" dediğimde "Hey Allah'ım, sen miydin? Ben geldim diye haber verir insan değil mi?" diyerek bana hiç de yabancı olmayan o yiğit edasıyla beni karşıladı, annemin adetince başımda su döndürüp serpti. Yengem ilk önce hiçbir şey hissettirmedi bana. Yengemi görünce ben de sevindim. Bizim yokluğumuzda, babamı yalnız bırakmayarak ev işlerini yapıp, böyle tertemiz giydirip kuşatıp onun perişan olmayıp böyle diri kalmasında Acike yengemin parmağı varmış diyerek, onu bir akraba olarak daha da yakın hissettim. Daha sonra eve girdiğimde, odaların hepsini tertemiz ve aydınlık buldum. Her eşya annemin sağlığındaki yerinde duruyordu, hatta daha intizamlıydı. Yan yana duran saksılardaki çiçeklere su verilmiş ve kitaplıkların tozu alınmış. Kısacası her şey yerli yerinde, içeri girince gönlün açılıyor. İçimden Acike yengeme teşekkür etmek geldi fakat böyle durumlarda Kırgızlarda adet olduğu üzere yapılan iyiliği hesaplıyor diye düşünüp darılmasından çekinip sadece ona minnettar olduğumu bildirerek bakıp ona kendime iyice yakın hissettim. Ama bu olaydan sonra üçümüzün arasında aklımın ucundan bile geçmeyecek ilginç olaylar gelişmeye başladı. Sonunda kavgaya dönüştü. Bu olay Acike yengemin bize çay yapmak için semaveri koymasıyla başladı. <... >
Ölöñ / Düğün Türküsü
Men bir ölöñ aytayın ouv birdi aytayın, Cıgılıganda söyögön ouv pirdi aytayın. Atam menenenemdi ouv meke aytayın. Ar kaysınaın başınan ouv ceke aytayın. Ölöñ / Düğün Türküsü (Birinci varyant) Ben bir türkü
HAYALLERİMİZ Cumartesi, 08 Aralık 2012
HAYALLERİMİZ Cumartesi, 08 Aralık 2012 Ninem Osmanlı kadını, Mahallede sözü geçer Kapı önü sohbetlerinde dinlenir Genellikle söylenir. Demem o ki Hani bi zamanlar yani Kubeli mahallesinde ark önünde Zamanın