Kelimeler; Zamansız Bir Hayatın İzdüşümü (3) | Cümle Mühendisi
Bu dünyadan başka nefes alabileceğimiz bir dünya var mı
İşte öznel anlamda muhayyel bir mekanda, zamansız bir hayatın izdüşümü belki de…
Bir romanın sayfaları arasında dolaşırken bedenimi çağın ve mekânın sıkıntılarından arındırıp ruhumu zamanın ötesine taşıyorum.
Romanların kendilerine özgü birçok özelliği, yeteneği, sırrı veya türü olabilir. Fakat hepsinin özünde “anlatı” düşüncesi olduğu için bizi, okuru, bu anlatının aurasına davet eder. Peki, her sayfada içine dâhil olduğumuz bu anlatılar için farklı farklı zamanlar ve mekânlar mı var?
Burada önemli bir noktaya dikkat çekmek isterim. Öncelikli olarak bir romanın yazıldığı dönemi hiç göze almadan sadece yazarın iç dünyasını hesaba katmalıyız. Çünkü romanların doğru bir iletişim dili kurabilmesi için zaman ve mekânın ötesinde bir anlatı yeteneğine sahip olması gerektiğini tüm okurlar, daha doğrusu düşünen okurlar, bilirler.
Eğer romanları yazıldıkları dönemler ve içinden çıktıkları toplumları göz önüne alarak tasniflemeye kalkarsak yanlış yapmış oluruz.
Elbette burada bahsettiğim romanlar sıradan, çalakalem yazılmış ve çok satanlar listesine girmesi endişesi güdülmüş gündelik şeyler değil. Sanırım bunu anlıyorsunuz.
Sonra okurun beklentilerini göz önüne getirmem gerekiyor. İstisnasız her okur, hangi dönemde yaşamış olursa olsun, bir romandan beklediği ilk şey bir yolculuğa çıkma duygusudur. Sayfalar ilerledikçe yolculuk okuru bulunduğu mekân ve zamandan alır ve diğer tüm okurlarla birlikte romanın muhayyel dünyasına götürür. Orada tüm okurlar bir aradadır. Aynı dili konuşurlar. Aynı duygu ve düşüncelere sahip değillerdir belki ama aynı ihtiyaçtan buraya gelmişlerdir. Hepsinin beklentisi bir yolculuktan başka bir şey değildir.
Bir romanda kahramanın ne hissettiğinin bir önemi var mı?
Bu yazının özeti olacak mahiyette 3 kısa paragraf yazmak istiyorum.
İlki, bir roman üzerinde düşünürken yazıldığı dönemi, yazarın içinden geldiği dünyayı yok sayıyor ve tüm roman yazarlarını tek muhayyel bir mekan ve zamanda yaşıyormuş gibi hayal ediyorum. Böylelikle roman sayfalarından bir dünyaya yolculuk yapıyorum.
İkincisi, bir okur olarak romanların içinde olay örgüsüne yön verebildiğim hissine kapılıyor ve her okuduğum romanın sanki o an bir yazar tarafından yazılıyormuş gibi hissediyorum.
Üçüncüsü, bir roman kahramanının hissettiği acı ve sevinçlere ortak oluyor, kimi zaman iyi bir arkadaş, sırdaş ve dost oluyorum.
Şimdi bu üç cümlenin üzerine okumaya devam edeceğim.
← Gün Gelecek, Kendine İyi Bak Deyip Gideceksin… (5)
6. Acını Hissediyorsun ama Anlatamıyorsun →
Hikaye - Kuram içinde yayınlandı	| 0 Yorum | adem dönmez, cümle mühendisi, hikaye, kuram, Kurgu ve Karmaşa etiketlendi	|