İsraf: Ölümcül Mikrop
09:3219 Nisan 2012
Osmanlı’yı, Roma’yı, Abbasi’yi ve birçok büyük devleti zayıflatan, çökerten ve yıkan hastalık israf, gösteriş ve tembelliktir. Bunlara ve bunlara benzer büyük devletlerin tarihlerine baktığımızda yöneticileri başlarda sade yaşayan, gösterişten, debdebeden, uzak duran, adil olan kişilerden oluşurken, sonraları şatafata ve israfa düşen, tembel, entrikacı kişiler başa geliyor ve düşüş başlıyor.
Aynı durum kişiler ve aileler içinde geçerli. Sade, gösterişten uzak yaşamayı tercih eden kişiler ve aileler daha mutlu, daha sağlıklı, daha dengeli bir hayat sürerken aksini yapanları da mutsuzluk ve dengesiz bir hayat bekliyor. Niye böyle? Bu sorunun uzun sosyolojik, psikolojik açıklamaları yapılabilir. Ben birkaç noktadan mevzuyu şerh etmeye çalışacağım.
Bunun baş nedeni israf. Evreni, insanı, ahireti ve her şeyi yaratan Allahüzülcelal (cc) İsrafı haram kılmıştır. Her haram gibi İsraf haramı da insanların hem bu dünyalarını hem de sonsuz dünyalarını harap eder. İsraf beraberinde mürailiği, gösteriş yapmayı, malla övünmeyi günümüz deyimi ile “caka satmayı” beraberinde getirir. Bu halde zamanla gurura ve kibre dönüşür. İsraf, gurur, kibir, debdebe, gösteriş de birleşti mi hem cepleri yakar hem de gönülleri, kalpleri karartır. Fıtratında doyumsuzluk olan insanoğlunun bu halini gidermek için sarf ettiği tüm çabalar yetersiz kalır. Çünkü karın doyar ama göz doymaz. Bir ev derken iki ev, olmadı üç, beş, yedi ev. Yazlık, kışlık, güzlük, dubleks, tripleks… Başlarda basit bir arabaya şükreden haris sonraları lüks bir araba, eşe çocuğa birer araba, olmadı jeep, daha olmadı helikopter.
Gönlü gözü doyurmak beyhude bir çaba boş bir gayrettir. Konun ile ilgili sözün ve hakikatin sultanı(sav) söylemiş söyleyeceğini: “İnsanoğluna bir vadi dolusu altın versen, ikincisini de ister. İnsanoğlunun gözünü ancak toprak doyurur.”
Evler Büyüyor Aile Üye Sayısı Düşüyor
2012 Türkiyesine baktığımızda aynı durum yaşanmaya devam ediyor. Geniş aile tipinde yaşayan fazla aile kalmadı. Karı koca yaşayan veya bir çocukla hayatını devam ettirmeyi düşünen aileler bile kocaman evler satın alıyorlar. İmkan buldularmı konaklar döşüyorlar. Avrupa da, Japonya da bile olmayan bir konut israfı anlayışı içine düştük. “Olmuşken büyük olsun” “Bir kere yaptırıyoruz büyük olsun” düşüncesi müthiş bir israfa kapı aralıyor. Evlerdeki eşyalar, giyecekler, yiyecekler (mobilya, mutfak araçları) hakeza. İsraf o boyuta ulaştı ki Mezarlıklardaki mermerlere harcadığımız paralar tüm aç Afrikalıları doyuracak boyuta ulaştı. Şu tersliğe bakar mısınız, evlerimizde yaşayan insan sayısı düşerken evin boyutları ve masrafları büyüyor. Sizce de bu durumda bir terslik yok mu ?
Titizlik Hastalığı Nasıl Yenilebilir?O ne Özgüven o