Mezuniyetimiz okulda yapılmıştı. Basit bir şeydi: müzik, yiyecekler, dans, oyunlar. Müzik dediğim o zamanların efsane parçası olan Lambada'ydı. Sürekli bu şarkıyla dans etmişti çocuklar. Bense sadece bir kere, o da bütün kızlarla dans ettiğini, benle de etmesi gerektiğini söyleyen Ali ile. Nasıl ikna etti bilmiyorum, çünkü benim gözüm sınıfın en şımarık ama en gözde çocuğundaydı. Onun gözü de Tülin'de. Belki de Tülin onu tercih ettiği için bu kadar ilginçti bu fazla zeki olmayan şımarık çocuk. O yaşlarda hemcinsler karşı cinsten daha caziptir. Beş yıl önce bu çocuğu face'de gördüm. Saçları önden seyrelmiş, belirgin bir de göbeği vardı. Ali'mi? O kara-kumral arası çocuk bir içim su olmuş, atletik vücudu mu desem, fırça gibi saçları mı, yoksa gamzeleri mi? Çapkın bir tip olup çıkacağı da o zamandan belliydi. Tülin aynıydı, aynı bakış aynı soğuk duruş. Bu çocuklar içinde biri vardı ki benimle ilgilenen tek çocuktu. Okul dışındayken bazen ağaçların altında beraber marşlar söyleyip, koştururduk. Üçüncü sınıfta gelmişti bizim okula. Çilli, çekik gözlü, sevimli (bunu şimdiki halimle söylüyorum o zamanlar farklı düşünüyordum) bir çocuktu. Okulun bittiği son gün bana çiçek vermişti. Hiçbir anlamı yoktu benim için. Çocuk bile olsak rağbet edilene hücum eden varlıklardık. Bu çilli çocuk ise kızlar tarafından pek talep edilmiyordu. Bu grup baskısı, klipteki sarışın kızın babasının tokatından hallice bir tokat gibi çarpıveriyordu suratıma. Yıllar sonra tekrar tekrar yaşadım aynı şeyi.
O garip duygu yaz aylarında yokluyor demiştim. O sıkıntı ve bunalma... Tarif edemiyorum, işin garibi bu duyguyu yaşadığım zamanlarda götümde hiçbir sorun yoktu da. Lambada ise iç sıkıntımı alabilen nadir parçalardandır.
Gönderen ıkıntı zaman: 01:06 2 yorum:
Etiketler: Bilemiyorum belki de gazdır
Daha bir çocukken annem anlatmıştı: Nene dedikleri, dedemin annesinin hikayesini. Ara sıra, tekrar tekrar anlatırdıbu aynı hikayeyi. Annem s...