Ataol Behramoğlu ve Nihat Behram'ın mektupları
Onur Behramoğlu "Yeniden Yaratılmanın Coşkusu" adlı kitapta Ataol Behramoğlu ve Nihat Behram'ın mektuplarını biraraya getirdi
22.04.2015 12:53 Karakter boyutu :
Şair kardeşler Ataol Behramoğlu ve Nihat Behram'ın 1967-1983 yılları arasında birbirlerine yazdıkları mektuplar ortaya çıktı. Kimi zaman askerde kimi zaman sürgünde birbirlerine mektup yazan Behramoğlu-Behram kardeşlerin elinden çıkan satırları, yeğenleri yazar-şair Onur Behramoğlu "Yeniden Yaratılmanın Coşkusu" adıyla Tekin Yayınları'ndan çıkan kitapta biraraya getirdi.
İki amcasının birbirleriyle mektuplarını 4 yıl önce kendisine emanet ettiklerini söyleyen Onur Behramoğlu, mektupların kendisinde bıraktığı etkiyi "uzun sürecek bir depremin sarsıntılarını yaşayacağımı bilmiyordum" ifadeleriyle anlatıyor. Behramoğlu "hiç tanımadığım babaannem kemanıyla çalarmış Schubert'i. Onun keman çalışını bir dakika dinleyebilmek için bu mektupları yakmam gerekseydi yakardım. Bu, bendeki Nihat Behram. Hayır, hayır, yakmazdım; kültüre-sanata küçücük de olsa bir katkısı olabilir umuduyla mektupları saklar, hiçbir zaman dinleyemeyeceğim kemanı düşünerek sonsuzca kederlenirdim. Bu, bendeki Ataol Behramoğlu. Yoksa ilki ataol Behramoğlu, ikincisi Nihat Behram mı?" ifadeleriyle iki kardeş şairin kendisinde bıraktıklarını da aktarıyor.
"YÜZ HAYATIMIZ VARSA VERİRİZ"
Nihat Behram'ın mektupları Ataol Behramoğlu askerdeyken başlıyor, yurtdışındayken devam edip 70'lerin ortalarında ağabey yurda dönmek üzereyken kardeşin yazdığı- ''Annem evde, marangoz senin kütüphaneyi yapıyor. Senin geleceğini duyunca annem gelmiş. Selamı var"- cümleleriyle kapanıyor. Ataol Behramoğlu'nun mektuplarıysa yurtdışında yazılmaya başlıyor; 80'lerin ortalarında, Nihat Behram sürgünde ve Ataol Behramoğlu da sürgüne gitmenin hemen öncesindeyken sona eriyor.
4 Ağustos 1971, Ataol Behramoğlu'nun satırları: "Her halukarda sıkı tut kendini. Sudan'da idam sehpasının altında 'Yaşasın Sudan, yaşasın işçi sınıfı' diye haykıran yiğit insanlardan daha aşağı değiliz bizler de. Gerçekten mutlu bir Türkiye için verebilecek yüz hayatımız varsa veririz. Yeter ki küçük sinirliliklerle yıpranmayalım, kuru gürültüye pabuç bırakmayalım."
30 Temmuz 1974, Nihat Behram'ın satırları: "Mektubun bizi çok duygulandırdı. Yaşadığın duyarlık çağımızın insanına ışık tutan cinstendir. Hepimize kılavuz olacak bir yürek çarpıntısı ve kederlenişle. İnsanımızın bu cinsten bir kederlenmenin farkına varışı büyük bir gelişme olacaktır. İnsanları devrimci erdemler aşamasına vardıra, insani erdemlerin yoludur. Sen varlığınla bu yolda çok şey bildiriyorsun bizlere. Umutlu oluş en büyük gücümüzdür."