Galina’nın hüznü, Vera’nın yüzüğü - Tarihi Havadis
Galina’nın hüznü, Vera’nın yüzüğü
Nazım Hikmet ömrünün on üç yılını hapishanede geçirdi. Kendi deyimi ile doğrudan doğruya işlediği bir suçun karşılığı olarak da değil... Neticede hapislik dönemi sağlığını olumsuz etkilemiş ve özellikle kalbi ile ilgili sıkıntılar baş göstermişti. Onu hep engelleyen, moralini bozan kalp ağrıları… “Ah şu mendebur yürek…” diyerek şikayet de ediyordu büyük şair.
Nazım 1951 yılında Türkiye’den ayrılıp Moskova'ya geldikten sonra zaman zaman kalbiyle ilgili sorunlar yaşıyordu. 1952 yılı yazında Berlin’deyken yaşadığı sıkıntı sonrasında Moskova’ya dönünce Sanatoryum hastanesine yatmıştı.
İşte hastanenin iç hastalıkları bölümü başkanı olan Dr. Galina ile o dönem tanışmış ve arkadaş olmuştu. Tabi Galina Nazım’dan çok etkilenmiş ve gönlünü kaptırmıştı. Nazım bir gün artık hastaneden ayrılmak üzereyken elinde daktilosu ile odasına giriyor. Konuşmanın sonunda şöyle diyor: “Benimle geliyor musun şimdi, yoksa beni ölüme mi terk ediyorsun…”
Moskova’da beraber yaşamaya başlıyorlar. Galina Onun doktoru, arkadaşı, çevirmeni, sevgilisi oluyor. Yedi yıl birlikte yaşıyorlar. Galina yeri gelmiş Münevverin mektuplarını okumuş Nazım’la, yeri gelmiş onu bir leğende yıkamış, beslenmesiyle, sağlığıyla ilgilenmiş.
Şair Dursun Özden'in Nazım Hikmet hakkındaki “Karanlığa Karşı Yürüyen Adam” adlı kitabı içerdiği röportajlar ve belgeler açısından çok değerli bir kitap. Röportajların en önemlilerinden biri de hiç şüphesiz Dr. Galina ile yapılmış olanı.
Röportajda anlatıldığı üzere, Nazım bir keresinde 1957 yılında Bükreş’te iken şöyle demiş: “Galina sen beni ölümden kurtardın. En az dört kere. Bu iyi mi oldu kötü mü oldu bilmiyorum ama yaşadığıma memnunum… Bu dünyadaki en büyük mutluluk… Sağ ol kızım…”
Malum Galina’ya hiç şiir yazmamış Nazım. Galina bunu şöyle açıklıyor. “Ben ona yasaklamıştım. Çünkü bunlar bir şekilde Türkiye’ye ulaşıyor ve Münevver üzülüyordu elbette.” Yine Galina’ya göre Nazım en olgun döneminde, birikimlerinin yoğun olduğu dönemde en güzel şiirlerini Vera için yazmış. Hatta bir röportajında “bülbül şakımaya başlamıştı” diye gülerek anlatıyor.
Vera’nın aşkı öylesine altüst ediyor ki Nazım’ı, Galina’dan da çekiniyor olsa gerek, çevirmeni Ekber Babayev ile bir kaçış planı yapıyorlar. Pijamasıyla, terlikleriyle çıkıyor evden…
Galina ayrıldıktan sonra da Nazım’ı hiç unutmamış, hep onunla, onun anıları ile yaşamış. “Onunla yaşadığım yedi yıl benim bütün ömrüme bedel”, diyor. Mezarına ise hiç gitmemiş. Çünkü onu ölü olarak hatırlamak istememiş, “O benim yüreğimde hep yaşıyordu”, diyor.
Dr. Galina Şubat 2014'te hayata veda ediyor. “Haydi bana eyvallah, beni Nazım çağırıyor, gidiyorum ben” diyerek…
Nazım Hikmet hayatı dolu dolu yaşayan, yakışıklı, çapkın bir erkekti belki. Hayatında altı kadın oldu (Nüzhet, Piraye, Münevver, Yelena, Galina, Vera). Her birinin hayatında da derin izler bıraktı mutlak. Şair, yazar, Ataol Behramoğlu'nun dediği gibi, “Ona çapkın denebilir belki ama biraz daha derinliğine düşünüldüğünde bu temel nitelemenin fazlaca yüzeysel kaldığı açıktır.”
Ama Nazım Hikmet bir aşk ve duygu adamıydı deyim yerindeyse. Vera’yla karşılaşınca da olan olmuştu tabi. Aşk elbette ki ne planlanabilen ne de yönetilebilen bir şey. Kendi bildiğini okuyan yakıcı bir süreç.
Nazım Vera aşkı hakkında çok şey söylenebilir elbette ama şu açık ki hem kendi yanıp kavrulmuş hem de Vera’nın hayatında çok büyük bir tesir bırakmıştı Nazım.
Vera eşsiz ayrıntılarla, duygu dolu, şiirsel bir anlatımla yazdığı kitabında çok güzel anlatıyor o dönemi. Nazım sonrasında da hep onunla yaşamış. Vera Tulyakova kanser hastalığına yakalandığında da düşünsel olarak yanında olmuş Nazım. Vera son günlerinde Türkiye’den gelen o gümüş yüzüğü takmış parmağına ve öyle veda etmiş hayata…