İlk görev yerim olan doğudaki ikinci yılımdı. Büyük ve çok odalı boş evde çoğu zaman yapacak bir şey bulamadığımdan kimilerine lüzumsuz gelebilecek işlerle meşgul olurdum bazen. Orta boy karton bir kutuyu, canlı renkli karmaşık desenli büyük bir alışveriş poşetiyle kaplamıştım mesela. O özenle kapladığım kutu , yere oturup sırtımı çekyata dayadığımda yazı yazdığım masa, çay bardağımı ve atıştırmalıklarımı koyduğum bir sehpa, kimi zaman yemeğimi yediğim sofra olurdu . Ramazandı. Ev arkadaşım evlendiği için bir süredir yalnız yaşıyordum. Minik bir tepsiye hazırladığım tek çeşit yemek, ekmek ve içecekten oluşan iftarlığı karton kutunun üzerine koyup ezanı beklerdim. Babam arardı. Hem de her iftardan önce. Ne yiyeceksin diye sorardı. Yoğurtlu makarnaya bakıp başlardım saymaya. Çorba yaptım baba. Köfte kızarttım. Bir de yanında makarna var. Eve gelirken tatlı ve kola da almıştım. Babam sevinirdi kızı uzaklarda ama iyi durumda diye. Sonra ezan okunurdu, aklıma ailemle birlikte iftar ettiğimiz sofra gelirdi. İstanbul'daki ezan, Sultanahmette kılınan teravih namazları... Suyu içerdim de elim bir türlü kaşığa gitmezdi.
Yazı yazmayı öğren de gel diyene bak. Bir de klasik kelimelerle yazı yazılmaz diyor sayın, saygın, değerli, kıymetli olmayan adsız. Başkalarının kelimelerini, cümlelerini ve duyguların ifade şeklini küçümsemek kolay. İnsanları eleştirmekten onları sevmeye fırsat bulamayan, gözleri, kulakları ve kalbi mühürlü meçhul şahsiyet. Üç beş cümle saçmalayıp sinirlerimi zıplatma. Gönderen
Ramazanın ikinci günü ve babam evde değil. İftara yarım saatten az kaldı. Sormuyorum bile anneme. Ramazan ayında iş gereği çok yoğun olan babama hak vermiyor değilim. Ama... Ama yaşım kaç olursa olsun ben babamın büyüyen küçük kızıyım. İlk iftarımızı budanmış bir ağaç gibi kırpık bir halde iki kişi yapmıştık. Anneme eskiye özlemimi anlatan üç kelimelik kocaman bir cümle kurmuş sonra da susmuştum. Masamız hazır. Bu sefer annem ve abim de bizimle oturacak sofraya. Şeker hastalarının normalde öğünlerini aksatmamaları lazım, ama anne işte. Bakıyorum beş tabak var. Gözlerim anneme sorular soruyor, dudaklarım kıpırtısız. Babana söyledim, o da iptal etti gideceği yeri, gelmek üzeredir derken gülümsüyor. Hep birlikte "eskisi gibi" sofraya oturacağız. Şimdi size ne yazsam o anki sevincimi anlatmaya yetmez. Hemen aradım babamı. Fırına uğramış, pide kuyruğunda ,bir gözü de saatte. Pencereden sarktım. Kulağım ezanda, gözüm gelecek olan arabada, gönlüm mutluluk diyarlarında. Eskisi gibi oturuyoruz soframıza. Dualar eşliğinde beş kişiyle açılıyor iki kişin orucu. Öyle tatlı bir an ki... Sohbet ediyoruz, gülüyoruz, eskiye değinmeden de geçmiyoruz. Planlar yapılıyor. Bir akşam Sultanehmet'te yapacağız iftarı, bir akşam yeni açılan Mimar Sinan Camiinde kılacağız teravih namazını. Kız kardeşim biz sofradan kalkmadan türk kahvelerimizi pişiriyor. Sonrası iyilik güzellik, sağlık :)
İftara yakın bir zamandı. Ayran reklamı adı altında bir sürü şahane yiyeceği görüp yutkunurken bir bankanın reklamı başladı. Evin en yaşlısı davulun sesiyle uyanıp mutfağa giriyor . Sonra diğerleri uyanıyor, çocuklar öpülerek uyandırılıyor. Küçücük mutfakta kimi kahvaltılıkları masaya götürüyor, kimi pideleri kesiyor, açılamayan bir kavanozun kapağına evin babası müdahale ediyor. Hep birlikte masaya oturuyorlar. Benim yüreğim kabarık, gözlerimde sağnak habercisi ıslak titreşimler. Anne diyorum, yutkunuyorum sesim titrese de söylemeden edemiyorum. Ne güzeldi eskiden, ne güzeldik. Hep birlikte sahura kalkar çayımızı da sohbet ederek balkonda içerdik. Babam güzel şeyler anlatırdı, biz öyle rüzgara sevdalı gecenin ışıklarını izlerdik. Şakalaşır gülerdik. Babam başlardı bizim sevmediğimiz maniyi söylemeye. "Ekmek yedim kuruca, su içtim duruca, niyet ettim bugünkü oruca..." Ben falanca cüzdeyim, sen kaçtasın der, rekabet ortamı yaratır ve hep beni geçerdi. Ve ben babamı hep daha çok severdim. Uzun süredir şeker hastası annem , babam, abim. Buna rağmen hep ramazana, oruca sevdalıydılar. Bu yıl çok ciddi uyarılar neticesinde sofralarımız, neşemiz yarım kaldı. Sizin okuyup kısa sürede unutacağınız bu yazı var ya, benim boğazıma yapıştı. Elimin tersiyle sildiğim yaşlara inat yazmayı bırakmadım.
Kendisini tebrik ediyorum ve kısa sürede iletişim bilgilerini mail atmasını bekliyorum. Yedek kişiyi de belirledim. Sandukam bana pazartesi sabahına kadar ulaşmazsa yedeği açıklayacağım. Hepinize güzel bir hafta sonu diliyorum
firkat34@hotmail.com Yukarıdaki mail adresine ad soyad , adres ve varsa blog isimlerinizi yazıp benden haber bekleyin. 10 Ağustos Cuma günü katılımcıların listesini ve eşleştiğiniz kişinin bilgilerini mail adreslerinize yollayıp çekileceğim kenara. Herkes bir kişi ile eşleşecek. Siz ister eşleştiğiniz kişiye kart yollarsınız ister seçtiklerinize isterseniz hepsine.
Not: Eşleşme fikri Seda Hanım'a ait Ne güzel düşünmüş değil mi :)
Yüzüme kedi makyajı yapmadım. Kamuflaj için yıldız ekledim fotoğraf programından.
Vakti zamanında Tahtakale'den metresi iki liraya renkli tüller almıştım. Birazıyla sınıfın kapısını süslemiş, birazıyla da kandilde ve diğer özel günlerde program yaparken tahtaya asılabilecek dekor amaçlı tülden çiçekler yapmıştım. Elimde beni derin düşüncelere sevkeden yarım metre kırpık bi tül parçası kalmıştı . Bundan ( yarım metrelik kırpık tülden) ne yapabilirim düşüncesiyle dolaşıyordum. Malumunuz yaz mevsimi olduğundan her köşeden bir düğün, gelin fotoğrafı fırlıyor.Kız kardeşimle, yok şurası şöyle olsaydı, ben olsam böyle yapardım diye bol keseden konuşup gülüşüp duruyoruz. Abla acaba sen nasıl gelin olurdun, beyazlar yakışır mıydı diye sorunca ben de merak ettim. Hatta hayal ettim. Cidden ben nasıl bir gelin olurdum ??? Kırpık tül parçasından ben sana duvak yaparım diyince malzemeleri bu sefer halının üzerine değil klimalı odadaki sehpanın üzerine yığdık. Makyajla işe başladık. Saten eşarbı bağladıktan sonra kırpık tül kız kardeşimin elinde kül kedisinin dönüşümüne benzer bir şeyler yaşadı. İğnelerle, bileklik ve kolye ile yukarıda görmüş olduğunuz gelin başını çıkardı. Kırpık tül 2.5 tl , saten eşarp+bone 7.5 tl , bileklik 5 tl , kolye 5 tl
İki gün önce fon kartonu, pipet ve topitoptan ne yapılır diye sormuş ve işe girişmiştim. Sayı çok evde geçirdiğim vakit az olunca tamamlamak iki gün sürdü. Kız kardeşimin desteği ve yardımıyla gecenin ikisinde bitirdik. Ortaya çıkan ürün dört aşamadan oluşuyor. Katonlara önce kelebek desenini çizdik. Desenleri kestik. Topitopların saplarını döndüre döndüre pipetlere soktuk. Kesilen kelebek desenlerine pipetleri geçirdik. Ne kadar basit demeyin lütfen. Elli taneden fazla yapınca kolay bile zorlaşıyor
Kız kardeşimin el emeği göz nuru Kısa bir süre önce yirmi taneden fazla renkli fon kartonu almıştım. Yarısını kullandım bile. Hazır stamp seti de almışken kart hazırlayıp desenleri öyle göstereyim istedim. Gece yarısına beş on dakika varken kız kardeşle birlikte hummalı bir telaş ile odamda dolanmaya başladık. Halının ortasına fon kartonlarından, kurdelelerden, boncuk ve pullardan yığınak yapıyor aklımıza ne gelirse karınca gibi taşıyorduk. Kestik, yapıştırdık, alladık pulladık, stampları da kullanarak böyle göze hitap eden bel ağrısı kartları hazırladık.
Bu da benim hazırladığım minik kart. ﻿
Stamp setlerinin yanında İstanbul temalı teneke kalemliği gördüm. Hem İstanbul'a hem de teneke kutulara düşkün biri için bu kalemlik bulunmaz hint kumaşı. Bin Muhteşem Güneş kitabından sevdiğim yazarın "Uçurtma Avcısı" kitabını da alarak mutlu mesut döndüm evime.