Sanal Mekanlar Projesi Ortaçağ’ın tersten perspektifi ile Rönesans’ın merkezi perspektifi arasındaki kırılmanın sanatsal bir yorumudur. Sosyal hayatlarımızı paylaşıp yaşadığımız ve ticaret yaptığımız bu mekanlarda artık algılanabilecek bir derinlik ve kaçış noktası kalmamıştır. Bizleri bir dönem çevreleyen bu kasvetli ve ağır mimari yapıların yerini günümüzde arayüz ve ağ temsillerinin çalışma şekilleri almıştır. Elektronik devreler (cep telefonları, internet) yoluyla birbirimize bağlandığımız ve sınırsız bilgi ağını kullanarak seyahat ettiğimiz bu mekanlar artık yerçekimsiz ve ölçü kurallarına bağlı kalmayan etkileşimli alanlara dönüşmüşlerdir. Sanal Mekanlar projesi sürekli yer değiştiren bu bilgi ve imgelerin, fiziki mekanından zihnen uzaklaşan bireylerin üzerindeki sonsuz sayıdaki çoğaltmaya ve müdahaleye imkan veren teknolojik etkisinin, sanatsal bir eleştirisidir.