Dört ya da beş yaşındaydın. Birlikte paylaştığımız odadaki ranzanın birinci katında yatarken, yanıma gelmiştin. Gözyaşlarımı senden saklamaya çalışmış, ama başaramamıştım. O tatlı gözlerini gözlerime dikip, “Neden ağlıyorsun?” demiştin. Ben hala unutamadığım bir aptallık yapıp, “Mutlu değilim” demiştim. Sen gözyaşlarımı silip, “Ben seni mutlu ederim anne” demiştin o küçücük yüreğinle. Şimdiki aklım ve bilincim olsa, buna başka bir cevap verirdim. Derdim ki ”Canım oğlum, herkes kendi mutluluğundan sorumlu.”
Şimdi söylesem olur mu? Bu yükü aldıysan bırak, olur mu? Sana ait olmayan her şeyi bırak. Çünkü sen, hayatımda olan en güzel şeylerden birisin.
Eskiden, “Bu kadar da olmaz” dediğim zamanlarda, “Gözlerimi kapatıp gitsem mi?” diye düşündüğüm anlarda, senin o güzel yüzün, hayalimin tam ortasına düşer ve beni gerçeğe geri döndürürdü. Senin varlığın, içimdeki kahramanı bulmamı sağladı. Belli ki büyükbaba planladı bunu. Bana kalmam için güzel bir neden verdi ve şimdi, geç kalmış ama tam zamanında söylenecek bir şeyi daha sana söylemek istiyorum;
Acemiliğime geldin, affet beni e mi…
Süresi : 01:12 İzlenme : 542
Süresi : 00:56 İzlenme : 5173