20.01.2012 01:57 Karakter boyutu :
“Yargı reformu paketi”, her seferinde olduğu gibi, zamanında ortaya çıkarıldı. Bağımsızlığı zedelendirilen, kıyıma uğratılan, kadrolaştırılan, güdümlü hale getirilen, güvensizleştirilen, adaletsiz yasa kuralları içinde batağa itilen yargıya vuruldukça vurulurken paket açıklandı. Hrant Dink kararı açıklanıp tartışmaları sürerken; Hrant Dink cinayetini, “medya-yargı-devlet” üçgeninde yazarak kitaplaştıranların (Örneğin Kemal Göktaş’ın, Nedim Şener’in) davaları sürerken, fikir insanları devlete karşı suç işlemekten tutukluyken, paket açıklandı. Hem de reform adı altında…
Paket oyunu, özel günlerde gençler arasında oynanır. Kocaman, cicili bicili bir paket çıkarılır. Armağanı alan, sevinç içinde açmaya başlar. Büyük paketin içinden bir paket daha çıkar. O da açılır; bir paket daha, sonra bir paket daha. Paket içinde paket… Paketler küçüldükçe küçülür, merak arttıkça artar. Son paket açılır; içinde “yalancı meme”… Bazen nazar boncuğu, bazen de ayva çıkar.
Yargı reformu paketine bakınca, aynı sonucu görüyoruz; maddeler sıralanıp duruyor. Merakla bekliyoruz, arkasından ne gelecek diye. Son maddeye gelince görüyoruz ki, yalancı meme… Ayvaya gerek yok zaten.
Temel hukuk ve yargı sorunları pakette yok. Masumiyet ilkesinin ihlali, bir önlem olması gerekirken cezaya dönüşen yaygın tutuklamalar, uzun tutukluluk süreleri yok. İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi’nin, adil yargılama hakkı ihlalleri nedeniyle Türkiye’yi mahkum eden kararları yönünde önlem alınmamış. Anayasa ve yasaları ihlal eden, sayfalar dolusu telefon görüşmesini sıralayıp suçlayan iddianameler için önlem yok. İddianamede her şey yazılıp meşru kabul edilirken, savunmanın önünün tıkanmasına önlem yok. Özel görevli mahkemeler, gizli tanık uygulaması, soruşturma gizliliği ihlalleri yok. Yargıç ve savcıları her türlü baskı ve kuşkudan kurtaracak önlemler yok. Herkesin gözü önünde süren temel hak özgürlük ihlallerini giderecek düzenlemeler yok. Her türlü muhalefeti, karşı düşünce üretimini terörle mücadele kapsamına alan kural ve uygulamalar kaldırılmamış. Anayasa’da “adil yargılanma hakkı” sınırlandırılmamışken, bırakın uluslararası sözleşmeleri ve evrensel hukuk ilkelerini, beğenmedikleri Anayasa’ya bile uygun düzenlemeler yapılmamış. Düzenleme yapılmayan alanlara bakılınca, nelerin düzenlendiğinin de anlamı kalmıyor.
2010 Anayasa değişiklikleri ile başlayan ve çeşitli yasalarla, hatta kanun hükmünde kararnamelerle yapılan düzenlemelerin yargıyı getirdiği yer ortada iken, yargı bağımsızlığı ayaklar altında iken, yargılamayı hızlandırma uğruna yüksek yargıda üye sayısını artırma ve kadrolaşma dışında önlem alınmamışken, böyle bir paketle kimse kandırılmasın.
Yargıyı siyasetin içine çekip, tüm sorumluluğu onun üstüne yükleyen ilişki ağı, koyduğu kurallarla adaletsizliği getirirken, o adaletsizlik üstüne oturan yargının reformu olmaz. Adil yargılamanın önündeki tüm engeller temizlenmedikçe, olsa olsa “adil yargılamayı etkilemeye teşebbüs” ile uğraşılır.
Yargı reformu paketi, siyasetin istediği kararları meşrulaştırıp, somut adalet savaşımının yolunu saptırmaktan, savaşımı “çıkmaz sokağa” hapsetmekten başka işe yaramayacak. Üzerinde çalışıp enerji harcamaya değmeyecek.