İnsan için iş yapıp değer üretenler, "arşın yüklerini" omuzlarında taşıyan şuurlu varlıklar olarak, insanlığın bir adım önünde giderler; takdir edilseler de, edilmeseler de... Tıpkı sanatçılar gibi, bilim adamları gibi, yazarlar gibi… Onlar toplumun nabzıdır, susarlarsa yaşam da durur.
Güzel bir iş yapıp, ön saflara aday olmak, herkesin dileği olsa da; pek az kişiye nasip olur muhakkak. Ben böyle bir hadsizlik yapmak niyetinde değilim elbet.
Yaşam denen yap-bozun; varlık yapımıza uygun iş üretmekle yükümlü, eksik bir parçası olduğumuza inananlardanım. “İnsanlık resmini” ortaya çıkarabilmek için, doğru yerimizi bulabilmek ve var olma amacımızı gerçekleştirmek; ömür denilen süre zarfında hepimizin ödevidir bence. Bunu sağlayabilmek de hem bize bağlı, hem de birbirimizle olan dayanışmamıza.
Her birimize düşen; akıl ve gönülle düşünüp ibret almak; hatırlatıcı, uyarıcı olabilmek. Zira hatırlatmak, güzel yürekli, aklı işleyen kişilere yarar sağlar.
Bu çalışmayla amacım; insanlık resmindeki yerimi tamamlama gayreti, hayra ve barışa dönük güzel bir iş üretebilme isteği.
Çabam; iyilik, güzellik ve sevgiyi öğrenebilmek; öğrendikçe paylaşmak, paylaştıkça “virüs” gibi çoğalmasını sağlamak.
Yolun çok başında öğrenciyim; insanlığı ve dünyayı kurtaracak tek gücün “sevgi” olduğunun farkında olan...
Uyanık görünen ama gerçekte “uykuda” olan bireyler arasında yer almamak adına; okumak, yazmak, harekete geçip uyarıcı olmak; aklını işletebilen, eli kalem tutan bireylerin önemli sorumluluğudur kanımca.
İşte bu düşünceyle; o “dönüşü olmayan yola” girmeden, geride bıraktıklarımın yüküyle baş başa kalmadan önce; düşündüklerimi, yaşamım boyu biriktirdiklerimi, iyi, güzel ve sevgi adına inandıklarımı paylaşmak istedim. Bu kitap, böyle bir derdin ürünü kısacası.
Diyorum ki; nefes alıyorsak, hâlâ üretme şansımız var demektir.
Ben, içimde keşfetmeğe başladığım sevgi kırıntılarını; bazen kızarak, bazen coşarak, ama illâ ki severek, bir lokma emeğe dönüştürdüm.
Saygılarımla, İstanbul 2016