Son dönemde, finans kanallarının gözde konularından birisi, ilk bakışta ekonomiyle alakalı gibi görülse de, ekonomiye ilişkin her konu gibi doğrudan ama bu kez biraz daha fazla siyasetle ilişkili.
Konu, Ekonomiden Sorumlu Başbakan Yardımcısı Ali Babacan’ın son 12 yılda ekonominin yönetiminde gösterdiğini belirttikleri “üstün” performans. Hep birlikte, Cumhurbaşkanlığı seçimi sonrasında, Türkiye’nin böylesine başarılı bir siyasetçiyi kaybetmesinin yazık olacağını, ekonominin başında kalmaya devam etmesinin gerektiğini söylüyorlar.
Telaşın ardında yatan temel neden, Başbakan ve Merkez Bankası Başkanı arasında süren faiz tartışmalarında Merkez Bankası Başkanı ve onun tarafını tutuyor görüntüsü veren Ali Babacan’ın ekonomi yönetiminden ayrılması durumunda uluslararası finans kesiminin ülkeye olan güveninin ortadan kalkacağı, finansçı jargonuyla fon akışının, gerçekte ise borç para girişinin aksayacağı endişesi. Günü idame için dahi dış borca muhtaç bir ekonomide bunun ne anlama geldiği açık.
Dış borçla yürüyen mucize ekonomi gemisi için deniz bitmiş görünüyor. Korkuları, düne kadar bu mucize masalına inanan toplumsal kesimlerinde, mucizenin gerçek yüzünü görmeye başlaması.
Temmuzda enflasyon düşüş trendine girecek diyen Merkez Bankası Başkanının bir kez daha yanılması kimseyi şaşırtmadı. Konut satışları son altı aydır düşüşte. Yılın ilk altı ayında satılan konut sayısı geçen yılın aynı dönemine göre 44209 adet, yaklaşık yüzde 8 oranında düşmüş durumda. Konut fiyatlarındaki artışın, enflasyon oranının altında olduğu da dikkate alındığında durum çok daha ciddi. En vahimi ise büyüme düşerken, enflasyonun artıyor olması.
ALİ BABACAN NEDEN SEVİLİYOR
Ekonomi Bakanı Zeybekçi’nin bir yandan bizde kriz olmaz derken, diğer yandan “Moody’s den eksi yönde beklentim var çünkü siyasi bir değerlendirme yapacaktır,” diye konuşması ekonomi cephesindeki durumun özeti aslında.
Piyasacıların artan Ali Babacan sevgisinin altında yatan gerçek bu. Toplumun bir kez daha Anayasa kitapçığından kriz çıktı masalına inanıp inanmayacağından emin değiller ancak başka çözüm de ortada yok. Çaresizce, daha önce birkaç kez oynayıp başarılı oldukları oyunun yeni bir versiyonunu sahneye koymaya çalışıyorlar.
Yapılması gereken, krizin suçunu atacak bir gerekçe ile çıkacağı ortada olan ekonomik krizden, rantçı-yağmacı, özelleştirmeci neo-liberal sistemin devamını sağlayacak bir çözümü birlikte üretmek. Hem uluslararası mali sermayeye güven verecek, hem de içeride bir şeyler değişiyor ilüzyonu/yanılsaması yaratacak bir operasyonu örgütlemek. Belli ki Ali Babacan’ın, Özal ve Derviş’den sonra bu kurtarıcı rolüne en uygun kişi olduğunu düşünüyorlar.
Ali Babacan’ın siyasi düşüncesi, bugüne kadar siyaseten ortağı olduğu icraatlar önemli değil. Önemli olan piyasalara ve piyasacılara güven “vermesi, piyasa “dostu” olması, “faiz lobisi” gibi para babalarını korkutacak laflar etmemesi ki, fon yani borç girişi aksamasın.
Anlayacağınız, piyasacı cephesinde değişen bir şey yok. Her zaman olduğu gibi koyun can kasap et derdinde.
Kamu mallarına el koyma ve vatandaşın cebini uluslararası sermayenin kârına açmaya yönelik 35 yıllık çabalarının boşa gitmesini istemiyorlar doğal olarak.