Naif. Süper bir hikaye arayanları buraya alalım - Zimlicious
zimlicious / 26 Nisan 2018
Hani bazı karakterleri alıp böyle mıncırasınız, en azından kendilerine sıkı sıkı sarılasınız gelir ya? İşte, Naif. Süper isimli, Norveçli yazar Erlend Loe’nin kaleminden çıkan, yirmibeş yaşındaki isimsiz karakterimiz de öyle. Küçüklüğünden beri ne yapmak, ne olmak istediğinden az çok emin biri olarak yirmibeş yaşına gelip de bu kadar hedefsiz, bu kadar ne yapacağını, ne istediğini bilmez olması tuhafıma gitmedi diyemem ama felsefi hayat sorgulamaları ve yine hayata dair nokta atışı tespitleriyle kazandı gönlümü, ne yalan söyleyeyim…
Naif. Süper ana karakterimiz, pek çok okur tarafından J.D. Salinger’in Çavdar Tarlasında Çocuklar’daki Holden Coulfield’a benzetilmiş. Evet, andırıyor da gerçekten ama “bu adam bu karakteri buradan çalmış” tarzı bir andırma değil bu; daha çok hepimizin aslında hayatı aynı şekilde sorguladığını ve sorduğumuz soruların çoğunun cevabının olmadığını gösteren bir benzeşme.
Naif. Süper bir mızmız
Başta da belirttiğim gibi, Naif. Süper ana karakterimiz yirmibeş yaşında olmasına rağmen hikâyesini ve iç sorgulaşmalarını okurken yaşını unutuyorsunuz. “Kaç yaşındaydı bu yahu?” diye düşünürken bulursanız kendinizi on beş falan demek istersiniz yüksek ihtimalle. Kendinizi “bu genç adamın adam gibi derdi de yokken amma mızmızlanıyor kardeşim!” diye sinirlenirken de bulabilirsiniz ama açıkçası Naif. Süper ilk 1996’da yayınlanmasına rağmen bugünkü gençlerde sık sık gözlemlediğim konulara değiniyor; zamansız bir kitap yani, en azından şu zamana kadar. Hangi konulardan bahsediyorsun derseniz de;
Abim benden daha iyi top oynuyor; ühüüü ühüüü
Herkesin kız arkadaşı var, benim niye yok
Okula gitmek ne işime yarayacak ki?
Televizyona neden aptal kutusu diyorlar; başka türlü neyle zaman geçireceğiz?
Demem şudur ki, ana karakterin çocuk gibi hayatı sorgulamasından başka pek de bir şey olmuyor kitapta ama sizi de bazı şeyleri düşünmeye itecek, hayatı sorgulatacak, yüzünüzde tebessüm bırakacak tespitlerle dolu olduğunu garanti edebilirim. Evet, bazen “embesil mi bu çocuk ya?” diye sinirleniyorsunuz ancak sonradan çıkıp, öyle bir şey söylüyor ki aklınıza şu geliyor: neden hepimiz hayatı çocukların gördüğü gibi göremiyoruz ki? Büyük ihtimalle çok darbe yediğimiz, çok üzüldüğümüz, çok zorlandığımız ve daha da önemlisi her gün umudumuzu daha fazla kaybettiğimiz için.
Naif. Süper alıntılar
Bu kitap, altını çizdiğim çok fazla kısmın olduğu kitaplardan oldu (evet; canavarım ben; okurken satırların altını çiziyorum). İşte tüm bunları yazmama neden olan, bana bir şekilde dokunan ve alıntı defterime de not ettiğim kısımlardan bazıları:
Bu duygu çok uzaklarda artık.
İşin en heyecanlı yanı, dünyada olmam için beni davet eden olmadığı düşüncesi. Ben sadece buradayım işte. Ötekilerin hepsi de öyle. Hepimiz buradayız işte, öylesine. Bize soran olmadı. Bu bizim suçumuz değil.
Birileriyle tanıştığında garip bir şey oluyor. Yeni bir gezegende yaşıyormuşsun gibi.
Bu internetin biraz abartıldığını düşünüyorum. Olmasa da olacak bilgilerle dolu çoğu zaman. Çoğu insanın benimkine benzer bir konumda olduğu duygusu uyandırıyor bende. Bir sürü şeyi biliyorlar ama bunların tam olarak ne işlerine yarayacağından pek haberleri yok. Neyin yanlış, neyin doğru olduğundan emin değiller.
İçinizi mutluluk, yüzünüz tebessüme boğacak, cidden “naif” bir kitap arıyorsanız, Naif. Süper tam size göre.
Naif. Süper, Her Ülkeden Bir Kitap projesinde Norveç’e eklendi.
Previous Post Cadıların Keşfi: cadıları bayık kılabilen kadın
Next Post Disco Sour: Teknoloji, politikaya bulaşırsa?