Bir Stilistin Günlüğü...: 2011
Zaman içerisinde insanlara çok iyi davranırmış. En samimi dostlarıymış gibi… Hep onlar ile konuşur, onlardan bilgiler çalarmış. Sadece kendini düşünen bu şeytanın gerçek yüzünü gören kimse de onunla konuşmazmış. Suratına bakan gülermiş hayata karşı… Böyle bir yaratık onların hayatında olmadığı için mutlu olurlarmış çünkü. Şeytanın kendine karşı çok büyük bir güveni varmış. Her şeyi çok iyi yapabildiğine inanıyormuş. Çevresindeki küçük çaplı insanlara kendini bi övermiş… bi övermiş ki… (ben şöyleyim, ben böyleyim, ben harikayım, ben istemeden olmaz, beni asla böyle böyle yapmazlar, beni çok seviyorlar, beni çok istiyorlar vb. ) onun anlattıklarına çevresindekiler çok gülermiş.salak işte deyip geçerlermiş. Bu şeytan, insanı her türlü dize getirebileceğini düşünürmüş. Ama bilmiyormuş ki o oyun oynarken herkes misketlerini çoktan çekmiş ortadan.