Vicdan azabından ağlamak!
Eskiden kalma Ataerkili esas alan topluluklarda “Erkek” ağlamaz diye gelen sözün ne kadar yanlış olduğuna şahitlik ettik!
Gözyaşlarının sadece kadınlara has bir duygu olmadığını Başbakan Recep Tayyip Erdoğan yıktı!
Topraktan yaratılan, Adem’den olma ete kemiğe bürünen kudretli erkelerin de çaresiz kalıp ağlayabileceğini gördük!.
Duygusallığın yeri ve zamanı yok…
Sadece, Başbakanlar, dışişleri bakanları, anneler, kız kardeşler ağlamıyor. Babalar, ağabeyler, kardeşler de yenik düşüyor yaşanan acılara.
Herkes üzüldüğünde, istediğine ağlıyor.
Kendi adıma çok duygusalım; şiir okurken, eski bir resme bakarken, geçmişte kalan bir anıyı yeniden hatırladığımda duygusallığım patlama yapar ve o an yer ve mekan tanımam ağlarım.
İlk ağladığımda çocuktum, Tabakhane’deki dedemin evinde kalırken, çok sevdiğim kedimiz öldüğünde ağlamıştım…
Babamla birlikte dört yaşındaki erkek kardeşimin tarla sulamak için açılan kuyuya düşüp hayatını kaybettiğinde ailece çok ağlamıştık.
O kuyuyu açıp üzerini kapatmayana öfkelenmiştim. Hatta ceza alması için, onun da canının yanması için dualar bile etmiştim.
Askerden geldikten sonra üzerimde büyük emekleri olan anneannemi ve dedemi kaybettiğimde de göz pınarlarım hiç kurumamıştı, gözlerim şişmişti.
Evlendim bu kez kayın pederimi 58 yaşındayken bu dünyadan uğurluyorduk yine göz yaşlarıma hakım olamamıştım…
Siz sanmayın ki sadece bu hayatta kaybettiğim yakınlarıma ağladım, dedim ya çok duygusalım…
Çukurca’da harçlıklarını çıkarmak için sınırı geçen ve kendi uçaklarımız tarafından bombalanan çocuklara da ağladım.
Mısır’da Demokrasi için darbecilere karışı Rabiatul Adeviyye meydanında toplanan ve vurularak öldürülen Esma’nın yere düştüğü anı ekranda gördüğümde de gözyaşlarıma her seferinde hakim olamıyorum.
Bugün de Suriye’ye ağlıyorum…
Gözyaşının ne zaman, nerede, geleceğini kestirmek mümkün olmuyor.
Gezi Parkı olayları sırasında Eskişehir’de Üniversite öğrencisi Ali İsmail Korkmazın aylar sonra kameralara yansıyan linç edilmesi ortaya çıkan görüntülerinde dövülerek öldürülmesini gördüğümde de eşim ile birlikte kendimizi tutamıyoruz.
Tıpkı Başbakan Recep Tayyip Erdoğan gibi küçük oğlumuz ağladığımızı görmesin diye sırtımızı dönüyoruz.
Bugünlerde birde yaratanın verdiği canın bir başkası tarafından son verilmesine çanak tutanları görüp insanlıklarından utanıp isyan edenler ağlıyor.
Dökülen gözyaşlarının içinde en kötüsü her halde yapılan bir işten pişmanlık duyularak akanı olsa gerek.
Allah kimseyi vicdan azabından ağlatmasın!
Geçen hafta bu sütunlarda “Bakan Bayraktar’a” diye bir yazı dercetmiştim.
Maksadım; Trabzon’a yapılan, sağlık hizmeti veren hastanelerin dağınıklığına, vatandaşın gidip gelmekte çektikleri sıkıntıyı ve şehrin tam merkezi olan Kavak Meydanı’na birkaç hastaneyi içine alabilecek büyük bir sağlık kompleksinin yapılmasına parmak basıp bakanın dikkatini çekmekti…
Yazımı yanlış adrese gönderdiğimi ve güme gittiğini anladığımda çok geç olmuştu.
Aslında Trabzon Milletvekili olan Bakan Erdoğan Bayraktar’a değil de, Ankara’da bulvar açılışı yapan kendisine ulaşmak isteyen vatandaşın sesini duyup hemen derdine anında çare bulan Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’a yazsaydım emelime ulaşacaktım.
Kim bilir belki de bugün bir cevap veya telefon almış olabilirdim.
Açıkça söylemek gerekirse; Başbakan’ın önündeki görüntüsünden sonra Bakan Erdoğan Bayraktar’ın vatandaşın Kaşüstü’ndeki Hastane yolunda çektiği sıkıntısını bitireceğine bundan sonra bir miskal olsun ihtimal vermiyorum.
Ne yazık ki güvendiğim dağlara kar yağdı.
Anlaşılan durmak yok yollarında çile çekmeye devam…
Keşke Başbakan’a yazsaydım.