Ne kadar vaktimiz var.. - Aşk - Sevgi - Güzellik - Tartışma ve Paylaşımların Merkezi - Türkçe Forum - Turkish Forum / Board / Blog
Ne kadar vaktimiz var..
Gönderen Dayı, 12 Eylül , 2008 - Aşk - Sevgi - Güzellik
Gönderi tarihi: 12 Eylül , 2008
Yaşarken çok sevdiğimiz bir insanı,öldükten sonrada aynı SEVGİ ile sevmeye devam ediyoruz..nedir bu duygu..neyini seviyorduk toprağa gömdüğümüz kişinin..bu devam eden bağın adı SEVGİ olmuş..peki abi nedir bu SEVGİ..
Anam babamı sevmiş babamda anamı..mahsul ortada dayı gelmiş bu gezegene..dayı sevmiş bir hawa hawada meyil etmiş dayıya al sana iki erkek kopya daha..ne çıkıyorsa hep bu SEVGİMİZİN başının altından çıkıyormuş meğerse..
Ne dersiniz forum dostları..birazda bu yönümüzü incelesek..ara versek biraz şu ayet tefsirleri kopyalamaya..kitabını az bıraksak elden,de CANLI olanı,DİRİ olanı yani İNSAN,ı inceleyerek bir sonuca varmaya çalışsak..
İnançlıdır,İnançsızdır fakat her insanda bir VİCDAN vardır..illaki Şefkat vardır..acıma duygusu vardır..
İnceleyeceğimiz İNSAN biz olalım..bize en yakın olan labaratuvar..en kesin ve en doğru sonuçları alabileceğimiz bir platform..inceleyelim kendimizi..
Keşfedelim içimizdeki Sevgimizi..bitmedi..bu keşfettiğimiz içimizdeki sonsuz sevgimizi dışa çıkarıp PAYLAŞMAYI becerebilelim..çünki paylaştıkça çoğalan bir duygu bu SEVGİ..
Ellidört yaşındayım..Sevgiyle,yani severek yaptığım her işten hep en güzel sonuçları aldım..on yıldırda bu işin sırrına vardım.. durmadan tebessüm edişimin nedenide bu..
insanlarin aralarinda sevgi bahseden Allaha hamdolsun derim.
Degerli dayi, yuregine saglik.
Çok güzel bi konuya girmişin , girmişsin de iyimi etmişsin bilmem..ya şimdi biz tekrar büyüğe saygı göstermek gerektiğini , sevgiyi ( ama sadece kopyalama modunda değil ), gülmeyi , paylaşmak gereğini , ne anlamsız şeyler için birbirimizi kırdığımızı, güven ortamının eskiye oranla durumunu , aşkı , hatırlarsak neler olur mazallah... sayende biraz gülümsedim ya , teşekkürler benden sana...
Φ tıktık 0
Gönderi tarihi: 14 Eylül , 2008
Nerden çıktı dayı bu sevgi ne güzel birbirimizi doğraya doğraya gidiyoruz.Bu sevgiyi nerden buluruz üstelik çok eski arkadaşımızdı telefonu yok varsa alalım.
Dogru soze ne denilebilirki, insanlar birbirini nekadar cok severse okadar guzel olur bu dunya. Savaslar biter, silahlar susar yerini barisa sevgiye birakir. Sirf birbirimizi inanclarimiz yuzunden yargilamak onlara haddini bildirmek icin birsey karalamak yerine forumda olsa dahi yuzunu gormedigin birinin istemedende olsa kalbini kirmak yada kucumsemek yerine ona sevgi ve saygila yaklasilsa aslinda hic birsey kaybetmeyiz sadece dunyanin ve yasamanin nekadar guzel oldugunu gorebiliriz.. Yasayacak baska yerimiz baska bir gezegenimiz yok arkadaslar bu dunya hepimizin neyi paylasamiyoruz hepimiz 9 ayligiz senin benden benim senden bir ustunlugum yoktur.. Vaktimiz nekadar vaktimiz nefes alip verecek kadar kisa, dunyanin bir ucundan diger ucuna gidecek kadar uzundur ama deger kiymet bilen icin
Ne iyi etmiş de gelmişsiniz bu gezegene...
Dışarıdan bakıldığında SEVGİ ile yoğrulmuşluğunuz rahatlıkla görülebiliyor.Yüzünüzde ki tebessümün hep daim olmasını dilerim Dayı
Dün okuduğum bir yazının bu başlığa çok yakışacağını düşünüyorum.Belki kimilerine fazlaca argo bir anlatım gelebilir ama ben yine de paylaşmak istiyorum sizlerle...
Kim sevdi ölesiye bizi? Ya biz kimleri sevdik ölesiye?
Kime kızıyon öyle?
Sevgi Rahman’ın adıydı hani?
Çocuklarının arkadaşlarına sarkan sübyancı popçulardan bu yana, “yolu sevgiden geçenler” nefrete saptı gayrı…
Yakında acı ve şiddet satın almaya başlayacak insanlar, koskoca adamların birbirilerini boyalı toplarla ‘şakadan’ öldürdüğü oyunlar da kesmeyecek…
-Abi şuradan bela verir misin bana?
- Tabi canım! Allah ********!
Kendinden nefret ediyorsun unutma! İnsan kendine kahreder, kendine katlanmakta güçlük çeker en çok…
İmajdan kurulmuş kimlik kaleleri, sahte bağımsızlık manifestoları, otoriteye tapınmanın sanal özgüveni… ‘Ah’ diyorsun, büyüdükçe çıkıyor acısı değil mi?
Herkeste bir gerginlik, herkeslerde agresif bir ruh hali. Konuşmaya mecali kalmadı öfke bilemekten milletin.
Burnumuzdan soluyoruz. Evlerden, caddelerden, ofislerden, toplumsal mekanlara kadar seç beğen nefret al.
İster kitlesel histeri, ister bireysel sıyırma. Toplu cinnet, toplu linç, bireysel şiddet öyküleri duymadığımız-görmediğimiz gün yok. –Bu da bireysel başarı öyküleri, mutluluk şablonları attıran yayınevi ve iş dünyası dergilerine karşı hayatın garip ironisi olsa gerek-
Sevgi Rahman’ın adıydı hani? Sübyancı bilinçaltları ile çocuklarının arkadaşlarına sarkan popçu babaların pörtlemesinden bu yana, “yolu sevgiden geçenler” nefrete saptı gayrı…
Yakında acı ve şiddet satın almaya başlayacak insanlar, koskoca adamların birbirilerini boyalı toplarla ‘şakadan’ öldürdüğü oyunlar da kesmeyecek artık…
-Abi şuradan epey miktar da bela verir misin bana?
Parasını aldıktan sonra şöyle ‘hizmet’ sunacak satıcı kim bilir:
- Allah ********!
Biz dergahlardan çıkıp Anadolu’nun efsunlu dağlarında garibe-düşküne, börtüye-böceğe, paşaya-kadıya, anaya-bacıya, öksüze-yetime sırf Yaradandan ötürü sevgi saçan dervişlerin torunları olduğumuzu ne çabuk unuttuk böyle!
Ne zaman öğrendik, Kurtlar Vadisi’nde aslan kesilmeyi, otoriteye yavşamayı, hiç tanımadığımız birine ölesiye öfke bilemeyi?
Ana-babamız ya da dostlarımız için candan vazgeçecek kadar kutsal sevgilerimiz, delikanlılığın ılık baharlarında mı kaldı?
Otoriteyi ilk ne zaman sevdik? Satıldığımızı hissettikçe içimiz kanadığında mı? Satmayı öğrendikçe, balta gibi kendine yontan argümanlarımızın çokluğuna şaşırdığımızda mı? Ne zaman?
Dünya ne zamandan beri etrafımızda döner oldu hatırlayanımız var mı?
Kimlere kızdın en çok? Kimden nefret ettin en fazla? Kişisel nedenlerle mi, ekonomik kaygılarla mı, yoksa ideolojik gerekçelerle mi etini, tırnağınla yolmak isteyecek kadar kin duydun birine!
Hayata karşı kaç soru sorabildin de, şimdi yanıt alamayınca “öldürmemek işten değil be” diyebiliyorsun.
Kendi ‘kutsal’ varlığın dışında nefret ettiğin, iğrendiğin, yok etmek istediğin o ‘yabancı’, aslında hiç de yabancı değil sana! Sen kendinden nefret ediyorsun unutma! Sevmediğin sensin! İnsan kendine kahreder, kendine katlanmakta güçlük çeker en çok…
İmajdan kurulmuş kimlik kaleleri, sahte bağımsızlık manifestoları, iskambilden karakter tripleri, otoriteye tapınmanın sanal özgüveni… Büyüdükçe çıkıyor acısı değil mi?
“Keşke çocuk mu kalsaydım” diyorsun yine, fark etmez böğürme!
O zaman da “mızıkçı”nın tekiydin şimdi de!
Paylaşımın için teşekkür ederim kardeşim..
İlgi..Bilgi..SEVGİ..bizler bu sıralamayı KENDİMİZ için uygulayacağız önce..Kendimizle ilgili Bilgilere ulaştıkça,kendimizi BİLDİKÇE İÇ,imizdeki Sevgimiz açığa çıkar..
Kendimizi bilmek?..evet..herkese yalan söyleyip kandırabiliriz fakat KENDİMİZİ asla..içimizdeki öfke kin nefret arzular ve şevhetin çıkış noktası KENDİMİZİZ,fakat hep dışımızda bir yerlerde ararız sebeplerini..hep bir kabahatli buluruz ve rahatlatırız KENDİMİZİ..suistimal ederiz yani kendimizi..zor iş bu KENDİMİZİ tanıyabilmek,kendimizle tanış olup tokalaşabilmek..
Kim ne derse desin..zamana mahkum isek bir istikamet var ise..ve tek istikamet Karacaahmet ise.. ..yada zincirlikuyuda olabilir bu gezegendeki yaşamımızın toplamı olan ANILARIMIZIN güzel ve keyifli olanları çoğunlukta olmalı..ki..YAŞADIK diyebilelim..
Senin eski arkadaşınmış..daha henüz hiç tanışmamış olanlar var SEVGİ,ile..
Genç kardeşlerim..Sevin,Aşık olun..hatta sırılsıklam Aşık olun..hiç kuru yer kalmasın..
Evli olanlarda eşlerine yeniden, her gün yeniden Aşık olsunlar..
Φ baharrr 0
Yer:bilinmeyen bir ülkeden
haklısın dayı dünyada kavgaya dövüşe sürtüsme ye kadar ayıracagımız zamanı sevmeye ayırsak ne kadar güzel bir hayat olur bazı anlar varkı sevgıyı bırak gülümsemekten bıle acızız oysa mutlu olmak ıcın cok fırsat var ınsan elınde
ins vakıt cok gecmeden farkına varırız
Φ EVDEYOKUZ 0
KIZILIRMAK ın güzelim parçasının sözleri
cevap niyetine paylaşmak istedim...
Birken birçok olandır
Ha gayret..bakalım İÇ,imizde SEVGİ adına neler birikmiş..
sevgiyi nefrete donusturenler utansin,
O dönüşümü gerçekleştirenlerden utanma beklememek en doğrusu..
Gönderi tarihi: 15 Eylül , 2008
dost dost diye nicelerine sarılmışım
Sevginiz sermayeniz olsun.
Neşeli olmak, her yöne sevgi gülücükleri dağıtmak, polyanna tipi kişilik oluşturmak güzeldir. Ancak işler (genelde) tıkırında olmakla mümkündür dayı.
Önerdiğin, insan sevgisini taşıyabilmenin gerçeği "karnı tok sırtı pek"likten geçmezmi? Aç ve sorunlu bir insanın sevgi ifade eden acı gülücükleri, bizi ne derece tatmin eder dayı?
"Üç hafta açız, bir hafta ancak karnımızı doyurabiliyoruz" istatistiği, hesapları yapılan bir ortamda, kimi sevmeye sevilmeye zorlayacağız? "Yüzü gülmeyen bir toplum olduk" ifadesi nereden çıkmıştır? Bunu keyif olsun diye söylemiyorlar ki...
Sevgi ortamında önce ekonomik özgürlük, daha sonra da ifade özgürlüğünün olması gerekmiyormu?
Sömürü kurallarının "doğrular" olarak tanımlandığı bir dünyada, sevgi kurallarının hakim kesim tarafından yönlendirildiği bir yaşamda, sevgiyi, neyi nasıl seveceğimizi nasıl tanımlarız?
Şunu seveceksin, bunu seveceksin önerisi, öğretisi veya dayatması "gerçek sevgi yolu"namı gider? Gerçek sevginin ölçüsü ne olmalı? Ortamı nasıl olmalı? Yada, sadece "sevmek" mutlu olabilmemiz için yeterlimidir? Mutsuz yaşamı sevebilirmiyiz?
İnsanlara, kast ettiğimiz gerçek sevgimizi gösterebilmemiz, ancak gerçek demokratik yaşamla mümkündür. Her kesim, bilinçli yada bilinçsiz, doğal sevginin ancak mümkün olabileceği, gerçek demokratik yaşam için tartışıyor.
Herkese sevebileceği bir ortam, yaşam dilerim.
Φ TAKLAMAKAN 0
Sevgi herşeyi değilse bile ,
biçok şeyi çözüyor , yada çözüme yardımcı oluyor , çözülmesini kolaylaştırıyor.
İçinde ONLARI DOST EDİNMEYİN.... ONLARI YAKALADIĞINIZ YERDE ÖLDÜRÜN....
diyen bir kitaba inananlar , karşı fikirdekileri nasıl sevecekler...
Dost edinmeden sevmeyi mi öğrenecekler.
Yoksa Kuranın emirlerini mi dinlemeyecekler..
Yada SEVMEYECEKLER mi.
Teşekkür ederim. Söyleyemediklerimi yazmışsın.
Sevgisini paylaşmasını beceremeyenler paralarını asla paylaşamazlar..
Ne şunu sevin dedik,nede bunu sevmeyin diye dayatma yaptık..söylediğimiz sadece KENDİ İÇ,imizdeki Sevgimizi keşfedip paylaşmayı becerelim..yok önce karnım doysun deniyorsa buyurun sofraya..
Ne Mushaftan bir ayet,nede bir hadisi rivayet..bütün yazdıklarım YAŞADIKLARIM..yaşarken hissettiklerim..26 yıl 1 ay çalıştım..hemde ne çalışmak..halen çalışıyorum..bu dünya nimetlerinden sırt çevirmişde değilim..bu dünya işlerinde kullanılmak üzere AKIL var..AKLINI dergahın kapısında caminin avlusunda bırakırsan üç hafta değil dört haftada aç kalırsın..
dayı SEVER..sevmenin yolunu buldu..fakat daha zor olanı var dediler..SEVDİRMEK..
Neyse..bizim davalarımız SEVDA oldu..bizde dava peşinde az koşturmadık..bütün alemi düzeltmenin peşindeydik..ideallerimiz vardı..fakat bu arada kendimizi düzeltmeyi hiç akıl edemedik..son on yılda anladık..kimsenin elinde sihirli değnek yokmuş..bir gecede herşeyi güllük gülistanlık yapmaya..dayı dediler bir gün ,tek çare önce kendimizi düzeltip hayata düzgün bakmak.. fakat polyannacılık yapmadan..
dayı dediler bir gün ,tek çare önce kendimizi düzeltip hayata düzgün bakmak.. fakat polyannacılık yapmadan..
Bu sözünüz bana dün kendi kendime bir sayıklamamı hatırlattı
Arabamızla tam şuradan geçiyorduk:
"Ne güzel" dedim."Keşke Dünya'yı böyle şakır şakır yıkayabilsek"(gerçi artık su da yok ya )
"Ama yok"dedim sonra da.Dünya'yı her mana da kirleten bizleriz önce kendi içimizi pisliklerden arındırmalıyız"...Olabilir mi bu? Çok mu polyannaca
İÇimizdeki pislikler dediklerimiz ZANLARIMIZ..eksik bilgi ile alel acele yaptığımız işlerimiz..bizim ZANNEDİP sahiplendiklerimiz..sahibi olduğumuzu ZANNETTİKLERİMİZİ elimizden alıverdilermi,yada elimizden kaçırdıkmı..al sana pislik..
Çocuğuna söz vermiş..pazar günü maça diye..pazar olmuş..baba pijama terlik gazeteye dalmış..oğlan gelmiş..baba hadi maça..baba gazetenin ilavesinde yap boz bulmacayı vermiş oğluna..bulmaca bir dünya haritası..baba bozmuş dünyayı..vermiş oğluna..düzelt bu dünyayı gidelim maça..diye.. ..içindende en az iki saat uğraşır..maçta kaynar gider diye..geçirmekteyken..beş dakika sonra oğlan gelmiş..elinde oldukça düzgün bir dünya.. baba şaşkın sormuş oğluna..bu nasıl oldu yaaaa ..baba demiş oğlan bulmacanın arkasında bir İNSAN vardı o İNSANI düzelttim..düzeldi DÜNYA..
Şöyle bir hafta en pembesinden bile YALAN söylemeden yaşamayı deneyin..bakın ne kadar zor..verin böyle bir karar..kimseyede bahsetmeyin kararınızdan..sadece kendinize dürüst olacaksınız..hiç yalan söylemeden yedi gün yaşayacaksınız..haydi buyurun..
Pembe yalanda mı yok
Annem küçükken bana derdi ki;
"Küsleri barıştırırken ve savaş sırasında yalan serbesttir"
Savaş çıksa bile mi
Pembe yalanda mı yok?
Bir hafta savaştan ve küslerden uzak dur..kıyamet kopmaz..kaytarmak için bahane aramayalım..bir haftacık..topu temeli 7 gün..
Latife yapıyorum elbette..biliyorum sizler hiç yalan söylemezsiniz..çünki bilirsiniz..hayatta hiç bir olay yalan söylenecek kadar CİDDİ olamaz..
Misafir MASAL PERİSİ
Mevlana ve bir öğrencisi,
dostluğun ve arkadaşlığın konu edildiği bir söyleşiden çıkmışlar,
yolda birlikte yürüyorlardı.
Biraz ileride yolunkenarında,
iki köpeğin koyun koyuna sokulmuşlar,
birlikte uyumakta olduklarını gördüler.
Öğrencisi, biraz önceki söyleşinin de etkisi altındakalarak,
bu görüntü karşısında çok duygulandı ve bu duygusunu Mevlana ile paylaşmak istedi:
"Efendim şu manzaraya bakın" dedi.
"Ne denli yüce bir ders alınacak dostluk örneği, değil mi?
"Mevlana, öğrencisinin bu heyecanı karşısında hafifçe gülümsedi ve kişisel çıkarların nice dostlukları yakıp kül ettiğini anımsattıktan sonra ona,
unutamayacağı bir ders verdi:
"Evlat, sen onların arasına bir kemik atıver de, bak o zaman gör dostluklarını" dedi.
"Bir dostluk, kişisel çıkar karşısında unutulmayacak denli sağlamsa, ancak odurumda bir değer ifade eder ve ancak o zaman onun adına 'gerçek dostluk' denilir."
İnsanların öle komik hırsları var ki Dayı, kendinizi bir anda bır savaşın ortasında buluveriyorsunuz
Kırmızı kurdele isterim (benimki de latifeydi )