KÜÇÜK BEDENDE BÜYÜK ACILAR - Güneyin Sesi | Adana haber
Bu makale 30-11--0001 00:00 eklenmiş ve 1012 kez görüntülenmiştir.
Süt yanığı lekeler, uykuya dalmış olan tüm gözlerin sabahınilk ışıklarında, sessizliği bir anda kovan acı çığlıklarla uyanmasına sebepolmuştu. Gören her gözün gördüklerine inanamadığı, duyan her kulağınişittiklerinin doğru olmadığı bir durum olmuştu bu ilk anlarda. Zaman denen kavramdurmuştu adeta ve geçmek bilmiyordu. Her saniye bir asırmış gibi uzadıkçauzuyordu. Gün, çok hızlı başlamış ve hiçaydınlanmamıştı da. Gün, kalplere yaydığı derin acı ile koyu bir karanlığınsınırlarında uzun ve yorucu bir yolculuğa çoktan başlamıştı.
“Yaşamış olduğumacılarda süt yanığı lekeler var bugün, belki de üzerinden uzun yıllar geçse deüzerimdeki etkisi hiç geçmeyecek olan…”
Yolculuk devam ediyordu belki de hiç durmaksızın. Yaşanmış olanbu derin acı, izlemiş olduğumuz rota üzerinde ilerliyordu bizlerle birlikte. Alınannefes kadar yakındı bazen. Ve bazen de uçsuz bucaksız bir okyanusta bir damlayıbarındıran bir gerçeği bulacak kadar uzak ve imkânsızdı. Ama her durumda vardıhayatımızda ve var olmaya da devam edecekti anlaşılan.
Küçük bedende yaşanan büyük acılar, hafızalarda yer etmeyebaşladığı ilk andan itibaren silinmesi mümkün olmayan durumlara işaretediyordu. Güneşin doğuşu bu ilk anın en büyük şahidi idi. Güneş, o gün acılarınüzerine doğarak bu olaya tanıklık etmişti. Hüküm henüz verilmemiş ve kalplerdebelirsiz duygular barınmaya başlamıştı. Olabilecek en iyi durumdan en kötüsünedeğin.
“Hayatın sadece küçük amaen önemli parçası olan yaşamak her şeye rağmen güzel olsa da, bazen hiçkaldırılamayacak derecede çok acımasızdı…”
Duyguların belirsizliği zamanla ortadan kalkmaya başlamıştıve artık tüm duygulara derin bir matem hâkimdi. Küçük bedende yaşanan büyükacıların sonu olan bu durum, yaşanılması gereken başka acıların sadece birgöstergesiydi. Hüküm çoktan verilmiş ve küçük bir beden bu hayatın dahi neolduğunu anlayamadan bu hayata veda etmişti.
Yaşanan son durum, ilk ana nazaran kabul edilmesi daha zorbir durumdu her canlının doğası gereği. Yerden gökyüzüne yükselen sesleryakılan ağıtlardan geriye kalan tek yansımaydı belki de. Yakılan her ağıt,gözlerden kalbe bir damla daha gözyaşının düşmesi demekti. Gözden kalbe düşenher damlanın yaşanan bu derin acıyla birlikte yanıp kavrulan kalpleri, belki debiraz serinletmesi anlamı taşıyordu bugünlerde. Acı yaşanmalı, gözyaşı akmalıve bu yaşananlar dinmeliydi zamanla.
“Bu gün, yıllarcakendime kendimle ilgili sormuş olduğum soruların bir kısmının cevaplandığı gün.En zor anımda davranışlarımın şekillendiği ve belki de kendime yakıştıramadığım,zor da olsa yapamadığım ama bu gün ile farkına vardığım gözyaşlarımın hemyanaklarımı hem de kalbimi ıslattığı gün. Gözyaşlarımı sadece içime akıtmaklakalmadığım ve dışa yansıttığım, hatta hıçkırıklara boğulduğum gün, bu gün. Bu gün,süt yanığı lekelerin kalıcı bir iz olarak hayatımda yer ettiği gün…”
“Hayat, koca bir tatlıyalan olduğu kadar, ölüm de yaşamı sona erdiren ve kabul edilmesi zor olan acıbir gerçektir…”