Onunla var oluyorum... iletileri
@Muratrock·04 Şub 12:11
ne harıkasın Orhan veli işsizlik )))
İşsizlik kötü şey vesselam. İşsizliğin kötü olduğunu da yalnız aç kaldığım zamanlar, düşünüyorum. Can sıkıntısından bunaldığım sıralarda da düşünsem ya. Olmuyor. Bu bahçeye de hep böyle zamanlarımda gelirim. Neden acaba? Etraftakilerin de çoğu işsiz.
Bu bahçe sadece kaderleri bu yolda ortak olanları mı çekiyor dersiniz. Olabilir. Vakit öğleyi geçiyor. Açlıktan bahsettim ama pek de aç değilim. Bununla beraber, neden bilmem, etrafımdakilerden utanıyorum. Herkesin yemeğe gittiği bir saatte benim, parasız pulsuz buralarda dolaşmam bir suçmuş gibi geliyor bana. Boş sıralardan birine oturdum; düşünmeye başladım. Bereket versin sigaram var. O da olmasa felaket.
Bilmem ne dağındaki petrol arama kampında bir iş teklifi etmişlerdi. Gitseydim kötü mü olurdu sanki. Enayilik işte, parayla pulla değil ki. Bir odam olurdu, hiç olmazsa; ev kirası düşünmezdim. Sabahları acı kahvemi içebilir, öğle, akşam yemeklerini kampın tabldotundan yiyebilirdim. Tabldotu düşünür düşünmez karnım guruldamaya başladı, demek acıkmıştım. Şu yemek denilen şey de tuhaf bir şey. İnsanlar neler icat etmişler! Düpedüz ot yemek, yahut çiğ çiğ et yemek dururken, neler çıkarmışlar ortaya! Balığı denizden tutacaksın. Başka çeşidi olursa olmaz, levrek olacak. Ateşi yakacaksın, suyu kaynatacaksın, levreği içine atacaksın, haşlandıktan sonra çıkaracaksın, bir tabağa koyacaksın, soğutacaksın, başka bir kabın içine tavuktan çıkan yumurtayı kıracaksın, başlayacaksın çalkalamaya, yumurta hep aynı tarafa doğru çalkalanacak, bir yandan ince ince zeytinyağı dökeceksin, zeytinyağı iplik gibi dökülecek. Zeytinyağının da hikâyesi ayrı Zeytini daldan koparacaksın, ezeceksin, yağını alacaksın. Mutlaka zeytin olacak. Fındık olsa olmaz, susam olsa olmaz, pamuk olsa olmaz, zeytin. Zeytinyağı iplik gibi dökülecek. Yumurtayla zeytinyağı kıvamını bulunca bir kaşıkla onu soğumuş levreğin üstüne gezdireceksin. Oldu mu sana mayonezli levrek? Kim bilir belki de olmadı. Olmazsa olmasın, ahçı değilim ya.
Mayonezli levreğin de ne hoş bir kokusu vardır! Acı cevize benzer. Lezzetle kokunun birbirine benzediğini de ilk defa düşünüyorum. Hem, birader, nene lâzım senin mayonezli levrek? Onu düşüneceğine ekmek düşünsene! Oh, canım ekmek! Sıcak ekmek! Taze ekmek! Yeni çıkarken ne güzel kokar fırınların önü! Fırından yeni çıkmış ekmek ne güzel yakar insanın elini!
Evet, petrol kampına gitmeliydim. Gerçi şehirden, tanıdıklardan uzak kalacaktım. Ama ne çıkar? Orada da ahbaplar bulamaz mıydım? Bir petrol kampında ne gibi ahbaplar bulunabilir, şimdi de onu düşünüyorum. Mesela Amerikalı bir mühendis bulunabilir. Mesela Teksaslıdır. Macera dolu bir hayatı vardır. Kimse bilmez. Jeoloji kaidelerine göre bir yerde petrol damarına rastlamak gerekir; araştırmalara girişilir; yıllarca uğraşılır, bir şey çıkmaz; petrol, yüzyıllarca evvel, oradan kaçmış; başka yere gitmiştir. Buna karşılık hiç umulmadık bir yerden de günün birinde petrol çıkıverir. İnsan bütün ömrünü bir hayal peşinde tüketebilir yahut bir anda zengin olabilir. Petrol, büyük bir at yarışıdır. Macera işidir, kumar işidir. Hayatı macerayla dolu Teksaslı da bir kumarbazdır. İhtimal içki de içer. İçki ile kumara fazla düşkün insanların karıları biraz uçarı olur. İhtimal... Neyse, geçelim bunları. Ağzı biraz içki kokan, tütün kokan, günün birinde bir kumar masasından milyonlar vurarak kalkacak bir erkeğin de, bir kadın için; çekici tarafı yok mu? Ama Teksaslı kimden vuracak milyonu? Bizden mi? Kondu öyleyse yağlı kuyruğa. “Ulan, a kerata! Kumar düşüneceğine karnını doyur!” dese haksız mı?
Bir kundura, boyacısı geldi, gözü ayakkaplarımda, “boyayalım, beyim!” dedi. “Eşşoğlu eşek! Ben şimdi boya mı düşünüyorum? Çek bakalım arabanı şuradan” diyecektim, diyemedim. Kibarlığım bırakmadı. “Hayır, kardeşim, istemez” diye tatlıya bağladım.
İhtimal başka ahbaplar da bulurdum petrol kampında. Mesela, yaşlı bir muhasebeci. Biraz alaturka, biraz ehlikeyf, hayvan meraklısı bir adam. Mesela, kedi besler. Kedisinin bir adı vardır. Mesela, Pamuk. Ya kendi adı? Kendi adı Ethem Bey olmalı. Ethem Bey'in aksine pek alafranga bir de genç bulunmalı kampta. Mevkii şef olmalı. İngilizce bilmeli. Ethem Bey'e inat, Erdoğan köpek beslemeli. Erdoğan da kim? Ha! Erdoğan da işte o gencin adı. Köpeğinin de bir adı olmalı. Ne olmalı? Ethem Bey'e inat, alafranga bir isim. Mesela Robinson. Gerçi petrol kampından deniz görünmez. Ama ne çıkar, köpeğin adı Robinson olsun.
Erdoğan biraz şiirle uğraşmalı. Yazmamalı da konuşmalı. Ara sıra mısralar okumalı. Ne iyi olurdu! Onunla hep şiirden söz açardık. O, ihtimal, giyimi kuşamıyla modern bir genç olmasına rağmen, kafasıyla bir hayli eski olacaktı. Mesela, şair olarak Haşim'i severdi. Hatta Haşim'i sevmeyi bir ilerilik bile sayabilirdi. O bana “Şiirle maddenin bağdaşmayacağını, şiirin görünmez parmakların içimizdeki tellerden çıkardığı ilahi nağmeler olduğunu” söylerdi. Zavallı ben, bu sözlerle ne demek istediğini sormaya bile cesaret edemezdim. Onun inancını sarsmaya gücüm yetmezdi ki. Ama ne olursa olsun, bütün softalar gibi, bu delikanlının da sevimli tarafları olabilirdi. Kendisini öğrendiklerinden geçirmeye gücüm yetmeyeceğini bildiğim halde onunla şiir tartışmalarına tutulmaktan da alamazdım. Benim şair Orhan Veli olduğumu da herhalde öğrenmemeliydi. Gözünden fena düşerdim yoksa. Hatta aleyhimde atıp, tuttuğunu bile duysam kendimi tanıtmamalıydım. Varsın o rahat konuşsun. Desin ki Orhan Veli mi? Onlar da mı şair? Bırak şu hopstilleri Allahaşkına! Bu türlü maskaralıklar Avrupa'da çoktan geçti. Yazsalar ya vezinli, kâfiyeli, doğru dürüst şiir. Yazsalar ya! Sıkı mı? Yazamayınca ne yapacaklar? Tabii böyle bin bir şaklabanlıkla nazarı dikkati celbetmeye çalışacaklar. Kolay iş bunlar, kardeşim, kolay iş. Hâlbuki sanat o kadar kolay değil.” Varsın söylesin Erdoğan. Söylesin. Boşaltsın içini. Tutup ona şiir nazariyeleri döktürecek değilim ya. Hem ne işe yarar zaten? Karşı gelebilir miyim peşin hükümlere?
Önümden, temiz pak giyinmiş bir kızla, kılpıranga kızıl çengi bir delikanlı geçiyor. Ellerinde küçük bir kesekâğıdı var. Şamfıstığı yiyorlar. Öğle vakti şamfıstığı! Ekmek yiyin be, ekmek! Şamfıstığının sırası mı şimdi?
Odamız, yaz günleri, çinkodan damın altında yanar durur. Havada bir petrol kokusu vardır. Akşamüzerleri, kulelerde çalışan işçilerin gündeliklerini dağıtırım. Gün battıktan sonra ortalık biraz serinler. Külrengi dağlara karşı düşüncelere dalmak hoş olabilir. Geceleri portatif karyolamda huzur içinde yatarım. Sabahları Şehmus'un beyaz dişli kızı Meryemke süt getirir. Kirli çamaşırlar varsa alıp yıkamaya götürür. Aylarca kadınsız yaşamışızdır. Meryemke'nin göğsüne, kalçalarına baktıkça aklımdan kötü kötü şeyler geçer. Ama tutarım kendimi. Tutarım, elimden bir kaza çıkmasın diye.
Ara sıra vilayet merkezinden kamyon gelir. Kamyoncuya mektup sorarız; “yok!” der. “İyi su geldi mi?” deriz, “Gelmedi!” der. İshal oluruz. İlaç ısmarlarız. İlaç gelinceye kadar iyileşemeyiz. Apteshaneler, bir hayli uzaktadır. Koşup apteshaneye gitmek bir meseledir. Onun için odalarda oturak bulundururuz. Ben Erdoğan'la aynı odada yatarım. Akşamları ya kâğıt oynarız, ya şiirden bahsederiz. O yine Haşim'i tutturur. Ben kabul etmek istemem; o kızar. “Haşim, Haşim!” derken birdenbire karnı ağrımaya başlar. Oturduğu yerden “oturak” diye bağırarak dar atar kendini. Telaştan yüzü mosmor kesilmiştir. Karyolanın altından oturağı çeker; oturur üstüne. Yüzüne hemen bir sükûnet gelir. Rahatlar. Biraz evvelki karın ağrısını bir anda unutur. Gözleri, uzak bir noktada, dalgın, düşünür. Sonra bana döner; bütün fikirlerini özetleyen bir mısra mırıldanır;
“Melâli anlamayan nesle âşina değiliz.”
Oturduğum sıradan kalktım. Bahçe biraz daha kalabalıklaşmıştı. Başkalarının oturduğu sıraların önünden geçerek kapıya doğru yürüdüm. Herkes başka bir şey konuşuyor. Her önünden geçtiğim insanın söylediklerine kulak misafiri oluyorum. Söylenenlerin pek azını duyabiliyorum. Biri şey diyor “... Ben, diyor, malımı bilirim. Onun yiyeceği halt...” Geçiyorum. Yaklaştığım sıradan başka kelimeler duyuyorum “... tayin emri imzadan çıkıncaya kadar biçare...” Geçiyorum. Her geçtiğim sıradan kulağımda birkaç kelime kalıyor. Bir filmi orta yerinden ve gözlerim kapalı seyreder gibiyim “... Sultan Hamit devri daha iyi imiş...” “...ceketi tersyüz ettirmeden önce bizim birader...” “... kadar döviz getirir. Vakıa hariciyede...” “... ikinci penaltı haksızdı ama...” “... burada da sivil memurlar ürkütmeden sayılmıyor...” “... yemek üstüne hazmettirir...”
Burnuma esaslı bir et kokusu geldi. Hayal filan değil, sahici kokuydu. Bir yerde köfte filan kızartılıyordu herhalde. Birden, sesleri duymaz oldum. Sağa sola bakınmaya başladım. Bu kokunun bir de dumanı olacaktı elbet.
@Sinan3065·28 Ara 2019
"On dört yaşıma gelince de benden on beş yaş büyük olan aha bu İbrahim'e verdiler.
Okumak istedim, ailem göndermedi.
Evlenmek istemedim, zorla evlendirdiler "dedi.
Emine, otuzlu yaşlarda genç bir kadın...
Yaşayamadığı çocukluğuna hasret var, zeka pırıltıları yanıp sönen gözlerinde.
"Ben hiç vazgeçmedim hocam "dedi. "Okumayı oğlum okula başlayınca onunla birlikte öğrendim.
Salih okula başlarken, okul alışverişine çıktım. Salih için ne aldıysam bir tane de kendim için aldım.
Bir defter ona, bir defter bana... kalem, silgi, açacak...
Okul çantası bile aldım kendime. Kalemlerimi, defterlerimi çantaya yerleştirdim.
Salih okuldan döner dönmez
-Ne öğrendiniz bu gün? diye sorardım.
İşe dik ve eğik çizgilerle başladık. Günlerce çizgi çizdim.
Nihayet fişe geçtiler, tabi ki ben de...
Yazdıkları fişi okutur, Salih kaç kez yazdıysa ben de o kadar yazardım.
Her yazdığımı onlarca kez tekrarlardım.
Fişleri kelimelere böldüler, yeni cümleler kurdular o kelimelerden.
Sonra kelimeleri hecelere böldüler, yeni kelimeler oluşturdular.
Hepsini ben de yaptım.
Kareli defterime sayıları yazdım, öğrendim.
Resim defterim, boya kalemlerim bile vardı hocam.
Salih ne resmi çizerse defterine, ben de kendi defterime çizer, boyardım.
Onun öğrendiği şarkıları öğrendim, onunla birlikte söyledim.
Salih gündüz öğrenciydi, akşam öğretmen.
Sıkıldığı oluyordu benden...
Öf anne..! dediği oluyordu.
"Aradan aylar geçti hocam" dedi Emine.
"Salih'le aynı zamanda okumaya geçtik.
Salih bir gün önlüğünün yakasında kırmızı bir kurdeleyle geldi eve.
-Bu ne? diye sordum.
-Okumaya geçtim diye öğretmen taktı dedi.
Hemen ertesi gün kırmızı bir kurdele aldım kendime. Kendi ellerimle yakama taktım.
Ben de artık okumaya başlamıştım öyle ya...
Kırmızı kurdele benim de hakkımdı..."
Büyülenmiş gibi dinliyordum Emine'yi.
İnanamıyordum Emine'deki bu özleme, bu azme.
"Valla hocam" dedi "aynen böyle yaptım."
"Salih'in masal kitaplarını defalarca okudum. Şimdi gazete de okuyorum, elime geçtikçe romanda...
Çocuklarımın ödevlerine bile yardımcı oluyorum daha ne olsun?"
"Siz gözleriniz görürken bile kör olmak nedir bilir misiniz hocam?" dedi.
"Okumayı öğrenmeden önce körmüşüm ben.
Sizin gördüğünüz şeyleri göremezdim önceden.
Otobüsün üzerindeki yazıyı okuyamayıp, soracak birilerini aramanın utancını bilir misiniz?
Ya resimsiz bir yazıyı ters tutmanın gülünçlüğünü bilir misiniz?
Öyle çok utanç yaşadım ki...
Çocuklarımın da annelerinden utanmasını istemedim hocam" dedi.
Asıl utanması gerekenin kendisi olmadığını bilerek ya da bilmeden...
Emine, hapsedildiği zindana bir çift pencere açmıştı kendi elleriyle...
Gözlerinde yaş, ifadesinde hakedilmiş bir gurur vardı.
Gözlerimi kuruladım elimdeki mendille...
Not: İsimler hariç, tüm anlatılanlar gerçektir..
@ertelenenmektup·12 Ara 2019
Evlenmek istemedim, zorla evlendirdiler.
-Ne öğrendiniz bu gün? diye sorardım. İşe dik ve eğik çizgilerle başladık. Günlerce çizgi çizdim.
Fişleri kelimelere böldüler,yeni cümleler kurdular o kelimelerden. Sonra kelimeleri hecelere böldüler, yeni kelimeler oluşturdular.
Salih ne resmi çizerse defterine, ben de kendi defterime çizer, boyardım. Onun öğrendiği şarkıları öğrendim, onunla birlikte söyledim.
Kırmızı kurdele benim de hakkımdı..." Büyülenmiş gibi dinliyordum Emine'yi.
"Salih'in masal kitaplarını defalarca okudum. Şimdi gazete de okuyorum, elime geçtikçe romanda... Çocuklarımın ödevlerine bile yardımcı oluyorum daha ne olsun?"
Asıl utanması gerekenin kendisi olmadığını bilerek ya da bilmeden... Emine, hapsedildiği zindana bir çift pencere açmıştı kendi elleriyle...
Hanife Çavdar'ın kaleminden...
@Deathlives·18 Ağu 2019
"Osho" İletinin devamı (2)
Bir yazıyı okurken nadir olarak bu kadar zevk alırım, paylaşmak istedim.
Sevgi niçin çok acı verir?
Sevgi acı verir çünkü o saadet için yol açar. Sevgi acı verir çünkü o dönüştürür, sevgi mutasyondur. Her dönüşüm acı verici olacaktır çünkü eski yeni uğruna terk edilmek zorundadır. Eski tanıdıktır, güvenlidir, güvencelidir, yeni olan kesinlikle bilinmezdir. Hiç yelken açılmamış okyanuslara doğru hareket etmek durumundasın. Yeni olanla zihnini kullanamazsın; eski olanla zihin beceriklidir. Zihin sadece eski olanla işleyebilir; bütünüyle kullanışsızdır.
Bu yüzden korku yükselir ve eskiyi, konforlu olanı, güvenli dünyayı, rahatlığın dünyasını terk ederken korku yükselir. Bu çocuğun annesinin rahminden çıkarken hissettiği acının aynısıdır. Bu kuşun yumurtadan çıkarkenki acının aynısıdır. Bu kuşun ilk kez kanatlanmaya çalıştığı zaman hissedeceği korkunun aynısıdır. Bilinmeyen korkusu ve bilinenin güvenlik duygusu, bilinmeyenin güvensizliği, bilinmeyenin tahmin edilemezliği kişiyi son derece korkutur.
Ve dönüşüm bir kendin olmama haline olacağı için ıstırap çok derindir. Ancak sen ıstırabın içinden geçmeden mutluluktan kendini kaybedemezsin. Şayet altın saflaştırılacaksa ateşten geçmek zorundadır.
Sevgi ateştir. Sevginin acısı yüzünden milyonlarca insan sevgisiz bir hayat yaşar. Onlar da acı çeker ve onların acısı boşunadır. Sevginin içinde acı çekmek boşuna acı çekmek değildir. Sevgide acı çekmek yaratıcıdır; o seni daha yüksek bilinç düzeylerine çıkarır. Sevgi olmadan acı çekmek bütünüyle bir kayıptır; o seni hiçbir yere götürmez. O seni aynı kısırdöngünün içinde tutar.
Sevgisi olmayan bir insan narsistir, o kapalıdır. O sadece kendini bilir. Ve o diğerini tanımadan kendini ne kadar tanıyabilir? Çünkü diğeri bir ayna gibi iş görür. Diğerini tanımadan asla kendini tanıyamazsın. Sevgi kendini tanımak için de çok hayatidir. Diğerini derin bir sevgiyle, yoğun bir tutkuyla, sonsuz bir keyifle tanımayan kişi kim olduğunu bilemeyecektir çünkü o, kendi yansımasını göreceği aynaya sahip olamayacaktır.
İlişki bir aynadır ve sevgi ne kadar safsa, sevgi ne kadar yüksekse ayna o kadar temiz olacaktır. Ancak daha yüksek sevgi senin açık olmanı gerektirir. Daha yüksek sevgi senin kırılgan olmanı gerektirir. Zırhını bırakmak zorundasın. Bu acı verir. Sürekli olarak savunmada olmamalısın. Hesapçı zihnini bırakmak zorundasın. Riske girmek zorundasın. Tehlikeli bir şekilde yaşamak zorundasın. Diğeri seni incitebilir; kırılgan olmakla ilgili korku budur. Diğeri seni reddedebilir; âşık olmaktaki korku budur.
Diğerinde bulacağın kendi yansıman çirkin olabilir; sıkıntı budur. Aynadan uzak dur. Ancak aynadan uzak durarak güzelleşmeyeceksin. Durumdan kaçınarak gelişemeyeceksin. Meydan okuma kabul edilmek zorundadır.
Kişi sevginin içine girmek zorundadır. Bu Tanrı'ya doğru ilk adımdır ve o aradan çıkartılamaz. Sevgi basamağını aradan çıkarmaya çalışanlar Tanrı'ya ulaşamayacaktır. Bu mutlaka gereklidir çünkü bütünlüğünün farkına sadece diğerinin varlığı tarafından kışkırtıldığında, mevcudiyetini diğerinin mevcudiyeti ile zenginleştirdiğinde, sen kendi narsis, kapalı dünyanın dışına açık gökyüzüne çıkarıldığında farkına varırsın.
Sevgi açık bir gökyüzüdür. Sevmek kanatlanmaktır. Ancak sınırsız gökyüzü mutlaka korku yaratır.
Ve egoyu bırakmak çok acıdır, bize egoyu yetiştirmemiz öğretilmiştir. Egonun bizim yegâne hazinemiz olduğunu zannederiz. Biz onu korumaktayız, biz onu süslemekteyiz, biz onu sürekli olarak parlatmaktayız ve sevgi kapıyı çaldığında, sevginin içine girmek için yapılması gereken tek şey, egoyu bir kenara bırakmaktır. Kesinlikle acı verir. Bu senin tüm yaşamının işidir, bu senin yarattığın her şeydir: Bu çirkin ego, "Ben varoluştan ayrıyım" çirkin fikri.
Bu fikir çirkindir çünkü o gerçek değildir. Bu fikir hayal mahsulüdür, ancak var olan toplumumuz her bireyin bir mevcudiyet değil bir kişilik olduğu fikri üzerine kurulmuştur.
Hakikat şudur ki dünyada hiçbir kişi yoktur; sadece mevcudiyet vardır. Sen yoksun: Bir ego olarak, bütünden ayrı olarak. Sen bütünün parçasısın. Bütün senin içine nüfuz eder, bütün senin içinde nefes alır, içinde nabız atar, bütün senin hayatındır.
Sevgi sana egon olmayan bir şeyle uyumlu olmanın ilk tecrübesini sağlar. Sevgi sana hiçbir zaman senin egonun bir parçası olmamış birisi ile ahenk içinde olma dersini verir. Şayet bir kadınla ahenk içinde olabilirsen, bir arkadaşla, bir insanla ahenk içinde olabilirsen, çocuğunla yahut annenle ahenk içinde olabilirsen niçin tüm insan evlatlarıyla ahenk içinde olamayasın? Ve şayet tek bir kişiyle ahenk içinde olmak böylesine keyif veriyorsa tüm insanlarla ahenk içinde olmanın sonucu ne olacaktır? Ve şayet sen tüm insanlarla ahenk içinde olabilirsen niçin hayvanlarla, kuşlarla ve ağaçlarla ahenk içinde olmayasın? O zaman bir adım diğerine yol açar. Sevgi bir merdivendir. O bir kişi ile başlar ve bütünlükle son bulur. Sevgi başlangıçtır. Tanrı sondur. Sevgiden korkmak, sevginin geliştiren korkusundan korkmak, karanlık bir hücrenin içinde kapalı kalmaktır.
Modern insan karanlık bir hücrede yaşıyor, o narsistir. Narsisizm modern zihnin en büyük takıntısıdır. Ve o zaman problemler, anlamsız problemler vardır. Yaratıcı olan problemler vardır çünkü onlar seni daha yüksek farkındalığa götürür. Seni hiçbir yere götürmeyen problemler vardır; onlar seni basitçe kösteklerler. Onlar seni basitçe eski pisliğinin içinde tutar.
Sevgi sorun yaratır. Bu problemlerden sevgiden kaçarak kurtulamazsın. Ancak bunlar son derece hayati sorunlardır. Onlarla yüzleşmek, karşılaşmak zorundasın; onlar yaşanmak zorundadır ve onların içinden ve ötesine geçmek gerekir. Ve ötesine geçmek için yol içindendir. Sevgi yapılmaya değer yegâne şeydir. Onun dışındaki her şey ikincildir. Şayet sevgiye yardımcı olursa iyidir. Ve diğer tüm şeyler bir araçtır, sevgi amaçtır. Bu yüzden acı ne olursa olsun sevginin içine gir.
Şayet pek çok insanın karar vermiş olduğu gibi sevginin içine girmezsen kendine takılı kalırsın. O zaman senin hayatın kutsal bir yolculuk değildir, o zaman senin hayatın okyanusa akan bir nehir değildir, senin hayatın kirli, durgun bir havuzdur. Ve kısa süre sonra pislik ve çamur dışında bir şey olmayacak. Temiz tutmak için kişinin akmaya devam etmesi gerekir. Bir nehir temiz kalır çünkü o akmaya devam eder. Akış sürekli olarak bakire kalma işlemidir.
Bir sevgili bir bakire olarak kalır. Her sevgili bir bakiredir. Sevmeyen insanlar bakire kalamaz; onlar hareketsiz, durgun kalır; er ya da geç —ve geç olmasından çok, erkenden— kokmaya başlarlar çünkü onların gidecek bir yerleri yoktur. Onların hayatı ölüdür.
Modern insanın kendisini bulduğu yer budur ve bunun yüzünden her çeşit nevroz, her türden delilik yaygınlaşmıştır. Psikolojik hastalık salgın boyutlarına ulaşmıştır. Artık olan şey birkaç bireyin psikolojik olarak hasta olması değildir; gerçek şudur ki tüm yeryüzü bir tımarhaneye dönüşmüştür. İnsanlığın tümü bir tür nevrozdan muzdariptir.
Ve bu nevroz senin narsisçe durgunluğundan kaynaklanıyor. Herkes kendi ayrı özü olduğu yanılsamasına takılıp kalmıştır; o zaman insanlar delirirler. Ve bu delilik anlamsızdır, yaratıcı değildir, üretken değildir. Yahut insanlar intihar etmeye başlarlar. Bu intiharlar da aynı zamanda üretken, yaratıcı değildir.
Zehir alarak ya da uçurumdan atlayarak yahut kendini vurarak intihar etmeyebilirsin. Fakat çok yavaş bir süreç içinde intihar edebilirsin ve olan şey de budur. Çok az insan ansızın intihar eder. Diğerleri yavaş bir intihara karar vermiştir; düzenli, yavaş yavaş ölürler. Ancak intihara meyilli olmak neredeyse evrensel bir hal almıştır.
Bu yaşamak değildir ve sebep, kökteki sebep bizim sevginin dilini unutmuş olmamızdır. Biz artık sevgi denen maceraya atılmak için yeterince cesur değiliz.
Bu nedenle insanlar seksle ilgilenirler çünkü seks riskli değildir. O anlıktır, dahil olmazsın. Sevgi dahil olmaktır; o teslimiyettir. O anlık değildir. Bir kez köklendiğinde o sonsuza kadar kalabilir. O hayat boyu süren bir dahil olmadır. Sevginin yakınlığa ihtiyacı vardır ve sen sadece yakın olduğunda diğeri bir aynaya dönüşür. Bir erkek ya da kadınla cinsel olarak buluştuğunda, buluşmuş dahi sayılmazsın; aslında diğer insanın ruhundan kaçmışsındır. Sadece bedeni kullandın ve kaçtın ve diğeri de senin bedenini kullandı ve kaçtı. Asla birbirinizin orijinal yüzünü açığa vuracak kadar yakın olmadınız.
Sevgi en büyük Zen koan'ıdır.
O acı verir ama ondan kaçma. Ondan kaçarsan, en büyük gelişme fırsatından kaçmışsındır. Onun içine gir, sevginin ıstırabını yaşa çünkü ıstırap aracılığıyla muazzam bir mutluluk gelir. Evet ıstırap vardır ama ıstıraptan büyük mutluluk doğar. Evet bir ego olarak ölmen gerekecek ama şayet ego olarak ölebilirsen bir Tanrı olarak, bir Buda olarak doğacaksın. Ve sevgi sana Tao'nun, Tasavvufun, Zen'in ucundan ilk defa tadına baktırır. Sevgi sana Tanrı'nın olduğunun, hayatın anlamsız olmadığının ilk kanıtını verir.
Hayatın anlamsız olduğunu söyleyen insanlar henüz sevgiyi tanımamış olanlardır. Söyledikleri tüm şey hayatlarının sevgiyi ıskaladığıdır.
Bırak acı olsun, bırak ıstırap olsun. Karanlık geceden geç ve güzel bir gündoğumuna erişeceksin. Sadece karanlık gecenin rahminde güneş gelişir. Sadece karanlık gece vasıtasıyla sabah gelir.
Benim buradaki tek yaklaşımım sevgidir. Ben sadece sevgi ve sadece sevgi öğretiyorum ve başka hiçbir şey öğretmiyorum. Tanrı'yı unutabilirsin; bu sadece boş bir sözcüktür, ibadetleri unutabilirsin çünkü onlar sadece sana başkaları tarafından dayatılmış olan ayinlerdir. Sevgi hiç kimse tarafından dayatılmamış olan doğal ibadettir. Sen onunla doğarsın.
Sevgi hakiki Tanrı'dır; din bilginlerinin Tanrı'sı değil; Buda'nın, İsa'nın, Muhammed'in Sufilerin Tanrı'sıdır. Sevgi seni ayrı bir birey olarak öldürmek için tariqa'dır, bir yöntemdir ve senin sonsuz olmana yardım eder.
Bir damla olarak yok ol ve bir okyanus ol ama sevgi kapısından geçmek zorunda kalacaksın.
Ve kesinlikle kişi bir damla gibi kaybolmaya başladığında ve kişi uzun süre bir damla olarak yaşamışken bu acı verir çünkü kişi, "Ben buyum ve şimdi bu gidiyor. Ölüyorum" zanneder. Sen ölmüyorsun ama bir hayal ölüyor. Sen hayalle özdeşleşmiştin, doğru ama hayal hâlâ bir hayaldir. Ve sadece hayal gittiğinde sen kim olduğunu görebileceksin. Ve bunun açığa çıkması seni neşenin, saadetin, kutlamanın nihai zirvesine götürür.
Düzenlendi: 29 May 2019Gönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Readandthought·28 Mar 2019
Mart Ayı Hikaye Etkinliği - Meral ve Tablosu (Lütfen sonuna kadar okur musunuz) )
Meral kocasını hüzünlü gözlerle kapıda karşıladı.
-Nerede kaldın Süleyman? Merak ettim.
Adam hiddetle ve sinkaflı sözler eşliğinde,
-Sana ne be kadın. Sana hesap mı vereceğim.
Dedikten sonra bitkin bir halde olan karısına sert bir tokat nakşetmişti. Tokatın etkisiyle Meral duvara çarpmış sonrasında yere yığılmıştı. Ağzından kanlar geliyordu Meral'in. Neye uğradığını şaşıran kadın sendeleyerek ayağa kalktı. Yinede sakin bir şekilde karşılık vermeye devam ediyordu.
-Saat gecenin ikisi, başına bir şey geldi zannettim.
Diye cevap verdi inilti şeklinde çıkan sesiyle.
Meral fakir ve beş çocuklu bir ailenin dördüncü çocuğuydu. İstanbul'a göç etmeden üç yıl önce Van'ın Erciş ilçesinin ufak, şirin bir köyünde yaşıyorlardı. En büyük abileri olan Recep geçimsiz, sürekli kavga çıkartan, asabi, babasından aldığı uç kuruş parayı sürekli köyün kahvesinde kurdukları kumar masasında kaybeden bir adamdı. Babaları da artık iyice yaşlanmıştı. Evin geçimini artık en büyük ikinci oğulları olan Tarık yürütüyordu. Yine bir gün aynı masa etrafında teşkilat kurulmuş, kağıtlar dağıtılmıştı.
Recep bu sefer çok hırslı ve heyecanlıydı, bir an önce dünkü kaybettiklerinin acısını çıkartmak istiyor ve yüksek bahis koyuyordu. Ama hesap yine şaşmıyor, el bi türlü kendisine uğurlu gelmiyordu. Kaybettikçe hırslanıyor, hırslandıkça eli ayağı daha çok terliyor ve ne yaptığını bilmeyen hastalıklı köpek haleti ruhiyesine dönüyordu çehresi. Bu sefer hiç yapmadığı bir şeyi yaptı Recep.
Elde avuçta bişey kalmayınca evdeki biricik sermayeleri olan traktörü masaya yatırdı. Önce masadakiler kabul etmeseler de, hırsından deliye dönen ve kaybettiklerini kazanmaktan başka bir şey düşünmeyen Recep'in gözünde traktörün hiçbir önemi yoktu. Masada bulunan herkese sert bir el işareti yaptı. Kâğıtlar dağıtıldı ve oyun yeniden başladı. Recep bu sefer kendinden çok emindi. Masadan meteliksiz kalkmayacaktı. İlk başta dağıtılan kağıtları görünce sevinmesine rağmen sevinci çok kısa sürdü ve ellerindeki dede sermayesi olan biricik traktörden de olmuştu artık müflis pehlivan Recep. Sadece köyün değil, bölgenin sayılı zenginlerinden olan Süleyman ağa kazanmıştı traktörü.
Recep perişan bir halde elleri çenesinde, yaptığı hatanın ne derece büyük olduğunu yeni yeni anlamaya başlamış, kızgınlığından şakaklarına ağrılar girmiş, öfkeli bir boğa gibi soluyordu. Hırsından ne yapacağını bilemiyordu.
Recep'in perişan halini gören Süleyman, yanına sinsi bir yılan gibi sokuldu ve ona şu sözleri söyledi.
-Recep sakin ol, dünyanın sonu değil ya, kaybettin ama ucunda ölüm yok ya.
Bunun üzerine Recep gururlu bir tavırla,
-Merak etme, borcum borçtur ödeyeceğim ama bunu yaşlı babama nasıl izah ediceğim onu düşünüyorum.
Süleyman ağın oltaya yaklaştığını hisseden kurnaz balıkçı edasıyla sözlerine devam eder.
-Biliyorum senin için çok zor bi durum. Sende biliyorsun ki kumar borcu namus borcudur. Hem bak sana ne diyeceğim. Sana güzel bir teklifim var. Eğer kabul edersen traktörü vermene gerek kalmaz. Hem traktör elinizden giderse onlarca dönüm tarlanızı nasıl süreceksiniz?
Recep hem şaşkın hem anlamsız bir gülümseme yaşamıştır. Avare bakışlarla sorusunu yöneltir.
Avının kıvama geldiğini fark eden Süleyman, vakit kaybetmeksizin ağzındaki baklayı çıkartır.
-Senin küçük kardeşin var ya, Meral. Onu bana ayarla. Eşim olsun. Olsun bitsin. Ne sen traktör derdine düş, ne de ben samimi dostumla aramı bozıyım.
Recep çok şaşırmış bir vaziyette oturduğu koltuğa daha da çöker, soğuk soğuk ter döker, ne yapacağını, ne diyeceğini bilmez bi şekilde mırıldanır.
Süleyman hemen araya girer.
-Oğlum ne var bunda bu kadar düşünecek? Ele vermiyorsun kardeşini, hem vakti zamanı da gelmişti, ben ona unutamayacağı bir düğün yapıcam. Civardaki tüm köyler 40 gün bizim düğünü konuşacak. Hem biliyorsun bende para çok ona iyi de bakarım. Güller gibi koklarım, evimin çiçeği, gönlümün efendisi olur.
Bu ağdalı ama akrep zehiri gibi sözler Recep'in aklını başından alır ve çaresiz bir şekilde teklifini kabul eder.
Ertesi gün yine olanca güzelliğini sergiliyordu Pınarbaşı köyü. Sabah olmuş, Meral hayvanların sütünü sağmış, küçük abisi Mehmet odunları kırmış ve ocağı yakmış, kardeşi Latife kahvaltı sofrasını hazırlamış, aile efradı kahvaltı masasında buluşmuşlardı.
Herkeste büyük bir sessizlik hakimdi. Zaten fazla bişey yemeyi sevmiyen Meral, evin geri kalan diğer işleri için sofradan kalktığında büyük abisi Recep sırnaşarak, makata oturmuş çayını yudumlayan yaşlı babası Abdullah Ağa’nın dizinin dibine oturdu ve başladı söylenmeye.
- Bey babacım, bugün iyi gördüm seni maşallahın var.
Büyük oğlundan böyle sözler duymaya pekde alışık olmayan babasının gözlerinin içi güler.
-Biraz ayaklarım uyuşuyo ama buna da şükür yavrum.
Recep lafı fazla uzatma derdinde değildir ve bir an önce bu sıkıntıdan kurtulmak ister ve sözlerine devam eder.
-Babacığım biliyorsun bizim Meral artık büyüdü, evlilik çağına geldi de geçiyor bile. Köyde çok fazla söylenti dolaşmaya başladı arkasından. Neymiş evde kalmış, kimse beğenmiyormuş, zaten istese de evlenemezmiş falan. Ha ben bunu söyleyenlerin ağzının payını veriyorum sen merak etme. Ama şu bizim Süleyman Ağa var ya, o taliptir kızımıza. Hem zengin, varlıklı, köyün ileri gelenlerinden. Ne dersin verelim değil mi?
Recep’in babası evde uzun zamandır işlerin yolunda gitmediğinin, ailede birliğin sağlanamadığının ve Recep’in olur olmaz aksi isteklerinin karşılamaktan da başka çıkar yolunun olmadığının farkındaydı. Bu durum çok zoruna gidiyordu ama artık çok yaşlanmıştı ve gün geçtikçe daha da huysuzlaşan oğluna karşıda elinden birşey gelmiyordu. Nadiren de olsa bir çift laf söyleyecek, kızacak olsa hemen “Sen sus baba! Vaktinde söyleyecektin o sözleri. Artık dünya senin çağında değil, senin kafan, senin zamanın bitti artık. Unut o hayalleri” diye söyleniyordu. Çaresiz, istemeyerekte olsa sualine karşılık verdi.
-Oğlum kızımız daha küçük, hem çok narin ve duygusal.
Baba sen merak etme ben sözünü aldım. Kardeşimize çok iyi bakacak. Onun bir dediğini ikiletmeyecek. O konuda şüphen olmasın.
-Eğer diyorsan ki Meral’imize iyi bakacak. O zaman gelsinler, istesinler.
Bir hafta sonra büyük bir düğün alayı tertip edildi. Şatafatlı hazırlıklar yapıldı. Dört gün, dört gece davullar zurnalar çalındı, yenildi, içildi, oynandı. Meral hariç herkes neşeli ve keyifliydi.
Süleyman Ağa uzun zamandır gözüne kestirdiği Meral’ine kavuşmuş oldu. Köyde yaptırmış olduğu konakta yaşamaya başladılar. Konakta hizmetçilerin varlığında kendisine yapacak pek bir iş kalmaması tek sevindiği noktaydı Meral’in. Ama sevinci düğünden bir hafta sonra almış oldukları haberlere kursağında kalmıştı.
Süleyman Ağa’yı İstanbul’dan çocukluk arkadaşı aradı ve kendisine çok kazançlı bir iş bulduğunu, İstanbul’da çok zengin olacaklarını, kazandıkları parayla da televizyonlarda gördükleri yalılarda kalacaklarını söyledi. Bir anda Süleyman Ağa yüzünde yerli yersiz gülümsemeyle gezmeye başladı. Hep daha fazla, hep daha çok kazanmak istiyordu. Parayı, zengin olmayı çok istiyordu ve seviyordu. Teklifini hemen kabul etti. Bütün sermayesini yatırdı ve Süleymanlar Gayrimenkul şirketini kurdular ve İstanbul’da lüks bir dubleks eve taşındılar. Ama işler hiçte istedikleri gibi gitmiyordu, daha fazla kazanacağız diye yatırım yapmalarını söyledikleri yerlerden hep elleri boş dönüyorlardı. Hiç alıcısı çıkmıyordu yaptıkları lüks dairelerin. Parasını yatırıp alanların da evlerinin çok eksiği oluyordu ve bu yüzden de mahkemelik oluyorlardı ve geneldede mahkemede kaybediyorlardı.
Nihayet beklenen oldu ve elde avuçtaki herşeyden olup şirketi batırdılar. Süleyman arkadaşına çok kızıyordu ama şirketin patronu da kendisi olduğu için o da bu durumdan istifade ederek kaçmış, izini kaybettirmişti. Hiçbir yerde bulamıyordu. Süleyman Ağa borçlarıyla baş başa kalmıştı. İstanbul’daki rüya gibi geçen günleri de mazide kalmıştı. Şimdi İstanbul’un varoş semtlerinden birinde kirada oturuyorlardı. Zaten sinirili bir mizaca sahip olan Süleyman hırsını evde vakit geçiren Meral’den çıkarıyordu. Akşamları eve barut gibi geliyor, Meral’e günlük yapmış olduğu temizlikten kaç para kazandığını soruyor. Her defasında aldığı cevaptan hoşnut olmayarak kadıncağıza komşularının da duyacağı şekilde dayak atıyor, yerlerde sürüklüyordu. Komşular gelen seslerden rahatsızlık duysalarda korkularından hiçbir şey yapmıyorlardı.
Meral’in günleri birbirinin kopyası gibiydi. Hergün hayattan daha da soğuyor, kocasının şiddetinden kurtulmanın yollarını düşünüyordu. Yine bir gün kocası akşam zil zurna sarhoş geldikten ve Meral’a küfürler savurduktan, senin ölümün benim elimdem olacak nidalarını duyduktan sonra evden kaçmaya karar verdi.
Gece olmuş ve Süleyman yatakta derin bir uykuya dalmıştı. Meral bir ömür böyle geçemeyeceğinin farkına varmıştı. Olan bitenden hep abisini mesul tutuyor ve ona karşı derin bir intikam hissi besliyordu. Kocasının uykusunun en derin anında tablosunu da alarak gizlice evden kaçtı. Şimi tek düşündüğü şey kendisine ne zaman olursa gelebileceğini söyleyen o iyilik perisi gibi gördüğü Sema’nın sözleri çınlıyordu kulağında.
“Matbaacılar sokak no:15 ne zaman canın sıkılırsa gel” demişti.
Aklında sürekli Sema’yı düşünerek yola koyuldu. Sokak birden tenhalaştı, Meral’in içine bir ürperti düştü. Acaba bu saatte evden çıkmakla hata mı yapmıştı? Bir an önce gideceği eve varmak için adımlarını hızlı hızlı atmaya başlamıştı. Sema üç sokak aşağınızda oturuyorum demişti. Elinde tablo varken de çok hızlı yürümesi de pek mümkün olmuyordu. Bir müddet sonra karşısında üç erkek belirdi. Üzerine doğru yürüyorlardı. Meral bu gelenlerden çok korkmuştu. Onlarla karşılaşmadan yolunu mu değiştirseydim diye düşündü. Ama bu hareketi daha da çok dikkatleri üzerine çekeceğini düşündüğünden vazgeçti ve önüne bakarak yürümeye devam etti. İşte geldiler, yanlarından geçti ve gittiler. Birşey yok işte. Ne diye korkmuşum ki diye söylendi kendi kendine. Ama arkaya bakmaktan da kendini alamadı. Hafifçe başını geriye çevirir çevirmez arkadaki üç kişinin ortasında yer alan adamın çatık kaşlı bakışıyla göz göze geldi.
Tüm vücudu ürpermiş, korkudan adeta kanı çekilir gibi olmuştu, elleri soğumuş, yüzü sararmış, titremeye başlamıştı. Ortalık çok tenhaydı ve bu yerleri ilk defa görüyordu Meral. Ne yapacağını şaşırmıştı. Aklında binbir düşünceyle, köydeki kuzuları, pınardan su almaya gidişi, elma topladığı ağaç, annesini saçını okşaması ve taraması gelmişti gözlerinin önüne.
Meral bu düşüncelerle korkusunu yenmeye çalışırken birden biri bir elin ağzını güçlü bir şekilde sıktığını, bir elin vücudunu kavramaya çalıştığını, bir elin bacaklarını yerden kesmeye çalıştığını fark etmesi bir oldu. Bir anda rulo haline getirilmiş halı gibi hızla oradan uzaklaştırıldığını fark etti.
Kimdi bu adamlar? Neden kendisini kavramışlardı ve kaçırmışlardı? Benden ne istiyorlar? diye düşünürken isteklerinin ne olduğunu ağızlarından çıkardıkları salyayla karışık sözcüklerinden anlamasıyla beyninden vurulmuşa dönmüştü.
Bağırmak, haykırmak istiyordu ama her yerini kilitleyen vahşi köpekler gibi davranan bu üç adama karşı yapabilecek pek birşeyi yoktu. Kendisini yanlarında bulunan inşaatın ikinci katına çıkarmışlardı. Üç saldırganın o anda tek isteği Meral’in bedenine sahip olmaktan başka birşey değildi. Meral bütün gücüyle sarsılıyor, ağzını kapayan elden kurtulmak istiyor, çığlık atmak istiyor ama her defasında çabası sonuçsuz kalıyordu. Bacaklarını tutan Mahir’in “Yeter artık, ben daha çok bekleyemeyeceğim. Bırakında şu işe başlayayım” dedikten sonra bir anlık boşluktan faydalanan Meral sağ ayağını kurtarmıştı ve o anda var gücüyle Mahir’in suratını bi tekme attı. Mahir’in inlemesiyle kısa bir şaşkınlık yaşayan Fuat elini Meral’in ağzından çekmesiyle olanca hızıyla “İmdaaat” diye bağırması bir anda olmuştu Meral’in.
O esnada çok sevdiği arkadaşı olan Mehmet’in doğum günü kutlamasından dönen Yusuf inşaatın yanından geçerken sese doğru yöneldi. Bir şeylerin ters gittiğinin farkına varmıştı. Hemen sesin geldiği yöne doğru koşmaya başladı. Elbisesi parçalanmış, harap bir vaziyette olan Meral’in acı dolu yüzünü görünce çılgınca bir öfkeyle doldu Yusuf. Büyük bir hışımla üzerlerine doğru yürüdü.
-Napıyorsunuz lan siz! diye büyük bir öfkeyle bağırdı.
Yusufu o kadar hiddetlenmiş ve köpürmüştü ki üçüde ne yapacağını şaşırdı. Bekir belinden bıçağını çıkardı Yusuf’un üzerine doğru yöneltti. Yusuf zerre kadar geri gitmedi. Yusuf’un “O çıkarttığın bıçakla mı beni korkutacağını sanıyorsun?” Demesiyle hep beraber bir araya gelip hızla oradan uzaklaşmaları bir anda oluverdi. Civardaki insanların toplanmasından çok tedirgin olmuşlardı ve karşılarında dirayetle duran bir adama karşı işlerini şansa bırakmak istememişlerdi.
Yusuf hemen Meral’in yanına gitti ve iyi olup olmadığını sordu. İyiyim cevabın aldıktan sonra sakince ayağa kaldırdı, ceketini çıkartıp üzerine örttü ve birlikte yola koyuldular.
Meral olan bitenlerden hiçbir şey anlamamıştı. O kötü adamlarda kimlerdi? Neden bana saldırdılar? Ben onlara ne kötülük yaptım ki? Diye sorular soruyordu.
Üzerindeki şaşkınlığı henüz devam ederken, hızır gibi bu adam yetişip gelmişti. Adı Yusuf’muş. İyi birisine benziyor. Ona güvenmeli miyim? O da kendisine saldıran diğer adamlar gibi çıkabilir mi? Ne yapmam gerekiyor? Hem Yusuf’a güvenmekten başka çarem var mı? Tüm erkekler kötü değildir heralde. İyileri de vardır sanırım. Hem ceketini çıkartıp verdi bana. Konuşması da çok sevecen. Melek gibi. Yüzüne bakamadım. Çok utanıyorum.
Meral zihninde türlü türlü sorularla boğuşurken birden “Tablom! Tablom nerde!” diye bağırdı.
Yusuf olan bitene anlam veremiyordu. Bir an ikisi birden duruverdi. Meral’in tablosunu aramaya başladılar. Neyse ki tabloyu bikaç yüz metre ötede yolun kenarına atılmış bir halde buldular. Meral tablosunu bulduğuna çok sevinmişti. Ona sımsıkı sarıldı. Sahip olduğu tek varlık elinde sımsıkı tuttuğu tablosuydu.
-Gecenin bu saatinde burada yalnız başına ne işin var? Kimin kimsen yok mu?
demesi üzerine Meral olan biteni anlattı. Ona istediği zaman gelmesini söylediği arkadaşı Sema’nın yanına götürmesini istedi Yusuf’tan. Yusuf bu talebe olumlu karşılık verdikten sonra birlikte Sema’nın evine doğru yürümeye başladılar.
-Antika bir tablo mu bu?
-Hayır. Babam beni bi kere şehre götürmüştü. Orada büyük bir alışveriş merkezine götürdü beni. Çok büyük bir yerdi. Babam bana “Sana buradan dilediğin bir şeyi alacağım” dedi. Bende güzel bir resim tablosu beğendim. Resimi çok seviyorum.
Köyde bana öğretmenim “Sende resim konusunda büyük bir yetenek var. Sakın çizmekten vazgeçme” demişti. O resim tablosunu aldım. Eve geldim. Heyecanla açtım tabloyu. Ama çok üzülmüştüm. Çünkü tablo değilmiş o. Puzzle’mış. Sonra bende bizim okul öğretmeninin verdiği malzemelerle o puzzzle’ın resmini yaptım. Monet’in “Saint Address Terası” bu.
-Bunu sen mi çizdin yani.
-Evet ben çizdim. Şu hayatta değer verdiğim tek şey bu.
-Yani bravo sana. Çok güzel çizmişsin tebrik ederim.
Meral’in tarif ettiği adrese gelmişlerdi. Sema’nın kapısının ziline bastılar. Ama kimse cevap vermiyordu. Bir müddet beklediler. Etrafta kimseler yoktu. Bulundukları binanın ikinci katının balkonuna bir adam sigara içmeye çıkmıştı.
Yusuf balkondaki adama seslendi.
-Afedersiniz. Biz iki numarada oturan Sema hanıma bakmıştık. Evde yoklar mı acaba? Bilginiz var mı? diye sordu.
-Onlar taşındı buradan. Gittiler.
-Peki sizlere bişey söylediler mi nereye gittikleri hakkında?
-Kimseye bişey söylemediler. Zaten bizlerle görüşmezlerdi.
Bunun üzerine Meral kendisini çok üzgün ve dünyada yapayalnız hissetmişti.
“Sema acaba bana yalan mı söylemişti. Benim iyiliğimi mi istiyordu Sema? Bilememiştim. Şimdi ben ne yapacaktım? Hiç tanımadığım bir erkekle yapayalnız kaldım. Artık kendi evime de dönemem. Yusuf yumuşak huylu biri gibi. Eğer dediği gibiyse...”
-İstersen bize gidelim. Ben annemle yalnız yaşıyorum. Sana bir oda veririz. Yakınların gelirler sonra seni alırlar.
“Bu teklif karşısında ne yapacağını bilemedim. Sanki önüme iki yol açılmış birisi doğru birisi yanlış yol gibi. Acaba hangi yolu seçmeliyim. Ama benim artık yakınım yok.”
-Gidebileceğin başka bir yer var mı?
“İşte şimdi tüm benliğimle yalnızlığın vermiş olduğu dayanılmaz acıyı hissetmiştim. Koskoca şehirde hiç kimsem yoktu. Ne bir arkadaş, ne bir sırdaş, ne bir kardeş, ne bir akraba...”
Meral kısık bir ses tonuyla cevap verdi.
-Peki eğer sizin için bir sakıncası yoksa size gelebilirim.
Yusuf eşi Sümeyye’yi trafik kazasında kaybetmiş dul bir erkekti. Mahçup ve mahzun bir karekteri vardı. Babasını akciğer kanserinden kaybetmiş, annesi ile birlikte yalnız yaşıyordu. Eşinin ölümünden hiç suçu olmamasına rağmen kendini mesul tutuyor ve eşine karşı saygısızlık emiş olmakla eşdeğer gördüğü için bir daha evlenmek istemiyordu. Yusuf’un annesi Hatice teyze, oğlunun eşini kaybetmesinden sonra, içine dönük olarak yaşamasından rahatsızlık duyuyordu. Bir an önce evlenerek rahat bir nefes almasını istiyordu.
Yusuf evlerine geldi ve kapıyı açtı. Meraklı annesi kanapede uyuya kalmış kapı açılınca uyanmıştı.
-Oğlum nerede kaldın? Başına birşey geldi sandım. Senin için korkmaya başlamıştım.(daha soracak çok şey vardı ama beraberinde getirdiği kadını görünce soracaklarını içine attı) Yanındaki kadın da kim?
-Anne uzun hikaye. Meral zorda kalmıştı, yardıma ihtiyacı vardı bende yardım ettim. Kalacak bir yeride olmadığı için evimize getirdim. Hepimiz çok yorulduk. Şimdi dinlenelim de yarın konuşuruz olur mu annelerin bitanesi.
-Tamam oğlum. Tamam. Sen zaten yanlış birşey yapmazsın ben sana güveniyorum. (Meral’e dönerek) Meral yavrum evimize hoş geldin. Dur bakim bi sana. Bu morluklarda ne böyle. Kim yaptı sana bunları?
Meral mahçup bir edayla:
-Teyzecim onları kocam yaptı. Çok çile çektim ben. Sürekli içip içip dövüyordu. Bende en sonunda dayanamayıp evden kaçtım. Sonra bana saldırdılar ve Allah Yusuf’u karşıma çıkardı da onların elinden kurtardı beni.
-Anne Meral çok yorgun. İstersen onu daha fazla yormayalım. Yarın konuşuruz bunları olmaz mı he?
-Tamam evladım. Dur ben misafir odasını Meral kızcağızımıza ayarlayayım. Meral sen şuraya otur. Rahatına bak. Kendi evinde gibi hisset. Meral yavrum açlığın var mı? Bişeyler hazırlayayım mı sana?
-Yok teyzecim teşekkür ederim. Hiçbir şey yiyecek durumda değilim. Bir an önce uyusam sanırım bana iyi gelecek.
Ertesi sabah Yusuf her zamanki gibi 7’de kalktı, kahvaltısını yaptıktan sonra işine koyuldu.
Meral ile Hatice teyze uzun uzun konuştular. Hatice teyze Meral’i pek bi sevmiş, ona kanı çok kaynamıştı. Meral’de kendi ailesinden sonra ilk defa böyle güzel insanlarla karşılamıştı. Hatice teyze Meral’in yaşadıkları olaylara çok üzülmüş, Recep’e sürekli ah eder olmuştu.
Her pazartesi yaptıkları, şirketin haftalık rutin toplantısındaki Yusuf’un çok düşünceli hallerinden birşeylerin yolunda gitmediğini sezen Selin, toplantı bittikten sonra çıkış kapısına yönelen Yusuf’un yanına gitti.
Hayrola Yusuf. Seni bugün çok düşünceli gördüm. Canını sıkan birşeyler mi var?
Yok Selin. Aslında var. Yani benim için değil ama bizim evde var.
Çok gizemli konuşuyorsun Yusuf. Evinizin durumunu çok merak ettim doğrusu.
Dün tuhaf şeyler oldu Selin. Şu bizim Mehmet’in doğum günü kutlaması vardı. Benide davet etmişti. Bende bi değişiklik olsun diye arabamı evde bırakıp yürüyerek gittim. Dönüş yolunda bir kadının çığlıklarını işittim. Hemen sesin olduğu yere yöneldim. Üç tane sapık, vahşi adam gencecik bir kadına saldırırken yakaladım.
Eeee sen naptın?
Ne yapıcam. Tabii ki bende müdahale ettim.
Kurtardın mı kızcağızı?
Anlatıyorum işte Selin. Çok sinirlenmiştim. İçlerine doğru bir hışımla girdim. Girdim ama bir yandan korkuyorum ama korkumu da belli etmiyorum. İçlerinden biri bana bıçak çekti ama bende Allahtan büyük bi güç hissettim. Hiç korkmadan geri çekilmeden üzerlerine doğru gidince korkudan dağıldılar. Sonra kızı kurtardım. Bir arkadaşı varmış, kocasından sürekli dayak yediği için ona sığınmaya gidiyormuş, o da evinden taşınmış. Bende bizde kalabileceğini söyledim ve bizim eve getirdim. Şimdi annemle bizim evdeler.
Çok tuhaf ve zor bir gece geçirmişsin gerçekten Yusuf. Bu arada tebrik ederim arkadaşım. Sen tanıdığımdan çok daha cesurmuşsun.
Yok be Selin. Kim olsa aynısını yapardı. Meral bu yaşına kadar hep köyünde yaşamış. İlk defa büyük bir şehire yaşamak için çıkmış gelmişler İstanul’a. Burada da büyük sıkıntılar yaşamış zavallı kızcağız. Çok üzüldüm durumuna. Kocası çok şiddet uyguluyormuş. Ha birde bu kızın bir tablosu var.
Bende sen anlatınca çok üzüldüm şimdi. Maalesef çok kavgacı ve şiddet yanlısı bir toplum olduk. Biz ne ara güzel hasletlerimizden bu kadar uzaklaştık ve evdeki karımıza bile böyle şiddet uygulayacak seviyeye geldik. Bu toplumun büyük bir ıslaha ve terbiyeye ihtiyacı var Yusuf.
Çok haklısın Selin. Bende senin gibi düşünüyorum.
Şu bahsettiğin tablo. Ne tablosu bu?
Monet’in tablosuymuş. Adı da.... teras mı neydi? Sen bilirsin.
Saint adress terası mı?
Heh bildin o işte.
O çok meşhur bir tablodur? Kız kendisi mi çizmiş?
Yani evet kendisi çizmiş. Yetenekli bi kıza benziyor. Senin arkadaşın vardı sanat akademisi olan neydi adı?
Sevgi’nin “Gelişen Nesil Sanat Akademisi”nden mi bahsediyorsun?
Evet evet. Meral’i de oraya kursa göndersek mi nasıl olur? Ha ama önce şu kocasıyla arasındaki sorunu çözmemiz gerekiyor.
Bence bir an önce boşanmaları gerekiyor. Eğer anlattığın gibiyse iyi bir aile avukatı arkadaşım var. İşi hemen çözülmesine yardımcı olabilirim. Kursa da göndermek çok iyi bir fikir olur. Açıkçası bende çok merak ettim şu Meral’i.
Meral’in Yusuf’un evine gelmesinden bir hafta geçmişti. Meral artık Yusuf’un evine çok alışmıştı. Hatice Teyze’yi çok beğeniyor, onunla çok iyi anlaşıyor. Bir yandan resim kursuna giderken bir yandan da kocasıyla olan durumunun belirsizliğine çok canı sıkılıyordu. Yusuf her fırsatta Meral’e kocası ile arasını düzeltebleceğini söylese bile o bu fikirden şiddetle uzak duruyor. Bir daha onun yanında olursa kendisini öldürebileceğini, çok sert bir mizacı olduğundan yakınıyordu. Sonunda Meral Yusuf ile birlikte boşanma işlemlerini gerçekleştirmek üzere kocasıyla yüzleşmeye karar vermişti.
Kocasının evine gittiklerinde sessiz bir durumla karşılaştılar. Süleyman normalde evde olması gereken saatte evinde değildi. Komşularına sorunca bir alacak verecek davasında silahların çekildiğini, o kargaşa içerisinde Süleyman’ın oracıkta can verdiğini anlatıyordu komşusu. Meral bunları işitince iki farklı duyguyu birlikte yaşamıştı. Hem kocasının bu şekilde ölümüne üzülmüş, hemde artık dayak yemeyeceğini düşünerek ve kendisine yaptırdıklarının cezasını çekeceği ümidiyle sevinmişti. Yusuf’ta bu duruma çok şaşırmıştı ve ne diyeceğini bilemiyordu.
Başın sağolsun Meral. Üzüldüm doğrusu.
Üzülmene değmez abi. Ben kendimi rahatlamış hissediyorum artık.
Yusuf Meral’in kendisine abi demesinden garip bir sıkıntı duymaya başlamıştı artık. Ben şimdi abisi mi oluyorum? Ben kimim? Ona zor durumunda yardım eden bir erkek. Ona karşı konuşurken bu heyecanımda nereden geliyordu peki. Ben Sümeyye’den sonra hiçbir kadına karşı böyle heyecanlanmamıştım. Bu heyecanda neydi? Artık Meral ile daha fazla vakit geçirmek istiyorum. Onu korumak kollamak, hep yanında olduğumu göstermek istiyorum. Bana karşı ne hissediyordu acaba? Hep abisi mi olacaktım? Yo hayır, hayır abi olarak devam etmek istemiyorum.
Meral abi demişti. O abisi miydi? Abisi olmasını mı istiyordu? Yusuf çok iyi bir insandı. Güler yüzlü, sempatik ve sevecen bir insan. Böyle erkeklerde var mıydı dünyada? Benim tanıdığım erkekler ya işinde gücünde, ya kavgacı zalimdi. Bana şu dünyada iyi insanlarında olabileceğini, güvenebileceğim erkeklerinde olduğunu öğretmişti bana. Benim kaderim ne yöne doğru şekilleniyordu. Ne olacaktım ben bundan sonra peki? Artık ne diye kalacaktım Yusuf’un evinde. O bana en zor durumumda kucak açmıştı. Bana sahip çıkmıştı. Beni sevmiş, bana destek olmuştu. Üstelik bana tutkum olan resim konusunda da yardımcı olmuştu ve çok mutlu olduğum resim akademisine göndermişti. Ona artık abi demek istemiyordum. Ne demeliydim. Yusuf mu? Olmaz hiç saygı yok gibi. Yusuf bey mi? Böyle de çok resmi olmuyor mu? Ama artık abi demek istemiyorum. Onun hep yanımda olmasını, hep beni korumasını, ömrümün sonuna kadar beni bırakmamasını istiyorum.
Öte yandan Meral resim atölyesine her geçen gün daha da sıkı bağlanmış, çok başarılı öğrencilerden birisi olmuştu. Sevgi hanım Meral için “O eşsiz bir yetenek, büyüleyici bir hayal gücü var” diyordu. Bir hafta sonra Meral Fransa’da düzenlenecek olan uluslararası resim yarışmasına katılmaya hak kazanmıştı. Herkes Meral’den çok büyük beklentiler içerisine girmişti.
Meral resim yarışmasından döndükten sonra Yusuf’a sürpriz yapmak istemişti. Meral çok heyecanlıydı. Hayatında hiç bu kadar heyecanlandığını hatırlamıyordu. Hemen Yusuf’a telefon açtı.
Yusuf abi.. eee şeyy biz yarışmadan döndük.
Nasıl geçti yarışma? Eminim güzel bir sonuç almışsındır.
Abi dışarıda bir yerde oturup konuşsak olur mu?
Yusuf’ta tam da böyle bir anı bekliyordu. Gözlerinin içi parladı ve yüreği hızla çarpmaya başladı.
Tamam çok iyi olur. Ben yeri ayarlarım. Sana haber veririm olur mu Meral?
Yusuf bir arkadaşının işletmesini üstlendiği Asude Cafetarya’ya götürdü Meral’i. Görünüşte herşey normaldi ve içerisi kalabalıktı. Birlikte içeriye girdiler. Söze Meral başladı.
Abi biliyorsun bana çok emeğin geçti, bana güvendin ve akademiye gönderdin... (Meral sürekli duraksayarak konuşuyordu, ilk defa baş başa konuşuyordu Yusuf’la ve çok heyecanlanıyordu.)
Bende seni hiçbir zaman mahcup etmek istemedim... Çok çalıştım ve sonunda resim yarışmasına girmeye hak kazandım. Ben bu yarışmada... Yani ben böyle konuşmalar yapmayı pek beceremiyorum...
Benim için önemli olan senin mutluluğun Meral. Sen mutlu olursan arkası gelir zaten.
Yani...evet...şey...bak sana ne göstericem. İşte bak plaketim. Yarışmada birinci oldum.
Şu an o kadar mutluyum ki sana anlatamam. Senin adına çok ama çok sevindim. İleride sen Türkiye’nin en başarılı resim sanatçılarından biri olacağına hiç kuşkum yok. Hem kadınlara da örnek olacak bir hikayen var.
Sayende Yusuf abi. Sen olmasan ben bunları nasıl başarırdım.
Herşeyde vardır bir hikmet. Ama bana artık abi demeni istemiyorum. Hem benim de sana bir sürprizim var. Bak.
O anda cafeteryada bulunan insanlar birden devasa bir pankart açtılar. Pankartta “BENİMLE EVLENİR MİSİN MERAL?” yazıyordu.
Meralin nutku tutulmuş, ne diyeceğini, ne söyleyeceğini şaşırmıştı. Ömrünün en mutlu gününü yaşıyordu. Masal gibiydi yaşadıkları. Bu mutluluğun hiç bitmesini istemiyordu. Gözlerinden sevinç gözyaşları akarak konuşuyordu. Yusuf bu esnada masanın yanına geçmiş ve bir dizinin üzerine basarak Meral’e doğru yüzüğü uzatmıştı.
Benimle evlenir misin Meral?
Evet. Evet. Evet. Tüm kalbimle, tüm gönlümle, tüm benliğimle evet diyorum.
Yazan: Ömer Yaşar
@genckalemler1k·19 Oca 2019
Genç Kalemler Etkinliği " İlk 10 "
3 - Pamuk Şeker
Zihnim pamuk şeker makinesi misali dönüyor... Ama bu dönüşten hiç de rahatsız değilim çünkü pamuk şeker tadında bir şeyler dökülecek parmaklarımdan. Bunu hissedebiliyorum. İlham perim kanatlarıyla yanaklarımı okşuyor, bazen tüyleri burnumu gıdıklasa da sesimi çıkarmıyorum. Hafiften hapşırma isteği geliyor ama hapşırırsam pamuk şekeri daha olmadan dışarı kaçırmış olacağım. Beni öldürebileceğini bilsem bile tutuyorum. Bir çubuğa sarmalı şimdi artık. Aklıma kalemim geliyor, sağa sola bakınıp kalemimi arıyorum. Tam karşımda dikilen, dünyalar tatlısı kız çocuğunu geç de olsa farkediyorum. Bal rengi gözlerini üzerime dikmiş, kemik çerçeveli kırmızı gözlüğünün ardından ne yaptığımı anlamaya çalışıyor. Parmak eklemlerinin çukurlarını belli edercesine yumuk elleri var. Kalemim de elinde bu arada. Farkedince biraz kızıyorum, makine ısınmak üzere ve benim de pamuk şekeri artık çıkarmam gerek. Kalemimi vermesini istiyorum, ama o buna yanaşmıyor ve alnımı hafiften kırıştırmama rağmen, vermek istediğim mesajı almamış görünüyor. Kalemimi geri verirse, onunla pamuk şekerimi paylaşabileceğimi söylüyorum. Bu onu ikna edebilir belki, ne de olsa çocuklar pamuk şekere bayılırlar. Ama nafile, bu yumurcak hiç de oralı olmuyor. Sonra birdenbire "Bu yaşta pamuk şekerle ne diye uğraşıyorsun ki?" deyiveriyor. Sorusu, başkası sormuş olsa beni sinirlendirir, soranı da bir güzel paylayıp pişman ederdim ama gözlerine baktığımda, o çocuksu saflığı gördüğümden yumuşayıveriyorum. Pamuk şeker bile yanımda sert kalırdı artık. Az önce alnımı kırıştırdığım için mahçup oluyorum ama buna aldırmamış bile. Çocuklar böyle şeylerin üstünde pek durmazlar çünkü kalpleri kinle kirlenmemiştir henüz. Bu sevimli yumurcağın kalbinin kinle hiç buluşmamasını diledim o an, umarım dileğim kabul olur. "Pamuk şekerin yaşı olmaz ki." diye başlıyorum ama gözlerinden, cevabın tatmin edici olmadığını anlayıp devam ediyorum. "Bazı insanlar büyümeye meraklıdır ve büyümek isteğiyle bir şeyleri farkında olarak terk ederler. Bazıları ise farkında olmadan yitirirler bu güzellikleri ve farkettiklerinde onlar da büyümüşlerdir. Sayıları az da olsa bazıları da bu güzelliklerden asla vazgeçemezler. Ceplerinde yumuşak şekerlemeler taşırlar, pazar günlerini lunaparka gitmek için ayırırlar, leblebi tozu bile yaparlar. Bazıları da benim gibi pamuk şeker yapıp yerler. Şimdi anladın mı neden senden kalemimi istediğimi?" "Anladım fakat sana kalemini geri vermeyeceğim." diyor kayıtsızca ve ekliyor. "Ben senin pamuk şeker yapmanı değil pamuk şeker olmanı istiyorum." Zaten cümlesiyle afallamışken bir de ani bir hareketle yanıma yaklaşıyor, yanağımı öpüp kaçıveriyor. Arkasından koşmayı istiyorum ama nafile. Hareket edemiyorum, gözlerimi ellerime çeviriyorum ve hayretler içerisinde kalıyorum. Ellerim şişmeye ve pembeleşmeye başlamış! Kollarıma doğru yükseliyor pembelik ve tüm vücudumu sarıyor. Baştan ayağa pembeyim artık. Sonra zihnim bulanıklaşıyor, kuş gibi hafiflediğimi hissediyorum. Son idrak kırıntılarımla farkına varıyorum ki artık ben bir pamuk şeker olmuştum. Sevimli kızın dileği gerçek olmuştu.
“ https://www.strawpoll.me/17261037 “
Düzenlendi: 14 Oca 2019Gönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@muratcepni·14 Oca 2019
Bölüm: 1 -->> #38482321
“Bilmiyorum” dedi Tiko. Hem ne önemi olabilir ki, sence de öyle değil mi? Etrafımıza baktığımızda herkes aynı. Yoko’nun olmaması beni ilgilendirmiyor artık. Ölenle ölemem ya. Dışarıya bir baksana (gözlerini yana doğru çevirdi ve etrafı süzdü) herkes birbirine benziyor. Kırmızı ruj, sarı saçlar, kırmızı paltolar, çizmeler… Herkes aynı, sadece renkler değişiyor, herkes bir maskenin altında. Kimseyi gerçekten tanımıyoruz, tanımadığımız insanların yokluğunu hissetmiyoruz da. Bak ben nasılda daha iyiyim, görüyorsun değil mi, Mono?
Kendini yalanlarınla kandırmış, yalanlarına inandırmışsın, akıl sağlığın yerinde mi senin Tanrı aşkına? İnsanlığı nasıl bu kadar basitleştirebiliyorsun? Her formun kendine özgü bir yaşamı, bir önemi var. Hiçbir şey yapmayarak bile dünyanın dengesini bozabiliriz, attığımız bir adım bile bir başkasının hareketini tetikler. Senin bu umursamaz ve harap halin bile bir şeyleri tetikler. Sana sinirlenip sokağa çıktığım anda, birisini ölesiye dövebilir, yasak olan her şeyi yapabilirim. Sırf sen canımı sıktın diye anlıyor musun, Tiko? Canının her istediğini her an yapamazsın, yapman gereken bir şeyi de yapmamazlık edemezsin. Kahrolası dünyanın içinde toplu iğne kadar yer kaplıyorsun, kalkmış yalanlarınla dünyaya kafa mı tutuyorsun? Yoko’nun başına gelenleri hazmedememiş olman, onun üzerinden böyle şeyler söyleyebileceğin anlamına gelmez! Daha dikkatli olmalısın!
Mono, senin sorunun hayatı fazla ciddiye alman, benim sorunum ise çoktan kaybetmiş olmam. Kaybedebileceğim kadarını kaybettim. Daha başıma ne gelebilir ki?
Başına neyin gelip gelmeyeceğinden çok, karşı caddeye baktığında ne görüyorsun, bana onu söyler misin?
Işıldayan, neon ışıklı tabeladan mı bahsediyorsun?
Hayır, hayır daha dikkatli bak. Kaybettiğin bir şeyler var orada ve bir başkası bulmuşa benziyor.
Yapma bunu. Hayır, yapma. Dayanamayacağımı biliyorsun ve bununla yüzleşemem. Bana ne gördüğümü mü soruyorsun seni lanet olasıca! İki insan görüyorum, hayatlarında bulabilecekleri en iyi şeyi bulmuş olan iki insan! Birbirlerine ne güzel sarılıyorlar değil mi, nasıl da masumlar… Her şeyin bir sonu var, sonu olan şeylerin önemi yoktur, Mono. Tıpkı benim başıma gelmiş olan cehennem gazabı gibi. Yanıyorum derin kuyularda, kor alevin içinde, elimi uzatıyorum ama tutamıyorum, acıdan kıvranıyorum, her gece onu görüyorum, kurtar beni diyor, yalvarıyor ama ulaşamıyorum, her gün sırılsıklam yataktan kalkıyorum! Bunları seninle paylaşmıyorum diye ben umursamaz, ahmak ve unutmuş mu oluyorum, Mono!
Sen bir insansın, işte şimdi bunu hatırladın, acıyı hisset. Öfkeni bastırma, onunla yüzleş. İnsanların sana yapmış olduğu şeyi unutma, onları görmezden gelme. Halının altına süpürdüğün her pislik, bir gün dağ olup seni boğacak, kendi pisliğinde yok olacaksın, öleceksin ve kimse seni duymayacak. Hayatın bir önemi olmayabilir ama yaşadığın sürece senin bu dünyadan silinmene izin vermeyeceğim. Seni de kaybedemem Tiko, hayır kaybedemem. Yoko’ya yapılanların bedelini ödeteceğiz. Bu toplum itaatkar bir halde, sürü gibi her denileni yapıyor olabilir, elimizde bir şans var ve bunu kullanacağız. Boyun eğmeyecek, direnişe geçeceğiz. Anlıyor musun beni, Tiko? Direnişe geçeceğiz! Bu “Yıkık Ülke”yi yeniden inşa edeceğiz! Bunu birlikte başaracağız!
Hiçbir gücün olmadan kurduğun bu hayale gerçekten inanıyor musun?
Her şeyi yok edebilirler, kitapları yakabilir, insanları kontrol altına aldıklarını düşünebilirler! Yalnız, insanın ruhunu öldüremezler, Tiko! Ruh ölmez, bir yerlerde gizlidir, harekete geçmeyi bekliyordur! Milyonlarca Ruhu harekete geçirdiğimizi düşünsene? Kim durabilir bunun arkasında? Beş ayaklı Dogsiler mi, yoksa şekil değiştiren Gupiler mi? Hepsini ezip geçeceğiz!
Sistem çökmüş ve kokuşmuş; yalanlarını yüzlerine vuracağız, geçmişin ruhunu meydana çıkarıp, adaleti getireceğiz, karanlığı aydınlık ile ezeceğiz Tiko, hepsini cehennemin en dibine göndereceğiz! Şimdi; benimle misin, değil misin?
Seni hayalperest kaçık, hepimizi öldürteceksin! Okuma demiştim sana o kitapları, “BizBiliriz” departmanı boşuna buz ateşinde yakmadı o kitapları. Alev bile almadılar, hepsi aniden kül oldu. Hala sen de birkaç tane var biliyorum, dahasının olduğuna da şüphem yok!
Benimle misin, değil misin Tiko, sadece bu soruma cevap ver!
Ne diyebilirim ki? Seninleyin! Ne zaman başlıyoruz?
@Asuylmz·21 Ara 2018
Bilirim, şah damarımdan yakınsın, yine de evine çağırıyorsun ama evime gelmiyorsun.
Kalbime... Lütfen duymazlıktan gelme, kullarının senin adını anarak delik deşik etmelerine izin verdiğin o güçsüz kalbime...
O kalbi sana işaret eden ne bulduysam onunla doldurdum diye mi?
Susma, söyle ey sevgili, şehirdeyim, şehirliyim diye mi?
Yine bir ara sokakta kayboldum diye mi?
İstiklâl caddesini teşrif etmez mi melâike? O karanlık sokakları, sinemaları, barları, kafeleri... yardımına ihtiyacı olan bîçare günâhkâr kulları... ama asıl âşıkları... gerçek mahrumları... bir de yetimleri... yoksulları... aman, yanlış anlama sakın, paradan puldan değil, semâdan yoksunları...
Semadan, yani senden, yani ümitten...
Susma konuş ey sevgili, kendimi kaybedince niçin seni kaybetmiş oluyorum? Niçin, kendime yaklaştıkça senden uzaklaşmakla cezalanıyorum.
Sırf “Bir kez olsun cemalini göreyim!” diye yalvardığı için dağlardan taşlardan aşağılara yuvarladın kulun Musa''yı. Haddi aşmanın bedeli miydi şu meşhûr “Len terânî”?
Söyle bileyim, cemâline iştiyakım var diye mi saklanıyorsun benden?
Ben de haddi aştım diye mi?
Belki de kapında sıraya girenlerle birlikte sıraya girmedim diye mi?
Seni bir tek kendime saklamak istedim diye mi?
“Elohi, elohi, lima sabaktanî”
İsa, tutamayıp kendisini sonunda böyle hıçkırdı huzurunda. Çarmıhta.
Çektiği acılardan şikâyet ettiğini sananlar nasıl da yanılıyorlar. Acıdan değil, kuşkudan inlemişti o an.
— “Niçin şimdi benden vazgeçiyorsun” demişti; “tam da sana ihtiyacım varken?”
Çarmıhtayken. Çarmıha gerilene kadar yanımdaydın, niçin şimdi senin adına çarmıhta asılıyken bana benden vazgeçtiğini duyuruyorsun?
Söyle ey sevgili niçin rahmetmiyorsun da beni bana bırakıyorsun; bu sıcakta, yazın tam ortasında bir de üşümeme izin veriyorsun?
İzimi kaybettim ey yâr, artık ben kendimi kendim bulamam!
Ah bilsen, ben, beni ararsın, peşime düşersin zannetmiştim de kaybolmuştum. Bile isteye nazarından saklanmak istemiştim. Cahillik işte! Aklım sıra dikkatini çekmek istemiştim, ararsın bulursun muhakkak seversin beni sanmıştım.
Yasayı bozmaz, töreye karşı gelmezsin biliyorum.
Bilmez miyim, elbet bilirim. Lâkin ben yine de rahmeder de “Korkma, yanındayım” diye fısıldarsın diye bekliyorum.
Ciddiyim, izimi kaybettim.
Şimdi inanmak sırası sende!
Not: Bu yazı Ingmar Bergman''ın “Kış Işığı” (1962) adlı filminin yorumundan ibarettir.
@Healing·03 Ağu 2018
Başı sınuklar için bir kılavuz &Kemal sayar
Bu dünyada bir alâmetimiz var mı? Yakamızda taşıdığımız bir gül, ruhumuzda bir yara, yüzümüzde bir iz? Sözün büyük ustası gibi diyebiliyor muyuz? ‘Sitemin taşıyla başı sınuk bedeni şikeste Fuzûlî'yim/ Bu alâmet ile bulur beni soran olsa nâm ü nişânımı’. Bu dünyaya yaralanmış, ruhu ve başı yarılmış ruhlarız hepimiz. Bir iç görü kıvılcımı çakıyor içimizde ve ‘bundan daha fazlası olmalı!’ diyoruz.
Hikaye Adı : Rüya
Ressam : Van Wieck
Trafik akmak bilmiyor. Herkes kornalarının üzerine çökmüş gibi sanki. Ya da düğün konvoyu havasında. Birazdan birisi elinde mendille arabanın camından dışarı sallayacakmış gibi geliyor ama kimse yapmıyor tabii böyle bir şey. Bu benim esprili hayal gücümden başka bir şey değil çünkü. İleride bir kaza varmış, iki orta yaşlı adam arabadan inmiş birbirine anlatıyor. Sıkıntıdan çatlamak üzereyim. Radyoyu açıp bir iki kanal değiştiriyorum ama tüm kanallar reklama girmiş, emin oluyorum ki beni deli etmek için her şey anlaşmış bugün…
Ansızın telefon çalıyor. Arayan eşim Engin. İki buçuk yıldır aynı evi, yatağı, mutfağı… paylaştığım adam.
“Merak ettim seni her şey yolunda mı?”
“Trafik kilit Engin ya, geç kalacağım galiba. Arabayı bir yere park edip metroyla gitmeyi düşünüyorum metronun yakınındayım. Sen neredesin yetişebilecek misin?”
“Mantıklı olur hayatım. Ben de sana onu söylemek için aradım. Ben gelemiyorum.”
“Ciddi misin? Ama sana ihtiyacım var…”
“Şşşş biliyorum, düşürme sesini.. Ben hep yanındayım biliyorsun sadece bugün bedenen yanında olamayacağım. Çok çalıştın bu konferans için yapabileceğini biliyorum.”
“Seni seviyorum ruhum.. Akşam konuşuruz uzunca. Öpüyorum.”
Canım çok sıkılmıştı. Bu önemli bir konferanstı aylardır buna çalışıyordum. Üniversitedeki hocalarımı dinleyen ben şimdi onların karşısında olacaktım. Onlar beni dinleyecekti. Bu benim için büyük bir olaydı. Engin’in varlığıyla daha da iyi yapacaktım bu sunumu. “Düşürme moralini düşürmee…”
Arabayı ara sokaklardan birine bıraktım. Sokağın adının olduğu tabelanın fotoğrafını çekip hemen metroya doğru yürümeye başladım. Neyse ki çok kalabalık değildi. Küçük esmer bir kız çocuğu, süslü püslü annesinin çantasını çekiştiriyordu. Karnım aç dediğini işittim, o kadar tatlıydı ki çantamdan eksik olmayan Piko çikolatamı çıkarıp küçük kıza uzattım. Küçük kız yüzümü inceledi bir süre gülümsediğimi görünce dişlerini göstererek o da gülümsedi. Annesi biraz sert bir şekilde bana bakıyordu. Bunun, haberlerde izlediğimiz çocuk istismarlarını düşününce doğal olduğunu düşündüm. Kimse kimseye güvenemiyordu… Annesi teşekkür etmesini söyledi küçük kızda uzanıp aldı. Çocuk gülümsetmek her zaman mutlu etmiştir beni. Rahat bir nefesle arkama yaslanacağım sırada bir bağırtı koptu. İlerden bize doğru on sekiz yaşlarında bir çocuk elinde silahla bağırarak bize doğru geliyordu. Küçük kızı almaya yeltendiği sırada içimde hiç hissetmediğim bir duyguyla genç çocuğun silahlı elinin olduğu bileğine sarıldım ve bükmeye çalıştım. Küçük kızın kolunu bırakmıyordu ancak silahlı eli benim ellerimdeydi. Kendini benden kurtarmaya çalışırken küçük kızı bıraktı, annesi hemen kucakladı yavrusunu. Ayağım bir anda kaydı ve o anda her şey aleyhime döndü. Öyle öfkeliydi ki silahı bir anda ateş aldı. Göğsümde inanılmaz bir acı hissettim. Acıyla beraber bağırdım.
Bağırışımla uyandım uykudan. Kendi sesime uyandım aslında. Sırılsıklamdım. Odamdaydım. Yanıma baktım ama Engin yoktu. “Engin?”
“Ruhum iyi misin?”
“Berbat bir kabus gördüm”
Vücudum kaskastı kesilmişti, kollarının bedenime sarılışıyla biraz yumuşamaya başladım. Boynuna sarılıp ağladım. Uzun zamandır hiçbir rüya bu denli sarsmamıştı.
“Şşş sakin ol, geçti hepsi meleğim… Çok terlemişsin. Hadi değiştirelim.” Bir bebekle ilgilenirmiş gibi itinayla çekmeceden havlu ile atlet çıkardı ve üzerimi değiştirmeme yardım etti. Hala boş gözlerle bakıyordum. Yüzüme gülümseyerek bakıyordu, ben de gülümseyeyim diye. Saçlarımı düzeltti, eğilip öptü. Tekrar sarıldım, kokusu güven vericiydi. Biraz gözlerimi yumdum, öylece kaldık…
“Hadi gel sana papatya çayı yapalım, rahatlarsın biraz.” Hiç ikiletmeden akıllı bir kız gibi kalktım uzattığı elini tutup. Evimizde hafif loş ışıklar yanıyordu bu çok güzeldi. Mutfağa geçince bana bir sandalye çekip oturmamı sağladı. Eğilip yüzüme baktı, istediği gülücüğü şefkatle ona sundum. Hemen suyu kaynatıp çayı demledi. Mutfakta böyle pratik olması hoşuma gidiyordu. Her işle gocunmadan ilgileniyor oluşu çok güzeldi. Onunla evlendiğim için mutluydum.
Çayı önüme koydu ve hızlı adımlarla içeri yöneldi.”Nereye?”
Elinde kalınca bir hırkayla geri döndü. “Hadi balkona çıkalım biraz sana bir sürprizim var.”
Balkona çıktık, yavaşça sarıldı ve başımı omzuma yaslatarak göğe doğru bakmamı sağladı. Gökyüzünde hiç bu kadar yıldız gördüğümü hatırlamıyorum..
“Engin bu çok güzel…”
“Hayır sen daha güzelsin…” Saçlarımda öpücüklerini hissediyordum şimdi.
“Ne gördün rüyanda? Hiçbir rüyanın seni böyle etkilediğini görmedim. Korktum seni öyle görünce.”
“Sadece kötü bir rüya. Anlatmasam daha iyi galiba.”
“Nasıl istersen... Çok gerginsin bu yüzden kabuslar görüyorsun. Biraz rahatla. Yarın için endişelenme artık. Uzun zamandır çalışıyorsun başarısızlık düşüncesini zihninden çıkar birtanem.”
“Garip bir his var içimde Engin. Bu konferansın gerginliği, babamın rahatsızlığı hepsi üst üste geldi. Tuhafım, bilmiyorum içimi yiyip duran bir şey var sanki…”
“Ben sana neyin iyi geleceğini biliyorum galiba…”
Elinde birkaç çeşit kriz çikolatalarımla geldiğinde kahkaha attım.
“Sen harika bir kocasın!”
“Çikolataları getirdim ya ondan böyle diyorsun tabii!”
“Hayır tabii ki. Dünyaya üç kere gelsem üçünde de seninle evlenirdim.”
“Ya dördüncü defa geldiğinde?”
“O zaman başkasıyla evlenirdim üç kere evlenmişim zaten yeter.”
Sabah erken kalkacağımızı umursamadan uzunca muhabbet edip gülüştük. Onunla konuşmak, gülüşmek... her şey güzeldi.
Yatağa girdiğimizde hala benim için endişelendiğini ve bunun bakışlarına yansıdığını fark ettim.
“Uyandığımda seni yanımda görememekten nefret ediyorum.”
“Dosyalara biraz göz gezdireyim diye kalkmıştım ruhum.”
“Benimle uyumanı benimle uyanmanı istesem bencillik mi etmiş olurum?”
“Hayır, bu en doğal hakkın… Sadece seninle beraber bende yoğunum şu sıralar. Tatile gidelim istiyorum.. ikimiz de izin alalım. Ne dersin?”
“Babam biraz toparlanmalı Engin.”
“Haklısın, biraz dinlenmek için izin almanı istiyorum ama.”
“Şu yoğunluk biraz dinsin de bakalım olur mu canım?”
Ellerimi tutup dudaklarına götürdü. Biraz daha rahatladığımı hissettim. Güvendeydim, eşimin kolları arasında mutluydum. “Sadece bir rüyaydı…”
“Hayatım şu yedek şarj aletimi bulamıyorum, nerede biliyor musun?
“Spor çantandan çıkarmadıysan oradadır Engin. Ben oraya koyduğunu hatırlıyorum.”
“Tamam… Bazen bu kadar şeyi nasıl aklında tutabildiğine şaşırıyorum.” dedi gülerek. Arkasını toplamak her zaman keyif vericiydi. Odaya girdiğinde aynadan gözlerini kısarak bana doğru geldiğini gördüm.
“Güzel kadın? Eşimi gördünüz mü? Buradan sesi geliyordu. Ama sorun değil, görmeseniz de olur. Bir kahve içer misiniz benimle?”
“Enfes görünüyorsun, her zamanki gibi.” Gülümsedim, her sabah bunu söylerdi.
“İnci küpelerini mi takacaksın?”
“Hayır canım ama akşam beni bir yerlere götürürsen çıkmadan önce takarım.”
“Bu küpeleri sana çok yakıştırıyorum.”
“Evet biliyorum, düğünden beri her zaman bunları takmamı istiyorsun.”
“Hazırsan çıkalım, eşimi boşver zaten bu dünyaya dördüncü gelişim, ondan çok sıkıldım.”
“Galiba karısından dayak yiyen adam manşetleriyle akşam haberlerine çıkmak istiyorsun bugün.”
“Şiddet, size ve tatlı dilinize hiç yakışmıyor yalnız.”
Kahkahalarımız odayı doldururken çantalarımızı alıp çıktık.
“Ellerin titriyor birtanem.” Direksiyonda onun olması bugün beni rahatlatan başka bir şeydi. Elimi tutup öptü. “Bugün harika geçecek ve akşam da bunu kutlayacağız. Tamam mı? Gül bakalım da yeryüzü aydınlansın.”
Öyle tatlı konuşuyordu ki yaklaşıp öptüm..
Radyoya uzanıp sevdiğim kanalı aradım. Tüm kanallar reklamdaydı. Radyoyu kapattım. Trafik gayet iyiyken yavaşça arabalar artmaya trafik sıklaşmaya başladı. Ve tıkandı..
Engin saate baktı. “Yok hayatım yetişemeyiz beklersek, trafik biraz ilerlediğinde şu sokağa sapalım.” dedi. Sonra konuştuklarını uğultu olarak duydum...
İyice gerilmeye başlamıştım. İçimdeki ses bir türlü susmuyordu. “Sakinleş.. Her hissettiğin şeyi yaşadın mı sanki? (Evet yaşamıştı.) Hislerinin seni bu kadar ele geçirmesine izin verme! Rahatla…”
Derin bir nefes alıp verdi. Engin arabayı bir sokak arasına park etmişti ama ben bunun farkında bile değildim.
“Hadi canım inelim.” Tam bir şey söyleyecektim ki çoktan aşağıya inmişti. Kapımı açtım:
“Engin nasıl gideceğiz, neden buraya geldik?
“Yolun karşısında metro var canım söyledim ya arabada. Bir kaza olmuş trafik birkaç saat böyle. Metroyla gidelim. Neredeyse okulun önünde ineceğiz zaten. Hadi gel.” Elini uzatmış beni bekliyordu.
Etrafa baktım. Rüyamda park ettiğim o ara sokak. Fotoğrafını çektiğim o tabela. Evler, evin bahçesindeki sarmaşıklar… her şey aynı, her şey birebir uyuyordu.
Dünyadaki tüm sesler o anda beynime toplanmış gibiydi sanki. Bir sürü şey duyuyor ama hiçbir şey duymuyordum. Engin omuzlarımdan tutmuş bana bir şeyler söylüyordu. Hiçbir şey anlamıyordum. En sonunda ağlamaya başladım. Olduğum yere çöktüm, arabaya sırtımı yaslamış hıçkırıyordum. Engin çantamdaki suyu çıkardı ve bana içirdi. O kadar sakin ve soğukkanlıydı ki. Şişeyi aldı eline suyu döküp enseme sürdü. O anda seslerini duymaya başladım. “Buradayım .. Geçti hepsi sakin ol ruhum…” Sesindeki tokluk beni rahatlatıyordu. Sarıldı.. Hıçkırıklarım azalmaya başlamıştı. Yüzüme dikkatle bakıyordu.
“Ne oldu sana? İyi misin? Neyin var anlat artık bana.”
“Söyle ruhum, dinliyorum.”
“Eğer rüyanda gördüğün bir olayı yaşayacağını anlasaydın ve o rüyanın da kötü bir sonucu olsaydı ne yapardın?”
“Sonucu değiştirmek için her şeyi…”
@1KHikayeEkleme·27 Tem 2018
Hikaye Adı : Ödünç Zaman
Müzik Parçası : Primavera
Caddeyi koşar adım geçiyorum, zaten arabalar da bir türlü yol vermek bilmedi, üstelik de yaya geçidinde beklediğim halde geçiş önceliği tanımadılar. Önceliğin benim olması gerekiyor, yaya geçidi orası... Sinirleniyorum. Her gün defalarca aynı krizi yaşayıp yine de söyleniyorum, boş veremiyorum. Küstah subaya omuz atabilmek için günlerce ince ince plan yapıp kendini yiyip bitiren yeraltı kahramanı gibiyim. Arabalar benden bir haber ben her gün arabalara karşı öncelik savaşı veriyorum bu cadde kenarında.
Caddenin kenarında beklerken gökyüzü storysi atma dürtüsü geliyor birden, hava kapalı, bulutlar toplanmış güzel bir fotoğraf karesi için koşullar elverişli... Bir de afili söz yapıştırırım altına, şiir falan acayip seviyormuşum, ilgi duyuyormuşum gibi olur. Şimdi herkes şair zaten, o da olmadı yazar. Zaten bir ben kaldım kitap çıkarmayan.
Çalan uzun, sinirli bir korna ile gökyüzünden yeryüzüne iniyorum. Söylenerek hızlıca karşıya geçiyorum. Aslında sonucu çoktan belli olan, fırsat yakalamışken yolun karşısına geçmek mi yoksa resim çekip yol kenarında biraz daha zaman kaybetmek mi seçenekleri arasındaki tercihimi yapıyorum böylece.
Bunlar hep zamanımdan çalıyor, benim acele etmem lazım.
Saate bakmak için telefonu cebimden çıkarıyorum, tuş kilidi desenini çizip ekranı açıyorum. Al işte iki dakika geçmiş bile. Hep şu arabalar yüzünden!
Yine kim ne yazmış Whatsapptan! Offff bir durmuyorlar ki, neyse sonra dönerim şimdi onunla vakit kaybetmeyeyim, Instagram, Twitter... parmağımı soldan sağa kaydırıp uygulama bildirimlerini ekrandan siliyorum. Whatsapp mesajını okusam şimdi mavi tik olacak, sonra cevap verdin vermedin tantanası, bunlar küçük şeyler gibi geliyor ama her gün zorla dayatılan küçük şeylerin çıldırtıcı bir tarafı var anlamıyorsunuz sanırım. Belki de siz takmıyorsunuzdur böyle şeyleri. Ben ayrı yazılmayan -de, -dalara bile takıyorum. Yok TDK ile bir alakam yok.
Tekrar saati kontrol ediyorum tuşları kilitlemeden önce, hala yeteri kadar zamanım var.
"Hayatın hızına yetişemezken, her şey fazlasıyla hızlıyken daha da hızlı olmaya uğraşıyoruz." cümlesi geliyor aklıma yürüyen merdivenleri koşarak çıkarken. Nerede okumuştum bunu hatırlayamıyorum. Doğru bir söz olabilir ama gerçekler böyle değil. Bazen zamanın kontrolü bizde değil. O yüzden başkası tarafından lütfedilen zamanı iyi değerlendirmek mecburiyetindeyiz. Nihayetinde modern köleleriz. Saate bakıyorum bir dakika daha geride kaldı. Hızlanıyorum.
Her sabah aynı alarma uyan, rutin işlemleri yap, işe yetişmek için acele et, kahvaltıdan aldığın bir lokmayı çiğnerken, göz kalemini çekmeye çalış. Bir telaş hazırlanırken çalan telefona cevap ver.
-Ben geldim sayılır..
+İki dakikaya hazır sayılırım!! İniyorum...
Rutin günaydınlar, ezberlenmiş sohbetler, alışıldık kahkahalar... Bazen sabahtan daha yoruluyorum. Derdimi anlatacak bir Olric de yok ki yanımda, kendi içime kapanıyorum öyle. Otomatik cevaplar, öğrenilmiş tepkiler veriyorum, bugün hiç sizi çekecek havamda değilim. Zaten bakın çok işim var, müşteri de çok sorunlu canım, firmadaki görevli çocuğa da bunu kaç kez anlattım halbuki. İnsan insanın sınavı, bir gün cinnet geçirirsem saçma sapan birisi derdimi anlamadığı için geçireceğim. Neyse çok işim var, zaman kaybettirmeyin bana. Bak işte uğraşırken vakit de ne çabuk geçivermiş hiç de anlayamadık.
Komik olmayan esprilere, hep aynı havadislere doydum diyemiyorum da benim eve gitmem lazım diyorum. Siz takılın başka bir gün otururuz yine.
"Ne varsa evde sen dee!"
Evde de bir numara yok bakmayın işte... Orada da aynı sorular, sıradan günlük sorunlar, bazen gelenler oluyor eğleniyor gibi yapıyorum aslında bir an önce gitsinler de kendi kendime kalayım istiyorum.
Sıkılıyorum işte ben zorlamayın beni, sizi de sıkarım ben size ayak uyduramıyorum. Örneğin sen o aynı yerde beşinci selfie denemeni yaparken ben seni izlerken daha yorulmuş oluyorum, sonra "resim" çekinmek istemeyince bir tuhaf sıfatını alıyorum. Tuhaf bence de bir anlamı yok ki. Güzel bir an bile değil fotoğraf ile ölümsüzleştirmek istenen.
Neyse daldım yine, bak insanlar ayak uydurmuşlar, herkes en şık, en tarzz... Herkes herkesle dostmuş gibi güle söyleye takılıp gidiyorlar. Ablan star bebeyim !! Bir de kahkaha patlat arkasından tastamam.
Ben vitrinlere öylece bakıp yürümeye devam ediyorum. Aa burada ne vardı kapanmış, yerinde ne vardı hatırlayamadım şimdi, bu mağaza ne satıyor markanın adını ilk kez görüyorum. Vaktim olduğu bir ara gelip bakayım aslında güzel şeyler var gibi. Şuan hiç vaktim yok.
Hmm neydi o bir dakika önce düşündüğüm. Zamanın başkası tarafından yönetiliyor olması... Olmaz öyle şey demeyin bana hiç, yakalarınızın beyazlığı ele veriyor sizi. Ben şimdi bana ayrılan süre zarfında o lanet caddeyi geçip, bu binaya girmek, o sözde güvenlik için konulmuş olan x-ray kuyruğunu aşmak, işimi hızlıca halledip geri dönmek zorundayım. Nihayet rengarenk rafların görüntüsünü hafızama işleyerek, kokuları çekerek ilerliyorum. Süre on beş dakika... Çalan şarkı güzelmiş, kimin acaba? Bu kadar dar zamana sıkıştırmasam daha iyi olurdu evet ama ihtiyaç duydum adeta. Sınırlı dakikalarla da olsa mekan değiştirmek istedim, farklı bir kaç yüz göreyim.
Hmm yeni bir Kafka gelmiş, daha Dava incelemesi yazacağım, söz verdim bir kere. Yazacağım da ha deyince olmuyor ki, zaten diyorum ya vaktim de yok pek. Neyse bırak şimdi Kafka'yı Milena'yı vakit dar, hedefine odaklan al ve çık!
Vakit hepten daraldığı için telaşla ilerliyorum. Bir taraftan sürekli saati kontrol ediyorum.
"1000kitap hikayede bu ay : Post apokaliptik bilim kurgu ! Enceladus."
Dergiyi alıp kasaya ilerliyorum, bayılıyorum bunlara çok heyecanlı yazıyorlar. Yüzümde bir tebessüm, aklım dergide gülümseyerek parayı ödeyip mağazadan ayrılıyorum. Şimdi aklım kurgu dünyada, acaba insanlığa ne olduğunu bu sayıda öğrenebilecek miyiz!?
Tekrar telefonu çıkarıyorum, öğle molamın bitmesine on bir dakika kalmış. Adımlarımı iyiden iyiye hızlandırıyorum, otomatik kapıdan çıkıyorum, yine caddenin kenarında bu kez de ters yönde yaya geçidinin ucunda yaya araç önceliği krizini yaşıyorum. Bu sefer bilinçli bir sürücü yol veriyor neyse ki daha az zamanımı yedi. İki dakika kazançlıyım. Artık vakit doldu dolacak, bir gözüm telefonun saatinde aceleyle geçiyorum sol taraftaki hastanenin acil girişini. Köşeyi dönüp en kestirme yol olan yangın merdivenini koşarak çıkıp ofise adımımı atıyorum. Cidden yangın olacak olsa epey bir self tatbikat yaptım aslında, sorunsuz atlatırım.
Tam vaktinde! Ohh be! Biraz koşturdum ama yetiştim.
"Yine kitap mı aldın, inanmıyorum sana yok artık!"
".... Hmm dergi aldım öyle...." neden suçlu gibi hissettim ki kendimi öyle, ağzımda geveledim. Hafiften kızıyorum, "Sanane! Ben senin maaşının yarısını kozmetikte bırakmanı yadırgıyor muyum?" diye geçiriyorum içimden, başka cevap vermeden masama geçiyorum. Ne çok seviyorlar laf olsun diye eleştirmeyi. Sanki kitap değil, kokain alıp gelmişim gibi bir muamele!
Gün böyle gereksiz bir sürü muhabbetle devam ederken, ben kulaklığımı takıp soyutluyorum kendimi. Hiç değilse duyup da sinir olmayayım, aa bak vakit de gelmiş, herkesin acelesi var telaşla toplanıyor her biri.
"Başka akşam otururuz eve gitmem lazım bu akşam. Otobüsü kaçırmadan çıkayım, giderse 1 saat sonra bir sonraki... Çok beklerim.". İyi akşamlar seslenişleri arasında hızla çıkıyorum ofisten, acelem var otobüs kaçmadan yakalamam gerekiyor. Bu çıkışta da atlattım şükür darısı önümüzdeki maçlara. Küçük mutluluklarla avunmayı iyi biliyorum. Hah işte otobüste geliyor tam zamanında vardım durağa, itiş kakış biniyorum otobüse hızla, mazallah şoför basar gider sonra. Onun da acelesi var trafikte yeterince zaman kaybetti zaten, bir sonraki tura geç kalacak.
"Arkalara doğru ilerleyelim!" diye bağırıp duruyor, biz ilerlemedikçe yeni binen yolcuların binişi tamamlanamıyor, zaman kaybediyoruz, şoför sinirleniyor. Keşke şu klimaları da açsaydı.
Yemeğe geç kalmamak için eve yine aceleyle yürüyorum. Sanırım zaten artık vaktim olsa bile hızlı yürüyorum, alışkanlık oldu bende. Aklıma o Kızılderili geliyor,çok bilmiş Kızılderili, ezbere konuşmak kolay tabi, bu düzeni ben ya da bu yazıyı okuyan sen kurmadık, bu düzenin içine doğduk ve çıkış yolunu bilmiyoruz. Beyaz adam atalarının mirasını yüklendi ve her geçen gün hep daha fazla acele etmesi gerekiyor. Kızılderili de 21. yüzyılda yaşasa öyle sakin oturamazdı. Otobüsten inip eve gidene kadar bunun gibi saçma düşünceler geçiyor zihnimden.
Eve varınca da acele etmem gerekiyor zaten, yoksa kendime ayıracağım zamandan çalmış oluyorum. Bir yerlerden ödünç zaman bulsam ne iyi olur.
Aceleyle yemeğimi yiyorum, üzerimi değiştiriyorum ve günün en acelesiz vaktindeyim nihayet. Artık yetişmem gereken bir yer yok. Kendime ait zamanımdayım, benim zamanım olduğuna göre de nasıl istersem öyle harcama lüksüne sahibim. Öğlende bir telaş koşup aldığım dergiyi alıyorum, açıyorum ve okumaya başlıyorum :
"Dünya yılı ile 2004… NASA ve Avrupa Uzay Ajansı’nın ortak projesi olarak fırlatılan uzay aracının Satürn yolculuğu 7 yılın sonunda tamamlanmış, Satürn'e gönderilen dördüncü uzay sondası olan Cassini’nin gezegen yörüngesine girmeyi başarması heyecan yaratmıştı."
@nigra·25 Tem 2018