Asortik Krep'in Blogu: O şimdi öğrenci :)
Bir çocuğun evden ayrılıp okumaya gitmesi bir kuşun yuvadan uçması gibi bir şey.Biliyorsun ki o artık kendi kanatlarıyla göklerde süzülüp duracak ve yeni hayatlar keşfedecek.Bir yandan bunun için şükredip bir yandan da ardından bakakalıyorsun bir müddet.Oysa için özlemle dolu ve o yokken onun kullandığı eşyalara gözün dalıyor,alışverişte onun sevdiklerine bakarak ve rafların önünde duralayarak gitmek, onun sevdiklerini pişirememek, eşyalarına bakıp iç geçirmek,söylediklerini anımsamak, espirilerini hatırlayıp gülmek ,böyle duygular yaşamakla geçiyor bu aralar.
Çarşamba akşamından beri sevgilimden ayrılmış gibiyim.Başkaları nasıl yaşar bilmiyorum.Beni acıttı işte. Ben ondan çok istedim belki İstanbul kazanmasını ama beni bu kadar sarsacağını tahmin edememişim uzakta olmasının, hatta babasının da aynı şiddetlerde bunu yaşabileceğini düşünememişim.
Allah başka dert ve sıkıntı vermesin, bir şekilde alışma devrelerindeyiz işte. Sudan çıkmış balık gibiyiz.Ares bile hüzünlü bu aralar evde.
Çağıl gel dediğimizde Ares merdivenlere bakıp bekliyor herzaman ki gibi.. Bizde bu gece bunu farkedince sık sık çağırdık :)
Sesim soluğum çıkmayınca evden(babamlardan) haber geldi yaz artık diye. Neyi yazayım,onsuz buraların bomboş kaldığını mı..? Hiçbir şeyden keyif almadığımızı mı..? Bu bir devre geçecek biliyorum. Bu yüzden bu kadarla geçiştiriyorum.Kolay değil, başkaları da bunu yaşıyor biliyorum, başkalarıyla kendimi kıyaslamadığım için ben şu an size içimi döküyorum... Zormuş.. Ayrılıklar herzaman bana zor gelmiştir zaten.Bu da üstüne tuz biber oldu.
Bu fotoğraflar geçen hafta gittiğim defileden.. Çok kalabalıktı,Çalışta Orient Express Restaurantta FIG yararına yapıldı.Fig, yani Fethiye International Grup. Etkinliği yapan ekip Jackson Fashions.Fig Fetav'ın alt grubu ve değişik etkinliklerle para toplayıp öğrenci burslarına ve çocuklara harcıyor.Bende kurulduğundan beri destek veriyorum. Paralel çalışıyoruz bazen, bazen de etkinliklerine katılıyorum.Başkanı arkadaşım ve sık görüştüğümüz aile dostlarımızdan.Üzümlüde oturan ve evini ve bahçesini arada görüntülediğim arkadaşım var ya o işte.
İngilizler başta olmak üzere yabancıların sevdiğim bir özelliği bu tarz yardım çalışmalarını iyi desteklemeleri. O gün gönüllüler defilede görev aldılar,kıyafetleri sergilediler,üzerindeki numaralardan satış yapıldı ve gelir oradan kazanıldı.Restaurant tıklım tıklım doluydu.Bu sezonun ilk etkinliğiydi de diyebilirim aslında.
Unutmadan bu hafta sonu Çalış Karnavalı sezonu başlıyor.Eylül ayının ikinci el satışları "car boot ﻿sale" -aslında bagaj satışı anlamına geliyor ama Türkiyede bu şekilde pazar kurulmadığından ikinci el diyoruz yani arabalarla bir pazar yerine girip satış yapılması da denebilir-
26 eylül Çalış'ta car boot sale var.Sabah yedi satış için, dokuz alışveriş için başlangıç saatleri. Öğleden sonra üçe kadar alışveriş yapılabiliyor.
Bu fotoğraflar da ağustos ayından.Fig'in bir başka çalışmasından.O gece değişik bir tombala oynadık,bu yüzden atlamak istemiyorum, onu anlatacağım. Önce yemeklerimizi yedik,yemek zamanı bizlere kupon sattılar.Bu kuponlarda numaralar var ve gördüğünüz hediyeler. Bir ara kuraya katılan herkes ayağa kalksın dediler.Ayaktayız, bizde aldık destek için :) Bir yandan da bekliyoruz değişik bir yaklaşım, ne çıkacak diye. İrlanda tombalası gibi bir şey dediler bende uzunbeye diyorum ki onların İrlandası bizim Karadenizimiz gibi :) Muhtemelen değişik bir yorumu var :)) Gerçekten de tombaladan çıkan numaralardaki insanlar oturmaya başladılar.İlk oturana güzel bir hediye verdiler teselli hediyesi :) Her çıkana yorumda bulunup üzülür gibi bir yatıştırıcı cümle sarfediliyor :) Sonuna doğru bende oturdum,uzunbeyde.. Benim gözkoyduğum baileys başkasına çıktı başka bir tombalada..
Burası yacht classic hotel. Bir gece davetliydik yemeğe bir organizasyona, Karagözlerde manzara ve gün batımı çok güzeldir, fotoğrafları görünce yazmadan edemedim.Marinası kullanılabilecek butik otellerden biri aynı zamanda.
Geçen haftaki Göcek Royal evi :) Fotoğraflar benim çektiklerim..
Ev sineması ve sauna evin en alt katındaydı,bahçesinde çok güzel kaktüsler vardı ama çekemedim.
Çağıl,dayısı ve dedesi ile birlikte öğretmen evinde takılıyormuş bugün akşamüstü, sık sık konuştuk herkesle. Çarli ona sataşıyordu ben ararken, Mükremin Abi, Bir Demet Tiyatro dizisinde bir öğrenciye yardım ederdi hani Kudret, (Olgun Şimşek) ona Kudret diye sataşıyorum yeni yetme öğrenci ya diyor :)
Çarli konusunda size yazmadığım bir şey var aslında. Sınav sonrası tercihleri yazıp ona gönderdiğimizde o puanına bakıp nokta atışı yaparak Çağıl kesinlikle bu tercihine girecek, bu yüzden sıraya iyi karar verin dedi. Bizde oturup Çağıl'la tekrar düzenledik. Açıklanacağı günden bir gün önce de aynı tercihi söyledi.Hatta ben ondan önceki tercihlerine girer diye düşünüyordum :) Çarli bildi.Çağıl onun dediği yeri kazandı :)
Ben seneler evvel tercihlerinde ona başka şehire gitmesin İstanbulda kalsın diye müdahale etmiştim ve hep anlatır , bir benzerini benim çocuğumla o yaşadı sayılır şimdi de.. Tarih tekerrürden ibaret, dün ona bunu hatırlatarak kendim için çalışmışım, bana yaradı senin mesleki başarın dedim . Umarım memnundur yani uzaktan işinden ve yerinden memnun gibi gözüküyor ama ben başarılarını görünce iyi yapmışım diyorum :))
Çağıl çok şanslı ,onun için çok seviniyorum.Şimdi etrafında on senedir uzak kalmakta zorlandığı herkes yanında.. Keyfini çıkarsın bence de.Ona İstanbul'da benim için de gez, keşfet dedim.. Babaanne davet etmiş istersen gel bende kal diye Çapa'dan, anneanne ve dede peşinde zaten, Burcu da orada, haftasonları Büyükçekmece'de kalacak, hala yan semtte (Florya da) geldi mi diye soruyor, ama yurt onun için daha iyi olacak, Çarli Ataköy'e çok yakın, hatta Çağıl dün okuldan çıkıp uğramış işyerine.
Yurtta, dört kişilik büyük bir odada kalacakmış.Okulun kendi yurdu. Herkesin çalışma masası, dolabı ayrı. Çamaşırhane de var yurtta.Gitmeden biraz anlattım çamaşır nasıl yıkanır ama bilmiyorum artık kendimi yıkar,anneanneye mi götürür. Hatta ona şu renkli çamaşırların renklerini akıtmasını engelleyen mendillerden aldık buradan.Ucundan kıyısından öğrensin,öğrenciliğin tadını çıkarsın : P bu kısımları pek sormayacağım. Bana getirme İstanbulda hallet dedim ona :))
Çarşamba gecesi onu otobüse bindirip eve geldik ve ilk geceyi şarap içerek geçirdim ben. Açtım şarabımı paşa paşa içtim. Uyumadım gerçi sabaha karşı uyudum ama o alışkanlık,biri gelirken ya da giderken uyuyamıyorum. Bütün gece mesajlaştık,sabah beşte aradı yoldan ondan sonra uyanmışım.Bu sefer otobüsle gitti ki eşyaları vardı yanında. Bilgisayarını götürmedi, oradan yeni alacak.
Perşembe her yerim ağrıyordu, kalp sızısı mı yoksa vücut ağrısı mı anlayamadım :( Öğleden sonra Zen'i aradım,müsaitsen geleyim,çok kötüyüm diye.Yamuk gidip sağlam çıktım :)) Masajda uyumuşum da.Yani dinlenip çıktım, eve geldiğimde çok iyiydim.
Yarın bahçede ve evde takılacağım,mümkünse telefonumda iş için çalmasın. Pazar günü umarım yağmur yağmaz,çünkü ikinci el pazarına gitmeyi düşünüyorum.Hatta öğleden sonrası için bile planlarım var.
Günün şarkısı ; Beraberken en çok dinlediğimiz gruplardan birinden - Gece Yolcuları
Gönderen Asortik Krep zaman: 22:52
Etiketler: çocuk, istanbul, okul, özlem, üniversite, yurt
Allah kavuştursun, güzel günlerde ve güzel sebeplerle.
25 Eylül, 2010 01:10
Acıtmaz mı acıtır elbet ayrılmak canından.Ama güzel bir eğitim için herşeye değer.Nasılsa emanet ettiklerin en yakınların.
Çağıl'a başarılar dilerim.Sevgiler.
25 Eylül, 2010 01:24
Çağıl'a tekrar başarılar ve mutluluklar diliyorum. Her şeye alışılıyor, ilk günler biraz efkar normal...Diğer fotoğraflar da çok güzel, elbet müzik de..
İyi hafta sonları ve kolay gelsin :)
Allah kavuştursun öncelikle; valla ben bile duygulandım. Mutlaka zor olacaktır ama bir süre sonra daha normalleşirsin inşallah...
25 Eylül, 2010 02:08
sonuna kadar seni anlıyorum desem inanır mısın ? buraya ilk kez geldiğimde yapayalnızdım ve o kalp ağrısını dibine kadar yaşamıştım. Ama daha önce de dedim ya sebebi hayırlı güzel ayrılık bunlar... Umarım her şey Çağıl için onun istediği doğrultuda olur. Öpüyorum canım...
25 Eylül, 2010 06:51
25 Eylül, 2010 13:16
Ahh ne biçim bir özlem olduğunu çok iyi biliyorum. Allah kolaylık versin, Çağıl'a sonsuz başarılar dilerim.
25 Eylül, 2010 16:30
Allah kavuştursun :) Çok güzel bir ayrılık da olsa insanın içi buruluyor işte. Ben de üniversiteyi ailesinden uzakta okuyan öğrencilerden biri olarak hem Çağıl'ın özlemlerini hem de sizi anlayabiliyorum. Tüm ailenizin hayatında yeni bir sayfa açıldı. Umarım öğrenciliğinin her anından keyif alarak çok büyük başarılara imza atsın Çağıl :)))
25 Eylül, 2010 19:15
Asortikçiğim, ben oğlum bebekken geçirdiği iki kalp ameliyatı dolayısıyla kaybetme korkusunu yoğun yaşamış bir anneyim. Böyle olunca, sağlıklı ve keyfi yerinde olsun, iyi bir amaçla uzak olsun, hiç sorun değil diyerek atlattım. Sen nolur böyle bir acı yaşamadıysan -ki umarım değildir- kendini teselli et: Sağlığı yerinde, keyfi yerinde, okuyacak, bu bize yeter..de kendi kendine..Kaybetme korkusu yaşamaktan iyidir inan..Sevgiler..
25 Eylül, 2010 21:38
ah canım ya yıllar sonraki halimi düşündümde bende gider oğlumla aynı yurtta kalırım heralde:))neyse azıcık kendi başına kalsın büyüdüğünün tadını çıkartsın allah kavuştursun da sanırım sen kışın istanbul yazın fethiye falan yaparsın bu gidişle:)
sonuçta iyiki anneyiz!
26 Eylül, 2010 10:33
Meyvelitepe, teşekkürler.. Kendimize güzel sebepler yaratacağız artık :))
Pie Kurabiye, tabii ki emanet ettiğim yer önemli..Hatta şehir :)
Jivago, ne güzel betimlemişsin..Efkar, gerçekten de efkar basıyor insanı :))
Asortik, Zor oluyor valla.
Black, umarım olur.
No name, thanks..
Çınar,beni en iyi sen anlarsın :)
Sndrfknella, çok teşekkür ederim..
Lezzetli Somunlar,Çağılda küçükken kalp kadar önemli olmasa da problem yaşadı diyebilirim.Ne demek istediğini anlıyorum.Ayrılıktan çok hoşlandığımı söyleyemem,senin düşüncene benzer düşüncelerle kendimi avutuyorum
Figen, ben gidersem benim işleri kim yapacak şeker..? :))
26 Eylül, 2010 14:09
Ayrılıklar böyle nedenlerle olsun Sevgili Asortik. Kolay değil inan çok iyi anlıyorum seni. Sağlıkla kavuşun, Çağıl a başarılar diliyorum.
26 Eylül, 2010 23:05
Öncelikle Çağıl'a hayatının bu evrsinde de başarı ve mutluluk diliyorum.
Her ayrılık böyle güzel vesilelerle ve süreli olsun..
Tez zamanda kavuşmanız,alışamasanız bile hafiflemeniz temennisi ile..
26 Eylül, 2010 23:27
bir demet tiyatro'dan bir kudret repliği
- takti bu hoca bana abicim takti takti, yoksa ben gecerdim matematikten.
- haa, peki söyle bakalim o zaman, ücgenin ic acilarinin toplami nedir kudret?
- bilmiyorum abi, bakmak lazim...
27 Eylül, 2010 11:49
özlem benim ismim ve adım gibi bilirim o duyguyu , günlerin telaşında biraz solsa da rengi o özlem çiçeği hiç solmaz anneninse bir de ,hiç.
ben yazamıyorum bloga ve hatta yorum da yazmaz oldum ama seni hep okudum tebrik etmeye bile fırsat olmadı , ama bu yazı beni çok etkiledi ,sevdiklerimi çok özlediğimden herhalde yazmadan geçmedim
27 Eylül, 2010 13:23
Allah zihin açıklığı versin, sana Allah kavuştursun diyelim :)) güzel ayrılıklar bunlar
27 Eylül, 2010 21:13
Canım Çağıl gerçekten çok şanslı, harika bir ailesi var.
siz birbirinize çok yakın bir anne oğulsunuz, bu yüzden zor olacak ..Ama hiç üzülme İstanbul şurası sen gidersin, o gelir...
28 Eylül, 2010 11:17
Yolu açık olsun Çağılın..geleceği parlak..hepimize umut..
28 Eylül, 2010 17:11
Asortik, Çağıl'a Allah okulunda zihin açıklığı versin, başarılar dilerim. Sanki kendim yaşamış gibi oldum özlemini... Zor da olsa değil mi ki herşey onlar için, bunlarda geçecek.. Allah kavuştursun.
30 Eylül, 2010 16:34
Allah kavuştursun, zorda olsa çok güzel ayrılıklar bunlar. Sevgilerimle...
08 Ekim, 2010 13:55
Çiçeğim ol gel aç yine rüzgar ol..
Mavi Kuş El Sanatları Sergisi
Evet mi ..? Koy sandığa gör gününü ..
Aşk mümkün müdür hala..?