Hayatımın ilk dördü geldi şimdi de aklıma. ''Işık ılık süt iç.'' diye bir okuma fişi vardı, hatırlar mısınız 90'lar çocukları? Sondaki 'iç'i yazmayı unutup ''Işık ılık süt.'' yazmışım; seksen almıştım. Allahım ne üzülmüştüm. Sütmek diye bir fiil olmasını ne de çok istemiştim. Oysa bilseydim ki hayat elliden altmıştan sonra alınan doksan ile güzel. Evet, bence mesajımı verdim ve burada bitirebilirim.
eski bir not
insanın olamadıkları, varlıkta eksiklik sebebiyle bir hafiflik sağlayamaz mıydı o temelli gelip çöken ağırlık yerine? camiye çocuk bırakmış gibiyim, mevzu geçmişte bıraktığım bir tarafım. kendimi mi özlüyorum, o zamanki isteklerimi mi bilmiyorum. uyumadan önce bile farklı olurdum. uyumadan önce bir ömür geçerdi, ben aklımda neler yazardım… şimdi yattıktan en geç on beş dakika sonra uyuyorum. kendimle uğraşmayı bıraktım mı yoksa? acıtmıyorum artık ama hissettirmiyorum da mı aynı anda?
sabaha karşılar beni özlemiştir belki de. bu kadar sıkılan bir ruh eksildi ondan. yerime kimi koydun ha, o olmayan sabahlar?
. . . istanbul’un en soğuk kışlarından birinde, yoğun kar yağdığı bir dönemde, sabahın ilk ışıklarında içi kaynıyordu buz kesen vücudumun. bir şekilde, bir mühür arıyordum. o ana dönebilmek için. sokağa, kaldırımlara, o eski apartmanlara bakıyordum: bu anı yaşıyorum, unutmayın! diyordum. unutmadılar, biliyorum. çünkü ben taksi ile giderken etrafıma pek bakmam ama o sokaklardan geçerken içimden bir şey çenemi kaldırmamı söylüyor ve her seferinde aynı şey oluyor. sözleşmişiz o sokaklarla. o sokaklardan geçen en mutlu insan olma şerefi bana ait ve beni her zaman selamlıyorlar. en mutlu kadınlardan biri olamam hiçbir zaman, biliyorum. yirmilerimde olduğum bu kadın, mutsuz anlarından çok şey öğrendi. şu an mutlu da olsa insan mayası bu; bulur yine onları. hem mutsuzlukların sana seni tanıtır aslında, bir düşün bunu...
* * * Uyanıyoruz. Dün akşam Sergio sahildeki muhtelif duvarlardan birinin önünü göstermiş, buradan saat 12'de alacağım sizi demişti. On ikiye kadar vaktimiz var. Otelden çıkış yapmamız lazım, eşyalarımızı toplarken Benjamin'in evinde kaybolan yeşil elbisenin yine ortalarda olmadığını görüyoruz, n'oldu ona sahi? Benjamin ve Elodie Monaco'da havai fişek eşliğinde yemek yediler dün akşam, Allah içlerine sindirsin diyorum üç sokak aşağısına. Sonra içimden şu geçiyor, ben yıllar önce Erasmus'tayken, buraya Benjaminlerle geldiğimde akşam sahilde şişe çevirmece oynamıştık, birileri gerçekten çok büyümüş ama ben hariç.
Günaydın karşı bina ve belki dün akşam bizi pencereden görmüş ama bir daha görmeyecek gözler. Neyse. Çıkıyoruz otelden. Sergio ile buluşmadan önce bir süpermarkete gireceğiz. Erasmus'tayken Benjamin sayesinde tanıştığım Le Petit Marseillais markalı her şeyden koklamak, param yettiğince de almak istiyorum ve bu Nisan'a da bulaşıyor. Oranın Komilisi olan bu markayı neden seviyorum bilmiyorum. Özentilik işte.
Şu an garip bir an içersindeyim. Çok duyguluyum. Bunu, çok sıfatının kendinden sonra gelen sözcüğün miktarını artırma özelliği ile söylemiyorum: Çok çeşitli duygular içersindeyim demek istedim... Çok-duygulu gibi.
Can Dündar'ın Deniz Gezmiş yazı serisini okuyordum odamda, yerde, halımın üstünde. İkinci yazının bir yerinde gözlerim yaşardı, kapattım gözlerimi, yüzümü buruşturup halıya kapandım. Anlamlı hatıralar mı çok geldi birden, bilemedim. Sonra aklıma, dün sabah işe gitmek için servisi beklerken gördüğüm bir sahne geldi. En fazla üç yaşında olabilecek bir ufaklık, dizlerine kadar uzanan rengarenk yağmurluğuyla dedesinin civarlarında koşturuyordu. Hemen arkamdaki fırına yürüdüklerini tahmin ettim, gözlerimle takip ettim. Fırının penceresinden parayı uzatma görevini üstlenen ufaklık, parmaklarının ucuna çıkarak ancak yetişebildi. Dedesi ekmekleri aldı ve geldikleri yoldan geri dönmeye başladılar. Yine izledim... Kaldırımlardan atlayıp zıplayan renkli bir yağmurluktu aslında gördüğüm, kendisi o kadar minikti ki. Girdikleri sokakta gözden kaybolana kadar izledim, tüh dedim, keşke hangi apartmana girdiklerini görseydim ve onların sabah erkenden yapacakları muhtemelen çok şirin kahvaltılarını daha iyi hayal edebilseydim. Sıcak çay, sıcak ekmek, bır bır bır konuşacak o ufaklık ve tatlı dede, belki de anneanne ya da babaanne... Bunu unutma dedim kendime, bir yere not et bu sahneyi. Kim bilir, belki kendi dedemle bayramlarda onları ziyaret için gittiğimiz Söke'nin çarşısını, dedemin bana her gittiğimizde kitap seçtirip aldığı kırtasiyeyi hatırladım da hoşuma gitti... Biraz daha büyüktüm ama benim de boyumun yetmediği raflar vardı herhalde, uzanmaya çalışırken aynı böyle tatlı göründüğüm...
Çizim çok yeteneksiz olduğum bir konu...
bir şeylere karşı
Bir iki hafta daha 'Gün 5'i yazamayacağım galiba. Oysa resmen, 'Gün 6'yı yazmak için deliriyorum. Bunun için önce beş... 'Gün 6' ise, nasıl anlatabilirim ki? Neverd. Evet, bu günün ismi neverd. (Bugün kelimesinin, içinde bulunduğunuz günü kastetmediğinizde ayrı yazıldığını biliyor muydunuz?)
'Gün 5'i yazana kadar, burayı şarkılarla şenlendirelim. Her meydanı şenlendirmeyi iyi biliriz nasılsa.