Ağustos 2011 - GeCe
GeCe 13:11:00 8 Comments
at 13:11:00 8 yorum:
GeCe 17:48:00 5 Comments
Cok icime sinen bir calisma daha bitti. Genelde sade tasarimlar ozellikle gorsel vurgu icin bence tercih edilmeli. Eger cogunlukla yazilardan olusan bir blog ise, tasarim daha dolu olabilir. Neyse Seyma hanim bana mail attiginda birden bire ilham geldi ve hemen taslak hazirladim, o da taslagi begenince cok kisa surede bitti. Blog sahibimiz Almanya'da yasiyor ve blogu almanca yaziyor. Ozellikle mutfagimizi yabanci kulturlere tanitmak acisindan yabanci dilde yazanlari hep takdir etmisimdir.
Bloga buradan bakabilirsiniz
at 17:48:00 5 yorum:
GeCe 13:06:00 11 Comments
at 13:06:00 11 yorum:
GeCe 14:07:00 4 Comments
at 14:07:00 4 yorum:
GeCe 15:27:00 12 Comments
at 15:27:00 12 yorum:
Uzun zamandır yazmadım, istemedim. Bu günlerde içinde bulunduğumuz ayın da etkisi olsa gerek birçok şey bana boş ve gereksiz geliyor. Yine de blogları okuyorum, kim neler yapmış takip ediyorum ama söz konusu kendim olunca, yazmaya değer pek birşey bulamıyorum.
Pazar günü yaklaşık bir haftadır güzel giden havayı değerlendirip yürüyüş yapmaya karar verdik. Evden Hlavnaya yürüdük. Sonra 15 dakikalık bir otobüs yolculuğu ile göl kenarına geldik. Hlavna'da caddeye çıkarılmış masa ve sandalyelerle çok şirin cafeler var. Bu yukarıdaki antika tramvay da bir cafenin ikonu, hemen solunda (resimde görülmüyor) cafenin masaları mevcut. Trende cafenin adı ve bir bira markası sanırım yazıyor.
Göle geldiğimizde apartmanlar arasındaki yeşillik ve göl manzarası beni büyüledi. Burası şehir dışı sayılıyor ve buradaki kiralar çok daha ucuz. Bir ara eşimin iş yerinden birisine ait olan bir evi kiralayacaktık. O ev buradaymış ve keşke olsaymış dedim görünce, malesef vergi ödememek için resmi sözleşme yapmak istemedikleri için bize kiraya vermediler ama bizim de yabancılar polisine vermek için resmi sözleşmeye ihtiyacımız vardı.
Etrafında düzenlenmemiş, çimleri biçilmemiş alanlar olduğu gibi, düzenli faal bölgeler de var. Ama tamamen çevrelenmiş bir yürüyüş yolu mevcut. Burada yaşlısı genci yürüyenler, bisiklet sürenler, dondurma yiyenler, öyle güzeldi ki.
Bu resimdeki söğüt hayatımda gördüğüm en büyük söğüt ağacı idi. O kadar büyük ki nasıl tarif edeceğimi bilemiyorum. Çok geniş bir alana yayılmıştı keşke altında fotoğraf çekilseydim o zaman anlaşılırdı.
Resimde uzaklarda görünüyor ama genel olarak gölü iki kısma ayırmışlar, uzaktan görünen tesis daha çok gençler ve uzmanlar için. Gölde yüzüyorlar ama bazıları da su kayağı yapıyordu. Uzun bir süre gözlerim su kayağını çeken tekneyi aradı ama göremedim, dikkatli bakınca anladım ki bir çeşit telesiej yapmışlar, o uzun ipe tutunup kayıyorlar, bazı parkurlar var, tümsekler dönemeçler falan. Oldukça eğlenceli gözüküyordu.
Oruçlu oruçlu o kadar yürümeyi gözümüz kesmediğinden, daha yakın görünen düzenlenmiş bölüme gittik. Burası aile ve çocuklar için. Çimler biçilmiş, insanlar kah güneşleniyor kah yürüyor, çocuklar suda oynuyor, kaydıraktan kayıyor. Kimse kimseye karışmadan herkes keyif yapıyordu.
Biz kıyıya oldukça yakın, ufak bir köprü ile bağlanmış adacık üzerine konuşlandık. Yere uzanmak için duş perdesi getirdik, onu bir ağacın altına serdik. Bizden başka kimse ağaç altında değil hepsi güneşte. Bulunduğumuz yerden çocukları seyrettim. Alttaki resimde de çocuklar plastik topların içine girip, suda gitmeye çalışıyorlardı ama gidemiyorlardı tabi, hamster gibi oldukları yerde döndüler. Tabi çocuğun enerjisini almak için çok iyi bir yöntem.
Valla burdaki insanların enerjisine hayranım, bir grup genç kız da müzik eşliğinde step yaptılar. (Aşağıdaki resim). O kadar uzun süre yaptılar ki ben bile seyrederken yoruldum :)
Buraya gelip de ortamı görünce, insanların bir arada böyle saygılı bulunduklarını görünce imrendim doğrusu. Bizim oralarda gençlerin olduğu plajlarda yaşlılar pek görülmez, yada dışlanır. Burda hepsi içiçe, bebekten en yaşlıya hatta özürlüye kadar. İsteyen bikinili, isteyen kıyafetli, isteyen yürüyor koşuyor, bisiklet sürüyor. Hepsi bir arada öyle güzeldi ki.
Gerçekten keyif almaya dinlenmeye gelmişler ve tadını da çıkarıyorlar. Diğer yandan çok büyük bir alanın böyle bakımlı ve temiz olması, halkın böyle bir hizmeti bedavaya alması bizi şaşırttı. Kesin böyle bir yer tr de paralı olurdu. Üstelik özel değil devlete ait olsa bile. Bu yaz gittiğimiz Sedir adası beni tamamen şoka uğratmıştı mesela. Tamam deniz güzel ama aldıkları 10 tele ile o kadar bakımsız bir alana gitmek beni turistler açısından düşününce çok utandırdı doğrusu. İnsan biraz çevre düzelemesi yapar, güzel şemsiye ve şezlong koyar. Horozların tavukların gezdiği yerde güneşleniyorsun, denize yürümek için gittiğin yol felaket, kıytırık merdivenler falan, ay neyse. Eşim diyor ki burda bu hizmetleri yapmak belediyenin zorunlu görevi, biz de ise belediyenin her yaptığı ekstraya giriyor, halka insan muamelesi yapılmıyor, seçimlerde de tanımı gereği yapılması gereken işler de ekstra gibi lanse edilmiyor mu? Biz bunu yaptık şunu yaptık diye, tabi yapacaksın işin bu, işin tanımı bu, maaşını bu yüzden alıyorsun.
Ay yazınca yine sinirlendim. Napıyım engel olamıyorum, ülkemizde ne güzel yerler var, bizim insanımız da iyi yaşamayı hak ediyor, bu insanlardan ne farkımız var, neden bu imkansızlıklar.
Geçenlerde birine de demiştim. Avrupada yaşanlar hem çalışıyor hem hayatlarını yaşıyorlar. Tr de sadece çalışıyorsun, başa bir şey yok. Oysa her insanın en doğal hakkı. Bu sabah da hayal kurdum ben başbakan olsam ilk çalışma saatleri ile ilgili düzenleme yapardım, AB yasalarını aynen getirirdim ülkeye. Burda sıkıysa desin bakalım patronlar 12 saat çalışmazsan git kendine başka iş bul diye. Eşim diyor burada günde 4 saatten fazla haftada ise 8 saatten fazla mesai yapmak yasak. Hele işyeri çalışana bir yamuk yapsın, sigortasını ödemesin, yada ne bileyim haksız davransın neler geliyor başlarına. Tabi hiç bir çalışan da kaytarmıyor, herkes işi olduğuna memnun ve gereğini yapıyor.
Bana göre Tr nin AB ye girmesi için aşması gereken en büyük engel bu, çünkü bu çözüldüğünde diğeri gelecektir, herkes daha az çalıştığı için daha çok insan çalışmak zorunda kalacak (işyeri aynı işi tek kişiye değil dönüşümlü olarak birçok kişiye yaptırmak zorunda), insanlar özel hayatlarına vakit ayırdığı için mutlu olacaklar, bu mutluluk çocuklarına yansıyacak, sağlıklı ve dengeli bir nesil yetişecek, mutlu insanlar saygılı, huzurlu olacaklar vs. Umarım bir gün gerçek olur.
GeCe 11:09:00 3 Comments
at 11:09:00 3 yorum:
GeCe 16:09:00 5 Comments
Başlığa adını veren filmi de seyredeli çok oldu, belki bir aydan fazladır ama hala aklımda ve yazmak istedim. Bir kere animasyon olmasına rağmen çocuk filmi değil, biraz ağır bir film. Hikaye gerçekmiş çok sevimli ama bir o kadar da duygusal. Uzun bir ayrıntılı bilgi burada mevcut.
Avustralyada yaşayan 8 yaşındaki Mary Daisy Dinkle, postaneden rasgele bir isim seçip mektup arkadaşı bulur kendine. Kızın ailesi ilgisiz kişiler ve kız da çirkin diye içine kapanık. Mektup arkadaşı taa Amerikada yaşlı bir adam. Onun da psikolojik sorunları var. Zamanla hem adamın hem de kızın en iyi arkadaşı birbirileri oluyor. Mary , Max ile yazışa yazışa psikolog olmaya karar veriyor ve oluyor. Kariyerinin zirvesine çıkıyor ama arkadaşıyla olan gözlemlerinden yola çıkarak yazdığı kitaba Max çok üzülünce (kendisini kobay hissediyor), Mary arkadaşlığı uğruna, kitapları toplatıyor, neredeyse intihara yelteniyor, sonra Amerikaya Max i ziyarete gidiyor.
at 16:09:00 5 yorum:
GeCe 14:19:00 1 Comments
<a href="http://simdievhanimioldum.blogspot.com/"> <img src="http://3.bp.blogspot.com/-DiFi9LYG054/TjqLCGsejuI/AAAAAAAAGRU/8Jif2oioFNA/s1600/seho.jpg" width="340px"/> </a>
at 14:19:00 1 yorum:
GeCe 16:07:00 12 Comments
at 16:07:00 12 yorum:
GeCe 23:19:00 9 Comments
at 23:19:00 9 yorum:
GeCe 21:59:00 3 Comments
yamaliyim unutmamam icin diye dusunmustum bunu.
Her ikimizin de icki ve birayla arasi yoktur. Hele benim hassas burnum sebebiyle bira ile aram hic degil. Ce anlam veremiyorum sana diyor ama durum su: birayi icmek icin agzima yaklastirdigimda yogun kokusu icime doluyor ve kokuyu begenmedigim icin tadi da igrenc geliyor. Koku ve tat duyulari baglantili diyorum ama... Yillar once Uludag da kaldigimiz otelde, cevredeki masalara ozenip de, bir aksam yemegine siparis vermistik, sonra burnumu tikayarak icmistim, rezillik ! Ama napiyim o zaman farketmiyorum :)
Neyse ben bir kac yazi once evin yakininda olan pub/cafe gibi yerin onunde insanlari icerken gordugumde canimin cektigini yazmistim. Kisa tatilimizde ise, canim cekmisti ya deneyeyim dedim tekrar. Ama sonuc ayni yine. Anladim ki benim imrendigim bira degil, onlarin aldiklari keyifmis. Kimi tek basina keyifle ( dusunuyorum da keyifle neredeyse birsey icmiyorum, hep telas) yada birkac arkadas oturup keyifle iciyorlardi. O zamanlar ozledigim/imrendigim oymus anladim. Oyle keyifli bir grupla sut bile icsem yeter bana.
Tatilde Corona ve Efes ictim. Bir de aylar once Slovakia marka bira icmistim. Koku acisindan kiyasladigimda (evet herhalde benden baska bu konuda kiyas yapan yoktur) Efes cok daha fazla (dolayisiyla benim icin icimi imkansiza yakin), Corona daha az kokulu ve neredeyse koku duymadigim Slovakia birasi oldu. Slovakyalilar kendi biralarini cok overlermis. Herhalde bir cok avrupali gibi ne cok bira tukettiklerini soylememe gerek yoktur. Hem ucuz hem de buyuk miktarlarda satiliyor.
Bu yaziyi yazdim ki yazdigim seyleri unutmuyorum. Bir daha birseye canin cekerse analizini iyi yap GeCe (aman nedir canim bu bilimsellik, pes diyorum kendime ayrica- off napiyim ben boyleyim)
at 21:59:00 3 yorum: