Pink Floyd Efsanesini Yarattıktan Sonra Gruptan Ayrılıp Kendi Yolunu Çizen Sessiz Dahi: Syd Barrett – Turkrockfm
26 Nisan 2018 by	RoXeD	in Araştırma-İnceleme ⋅ Biyografi ⋅ Haber
Pink Floyd Efsanesini Yarattıktan Sonra Gruptan Ayrılıp Kendi Yolunu Çizen Sessiz Dahi: Syd Barrett…
Pink Floyd’un kurucusu olan nev-i şahsına münhâsır müzisyen Barrett (1946-2006), gruptan erken ayrılıp bir tür inzivaya çekilerek enteresan bir sanatçı portresi çizdi hayatı boyunca. Grubun kuruluşu ve Barrett’ın hayatı, güzel bir yaratım hikayesi.
syd barrett, pink floyd’da sanat üzerine eğitim görmüş tek elemandır
cambridge technical college’da sanat bölümü mezunudur, burada tanıştığı david gilmour filoloji okumaktadır ve arada buluşup gitar tıngırdatırlar. barrett sonra camberwell college of arts’da resim bölümüne kaydolur.
roger waters’la arkadaşlıkları liseden gelir ama waters westminster üniversitesi mühendislik bölümünde eğitimine devam eder. mason ve wrightla da westminster üniversitesinde tanışırlar.
bir ressam, bir filolog, üç mühendis… inanılmaz bir kompozisyondur.
barrett’ın olaylara bakış açısı bir sanatçının bakış açısıdır. gruba saykedelik ve progresif yönünü veren temelde onun sanatsal yaklaşımlarıdır. diğerleriyse işin teknik yönüne sadık kalmışlardır. barrett grubun diğer üyelerinden üç yaş küçük olmasına rağmen grubun liderliğini üstlenmiş ve grubun zamanın ruhunu yakalamasını sağlamıştır.
grup kurulduğunda gerçekten hepsi para ve şöhret peşindedir. aslında kim değildir ki? o dönem buluşup underground mekanlarda gitar çalan gençlerin hepsi bir beatles bir rolling stones olma gayesindedir. bu albümler atlantik’ten amerikan limanlarına ulaştıkça amerikan geçliği de aynı amaçların peşinden gidecektir. hatta bizim limanlarımıza ulaştıkça türk gençliği de benzer gayeler edindiler (anadolu rock).
bu noktada okumak gerekir zira meşhur klişemizin dediği gibi şöhreti herkes kaldıramaz. londra’nın yeraltı barlarında çıkıp deneysel deneysel gitar tıngırdatmak bir şeydir, ticari bir değere dönüşmek, bir marka olmak bambaşka bir şeydir. konserler, turneler, ropörtajlar, partiler, menajerler, stüdyolar, fan kitleleri, rekabetler, beklentiler… burası istediğiniz gibi hareket edebildiğiniz bir alan değildir. bize çok günlük güneşlik gelebilir ama orada olan için her zaman keyifli olmayabilir. streslidir.
daha 21 yaşında bu adımı atmış bir sanatçı için bu çok daha belirgin bir ayrımdır. ergenlik yerini olgunluğa bıraktıkça insan hayattaki yerini daha derin sorgulamaya başlar. 15’inde 16’sında ünü yakalamış dahilerin hayatlarının geri kalanında aynı parıltıyı sürdürememeleri de kanımca bu ayrımda aranmalıdır. evet bir parıltın var fakat bunu ne için , nerede sürdüreceksin? barrett’ın bu noktada grubuyla ters düştüğünü düşünüyorum.
asitin etkisi şüphesiz büyüktür. ben lsd’yi “asit yedim halüsinasyon gördüm kafalar yaşadım oh bebeğim çok eğlenceliydi” boyutunda görmüyorum asla. asit bence algı kapılarını açan bir madde. burada yaşanılan tripten sonra insanların günlük hayatlarında ciddi bir paradigma kayması olabiliyor. kafamı yaşasan kafana sıkarsın hesabı. insanlar kendilerini, etraflarındakileri, umutlarını, hislerini, beklentilerini, dünyayı farklı bir algı kapısından görüp geri döndüklerinde derin bir yabancılaşmanın içerisine gömülebiliyorlar. ben bunu çevremde çok gördüm. eskiden çok sevdikleri, istedikleri şeylere kayıtsız kaldıkları, muhabbet ettikleri insanları sildikleri, bambaşka insanlara dönüştükleri olabiliyor. bu iyinin ve kötünün ötesinde bir durum ama elbette bizim buna bakış açımız iyinin ve kötünün dahilinde oluyor.
belki de deliriyor çünkü tüm bunlar şizofreninin gelişim evresinin emareleri. ama depresyonun da emareleri. zaten depresyon da şizofreninin bir emaresi. bu yüzden çok geniş bir psikanaliz gerektiriyor barrett’ın derin sularında ilerlemek. anlaması kolay, empati kurması kolay ama belki göründüğü kadar da kolay değildir.
The saucerful of secrets, grup bu tartışmaların göbeğindeyken çıkmış bir albüm. bu albümde barrett’ın ana vokalist olduğu bir şarkı var ki albümün son şarkısı. bir de klibi var bu şarkının. jugband blues
bu şarkı barrett’ın gruptaki jübilesidir ve herkes bunun farkındadır. grup arkadaşları bu şarkıyı çalarak barrett’ın bir anlamda vasiyetini yerine getirmektedir. barrett bu şarkının ortasındaki kaotik enstümental bölümü dev bir orkestranın icra etmesini ve her müzisyenin gruptan tamamen bağlantısız şekilde kendince bir şey çalmasını ister. bu bir single olacaktır ve albümde çıkmayacaktır. zaten potansiyel olarak böylesine kaotik bir şarkının bu albümde yeri olamaz. ne var ki grubun ısrarıyla barrett orkestra fikrinden vazgeçirilir ve bu şarkı eldeki imkanlarla yapılıp albüme konur.
albümün ağzıyla konuşacak olursak grup let there be more light derken barrett the sea isn’t greendemektedir.
aslında barrett’ın grubun hayallerinde kapladığı yer o denli büyüktür ki barrett gruptan ayrıldığında grubun peşine takılmış olan tüm yardımcı müzisyenler grubu terk ederler. potansiyeli barrett’ta gömüşlerdir, pink floyd’da değil.
Barrett’ın ilk solo albümü, kesinlikle barrett’ın vizyonunu taşır. pink floyd uzun uzadıya enstrümantal şarkılar ve sistem üzerine, hayat üzerine eleştiri ve sitemlerle dolu anlaşılır sözlerle yönünü bulmaya çalışırken barrett üçer beşer dakikalık kısa ve basit şarkılar ama sürreal ve derin sözlerle işine devam eder.
Barrett boş ama çizgili desenli bir zeminde ayakları çıplak oturmaktadır ve yanında sadece çiçekli bir vazo durmaktadır. arka kapağında ise barrett’ın saçlarıyla kapalı yüzü ve arkasında bir tabure üzerinde çırılçıplak bir kadın vardır. barrett minimalist bir sürrealisttir. albüm de böyle bir albümdür zaten. Eğer dinlemediyseniz dinlemelisiniz.
barrett’ın solo şarkıları iyidir. burada şu nüans var. pink floyd’un barrett sonrası dönem yaptığı albümler tek kelimeyle birer şaheserdir ve hepsi patlamıştır. barrett’ın solo albümleri ise iyidir. şaheser olmaktan çok uzaktır. minimal ticari kaygılarla yapılmış ve ticari getirileri de minimal kalmıştır.
yıllar yıllar sonra pink floyd barrett’ı stüdyolarına çağırıp onun için besteledikleri shine on you crazy diamond’u dinletirler. barrett hüzünlenir. şarkı kendisi için yapılmıştır. ağırlıkla enstrümantal olan bu yarım saatlik devasa şarkının arasına serpiştirilmiş sözler bariz şekilde onu tasvir etmektedir. ne var ki barrett şarkıyı beğenmez. eski der. zamanın ruhuna uygun bulmamıştır. hangi zamanın ruhu? bilinmez.
pink floyd ve syd barrett elma ve armut gibidir.barrett sadece bir sanatçıdır ve öyle de kalmıştır. şöhret trenine atlamış ve ilk durakta inmiştir. arkadaşları da trenin içerisinde giderken onun giderek küçülen silüetine el sallayıp durmuşlardır.
barrett’lı pink floyd – apples & oranges
Efsane Pink Floyd Syd Barrett
GÜNLÜK YAYIN AKIŞIMIZ
00.01 – 07.00
GECEDEN SABAHA SLOW ROCK
TÜRK ROCK MÜZİK SAATİ
SİZİN İÇİN SEÇTİĞİMİZ EN GÜZEL BLUES ŞARKILAR
TÜRK ROCK MÜZİĞİNDEN SEÇTİKLERİMİZ
DIŞ KAYNAKLI ROCK & METAL
TÜRKÇE SÖZLÜ ROCK MÜZİK
İlk yayın programımız
Yayın programı hakkında