İsis Kültür, Sanat ve Spor Festivali – Seyir Defterime Notlar
C.tesi sabahı erkenden yola çıktım. Dışarıda bir şeyler atıştırdıktan sonra buluşma noktasına gittim. Daha önceki hafta içi turları olsun PAB olsun, turlarımdan tanıdığım 3-5 kişi var burada. Biribirimizi görünce seviniyoruz hemen oracıkta fotoğraf çektiriyoruz.
Feke’ye ulaşım Adana’nın Belediye otobüsleriyle sağlanacak.
4-5 tane belediye otobüsü var. Biz de bir tanesine geçiyoruz ve bisikletlerimizi yerleştiriyoruz.
Arka sıraları kapattık hemen.
Feke’ye doğru yaklaştıkça tırmanış başlıyor. Dik yollardan geçiyoruz. Otobüs zorlandığı için klimaları kapatıp pencereleri açıyoruz. Arkada şarkı türkü bağıra bağıra gidiyoruz. Ön tarafla atışıyoruz hatta. Bir onlar, bir biz… Yola çıkmadan kart almıştı Alperenler. Yere oturup eşli ve eşsiz batak da oynuyoruz. Yollar dik ancak, şahane bir manzarası var. Şehir merkezinden uzaklaştığımızdan daha fazla doğanın içine giriyoruz. Daha fazla yeşil görüyoruz. Hava da mis gibi kokuyor.
Neyse efendim yola devam ediyoruz. Feke’ye kamp alanına vardığımızda herkes çadırlarını kurmaya başlıyor.
Biz de iyi bir çadır yeri ararken hoooppp biraz yukarıda bir kamelya keşfediyor Alperen. Bize sesleniyor
Gelin laaaann. Eqüriiiiiiii
Dayıyla konuştum burda kalabilirmişiz.
Aşağıda akan su, özenilerek yapılmış bir çardak, sarmaşıklarla kaplı. Bayıldık buraya. Çadır kurmaya gerek yok burda. Üstümüzü örter yatarız. Çantaları bırakıp, kendimizi direk suya bırakıyoruz. Su soğuk değil çok. En azından son gittiğim Körkün Kanyonu ve Limon’lu turlarıyla kıyaslayacak olursam. Suda bi yarım saat 45 dakika kudurduktan sonra yemeğe gidiyoruz. Sabahtan beri açız ve öğlen oldu artık. Kamp attığımız yerin 3-5 km yukarısında bir yatılı kız yurdu varmış. Orya gidiyoruz yemeğe. Tabildot yemeklere zaten okuldan da alışığım.
Yemeklerimizi yiyip trekkinge gideceğiz. Dışarısı şahane. Bu süreç boyunca yeni insanlarla tanışıyor, sohbet ediyoruz. Yeni insanlar tanımak her zaman güzel olmuştur. Arka koltuklara sığmaz olduk artık.
Yürüyüş için geldiğimiz yerin rakımı 1250’leri geçiyor. Burası iyice doğanın içi artık. Araç geçiş yerleri de var. Anlaşılan yukarıda yerleşim var. Acaba kimler var böyle güzel yerlerde. Doğadaki insana yakınlaştık.
Burada muazzam görüntüler var. Ancak renklerin canlılığı olsun güzelliği olsun fotoğraflara tam geçmiyor.
Aha bu da ben…
Yürüyüş oldukça keyifli geçiyor. Rüzgarın sesi adeta ruhuma dokunuyor. Araçların mekanik gürültüsü, duman, zehir… Hiç biri yok. Sadece doğa…
Hava yavaştan kararmaya başlıyor. Dönüşe geçeceğiz. Hiç ışık yok burada birkaç kişinin kafa lambası dışında. Yukarda araç yolundan ve yerleşimin olabileceğinden bahsetmiştim. Orayı buluyoruz yol üstünde. Bir tane ev, bir sürü keçi, horoz tavuk, çoban köpekleri… AHAAA DOĞADAKİ İNSANI GENE BULDUK!!!! Bizim önümüzeki grubun bir yerde kümelendiğini gördüm. Yaklaştım bir şeyler içiyorlar. Ayran olması için dua ettim, el yapımı mis gibi. Suymuş. Olsun. Bir de teyze var orada millet suyunu içerken teyzeyle ayak üstü iki laflıyorum. Bundan önce Körkün Kanyonu’na gitmiştim. Orda da yörük bi abiyi Süleyman Abi’yi tanımıştım. Burda da birini buldum (: ne ekiyosun, ne biçiyosun, ekmek, su nerden geliyor konuşuyoruz.
Onların toprakla, doğayla ve kendileriyle nasıl içli dışlı olduğunu, nasıl da sıcak olduklarını görüyorum. Ve bir de söz aldım. Yanlarına gitcem. Onlara toprak işlerinde yardım etcem, çalışacam onlar da beni doyuracaklar. Bana karın tokluğuna doğa terapisi, onlara da yardımcı bir çırak…
Teyzemin yanında ayrılıyoruz yürüyüşe devam ediyoruz. Gece iyice çöktü. Zifiri karanlık. Burada yürümesi şahane oluyor. Gökyüzü yıldızlarla dolu…
Kamp alanına döndük. Tatlı bir yorgunluk var. Ama yatmıyoruz. Nereye? Suyaaaaaaaaaa…. Dereye masa ve sandalyeleri atıyoruz. Altımızdan soğuk su akıyor biz de şarkı türkü söyleyip sohbet ediyoruz.
Yavaş yavaş yatmaya meyilleniyorum. Hava biraz serinliyor. Ve su kenarında olduğumuzdan çok sinek haşere olur diye çardakta yatma fikrinden vazgeçiyoruz ve çadırları kuruyoruz.
Haydin iyi geceler..
Manzaramız bugün güzel. odamın duvarları değil en azından.
Sabah 7’de güne merhaba diyorum. Kahvaltı etmeye gidiyoruz gene kız yurduna. Döndüğümüzde bisikletin üzerindeki fazla ağırlıklardan kurtuluyorum, kilit, suluk pompa falan hepsini çadıra koyuyorum. Maksat ağırlık azalsın. Çünkü az sonra bu kızı yarışa sokcam. Hem de arazide ve suda geçecek bir yarışa.
Yarıştan bir kesit. Evet sudan da geçiyorduk.
Yarışı 7. Olarak tamamlıyorum. Açıkcası kendimden bu dereceyi beklemiyordum. Hatta ben, ya girer biraz pedallar çıkarız kenara diye düşünürken. Ama epey yoruldum. Yol toplamda 10 km falan sürdü ama sudan geçmeler sert arazi koşulları beni bildiğin mahvetti. Zaten bisiklet de çok uygun değil araziye o da ayrı bi yordu.
Yarıştan sonra yemek yedik ve kamp alanına döndük tekrardan. Suya girdik, çıktık sohbet ettik, takıldık yani. Hatta bugün bir de kale gezmesi vardı. Ona da gitmedim. Takıldık vurduk sohbetin dibine.
Yavaştan çadırları toplayalım…
Artık Adana’ya dönüyoruz. Yolda bir de karpuz aldık. Belediye otobüsünde de karpuz kesmedik demeyelim demi.
Çok güzel insanlar tanıdım(Baji şule, volkan, atilla, grup pıhtı, deli dayı, alperen,besmi, özlem…….), tanıdıklarımla samimiyetimizi ilerlettik. Doğayla iç içe olduk. Gülmekten karnımız da ağrıdı, suyun içinde titremekten dudaklarımız da morardı. Teşekkürler 🙂
← XTREME – Körkün Kanyonu Yürüyüş
Aksaray Ihlara Kültür Festivali →