Hayata tutunmaya çalışmak sanıldığı kadar kolay bir şey değil. Bunu öğreneli çok oluyor artık. Sıkı sıkı tutunduğun dal birdenbire orta yerinden çat diye çatlayınca boşlukta süzülürken buluyorsun kendini. Birkaç gündür iyi değilim. İyi olmaya çalışıyorum ama çevremdeki o donuk mutsuzluktan kaçamıyorum. En son Hamlet oyununu izlediğim gün mutluydum. Birkaç kitap almıştım, sevdiğim arkadaşım Sed ile konuşmuştum. Hayat benim için o an güzeldi. Okula geldiğimde bütün yaşama enerjimin çekildiğini hissediyorum. Kendimi enerji depolamaya çalışıyorum iç sesimi kullanarak. Bir sürü şeyler söylüyor iç sesim bana durmadan. Sürekli ''Suratını düşürme, hayır iyi olacak tamam sakin ol'' diyorum ama çoğu zaman işe yaramıyor bu. İnsanın kendi kendini teselli etmesi zor bir şey inan bana. Çünkü kendinden başka kimse yok o an. Sadece düşüncelerin ve sen varsın. Bide çevrendeki o boğuk sesle konuşan kalabalık var. Azıcık keyifli yolculuk yapayım diye Nil'in son kitabını aldım. Fena kitap sayılmaz aslında. Güzel şeyler bahsetmiş bazı yazılarında. Yolculuk yaparken okunmalık çerezlik kitap. Bazı cümleleri bana iyi geldi diyebilirim.
Bugün okulda dersi beklerken yalnızlığım bir kez daha yüzüme tokat gibi indi. Hayat gerçekliğiyle tam karşımda duruyordu. Dersten sonra çekirge sürüsü gibi dağılmıştı arkadaşlarım. Hiçbiri ''Vişne nerdesin, yanımıza gel hadi bekliyoruz'' demedi. O kadar kopuk ki ilişkiler keşke hiç olmasa diyorum. Bazen de ''Senin onlara ihtiyacın yok. Kendinle sosyalleş. Zorla kendini, yapabilirsin'' diye gaz veriyorum kendime. Bu iki düşünce arasında gelgit yaşıyorum. Çoğu zaman birinci düşünce galip çıkıyor. Neden insanlar beni hayatlarında tutamıyor? Neden bir fotoğraf karesinde yer alamıyorum. Bütün bu yaşadıklarım birer zaman kaybı mı yoksa? Çözemiyorum. Kendime çok yabancılaştım. Bazen aynadaki ben miyim diye soruyorum kendime. Aynaya bakarken de içimdeki o kötü ses ''Kim seni napsın be'' söyleniyor. Kaşlarımı çatıp yoluma devam ediyorum.
Otobüslerde, metrolarda çevremdeki insanların yüzüne bakıyorum sık sık. Onları anlamaya çalışıyorum. Bak diyorum kendime ''Kimsenin hayatı mükemmel değil, belki onlar da senin gibi yalnız. Hem her şey mükemmel olsaydı hayatın bir anlamı olmazdı.'' Bütün bu dediklerim bir kulağımdan girip bir kulağımdan çıkıyor. Sanki benim dışımdaki herkesin hayatı dopdolu şahane geçiyormuş gibi. Herkes istediğini elde etmiş, mutlu mesut yaşıyormuş da bir ben arka koltukta unutulmuşum.
Sed ile olan sohbetimizde güzel bir cümleyi kendime hatırlatıyorum zaman zaman: Bir şeye üzülebildiğin kadar üzül, fazla üzülürsen daha kötüsüyle de karşılaşabilirsin. Bu sözü bana söylemişti Sed konuşmamız sırasında. Fazla üzülme işini abartıyorum sanırım bilmiyorum. Tek bildiğim bu hayattan memnun olmadığım. Değiştirmek için çaba da sarfediyorum. Duvarlarımın arasındaki bir tuğlayı yere düşürüp kolumu uzatıyorum mesela. Bazen gülümsüyorum insanlara, kimse benim yüzümden üzülmesin istiyorum. Onlara ismiyle sesleniyorum -ki bu çok önemli bir şey- Evet yanlış okumadın insanlara isimleriyle hitap edildiğinde kendilerini daha mutlu hissediyorlarmış. Sınıftakilerin çoğu ismimi bilmiyor mesela. Öyle upuzun ismim de yok ama belli ki akıllarında tutmak istemiyorlar. Ya bugün sınıftan bir kızla kütüphanede karşılaştık. Göz göze geldik, ben hafif gülümsedim, yanımdan hiçbir şey olmamış gibi geçti. Nasıl şaşırdım anlatamam. Sen selam verseydin keşke diyeceksin eminim. Genelde konuşmayı başlatan hep ben oluyorum. Onun bana bir selam vermesini beklerdim. Hiç görmese anlarım bir bakıma ama gördüğü halde yanımdan öyle tanımamazlıktan gelmesi dokundu biraz.
Demek ki insanlar böyle şeyler istiyor artık. Ben ne kadar egolu, ukala biri olarak görünmek istemesem de beni böyle olmaya itiyorlar. Öğlenki derste yanımdaki insanlarla bir şeyler paylaşamak için türlü türlü konular bulmaya çalıştım. Çünkü ben konuşmadıkça konuşmuyorlar. Soru sormuyorlar, bir şey anlatmıyorlar. Genelde soru soran taraf hep ben oluyorum. Bir şeyler anlattığım anlar çok nadirdir. Sırmayla iyi anlaşıyorum mesela ama yakın arkadaşı benimle konuşma hevesli değil pek. İstediği kitapları vermediğim için tavır almış gibi duruyor. Kitaplarımı öyle herkesle paylaşamıyorum ben. Sadece çok güvendiğim insanlara emanet edebiliyorum. Kötü bir huy aslında bu ama alışkanlık işte napıcaksın.
O sınıfta aynı sırada oturduğum insanların benimle konuşmaması, ne bileyim ben çabaladıkça adım atmamaları beni çok üzüyor. Hatta şu an bunları yazarken çok üzgünüm. Düşünsene eve geldiğimde kimse bana mesaj atmaz diye telefonumu bir kenara fırlatıyorum. Bunun hüznü çok başka bir şey inan bana. Kitap okuyorum, dergi inceliyorum, klasik müzik dinliyorum, zaman zaman annemle tartışıyorum, sonra sarılıp barışıyoruz, bazı sözler canımı çok acıtıyor. Kendime çıkış yolları aramaya çalışıyorum. Daha doğrusu hayatta kalmak için sebepler üretmeye çalışıyorum. Çünkü hayat böyle hiç güzel değil. Koskocaman bir hapishaneymişim gibi hissediyorum. Bazen sevdiğim insanlar ziyaretime geliyor, görüşüyoruz sonra da gidiyorlar. Ben yine kaldığım yerden devam ediyorum yaşamaya.
Hepimizin ayağında görünmez zincirler var. Hayat bir şeylere tutsak ediyor bizi. Sevgili, Aile, İş buna ne derseniz deyin hayatın kendisi esaretten ibaret bence. Bazılarımızın ipleri daha uzun bazılarının daha kısa. Bazıları onları görmezden geliyor bazılarıysa onları görmekten nefret ediyor. Bunu fark edenler farkındalık hastası bir bakıma. Ben de onlardanım işte.
Okulda konuştuğum insanlar genelde not ya da sınav sorusu sormak için benimle konuşuyor. Kimse ne hissettiğimi, neler yaptığımla ilgilenmiyor. 7/24 ilgi beklemiyorum kimseden. Sadece bazı zamanlarda bir şeyler paylaşmak istiyorum. Ekilmek istemiyorum. Birisi tarafından ekildiğimde hayattan 7 kat soğuyorum. Ekilmek dünyanın en kötü hissi. Nisbi'yi çok özlüyorum. Bazen koluma girdiğini bana bir şey anlattığını hayal ediyorum yolda yürürken. O da beni özlüyor mudur acaba? Biz birbirimize çok benziyorduk. Bu yüzden iyi arkadaştık belki de. İki insanın acıları ortaksa onlardan şahane arkadaş oluyor.
Metronun raylarıyla bu aralar çok bakışıyoruz. Sarı çizgiyi geçmek, her şey son vermek çok kolay ama bir şey beni engelliyor. Bir adım atmak, bebekliğinde ilk adımları atmak gibi sanıldığı kadar basit değil o anda. Ne önemi var diyorum içimden, ne önemi var son versem. Bir şeyin değişeceğini mi sanıyorum? Ben öldüğümle kalırım onlar da yaşamaya devam eder. İnsanlar mutsuzken ölmeyi istemeleri tek çare olmamalı. Bir şeyler değişmeli, böyle olmamalı.
Bu aralar Faik ile çok bakışıyoruz. Onlar da yok olup gitti hayatımdan. Oysa ilk defa bir gurubun içinde olduğum için kendimi hayatta hissediyordum. Faik ile bakışmalarımız bir şey değiştirmiyor artık. Ben onlar için metronun rayları gibiyim, adım attıkları an öleceklerini düşünüyorlar. Ulan hiç mi düşünmediler ya, hiç mi ''Olm böyle yapmayalım. Bu çocuk bunu hak etmiyor, gelin konuşalım barışalım'' demediler. Hiçbiri ama hiçbiri böyle bir şey yapmadı. Yanlarından geçerken kahkaha atmaya devam ettiler. Ben bunları hak etmiyorum ya. Gerçekten hak etmiyorum.
Bana bencil ol diyorlar. Bencil gibi davrandığımda kendimi başka biri gibi hissediyorum. Çünkü bencillik insanın kötü özelliğini ortaya çıkıyor. Zehirli düşünceleri soluyor oksijen niyetine. Bu yüzden tevazu sahibi olmayı tercih ettim hep. Ancak bencil olduğunda mutlu olunur gibi bir mottoları var bu insanların. Ben böyle düşünmüyorum. Konuştukça insanların birbirini daha iyi anladığını düşünüyorum.
Amelie o kadar güzel kız ki sanat eseri gibi ya. Sınıftaki Amelie'yi biliyorsunuz. Bugün bana ''Sen çok iyi bir dinleyicisin, psikologluk tam sana göre meslek bence.'' dedi Kız bir güzel gülüyor sanırsın bir ay kar tatili ilan etmiş valilik. Bir insana bakıp bu kadar mutlu olmak, huzurla dolmak ne güzel bir duygumuş. Karşında durup nasılsın diye soruyor, sorular soruyor, derslerden konuşuyor sense dinliyorsun. Üstelik Amelie, bana ismimle hitap ediyor bana. Ve çok güzel giyiniyor. Sınıftaki en iyi tarz onda bence. Böyle aklıma geldikçe bazen mutlu oluyorum. Makyajı, ojeleri, bembeyaz dişleri, gülümsemesi.. Gerçekten sanat eseri gibi kız bu Amelie. Yani dakikalarca gözlerinin içine bakabilirim. Bu zor bir şey aslında. İnsanın hiçbir şey söylemeden karşısındakinin gözlerinin içine bakması yani. Bunu Marina Abramovic yaptı belgeselinde. İnsanların gözlerine baktı dakikalarca. Ağlayanlar oldu, gülenler oldu, mutlu olanlar oldu. Bu biraz da cesaret işi bence. Eğer bir gün aklınıza gelirse bunu deneyin bence. Karşınızdaki insanla dakikalarca bakışın, hiçbir şey konuşmada, mimik kullanmadan direkt gözlerine bakın. O gözlerinin içinde ruhunun kapısı açılıyor size. Karşınızdakini daha iyi anlamaya başlıyorsunuz. Bu yüzden önemli bir şey bence. Her insan yapamaz bunu.
Aslında çağımızın hastalığı bence yalnızlık. Çünkü teknolojiyle beraber insanlar kendi mahzenlerine çekildi. Ellerindeki telefonlarla kendilerini çevrelerinden soyutladı. Bu da beraberinde mutsuzluğu getirdi. Okuldakilerin elinde hep telefon var mesela dikkat ediyorum. Bazı insanlar yalnızlıkta huzur bulur. Bense ıstırap duyuyorum. Çünkü kendimi bildim bileli böyleyim. Arkadaş ortamındaki bir sohbete katıla katıla gülmeye hasretim. Kimsenin hayatında toz zerresi kadar yer kaplamadığımı hissediyorum bazen. Bazen de sevildiğimi düşünüp bu kötü fikirleri çöpe atıyorum. Bu gelgitli düşünceler beni çok yoruyor. Tek bir düşünce odaklı yaşayamıyorum. Mutlu ve mutsuz iç seslerim sürekli çatışma halinde. Hangisi galip gelirse onun sesi geliyor kulağıma.
Hayatımı sahiplenemiyorum. Belki de en büyük sorun bu. Bu benim hayatım istediğim gibi yaşarım diyemedim hiç. Ama hayatı sahiplenmek gerek, hatalara göğüs germek gerek. Bense kaçıyorum durmadan. Hayır bu insan ben olamam, benim hayatım kayıplara karışmış diyorum. Bazen hayatı sahiplendiğimi düşünüyorum ama sonra bu düşünce suya düşen kocaman bir taş gibi zihnimin derin sularına gömülüyor. Bunu Sed'e dedim aslında. Bazen kendimden nefret ediyorum, niye böyleyim, niye diğer erkekler gibi değilim, niye duygusalım, niye sevdiğim insan beni sevemiyor diye sorular sordum hep. Hiçbirine cevap alamadım. Sed bana sadece kendini sev dedi. Kendinden nefret edersen hayat katlanılmaz olurmuş. Sahiden de öyle. Bu aralar uyku düzenim de felaket derecede kötü. Halüsinasyonlar görüyorum uyku sırasında. Geçen gece çalışma masamdaki kalemliği düşürmüşüm. Nasıl düştüğünü hatırlamıyorum. Tek hatırladığım kabus gördüğüm. Bu çok korkunç bir şey inan bana. Bazen yatağımdan yılan geçtiğini düşünüyorum. Çok gerçekçiymiş gibi geliyor. Hayali bir şey sonuçta ama insanı ürkütüyor. Moira'nın bahsettiği şu bitkisel ilaçtan almayı düşünüyorum. Belki iyi gelir sinirlerime.
Vizelerim yaklaştığı için bir tarafım yusuf yusuf atıyor şu sıralar. Okumam gereken bir sürü makale var. Kahrolasıcalar hepsini bir anda sıkıştırıyorlar. Derslerde okutsalar şu makaleleri, tartışsak bir güzel nasıl faydalı olurdu. Stres yüzünden saçımda tel kalmadı valla ya. Üniversiteye kapak atmak yetmiyor. Sakın o sözlere inanmayın. Bir süre inek kişiliğim hayatımda olacak. İnek kişiliğimi çok seviyorum. Yazı yazmasaydım eğer kesinlikle delirirdim. Yazmak delirmemi engelliyor. Biraz da olsa hayatı sevmemi sağlıyor. Bir şeylerin değişmesi gerekiyor ama ne? Bilmiyorum. İşte bu bilinmezlik bazen beni sinir ediyor. Yine yaşamaktan keyif almaya çalışmalı insan. Gökyüzüne bakıp şükretmenin kıymetini bilmeli. Ben öyle yapıyorum bazen ve işe yarıyor. Her mutsuzluk iyileştiğinde ardında kabuk bırakır. Kabuğu kaşıdıkça kanar insan. Bir durdurabilse kendini, bir kaşımasa o yarasını belki de unutacak. Ama insanoğlu işte, bazen kendine yenik düşüyor..
Mia Wallace ile olan röportaj serüvenimizin son durağına geldik telli turnalarım. Bu röportajı yaparken aşırı heyecanlıydım ben biliyorsunuz. Bu röportajı yaptığım için çok mutluyum. Kalbimin sesini dinleyip hareket ettiğim için şanslıyım. Çünkü karşımda oturan şahane bir insan vardı. Gülümsüyordu, bir sürü şey anlatıyordu durmadan. Mutsuzluk zaman diliminden silinmiş gibiydi sanki. Böyle sevdiğim insanlarla bir arada olunca hakikaten mutsuzluğu unutuyorum. O an sadece mutlu olmaya odaklıyorum kendimi ve işe yarıyor. 2010'da tanıştığım, 2012'de bir cafede konuştuğum, 2015'te röportaj yaptığım Mia bir gün olsun değişmedi. Bu benim için çok ama çok önemli. Tanıştığım insanlar bir süre sonra benden uzaklaşıyor. Bu durumdan nefret ediyorum çoğu zaman. Ama blogdan tanıştığım insanlar bana yüzünü çevirmedi. Sed olsun, Mia olsun hiçbiri samimiyetini benden esirgemedi. Bu belki basit bir şey olarak görülebilir bazılarınız için ama benim için çok değerli ve anlamlı şeyler. Çünkü ben en kötü zamanlarımda bu insanların bana verdiği güç ve mutlulukla ayakta kalabiliyorum. Üzüldüğümde aklıma güzel anılar gelmesini sağlıyorlar. Görünmez bir el olup omzuma dokunuyorlar bazen. O yüzden bazı arkadaşlıklar benim için çok değerli. Böyle şahane bir insan tanıdığım için çok şanslıyım. Esasında blogda tanıdığım insanların çoğunu sevdim. Bu röportajdan daha uzun süre konuştuk valla. 4 saat boyunca o kadar çok şey konuştuk ki terapi gibiydi benim için. Eve giderken ne dert kaldı ne tasa. Antidepresan gibi kız yemin ediyorum. Neyse lafı fazla uzatmadan röportajın son kısmıyla sizi baş başa bırakayım. İşte merak ettiğim o sorular;
Müzikte neyi tercih ediyorsun? Ruh haline bağlı müzik değişimi oluyor mu sende?
Oluyor ya ama müzikte daha çok alternatif Rock severim. Sevdiğim tarz o oluyor genel olarak. Şu sıralar arkadaşlarımı bununla bunalttım ama en çok dinlediğim grup Son Feci Bisiklet. Hatta 5-6 konserine gittim. Tüm konserlerine gidiyorum kaçırmıyorum. Hayal Kahvesindekileri özellikle. Son Feci Bisiklet grubunun şarkılarını, sözlerini çok seviyorum. Radiohead’i çok severim ayrıca. İkisi de benim için özeldir.
Türkan Şoray’a olan bağlılığın blogda çok fazla belli oluyor, epey seviyorsun. Onu kendine idol olarak mı görüyorsun?
Aslında beni görüntü olarak Türkan Şoray’a benzetiyorlar ama onunla hiçbir alakası yok. Ben Türkan Şoray’ın sinemacı kişiliğini seviyorum. Hatta bugün bunu bir arkadaşımla da konuştum. İyi oldu böyle bir soru geldiği için. Türkan Şoray’ı neden seviyorum? Onun yeteneğini seviyorum. Aslında şöyle bir algıda var. Türkan Şoray güzel kadın. Bir sürü filmde oynamış. Hatta dünyada en çok filmi olan kadın oyuncu bu arada. Ben bundan dolayı sevmiyorum. Benim sevdiğim özelliği üretken olması. İdol olarak göremem çünkü o bana göre çok fazla yetenekli. Bir sürü senaryo yazmış, yönetmenlik yapmış. Hiçbir zaman sinemayla olan bağlılığı gitmemiş. Çoğu filminin senaryosu ona ait. Benim gibi senaryo yazma yeteneği olmadığı için konuları buluyor. Kitaplardan hikaye görüyor ve senaristlere götürüyor. Hadi bunu yazalım diyor. Bütün senaryonun başında kendisi var. Oynamadan önce filmlerin sonundan başına, cümlelerine varana kadar ilgileniyor ve sonra oynuyor. Beni o etkiliyor, yani verdiği özenden dolayı seviyorum.
Hayatta olmazsa olmazın ne? Ne olmazsa yaşamam dersin?
Ailem olmazsa yaşayamam. Kesinlikle yaşayamam. Başka bir cevap gelmiyor aklıma şu an. Hatta bunu düşünmek bile istemiyorum. Ailemin olmadığı bir dönemi düşünmek istemiyorum hayatım boyunca.
Kendini üzgün hissettiğinde bunu nasıl aşıyorsun? Belli bir yöntemin var mı? Üzgün hissettiğinde ne yapıyorsun?
Kendimi üzgün hissedince ben aslında sıkıcı oluyorum. Çünkü hiçbir şey yapmıyorum. Üzgünsem hakikaten kitap okuyamıyorum, film izleyemiyorum. Hiçbir şey yapamıyorum. O üzgünlüğümün geçmesini beklerim. Hiçbir şey yapmadan geçmesini beklerim. Bazen de tek başıma kahve içmeye giderim. Tek başına dışarı çıkmak bazıları için yalnızlık ama bana göre yalnızlık bir yandan da çok güzel bir şey. Ben yalnız olmayı da çok severim. Ban yalnız olmak, tek başına dışarı çıkmak iyi geliyor. Eğer üzgünsem kimseyle görüşmek istemem zaten çünkü kötü bir enerji vermek istemem. Genelde tek başıma takılırım sonradan geçiyor.
Sen tek başına sinemaya gitmiştin galiba. Geçmişte öyle bir deneyimin olmuştu. Hala buna devam ediyor musun?
Memnunum. İlk gittiğim zaman hiç memnun kalmamıştım. Hiç hoşuma gitmemişti hatta. Beş sene önce bunu kıyaslarsan insan nasıl da değişiyor. Şu an sana cevap verirken daha çok özeleştiri yapıyorum. Şu anda benim için tek başıma sinemaya gitmek çok eğlenceli. Eskiden olsa çok kötü derdim. Hatta tek başıma sinemaya gittiğimi anlattığım yazıyı yazdığım dönem çok kötüydü benim için bu durum. Şu an çok güzel deneyim oluyor bana. Hatta üzgünsem sinemaya gidiyorum, bence çok eğlenceli.
Blogdaki Mia Wallace karakterini 3 kelimede tanıtmak istesen ne söylemek isterdin?
Ben dışarıdan nasıl göründüğümü pek bilmiyorum aslında. Sanırım şunlar olurdu: Eğlenceli, mutlu ve biraz da trajikomik. Şu an aklıma bunlar geldi.
Blogunu hiç tanımayanlar bloğuna girdiklerinde yazılarını neden okumalı?
Bence kafalarını dağıtmak için okumalılar. Çünkü eğlenceli şeyler yazıyorum çoğu zaman. Ayrıca sinema ve müzikle ilgili çok şey yakalayabilirler. Benim bloğumu okuyunca insanlar kitap almak isteyebilirler bence. Çünkü okuduğum bazı kitapları çok övüyorum. Film de izlemek isteyebilirler. Benim zevklerimi merak edebilirler belki. Eğlenmek için de okuyabilirler.
Bide film eleştirileri de yazıyorsun bazen bloğunda. Ben başarılı olduğunu düşünüyorum bu konuda. Bu film eleştirilerini başka platformlara taşımak istiyor musun hiç?
Teşekkür ederim. Öyle bir fırsatım olursa izlediğim filmleri zorunlu olmadıkça eleştirmeyi çok isterim. Zorla yapılan işlere pek gelemiyorum. Şunu yapmak zorundasın cümlesini sevmiyorum çünkü. Böyle bir imkanım olsaydı film eleştirisi yazmak isterdim. Ben bi dönem film fragmanlarının metinlerini yazardım. Kuzenimin şirketi vardı. İnternet üzerinden fragman metinlerini yazıyordum. O bile benim için eğlenceliydi düşün. Yani eleştirisini yapmıyordum filmi tanıtıyordum. Sinemayla filmlerle ilgili işler yapmayı seviyorum. Blogumda yazıyorum işte bazen başka yer olmadığı için.
Blog arkadaşların senin için ne ifade ediyor?
Blog arkadaşlarım çok değerli benim için çünkü blogdan tanışıp hala görüştüğüm çok sevdiğim insanlar var. Öncelikle sen varsın – gülüyor- Mesela biz seninle 2012’de görüşmüşüz düşün bak ne zaman. Blog arkadaşlarıyla buluşunca çok güzel bir enerji oluyor, çok güzel bir etkileşim oluyor. O yüzden onları çok seviyorum. Çünkü benim normal arkadaşlarımdan bile çok şey biliyorlar benimle ilgili. Ben bloğumda kendimi tam olarak açtığım için daha samimi oluyor. Bide yazılar üzerine konuşuldukça sohbet güzelleşiyor. Ben onları okuduğum ve kendilerini tanıdığım için normal arkadaşlıktan biraz daha farklı oluyor. Biraz daha samimi gibi olabilir. Çok güzel değişik bir hissiyat bu. Blogdan çok arkadaşım yok ama olanlar da özel insanlar benim için. Görüştüğüm kişiler onlar.
Başkasıyla görüşmeyi düşünmüyorsun o zaman blogdan?
Yok düşünmüyorum blogdan. Genel olarak pozitif, sevecen biri olsam da çok arkadaş canlısı değilim. Yani çok fazla arkadaşım yok, gerçek hayatta 2-3 tane arkadaşım var. Blog arkadaşlarım da sayılıdır. Gerçek hayatta beni bilen çok az. Genelde bilmiyorlar beni okuyanlar. Blogdaki herkesle tanışayım ya da blog buluşmalarına gideyim diye bir şey düşünmem. Blog buluşması olursa bir şekilde hoşuma da gider.
Peki ilerde kendini ifşa etmeyi düşünüyor musun? Yoksa anonim kalmanın güzelliğini yaşamaya devam mı etmek istiyorsun?
Kesinlikle anonim kalmayı tercih ediyorum. Kendimi ifşa etmeyi düşünmüyorum ama olur da bir şekilde ortaya çıkarsa bunu saklamam. O kadar önemli bir şey değil. Eğer bu benim elimde olarak devam ederse kendimi ifşa etmem anonim kalırım. Çünkü anonim olmak çok güzel.
Blogdaki çoğu yazında seyahat ve tatil anıların var. Seyahat etmeyi seviyor musun? Seyahatlerin seni ne anlamda değiştirdiğini düşünüyorsun?
Seyahat etmeyi çok severim. Çünkü farklı bir ortamda olmayı seviyorum. Her ortam benim için farklı. Bu sene biraz talihsiz olsa da tatil yapmayı çok severim. Seyahatler benim için kitap okumakla geçiyor. Genelde kitap okurum. Bide aileyle fazla zaman geçiriyorsun ya iş güç olmadan sadece ailenle vakit geçiriyorsun. Bu yüzden tatil yapmayı seviyorum. Yeni yerler görmeyi seviyorum.
Gittiğin yerlerde en çok sevdiğin şehir hangisi oldu bu zamana kadar?
Şu ana kadar İzmir’i sevdim. Çünkü Efesi gezdim. Hatta her İzmir’e ya da Kuşadası’na gittiğimde Efesi gezerim. 3-4 kere gittim hiçbir zaman da sıkılmadım. Çünkü tarihi yerleri çok seviyorum. Onları incelemekten yorulmam. En çok efesi sevdim.
Takip ettiğin dergi var mı bu aralar?
Benim takip ettiğim tek dergi var o da Uykusuz. Şu ana kadar da öyle başka dergi takip etmedim. Moda, magazin dergilerini takip etmedim. İlgim de yok yani. Okurken sıkılırım büyük ihtimalle.
Uykusuz dergisinde Çarpışma hikayesinin en çok hangi yönlerini seviyorsun?
En sevdiğim hikaye o sahiden. İlişkilerini seviyorum. İlişkilerle ilgili şeyleri okumayı, izlemeyi seviyorum. İlişkiler derken öyle romantik komedi filmlerindeki gibi ilişkiler değil, gerçekçi bir ilişkiyi seviyorum. Çünkü bana göre Burak ve İpek’in ilişkileri çok gerçekçi. O baloncuklarda yazılan düşünceler bile beni etkiliyor. Birbirleriyle sürekli ayrılıp barışmaları hoşuma gidiyor. Gerçekte böyle arkadaşlarım olsa sıkılırım ama İpek ya da Burak gibi arkadaşlarım olsa kızarım ama bunları okumayı seviyorum.
Tüyap kitap fuarında bu hikayenin çizeriyle tanıştın. Onunla tanışmak nasıldı?
Şöyle söyleyeyim bu hikayeyi çizeni çok sevdim. O gün imzalattığım dergiye Burak karikatürünü çizdi. Fazla konuşamadık ama bu hikayeyi ne kadar çok sevdiğimi anladı herhalde. Çünkü ben çok heyecanlandım onu görünce. Bana kocaman Burak karikatürünü çizince çok etkilendim. Verdiğim değeri alabilmiş gibi hissettim. Uykusuzun imza günlerini o yüzden çok seviyorum. Ayrıca en çok Ersin Karabulut’u seviyorum. Ergenliğim.. – gülüyor-
Evet Ersin Karabulut seni takip edince çok sevinmiştin yanlış hatırlamıyorsam..
Beni İnstagram’da takip edince çok sevinmiştim. Hatta beni unfollowadı mı diye her gün bakıyordum. O derece yani ergen gibi. Hiçbir zaman ergenliğim bitmedi bu arada. Bu heyecanı seviyorum. Tabii artık takip etmiyor. Ben onun yeteneğini seviyorum. Çok güzel çizimler yaptığına inanıyorum. Kendisini, çizimlerini, kişiliğini seviyorum.
Son olarak seni seven bloggerlara, okuyuculara ne söylemek istersin?
Öncelikle beni bu kadar okudukları için onlara teşekkür ederim. Hatta beni şımartıyorlar bide şaşırtıyorlar. Her zaman beni okumalarını isterim. Aslında söyleyecek pek bir şeyim yok. Ben de bloğa girip yazdıkça onları okumaya devam edeceğim. Blogumu ve blog arkadaşlarımı çok seviyorum.
Hamiş: Röportajın Birinci kısmı burada ikinci kısmı ise şurada.
Yönetmenliğini ve senaristliği Spike Jonze’un yaptığı Her filmi 2013 yılında en çok konuşulan filmlerden birisi oldu. Kimileri çok sevdi kimileriyse hiç sevmedi. Ben sevenlerin tarafındayım. Her filmi aslında bir gerçekliğin dışavuruluş şekli bana göre. Teknoloji o kadar çok ilerleyecek ki insanlar artık sosyalleşme adına hiçbir şey yapmayarak kendilerini sanal dünyaya hapsedecekler. Her filmi de bunu anlatıyor aslında. Bir adamın yalnızlığını teknoloji sayesinde tatmin etme serüvenini ve yapay zekaya sahip bir işletim sistemine aşık olmasını anlatıyor.
Theodore Twombly rolüyle karşımıza çıkan Joaquin Phoenix oldukça başarılı bir oyunculuk sergilemiş bana göre. Theodore çok yalnız ve depresif birisi. Bir şirkette mektup yazma işinde çalışıp kendi halinde yaşayan birisi. Adamın teknolojiyi kullanmasında bile ayrı bir hava vardı. Kulaklığı taktığı gibi her şeyin hakimi konumuna geliyor. Depresif müzik çal diyor mesela kulaklığa hemen çalıyor kulaklık. Mailleri kontrol et diyor mesela anında kontrol ediyor telefonu. Yani teknoloji o kadar çok gelişmiş ki artık insanın kolunu kıpırdatmasına, çabalamasına gerek kalmıyor.Her filmi aslında bir ütopyadan oluşuyor. Geleceğin Los Angeles şehrini anlatmaya çalışmış yönetmen. Geleceğin ütopyasında teknoloji her şeyin efendisi olma konusunda ön planda olacak diyor Spike Jonze. Bence doğru bir noktaya temas ediyor çünkü teknoloji günümüz toplumunda bile sosyalleşmeyi olumsuz yönde etkiliyor bir bakıma. Artık insanlar birbirinin yüzüne bakmak yerine telefon ekranlarına bakmayı tercih ediyorlar.
Theodore, bir reklam rastlantısı sonucunda bir işletim sistemi satın alıyor. Bu işletim sistemi hem yapay zekaya sahip, hem kişiselleşebilen hem de konuşan bir sistemdir. İşletim sisteminin adını Samantha koyuyor. Samantha, Theodore’un en iyi arkadaşı oluyor bir süre sonra. Theo her şeyini, neler yaşadığını, ne düşündüğünü hiç çekinmeden ona anlatıyor. Bir süre sonra ayrılmaz bir parça oluyor ikili. Beraber gülüyorlar, beraber geziyorlar hatta beraber rahatlıyorlar.Sadece teknolojiyle haşır neşir olan bir tek Theodore değil maalesef. Birçok insan hatta komşuları Amy ve Charles teknolojiyi deli gibi kullanıyor. Komşusu Charles’ın bile işletim sistemi var. Filmde değişmeyen tek şeyin komşuluk ilişkileri olması ne kadar tuhaf. Demek ki değişmeyen şeyler de varmış. İşin ilginç tarafı Amy ve Theodore birbiriyle çok iyi anlaşıyor. Birbirlerine karşı çok dürüst davranıyorlar.
Geleceğin ütopyasında yalnızlık ve teknoloji var mesajı verilmeye çalışmış filmde. Teknolojinin güzelliği, işlevselliği bende hayranlık uyandırdı açıkçası. Ben de öyle bir ütopyada yaşamak isterdim. Filmi izlerken o ütopyaya özendim biraz. Çünkü yaşanılan yer inanılmaz güzel ve temiz. İnsanlar son derece düzgün. Ama gelin görün ki insanlarla olan iletişim yok denilecek kadar az.Theodore ve Samantha’nın birlikteliği, birbirleriyle konuşmaları nedense hoşuma gitti. Theodore’un aşkını çok saf ve gerçekçi buldum. Samantha’yı seslendiren Scarlett Johansson büyük bir başarı göstermiş bence. Sesi çok güven veriyordu. İnsan bir ses nasıl aşık olur? Bu sorunun en güzel cevabını bu film veriyor bence.
Her filminin sonu beni çok etkiledi. Hiç bu kadar etkileneceğimi tahmin etmiyordum doğrusu. Bunda Theodore’un etkisi çok büyük. Adam ne sevmiş arkadaş ya. Valla ben böyle bir kara sevda görmedim. Her filmi başta Oscar olmak üzere birçok film festivalinde ödül almaya hak kazanmış. Filmin gişe hasılatı 47 milyon dolar. İyi bir hasılat elde etmiş bence. Yenilikçi ve özgün bir senaryo sayesinde epey beğenildiğini düşünüyorum. Durağan film izlemeyi sevmeyenler bu filmi izlerken sıkılabilir. Ben izlerken sıkılmadım çünkü bu tarz filmleri seviyorum. Film aslında çok güzel mesajlar veriyor eğer dikkatli izlerseniz.
Aynı zamanda müzikleri de çok güzel filmin. Soundtrack albümünü alıp müzik arşivinize ekleyebilirsiniz. Her haliyle güzel bir film bana göre. Üstelik oyuncular da çok iyi. Spike Jonze, ortaya çıkardığı bu filmle aslında gelecekte olası bir ilişki modelini de yansıtmamış değil çünkü insanlar giderek yalnızlaşıyor ve bu durum hiç iyi değil. Aşkın insanı nasıl değiştirdiğine tanık olmak istiyorsanız bu filmi izleyebilirsiniz.
Yönetmenliğini Deniz Gamze Ergüven’in yaptığı Mustang filmini sonunda izleyebildim. Başka Sinema olmasa sanırım bu sanat filmlerini sinema salonlarında izleyemeyeceğim. Bu sene Filmekimi’nde de gösterilmişti Mustang filmi ama izleme fırsatım olmamıştı. O etkinlikte de biletleri anında tükenmişti. Yurt dışındaki film festivallerinde oldukça ödül kazanan film, ister istemez insanın ilgisini çekiyor. Üstelik Fransa’nın yabancı dilde en iyi film Oscar adayı olarak gösteriliyor. Anlayacağınız film kendi ülkesi dışında her yerde büyük beğeniyle karşılaşıyor.
Filmin fragmanından da anlaşılacağı üzre temel olarak namus olgusu sorgulanıyor. Ya bu namus olgusuna ülkece neden bu kadar takık olduğumuzu anlamıyorum. Evet, önemli bir olgu ama bunun üstünde çok konuşulması bana anlamsız geliyor bazen. İnsanlar yakında Mars’a yerleşecek biz hala namus bekçiliği derdindeyiz olacak iş değil.
Ailelerini kaybettikten sonra amcaları ve babaanneleriyle beraber Kastamonu İnebolu’da yaşayan beş kız kardeşin, okulları yaz tatiline girdikten sonraki birkaç aylık süreçte hayatlarının nasıl değiştiğini görüyoruz filmi izlerken. Bence filmin hem artı yönleri hem de eksi yönleri var. Ataerkil toplumsal yapının içinde hayatta kalmaya çalışan kadınların hikayesi aslında bu. Kadının var olma savaşından bir kesit sunuyor bize. 5 kız kardeş birbiriyle uyumlu görünüyor aslında ama bazı replikler anlaşılmıyor sanki. Özellikle filmin ilk sahnelerinde ne oluyor ne bitiyor diye sordum kendime. Replikler net ifade edilmemiş bana göre. Bağırış çağırışlar arasında kaybolup gitmiş. Halbuki o isyan ve çaresizlik duyguları bu repliklerde gizliydi. Babaannelerinin sert tutumu oğlu geldiği zaman nedense pamuk şeker kıvamına dönüşüyor. Mustang filmi aile içi şiddeti, kadının Türk toplumundaki yerini, kızların genç yaşta zorla evlendirilmesini iyi bir şekilde ele almış. Vermek istediği mesajı gayet iyi vermiş ama eksikliklerin olduğunu düşünüyorum. Mesela filmin yaşanılan coğrafya ile bağı o kadar sağlam değildi bence. İnebolu muhafazakar bir yer olabilir ama Türkiye’de başka muhafazakar yerler de var. Konya mesela, muhafazakarlığın en yoğun olduğu illerden birisi. Bu film Konya’da çekilse acaba yine böyle konuşulur muydu merak ediyorum doğrusu.
Kızların hiçbiri yaşanılan yere ait değilmiş gibi hissettim izlerken. Sanki başka ülkeden birkaç aylığına gelmişler gibi davranıyorlardı. Kış uykusundan tanıdığımız Ayberk Pekcan, amca rolünün hakkını vermiş. Bu filmin yıldızı kuşkusuz Laleydi. Küçük kız yaşadığı ağır şeylerden sonra kendi yolunu çizmeyi başardı en sonunda. Kızların birbirine bağlılığı güzel yansıtılmış.
Lale’nin evde sinekleri öldürmesini mahalle baskısı ve kurbanlar olarak gördüm. Sineklik mahalle baskısını temsil ediyordu. Ölen sinekler ise bu genç kızları ifade ediyordu bence. Yani bu kızlar eninde sonunda mahalle baskısının gazabına uğrayacaklardı. Çevredeki insanlar şive kullanmıyordu mesela. Bu filmin gerçeklik boyutunu zedelemiş. Biraz daha şive kullanılsaydı belki daha iyi olabilirdi belki. Kızların rahat tavırları çevredeki insanlar tarafından hoş karşılanmıyor. Aile ”Elalem ne der” sözüne o kadar çok takmış ki başkaları ne söylerse hemen kendilerine çeki düzen veriyorlar.
Bir süre sonra kızlara kapalı kıyafet giydirip evde ev hanımlığı eğitimi veriyorlar. Yaşadıkları ev birer hapishaneye dönüşüyor. Giydikleri elbise aslında toplumun onlara biçtiği bir elbiseydi. Yani o kızlar ancak çevredeki insanların düşüncelerine göre yaşayabilirdi. Bu yüzden kapalı elbiseler giyiyor, mantı açıyor, cam siliyorlar. Çünkü kadının tek görevi bu: Ev işi, eve kapanmak, susmak, erkek ne derse onu yapmak. Çünkü o çevreye göre kadının değeri yoktur. Kimilerine göre kadın onlar için hizmetçidir. Bu zihniyetten ne beklenir ki! Bu kızlar daha gençliğin baharında. Sürekli evde oturup mantı açmak yerine dışarıda oyun oynamalı ya da hayatı keşfetmeliler. Çok cinsiyetçi bir söylem var aslında bu filmde. Kadın ve erkek aynı ortamda dahi bulunmuyor. Erkekler başka yerde rakılarını yudumlayıp maçlarını izliyor. Kadınlar ise böreklerini yiyip dizi izliyorlar. Neden bu kadar keskin şekilde ayrılıyor bu cinsiyetçi yaklaşım hayret ediyorum doğrusu. Böyle olmak zorunda değil, böyle olmamalı. Kalıplaşmış bu cinsiyetçi zihniyetin iyi olmadığını düşünüyorum. İnsanları belli bir kalıba hapsetmek ve onlardan bu kalıplara uygun yaşamalarını istemek ne derece doğru?
Bekaret kontrolü için doktorda sıra beklerken kızların daha üzgün, daha öfkeli olmasını beklerdim. Bu kontrol resmen kadınlığın aşağılanması gibi bir şey. Hiçbir şey olmamış gibi oturmaları çok saçmaydı. İnsan öfkelenir, ağlar ya da isyan eder ne bileyim sesini duyurur azıcık. Çok küçük düşürücü bir şey bu kontrol ya onu demek istiyorum. Sessiz kalmamalıydılar.
Kızların birer birer evlenmesi, ardından düğün yapılması çok sıradan geldi bana. Düğünde amcanın silahla hava ateş etmesi ataerkil toplumsal yapının bir yansımasıydı bana göre. Orada bir iktidar gösterisi yapılıyor ateş edilerek. Selma rolünü oynayan Tuğba Sungurlu’nun yeteri kadar iyi oymadığını düşünüyorum. Çok ruhsuz söyledi sanki repliklerini. Biraz daha duygu yüklü oynamasını beklerdim.
Beni asıl şaşırtan Elit İşcan oldu. Ya Reha Erdem’in filminde ne güzel oynamıştı. Neden bu filmde bu kadar az rol aldı anlam veremedim doğrusu. Oyunculuğu da iyi aslında ama bu filmde fazla kendini gösterememiş. Arabadaki sevişme sahnesi ve tatlı yeme sahnesi dışında doğru düzgün sahnesi yoktu neredeyse.
Siyasi liderlerin televizyondaki konuşmaları filmle çok güzel uymuş. Filmin karşı çıktığı şeyleri söylüyorlardı. Bu zıtlık filmde güzel yansıtılmış. Lale’nin zaman zaman haksızlıklara, zorbalığa karşı sessiz kalmasını tasvip etmedim. Ya amcasının suratına haykırsaydı mesela ya da ablalarına gerçeği anlatsaydı. İçindeki öfkeyi dışarıya yansıtsaydı filmi başka boyutlara taşıyabilirdi.
Bir süre sonra evin çevresi demirlerle donatılıyor. Lale’nin evin duvarlarına bakması, oranın modern bir hapishaneye dönüştüğünü gösteriyordu. Tezer Özlü bir kitabında ‘‘Duvarlar yaşamamızdaki mezarlar mı?” der. Lale’nin duvarın üstündeki demirlere bakması bana Tezer Özlü’nün bu sözünü hatırlattı.
Bazı sahneler iyi yansıtılmamış. Kaçış hikayelerinde kullanılan bez bebekler amaçlarına hizmet etmedi mesela. Filmin sonu da tutarsız geldi bana. Neden İstanbul? Neden bu kızlar İzmir’e ya da başka şehre gitmiyorlar. Evet, öğretmenleri İstanbul’da ama başka şehre de gidebilirdi. Çok klişe geldi bana bu İstanbul’a gitme fikri. Bide bu kızların öyle ellerini sallaya sallaya İstanbul’a gitmesi mantıksız geldi bana. Bu aile polisi neden aramadı? Polise haber verilmemesi biraz eksik kalmış. Geziye selam çakılması çok gereksiz geldi bana. Düşünce güzel ama ne gerek vardı diye düşünmeden edemedim. İntihar sahnesi çok oldu bittiye geldi. Daha fazla işlenmesini isterdim. Bide Lale’nin yanında Sonay ve Selma’nın açık açık cinsellik hakkında konuşmasını yersiz buldum. Daha müsait bir ortamda konuşulabilirdi bu konu. Küçücük kız olan Lale haliyle bu konuşmalardan etkileniyor ve merak ediyor.
Mustang filmini sevip sevmeme konusunda çok kararsızım. İşlediği konunun hakkını vermiş yönetmen ama eksiklikler vardı bana göre. Kızların bedenlerinin fazla gösterilmesine anlam veremedim. Yönetmenin ilk filmi olduğu için görmezden gelinebilir bu durum belki. Yine de sinematografik açıdan iyi bir film. O amcaya da filmin sonunda bol bol küfrettim. Kızların hayatlarını zindana çevirmenin sorumlusu o gaddar adamdı çünkü. Yönetmen ülkesini yeteri kadar iyi tanımıyor bence. Yine de cesareti alkışlanmalı.