Ve yürek ölür :(((
@Ottomaans·21 Oca 23:53
"Allah razı olsun, buna rağmen kefere milletine bunca geniş haklar tanımak, hususan diledikleri urbalarla gezinmelerini kabul itmek bana hâlâ ifratça görünür. İstismar itmeleri ihtimali vardur."
Sormakta haklı, beni anlamak zordur:
"Bak a lalam, hükümdarlarun vazifesi hangi dinden, hangi dilden olurlarsa olsunlar, kul taifesini rahatlatmak, kul taifesine emniyet telkin itmek ve kendilerini mes'ud hissetmelerini temin eylemekdur. İmdi bu bapta, teb'amuzun, veyahud zımmî kullanın hiç farkı yokdur. Kâffesi insandur ve kâffesi Allah'ın kuludur. Kullukta müsavat vardur. Birine yaz, birine ayaz olmaz. Benim mülkümde insanlar kendilerini cebir ve şiddet altında hissetmemek'. Bir sultanın teb'ası ne kadar huzur içinde ise, sultan o kadar huzur bulur. Devlet de ancak ol vakit devlet olur."
Yürek Seferi, Yavuz Bahadıroğlu
@yusuf190·20 Oca 20:23
ve soygunların / soysuzların koruyucusu
ve kahraman oğullarımı
mezar kaza kaza kederli,
kızgın tohum serpe serpe hünerli
çat diye çatlasın ulan !
@Mervedemirbas·20 Oca 16:44
iner, yedi kol demiri,
ilk nefeste yarılanır cigaram,
ve dışarda delikanlı bir bahar,
Şiir Sever Leylim Leylim'i inceledi.
Düzenlendi: 20 Oca 16:12Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Puduhe_pa·20 Oca 16:11·Kitabı okudu
Sevdadan Geçsin Yolunuz...
Anadolu kokan canım Ahmed Arif'im, 21 Nisan 1927'de Diyarbakır'da açmış yeşil yeşil... Onunla beraber umut, direnç, onur ve sevda...
Daha, daha nicesi yeşil, yeşil...
Onunla, onunla, onunla, onunla...
"Dağlarına bahar gelmiş memleketimin..."
Puşt, hayın, sürüngen demeden ne de güzel yaşamış dimdik, soluk soluğa insanca...
"Bin yıl,bahar içre ömrünü sürsün,
Seni doğuran ana."
Şimdi kitaba geçelim
Leylim Leylim adlı yapıt Ahmed Arif'in Leyla Erbil'e 1954-1959 yıllarında gönderdiği (-ve 1977'de son bir mektup-) mektuplardan oluşur.
Ahmed Arif hapisten çıktıktan sonra Leyla Erbil'e olan sevdası ile yaşama daha güçlü tutunur. Bu mektuplar, dönemin siyasi koşullarının, bir şairin şiir yaratım sürecinin, insanca sevdanın en büyük kanıtı! Ayrıca Ahmed Arif'in insana ve yaşama nasıl baktığının da bir göstergesi.
"Zaten yaptığımız ne ki? Kimsenin karnında açlığı, ayağında yalınlığı ve sırtında çıplaklığı kalmasın diye ömrümüzden bir parça vermek. Hepsi bu." (s.72/ s.73)
Beni en çok etkileyen ise ödediği bedeller üzerinden prim yapmaması. Hani bazı insanlar vardır. Birkaç yıl devrimci/ülkücü/şucu/bucu geçindi diye yaşam boyu kahraman edası ile gezinirler ortalıkta. Ona buna tepeden bakarlar. Aynı konuyu temcit pilavı gibi ısıtıp ısıtıp önümüze koyarlar. İnsanı kendi siyasi görüşünden tiksindirirler. Ahmed Arif öylelerine başlı başına bir örnek, bir yaşam biçimi... Mektuplarında halkına karşı en ufak bir sitemi yok. Kimseye öteki gözüyle bakmıyor. Bu yorumumu somutlayayım: "Biliyorum, ufak para değilim ben. Büyük oyunlar için yaratılmışım. Ya hep, ya hiç. "Ya hep" çıkarsa benden gayri herkesler -hiç değilse nispi de olsa- rahat bir nefes alacak, insan olduğuna pişmanlık duymayacak. "Ya hiç" çıkarsa yanacak olan sâde benim." (s.73/ s.74) Bu siyaset ötesi bir duruş, insan olmanın eşsiz güzelliği... Yarım porsiyon aydınların, şucu bucu diye geçinenlerin asla duyumsayamayacağı yalın gerçek! Katıksız gerçek... İnsanı insan kılan gerçek.
Ahmed Arif'ten öğrenmemiz gereken o kadar çok şey var ki... Sözgelimi "Nasıl sevilir?" İşte bu yapıt bu sorunun başlı başına bir yanıtı! Bizler her zaman ne kadar sevildiğimizle ilgilendik, nasıl sevildiğimiz ve nasıl sevdiğimiz üzerine hiç düşünmedik. Biz sevmeyi bilmiyoruz. Bu kitabı okuduktan sonra bu yorumu getirdim. Pazardan elma armut alır gibi insan alıyoruz yaşamımıza. Ben o insanı hak eder miyim, o insan beni hak eder mi diye düşünmeden bodoslama dalıyoruz yaşamlara. Emek kimileri için salt siyasi bir sözcük, kimileri için ise kafa yormaya bile değmez. Kapitalizm aşkları ayaklar altına aldı. Kullan, at mantığı ile yaklaşılır oldu insana. Bütün bunlara karşı ne diyor canım yürek işçisi "Sevgiyi yaratmak gerek." (s.164)
( Aşk sözcüğünün içine ettik, o yüzden sevda sözcüğünü yeğledim. Sevda kuşun kanadında. Ahmed'in ise taa yüreğinde)
Canım Ahmed Arif'in Sevdası
Ahmed Arif'in bizden ayrımı ne? İşte burada bunun üzerinde duracağım. Sevdiceğinin evleneceğini okuyunca bakın ne yazıyor: "Evleneceksin demek? Herhal çocuğu sevdin! İnşallah mesut olursun canım. Ama müstakbel kocan bana yazdığına kızmayacak cinstendir inşallah. Yoksa seni kaybetmek, sesini duymamaktansa gebereyim daha iyi olur."
Bence içten içe üzülür. Ama sezdirmez bunu Leyli'sine. Çünkü yüreğindeki sevdadan salt kendi sorumludur. "Ulan, bu evlenme dalgan amma da kıyak be! Vay anasını! Desene, herifi çarptın! Hanımım, Ankaralı olucak gayrı" (s.47)
"Seni kıskanıyorum da. Ama Memed'in yerine koynuna ben gireyim diye kıskanmıyorum."
Bir kadını mülkiyet olarak görmeden salt sevmek...
"Hep seni yatağa atmayı kurduğumu, tertiplediğimi sanıp kaçtın. " (s.162)
"Koca, okyanus yüreklilerin kaldırabileceği koca bir SEVDAYI, diyelim bir saatlik et-ter-acı-diş-dil-dudak alışverişiyle söküp atmanın mümkün olduğunu nasıl düşünebiliyorsun hâlâ?"
Evli bir kadına aşık diye ahlakçı kesilenler, önce Ahmed Arif'in Leyli'sine yaklaşımını , bu mektuplar aracılığıyla, bilseler, anlasalar, yüzleri olur mu ki konuşmaya?
"Said, sende bir yakınlık, korkusuz, işkilsiz, aldanmasız yatılabilecek bir kadın görüyordu. Nevzat'sa hiç sevmedi, etine,butuna, harikulade benzersiz yüzüne ve biraz da ileri görünen davranışlarına meyil verdi. Memleketimde içinden bir şeyler yapmak, kemdini bir şeylere vermek isteyen, ama bir tarafıyla bok makinesi bu düzene bağlı kalan, ondan kopamayan iki entelektüel tipi bunlar."
Ahmed Arif Leyla Erbil'in evliliğine hep saygı duyar. Ona zarar verecekler karşısında ise , bu "bok makineleri" karşısında, susmaz, Leyli'sini dostça uyarır.
"Nemsin be? Sevgili, dost, yâr, arkadaş... Hepsi. En çok da en ilk de Leylâsın bana"
Kimi zaman kardeştir, kimi zaman en sevgilidir, kimi zaman zalımdır Leyla. Kimi zaman keçi yavrusu, kimi zaman da çekirge...
Ahmed Arif'in sevdasının tek bir biçimi yoktur.
Sevdanın tek bir giyiti, tek bir rengi yoktur.
"Nerede o cici anneler, namuslu bilimci öğretmenler, yiğit şairler? Belki 2000 yılından sonra... Ah be!". (s.98)
Bu tümceleri okuyunca ben de "Ah be" dedim. Bu zamanlardan söz ediyor. Yüreğim burkuldu.
Ama umudum diri, Ahmed Arif'in umudu gibi...
Sevdadan geçsin yolunuz.
9.2/10 (843 Oy)
Düzenlendi: 20 Oca 01:21Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@genckalemler1k·19 Oca 19:06
7 - *** Yazık ***
Uzun zaman ardından dışarıya çıkmış olmam, yüreğimde ve zihnimde yabancısı olduğum bir heyecana tanıklık etmemi sağladı. Kalabalığın ardına karıştığımda önce kendimi bir ruh gibi hissettim. Sanki görünmüyor gibiydim, insanlarla karşılaştığımda hafif sağa ya da hafif sola çekilerek onlara yol veriyordum. Dalgınlığım bir ara karşıdan gelen kişiyi fark etmemi engelledi. Son anda onu fark ettiğimde irkilir bir biçimde kendimi yeniden sağa attım. Sanki biraz daha geç kalsam beni ezip geçecekti. Bu yabancılık ve görünmezlik o kadar da kötü değildi. İlk zamanlar bunu dert etseniz bile, daha sonraları yokluğunuza alışır ve kendinizi aramaktan vazgeçersiniz. Kendinden de vazgeçmek anlamına gelir bu. İşte bu seviyeden sonra yalnızca başkaları için yaşar, başkalarının hayatlarını yaşarsınız. Bir banka oturup çevreden geçen insanları izlemek bu yüzden benim görev edindiğim bir olaydır. Bu olay öylesi güzeldir ki, birden fazla hayat yaşamak birden fazla mutluluk tatmak veya acı çekmek anlamına gelir. Acıya rağmen güzeldir çünkü hayatın bütününe giden yolda parkeler sanki acıdan var olmuştur. Bir tek onlar gerçektir ve bir tek onlardan çıkarılan dersler neticesinde yeni gerçeklikler yaratılabilir. Kimileri buna tecrübe der, kimileri ise bunun bir umutsuzluk yaratacağını iddia eder. Tecrübelerin yalnızca umutsuzluk yarattığı bir yaşam... Bu ağırdır, hem de çok ağır…
Esen rüzgar ve bu soğuk hava çiftleri birbirine daha çok yaklaştırıyor, onlar yolun ortasından birbirlerine sarılmış giderken yalnız olanlar, mesele bakın, başında şapkası, elinde bastonu olan ve ağır ağır yürüyen gözlüklü yaşlı amca, daha kenardan yürümeyi tercih ediyor. Bana kalırsa eşini yakın zamanda kaybetmiş ve kendi de artık bu dünyada ki vaktinin dolacağı günü bekliyor.
Ben de oturmuş kendi hiçliğimi bu gördüğüm insan manzaralarıyla var etmeye, ya da varsa da onu tamamlamaya çalışıyorum. Eğer sayfalardan başka bir dostum olsaydı, ona bu alışkanlığımı anlatsaydım, kesinlikle bana, benim bir zavallı olduğumu söylerdi. Neyse ki hiç dostum yok, sayfalar dışında ve neyse ki sayfalarında konuşmak gibi bir özellikleri yok. Daha çok dinlemek için var onlar, sır tutmak ya da hayallerin kendi üzerlerindeki resmedilişini izlemek için var.
Ben de bir aralar yaşamıştım, hatta bir vakitler daha da güzelini yaşayabileceğim algısına kapılmış ve güzel bir hayatın varlığına kendimi inandırmıştım. Oysa… Oysa, bu yalnızca ölümümü hızlandırmaya yaradı. O günlerden, ileriki günlere bakıp mutlu olacağımı düşünürdüm, güzel hayaller kurardım ki bir süre sonra insan yalnız başına yapamaz bunu.
Umutsuzluğa kapılır ve yalnızlığının karalığına gömülür.
Hayal kurmak tek kişiliktir fakat onları gerçekleştirmek için bir kişiye daha ihtiyaç olur. O kişi bulunamadığı zaman, baş başa kaldığınız hayalleriniz tek tek terk eder sizi ve yalnızca nefes almanın yorgunluğunda sürer artık yaşam. Yorucu bir iş, oldukça yorucu, alınan her nefeste geçmişi hatırlamak, kaybolan umutları görmek öylesine kasvetli ve yorucudur ki, inanç denen şeyin içinizde kayboluşuna tecrübe demeye başlarsınız. Ben öyle diyorum. Ben mi diyorum acaba gerçekten, ne kadar varım ki, ne kadarını söyleyebileyim. Birazdan… Birazdan… Ya da yarın belki bilemiyorum, artık ne zaman bulunursam…
Bunları okuyacak kişi ne düşünecek hakkımda, cesedime baktığında ‘’acaba ne derdi vardı’’ diye söylenir belki ilk önce. Sonra ‘’yazık’’ diye ekler. ‘’Yazık.’’
Yalnızca ölüm değil birçok başka konu ve olayın kötü son bulmasının ardından, kırılan tarafın söylediği sözcük ‘’yazık.’’
Beş harfe kimi zaman bir ömür, bir aşk sığdırılır böylelikle. Öyle olması temenni edilir ama o söz söyledikten sonra bu kez yürek sayıklamaya başlar onu, zihinle öyle bir arkadaşlık kurar ki yapılan fedakarlıklar gelir akla ve onlar akla her geldiğinde yine bir yazıklar olsundur dile dökülen…
Dile dökülenler şu vakitten sonra neyi değiştirme gücüne muktedir?
Birazdan ölecek beden gibi bir hiç..
Yalnızca insanlarda değildir resmettiklerim ve hayatını yaşadıklarım, çok kez bir çiçeğin bir ağacın bedeninde hissetmişimdir ruhumu. Bu da kötü, Oldukça kötü…
Çiçeklerin bu denli sık oluşu, insanlar arasında tanığı olmadığım bir olayı hatırlatır bana. Onların etrafa yaydığı bu kokular kendi köklerindeki sevgi ile doğrudan ilintilidir. Neden sonra bu sevgi sembolü, bir başka insana olan aşkını açıklama nedeniyle bir araç olur ve kökünden koparılır?
İnsanlar… Ah bu insanlar. Siz onları tanımazsınız.
Uykumun gelmek bilmediği gecelerin baş mimarlarını en iyi anlatan cümle;
‘’Bir var, bir yoktur.’’
Onların o yokluklarından dahi bir vara tezahür etmek mümkündür. Bu tezahürün adına verdikleri tanımı ‘’Acı’’ adı altında toplamışlar. Varken belki size sahte mutluluklar yaşatırlar ve budalalığınız onları gerçek sanmanızı sağlar. Keşke acıları da aynı sahtelikte olsaydı ve ben bugün almış olduğum kararın arefesinde bu cümleleri yazmıyor olsaydım. Bu cümleler, bu kağıdın bekaretini bozma hakkını kendinde hunharca görürken benimde yaşamıma son vermeden az evvelki düşüncelerim oldular.
Cümleler… Onlarda insanlar gibi bir var bir yoklar. Hayat gibi, oksijen gibi ve Aşk gibi.
Keşke o çiçekler kökünden yalan sevdalar için ayrılmasaydı…
Keşke bu ruh yalnızca kendi bedenine hapsolmayı başarabilse ve diğerleri gibi, bencilliğin maskesine sıkı sıkıya bağlanıp ondan hiç ayrılmasaydı.
Ne derler ölmüş bir bedene?
Önce yazık, sonra…? Sonra rahmet diler kimileri. Kimileri de bunun bir intihar olduğunu anlar ve zayıflık olarak niteler belki. Ama hayır! İşte bu zoruma gider. Çünkü gerçek zayıflık bencillik maskesinden hiçbir zaman kurtulamamak, vefasızlığın kucağında yaşayıp etrafa hala gülücükler saçabilmek iğrençliğidir. İnsan mutlu olmak için böylesi bedbahtlıkları nasıl olur da hak sayar…
Belki de onlardır haklı olan, belki de yaşamak için, mutlu bir hayat sürdürebilmek için, böyle davranmak gereklidir. Ölmek için ise…
Ölmek için gerekli olan tüm şeyleri yaşadım…
- Bu mektubun sonuna eklenen tarih, başka bir başlangıcın vücut bulmasıdır. Ölümümden fiziki anlamda kimse sorumlu değildir...
°°° Vaveyla °°°
Emine Karaca Refakatçi'yi inceledi.
@kitap_kurdu86·16 Oca 23:57·Kitabı okudu
İçim parçalanarak bir kitabın daha sonuna geldim. Hiç yarın ne olacağız diye düşünüyormuyuz hayal kurarken. Sevdiklerimizin değerini biliyormuyuz onlarla olduğumuz her gün için dua ediyor muyuz.
Duygu ve Ümit tesadüflerle tanışan aşkı yakalayan iki genç yürek. Ayrlıklar da olsa mesafeler de girse kopmayan sevgilerinin peşinden ve mutluluğu yakaladılar. Fakat önce evlat hasreti ile sınav oluyorlar. Bir süre çocukları olmuyor üzülüyorlar tam ümitleri tükenirken Kuzey geliyor.
Tam bir aile olmuş mutlu yuvalarında yaşarlarken Duygu da başlayan bir karın ağrısı hayatlarının dönüm noktası oluyor.
Karnındaki tümör teşhisi sevgilerinin güçlendirmek için hayata karşı bir sınava daha sokuyor onları.
Hastanede geçmeyen günler iflas etmeye başlayan organlar Ümitin usanmadan bıkmadan sevgiyle yaklaşımı Duygu'nun bütün acılarına rağmen hayata tutunması. Çünkü onu hayata bağlayan çok güzel bir neden vardı oğlu Kuzey.
O ne kadar direnmeye çalışsa da maalesef ki bizim bağnaz toplumumuzun düşüncesi ve bakış acısı Duyguyu sevdiklerinden ayırdı. Çünkü organ bağışı haram diyen bir toplumda yaşıyoruz ne yazık ki.
Siz 2 yıl boyunca boğazdan beslenmenin ne olduğunu düşündünüz mü hiç. Bilinç sağlığınız yerinde ama birşey yapamıyor birine bağlı olarak yaşamanın ne olduğunu yaşadınız mı. HAYIR. Bunlar Duygu'nun yaşadıklarının yüzde biri bile değil okurken hep şükür ettim ben ettim siz düşünün.
Bugün sağlıklısınız yarın hakkında fikriniz var mı. Beni sevenler belki kızacak bu sözüme çok saçma konuştun diyecek ama okusanız belki hak verirsiniz. Organ bağışcısı biri olarak şimdi alsalar da versem böyle yaşayarak kime faydam var en azından birine can olurum dedim...
Organlarımı vermem günah derken o organa muhtaç kalabileceğinizi bir kere düşünün olur mu???
8.5/10 (339 Oy)
'Ve yürek ölür :(((' ile ilgili yazarlar
3. Meltem Erkmen