Kaplumbağalar da Uçar!: Genç Werther'in Acıları - Goethe
Paltonik takılmak çok tuhaf, platonik lafıyla sınırlandırılamayacak kadar büyük. O kadar büyük ki, saplantıya çeviriyor ileriki safhalarda. Bağlanmak, saplanıp kalmak kötü elbette; ama işte böyle sayfalar, hatta kitaplar yazdırması da ne gizemli, ne hoş! Hassas olarak nitelendirebileceğimiz kimselerin karşılık bulamayan aşkları ölümsüz oluyor dersek büyük laf mı etmiş oluruz?Film kardeşliğimiz sayesinde "Kolera Günlerinde Aşk" ı ben de izledim."Yanılsamaydı"Yanılsama olmayan ne var ki? Her şey varla yok arası değil mi?
24 Temmuz 2008 10:10
Açıkcası platonik aşka tutulmayan yoktur. Ben hala Hakan Günday'a olan aşkımla bilinirim. Ya da Oğuz Atay son zamanlarda... (Sokak Lambası sayesinde keşfettiğim adam)Bunun dışındaki platonik aşklar "saplantı" modundan çıktığı anda o kadar aptalca gelirki insana..O kadar boşuna zaman kaybetmişim der ki insan. Ama yapacak hiçbir şey yoktur. Gösterecek kimse de yoktur insanın kendinden başka..Yanılsama olduğu için kendimizden başkası göremez. Biz yaratır, biz oynarız. Biz yaşarız. Ama o kadar severken aslında kendimizden nefret ederiz, haberimiz olmaz. Ya da olur?
24 Temmuz 2008 11:11
Aşkın en güzel halidir belki platonik olanı. Hatta öyle olur ki, karşılıksız aşklar bile platonik birer aşk halini alırlar zaman içerisinde. (Zaman her şeye deva değildirin ispatıdır bu da;))Aşka dair her şeyi barındıran bir ruh hali. Acısı, sevinci, hüznü, bağlılığı...Evet, çok zaman platonik aşk için saplantı denir. Ancak saplantı ifadesi, bu kadar güzel ve yüce bir duygu için biraz siyah bir ifadedir bence. Ve eğer karşılıksız sevebiliyorsan, uzaktan sevmekle yetinebiliyorsan, işte o zaman gerçek bir aşıksındır.