TÜRK GİYİM TASARIMININ TARİHİ KAYNAKLARI Define,definecilik,define işaretleri,define arama yolları,gizli defineleri arama,cinler büyü tılsım,define arama çubukları, ,gizemli defineleri çıkartma,define nasıl aranır hepsi burada. Prof. Önder KÜÇÜKERMAN
17 Aralık 2010, 14:18
1729 yılında yapılan "Surname-i Vekbi"den, sultana ait atlar ve görevli giyisilerinden bazı örnekler
Anadolu, tarihin ilk günlerinden bu yana giyim tasarımı ve tekstil açısından zengin doğal kaynaklara sahip olmuştur. Bu kaynaklar yardımıyla her türlü giyim için gereken her malzeme ucuz olarak sağlanabilmiştir. Ayrıca Anadolu, coğrafi konumundan ötürü, doğu-batı-kuzey-güney yönlerindeki dört değişik üretim ve tüketim zincirinin bağlantısının sağlanmasında önemli bir düğüm noktası görevini yapmıştır. Bu nedenle tarih boyunca önemli ulaşım, ticaret ve kültür akımlarının tam ortasında bulunmuştur. Birçok bölge ve şehir bu uzun süre boyunca giyim sanayii konusunda ayrı ayrı özellikler taşıyan ürünleriyle rekabet gücüne sahip olmuştur.
(Sadberk Hanım Müzesi, Envanter No : 1788-K.294 ab)
...Adı geçen büyük şehirde altın veya gümüş telle dokuma yapılan, sırmalı ve gümüş telle kumaş ve kumaş işlenen tezgahlar çoğalarak, bunların sayısı kontrol altına alınamaz duruma gelerek, bu tezgahlarda dokunan kumaşlar değiştirilerek, ibrişimleri düzeltilmeyerek çeşitli hile ve dalavereye girişmişlerdir. Bu doğrultuda bir takım şeylerin geciktirildiği belirlenip yüce fermanımla bildirilmiştir. Üç yüz on sekiz tezgah tespit edilmiş ve adı geçen tezgahların sahiplerinden, yararlı olan ve güven veren üstatlardan yüz adet tezgah belirlenerek, sürekli olarak kabul edilenlerin kaldırılmamasını emir buyurdum ve Dergah-ı Muallam çavuşlarından Şücca Zeyd Kadir'e verilmesini emrettim.
Ayrıca geri kalan ne kadar tezgah varsa tamamını kapatıp, adı geçen kumaşların düzeltilmesi ve korunması için, kararlaştırılan tezgahlarda işlenen altınlı kumaşlara devlet hazinesine ait damga vurulsun. Damgasız olanların alınıp satılmasına izin vermeyip, bilirkişi kabul edilen silahdarlarımdan Çerkes Hüseyin gözetiminde "seraser" denilen altın veya gümüş telle dokunmuş kıymetli kumaşın işlenip tamamlandıktan sonra otuz beş altından aşağı alınıp satılmasına izin vermeyesin. Tamamını, yukarıda adı geçen çavuşuma damgalatıp damgasız olanları sattırmayasın ve bundan sonra bu "Hükm-ü Hümayun"umu sicil defterine kaydettirip, aksi davranışlara izin vermeyesin. Bunu böyle bilesin.
Osmanlı İmparatorluğu'nun üst düzey yönetici giyisilerinden örnekler
1850'de bir hanım giyisisi. Tekstil ve giyim ürünleri, Anadolu'da hem bir kültürel kimlik, hem de zengin bir iletişim dili oluşturmuştur.
OSMANLI İMPARATORLUĞU'NDA GELENEKSEL GİYİMİN DEĞİŞİMİ VE MODA
(Sadberk Hanım Müzesi, Envanter No : 2654-K.72)
Askeri giyimde kullanılan çuha ihtiyacı ise yeniçeriler döneminden bu yana belirli sistemlere bağlanmıştı. Başta yeniçeriler olmak üzere, bütün kapıkulu askerlerine kişi başına on arşın çuhadan oluşan bir kat giyim verilirdi. Selanik'te dokunan mavi renkli bu asker çuhaları, İstanbul'da Beyazıt'taki Darphane'nin bulunduğu "Simkeşhane"deki ambarlarda bulundurulmaktaydı. Askere çuha dağıtımı, bir gelenek olarak her yıl ramazanda kadir gecesi başlar, üç gün sürerdi. Görevleri İstanbul'a uzak olan yerlerdeki askere de çuha yerine para olarak değeri ödenirdi. Bunun adı "Çuha beha" idi. Ayrıca çuha ile birlikte astarlık bez, sarıklık tülbent ve donluk, gömleklik bez dağıtılırdı. Yüzyıllar boyunca, şehir ve kasaba delikanlıları arasında da bir kat çuha elbiseye sahip olmak önemli bir olaydı. Hatta yaşlı, dul, zengin İstanbul yosmalarının, yalın ayaklı, yarım pabuçlu, kaşı gözü yerinde, eli ayağı düzgün ve bıçkın takımından delikanlıları elde etmek için, onlara bir elmas "gül yüzük", gümüş yahut altın "koyun saati" armağan edip ve mutlaka da çuha elbise "kestirip diktirdiği" bilinmektedir .
Osmanlı İmparatorluğu'nun bir müzik grubu ve giyisileri
III. Selim döneminde 1790'lı yıllarda "Yeniçeri Ocağı" yerine kurulan "Nizam-ı Cedid Askeri"nin değişen giyisileri ve büyük hacimli bir dokuma ve giyim sanayiinin kurulmasını gerektirmişti. Gerçekte başlangıçta askeri açıdan bir yenilik olarak ortaya çıkmış bulunan "Yeniçeri" sistemi zaman içinde dokuma ve giyim sanayi açısından ilginç gelişmelere de neden olmuştur. Yeniçerilerin giysilerinde çeşitli özellikler bulunmaktaydı. Örneğin törenlerde, alay başlığı olarak kullanılan başlık "Kalafat" olarak isimlendirilmişti. Aslında kalafat günlük hayatta her kademedeki herkesin giydiği, çuhadan yapılan, paralel dilimli ve üstü geniş bir başlıktı ve üzerine de yine paralel ve dilimli tülbentler sarılmaktaydı.
1827 yılında, üniforma, ayakkabı gibi üretimi yapmak üzere "Dikimhane-i Amire" kurulur. Bu giysilerin yapılacağı kumaşlar için de Üsküdar'da, İzmir'de kumaş fabrikaları açılır. 1835 yılında İzmir'de bir de Feshane kurulur. Yeniden düzenlenen "Tophane", Dolmabahçe'deki "Tüfekhane" 1830'da Bakırköy'de, 1838'de Yeşilköy'de kurulan "Baruthane-i Amire", hep bu yeni sanayileşme girişimlerinin birer büyük projeleridir .
...Sonra "-Padişahınızın askerleri hep böyle mi giyerler?" diye sordu. "-Zabitler böyle giyerler, neferler başka türlüdür" dedim. Onun üzerine "-Sizin hiç utanmanız yok mudur? Böyle elbise mi olur? Her tarafınız görünüyor. Bir maşlah getirin" dedi. Bir maşlah getirip üstüme örttüler. Sonra, "-Bir daha gelirsen böyle açık gelme, maşlahla gel" dedi... Oradan kalkıp Urfa'ya geldim. Urfa halkı o güne gelinceye kadar hiç "Nizam Askeri" ve elbisesi görmemiş. Beni görünce bir alay ile paşa kapısına götürdüler. Nereye gitsem, çoluk çocuk ve karılar başıma toplanıp seyrediyorlardı... [/td][/tr][/table][/td][/tr] [tr] [td] [table] [tr] [td] Zarif Paşa'nın yukarıda izlenen anılarında da görüldüğü gibi, Osmanlı İmparatorluğu'nun batılılaşma girişimlerinin ürünlerinden olan askeri giyimdeki değişiklikler ve yenilikler, birçok tepki görmekteydi.
Osmanlı İmparatorluğunda Müslüman kadınlar sokakta "ferace" giydiklerinde, yüzlerinin ön kısmını örtmek için ince beyaz iki parçalı tülbentten oluşan ve yaşmak denilen bir sistem kullanmışlardır. Yaşmak, sadece gözleri açık bırakacak şekilde biri aşağıdan, diğeri de yukarıdan gelen iki parçadan oluşmaktaydı. Kapalı ve açık olmak üzere iki değişik türde uygulanan yaşmaklar, bu amaçla kalın ve ince tülbentler kullanılarak sarılırdı. Açık yaşmak, isminden de anlaşıldığı gibi, yarı şeffaf olan ince bir tülbentle bağlanmaktaydı. Özellikle alt yaşmak çok ince olduğu için adeta saydam bir durumdaydı . Bu yaşmaklar zaman içinde kolalanarak daha özenle kullanılmış ve bu gibi özel türler Saray Yaşmağı olarak tanımlanmıştı. Bu tür özel yaşmakların değişik yorumlarına bağlı olarak türleri de oluşturulmuştu. Bu tür özel yaşmakları en son kullanmış isimler Said Halim Paşa'nın eşi Emine ve Şair Nigar hanımlardır. Kapalı olan yaşmaklar öylesine koruyucu biçimlere dönüştürülmüştür ki, ferace ve yaşmak altında kadınların, kocaları tarafından bile tanınmayacakları kadar değişik türleri bilinmektedir. 1884 Yılı İstanbul Gazetelerinde Giyim İlanları Osmanlı Devleti'nin dokuma sanayiinin geliştirilmesi için gerçekleştirdiği girişimlerinin yanı sıra önemli ölçüde ithalat yapmış bulunduğu bilinmektedir. Bu gibi ithal dokuma ve giysilerin satış yeri ise, bugünkü Beyoğlu ve çevresiydi. 17 Ocak 1884 yılında Beyoğlu'nda Tünel yanındaki "A. Mayer ve Şürekası" tarafından "Tercüman-ı Hakikat" gazetesine verilmiş "Gayet Mühim İlan"da şöyle denilmektedir . Erkek ve kadınlar için bu seneye mahsus olarak Avrupa'dan ithal edilen müzeyyen, mütenevvi elbise...Bütün kostüm, pardösü, redingot, gecelik, alaturka setreler, kışlık palto, ropdöşambr, kürklü paltolar, pantolonlar, ceket, kadın mantoları, kalpak, baston, şemsiye, çorap ve fanila, mendil, yelpaze, boyunbağı, şal ve diğerlerinin en iyisi "fürüht" olunur.
« Penti yle ayaklarınız ısınsın, Penti patik modelleri, Çok şık patik modellerı | 2018 Bayan Gömlek Modelleri »