PressReader - Pozitif: 2016-08-01 - Umuttur Senin satırların öğretmenim!
Otizmli öğrencisinin karnesine “Senin gözlerin umuttur çocuk!” yazan Vahap öğretmen farklılıklarımızla bir olmak konusunda hepimize umut oldu.
Pozitif - 2016-08-01 - FARK YARATANLAR -
Geçen haziranın 17’sinde okullar kapanıp karneler dağıtıldığında sosyal medya boy boy karne fotoğrafları ile doldu. Çoğu birbiri ile aynıydı; “Oğlum takdir aldı”, “Kızım yine çok başarılı” şeklinde anne-baba yorumları… Tüm bu paylaşım yoğunluğunun içinde öyle bir karne vardı ki hepimizin kalbini ısıttı. Paylaşan ne öğrencinin kendisi, ne aile ne de öğretmendi. Ama o kadar güzeldi ki bir şekilde sosyal medyaya düştü ve hepimize çok iyi geldi. Vahap öğretmen, otizmli öğrencisi Burak’ın karnesinde, öğretmen görüşü için ayrılan o küçük kareye yazdıkları ile milyonların paylaşacağı bir “sevgi” mesajı verdi ve bir fark yarattı. Vahap öğretmenle yaptığım röportajın sonunda anlaşıldı ki o da fark yaratan bir öğretmen sayesinde bugün sevgisini yayıyor. İşte bir şeyleri değiştirmek için sadece küçük ama sevgi, şefkat ve merhamet dolu adımlar atmanın da yeterli olduğunu ispatlayan Vahap öğretmenin hikayesi…
30 yaşındayım, Erciş’in ovalarına tepeden bakan ahşap bir evde dünyaya geldim. Düşünün, ilk defa evinize televizyon geliyor ve siz henüz dört yaşındasınız. Hayvancılık ticareti yapan babanız o “Vizontele”yi Antep’ten almış ve koyun dolu bir kamyonete atarak uçsuz bucaksız Sulu Ovası’na bakan evinize getirmiş. Siz bir gece yarısı uyanıyorsunuz, üstünde beyaz karıncalar gezen bir kutu yanıyor, sonra ekrandaki insanlar koşturuyor ve savaşta ölüyor: 1990’daki Körfez Savaşı.
Ortaokula kadar çok yalnız bir çocukluğum oldu. Sonraki yıllarda bir türlü izine ulaşamadığım Türkçe öğretmenimin adı Handan İlhan’dı. Handan İlhan’dan sonra kendime güvenmeye başladım. Kendime sahip çıkmaya başlamam, güçlüce kendime sarılmam hep Handan öğretmenden sonra oldu. Bana kitap okumayı ve kendim ile beraber büyümeyi o öğretti. Göz teması kurmayan, sosyal ilişkilerde başarısız, içine kapanık, hayali oyunlar oynayan kara kuru bir çocuktum ben. Handan öğretmen bana değerli olduğumu ilk hissettiren insan oldu.