Kasaba Öyküleri öyküsü - Mustafa Kemal Başol
Temmuzun yakan sıcağından kendini kurtarıp, sağ elinin tersiyle alnındaki teri silerek Haydaaaaaar!' diye bağırdı,yaşlı kadın. Haydaar!Gel artık,gızımı oğluna vercem,diye devam ettirdi,haykırışını.Bir müddet sonra yüzleri serinleten ılık bir rüzgar esmeye başladı boşlukta.Yaşlı kadın ellerini iki yana açarak dua etti.Allah'a verdiği nimetlerden dolayı şükredip,tarladaki işine geri döndü.
Eğer şu anda burada olsaydınız,emeğin verdiği ağırlığı taşımaktan belleri iki büklüm olmuş kadınları,alınlardaki güneşin yakamadığı çizgileri,gökyüzünde aniden beliren kara bulutları seyreden adamların dolu yağar mı?' endişesiyle tüttürdükleri cigara dumanının havaya karışan gri telaşını görebilirdiniz.
Kasabada herkesin bildiği kahvehane önünde şekerli leblebilerimizi yerken kasabamızın yaşlılarından Hasan Aga yanımıza gelir,bize bu hikayeyi her zaman anlatırdı ;bastonuna dayanarak sanki İbram Aga'yı orada görmüş gibi: Ah,o Ayşa garısı yok mu o!Mendebur garı, ne yaptıysam yaranamadım,ne aldıysam yaranamadım,torun evlendircez torun ,ama hala yan gomşuyu öve duru benim yanımda,onların şusu va busu va, a mendebur garı ölcez gitçez gali...mal hırsı bürümüş gözlerini...Sizin işiniz eyi tabi,ye,iç,gez anasını satam,insanız ya dertte bizim çile de,yüce Mevla'm en iyisini sen bilisin gali..canımı şu garıdan önce al da gurtulam,na deyem,muhtara deyvedim,ondan önce ölüsem fakire fukaraya vesin diye para vedim....'diye İbram Aga'nın ayıya nasıl dert yandığını bize anlatır,dururdu Hasan Aga.
Yalnız yaşardı Hasan Aga,iki oğlu vardı.Onlar mektepli olduktan sonra büyük şehre yerleşip Hasan Aga'ya para göndermek dışında iki yılda bir kez uğrarlarsa uğrarlardı,kasabaya.İbram Aga'nın hikayesini anlattıktan sonra kendi bahsine döner: Hanım,öldükten sonra tadım tuzum gamadı,a cocukla!Oğullamın yüzünü gören de cennetlik valla,napam ben parayı napam gali...'diye diye yanımızdan bir çuval hasretlik taşır gibi,başını yere sabitleyip yanımızdan ayrılırdı.Bundan iki yıl önce komşuları Hasan Aga'nın tuvalette cansız bedenini bulmuşlar,şişen bedenini bahçe kapısından çıkaramamışlar,kapıyı kırmak zorunda kalmışlardı.
Çok agalar geçmiştir,bu tozlu topraklardan. Onları ya diktikleri ağaçlardan biliriz,ya da zamanında dilden dile anlatılan mertliklerden.Şimdilerde yaşanılan sorunlara bakan büyüklerimiz eskiden böyle miydi..eskiden böyle miydi..' diye hayıflanıp kınarlar yaşayan nesli sonra da birkaç mertlik hikayesi anlatıp güçlendirirler tezlerini... Haklıdırlar,zaman ilerledikçe ve insanlık geliştikçe dışımıza doğru eksildik sanki. Bereketten insan görünmeyen topraklarda şimdi insan kalabalığında bereket arar olduk.Köylüye verilen değerin azalması,teknolojiye verilen değerin artmasıyla uzaklaştık birbirimizden.Herkes kendi davasında kavrulurken ne eskiler kaldı hatrımızda ne de bugünü yaşar olduk.
13 Ağustos 2018 Pazartesi tarihinde eklenmiş
13.08.2018 tarihinde günün öyküsü seçilmiştir.