Film Yorumları 19:03:00
Bu filmi izledikten sonra çocuklara sadece çocuk gözüyle bakıldığını onların oyun oynamaktan ve büyüklerinin dediklerini yapmaktan başka görevleri olmadığını söyleyip dururlar.Ancak unuttukları şey onların hayal gücü ve istedikleri veya sevdikleri uğruna her şeyi yapacaklarıdır.
Nuri 10 yaşında annesinin onu ve babasını terk ettiği bir dünyada 1990'lı yıllarda Kosava'da babasıyla yaşayan Nuri. Geçimlerini sokakta sigara satarak sağlarlar. Ancak babası Berlin Duvarı'nın yıkılmasından sonra Almanya'ya gitmeye karar verir. Nuri, annesinin onu terk etmesinden sonra babasının da onu terk etmesini istemez.
Babasın da onu terk edip Almanya'ya gitmesinden sonra, Nuri'de yasal olmayan yollarla babasının yanına gitmeye karar verir. 10 yaşında olan Nuri'nin çaresizlik ve terk edilmişliğin baskısı ile ölümcül yolculuğa başlar.
Visar Morina'nın yönetmenliğini yaptığı filmde Val Malako, Astrit Kabashi'nin başrolleri paylaşmıştır. Film aynı zamanda Kosava filmleri arasında en fazla bütçe ile çekilen film. (1.7 milyon euro) Film, Kosava'nın Oscar adayı olmuştur.
Kitap Yorumları 15:11:00
Tüketim dünyasında aslında her şey kolay gibi gözükse de para, hırs, zenginlik (bu zenginlik ya maddi ya da manevi olarak kişiden kişiye değişir.), şöhret basamaklarının önemini düşünmekten kim olduğumuzu unutuyoruz. Neyi güzel üretiriz yerine ne alırsam güzel olur şeklindeki sorularla günlerimiz geçiyor.
Aslında önemli olan evreni anlama isteği yerine evrenden faydalanmaya çalışıyoruz. Fakat bu faydalanma çabası ile kendimizi yok ettiğimizin farkında değiliz.
İşte Azra Kohen Fi-Çi-Pi serisini bu sorun üzerinden karakterler yaratarak bize anlatmaya çalışır. İlk kitap olan Fi ile aslında karakterleri tanıyoruz.
Ana karakterimiz Can Manay, çok ünlü bir psikologdur. Yaptığı özel seanslarla tanınır ve televizyonda program yaparak ününe ün katmıştır. Fakat yaşadığı ilişkiler o kadar da masum değildir. Herkese karşı acımaz olan Can Manay ev bakarken yan bahçede dans eden Duru'yu görmesi ile hikayemiz başlar. Fakat Duru'nun müzisyen sevgilisi Deniz'i alt etmesi sandığından kolay olmayacaktır.
Diğer karakterler ise, Can Manay'a sorduğu soru yüzünden istenmeyen gazeteci olan savaşçı ruhlu Özge; Can Manay'ın asistanı olacak bilgi ile kendinden söz ettiren Bilge ve Deniz'in öğrencisi olan Ada ile yolculuğumuzu Fi ile başlıyoruz.
Peki Fi nedir?
Altın oran; doğada sayısız canlı ve cansızın şeklinde veya yapısında bulunan, yüzyıllarca sanat ve mimaride uygulanmış, uyum açısından en etkin boyutları verdiği düşünülen geometrik ve sayısal özel bir orandır.Bu estetik, göze hoş gelen oran eski Mısırlılar ve Yunanlılar tarafından keşfedilmiş, mimaride ve sanatta kullanılmıştır. Altın oran, Fi (phi) sayısı olarak bilinir. Matematiksel bir kavramdır ve değeri de 1,618‘dir.
Yazar, kitaptaki cinsel içeriklerden dolayı 16 yaş ve üstündeki kişilerin okumasının daha doğru olduğunu söylemiştir. Eğer kendinizi geliştirecek ve kimliğinizi oluşturmak için bir yolculuk yapmak isterseniz işte Fi sizi bekliyor.
"Hayat ne tuhaftı. Hep en korktuğumuz şeyleri karşımıza çıkarır, sonra suratımıza yapıştırırdı."
"Kaynakları bu kadar zengin bir gezegende yaşayan 7,5 milyar insan açlıktan ölebileceklerine inandırılarak sürekli çalıştırılırken tohumların, hayvanların genetiğiyle oynanıyor ve insanın temel besin kaynağı kontrol altına alınıyordu. Su bile artık başkalarınındı, içebilmek için ödemeniz gerekiyordu. Artık dünyada, kuluçkaya yatmayan tavuklar, filiz vermeyen tohumlar ya da çekirdeksiz meyveler en lüks mağazalarda salaklara değerli olarak pazarlanmaktaydı."
"Doğru olanı görme cesareti olan, taraf tutabilecek kadar insan biri."
"Deniz'in aniden yükselen sesiyle irkildi, seminer bitmek üzere olmalıydı. Deniz, ''Hiç kimse ama hiç kimse, senin üzerine ne hak iddia ederse etsin,size ne vermiş olursa olsun!Bu, ilham bile olsa, ki ilham bir insanın diğerine verebileceği en kutsal şeydir! Asla!! Ama asla! Kimsenin size kim olduğunuzu söylemesine ya da hatırlatmasına izin vermeyin.Dünya saçmalıklarla doldurulmuş güzel bir yer.Bir sürü saçmalığın arasından kendi gerçekliğinizi bulmak,gerekirse de yaratmak için burdasınız.Şimdi, hiç kimse olmamış olmanın verdiği hafifliği yaşayın, var olun! İleride, etrafınızdaki insanlar sizden birisi olmanızı beklediklerini, sanki onlara borcunuz varmış gibi açıkça ifade etmeye başladıklarında, seçiminizi iyi yaptığınızdan emin olun! Kendinizi seçin! Kendiniz olun! Ne pahasına olursa olsun.'' dedi ve kalkıp gitti."
"İnsanı yüce bir varlığın yarattığına inanıyorum, kendini keşfetsin ve kendi eşsizliğinde yücelsin diye. Bizi kendi suretinde yaratan ulu bir varlık bu belki de. Ama toplum! Bu yaradılışı körelten, kısırlaştıran, gerçekte neyin önemli olduğunu unutturan, varoluşun anlamını sabote eden bir sahtelik, o kadar! Eşsizliğimizi prototipe dönüştürmek için kurulmuş bir düzen. Uzun lafın kısası, evin, araban, bir sürü çocuğun, bankada bir sürü paran oluyor belki ama kendi kimliğini keşfetmekten çok uzakta yitip gidiyorsun."
"Tohum gibi, içinde bir ağacın potansiyelini barındıranlar ama asla çatlama cesaretini gösteremeyip filizlenemeyenler, çatlayıp filiz gibi yeşerenler ama fidan olamayıp kuruyanlar, fidan gibi büyüyenler ama meyve veremeyenler, meyve verip ağaç olanlar ama meyvesinde tohum olmayanlar ve süper insan, yani tohumluktan meyve veren bir ağacın yeni meyvesindeki tohum olabilmeye kadar gidebilenler..."
"Hayatımızı değiştiren şey; yaşadıklarımız değil, yaşadıklarımıza karşı verdiğimiz tepkilerdir."
Film Yorumları 17:54:00
Bu sefer de rotamızı Brezilya'ya çeviriyoruz. 1964 yılında Brezilya'da gerçekleşen darbeden sonra bu darbenin gölgesinde yaşayan 1970 yılı Brezilya'sında San Paulo şehrinde bir Yahudi mahallesine gidiyoruz.
Peki bu 1964 yılındaki darbe neden oldu?
1961 yılında Quadros istifa ettiğinde, dönemin başkan yardımcısı Goulart’ın o zaman yürürlükte bulunan anayasaya göre yeni başkan olması gerekiyordu. Ancak o dönemde kendisi Çin Halk Cumhuriyeti’nde diplomatik bir ziyaretteydi. Aynı zamanda da ılımlı bir milliyetçi olan Goulart sağ kanat militanlarınca komünist olmakla suçlanmaktaydı. Sağ kanatta Tancredo Neves’in başını çektiği grupla yapılan uzun müzakereler sonucunda başkanlık sistemi yerine parlamenter sistemin kurulması kararı verilmiş, bu yeni sistemde devletin başı Goulart olurken, Neves ise başbakan olmuştur. Ancak Goulart daha sonra yapılacak olan kendi açısından başarılı bir referandumdan sonra başkanlık sistemini tekrar sağlamış ve tüm başkanlık yetkileriyle beraber devletin başına geçmeyi sonunda başarmıştır.
Birçok hükümette görev alan Goulart Vargas yönetiminde de çeşitli bakanlık görevlerinde bulunmuş ve 1964 yılında uzun soluklu darbe yönetimi öncesinde devlet başkanı seçilmiştir. Kendisi 2003 yılında Luiz Inácio Lula da Silva devlet başkanlığını alana değin ülkenin başına gelen son sol görüşlü devlet başkanı olarak bilinir.
Goulart döneminde Amerika Küba devriminin hüsranıyla, bu devrimi dışlamayan Brezilya yönetimine de gücenmiş, aynı zamanda kuzey doğudaki fakir köy halklarının da organize olmasından da korkmaktaydı. Bu yüzden Amerika bölge hükümetlerine milyonlarca dolarlık yardımlarda bulunmuştu.
Başkanlığı sırasında elit kesimlerin aksine fakir kesimlere yönelik atılımlarda bulunması, yabancı şirketlerin ülkedeki kar transferlerini kısıtlayan yasalar çıkarması ve komünist ülkelerle yakın ilişkilerde olması Amerika’nın ve ülkenin sağ kesiminin öfkesini çekmesine neden olmuştur. Yüksek enflasyon ve ülkenin fakir ve geniş kesiminde ortaya çıkmış olan huzursuzluk, akabinde yükselmeye başlayan işçi hareketleri ve bunların sol /komünist partilerce yönetilip bir halk hareketi ve sol karakterli bir devrim getirebilme korkusu Amerikan destekli bir devrimle 1964 yılında Joao Goulart’ı devirdi ve bu devrimle gelen askeri cunta yönetimi 1985 yılında kadar tam 21 sene boyunca ülkenin yönetimi görevini yürüttü.
İşte bu askeri yönetiminin ardında Brezilya'lıları ilgilendiren bir konu da o yılki Dünya Kupası'ydı. 10 yaşındaki Mauro için de hayat futbol ve Dünya Kupası iken bir anda ailesinin onu dedesine bırakacağını söylemesiyle kendisini San Paulo'daki Yahudi mahallesinde bulur.
Siyasi suçlu olarak polis tarafından aranan Bia ve Daniel (Mauro'nun annesi ve babası) Mauro'ya tatile çıkacaklarını söyleyerek onu dedesine bırakmışlardır. Fakat Mauro’nun dedesi, torununun kendisini görmeye geldiği gün ölür. Anne babasının tatile gittiğini düşünen Mauro, Yahudi mahallesinde yer alan dedesinin evinde ve dedesinin komşusunun yanında yaşamaya başlar.
Babasının ailesinin Yahudi olmasına rağmen, kendi gelenekleri hakkında hiçbir şey bilmemektedir. Kısa sürede komşular tarafından sevilen Mauro, bir yandan heyecanla ailesinden haber beklerken, diğer yandan da bu yeni ve sıcak dünyanın insanlarına uyum sağlamaya çalışır. Ülkenin baskıcı askeri yönetiminin yansımaları, politikayla ilgilenmeyen Yahudi mahallesi sakinlerini de Mauro nedeniyle etkilemeye başlar.
Mauro'nun yaşadıklarını bir çocuğun gözünden izlerken kendinizi insan ilişkisinin sıcak olduğu bu sevimli mahallede buluyorsunuz. Siyasetin ve futbolun iç içe harmanlandığı bu film, Mauro'nun o 10 yaşındaki saflığı ile onunla yolculuk yapıyorsunuz.
2006 yılı yapımı filmin başrol oyuncuları ise; Simone Spoladore, Caio Blat, Daniela Piepszyk, Michel Joelsas, Germano Haiut 'dır. Filmin yönetmeni de Cao Hamburger.
Benim puanım da 9.0
Dergi Yorumları 18:41:00
Nazım Hikmet benim çok sevdiğim, şiirlerinin yüreğime dokundu şairlerden biridir. Kafkaokur'un bu ay ki dosyası Nazım Hikmet olunca dergiyi alıp okumak istedim. Acaba Mavi Gözlü Dev'i nasıl anlattılar diye merak edip okumaya başladım.
Dergiyi açtığınızda sizi mavi denizin ve gökyüzünün iç içe harmanlandığı ve sağ tarafında ise Nazım Hikmet'in fotoğrafının bulunduğu bir resim karşılıyor.
Gelelim Nazım Hikmet yazısına. Öncelikle ilk defa Nazım Hikmet ile tanışacaksınız onu anlamanıza yardımcı oluyor. Merve Özdolap Nazım Hikmet'in çocukluğundan başlayıp ölümüne kadar onu anlatmış. Ben yazıyı beğendim. Mavi Gözlü Dev'i tekrardan okuyup yaşamak özellikle de aralarda şiirlerini de koyları yazının daha da güzelleşmesine neden olmuş.
"Nazım Hikmet, Selanik’te doğmuştur (1902). İlköğrenimini İstanbul’da Göztepe Taşmektep, Galatasaray Lisesi ilk bölümü (1914), Nişantaşı Numune Mektebi’nde tamamlamış, orta öğrenimi ise, daha 12 yaşında iken yazdığı “Bir Bahriyelinin Ağzından” adlı bir şiirini dinleyip çok beğenen Bahriye Nazırı Cemal Paşa’nın öğüdü üzerine geçtiği Heybeliada Bahriye Mektebi’nda yapmıştır (1918). Nazım Hikmet Bahriye’yi bitirdikten sonra Hamidiye Kruvazörü’ne stajyer güverte subayı olarak verilmiş, bir gece nöbetinde üşütüp zatülcemp olmuş (1919), sağlığını kazanamayınca askerlikten çüüğe çıkarılmıştır (1920).
Bakanlar Kurulu’nun 05.01.2009 tarihinde aldığı bu karar, 10.01.2009 tarihinde Resmi Gazete‘de yayınlandı ve Nâzım Hikmet Ran, 58 yıl sonra yeniden Türk vatandaşı olur."
"Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı, yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin. Hem de öyle çocuklara kalır diye değil, ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için..."
"Saplantılı bir komünist değildi, barışı önemsiyor, inançlarının kaynağını iyilik oluşturuyordu. Dünya görüşünü özetle şu sözleri ile anlayabiliriz.
Gelelim sevdiğim yazılara:
İlki Ece Temelkuran'ın yazdığı Gürültüde İnanmak yazısına. Yaşlı ve genç insanların yaşadıkları diyaloglara bir de onun gözünden bakalım. Aslında gençlerin yapacakları hayallere kendi yaşadıkları ile engellemeye çalışıldığından ya da ağrılarından şikayet ederek onların yorulmasını engellediğinden bahseder.
"Gençlik, yorulma ihtimalini anlamamaktır. Yaşlanmak ise yorulduğuna hep şaşırmak."
"Çünkü çocuklar kazanacak.Çünkü ne kadar yorulsak da buna inanmak , buna inandığımız söylemek zorundayız."
"Yaşlanmak, önlemini erken almazsan, kibir sahibi yapıyor insanı. Unutabiliyor insan şu soruları sormayı:
"Sen kimsin ki gencin hevesini kırıyorsun? Sen kimsin ki dünyaya yeni gelen bu insanın bu dünyadan iyi geçmeyeceğini sanıyorsun? Sen kimsin ki..."
"Yaşlılar hayattan intikamını gençleri bükerek almak ister. Kendi yılgınlığını etraflıca bir anlatıp "Senin de başına bu gelecek," deyince sanki kendi hıncını haklı çıkaracak gibi. İnanamamaktan kaynaklı utanç azalacakmış gibi."
İkinci yazı ise Bir Kuşun Özgürlüğü. Özgürlüğün kişiden kişiye değiştiğini bakış açısının önemini kuş imgesi ile anlatmış Atılay Aşkaroğlu. Ben bu yazıyı çok sevdim. Okurken kendinizi bir kafede koşan o iki kişinin yerine koyabiliyorsunuz.
"Kuşların uçmak zorunda olduğunu biliyordum. Uçmazlarsa ölürler. Ama yüreklerini bir bağ ile yeryüzüne bağlı olduğunu yeni öğrendim. Ne kadar yukarı uçmak istese de aklı, kalbi ona bir noktada dur diyor. Şimdi ben, gitmek istiyorum da, kalbim bana dur diyor. Benim yüreğim nereye bağlı onu bulmaya çalışıyorum. Başımın içini solmaya başlamış bir bahçe gibi hissediyorum."
"Kuşlar, istedikleri zaman sevdiklerine uçabiliyorlar, gidebiliyorlar. Alçaktan ya da yüksekten... Belki bu, tek ve yegane özgürlüktür. Ve gökyüzü, güzelliğini topraktan alır. Tıpkı denizin rengini gökyüzünden alması gibi."
"Yaşanacak bir yaşam vardır.Binilecek bisikletler var.Yürünecek yaya kaldırımları ve tadına varılacak güneş batışları vardır." Cesare Pavese
Üçüncü yazı ise aslında bir röportaj. Derviş Zaim ile yapılmış. Ben okurken izlenecek filmler listeme bir çok film ekledim. Günümüzde izlene filmlerden, yönetmenliğini yaptığı filmlerdeki etkilendiği unsurlardan bahsedilmiştir.
"Oysa özgürlük kaderi yenebildiğin ölçüde vardır..."
"İnsanlık büyük bir paradoksun içerisinde. Nasıl çözeceğiz bu sorunu, ben de bilemiyorum. Herkes güzel olmak istiyor, her şeyi yemek istiyor, en iyi yerlerde yaşamak, bir çok şeyi tatmak istiyor. Bu durumda da kaçınılmaz olan kaos gittikçe yaklaşıyor. Belki de bize çok büyük bir utanç duygusu gerekiyor ki bu utanç duygusunu, büyük bir felaket olmadan çıkarma becerisini göstermemiz lazım.
Bergman'ın dediği gibi: "Bizi ancak utanç kurtaracaktır."
Sıradaki yazı ise Nazlı Başaran'ın yazdığı şiir Avuç İzi. Bana göre Nazlı Başaran'ın naif dili ile anlatmak istediği durumu en güzel şekilde şiirinde anlatmıştır.
Korkuyla besliyorlar bu devirde tutsaklığı
Günbatımını sev çocuk
Üç kuruş için çalışıyor olmanın
haklı gururu ile bir yürü memleket sokaklarında
Sev ve sevil çocuk
Parayla değil sevda
Acıtarak olmasın sevmelerin
her yüreğine düştüğünün ilacı ol,tasası değil
Kıymet bil çocuk
Şu yüreğinin kıymetini bil
Ananın ak sütü gibi helaldir sana yaşamak
ama doğdun diye borçlu değilsin kimseye
Sakın eğme başını
Eline ekmeği alır gibi kuvvetli olsun
insan olma gayretin.
Baki olan insandır
Gerisi onların sana buyurdukları..."
Chopin'in hayatının anlatıldığı yazıya geldi sıra. yaptığı besteleri severek dinlediğim Chopin hakkında bir çok bilgi edindim.
"Şiir gibidir Chopin'in melodileri. Coşkulu ve isyankâr ama sakin, minik minik dokunur insanın ruhuna. Yine de anlarsınız başkaldırışlarını, derdini o naif dokunuşlarında. Sessiz birer haykırıştır tınıları ki bundandır kulak kesilmemiz dinlerken. Tane tane dökülür sanki inciler bir bulutun içinden. Sonrasında yaşlar dökülür o bulutlardan."
"Eski Yunan edebiyatındaki ozanların şiirlerini lir denen telli bir sazla söylemesi gibi, Frédéric François Chopin de bedeninde zor zapt ettiği coşkulu ruhundaki sesleri ve bilinç dışı hallerinin notalarını, bir halk ozanı gibi parmaklarından piyanosunun tuşlarına akıtıyordu."
Yüzyıllık Yalnızlık kitabı benim okunacaklar listemde olan bir kitaptır. Bu yazıyı görünce gözlerim parlayarak okudum. kitapta geçen unsurları Dünya tarihi üzerinden değerlendirmiştir.
"Çünkü yüzyıllık yalnızlığa mahkum edilen soyların, yeryüzünde ikinci bir deney fırsatları olmazdı."
Kaptan Fantastik filminin anlatıldığı yazıya geldi sıra. Kapitalizm dünyasından kendisini soyutlayan Ben'in ailesi karısı ölünce yaşadıkları anlatılıyor. Ben yazıyı okuduktan sonra filmi merak ettim. Listeme ekledim bile.
Ve son yazı ise İnsanı Beyaz Perdeye Aktarmak. Chaplin ve Antoine Doinel'in yaptıkları filmlerin insan karakteri açısından değerlendirilmiştir.
"Sanırım onu yaratan insanı ifade ettiği sürece her eser iyidir."
"Unutma Red, umut iyi bir şeydir. Belki de en iyisi, ve iyi şeyler asla ölmez.."
Esaretin Bedeli 1995
Kitap Yorumları 16:09:00
Yaşam size ne ifade ediyor ? Yaşadığınız bu hayattan memnun musunuz ? Ya da şöyle sorayım öleceğinizi bilseniz tekrardan yaşamak ister misiniz ? İşte bu soruların cevabını Nermin Yıldırım o güzel kalemi sayesinde Adalet ile cevapları keşfetmeye çıkıyoruz.
Adalet 29 yaşında, işini severek yapmayan sadece yaşamak için yaşayan kimsenin ona karışmadığı ve onun da kimseye karışmadan günleri geçip gidiyor. Tabi bu günler öleceğini öğrendiğinde kendini sorgularken bulmasıyla değişmeye başlıyor.
"Hayatı, gideceğini başından beri bildiğim ama için için beni bırakmayacağını ummayı seçtiğim bir serserinin rüzgârına kapılır gibi yaşadığımı ancak o zaman kavrayabildim. Onu sandığımdan fazla önemsediğimi de."
Peki hayat bu kadar önemliyken neden bu hayatı yaşayamıyoruz ? Hayatı yaşadığımızı sanıp aslından neden ölmek istiyoruz ? Ya da yaşamın içinde bu kadar sıkışmış hissedip öleceğimizi anlayınca neden yaşamak istiyoruz ?
İşte Adalet'in hikayesi böyle başlıyor. Öleceğini öğrendikten sonra aslında iyileşmeye başladığını öğrenmesiyle bir nevi ikinci hayatına merhaba diyor. Fakat bu hayatında bir değişiklik yapmalıdır. Belki de mutsuzluğunun nedeni yaptığı ilk günahtır. O günahın izleri hafifletmek için daha doğrusu günahını temizlemek için yollara düşüyor Adalet.
Günahını temizlemek için yaptığı bu yolculukta hayatın dokunulmadan ya da dokunmadan yaşamanın onun hayatındaki etkisini ve bir gölge gibi yaşamak istemediğini fark ediyor. Aslında hayat dokunmadan yaşamak için çok kısa.
Nermin Yıldırım, toplumsal sorunları, toplumun insanlar üzerindeki etkisinin özellikle kadın erkek arasındaki ilişkiyi Adalet ile yapılan yolculukta okuyucularına kendi üslubuyla aktarıyor.
İlk başta şunu söylemem lazım yazarın üslubu ve romanın konusu sizi alıp Adalet'in yanına götürüyor. Adalet'in özellikle de bir birey olarak yaptığı bu yolculuk onun kendisi olmasına yardımcı olmuştur. Kitap bittiğinde Adalet benim hep kalbinim bir köşesinde olacak. Mutlaka kitabı alın okuyun.
Hayat, dokunarak ve dokunularak yaşanan bir yer. Bir kişiye bile faydanız dokunabilir. O bir kişinin hayatının değişmesine neden olmak bile sizi siz yapan en önemli unsurdur. Bu yüzden hayatınızı gözden geçirmeyi unutmayın. Hayata bir kere geliyorsunuz ve bu hayatı en iyi şekilde geçirin. Bir kişi olsa bile onun hayatına dokunarak geçirin.
"Bir çocuk ölünce çünkü, dünya durmalı."
"Ben, "Git" derken bile, "Gitme" demeyi becermiştim, o da en nihayet giderken bile aslında kalabilmeyi."
"Yaşamak, düşmekle kalkmak arasında geçirdiğiniz korkulu, ümitli, telaşlı zamanın adı. Düşüp düşüp kalkma sanatı."
"İnsan kendini sevmeyi bilmeyince, başkalarınca sevilebileceğine de ihtimal veremiyor işte."
"Ama işte bazen nutku tutuluyor insanın. Ertelenmiş sözler kursakta büyüyor. Dilin ucuna geldiği an söylenemeyen, gittikçe hepten söylenemez oluyor."
"Günahkâr Âdem'in hayırsız evlatları böyledir. Nankör ve vefasız. Gidemedikleri şehirlerin ismini gittiklerinden, kendilerini sevmeyen insanların cismini sevenlerinden, gerçekleşmemiş hayallerin hevesini gerçekleşmişlerden berrak hatırlarlar. Kavuşamamak nasıl aşka teşvik ederse, vuslatta günü geldiğinde unutmaya azmettirir."
" Ama işte, insan bazı bedelleri ömür boyu ödemek istemiyor. Tek başına bir şey değil, kendinden büyük bir şeyin parçası olmak istiyor bezen. Ummanın damlası, başağın buğdayı, ağacın dalı, hatta dalın çıtırtısı... Çareyi kainatın sırrında değil, kendi gibi bir başka ben'in yamacında arıyor. Ufacık bir yakınlık uğruna, canını sıkacak, kalbini kıracak, kendini de değişmeye zorlayıp hayatını büsbütün karartacak birilerini istiyor o zaman yanında. Gidip kanlı bir sunağa uzanıyor. İçinde yıllanmış cefakar, vefakar ben'i, uzak bir ihtimalden fazlası olmayan şaibeli bir biz hayaline kurban etmekten çekinmiyor. İlle de başka bir oyunbaz istiyor küçük, kederli oyununa. Çünkü insan denen illet, bütün o fiyakasının ardında, vurulmayı bekleyen sakat bir at yalnızlığına nöbet tutuyor. Evrendeki en hacimli kalabalığı, yalnızlıktan gebermek üzere olan insanlar oluşturuyor."
"Biz insanlar, hepi topu yetmiş yıllık bir ömrü, tutunacak dal, sığınacak liman, boğulacak deniz aramaya harcayan zavallıcıklar; türlü hatalara diyet niyetine ömrümüzü eritiyor, labirentteki fareler misali çıkış yolları ararken, kaybolmanın ve kaybetmenin kederinden, bulmanın neşesine daireler çiziyor olabilir miydik?"
"Çünkü bazı sızılar bir defa başladı mı artık geçmiyor.Bazı eller bazı saçları okşamayınca, bu minicik, aptal, önemsiz şey yaşanmayınca, bazı hayatlar geri dönüşsüz biçimde tarumar oluyor. Ben de zamanla yavaş yavaş bıraktım başkalarına sarılmayı.
Büyümeden yaşlanmak diye bir şey var. Bazen sadece eksik kalmış bir dokunuşa bakar."
Dizi Yorumları 13:40:00
Bu sefer de yaz boyunca izlediğim bir diziden bahsetmek istiyorum. İsmi Shameless. Türkçesi Utanmaz. Şu sıralar Türkiye'de Bizim Hikaye adı ile uyarlaması yapıldı. Ama bana göre uyarlama olmamış. Belki ben daha önceden bu diziyi izlemesem "Klasik bir Türk dizisi" derdim ama Shameless'i izlediğim için diyemiyorum. Bir de Shameless'in Türkiye'de uyaramasını yapmak çok zor. Çünkü dizide bir çok +18 içerikler var ve RTÜK'ten onay alması imkansız. Belki Fi dizisi gibi internet kanalı aracılığı ile yapılabilir.
Gelelim Shameless'ın konusuna;
Alkolik bir baba ve 5 kardeşine bakmak zorunda olan Fiona'nın Güney Chicago'daki hayatlarını izliyoruz.
Bana göre bu filmin izlemesinde en büyük etken Frank'ın (alkolik babanın) yaptıkları. Kendisini kurtarmak için yapmayacağı şey yok onun. İzlerken hem gülüyorsunuz hem de arada çocuklara üzülüyorsunuz. Ama hayatta kalmayı ya da kendilerini kurtarmak için ellerinden geleni yapıyorlar.
(Bizim Hikaye de ise dizi direk dram. Komik bir olay yok ve Filiz'e ve kardeşlerine acımamız isteniyor fakat Shameless'ta kesinlikle onlara acımanız gerekmiyor zaten böyle bir etki bırakmıyorlar.)
Benim Shameless'ta en sevdiğim karakterlerden biri de Fiona'nın komşusu Kevin. Onun sahnelerini izlerken ayrı bir tebessümle izliyorum. Özellikle de herhangi bir konuya bakış açısı karnıma ağrılar girinceye kadar gülmemi sağlıyor.
Ben şu anda 5.sezondayım. Hiç sıkılmadan izliyorum. 8. sezon da kasımda başlayacak. Eğer izlemediyseniz kesinlikle tavsiye ederim ancak +18 yaş içeriyor izlemek isterseniz buna dikkat edin.
IMDb'den 8.7 puan almıştır.
Benim puanım 9.7 puan.
Annemler Tatilde (O Ano em Que Meus Pais Saíram de...