AYDAN ATLAYAN KEDİ: ASİT VE SABUN KÖPÜĞÜ
diye mırıldandı Aydan Atlayan Kedi zaman: 19:37
Nükhet Everi 13 Ocak 2009 19:47
Var kedicik... Sevinci öfkeden daha yoğun yaşayan ve onu daha çok anımsayanlar var. Bu insanoğlunun doğasına aykırı değil. Hatta öyle biri değilsen bile bunu öğrenmenin yolları var. :)))
purkua 13 Ocak 2009 20:56
ben genelde kavga etmem kafamda çünkü gerçek hayatta kavga etmem ben hiç. bazen çok dolarım ama, o kadar fazla ki, isyan ederim aklımdaki o arkadaşa. bazen düşüncemde isyan ederim, bazen de yazarım bir yerlere. yazarım kaybederim sonra, kaybetmek daha sağlıklı diye. öfke duymam çok, kin tutmam... ben sevinci acıdan daha çok yaşarım ve hissederim. ama haklısın acı konusunda. bir şeyin acısı açıyor ya yarayı, kapanmıyor o yara bir daha. acısını hissettiriyor. öfke değil de acı işte. derin bir sızı, incecik bir leke kalbinde...
annica 13 Ocak 2009 20:59
öfkeleri, acıları daha çok hatırlamak sanırım bir sonrakine hazırlık için. Kimse pek istemez ama olur da benzer durumlar, olaylar yaşanırsa pişmanlık-öfke- kısır döngüsünü yaşamamak adına.
öfkeyi yoğun yaşamamızdan değil de sevince hazırlık gerekmemesindendir belki öfkeyi yoğun gibi hissetmemiz.
Pino 13 Ocak 2009 21:06
sanırım acı verenleri ayıklayan taraftayım.. bir de balık hafızam var her şeyi unutan...çevremdeki insanların hepsi kendi ile barışık, müthiş üretken ve mutlu..
ayıklanıp kenara koyduklarım ise ruhu kötü olanlar.. ve kötü ruhun ilacı da yok ne yazık ki:)
sufi 13 Ocak 2009 21:12
"Asite benzeyen öfke ve sabun köpüğüne benzeyen neşe" ne güzel tanımlama bu böyle ellerine sağlık.O içsel kavgalarımız da olmasa, oturup çileklerimizi yesek.Bir gün mutlaka olacak.sevgiler dilek.
Aydan Atlayan Kedi 13 Ocak 2009 22:14
NÜKHET: İşte bunu duyduğuma sevindim Nükhet. İnsanda hiçbirşeye şaşırmamak gerek aslında. Doğasında olsa bile birşeyler onu değiştirip olumluya çevirme gücüne sahip insanoğlu... Aslında sürekli aklının içinde kavga edenlerden değilimdir. Ama bazı şeyleri derin derin kazıyorum sanırım hafızaya. En kısa zamanda öğrenmeliyim sevinci daha çok anımsamanın yollarını...
PURKUA: Ben öfkeliyimdir ama kindar asla değil. Kin kelimesi bile kulağa çok korkunç geliyor. Sanırım acı ile sevinç konusunda şunu söylemek de mümkün; Bizler acıyı haketmediğimizi düşünüyoruz ama sevinci hakkımız olarak görüyoruz. Ve doğal olarak haketmediğimizi düşündüğümüz başımıza geldiğinde onu daha derin kazıyoruz içimize...
ANNİCA: Evet haklısın bir nevi savunma mekanizması geliştirmek için kullanıyoruz acıları. Ve çok doğru bir tespit: "öfkeyi yoğun yaşamamızdan değil de sevince hazırlık gerekmemesindendir belki öfkeyi yoğun gibi hissetmemiz." Kesinlikle...
PİNO: Balık hafızanın en iyi yanı da bu işte. Seni temiz tutuyor öfkeyle nefretle kirletmiyor. Aynı şeyi ben de yaparım ayıklarım insanları. Çünkü, hayatı huzurlu kılmanın başka yolu yok. Ayıklarım ayıklamasına da nadir de olsa bazen akıl geçmişe yolculuklar yapıyor :)
SUFİ: Sanıyorum o içsel kavgalar bir çeşit üstesinden gelme yolu geçmişin. Bir nevi hesaplaşma öfkeyi dindirme. Aklın içinde ne kadar çok kavga edersen o kadar bıkar ve bırakırsın geçmişi. Değil mi? Çok teşekkür ederim.
owl 13 Ocak 2009 23:04
bazen söylenmemiş sözler, böyle geceyarıları içimizde patlar. sabahlara kadar kendimizle kavga eder ne galip çıkabiliriz nede mağlubiyeti kabul ederiz. insanlar ilk önce kötü olayları hatırlar iyi olanlar ise nedense daha az hatırlanır. oyüzden galiba mutlu olduğumuz zamanlar çok kısa, üzüntülerimiz ise bir dünya sürüyor.
Aydan Atlayan Kedi 13 Ocak 2009 23:09
İşte o sözler aklımda patlamasın diye ben hep kafamın içine bir dünya şey dolduruyorum ya :) Geçmişte yaşayanlardan değilim. Ama çok nadir de olsa geçmiş gelip aklımın kıvrımlarını gıdıklıyor :)
Brajeshwari 13 Ocak 2009 23:15
İlk önce teşekkür ediyorum :) Sende bir armağansın, hepimiz birer armağanız aslında..
Yazında geçen öfkeyi yoğun yaşayıp, mutlulukları unutmak ise tamamen insanın doğası gereği sanirim.Çünkü biz bu dünyaya negatif şeylere konsantre olarak geliyoruz. Yani özümüz negatifi düşünmeye daha meğilli.. Bunun bilimsel bir istatistiği bile vardı. Aslında pozitife odaklanın, onları büyütün diyen yeni çağ insanı terapileri bundan belki de..Bu kodu kuırmak ve pozitifleri çoğaltmak.. Daha da ilginci nötr olabilmek..Aslında özümüzde nötr olabilmemiz gerekiyor. İkisi de aynı çünkü, asitte -sabun köpüğü de...Biz önce pozitifi eşitleyebileceğiz ki, sonra nötr olabilelim.. Nötr alanlarda huzur..Ortada olmakta...
Aydan Atlayan Kedi 13 Ocak 2009 23:20
Belki herkes bir armağandır ama bazı kutuların içinde bilirsin bir yumruk çıkar ve burnuna iner :)İşte o yumruklaradır öfke. Hep anımsarsın ve her anımsadığında burnun acır. Ama dediğin gibi bunu değiştirmek, pozitif olabilmeyi öğrenmek insanın elinde. Nötrlük konusunu hiç düşünmemiştim. Özümüz nötr bunda çok haklısın. Bunun üzerine biraz daha düşünmeliyim.
Senden ne çok şey öğreniyorum. Çok teşekkür ederim :)
fahimbey 14 Ocak 2009 09:03
ben sık sık yapıyorum bunu. pşikolojide kendiylen barışık olmama hali deniyor sanırsam buna ya da başka bişi. ama seviyorum ben kavgalarımı. öyle!
Aydan Atlayan Kedi 14 Ocak 2009 10:09
Bence bunun kendinle barışık olmamakla ilgisi yok. Çok sık yapılıyorsa evet belki vardır ama eğer nadirse bu tamamen canı sıkılan bir ruhun işi :)
Buzcevheri 18 Ocak 2009 20:32
Ben de rüyamda 17. yy'daki Fransız giysilerimle sokaklarda Mirkelam gibi koşuyordum. Dün gece gördüm bunu. Başımda peruk, fırfırlı, işlemeli beyaz bir gömlek, dar kısa paça ve dikine çizgili bir pantolon üzerimde de küçük kırmızı bir ceketimsi. Dedim noluyor? =)
Aydan Atlayan Kedi 18 Ocak 2009 21:58