Ankara Barosu Başkanıydım. 2 saat geçmemişti ki, meslektaşlarımız arasında yardım kampanyası başlatmıştık. Sonra tüm adliye seferber oldu. Sonra tüm Ankara...
23 Ekim 2011'di. Öğlenden sonraydı. Günlerden Pazardı.
Yardım yağdı, meslektaşlarımızdan ve hayırsever binlerce Ankaralı'dan. Battaniye, bebek bezi, bebek maması, hijyenik malzeme, mont, yün çorap... Çoğu yepyeni, hiç kullanılmamış. Bot ihtiyacımız vardı. Hiç tanımam, Vedat Yakupoğlu'nu aradım. Havaalanı yolunda YDS fabrikasını görürdüm. Uzun uzun anlatmayın, her numaradan gönderebildiğim kadar gönderiyorum, dedi. Samanpazarı esnafı, depremzedelere deyince battaniye ve çorapların çoğunu bağışladı, kalanını maliyetine verdi.
Gelen yardımlar tek tek tasniflendi. Botlar, ayakkabılar, montlar numaralarına göre ayrıldı. Hepsi kutulandı. Kutuların üzerleri yazıldı. Herkes ama herkes yemeden içmeden dinlenmeden çalışıyordu.
Salı gecesi 5 büyük kamyon, Van'a gitmeye hazırdı, o zamanlar tek parça olan Ankara Adliyesi'nin önünde. Kamyonları, o yoklukta Hakan Bezginli neredeyse yoktan var etmişti.
Yönetim Kurulu üyemiz, gözünü budaktan esirgemeyen canım kardeşim Orhan Şimşek, fedakar personelimizle birlikte ertesi gün akşam üzeri Van'ın yardım ulaşamamış köylerinde çocuklara botlarını giydiriyordu. Sabaha karşı merkezdeki askeri hastaneye ulaşıp, sedyelerde bir kaç saat uyudular.
Çünkü deprem vatanımızı vurmuştu. Çünkü aynı milletten olmak, kıvançta ve kederde birlik demekti.
Bu birlik duygusu hala var, dostlarım. İçten dıştan her fay hattını depremden beter kırmaya çalışsa da birileri, yüzeyin hemen altında sapasağlam duruyor o birlik.
Milletimizin sağ duyusuna güveniyorum.
Van depreminde kaybettiğimiz binin üzerinde vatandaşımızı rahmetle anıyorum. Van'a yardım için çırpınan tüm kurtarma görevlilerine ve hayırsever vatandaşlarımız ile kendilerini temsil etmekten daima gurur duyduğum meskektaşlarıma bir kez daha teşekkürlerimi sunuyorum.