Istanbul Benim: 2011
içinde ki her neyse
her hücreme uğradı
kendine yer aradı
beynimin ulaşılamayan bir parçasını
kullanılmamış tozlu bir oda
duvarlara biriken anıları astı
milyonlarca öpücükle süsledi
gözyaşı dolu akvaryumda
fotoğraflarla öpücükleri götürmüş
beslediği hayaller ölmüş
ölü hayaller her yanıma dokundu
perdeleri çekili ufak pencereden
boşta salınan hayaller
birbirleriyle birleşip ufaldılar
ben tamamen yokolduklarını düşündüğümde
minik bir parıltı gördüm
karanlık suyun ortasında
ayakları, elleri oluştu
yaklaşıp öptüm dudaklarımdan büyük olmayan göbeğini
odanın suyu boşaldı
sarı saçları uzadı
mavi gözleri yeşile döndü
bu ufak güzel kız
ilk cümlesini kulağıma fısıldadı
yağmur altında izlediğim
gökdelen inşaatı kadar gerçekti
duran yağmurun ardından
dev vinçlerin arasından gökyüzüne
yükselen gökkuşağı kadar gerçekti
acı içinde, mutsuz, yalnız,
terkedilmiş, öldürülmüş binlercesini
hepsini anlamaya çalışan biri var artık
sen yoksun diyemezdim
'ben anneni bulmaya gidiyorum'
bir tafafı sarı, bir tarafı pembe çarşafının
o sarı olanı seviyor
ben yokken sıkılmasın diye,
dünyanın tüm pamuk helvalarını
tüm melek kostümlerini, tüm çiçeklerini,
tüm arılarını, karıncalarını,
renklerini, çimenlerini, bulutlarını
dünya'da tutunamamış, korkuyla bir sokağın köşesinde
saklanan, küfredilmiş, üstüne tükürülmüş
aşağılanmış halde bulduğum
beynime taşıyıp koruduğum
başkalarının kırık hayallerini de
kızım, aşkım, ruhum, meleğim,
annen giricek bigün bu kapıdan
o seni diil beni terketmişti
geçen yıllar için
pişman etme onu
bu dünya karşılığında hiçbişi vermesede
sen herkese sevgini ver
gene de yaşatmazlarsa seni
senin hayallerini de bulup
şimdi, hemen uyanınca yazmam gerek.. düşünüp değiştirmek istemiyorum.. gördüğüm diğer rüyalar gibi diildi, farklı olduğunu biliyorum, kayıt altında dursun istiyorum.. çözmek, düşünmek, bilmek istemiyorum..
çam ağaçlarının altında yatıyorum, uyuduğumu düşünüyorum(rüyada), uyumuyormuşum.. yerimde doğrulup güneşe bakıyorum, diken yaprakların arasından parlayıp kayboluyor.. boş bir odanın ortasında yatak duruyor, çarşaf biraz dağılmış, yasmin çıplak yatıyor, yüzünü görmüyorum ama o olduğunu hissediyorum.. üşüdüğünü düşünüyorum, üzerini örtüp yatağın yanında duran sandalyeye oturuyorum.. bekliyorum.. yasmin kalkıyor, yüzü duvara dönük duruyor, hala üşüdüğünü düşünüyorum, sarılıyorum.. bana doğru dönüyor biraz, hala yüzünü görmüyorum, kolumdaki çillerin üzerinde gezdiriyor işaret parmağını, o an tanıdığını hissediyorum, yavaşça bana doğru dönüyor, korkuyorum ama bırakmıyorum, kötü bişi olucak diye düşünüyorum, ölücekmişim gibi.. bana sarılıyor sonra, yüzünü hala görmüyorum, yanağını hissediyorum yanağımda, öyle uzun bi süre kalıyoruz, rüya zamanı belki çok kısa ama ben öyle hissediyorum.. uyanıyorum..
şu an öyle üzgünüm ki tarifi yok.. dediğim gibi beynimin bana ne dediğini artık bilmek istemiyorum.. sanırım farkında olduğumdan çok daha fazla özlemişim..
sayfalarca yazabilirim.. ama zaten bunu yaptım..
okurken zorlandığım yüzlerce sayfam var.. hepsi toplanınca seni, beni anlatıyor en çok..
karşılaştığımızda nolucak bilmiyorum.. 16 ay..
seni sevmeyi bırakmadım.. bu zaten tercihle olamazdı.. sevmedim başkalarını.. seni sevmemin sebebi de okuduğun bölüm falan diildi.. sen uyurken şişen gözkapaklarındı yas buna cevap istiyosan..
son olarak, senin beni unuttuğunu hiç düşünmedim.. öyle olsa aklımdaki mutlu sonlara inancımı kaybederdim.. beni onlar ayakta tuttular..
konuştuğumuz milyonlarca kelime, toplamda kimbilir kaç yüz saat sevişmelerimiz, birbirimize yaptıklarımız.. hepsi yas senin kurduğun bir cümle gerçek olabilsin diye hazırlığımızdı bizim.. hiçbiri boşuna diildi.. bir gün bir yerde..