Anlık bir şey: Nisan 2013
Yeşertmeye çalıştığım bunca kavramı almadan
Seni bekliyor karanlık kuytular,
anılarını boynundan asan
hıçkırık sesli yudumlar.
Bırak da iki yaşlı yamacına otursun
Ve anlatsın tüm olup biteni.
nasıl kırışırmış bir insanın yüreği.
Çık da anlatsın.
Aydınlan güneşin portakal renkli huzurunda
Seni bekliyor kırlar ve sokaklar
En kirli ama en masum kokularıyla.
Akan o pis suyun sesi bir uyanıklık yapsın
alıp götürsün seni can bulan topraklara
Ya da, bir bulut okşayıversin saçlarını
Annenin dizinde uyan.
Dış kapının eşiğinde otur biraz,
dinlen bir nefes al.
Gör o cümbüşün ne kadar da soluk renkli olduğunu
Asfaltta pişen yumurtanın şenliğini kokla,
gülümsettiği onca çocuğun suratını düşünerek.
Fark etmiş olman lazım.
En boktan çukurdasın, en güzel yaz günlerinde bile
Üstün başın kir pas
Dizlerin ve dişlerin paramparça.
Aklar düşen saçlarında, gamzeli bir kız çocuğu ip atlasın.
Her bir yanından büzüşmüş tenin, kalbin ve hislerin
İsimler bir yabancı, uzak şehirlere göç eden.
Yalnızlığın çiçeği herkesden çok sevilirmiş.
Ayağa kalk önce.