özel bir dersi vardı onun.. adını unutmuştum bugün hatırladım.. “carrefour””.. bu bir alışveriş merkezi değil.. kavşak demek.. ne anlamlı bir isim bir özel ders için.. karfurda sıra yoktu.. öğretmen masası yoktu.. yer minderleri.. anaokulu sandalyesi gibi bir sandalye.. o sandalye onun için .. bizler minderlerde..
ne şaşırmıştım ilk derste.. diapozitif gösterirdi.. parketaşlar üzerinde yapraklar.. sakrekör kilisesinin vitrayları.. müzikler dinletirdi..kler de lün.. ayışığı.. bak yaprak düşüyor.. bak burda işte ayın ışığı göle yansıyor diye notaları söze dökerdi.. bethovın.. çaykovski.. ondan öğrendim .. mimari.. eskiye ilgi.. arkeoloji.. mitoloji.. o merak ettirdi.. masal gibi..
jangaben öldüğünde derste” şimdi biliyorum” isimli şarkısını dinleten ve “o artık biliyor” diyebilen .... eğer erkek arkadaşınız mantonuzu tutmak isterse.. sizin için kapıyı açmak isterse.. “boş veeer “ demeyin .. diyen..
aynı zamanda fransızca öğretmenimizdi.. hiç bir kompozisyona.. mua jö.. “ben” diye başlanmayacağını öğretmişti.. ve hayatta da “ben”in önce gelmemesi gerektiğini de farkettirendi .. sözlülerde sadece.. okunması gereken romandan bir bölümü anlattırarak yapan..
en kızdığı zamanda bile “sizi gidi ostrogotlar” dan başka azarlaması olmayan.. muzur gülümsemeli bir kadın rahibe..
paradoksal ama tanıdığım ilk feminist.. ilk tarihçi.. ilk merak tutkunu.. ilk güzellik avcısı.. oymuş.. bir rahibe..
mermriam da .. ve o da şimdi bilenlere katılmış....
hatta mahalle pirelenmiş olay belediyenin ellerinde.. düşündüm de dünyanın dibi çıktı.. doğa artık bize kendine gel demekte.. keneler pireler kuşlar domuzlar elele ya bizimle yaşamayı öğrenin ya hakkınızdan geleceğiz demekte.. ps üç.. iyi haftanız olsun.. ps dört bu hafta da hüzün kotamızı açtık bu yazıyla.. ps beş sedenimle saklambacın pek sevdiği bağırgan ağlak bebe kedi.. hala ağlamaklı ve söylenmeli bi yaşam sürüyor.. yirmilik .. ne kadar süreyle bağırabilir dedi.. bağırır.. anne çağırıyor dedim.. ama ne kadar dedi.. bütün gün dedim.. ama bi farkettim ki anne diğer iki yavrusunu alıp.. kaçmış.. önce yokluğunu farkettim.. sonra da yolda gördüm biyerlerde anneyi.. yanında öbür iki yavrusuyla .. sessiz olanlarla.. aslında gördüğüm yere kadar geliyordu bebenin sesi.. ama anne asla bebeden yana gitmiyor.. sanırım bu kadar bağırtıyı kafası kaldırmadı.. hak verdim.. bebeye bir çok kedi sever hanımın yanında yer ve yuva buldum.. ama kadın sağır değil ne kadar sürer bu ilgi dönemi bilmem.. tamam başka bulamıyorum bişey..
nasıl içim soğurdu .. kötü taş kalpli bir söylem bu.. ama evet hala..
yok öyle bişey tabii.. sanırsın perili evdeyizde çatı çatı aralık var.. kedinin biri yavrularını saklamış kenara kimse bulaşmasın diye.. biri ağlak ..
şimdi ama.. görünce.. görüyoruz çünkü.. öncesinde saklı sanıyolardı kendilerini bizim cabbarlar çatılarını basana kadar..
bu arada.. *sanırım insanlarda vıyıltı vızırtı tipler var ya.. bu kedilerde de var.. -bana yaramadı size faydası olsun..nefret ettiğiniz bir kedi sever varsa.. hemen bu yavru kediyi ona gönderebilirim..
*yerdeki pire leşlerini bile izinle süpürebildik verdün gibiydi heryer.. (verdün ne alaka bilmiyorum biraz da kültür hizmetim olsun dedim..)
ben böyle dönemlere.. test sürüşü diyorum.. bunu da geçince bir levıl atlamış olucam.. da nereye kadar.. onu bilemiyorum.. hedefi delip geçmek de var sanki.. kötü olabilir..
sizlere iyi hafta sonları ve güzel günler olsun demek istemiştim sadece…. bi de sesim çıkmasa da burdayım ..
“bravo les filles” dedi okul müdürü.. ilk üç derecede kızlar vardı.. üstelik eski bir “erkek okulu”nda.. gurur duydum hemcinsim olan genç kadınlarla..
okul birincisi sadece 77.68 puanla birinci olabildi.. olurdur.. do ığrudur.. kendi cevap anahtarını değerlendirip 60 veren öğretmenlerin eğitim verdiği bir okul burası.. beş yıl.. çile çektik dedikleri yerden kurtulmanın.. birbirlerinden ayrılmanın karışık duyguları.. bilmiyorlar.. nasıl bir yolda olduklarını.. kurtulduk sanırken kazandıkları özelliklerin ömür boyu boyunlarında yük başlarında taç olduğunu.. “genç çocuklar olarak geldiniz.. genç erişkinler olarak gidiyorsunuz dediler.. zor bir okuldur burası.. zamanında bitirmeyi de başardınız.. farkında değilsiniz ama çok özellik kazandınız.. disiplinli ama aynı zamanda araştırmaya eleştiriye tartışmaya açık birer birey oldunuz” ve ne tuhaf evet ben bu yıl farkındayım bunun.. vatandaşların anne babalarıydık biz.. dün.. biz yoktuk onlar vardılar..
güzel bi geceydi.. çb.. gecenin sonunda.. “ çocukların etmedi ama ben teşekkür ederim sana dedi.. oğlum güzel yetişti.. çok emek verdin.. sen toparladın onu.. ben de çekirdeğin peşini bırakmayacağım.. inan”..
işte bir kaç haftadır.. çekirdekle babasının yaptıkları sanat okulu ziyaretleri.. kayıt bilgileri.. yetenek sınavı ön kayıtları uğraşısı var bi de.. eş zamanlı bir çok olay yaşanmakta .. işte ordan anladım ciddiydi bırakmam derken.. bilmem bırakır mı .. bırakmasa ben bırakır mıyım sık sık “kaçsam ben bu huysuz kızdan” diye hayallediğim gibi.. ya da bu teşekkürün bir anlamı var mı..
buduarda duygusal anlar.. ps…zamanında 20liğin ilkokul öğretmeni bana demişti ki.. “bu inanılmaz bi adam olucak..tadından yenmeyecek.. ama sizin ağzınızda diş bırakmayacağı için zaten siz bakamayacaksınız tadına.. “
hahayt.. inci dişlerimle bir gülen fotomu mu göndersem hatuna.. =D..
ps.. poponuzu kaşıyın.. nazar filan değmesin.. zaten kalıcı değil iyilik halleri.. anında biri bişey yapar.. beni gene oturtur nasılsa yerime.. ps.. bu duygusallık benim çekiciliğ azalttıkça azaltıyor.. olacak .. okullar kapansın.. en bikinili en pareolu en şaraplı ve ağızlıklı halimle geleceğim ortaya.. az daha sabredin =P…
çekirdek perçemden disiplin cezası aldı.. sicilinde okul kurallarına uymamaktan bir kınaması var artık.. damgalı çekirdek.. neyse.. işte böyle.. çekirdek.. okul sorununu bitiremedi.. bu yıl onu daha farklı bi okula kaydıracağım.. kendini askeri disiplinde sanmayan biyere.. sanırım istanbulun tüm okullarını gezeceğiz.. bu okulu çekirdek istemişti.. ben daha hafifini önerirken.. ben de ona orda başarılı olamazsan tek seçeneğin bu olacak demiştim.. dediğimi yapıyorum yani.. şimdilik.. rasgelsin..
ya sabır.. ya da innasabirin.. sonra kış uzadı uzadı kabus gibi.. bahar gelicek azıcık içimiz açılacak derken.. tam bitti derken.. hastanenin karşısında inşaat başladı.. günde dokuz saat yıkım var.. sekiz metre ötemde dokuz saat dıdıdıdıdıdıdıdıdıdı yıkıyolar.. istesem de akşam bişi yapıcak halim kalmıyor.. beyin m.k.ld…
sonuç.. pazar günü tam on iki evet 12 saat bahçede çalıştım.. yağmurun altında..=)süperdi..
ps4 .. ikisi de sözleşmiş gibi.. çekirdek geçen gün ben huysuzlanırken.. yoruldum sıkıldım.. /ortaya değil somut olarak gürültüden trafikten ve yetişememekten o yüzden gerildim / derken.. “üç yıldır kendi istediklerini yapıyosun daha ne” dedi.. tüm ısrarlarıma rağmen açıklama getirmedi..aynı akşam.. yardımcı izinli.. saat sekizde gelebilmişim eve.. yirmilik “açım ben” dedi.. et pilav salata zeytinyağlı çeşitlerini saydım.. yirmilik “sen eskiden sofistike yemekler yapardın üç yıldır hep aynı beş on yemeğin içinde dönüyoruz..” dedi.. “eh ama o zaman da yemez zıkkım ederdiniz oğlum.. illa o sofralarda huysuzluk çıkarırdınız ..az aç kalkmadım kendi soframdan boğazımda düğümle.. iyi böyle.. no sofra no stres”.. “olsun ben severdim .. o yemeklerini alafontanfoni .. bişiler yapardın..” dedi.. açtım buzluğı.. “o zaman üç renkli tortellini.. üzerine creme de beurre sosu ( bişi değil yav tereyağın erimiş hali.. aslında üzerinde biriken beyaz kısmı at.. kalan sarı suyundan bahsediliyor da.. ben eritip dökücem.. o nerden bilicek =P).. üzerine taze “basil pesto sosu” parmesan ilavesi ile..” dedim..parmesan yerine bildiğin kaşarı ince rende.. pesto yerine de babadan kalma her mutfağın yaz süsü saksıdaki fesleğeni ince kıyıp /havalı olsun diye çekmecede tozlanıp duran “mezzaluna” mı çıkarıp.. yani ot kıyıcısını sonra da zeytin ağacından özel sarmısak ezicide ( o da bişi değil havanın sığ olanı) az zeytinyağı ile karıştırdım..en şık en kenarlı tabağımın ortasına ermiş yağı döktüm.. kepçeyle aldığım haşlanmış hamırları tereyağının üzerine koydum karıştırdım aynı hareketi bi kaç kere yaptım.. yirmilik neden hamurun üzerine yağı dökmediğimi sordu.. “iyice kaplanması için” diye salladım.. sonra üzerine fesleğenleri.. ve peynirleri gezdirdim.. pek memnun oldu.. yaptığım şey hamur haşlayıp.. yapışmasını engellemek için yağlayıp üzerine de bi baharat gezdirmek ama bunu ONUN İÇİN ve ÖZEL VE ÖZELLİKLİ BİR YÖNTEMLE yaptığım için ve mutfakta onlarca kirli mutfak aleti ve tımarhane gibi bir tezgah oluştuğu için kendini ÖZEL hissetti.. ne kadar basit.. o memnun oldu.. ama ben düşündüm.. kaldım..
ps… bu işin ortası yoktur.. yaşam budur.. iyiler ve kötüler.. ps son dakika.. çekirdeğin bugün okul gösterisi var..sahnede birbuçuk dakika tırnak törpüleyip oje sürüp sakız çiğneyecek.. bir buçuk almanca cümle söyleyecek.. önce “saat onda gidicem akşam dokuzda biticek “ dedi.. “ben bırakırım ama alamayabilirim” dedim.. sonra “onbirde gidicem” dedi.. “ben bırakamam ve alamam”.. deyip çbye devrettim görevi.. sonra çb dedi ki.. "saat dörtteymiş… arkadaşının annesi bırakacakmış.. akşam ben alıcam”.. çekirdekten mesaj geldi.. “okula saat 4de gdcem ben şmdi dersaneden bi arkla tksimde bulşcam.. 3bucukta e.. gelicek o biliyomuş okula gitmei beraber gidicez gösteri onbuçukta bitiyomuş sen babamı ara haber ver” dedi.. ben aradım ve istanbulun her yerini gezmesi gerekip gerekmediği hakkında bir fırça geçtim ve bu mesajı babasına da atmasını söyledim.. bi mesaj daha geldi.. “e.. taksime gelemiyo.. ben taksimden dolmuşla gidicem onunla e ile tarabyada buluşup okula gitcez .. gitmeyi hallettim siz beni alın yeter” dedi.. bunu diyen hiç bi dolmuşun yerini bilmeyen ve okula da sadece servisle gitmiş.. serviste de hep uyumuş biri..
aslında bugün liseden bir arkadaşımın heykel sergisine gideceğim.. gene bütün programlar sıkıştı.. arada eve uğrayıp.. tepsiye bi kat daha boya atamayacağım.. kendşimi de süsleyemeyeceğim.. ve sanırım dönüşü bile ben halledebilirim.. çb gene yırttı.. bütün bu mesajlaşmalar on dakika içinde oldu.. dünyanın en hızlı değişen yaşam biçimi çekirdekli olanı.. ps son.. çekirdek şimdi aradı ben txmdeyim.. törpün var mı?? ben unuttum da..
resimlerime doğru söyleyişle fotoğraflarıma bakıyordum da.. içim dışıma vuruyor çekerken.. onu anladım.. kendimle bir kavga.. doğrularımla bir kavga.. bir ağaç gibi özgür ve tek mi../azıcık aşım kaygısız başım.. bir orman gibi kardeşçesine .. olası mı??.. olmalı mı?? olmamalı mı?? /ben olmak değişime mi.. birlikteliklere mi .. yoksa sadece yükümlülüklere mi bağlı?? yelken olmak rüzgar olmak mı?? hele de gitmek mi??.. kalıp da terkeden olmak mı ?? yok tutunmak sahip çıkmak mı.. ?? neye deme.. yaşama elbet.. sadece ona.. ** pazar modernde fotoğraf sergisinde.. paslı son isimli köşe.. dünyanın çeşitli şehirlerindeki araba mezarlıklarından karelerden oluşmuş.. benim en sevdiğim bir kaçında hep ikili arabalar.. bunları görmeden bir kaç saat önce ben de harkesin göklerdeki yelkenlere baktığı saatlerde.. rıhtımda.. yakaladıklarımdan şu öyküyü kurgulamıştım.. aklımda.. bazen de aslında yaratılmadığımız bir amaç için çabalamak zorunda kalırız.. yine de başlangıçda.. dinç ve donanımlıyızdır.. o amaç için değilse de.. bir amaç için yaatılmışızdır.. amaç insanıyızdır.. zaman içinde yıpranırız.. en çok da o zaman ses veririz.. en çok o zaman iz taşırız.. kimbilir acı çekeriz.. ezilmekten gerilmekten en çok o dönemde etkileniriz.. etkilendiğimizi gösteririz.. ama bir gün gelir.. artık ne başlangıçtaki bizden eser kalır geriye.. ne de yanlış amaç için çektiklerimizin bıraktığı izleırden.. bakan artık ne yola çıkarkenki donanımımızı anlar.. ne yaşadıklarımızı hisseder.. ama hala işe yarar sanırlar bizi .. iş görürüz de gerçekten.. ama ne için olduğunu bile unuturuz.. ne için var olduğumuzu unuturuz.. hem başlangıcın hem sonun farkında varmayan bir aymazlık içindeyizdir.. yaşlı hastalarımda görürüm ben bazen bunu.. yanı başlarında kıyamet kopsa dönüp ilgilenmezler.. yüz ifadeleri değişmez.. gözleri değişmez.. bazen derim hemşirelerime.. yatak kenarında oturasım.. boş boş bakasım var benim de .. gülerler.. inanmazlar.. şakalaşırım sanırlar.. üçüncü karede en çok ses çıkardığım dönemde olduğumu bilmezler.. onlar daha ikinci karededirler.. yine de kötü değil bu son.. hala işe yarar olmak.. bir işe.. ama artık yaşadıklarından .. amaçlarından.. izlerden.. uzak olmak.. “zamana direnmemek..” * …………. * thomasradbruch fotoğraflarının yanıbaşındaki panoda.. “zamana direnen solmamakta inat eden” deyişine gönderme.. Gönderen