Kafamızdaki fotoğraf karesini değiştirmek - İsmail Barış Özpazarcık 18/3/2011
Sokağa çıkıp araştırma yapmadım, fakat zaman zaman "polis" deyince akla buna benzer fotoğrafların geldiğine tanık oldum. Bizler, karakol deyince ürken, polis deyince uzak durmak isteyen bir toplumun insanlarıydık sanki. Taa ki, Diyarbakır Emniyet Müdürlüğü'nün değerli polisleri ile tanışana kadar. Ardından Mersin, İzmir, Siirt, Şırnak, Bingöl'de görev yapan değerli polis arkadaşlarla tanıştık. "İletişim" konulu eğitim için bir araya gelmiş, hatırı sayılır bir sürede pekçok şeyi onlarla paylaşma şansına sahip olmuştuk. Sadece iyi niyetli değil, toplumsal sorumluluğunun farkında, "verici", girişimci, bilinçli, ne yaptığının farkında olan emniyet biriminin geniş gönüllü "insan"ları ile tanışmak; önce şaşkınlık verici olsa da, sonra hızla yerini onur duygusuna bıraktı. Onur duyduk tanıştıkça, polisimizin "insan"yanıyla.
O üniformanın altında kendini "Biz" noktasına taşımayı başarabilmiş polisimiz duruyordu. Özellikle ülkemizin doğusunda, sınırlı koşullar, imkansızlıkların içinde; okuma oranının düşük olduğu, Türk dilinin daha az Kürtçe'nin daha çok bilindiği ve konuşulduğu, farklı kültürel etmenlerin olduğu bir coğrafyada, farklılıkları "ortak noktalar" bulma noktasına taşıyan ve bunu başarabilen "insan"larımız aslanlar gibi çalışıyordu.
Polis profili değişiyordu: Çoğu üniversite mezunuydu. Yeni jenerasyon emniyet mensuplarının azımsanmayacak bir bölümü yüksek lisans yapıyor, çalışmakta oldukları alana katkı sağlayacak tez hazırlıyorlardı. Sözlü kültürün yazılı kültürden fazla olduğu teşkilat içinde ciddi bir "zihniyet devrimi"nin ayak seslerini duymak sevindiriciydi. Her eğitimimizde 40 polis memuru, komiser ve amir düzeyinde emniyet mensubu arkadaş ile birlikte olmak, tecrübelerini paylaşmak, bizim ufkumuzu geliştiriyordu. Çoğu, toplumun farklı kesimlerine ulaşacak projelerin içinde bir fiil çalışıyordu. Öğrencilerle, sokak çocukları ile, kadınlarla, işsizlerle… Bizimle paylaştıkları projeler öyle çoktu ki, takip etmekte zorlandık. Hatta bir ara, "İyi de, bu aktardığınız projeler sizi aşmıyor mu? Sanki poisin işi değilmiş gibime geliyor…" deyiverdim. Emniyet biriminin değerli yöneticelerinden biri cevap verdi: "Evren boşluk kabul etmez… Biz nerede boşluk görürek oraya koşuyoruz. Bunu da başkası yapsın demeyecek kadar ülkemizi çok seviyoruz" dedi.
Diyarbakır'da Emniyet Müdürlüğü ve Valilik kanalıyla üç yıldır sürdürülen "Ülke Senin Keşfet" projesi devam ediyor.
Mersin'de Emniyet Müdürlüğü ve Valilik, "Toplumsal Dayanışma Projesi kapsamında harıl harıl çalışıyor.
Siirt'de, Sodes Projesi kapsamında Emniyet Müdürlüğü ve Valilik, sayısız projeyi yürütüyor.
Emniyet mensubu arkadaşlarımızı, başta "iğne ile kuyu kazıyorsunuz" diyen zihniyet, ortaya çıkan başarılı çalışmaları görünce, yeni çağın polisini şaşkınlıkla izliyor. Onlarsa; "gölge etmesinler yeter" diyecek kadar alçak gönüllü. "Olmazı olduranlara" gölge etmeyi bırakıp, artık yol açmanın, destek olmanın zamanıdır. Çünkü, ülkemizde hakikaten güzel şeyler oluyor. Değişim deinamiklerine uyumlanmış, hatta öncülük rolünü üstlenmiş emniyet teşkilatı, Türkiye'nin her noktasında adeta çeyiz işler gibi, el emeği göz nuru ve alın teri ile insanımızın geleceğini etkileyecek değerli çalışmalar yürütüyor. Gün gelecek, hepsi bir araya gelecek ve muhteşem bir sanat eseri ile karşılaşacağız. Şu an bunu görmek de zorluk çeksek de, emin olun, bu ülkenin evlatları, öyle bir geliyorlar ki; kucaklamaya değer.
Toplumsal hafızamıza soruyorum (eğer varsa) kafalardaki eskimiş polis karesini, değiştirmenin zamanı gelmedi mi?