Uçan Haşereler - Balıkesir Böcek İlaçlama | 0 533 771 43 16 – Balıkesir Haşere İlaçlama
ARI - Latince Adı Order Hymenoptera
Dış Görünüm Dünya genelinde yaygın olan arılar kanatlı böceklerden olup Apoidea familyasının Hymenoptera alt takımına aittir. 20.000 kadar kaydedilmiş arı cinsi vardır. En büyük arı cinsi olan Megachilepluto, 3,9 cm kadar bir uzunluğa sahip olabilirken Perditaminima, arıların en küçük türü, 2 mm’den kısadır. Arılar, kahverengi ya da siyah renkte olup, üzerlerinde kırmızı, sarı ya da parlak mavi şeritler vardır. Arıların Davranışı, Beslenmesi ve Alışkanlıkları Bazı arılar yalnız yaşamayı tercih ederken, bal arıları ve yaban arıları gibi cinsler ise son derecede sosyaldir. Arı kolonileri üç kasttan oluşur: kraliçe arı, kısır dişi işçi arılar ve erkek dron arılar. Kraliçe arı hayatı boyunca çiftleşir ve yumurtlar. Bal arısı kraliçe arısı, genelde iki ya da üç yıl kadar yaşasa da bazıları beş yıla kadar yaşayabilir. Erkek dronlar sadece kraliçeyle çiftleşmek için yaşarlar ve görevlerini yerine getirdikten kısa bir süre sonra ölürler. Dişi işçi arılar, kovanda yaşamın devamı için birçok görevi yerine getirirler. Sürekli çalışıyor olmalarından dolayı ömürleri sadece altı haftadır. Üreme Bütün arılar, polen toplayabilmeleri için gerekli tüylü bir yapıya sahiptirler. Çiçekler ve yetişmiş bitkiler genellikle arıları çeker ve polen yayılması açısından arılar kadar önemli böcekler yoktur. Birçok dişi işçi arının arka ayaklarında, sıra halinde oyuk bir sepet oluşturan kanat kılları bulunur. Arı çiçeğe konduğunda bu kanat kılları, polen taneciklerini süpürerek bu sepete doldurur. Çapraz tozlaşma, yerinden toplanmış polen taneciklerinin arılar tarafından diğer çiçeklerin üretken pistillerine bırakılmasıyla oluşur. Sadece dişi işçi arılar polen aktarımı yapabiliyor olsa da bütün arılar, dile benzer bir organ kullanarak çiçeklerden nektar (bal özü) içerler. Bu nektar arıların başlıca enerji kaynağıdır. Polen, hem larva hem de yetişkin arı için, protein ya da yaşam için gereken diğer besinleri içeren esas besin kaynağıdır. Arılar türüne bağlı olarak, topladıkları nektarı kovanda ya da arı kolonisinde bala çeviren bir organa sahiptirler. Diğer Bilgiler Bal arıları, diğer pek çok arı cinsi gibi, önemli miktarda bal üretirler. Polen yayıcı olan bal arıları, çevre ve yiyecek kaynakları için hayatı öneme sahiptir. Ne yazık ki, eğer insanların ya da binaların yakınına yuva yapmaları halinde sağlık yönünden ve yapısal açıdan tehlike yaratabilirler. Arılar ve diğer polen taşıyıcıları birçok şehirde koruma altındadır. Bu yüzden konutlarda ya da konutlara yakın yerlerde arı istilası olduğunda tüketicilerin, yöredeki arı yetiştiricisiyle irtibata geçip kovanı başka bir bölgeye taşıtmaları gerekir. Arıcı, durumun değerlendirmesini yapabilir ve kovanı başka bir yere taşımanın uygun olup olmayacağına karar verebilir. Bu işlem, özellikle kovan büyükse, zorlu bir işleme dönüşebilir. Bal arısı kovanlarının yerinin değiştirilmesi konusunda daha fazla bilgi için bölgenizdeki arı yetiştiricisi ya da arıcılık gruplarıyla irtibata geçin.
GÜVE - Latince Adı: Order Lepidoptera Görünümü
Güveler tipik olarak üzeri pullarla kaplı iki çift kanata sahiptir. Helezon şeklinde dilleri ve petek şeklinde iri gözleri vardır. Güvelerin görünümleri ve boyutları, türlerine bağlı olarak çarpıcı bir şekilde değişkenlik göstermektedir. Bazıları çok büyükken, diğerleri çok miniktir. Bazı güve türleri parlak metalik renklerdeyken, diğerleri kahverengi veya gri tonlarda ve mattır. İç ortamlarda bulunan güvelerin çoğu 2 cm’den daha kısa kanat açıklığına sahiptir ve çoğunlukla gri veya kahverengi ile kırmızımsı kahverengi arası tonlardadır. Davranış, Beslenme Şekli ve Alışkanlıkları Güvelerin davranış, beslenme şekli ve alışkanlıkları, en az görünümleri kadar farklıdır. Hoş görünümlü polen taşıyıcı olanlardan sinsi kan emicilere kadar değişen çeşitlilik gösterirler. Bazı güveler belli başlı zirai haşerelerken, çoğunluğu ise insanlara doğrudan önemli bir etkileri olmadan yaşam döngülerini tamamlar. Çoğu kez aralarında kuşlar, memeliler, sürüngenler, amfibiyenler (hem denizde hem de karada yaşayanlar), haşereler, örümceğimsi eklembacaklılar ve hatta bazı bitkiler de olan birçok hayvan için besin kaynağıdırlar. İç ortamlarda, ev sahipleri güvelerle büyük olasılıkla ya kiler ve mutfaklarda saklanan malzemelerle, ya da kumaşlarla beslenirken karşılaşırlar. En çok yün kıyafetleri mahvetme yetenekleriyle bilinmelerine rağmen elbise güveleri aynı zamanda aralarında ipek, saç, keçe, kürk ve tüy olan birçok farklı doğal malzemeye de düşkündür. Bu güveler genellikle 2,5 ile 5 cm uzunluğunda ve ten rengindedir. Işıktan uzak dururlar ve çoğunlukla bodrum ve çatı katları ve dolap içleri gibi karanlık yerlerde bulunurlar. Bu yerlerde, güvelere kumaş katlarının içinde, veya köşelerde saklanır vaziyette rastlanabilir. Güveler, popülasyonları fark edilmeden çok önce bir evi istila edebilmektedirler. Dolayısıyla, elbise ve eşyalar ciddi şekilde zarar görebilmektedir. Zarar gören elbiselerin sorumlusu, yetişkin olmayan elbise güveleridir. Bunlar hayvansal-bazlı kumaşları tercih ederler. Güveler, süveter, palto, battaniye, halı, dekoratif malzeme, atkı, yastık, ve oyuncak tüketebilir. Sentetik elyaflarla beslenmeyi tercih etmezler ama karışık malzemeli ve lekelenmiş kumaşları tüketirler. Bazıları zararsız ve bir kısmı içerdikleri ipek ve besin değerleri nedeniyle yararlı olarak bilinse de, güve ve tırtılların çoğu istenmeyen haşereler olarak görülür. Aralarında lo güvesi, semerli tırtıl güvesi (saddle back caterpillar moth), filanel kumaşı güvesi (flannel moth) de olan birkaçı, larvalarının batabilmesinden dolayı daha tedirgin edicidir. Özellikle tarım toplumlarında, güve ve tırtıl popülasyonları ciddi zararlara yol açarlar. Ağaç zararlılarının (Gypsy moth caterpillars), Türkiye’nin kuzeyindeki ormanlık alanlara zarar verdiği bilinmektedir. Lahana ve hardal ekinlerine sık sık lahana yaprak güvesi (diamond back moth) tarafından zarar verilirken, meyve çiftlikleri meyve iç kurdundan (codling moth) sıkıntı çekmektedir. Bazı güve larvalarının pamuk, domates ve mısır tükettikleri bilinmektedir. Bu güve larvalarıyla genel olarak pamuk elması kurtları (cotton boll worms), domates kurtları (tomato fruit worms) ve mısır başağı kurtları (cornear worms) kastedilmektedir. Bazı güve türlerinin ayrıca yün ve ipek gibi doğal elyaflardan yapılmış kumaşları yedikleri bilinmektedir.
KARA SİNEK - Latince Adı Musca domestica
Karasineğin Görünümü Karasinek genellikle gri renkli, 4-7,5 mm uzunluğunda olur ve göğüs kafesinde dört siyah şerit bulunur. Karasinek Davranış, Beslenme Şekli ve Alışkanlıkları Dinlenmek için köşeleri ve kıyıları ya da ince cisimleri tercih eder. İç mekânlarda, gün boyu zeminlerin, duvarların ve tavanların üzerinde dururlar. Dış mekânlarda bitkilerin, toprağın, çit tellerinin, çöp kutularının vs. üzerinde dururlar. Geceleyin ise dinlenme yerleri genellikle yiyecek kaynaklarının yanı ve toprağın 1,5-4,5 metre yukarısıdır. Aralarında insanlardan ve hayvanlardan kalan yiyecek artıkları ve ceset, çöp ve dışkı olan geniş çapta yiyecek tüketirler. Üreme Karasinek yumurtaları larvalar için uygun besin sağlayacak herhangi bir sıcak, nemli malzemede kuluçkaya yatar. Dişiler toplamda 5-6 kez yumurtlar ve her yumurtlamada 75-100 arası yumurta meydana gelir. Karasinek İstilasının Belirtileri Yetişkin sinekler en yaygın hareketlilik belirtisidir. Larvalar ayrıca pupa evresinde beslenme malzemesinden sürünerek çıkarken görülebilir. Son olarak, pupaların kendileri bazen besin maddelerinin yakınında görülebilir. Karasinek Hakkındaki Gerçekler Doğal ortamda bir karasineğin ortalama ömrü bir aydan daha azdır. Karasinekler yumurta, larva ve pupa evrelerini yaklaşık 10 günde tamamlar ve sonra yetişkin sinekler meydana gelir. Pupa evresinden çıktıktan sonra büyümeleri durur. Karasinekler tat alma organı görevi gören küçük tüylerle kaplıdır. Petek gözleri oldukça karmaşıktır; birbirinden ayrı binlerce lens onlara geniş bir görüş alanı sağlar. Karasinekler belli başlı hastalık taşıyıcılarıdır. Tifo, tüberküloz, kolera ve dizanteri gibi rahatsızlıklara yol açan 100’ün üzerinde hastalık mikrobunu taşıdıkları bilinmektedir. Karasinekler bu mikropları dışkı, çöp ve diğer çürüyen maddelerle beslendikleri sırada ayakları ve ağızlarıyla toplar.
SİVRİSİNEK - Latince Adı Culicidae familyası
Dış Görünüm Sivrisinekler, sineklerin de ait olduğu Diptera grubuna aittirler. Aynı onlar gibi bir çift kanatları vardır. Genellikle uzun, ince bacakları ve büyük dillerinin bulunduğu kafaları vardır. Sivrisineklerin gövdeleri ve kanatları çoğu zaman küçük pullarla kaplıdır. Yetişkin sivrisineklerin boyu 3 ile 9 mm arasındadır. Davranışı, Beslenmesi ve Alışkanlıkları Sivrisineklerin en bilinen özellikleri, yetişkin dişi sivrisineklerin yumurtalarını beslemek için kendilerini kanla beslemeleridir. Daha az bilinen yönleri ise, dişi ve erkek tüm sivrisineklerin çiçeklerdeki nektarlardan beslenmeleridir. Henüz olgunlaşmamış oldukları dönemleri genellikle suda durarak geçirirler. Türüne bağlı olarak larvaları değişik birçok maddeden beslenirler. Birçoğu etraftaki ıvır zıvırdan ve küçük su organizmalarından beslenirler. Bununla birlikte, bazı türleri saldırgandır ve diğer sivrisineklerini yiyerek beslenirler. Yetişkin sivrisineklerin en aktif oldukları zaman, gün batımından gün doğuşuna kadar olan süre olmakla beraber yeterli sayıda bulut gökyüzünü kapladığında ya da karanlık anlarda da ortaya çıkarlar. Susuzluktan kuruyup ölebilecekleri için gün ışığında aktif olmayı tercih etmezler. Sivrisinek vızıltıları mı duyuyorsunuz? Herkes, sivrisineklerle muhatap olur. Kanatlarını hızlı çırpmaları sonucu duyulan vızıltı, sivrisineklerin yakında olduğuna işaret eder ve dikkatli olmamız gerektiğini, çünkü bir sivrisinek sokmasının yakın olduğu anlamına gelir. Yılın çoğu zamanında sivrisinekler bizim peşimizdedirler. Eğer dışarıda da evinizdeki rahatlıkla oturmak ve sivrisineklerden kurtulmak adına tek çare olarak evin içinde kapalı kalmak istemiyorsanız, “Bayer Protection Program” üyesi Tekniktürk’ten yardım almalısınız. Sivrisinek mi, Sinek mi? Sivrisinekler diğer sineklerle karıştırılabilirler. Sivrisineklerin uzun bacakları ve dişi sivrisineklerin, yumurtalayabilmek için insanları ve ev hayvanlarını “ısırmak” ve onların kanını emmek amacıyla kullandıkları uzun hortumları ya da “burunları” vardır. Birçok sinek ısırmaz ve uzun bacaklı sinekler bile çoğu zaman sivrisineklerden küçüklerdir. Sivrisinekler, sinir bozucu haşerelerdir ve Batı Nil Virüsü, dang humması ve sıtma gibi hastalıkları bulaştırırlar. Daha çoğunlukla sivrisinekler, insan sağlığından ziyade aile toplantılarını tehdit eden hayvanlardır. Üreme Erkek sivrisineklerin dişileri bulabilmek için kullandıkları tüylü antenleri vardır. Çiftleşmeden sonra genellikle dişi sivrisinekler yumurta üretebilmek için bir kan ziyafetine ihtiyaç duyarlar. Yumurtalarını çoğunlukla hareketsiz sulara bıraksalar da insan yapımı kuş banyoları, kovalar ve hatta çamur birikintisi de tercih ettikleri yerler olabilir. Sivrisineğin türüne göre yumurta sayıları değişse de bazı türler bir seferde 100’den fazla yumurta bırakabilirler. Solucanımsı larvalarına sivrisinek larvası denir ve bunlar suyun içinde sürekli kıpır kıpırdırlar. Pupa evresine geçmeye hazır oluncaya kadar beslenmeye devam ederler. Pupa evresindeyken sürekli takla eder gibi harekette bulundukları için İngilizcede bunlara “taklacı” (tumbler) denir. Yetişkin sivrisinekler, bu pupaların suyun yüzeyine çıkarak dış kabuklarının sertleşmesiyle oluşurlar.