Uzak Bir Aşk Hikayesi | Ereğli Haberleri - Haberiniz Olsun
Merhabalar Sevgili gönül dostlarımız, Allah’ın selamı ve rahmeti üzerinize olsun, Güzel bir hafta geçirmeniz dileğiyle…
Evlerimiz kullanmadığımız ve kullanmayı düşünmediğimiz eşyalarla dolu. Hayatlarımız gereksiz insanlar ve olaylar yığını. Deli gibi bir şeylerin peşinde koşturuyoruz; koşmak marifet gibi sunuluyor. Koşmama hakkın yok! Teknoloji çağı, iletişim çağı, her an her şeyden haberdarız, hep iletişim halindeyiz ama hiç bu kadar büyük olmamıştı yanlızlığımız.
Ertesi günü öğlen saatlerine yakın Engin'nin arkadaşı K........(izin almadığım için adını yazmayı uygun görmedim) bizi otelimizden aldı. Küçük ama zevkle döşenmiş, mis gibi kahve kokan kalabalık bir ortamda lezetli bir şeyler atıştırdık ve kahvemizi afiyetle yudumladık. K.......'in hüzünlü tavrı ve biraz tutuk konuşması havamızı değiştirdi; konuşma ilerledikçe K......... açılmaya başladıysa da hep bir tedirginlik, hep bir gizem vardı masamızda. Bir süre sonra kendinden bahsetmeye başladı: işinden, uzun yıllardır Berlin'de süren yaşamından, eskilerden... Konuştukça rahatladı ve sohbet doğal olarak daha samimi bir havaya büründü. Bir kaç saat sonra sakin ama yavaş bir sesle "Sizi eşimle tanıştırmak istiyorum..." dedi.
Ani gelen bu teklif bizi şaşırtmış olsa da kabul ettik. "Hemen gidebilir miyiz?" diye devam etti. Nedense çok heyecanlanmıştı... "Eve gitsek sizin için sakıncası olur mu?" diye sordu. Bizim için problem olmayacağını söyledikten sonra apar topar yola çıktık.
Kısa süren bir yolculuktan sonra geniş kapıları olan biraz farklı bir apartmanın önüne geldik. Habersiz ve eli boş gelmekten Engin de ben de biraz tedirgin olmuştuk, ama yapabileceğimiz bir şey yoktu. K........'in heyecanlı tavrına anlam verememiştik. Engin'inin yüzüne "Ne oluyor?" der gibi baksam da,sorum cevapsız kaldı.
K...... devam etti "Eşim..."dedi, yutkundu,"Eşim MS hastası... Bundan yirmiüç yıl önce evlenmeye karar verdiğimiz günlerde ataklar başladı ve hastalık teşhis edildi. O günden beri hiç ayrılmadık. Hastalığın tüm aşamalarını birlikte yaşadık; seyri oldukça meşakkatli ve üzücüydü ama bu bizi yıldırmadı... İlişkimizin başında bir karar almıştık ve bunu hâlâ uyguluyoruz...
Biz birbirimize âşık olduk ve hayatı paylaşmaya karar verdik; bu hiç değişmedi, birlikte okuduk, birlikte gezdik, herşeyi konuştuk paylaştık, şimdi en zor dönemi geçiriyor olsak da ona da bir çare bulduk: M..... artık konuşamıyor, ağzı ile konuşamıyor ama gözleriyle konuşuyor! Yanlış anlamayın, mecaz değil gerçekten gözleriyle konuşuyor: mors alfabesi ile konuşuyoruz; gözlerini açıp kapatarak bana her şeyi anlatıyor... bazen kavga bile ediyoruz! Şimdi onu dinlemezsem, biraz sonra azar işitebilirim!
Engin ve ben gözyaşlarımıza mani olamadık. Öyle karışık duygular hissettirdi ki bana gördüklerim sözcüklere dökmekte zorlandım. Bizim hüznümüz ve duygu yoğunluğumuz yüzlerimize yansımıştı ki K...... gülümseyerek konuşmaya devam etti. "M........ diyor ki, benim için üzülmesinler, ben çok mutlu bir hayat yaşıyorum... Allah bana bu hastalığı verdi ama bunun yanında hiç bitmeyen bir aşk hediye etti, bana besteler yapan, kitaplar okuyan, hep yanımda olan, her şeyi konuşabildiğim bir hayat arkadaşım oldu! Tanıdığım hiç bir kadın benim kadar şanslı değildi!"
M....... , K........ 'in yardımıyla bizimle uzun uzun sohbet etti, hatta çok konuşmasıyla ilgili espriler bile yaptı!
Bu aşk beni o zaman da çok etkilemişti, şimdi de çok etkiliyor. Birbirini dinlemeyen, anlamayan, değer verdiğini göstermeyen, bencil, benmerkezci, çıkarcı bir insan yığını olduk. Özensiz olmamız her şeyimize yansıdı. Hep "alma odaklı" kurgulanıyor hayatlarımız. Sözlerimizin kimleri yaraladığının farkında değiliz. Bu öyle içimize işlemiş ki, siyasetçisi, işadamı, işkadını, akraba, komşu, hatta en çok sevdiklerimiz bile hoyrat ve fütursuz.
Düzenleme : 20 Ağustos 2018 04:36 Okunma : 1749