ModaLiza: Mart 2016
Bu hafta ilk defa bebeğime bir şey mi oldu korkusunu yaşadım. O öyle bir korku ki, şimdiye kadar yaşadığım korkuların hiç birine benzemiyordu. Allahım bir daha yaşatmasın.
1 gün boyunca hareketlerini hissetmedim. Ve en sonunda akşam eşime durumu anlattım biraz sakin görünmeye çalışarak. Çünkü kötüyü düşünmek bile istemiyordum. Canım kocam hemen koşa koşa mutfağa gidip bana süt ve çikolata getirdi. Yedim, içtim ama hala tık yok. Dedim bide ılık bir duş alayım. Sonra yattım yeniden, yok hayır hissedemiyorum hala.... O an var ya o an bir anne adayının kendini en çaresiz hissettiği anlardan biri. Yapabileceğiniz her şeyi yapıyorsunuz ama bebeğinizi artık hissedemiyorsunuz! Aklımdan neler neler geçti bir bilseniz. Yarın da hissedemezsem eğer doktora gideriz diyerek yattık. Niye o an gitmedik hiç bilmiyorum:S Eşim uyudu ama ya ben? Aklımdan çıkaramadım olabilecek kötü ihtimalleri. Gecenin sessizliğinde beynimi kemirdi resmen. Uyuyamadım. İnternetten durumumla ilgili bir araştırma yaptım. Karşıma çıkan yazılar pek de iç açıcı değildi tahmin edersiniz ki...
Kızımla konuştum, sağa sola döndüm, karnımı bastırdım ve ufak bir pıt! Nasıl bir sevinç bu!!! Dayanamadım ağlamaya başladım ve öyle uyuya kalmışım. Sabah yine kızımın tekmeleri ile uyandım ki en güzel uyanış biçimi bu. Yani anlayacağınız korkutucu bir hafta oldu benim için. Şimdi çok şükür her gün tekmelemeye devam ediyor minik kızım. Ve her tekme atışını hissettiğimde yaşadığım mutluluğu tarif etmem imkansız. Allah sağlıkla bebeklerimizi kucağımızı almayı nasip etsin inşallah.
Bunun dışında havalar kötü ya, evdeyim genelde. Çalıştığım için sürekli, evin keyfini hiç yaşayamamıştım evlendiğimden beri. Dolu dolu onu yaşıyorum bu aralar. Ev hanımlığını sevdim galiba. Gerçi daha 10 gün falan oldu. Umarım sıkılmam:)
Stresli günler artık geride kaldı. Bundan sonra evimde huzurlu bir şekilde kızımın doğumunu bekleyeceğim. İşten çıkartıldığımdan bahsetmiştim bir önceki yazımda. Haklarımı öğrendim, birçok kişiden fikir aldım ve işverenin karşısına çıktım. Sonuç mu? Anlaşma sağlandı. Detaylara girmek istemiyorum ama herşey benim istediğim gibi gelişti. Mutluyum...
22. ve 23. haftalar da bunlar dışında neler mi yaşadık?
Eskisi gibi olmasa da ara ara mide yanmalarım devam etti.
Kızımın tekmelerini babasınında hissetmesi için sürekli elini alıp alıp karnıma götürdüm:) Ülkemizde yaşanan kötü olaylardan etkilenmemek adına tv ve sosyal medya da paylaşımlarına pek bakmamaya çalıştım.
Ara ara duygusallaşıp olur olmayacak şeylere ağladım.
Aşırı derece de iştahım açıldı. Özellikle kısır bu 2 hafta da çok aşerdim çok yedim.
Kilo almam hızlandı, kontrolden çıktım:)
Gözüm dönmüşçesine kızım için online alışveriş sitelerine sardım ve yüklüce alışverişler yaptım. Hatta kızıma neler aldım diye bir video serisi çekmeyi düşünüyorum artık hazır evdeyken de;) Şimdilik bizde durumlar böyle.
Bakalım gelecek hafta neler yaşanacak?
Nereden Nereye? Türkiye’de optik pazarına 2007 yılının sonunda giren Hollanda çıkışlı
global optik perakende devi HAL Holding’in 2008 yılında ilk Atasun Optik mağazasını açmasıyla, Türkiye’de optik pazara; yeni, farklı düşünebilen özellikle tüketiciyi önem listesinin en başına koyarak bu sayede müşteri lehine önemli değişimleri beraberinde getiren bir mağazacılık anlayışı başlamış oldu. 2007 yılında HAL Optik Perakende Tic. A.Ş. İstanbul’da kuruldu ve Türkiye’nin en köklü optik markalarından biri olan Fahri Kuz Optik’in hisselerinin %60’ını satın alarak elde ettiği veriler ve mağazalarında yaptığı tüketici araştırmaları sonucunda, Türkiye’de optik perakende alanında gösterilen faaliyetlerin tamamı Atasun Optik markası ile devam ettirme kararı alındı ve kurum, ismini Atasun Optik Perakende Ticaret A.Ş. olarak değiştirerek, ilk Atasun Optik mağazasını açtı.
2009 yılında satın aldığı Ozan Optik’i, Atasun Optik mağazalarına çevirdi. Türkiye’de optik mağazacılığında ilk açıkhava reklam kampanyasını gerçekleştirdi. 2010 yılına gelindiğinde Fahri Kuz’un hisselerinin tamamı Atasun Optik’e devroldu. “Hem uzman hem ekonomik” konumlandırmasını başarıyla kullanmaya başladı. Müşteri memnuniyetini sürekli geliştirdikleri ürün deneyimi sayesinde her zaman en üst seviyede tutabilmeyi amaçlayan anlayışları ile bugün Türkiye’de 100’den fazla mağazada 1 milyondan fazla müşteriye hizmet veren kurum, 2011 yılına gelindiğinde ise Türkiye’de optik perakende sektöründe ilk defa bir TV reklam kampanyası başladı. Bu esnada kurum reklamcılık anlayışının yanında personellerine sağladığı eğitimlerle müşteri odaklılık blincini oturtmaya kararlılıkla sürdürdü. 50. Atasun Optik mağazası açıldı.
2012 yılına gelindiğinde ülkenin en büyük optik mağazalarından biri olarak İstanbul’da tarihi İstiklal Caddesi’nde açıldı. İzmir’de ilk iki Atasun Optik mağazası, 60. Atasun Optik mağazası açıldı. 2013 yılında Atasun Optik müşterilerinin görüşlerine yer verilen yeni TV reklam kampanyası başladı. Atasun Optik müşterilerine uzman hizmeti, kaliteli ürünlerle sunduğunu artık kitlelere duyurmaya, adından daha da söz ettirmeye başladı. 2015 yılında
da en iyi görüş kalitesini herkese ulaştırmak için mağaza sayısını artıran Atasun Optik, en çok tercih edilen optik perakende markası olmak
için yatırımlarına bugün hala devam ederek, kaliteli hizmet anlayışı ve
güler yüzlü personel konusundan ödün vermeden yolunda ilerlemekte. Gönderen
Sizlere daha önce hamilelikte işyerinde yaşadığım sıkıntılardan bahsetmişim zaten.
5 gün raporluydum, bunun sonrası pazartesi işyerine geldiğimde işverenim odasına çağırdı. Sürekli işe gelmemem onlar için sıkıntı yaratıyormuş ve bu yüzden işime son vereceğini sözlü olarak bildirdi. Ne zaman dediğimde ise "yerine birini ayarlıyorum o bir gelsin sen işi göster ona birkaç gün sonra" dedi! Yok sanki ben keyfimden gelmiyorum. Biliyor hamile olduğumu, bir problem var demek ki gelemiyorum dimi? Ki raporum da var yaniiiii. İşte böyle. Şimdi ben ne yapayım? Haklarım nelerdir? Bu arada işyerinde çalışmaya başlayalı 1 yıl olmadı daha. İşe giriş tarihim 10.06.2015. 9 aylık falan bir çalışanım.
Yazılı bir bildirim yok sözlü olarak söyledi. Birde başkası yerime gelene kadar niye durup onun işini göreyim ki? Hemen çıkıp gitmek istiyorum ama haklarım neler ne yapmam gerek bilmiyorum. İhbar süresi falan nedir ne değildir?
Bilgisi olan varsa lütfen
Bu da nedir böyle. Daha önce hiç olmayan bir şeyler olmaya başladı bana. Adına mide yanması-mide ekşimesi diyorlar. Off ne berbat bir şey bu böyle. Geceleri uykumdan uyanıyorum yanı başımda bulundurduğum bir parça ekmeği hüpletip, su içiyorum ki ancak böyle hafifliyor ve uykuma devam ediyorum. Gün içinde olanları söylemiyorum bile. Sürekli yanımda bir şeyler var yiyip duruyorum. Çubuk kraker bu aralar en iyi arkadaşım:) Çok kötü bir şeymiş bu yaa. Ne zaman geçer, yoksa hamilelik sonuna kadar devam eder mi bilmiyorum. İnternette araştırdım bu durumu engellemek için bir şeyler yazılmış ama pek faydası yok gibi, bilemedim :/
Bunun dışında iyiyiz çok şükür. Harika bir hafta sonu geçirdik. Cumartesi günü detaylı ultrason randevumuz vardı. Ben yine gittiğim Rentıp hastanesinde radyoloji bölümünde detaylı ultrason taramasını oldum. Çok şükür bebeğim sağlıklı, bir sorun yok. Yaklaşık 10 dk. falan sürdü muayene. Doktor maşallah hiç konuşup anlatmadığı için bön bön ekranı izledik öyle. Sonradan biraz sesi açıldı da bilgi verdi sağolsun:) Sonra kendi doktoruma çıktık. Yine orada da kendi isteğimle ultrasona girdim. Ve konuşkan doktorumla güzel bir muayene daha geçirdik. Fiyatı merak edenler için 100 TL ödedik ayrıntılı ultrasona. Renkli ultrason olmadığı için hastanede yine siyah beyazdı. Dışarda özel olarak 4d renkli muayene yerleri var. Bende araştırdım biraz. En uygun fiyatlısı 300 tl civarındaydı. Bu fiyat Bursa için geçerli bunu unutmayın tabi;)
Bu arada taşındık! Kızımın büyüyeceği evimize geçtik çok şükür. Gözümde büyüyen taşınma telaşesi başta eşim ve annem olmak üzere diğer sevenlerimizle iş birliği yaparak kolayca halledildi. Şimdi ki evimde daha bir mutluyum sanki. Daha çok benimsedim... Hem benim ve eşiminde büyüdüğü mahalle, hem annelerimize yakın ve tüm tanıdıklarımız neredeyse orada. Ne kadar şükretsem az. Hayalini kurduğum her şey gerçekleşiyor az kaldı. Kızımızı kucağımıza aldığımız da yeni mutlu sonlara 3 kişiyle beraber devam edeceğiz kısmetse... Allah herkesin gönlüne göre versin inşallah... Mutlu haftalar.
Maalesef her hamile iş hayatı konusunda şanslı olamıyor. Bunlardan biri de benim ne yazık ki...
Hamile olduğumu bilen patronum durumu ilk öğrendiğinden beri daha olumlu olacağına, zorlanmam için elinden gelen her şeyi yapıyor. İstifa etmemi bekliyor belli ki. Çünkü nolucak 32. haftada doğum iznine ayrıldığım da 4 ay boş kalacak bulunduğum pozisyon. Bu da onun işine gelmeyecek tabi. Kendi de işten çıkaramıyor öyle bir hakkı yok çünkü! İşte bu yüzden beni yıldırmak için elinden geleni yapıyor. Bazı günler cidden psikolojim altüst:( Ama bu kadar çalışmışken de, doğuma 3-4 ay kala çıkıp haklarımdan vazgeçmek gibi bir niyetim yok! Kızımla savaş veriyoruz içteniçe. Benim gibi olan birçok kişi var eminim. Özel sektörün kötü yanları... Gerçi iyi bi yanı var mı ki? Bu da büyük bir soru işareti...
Kar da çamur da kamu da çalışan hamilelere tatil, özel de ki hamileler başka bir tür müş gibi işe gitmek zorunda! Bu ayrım niye? Onların bin türlü hakkı varken, özel de ki hamile ve emziren annelere neden bu haklar yok. Kesinlikle tartışma konusu! Bir de benim gibi hem özel de çalışıp, hem de işvereninizle uğraşmak zorundaysanız eğer, bu hem kendi sağlığınızı hemde bebeğinizin sağlığını oldukça etkiliyor ne yazık ki :(
Ben çok biliyorum eve gidip hüngür hüngür ağladığımı -bu gebelik hormonları yüzünden daha fazla oluyor artık tabi.- Çok zaman pes etme noktasına geldim, çok zaman kendi içimde kendimle savaştım, eşime durumu belli etmedim. Ama artık 6. aya doğru yaklaşırken her şey daha zor gelmeye başladı. Tek umudum Mayıs ayında bütün bunların biteceği. O hayale tutunuyorum resmen. 32. haftam dolduğunda iyi olsam da izne ayrılıp evimde keyif yapacağım günler yakın.
İşte beklediğim şey ve yaşadıklarım... Hafta hafta hamilelik yazılarımda olduğu gibi her şey güllük gülistanlık değil ne yazık ki. Gerçekler karşınızda...