Nazlı Akın'la yoga : 05/31/13
Siyasetten anlamam ama bildiğim bir şey var:
“Hükümetler geçicidir, ağaçlar kalıcı.”
Kalbim ağrıyarak uyandım bu sabah, Gezi Parkındaki fotoğraflara, paylaşılan videolara bakıp huzurlu olabilmek, öğretiyi uygulayabilmek hiç kolay değil. Bugüne kadar akışta kalmayı, olana itiraz etmemeyi yazdım hep.
Günlük hayat içinde zihnin tuzaklarından kurtulmanın bildiğim en etkili yolu, illüzyonu kırmak çünkü. Şimdi olanlara karşı, kalbimden kopan sonsuz isyanı bastıramıyorum. O gaz bombaları yüreğime düşüp, ruhumu talan etti. Ağaçların kesilecek olması, canımı çok acıtmakla kalmayıp, kendimi sakinleştirmekte bildiğim tüm yolları geçersiz kılıyor.
Oturduğum sitenin içindeki parklardan birinde, her mutsuz olduğumda gidip sarıldığım bir ağaç var. Adı “püskül”, ben koydum ismini. Düzenli olarak gidip, gövdesini kucaklar sonra tüm yeşil örtüye şükranlarımı sunarım. İçim kutsanma hisleriyle dolar. Ağaç konuşur benimle:
“Dostuz biz, kardeş biliriz sizi, koşulsuz severiz.”
Toprağında biraz zaman geçirdikten sonra, dingin olurum, merkezlenirim yeniden. Anlarım ki, yeşil örtüden daha iyi bir dostumuz yok.
Bugün Gezi Parkına gidemeyeceğim ama başka bir şey yapacağım. O en sevdiğim ağacı kucaklayıp, gövdesine kutsal saydığım bir şeyler bırakacağım ve tüm ağaçlar için dua edeceğim. İnsanlara emsalsiz bir dostluk gösterirken, insanlar tarafından katledildikleri için.
KALBİN DE GÖRÜR, RUHUN DUYARSA
HATIRLA VE UNUTMA
Gönderen NAZLI AKIN zaman: 09:53 Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: ağaç, Taksim gezi parkı, TOPRAK