Usta Yolu – Ustaların dillerinden sessizliğin sesi…
Özüm Burada mısın?
25 Mart 2016 25 Mart 2016 ozan670 tarafından	♥ 0 Leave a Comment
Ay ışığı bütün köyü aydınlatabiliyoken ne gerek var elektriğe? Bu gece Arslanbob’da söndürüyoruz feneri. Gezinin bitmesine sadece bir hafta kaldı. Sahi, gidebilecek miyim? Küçükken annemler çeke çeke götürürdü köye, hiçbişey yemezdik Esra’yla. Annem yanımıza yiyecekler çikolatalar alır yedirirdi köy halkından gizli onlara ayıp olmasın diye. Tezek kokusundan midemiz bulanır nefes alamazdık, “Haliç kokardı” köy ne de olsa. O yemediğim etli yemekleri söke söke yedim bu gezide. Dışarılarda kapısız tuvaletlerde yanımdakiyle gözgöze sıçtım yeri geldiğinde, ağzıma sürmediğim o ekşi köy yoğurtlarını götürdüm löpür löpür. Taslarda çaylar içtim, uzatılan yemeği beğenmesem de yemeyi öğrendim. Otağı yaptım kilim diktim at sürdüm izsiz yollarda yürüdüm. Atalarımın topraklarını kokladım o eşsiz kültürümüzü içime çektim. Hiç kötü insan görmedim. Bir insana “minnet” dışında birşey hissetmedim. Kendi Milletimi küçücük bi köyde buldum. O dedi ben Türk, ben dedim ben Türk, diller inceden benziyor ama kesinlikle aynı değil. Meğer Osmanlı döneminden kalmışlar. Devlet yıkılmış, Türkler göçmüş, bunlar terk etmemişler topraklarını, köy olarak kalmışlar. Has Türkçe biliyolar, benimkisi bozulmuş, ne denir. Bana nasıl Türk olunur öğrettiler. O lanet şehir hayatlarının içinde kaybolan kültürümüze ait ne varsa hatırlattılar. Bazen o kadar büyük ağırladılar ki bizi, gözlerim doldu zor tuttum kendimi. Çoğuyla anlaşamadık evet, ama gözleri o kadar berraktı ki kalplerini gördüm. Bozulmamıştı hiçbiri para kaygısıyla ya da ezilmemişlerdi kapitalist yarışlarda. Tek dertleri evlerine su sokabilmekti, utandım. Her yol değiştirir insanı evet, ama ben bu yolda çok değiştim. Attığım her adımda yeni birşey öğrendim, öğrendiğim herşey yeni bi yol açtı ve ben büyüdüm.
1 hafta kaldı gezinin bitmesine ve ben ağlıyorum. Sahi, gidebilecek miyim?
Çadırımızı kurduk bekleriz..
-Slide below for English-
Kırgızistan’daki 4. günümüzde otostop esnasında tanıştığımız Kırgız bi amca bozüy (göçebe Kırgızların geleneksel çadırları) görmeyi çok istediğimizi duyunca bizi Kyzyl-Tuu (Kızıl Tuğ) köyüne gönderdi, üstüne Kırgız bi ailenin yanında kalabileceğimizi söyledi, köyün girişinde bıraktı. İşin ilginç yanıysa evinde kaldığımız aile, hatta bütün köy Bozüy imalatı yapıyormuş meğer! Kırgızistan’a gelme sebeplerimizden en güçlüsü olan Bozüyler hakkında burda birkaç gün daha kalıp yapımına yardım ederek daha çok bilgi edineceğiz, mutluyuz, huzuyluyuz smile ifade simgesi Kıssadan hissem ise şudur, otostoptan korkmayın. Bize bütün bunları sağlayıp Kırgız geleneklerini direk Kırgız köy halkıyla birlikte yaşamayı otostopta tanıştığımız Kırgız amcaya borçluyuz. Ve evrene inanın. Bozüy görmeyi o kadar kalpten istedik ki evren bizi ulaştırmak için bütün kapılarını açtı. Bir de çıkın gidin artık. Yolun sizi nasıl geliştirdiğine inanamayacaksınız. smile ifade simgesi
Its our 4th day in Kyrghyzystan and has been incredible! Our one of the biggest wish was to see a Bozüy (Kyrgyz’s traditional nomads tent) here and while hitchhiking we met a Kyrgyz man who arrange a stay for us in a village with a Kyrgyz family. And guess what, this family, even ALL the village is producing Bozüys!!! It is a heaven for us! So we decided not to leave tomorrow and stay couple of days more to help the family to make a Bozüy and get information. Whatever, the point is my friends, do not be afraid of hitchhiking. It is hitchhiking that provided us all of these, we own this incredible oppurtunity to the Kyrgyz man we met while hitchhiking. And believe in the universe. We wanted so bad to see some Bozüys the universe gave us even the oppurtunity to be a part of producing! Lastly, just go out. Go out to see what is happening in this mad world. You are not gonna believe what you will become after all smile ifade simgesi
Takip Etcen mi ?
Asya kazak özüm