» 1917 YILINDA ZİLE'DE DOĞDU... ANKARA'DA VEFAT ETTİ YAZACAK!
Yazı Buyutu : SEVGİLİ HEMŞEHRİLERİM
Hafta başından beri İstanbul-Adıyaman-Kilis-Gaziantep-Adana-Mersin derken ancak bugün internete girebildik.
Cahit Külebi’nin naaşının nakli ile Niksar’da anıt mezarının açılışı haberini üzülerek okudum. Haberde, 1917 yılınsa Zile ilçesinde doğan Külebi’nin naaşının Niksar’a taşınması iki ilçe arasında tartışmaya yol açarken Ali Külebi’nin isteği üzerine Niksar’a nakledildiği belirtilmektedir. Oğlu Ali Külebi konuşmasında babasına sahip çıkan Zilelilere de teşekkür etmiş.
Hemşehrimiz Niksar Belediye Başkanı da konuşmasında ‘İki Erzurumlu şair buluştu! demiş. Hemşehrimiz Gazeteci Rıza Zelyut da hiçbir milletvekilinin gelmemesine üzüldüğünü belirtmiş.
İçim cız etti. Zileli Külebi!ye sahip çıktı. Ali Bey gönül alma babında Zilelilerden bahsediyor. . Sayın Belediye Başkanı da Zile'de doüan Şair’i Erzurumlu olarak söylemiş.. Milletvekilleri gelmemiş. Doğru yapmışlar. Yapılan yanlışa destek verilmez. Bir ömürde en önemli olan şeyler doğumdur, askerliktir evliliktir, çocuğunun doğumudur ve ölümdür. Ama 80 yıllık bir ömürde, on beş yıllık tahsilde Niksar’da geçen iki yıllık okul hayatının çok önemi olamaz. O Anadolu’yu vasiyet etti. Niksar’ı değil. Anadolu’da da yatacağı, huzur bulacağı toprak doğduğu yerdi. Zile’nin duyarlı evlatları Memleket Şairi için bu yanlışlığın düzeltilmesi için ellerinden geleni yaptıkları için müsterihtir Güneş balçıkla sıvanmaz. Ne demek istediğimi anlamak için Mehmet Ali Erdin Ağabeyin yazısı bir daha okusunlar diyorum. Niksarlılar anıt mezar yapsa da, dünya durdukça bütün kitaplar :''1917 YILINDA ZİLE'DE DOĞDU... ANKARA'DA VEFAT ETTİ YAZACAK! Niksar’a nakli için ‘Niksar için Tokat için şiiri var, Zile için şiiri yok’ diye gerekçe gösterenlere kendi ağzından Zile için söylediklerini sempozyum bildirimizden verelim:
LçesiÇeltek köyü benim için haşhaş çiçeği, mısır tarlası, eşkıya baskını, tüten damlarla dolu bir yer. doğan ünlü şa
Zile’nin şiirli ramazan gecelerini, bağ bozumu şiirsel günlerini, Zile’nin o akıl almaz çocuk oyuncağı kayış toplarının güzelliğini birer satırla geçmem zorunlu.
Zile’de bir akşam babam bana üç kitap getirdi. İhtimal, o yaşımdan hatırladığım tek gün olan o aydınlık gecede edebiyatı sevmişimdir. Belki de her akşam yatsı kalesinden tellâllar çağıran, sokaklarında yaz boyunca yük yük üzüm, alaca mısırlar, tenteneli uzun kavunlar taşıyan, sabahlara kadar büyük leğenlerde pekmez kaynatılan, bu yüzden kışa kadar sokakları sıcak sıcak üzüm kokan ve geceleri uzaktan “Şu Zile’den gece geçtim görmedim aman” diye türküler duyulan Zile bana sanatı sevdirdi. Barbanalar kışın ta Malatya'dan boyalı resimli kağıtlara sarılı portakallar getirirdi. Çarşı içinde, renkli meşinden “kayış top” satılan dükkanlar vardı. Öyle toplar ki, zamanımızın en usta kunduracısı, en narin kadın ayağına öyle şirin pabuçlar yapamaz. Artık Zile’de sanatkâr yetişmiyorsa, muhakkak çocuklar için o güzel “kayış top”lar yapılmadığından, Kazova üzümlerini daha Zile’ye gelmeden, tren alıp götürdüğündendir…
Altmış yaşımda bulunduğum şu sırada düşünüyorum da… köy olsun, kent olsun, bağ bahçe olsun hiçbir yeri yakından tanıyamadığımı anlıyorum. Oysa bana köyü iyi tanıdığı için Anadolu şiirleri yazdı demişlerdir… Ne var ki ben bugüne değin, ne doğru dürüst köyde yaşadım, ne de şöyle tadını çıkara bir dağ başında ya da bir deniz kıyısında dolaşabildim. Hiç birini yapamadım. Bütün yaşamım telaşla geçti. Sabırsızlıklar, kendi kendimi yiyip bitirmeler, başkaları için, işim için, ya da evim için kendimi vermelerle yaşamımı tükettim.
Artova’yı düşündüğüm zaman işte bu yargı, yerini o küçük köye duyduğum minnete bırakıyor. Bütün yaşamım boyunca benim tek cennetim varsa o cennet Artova’da kaldı. Ne tarlamız oldu, ne evimiz, ne bahçemiz…
Köy olsun, kent olsun, bağ bahçe olsun yakından tanıyamadım. Tadını çıkara çıkara bir köyde, bir dağ başında, bir kentte yaşayamadım, dolaşamadım, kendi kendimi, telaş içinde yiyip bitirdim ve ömrümü tükettim…
İşte sizlere kendi ağzından Zile ile ilgili duyguları…
2006 yılında yapılan Cahit Külebi sempozyumunda bildirimizi:
Külebi doğduğunda babasının; Kur’an-ı Kerim’in son sayfasına yazdığı “Cenab-ı Allah hayırlı halef eyleyerek Ehali-i İslam’a nusretler ihsan buyursun. Amin” duasına mahzar olan, Memleket Şairimiz için naçizane yazdığımız;
Memleket Şairliği, ise pâye
Anadolu’yu anlatmaksa gaye
İşte Külebi, “Yurdum” ve “Hikaye”
Başka söze hacet, var mıdır bilmem?
mısraları ile noktalıyoruz sözümüzü.
1917 Bekir Altındal
Kategori : Zile Makaleleri Ekleyen : zelanakkas Okunma Hiti : 4875
Dosya Ekle Diğer Dökümanlar (4)