Sakın seni seviyorum deme bana!!!
'Nefret & İhanet Yazıları' forumunda Fatma tarafından 3 Ekim 2008 tarihinde açılan konu
Sakın seni seviyorum deme bana!!! konusu
Sakın “seni seviyorum” deme bana. Jilet var sanki dilinin ucunda. Ağzının her deviniminde, kanatacak yalana bulana bulana. Bir dua olmalı aşk, melek kanatlarında. Yakışmıyor dudaklarına. Çünkü; dualar yasak günaha bulanmış dudaklara… Et giydirebilir misin bir meleğin şeffaf kutsallığına erguvan sabahlarda? Cennet kapısında şifreyi söyleyebilmek için insan satar mı hiç ruhunu şeytana? Sakın “seni seviyorum” deme bana. Bırak bakir kalsın o iki kelime sana ait anılarımda. Salt ruh olarak dikildim karşına, bedenimi eritip kadınlığımda. Erkekliğini, erkekliği bir kenara atabilecek kadar saydamlaşabilir misin karşımda? Kendi zehrinle zehirliyorsun kendini. Gözündeki kamaşma engerekten çalınma. Salt beden üzerine kurulu dünyanda çok uzaksın bir kadının ruhuna dokunmaya. Senin bildiğin tüm tanımların ötesindeyim ben aşk adına. Topla bakalım sana sevda adına sunulanları.
Ekle üstüne senin aşk için yaptıklarını. Sonra aç bak avuçlarına. Göreceli bir ağırlık var olan. Ben baktığımda gördüğüm bitimsiz bir boşluk parmaklarının arasında… Sakın “seni seviyorum” deme bana. İntihar dürtüsüyle savruluyorsun bir aşktan bir aşka. Nedir duygularının etnik kökeni? Çözemedim bir türlü. Hangi kabilenin yamyamları bu kadar açtır ki acıya? İçimde tortop düğümlenen bir böcek söylemlerin. Dolaşmış tüm ayakları birbirine, gerçekleri görmeden onları çözemezsin. Hedef tahtasındaki duygusuz hedef olmak istemiyorum. Göğsümden vurulmak istemiyorum yalan silahının kurşunlarınla. İşte bu yüzden; anlamını bilmeden asla “seni seviyorum” deme bana… Isırgan otunun değdiği yeri dalaması gibi, dalıyor bu iki sözcük kulaklarımı. Menekşeler nasıl zahmetsiz açar morunu, nasıl yakışır mor ve menekşe birbirine; söylediğin zaman öyle bütünleşmeli “seni seviyorum” ve sen dilinde. Sakın “seni seviyorum” deme bana. Kendimin bile henüz bilmediği sırların sahibiyim ben. Sen etrafında gezinirken bu kutsal adanışın, ben çoktan sızmıştım usuna. Sen karlı kış gününün parlak güneş lekesi, ben ışıldayan yazın, ayrılık yüklü yağmur bulutu. Ben yağamam senin gölgende, sen var olamazsın ıslak hükmümde. Ancak tavşan kanı ayrılıklar demlemeyi bilirsin, tatmadığın sevdalarda. Mevsim normallerinde seyretmemelisin gönlümde. Haziran’da kar yağdıran, Ocak’ta denize sokan deli haller kıvamında bir şeyler olmalı bir yerlerde… Sakın “seni seviyorum” deme bana. Tüm sıfatlar isim artık kurduğum cümlelerde. Değil ünsüzler, ünlüler bile düşüyorlar karşılarına sevgi dikilince. Büyük ünlüler vazgeçiyorlar uyumlarından. Küçük ünlüler dağılıyorlar dört bir yana. Sadece Aşk büyük harfle başlıyor cümlelerimde. Kıyamet kopuyor tüm atasözlerinde, tüm deyimlerde. Bağlaçlar bağlayamıyorlar kelimeleri öpmeden kelamları. Yıkılıyor alfabe, yıkılıyor kurallar aşkın alfabesinde. Aşkı yaşıyor aşkı anlatıyorum ben senin asla anlayamayacağın bir tümce düzeninde. Kulaklarıyla görür insan bilirse eğer gerçekten duymayı. Bir telefon ahizesinin ucunda bile sırıtır, şeytani bir tebessümle, yalansa bu kısacık cümle. Hep ölümüne olduğu söylenip, yaşamaya korkulan aşkın varlığını hissetmek istiyorum ben ruhumun en kuytu yerinde.
unutulmuş yaralarıma tuzdur adın.. kavgadır kalbimin gözündeki fer....
kimi, nerde arayacağımı sordum mavi gözlü hüzne
dedi geç! aşkı geç!...
yedi geceyi geçtim. yedi güvercin vurdum. yedi yıldız biçtim. yedi nehir içtim. yedi dağ ezdim. yedi yemin verdim. yedi gül derdim. ve yedi kez titredim bakışlarının sırtında. bir eren geçiverdi içimden o vakit. dedim ;kimi, nerde arayayım?!
dedi vur! aşkı vur!..
bir tutam hayat buldum. kokmuştu. çekilmişti bütün suları. unutulmuştu bütün sözler. ve sanki görmek için kapanmıştı gözlerin ayağına ölüm. ölüm kör müydü?
bir cebinde birikmiş kan buldum kullanılmış hayatın. alıp bağrıma bastım. sonra biraz daha yokladım ve bir and buldum sol dikişte. dedimkimi, nerde arayayım?!
dedi sök! aşkı sök!..
bir şiir yazdım kalbine. içinde kalbin hiç geçmedi. bir çığlık çığırdım utancın yüzüne. karanlık çatladı. kalbin ıssızlığına yağmur gibi düşürdüm şimşekleri. ve gözlerime çark ettim karabasanları. bir elimi sana verdim ötekini aramadım bile. bir yangın geçiverdi yamacımdan. dedim kimi, nerde arayayım?!..
dedi kır! aşkı kır!
hiç kalkmadı düştüğü yerden bakışlarım ki yıkaydım sessizliği...
hiç bakmadım canıma dert olmuş kimsesizliğe ki bir yol tutaydım... sonrası mavala vurmuş bir gerçeğim yerçekimsiz yalınlığı..
o kadar Var yani:
yüreğimde bi yangın yanıyor
bundan sonra sadece kalbimdeki dündün..
Günün her anında beni düşünmüyorsan
Gözlerime bakarken boğulmuyorsan gözlerimin derinliklerinde
BANA SENİ SEVİYORUM DEME
Tebessümüm yüreğini titretmiyorsa
Başını yastığa koyduğunda benli anların muhasebesini yapmıyorsan
Yanında değilken durmadan telefonuna bakmıyorsan
Gözyaşlarım bir ok gibi kanatmıyorsa yüreğini
En büyük huzuru benim yanımda bulmuyorsan
Ellerin ellerimdeyken tüm kederleri unutmuyorsan
Şimdi beni sevdiğini anladıysan
istemem söyleme o iki sözcüğü
Yalancı sevdalılarda böyle anlatırlar yalan sevgilerini
başka türlü anlat o yüce duygularını
BANA SENİ SEVİYORUM DEME!!! Fatma,
maziden kalan çöplerimi karıştırırken ..
maziden kalan çöplerimi karıştırırken ...
ahlarımın , vahlarımın olduğunu gördüm..
üç şiire sığdıyabilmişmiyim ki duygularımı..
ben bunları yazarken kaç kere öldüm..
gözümde yaştın , gönlümde sitem..
ruhumda telaş , kalbimde eriyen...
bu kadarmıydı sevdan kara gözlüm...
bir elveda bile demedin , çekip giderken..
bundan böyle her şeyin anlamsız ölüyorum desen ne değişir seviyorum desen ne fark eder..
Şimdiki aklınla yeniden başlaya bilseydin herşeye Pişmanlıkların olmazdı bu günkü kadar Doya doya gülmeleri zaten unuttun Ve sevmeleri Ve sevilmeleri Seneler nasıl da su gibi aktı Hatırası bile öyle uzak ki Başını koyupta bir omuza Güzel şeyleri duymayalı cok oldu Lanet olsun Varsın kimseler bilmesin hayatta mısın Ah``Bu şarkıların gözü kör olsun`` Gün gelir hayata yine doğarsın Gün gelir kahrolduğuna yanarsın Gün gelir üzüldüğüne ağlarsın
Yüzünde acı bir gülümseyişle Anarsın geçmiş günleri anarsın Ağlama seni vuran yar olsa da Ağlama saçlarında kar olsa da Ağlama yaşamak kumar olsa da Geçen gün dündür
Unutma ki gerçek olan şey
Ağlama! derdin bana, derdin ama en çok ta sen ağlattın beni, kıyamam derdin güzel gözlerine, derdin de bende inanırdım gözlerimin güzelliğine, bir başka bakardı gözlerim sen güzel deyince,gözlerine… Sensiz yaşayamam derdin bana sarılınca, bende bir başka sarılırdım inanırdım,bensiz olamayacağına ,inanmak ne zor şimdi kollarının başkalarını sardığına… Nasıl seveceğini bilirdin beni,ben söylemeden bilirdin neleri sevdiğimi, kızdığımda gülerdin hemen,türlü oyunlar yapardın beni güldürmek için,
bir dakika bile küsemezdim sana, küs kalmayı bile beceremezdim yüzüne bakınca… Ağlamaları yakıştıramamıştın gözlerime, gülmemi isterdin, gülünce gözlerinin içi gülüyor derdin.. sonra ölmek istemezdin, ölümden korkardın, ölüp de seni bir başkasına yar etmem der kızardın! Sen başka bir yar buldun, başka tenler kokladın.
Ben sana hep inandım Senden sonra kimseye yar olmadım, senin sözlerin hep yalanmış çoktan anladım, sen söz verip hiçbir sözün eri olmadın, değmezdi sana biliyorum, ben seni de ben gibi doğru sandım
serdiğim yürek zaten senindi
zarar ziyan etmene ne gerek vardı ki
Ama işte sen
Sen öyle bir anda gittin ki
Tam ben hayata bi anlam yüklemiştim
Daha önce yüklemediğim bi anlam
yaşamak gibi mutluluk gibi aşk gibi….
Sen tamda bana yakınken
tamda elimi uzatacakken tamda benim diyecekken
umutlarım tamda kıyılara vuracakken gittin…
Aşkın yüreğimden sebepsizce derin acısıyla çıkıp gidiyor
güneş batmadan yarım kalıcak
tıpkı bu aşk gibi….