13 Şubat 2009 Dinletisi
13 ŞUBAT 2009 ŞİİR DİNLETİSİ:
Kayseri Şiir Akşamlarına başlarken üzücü bir haber aldık. Türk Dünyasının büyük şairi Bahtiyar Vahapzade aramızdan ayrılmıştı. Biz de Kayseri Şiir Akşamları şairleri olarak, Bahtiyar Vahapzade'yi anarak başladık proğramımıza.
Halk Filozofu Ömer Çolakoğlu
Şairlerimiz Adnan Büyükbaş, Ali Rıza Navruz ve Hüdaverdi Aydoğdu
Bekir Oğuzbaşaran Bey ve Kayseri Belediyesi Genel Sekreteri Mustafa Yalçın Bey
Şairlerimiz Köksal Akçalı ve İbrahim Mucuk
Ozan Büryani ve misafiri
Halk Filozofu Ömer Çolakoğlu ve Deniz Şimşek
Şairlerimiz Mahinaz, Deniz Şimşek ve Bünyamin Feyzioğlu
Emir Kalkan ve Sunucumuz Ali Peker
Haftanın çifti; Halk Filozofu Ömer Çolakoğlu ve Eşi (Encıla yenge)
Önde kürsü,bayrak ile Atatürk.
Bu mekan bizlere
Halen dünyaya bedeldir bir Türk!
Bir yandan başlar çekim,
Renkli renkli resimler.
Orada sıra ile
Kimler bulunmaz kimler...
O esnada sırada
Varsa bir aşk şiiri,
Seyret bak matem yeri
Sarıyor o şairi.
Şakaklar mı çökmüş?
Gözlerinde olmayan fer!
Orada sevda nehri
Bendini yıkıp akmış.
Her gönüle bir akmış.
Bazen olur coşarlar
Azgın sel suyu gibi,
O gün bayram var gibi.
Bu meclis başka meclis,
Bulunmaz boranla sis,
Şiire Saygı / Betül ÖVÜNÇ
Her konuda olduğu gibi şiir ve edebiyatımız konusunda da saygı şarttır. Öncelikle şair şiire, toplum ve devlet büyükleri de şaire saygı duymak zorundadır.
Şairin şiire saygısı olmazsa yazdıkları saygın olmayacak, kulaklarda gönüllerde hiçbir iz bırakmadan kaybolup gidecektir.
Peki şairin şiire saygısının ölçüsü nedir?
Öncelikle şair, şiirin iki olmazsa olmazı olduğunu bilmek zorundadır. Biri duygu biri bilgi. Şair arı gibidir. Ne kadar çok çiçekte gezerse o kadar kaliteli bal yapar. Yani okumalı şair çok okumalı ve şair; ister araştırıp okuyarak, ister edebiyat kültürümüzün “usta çırak” geleneğinden yararlanarak şiirin incelik ve kurallarını bilmek zorundadır. “Ben yaptım oldu” cümlesi sadece cehaletin ve tembelliğin maskesidir.
Elinde kalın bir defter ile Kayseri Şiir Akşamlarında şiir okumak için gelen bir gence “hece vezni ile mi yoksa serbest vezinle mi yazıyorsunuz?” diye sorduğumda yüzünde oluşan o buruşuk ifadeden söylediğim şeylerin ne olduğunu bile bilmediğini anlamıştım. Utandırmamak adına tam konuyu değiştirecektim ki “ben öleee içimden geleni yazıyorum” dedi. Olmaz! İşte burada Türk şiirine saygısızlık söz konusudur.. Madem şiir yazacaksak Türkçeyi iyi kullanmaktan, dile hakim olmaktan, kelime dağarcığımızı zengin tutmaktan, iz bırakan şairlerin hayatlarını, nasıl şiir yazdıklarını araştırmaktan tutun da şiirin olmazsa olmazlarına sahip olup olmadığımızı iyice tartmaya, şiirdeki kural ve teknikleri en iyi şekilde bilmeye kadar yeterlilik taşıdığımızdan emin olmalı ve “evet ben şiirin hakkını vererek yazabilirim” diyebiliyorsak kalemler şiire açılmalı. Yazarken de bulunduğunuz ortamdan tutun da, duygu yoğunluğunuza kadar her şey en güzel şekilde hazırlanmalı. Çünkü yapılacak iş önemlidir. Çünkü şiir yazılacaktır.
“Türkçem, ses bayrağım benim!” diyen usta şairlerimizden DAĞLARCA’ nın şiir yazacağı zaman, özel bir gömlek giydiğini ve ceketinin düğmelerini iliklediğini ve şiir yazmaya bu saygı ile başladığını biliyor muydunuz?
Ne yazık ki günümüzde “karnım ağrıdıydı da o zaman yazdığım bir şiir”, “otobüste gelirken karalayıvermiştim”, “filan kişi bana “kaşının altında gözün var” demişti de ona yazıvermişim”, “filan zaman rüyamda filanı görüp, uyanıp uyku semesi karalayıverdiğim şiir” gibi cümlelerle açılışı yapılarak sunulan ve karalayıvermelerden öteye geçemeyen yazıların adlarına şiir denmesi ile şiire yapılan saygısızlıktan bahsediyorum.
Amacım kimseyi üzmek değil ama edebiyatımız adına, dilimiz adına, şiir ve şair saygınlığı adına bu konuyu dile getirmekte fayda gördüm. Şiir ki kendisine verilen emeği asla inkar, emek verilmeden yazılmaya da asla tahammül etmez.
Kayseri Şiir Akşamları aslında şiiri ve şairliğimizi geliştirmek için bir fırsattır. Her dinletide çok farklı şiirler okunmaktadır. Konusu farklı, tekniği farklı, kalitesi farklı… “en iyi ben yazarım” düşüncesinden arınıp, “ben de bu okunan şiir kadar kaliteli şiir yazabilmek için ne yapmalıyım? Hangi kaynaklardan ya da kişilerden destek almalıyım?” sorularına cevap aramalıyız.
Ama bu soruları sorabilmek için öncelikle iyi bir dinleyici olmamız gerekir. Ancak açık söyleyeyim ki yaptığımız dinletilerde bazı şairlerimiz sadece şiirini okuyup gitmek derdindedir. Öyle ki dinletimize gecikmeli gelip sonra da “evde işlerim var, beni listeye yazın, bu da yetmez, geldiğim sıraya göre değil de önlere alın da bir an evvel okuyup döneyim” teklifinde bulunan ve şiirini okuduktan sonra salonu terk edip gidenleri gördük defalarca. Burada hem şiire hem şairlere yapılan saygısızlığın yanı sıra benim asıl vurgulamak istediğim konu; yazdığını okuyarak değil, yazılanları okuyarak ya da dinleyerek başlangıçta verdiğim örnekteki arı olmanın önemidir.
Anlayana arı vız, anlamayana bal ne lazım!
GECEDE OKUNAN ŞİİRLER
SEN YOKSUN BU ŞEHİRDE
Sessiz, sessiz geziyorum
Sessiz, sessiz geziyorum.
Bu insanlar hep yalancı
Yokluğun içimde sancı
Can bedenimde bu tenle
Sanki alay eder benle
Umutlarım geçer senle
Bu şehirde hasret kokar
Bu şehirde canlar çıkar
Mevsim geçer yıllar akar
Turalım döndüm bülbüle
Hasretim kırmızı güle
Gönlümdeki sevda ile
Karanlıklar sıyrılır, perde perde, doğdu şafak,
Değil karanlık gece, uyanıp rızkına koşmak.
Renklenir canlı alem, nurlara boyanmış şafak,
Sönmüş gümüşmehtabı, dalda bülbül aşkına bak.
Gönül cennet sarayı, dağlarda uyanır şafak,
Vakte öten horozlar, uyan bak doğuyor şafak.
O kudret düğmesiyle, bu gece alem sönüyor,
Ezan sesiyle şafak, zaman gündüze doğuyor.
Kalk tükendi geceler, aşkına doğuyor şafak,
Silkinde hızlı yürü, karanlık bitiyor bak,
Ömrün can fitilini, aşkının kandilinde yak.
Seher yeli başladı, gönülde tatlı eser,
Karanlık geceleri şahadet Ezanlar keser.
Yuvasından uçarak, kanatlar çırpıyor kuşlar,
Işıklı gök minare, ilahi heybeti başlar.
Söktü al rengi şafak, akarsular dağlar taşlar,
Söyleşir güzelliğe, öter bülbül gözde yaşlar.
Secdeli alınlarda, güneşli ışıklar başlar.
Bu vatan seccadesi, iman aşkı aşkı közüne bak,
Uyan geç kalma yolcu, doğuyor rahmete şafak.
Dalgası hür hilalin, ağaran gündüze şafak.
Vatan diye titreşir, dallarda çiçekli yaprak,
Albayrak dalga sesi, şahit canlar kara toprak.
Zülfüne seher yeli, dalgalanır aşka şafak.
Dalga dalga çırpınır, tuğran elleri gök bayrak,
Her gece bir gündüze, aşkıyla doğar hür şafak.
Uyuma şehrini tad, el bağlayıp mihraba bak.
Ötüken ormanlara, Türk dünyası doğar şafak.
Mührü amin duası, kutsal vatan, şehit toprak,
Türk ün yüce dileği, yurda doğan kutlu şafak.
Sana layık olacak hediye bulamadım
Sevgimi veriyorum sevgililer gününde
Semadaki güneşe uzandım alamadım
Gül almaktan vazgeçtim dikeni batar diye
Alsam bile koklayıp kenara atar diye
Bütün armağanların yerini tutar diye
Sana olan bu sevgim ömür boyu sürecek
Gittikçe büyüyecek sanma sona erecek
Armağan seçemedim bugün sana verecek
Gönlümün sultanı hayırsız yarim
Hasretin belimi bükmeden tez gel
Gel de son bir defa yüzünü görem
Dallarım gazelim dökmeden tez gel
Kanlı yaşlar döker oldum gözümden
Koyun ayrılır mı körpe kuzudan
Beddua duymadan tatlı sözümden
Hastalık kanımı çekmeden tez gel
Gecelerim ıssız gündüzüm zehir
Bu güne dek sana etmedim kahır
Eller bu halime durmadan seyir
Yuvamızı viran etmeden tez gel
Bir tek senin bakışına muhtacım
Ben sana susuzum ben sana açım
Ölürsem ellere kalmasın göçüm
Ne olur musallaya yatmadan tez gel
Sabır diye diye döküldü saçım
Bilmem ki ne idi günahım suçum
Bilmez misin sen olmasan ben hiçim
Mezarımda baykuş ötmeden tez gel
Süleyman'ım yoldaş oldum yol oldum
Sana Kerem gibi yandım kül oldum
Ne oldu da böyle şimdi el oldum
Çok az vaktim kaldı bitmeden tez gel
İki sesi çok dikkatle dinlerim
Bir ezan sesiyle bir ozan sesi
Kulak verir manasını anlarım
Asla umudumu kesmedim rabdan
Aslımızı yaptı haki turaptan
Birisi Türk'tendir birisi Arap'tan
Bayrağım kanımdan isbatı hilal
Bir Mehmet Akif, Habeşi Bilal
Biri hakka davet biri istiklal
Herşeyi yaratan herşeye hakim
Emin buna tercümandır velakim
Kıyamete kadar sürecek hüküm
Yaralandı ağlar bebek
Sana dayanmıyor yürek
Nenni gül bebeğim nenni
Nasıl avutayım seni
Çıkar idi gökten yağan
Düştüğü yer darmadağan
Çaresiz ne yapsın anan
Nenni can bebeğim nenni
Nasıl susturayım seni
Çelik kanatlı kuzgunlar
Kana susamış azgınlar
Ölüm fermanı imzalar
Nasıl uyutayım seni
Kader bağladı yolları
Yoktur dizinin dermanı
Dünya seyiretti olanı
Nasıl unutayım seni
Gergin yay gibi kaşları
Korkak ürkek bakışları
O nebilsin yanlışları
Nasıl yürüteyim seni
Parcalandı eli kolu
Yüreğinde korku dolu
Gözü söyler susar dili
Nasıl büyüteyim seni
Bu ne vahşet bu ne hışım
Yüreğime doldu yaşın
Yüce hakka kaldı işin
İşte böyledir o beyler
Sadece emir ederler
Birgün mahşere gelirler
Nenni can beberğim nenni
Masıl yaratayım seni...
Tekir Yaylasın'da akar çayın var,
Baharda açılır gülün Kayseri.
İlimde,irfanda büyük payın var,
Seyrani delisi Ali'n Kayseri.
Erciyes'in eksik olmaz dolusu,
Meyve verir ahlat ,alıç çalısı.
Ün yapmış dünyada Bünyan halısı,
İlmek nakış atar elin Kayseri.
Erkilet yolunda hava alanı,
Mimar Sinan sağlam yapmış planı.
Pastırma sucuğu şöhret alanı,
Mantısı,böreği, balın Kayseri.
Mahrumi, çok sever Çavuşoğlu'nu,
Aşıklara açtı kültür yolunu.
Dertlinin, yetimin sorar halini,
Dolaşır dillerde valin Kayseri.
Aşkım diyorum sana,
Çünkü;ne zaman yüreğimi karşıma alıp otursam,
Aramızda uçurum oluyor dünya.
Yüreğim ve ben iki yabancı...
Yüreğime yaklaşıyorum adım adım,
Sırt dönüyorum dünyaya,
Sana sokuluyorum ansızın,
Umrumda değil bedenim..
Yüreğime bir haller oluyor.
Kızgın kumların teni çatlıyor,
Bir pınar sızıyor usul usul.
Serap´ım gerçek oluyor,
Serin bir nefes doluyor ciğerlerime,
Dedim ya aşkım...
Bir haller oluyor yüreğime.
Tebessümün düşüyor gözyaşlarıma,
Sesin deyiyor çığlıklarıma,
Koskoca dünya ufacıkmış aşkım,
Bir seni sığdıramıyorum dünyaya,
Kalabalıklar içinde yalnızım aşkım,
Bir sana aşinayım,
Bir sana çıkıyor yollarım,
Gerisi mazide isimsiz bir satır.
Gecelere bir haller oluyor aşkım.
Ateş düşüyor bedenime,
Hasretin çöküyor omuzlarıma ölüm kadar ağır.
Yüreğim kadar yakınken bana,
Yıldızlar kadar uzaksın,.
Yokluğun kanıma dokunuyor aşkım.
Gecenin vuslat vakti gözlerin düşüyor ufkuma,
Hani o gözlerin.
Kuytusunda umuda yelken açtığım,
Sevginin en saf haline demir attığım,
Gözlerin doluyor içime.
Sensizlik hançer kadar soğuk aşkım.
Çocuksu hayallerim üşüyor.
Gölgen düşüyor duvarlarıma,
Yıldızlarımı topla gökyüzümden,
Mehtabı doldur avuçlarına,
Karanlığa eğmeden başını,
Bir ateş böceği misali konuver pencereme,
İçim karanlık sensiz,
Sen yoksan korkuyorum karanlıktan.
Hislerime bir haller oluyor aşkım.
Yepyeni iklimlere kucak açıyor,
Zemherinin ortasında gül düşüyor toprağıma.
Her mevsim bahar oluyor,
Her filiz çiçek açıyor,
Cemre düşüyor göğsüme hazan´a inat.
Dedim ya aşkım....
Uzanıp dokunabilir misin bu gün yüreğime?
Konuşmadan anlayabilir misin sözlerimi?
Güneşim sana doğuyor aşkım.
Gelincik bahçesine bir papatya düşüyor,
Bembeyaz gelin misali..
Duvağına dokunamıyorum aşkım,
Yüreğime bir haller oluyor..
Hiç böyle olmamıştı,
Hiç alışmamıştı bu denli kimseye,
Hiç aşık olmamışım senden önce,
Ama sevdiğimi sanmışım..
Aşıktım ama,aşk neydi ki?
Bir hevesti belki,
Bir avuntu hayallerime,
Yada bir yudum su,
Ta ki kaynağına varana dek.
Susuzluğum neden coşuyor senle,
Neden kıyılarıma vuruyor dalgalar,
Hevesim neden yenik düşüyor aşkıma,
Esareti öğreniyor en hür anında,
Asi oluyor bedenime,
Yalnız sana çarpıyor,
Yalnız seninle yaşıyor zamanı,
Aşkım ben bende bittim...
Uzat yüreğini yüreğime,
Uzat ki;yüreğim her gece sen oluyor.
Dedim ya;yüreğime bir haller oluyor...
Sen anlarsın AŞKIM...
Rehber eyle hayatın boyunca ecdadını,
Çünkü onlar, hatalı bir adım atmadılar.
Yaydılar yedi iklim cihana TÜRK adını,
Güneş gibi doğdular, bir daha batmadılar.
Buğra Han’ın duyduğu gün, bildiler İslam’ı,
Gidilecek tek doğru yön bildiler İslam’ı,
Hak katında en üstün din bildiler İslam’ı,
Kur’an olan odada ayak uzatmadılar.
Dolaştılar dünyayı kışta, çamurda, karda,
Bu güz Edirne’deyse, öbür yaz Zigetvar’da.
Ömürleri geçti hep at üstünde, çadırda,
Saraylar yaptırdılar, sarayda yatmadılar.
İnsan ayırmadılar deri rengine göre,
Sağ elle yardım edip, demediler sol ele.
Hükmettiler cihana, sonsuz adâlet ile,
Zalime boyun eğip, güçsüze çatmadılar.
Saygı gösterilirdi bin bir çeşit görüşe,
Yaptıkları her savaş sebep oldu barışa.
Girdiler kıyasıya şehitlikte yarışa,
Kanla alınan yurdu parayla satmadılar.
Küfrü yakıp kavuran sönmez bir alevdiler,
Düşmanın karşısında yüceydiler, devdiler.
Allah ve Resûlünü sevenleri sevdiler,
Kendi sevenlerini bir gün aldatmadılar.
Dünyadan sahte cennet bağışlasalar bile,
Onları gâyesinden döndüremez, nâfile.
Girdikleri sınavdan çıkıp yüz akı ile,
Geçici nimetlere hiç tamah etmediler.
Köle, esir, azınlık, hor bakmadan birine,
Çare aradılar hep, dertlinin dertlerine.
Kendi hüzünlerini gömdüler kalplerine,
ERBABİ gibi asla, asla anlatmadılar.
Kokusu içime çeken nefesim,
Bülbülün sevdası gülden geçemem.
Arının sırrı değerli besin,
Dertlerin devası baldan geçemem.
Oğuzlardan gelir soyun ve bağın,
Tek ülkeme feda varım ve yoğum.
Bu milleti temsil eden bayrağım,
Kan kırmızı rengi şaldan geçemem.
Gönülden gönüle bakışan da bu,
O berrak sularda akışan da bu.
Medeni insana yakışan da bu,
Güler yüzden, tatlı dilden geçemem.
Şeytanı yenmeye zorun olmalı,
Helal kazancında terin olmalı.
Dürüstlük, dünyada varın olmalı,
Bildiğim bu doğru yoldan geçemem.
Işık dağ yükselir, üstünde sisi,
Yankılar kekliğin, bülbülün sesi.
Hayat veren Binboğa’nın havası,
Eser poyrazımız, yelden geçemem.
Sayısız bacalar, tüten ocaklar,
Köyleriyle, kentleriyle bucaklar.
Erciyes Dağı’nı sarar, kucaklar,
Kayseri gibi bir ilden geçemem.
Şiddet kılıcı kından çıkarır,
Ahlaksız insanı dinden çıkarır.
Tatlı dil yılanı inden çıkarır,
Samimi, sevecen kuldan geçemem.
Halit Doğan, fitne fesat gezen var,
Halit Doğan, bizi bazı üzen var.
Halit Doğan, sazında bir düzen var,
Nağmeler dokunur, telden geçemem.
Ela gözlüm, sen bu elden gideli,
Yapraklar döküldü, dallar perişan.
Ölümle bitecek aşkın bedeli,
Bülbül ötmez oldu, güller perişan.
Onbeşlemiş ay gibidir yüzlerin,
Sürmelidir, ceylan gibi gözlerin.
Unutulmaz cilvelerin, nazların,
Gezip dolaştığın yollar perişan.
Şekere, şerbete, bala benzersin,
Sümbüle, çiçeğe, güle benzersin.
Başı meyve yüklü dala benzersin,
Seninle konuşan diller perişan.
Doğu nere, batı nere şaşırdım,
Yedi iklim, dört bucağı aşırdım.
Ben seninle kral gibi yaşardım,
Geç gelirsen burada haller perişan.
Gözlerinin içi bana gülerdi,
İçimdeki arzuları bilirdi.
Dertlerime tek tek çare bulurdu,
Seni okşadığım eller perişan.
Hamit der ki, işte böyle güzelim,
Al yanağa öpücükler dizelim.
Işık gibi ben kalbine sızalım,
Sana sarılacak kollar perişan.
ZİNDANDAN MEHMET’E MEKTUP
Kavuşmak mı?... Belki... Daha ölmedim!
Zift dolu gözlerde kat kat...
Dünyaya kapalı, Allah'a açık.
Karanlığındadır, yeniden doğuş...
Okuyan: Murat KAPLAN
SEN İSTEDİN DİYE
Sanki doğdum anamdan
Sen istedin diye
Düştüm ben bu yollara
Aya baktım ağladım
İçtiğim suda varsın
Bende benim kadarsın
Sormadım aşkın yaşını
Sen istedin diye…
O yüce şahsiyeti
Ne çabuk anlamışsın
Başkası zülüm etti
Sen gönül bağlamışsın
Ey nur şehri Medine
Onur verdin kendine
İnletti göğü yeri
O veda yokuşunda
Kucak açtın hak dine
Kendi öz vatanından
Sen daha vefalısın
Çünkü en yüce insan
Dünyadaki her belde
Seni kıskanmış o gün
Gökte en güzel yerde
Yıldızın yanmış o gün
Beni bende ben bir beden sanırdım
Sen gidince anladım ki yarı sen
Hangi gonca diye arar dururdum
Anladım ki bülbüllerin zarı sen
Hiç bir uçuş böyle baş döndürmüyor
Bu gönül gülüne kuş kondurmuyor
Soğuk dindirmiyor su söndürmüyor
Vanıp duran yüreğimin narı sen
Belki son demim de çile getirdin
Bu çileyi bile bile getirdin
Suskun yüreğimi dile getirdin
Bu sevdanın tek kazancı karı sen
Saadetim derdime dert yüklemem
Umudumu hayallere eklemem
Kaderimden başka bir şey beklemem
Bu hayatın serveti sen karı sen
Bugün yine sen geldin hatırıma
Bir sancı girdi sanki sol tarafıma
Nefes mi alamıyorum ne?
Ellerimde titriyor.Ya kalbim,
Kalbim hızla çarpıyor
Allah’ım bu ne telaş ne heyecan?
Seni yaşıyorum içimde.
Aşk dedikleri bu olsa gerek.
Ruhumda benliğimde seni hissediyorum.
Seni çekiyorum sigaramın her dumanında.
Seni içiyorum çayımın her yudumunda
Sokakta insanlar biraz sana benziyorlar
Kiminin gülüşü,kiminin duruşu,kiminin sesi.
Seni yaşıyorum her anımda.
Sonra sensizliği yaşadım
Güllerin rengi soldu sanki
Bülbüller de ötmez oldu inan ki
Ağaçların yeşilimi soldu ne?
Hayat ritmini kaybetti.
Manası kalmadı hiç bir şeyin
Ne vardı yaşama değer
Yanımda sesin nefesin olmayınca
Bağrıma taş koydular sanki
Sensizlik bu olsa gerek.
Gülerken ağlamayı becerebilmek
Gözyaşını kendinden bile saklamak
Bulut olyor damlalar.
Sensiz çıkıyorum o bulutlara
Sonra yağmurlarla yağıyorum
Şimdi yollarımız ayrı
Yıldızlara ne yazdım gördünmü?
Seni yalnız seni sevdim.
“ŞAİRLERLE HAŞROLMAK İSTEYEN VAR MI?/ AHMET MURAT
Biraz mürekkep yalayanlarımız, az buçuk biyografi kitapları okuyanlarımız, bir edebiyat ortamı içine şöyle böyle girenlerimizin şairler hakkındaki kanaatleri birbirine yakındır. Şairlerin yaramaz ve delişmen kalmak zorunda olan ve asla ilk-gençliğini atlatamayan bir tür olarak görülmesi üzerinde neredeyse anlaşılmıştır. Böylece şairlerin aslında aşırıya kaçmalarının şairlikle ilgili olduğu filan da zımnen kabul edilmiştir. Şairliğin delilikle ilgisi gibi psikiyatrik bir entelektüel merakı kışkırtıcı irtibatlar da zaten hep kurula gelmiştir. Müntehir şairler, deliren şairler, kaçıp kaybolan şairler vesairelerden en az bir tanesinin adını hemen hepimiz hatırlayabiliriz.
Bir şair yalan söylediğinde, bu durumu, belki de onun gelişmiş hayal gücünün tazyikine bağlamakta zorlanmayız.
Bir şair kibir ve kendini beğenmişlik sergiliyorsa, kibrin belki de bir şaire ne kadar da yakıştığını söyleyebiliriz. Çünkü o insan-üstü bir donanımı bütün insanlık için taşımakta ve bunda da (söylemek zorundayız) ruhen epeyce zorlanmaktadır. Şu halde bu kadarcık kibir şairin süsü sayılır.
Bir şair gıybet yapıyorsa onun buna hakkı olduğunu çünkü pek bayağı ve çok kalabalık olan edebiyat ortamının temizliğinin bu yolla gerçekleşebileceğini kabule yatkınızdır.
Bir şair hovardaysa, bu da onun üstün duyarlık mekanizmasına bağlanabilir. Öyle ya, o gelmiş ve kadın türüne layık olduğu değeri vermiştir. Üstelik bir şair tarafından sevilen bir kadın o şaire olan borcunu ömür boyu ödeyemez.
Bir şair öfke ve kin doluysa, buna da aldırmamalıdır. Çünkü bir yanda kendisini anlamayan yığınlar, öbür yanda kendisini ifade ettiği mükemmel şiir dili ile dil ve şiir için bir fırsat olan zekası... Böylesi bir durum trajik bir sıkışmaya yol açmaz ve şairi kızdırmaz mı?
Bir şair tufeyliyse; tembelliği, kendisinden Allah'a sığınılacak bir tehlike olarak görmüyorsa bunda da şaşılacak bir yan olmamalıdır. O bir şairdir; ruhunun adaleleri o uykudayken bile çalışmaktadır. İnsanlığın ortak ruhuna mütemadiyen (susarken bile) sağladığı katkı, insanlığı şair karşısında zaten minnet altına sokmuştur. İnsanlar onun geçimini üstlense ve o da habire ona hizmet eden ama onu anlamayan insanlara sövse bile çok görülmemelidir.
Bir şairin biyolojik anne-babası yoktur. Onun annesi ve babası yaşlı ya da ölmüş olan çeşitli şairler/şairelerdir. Bu sebeple bir şair, eski kuşaklardan bir şaire karşı saygısını koruyorsa, anne-babasına göstermesi beklenen saygısından muaf olmaya hak kazanmıştır. Kendi anne-babasının benzeri olan anne-babalardan ortalıkta çoktur.
Bir şair sahip olduğu cevherin kıymetinden ötürü, şiir dışındaki bilgi(lenme) türlerine kayıtsız kalıyorsa, pek iyi yapıyor diye düşünebiliriz. Değil mi ki o ballar balını bulmuştur.
Bu söylediklerime eğer şunları ilave etmezsem bir ahlaki düşüklük örneği göstermiş olacağım: Ben de şiir yayınlamış ve zaman zaman şair olarak anılan biriyim. Böyle olunca bu söylediklerimi öncelikle ve acilen kendime söylüyorum, söyledikçe alınıyorum, bu söylediklerimle kendimden başkasını kırmak istemiyorum. Ama işte bu tabloyu yaşatan başkalarının olduğunu da görüyorum. Ayrıca bu yazıdaki şair sözcüğünü pekala hikayeci, ressam, müzisyen vb. ile değiştirebiliriz.
Bilemiyorum, mü'min şairlerden (hikayecilerden, ressamlardan, müzisyenlerden...) kaç tanesi öte dünyada şairlerle (hikayecilerle, ressamlarla, müzisyenlerle...) haşrolmak ister?”
Öyle sanıyoruz ki yazar bu yazısında ta’riziye yani ters öğüt sanatından faydalanmış. Yazdıklarının tersine, hiçbir yanlış hiçbir kimseye yakışmadığı gibi hele hele şaire hiç yakışmaz.