ebrar guldemler : Mayıs 2008
ebrar guldemler adres değişikliği
Sevgili çatı katı deniz gören ev,Hayat ağzından çıkan hiç bir cümleyi kaçırmıyor, kaydediyor, kaybetmiyor bilirsin. Eğik tavanı ilk kez gördüğümde, heyecanla "ben burda yaşamak isterim yaaa..." dediğimi de duymuş olmalı.Doğduğum semtte olması nasıl güzel bir rastlantıydı hem.Üzerimde beyazlar varken, kucağında aldı beni senin eşiğinden geçiriverdi. O günden sonra, yaklaşık 15 tane 30 gün boyunca, bu çatının altında yaşadı bizim minik ailemiz.Önce evim oldun benim.Ne istersem yapabilirdim, kuralları ben koyardım, kural koymayı da sevmezdim, istediğimizi yapardık, istediğimiz saatte. Nereye gidersek gidelim döndüğümüz yer. Duman'ın söylenerek açtığı kapı...Rengarenk perdeler giydirdim sana, bir de mor menekşeler...Evleri yaşatan insanlardır ya, bizimle nefes aldın, gülümseme yerleşti yüzüne sanki. Reçel kokan, yeni yapılmış kek kokan, lavanta kokan bir ev oldun.Ne kadar yorgun olursak olalım, soframız oldu sende, ocağımız tüttü. Kahvaltıları aksatsak bile, bunu es geçmedik.Aşık kişilerin, günlük hayatla ilgili, birbirlerinin hiç de bilmediği alışkanlıklarını öğrenişini izledin.Pek güldürdüğümüze eminim seni, telaşlarımızla, neşemizle, hevesimizle...Sen de şaşırttın beni, gecenin bir yarısı bile, patır patır sesler üzerimde, sabah vakti penceremde. Ben, martıların ayak seslerine, Duman'sa şarkı söylemelerine, başta biraz çekindik ama hemen alıştık.Sonra ben o ev oldum, biz o ev olduk sanki, pek çok sevdik.Kim demişti "dünyanın en sıcak ama en zor ısınan evi" diye... Kırılmaca gücenmece yok, işte bu yüzden Hıdırellez'de başka bir ev dilemiştim ben:)Kabul oldu dileğim, hem çok mutluyum, hem de buruk.En çok Duman üzülecek sanıyorum, çatıda serserilik etmeye ne çok alışmıştı. Kediler en çok tavanarasına yakışmaz mı?En çok da Salacak özleyecek, bizim kadar özenle seven kaç kişi vardır onu burda?Ve ben en çok, yürürken duyduğum tahta gıcırtılarını özleyeceğim. Kaç kez böyle bir evde oturacak kadar şanslı olursun ki hayatta? Mayıs ışığının ve yaz ikindilerinin hiç bir eve bu kadar yakışacağını sanmıyorum.Duvarında, sevgilim yokken attığım çentikleri, mor fırça izlerini, doğumgünü için yazdığım yazıyı, kapıda kocaman posteri -bir arkadaşım ev değil kafe zannederek gelip geri dönmüştü-, bırakıyorum. Yemek kokuları, kedi tüyü, bolca mutluluk, her biri diğerinden özel anıların izleri sana kalanlardan...Kim bilir, bizden sonra oturanlar, sessiz kalıp dinlediklerinde, duyarlar belki bıraktığımız sesleri..?Dilerim, onlara da bize verdiğin kadar mutluluk verirsin...Ve de Belediye'nin gerzekçe planları arasında kaynamaz, uzun yıllar bıraktığım yerde, bıraktığım gibi kalırsın.Sevgili, torunlarıma bile göstermek isteyeceğim, daima yüzümde bir gülümsemeyle hatırlayacağım,aşkımızın, emeğimizin, sevgimizin, en yakın ve yegane tanığı evim,Hoşçakal!
61. Cannes Film Festivalinde, Nuri Bilge Ceylan, "Üç Maymun" filmiyle "en iyi yönetmen ödülü"nü aldı.Cümle bile muhteşem.Bütün filmlerini izlediğim, hayranlıkla takip ettiğim yönetmen.Kendine özgü bir sinema dili olan, bir tavrı olan.Biz sinemada geriden geliyoruz, bundan daha çok önce sayılmaz, hatırlayalım resim sanatı bile bizde yoktu, şimdi 7. sanatta da hala emekleme dönemindeyiz, ister istemez.Bu başka bir başarı. Diğerlerine benzemiyor, kıyaslanamaz bile, tezahüratlar edilen hiç bir başarı saydığımıza benzemiyor.-Orhan Pamuk'u Necdet Sezer bile tebrik etmemişti, hatırlarsınız.-ben çok duygulandım, çok heyecanlandım izlerken...Sean Penn'in berbat telaffuzuna rağmen, önündeki kartta not olarak dahi düşülmez mi, ödül alacak yönetmenin isminin nasıl okunacağı?Bizde yapılsa böyle bir hata ne kadar ezerdik:)"daha adını düzgün okuyamıyor, ödülü nasıl verecek" falan.Ya ne kadar harika bir cümledir bu?"Tutkuyla sevdiğim, yalnız ve güzel ülkeme..."http://www.youtube.com/watch?v=xJ1YQ2v_hnI&feature=relatedyutuba girmek için:http://ktunnel.com/index.php/Not: Bir önceki ödülü Yılmaz Güney'e itihaf etmişti.
bıyıklı adam artık yokhttp://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=HaberDetay&ArticleID=878624&Date=21.05.2008
Şunlara bakmalı herkes./Yaz geldi, kesin geldi, artık bir daha da gitmez:)/Sigara yasağı birinci gün:Motorda bir kişi sigara yakar, görevli onu uyarır, kadının biri bağırır:"madem yasak şu çöp kutularını da kaldırın"Sanırım çöp kutularının sadece izmarit atmak için olduğunu düşünüyordu.herkes bir gergindir ki sormayın gitsin, birileri sigara içse de tepelerine binsek.-bkz: otobüslerde de, telefon konuşulunca uyaran yaşlı amca/teyze tipi-Sigara yasağı birinci gün/akşam:Tek tük içmeler başlamıştır.Görevli uyardığında gencin biri, sigarasını denize doğru tutarak, sigarasının kapalı bir alanda olmadığı savunur, tüm yolcular kopar.Sonuçta motor ve vapurlar, deniz taşıtı olduklarından, polis için ceza kesmenin nasıl olacağı da meçhul olduğundan insanlar daha bir rahat, sahil güvenlik müdahale edecekse o başka.Sigara yasağı ikinci gün:Ve sabah o harika anons:) Sanki seferberlik ilan edildi. Çok ciddiye alışımız da bir komik, "amaan sende" halimiz de.Fakat motor kıyıdan ayrıldıktan sonra tek tük içenler, içenleri uyaranlar, uyaranları, "sen de iç kardeşim" diye teskin edenler.Böyle gider bu. Yavaş yavaş hem insanlar alışıyor, hem de bir yandan kimse takmıyor.Sonuçta evet, yasa tam olarak uygulanamaz, biz rahat insanlarız falan ama gene de içme oranı bayağı azaldı, bu da harika bir şey, buna bağlı olarak yerlerdeki o iğrenç izmaritlerin de azalmasını umuyorum. Keşke, asfalta yapışan sakızı da engelleyen bi yasa çıksa, sokaklarımız berbat. Onları temizleyen cihazlar var aslında, asfaltta o siyah lekeler oluşmasın diye, ısıyla temizleyen... o la la la
Işıl ışıl, yüzüme değen rüzgar, uzun kahvaltı hayalleri, gözüme güneş girerken uyanmak ne de güzel, akşamlar ayrı bir güzel, dün mevsimin ilk kavunu, yanına illa ki beyaz peynir, aynen o keyif gibi, ikindi ışığı gibi bir müzik listesi...Yarın Pazar, her gün pazar olsun:)Dire Stairs- Ticket to HeavenRed Hot Chili Peppers- Road Trippin'Frou Frou- Let GoLamb- GabrielAstrud Gilberto- Fly Me To The MoonJane Birkin- SuranneeMoby- Dream About meBeth Gibbons- MysteriesBebel Gilberto- August Day SongGotan Project- EpocaEnya- Orinocco FlowPink Martini- Lillyi can fly but i need his wings...
komik misin çocuk?
öğretmen: alperen cevabı neyle yazıoruz? (beklediği cevap there is'le)alperen: kurşun kalemimle./öğretmen: how many weeks are there in a year?alperen: ööretmenim biz daha 52'ye gelmedik ki?!/öğretmen: do you like French fries? (yes/no)alperen: mmmm! bayılırııııım!:)Hala gülüyorum.
Çantamız hazır, sandviçler de, yürüyüşe uygun botları da çektik mi?Hazırız.Bu Pazar biz dere tepe dümdüz, yürüdük, tırmandık, yürüdük...Benim için yine bir ilkti. Evet, kolay bir parkurdu. Kamp yapma heveslisi benim için özellikle gerekliydi. Topuklu pabuçlardan, bu duruma geçiş zamanla oldu elbette. Ben bir şehir çocuğuydum, hıdırellez kutlamadım mesela işte, hiç hayvanım olmadı, tırnaklarıma toprak girmedi, ağaca tırmanmadım, ateş yakıp karşısına oturmadım, pikniklerde bile masada olurduk biz. Çanta hazırlamak ve nereye olursa olsun yolculuk yapmak en büyük zevkim oldu ama en kısa yolculuklarda bile, bavulumu hafifletmekte zorlanırdım. -Arkadaşlarımla çıktığım bir tatilde havuz kenarı türk kahvesi zevki için, orda keyfime göre bulamam diye, yanıma kahve takımı alışım bir örnek olabilir- Bir daha geri dönmeyecek gibi her şeyimi yanıma almak isterdim. Şimdi tam kafama göre, doğum günümde hediye bir sırt çantam var. Ve dönmeyi pek sevdiğim bir evim, dahası yanımda O olduktan sonra her yere çantasız bile gidebilecek cesaretim. Çantam çok cici, dağın tepesinden yuvarlasan içindekilere bir şey olmaz, motosiklet alınca sırtıma atmak için ideal.İçine hafif şeyler atıp çıktık. Ekibin en süperi bizdik diyebilirim. Elimizde hırkalar, şallar taşımadık hiç, yağmurluklarımız idealdi, enerji için müsli barlar almıştık, dersimize iyi çalışmıştık velhasıl, ayakkabılarımız harikaydı, hiç temizlemek zorunda kalmadık, "ıyyy napcam şimdi" falan olmadık, söylenenleri dikkatle dinledik, her an araziye uyum sağladık ve her dakikadan keyif aldık. Yağan yağmur harika bir avantaj oldu.Sevgilim bir yerden çıkmaya çalışıyorken, Rehber elini uzatmış yardım etmekteyken, ortalık sessizken benim, "aşkııııım" diye merak dolu seslenişim herkesi koparttı.Sevdiceğim ayakkabımı bağlarken, kıskanç bir teyze "yeni evliler şimdi peeh, bir de on sene sonra görelim" dedi, "aferin kıza bak o gelmeden hiç bir şey yemedi bekledi" dedi, bir diğeri "ama çocuk ona da yemek alıyordu zaten" "pek beğendim sizi çok yakışıyorsunuz" dedi falan... Halimiz ilgilerini çekti sanırım, renkli ve keyifle gökyüzünde süzülen bir balon gibi.Pek çok yeni yer gördük, önünden geçip gittiğimiz yerlerin hikayelerin öğrendik. Ateşte önce sucuk sonra mantar yedik. Rehberimizden bile "aferin" aldım. Çünkü ben hiç sızlanmadım, yorulmadım, dizlerime kadar çamura battım. En çok benim güldüğümü söyledi. Gurur duydum:)Bu sanki birkaç ay uzunluğundaymış gibi süren gün bana tekrar gösterdi ki, biz iyi bir takımız. Birbirimizi ne zaman kendi haline bırakmamız gerektiğini, ne zaman yardım gerektiğini, elele vermeyi, bir diğerimizin önde gidenin arkasında olduğundan emin olduğu için düşmekten korkmamayı, birbirimizi sakinleştirmeyi, uyum göstermeyi, kendi vazifelerimizi yapmayı, diğerininkine müdahale etmemeyi becerebiliyoruz.Ha unutmadan, arabamızın plakası bile bize hediye gibiydi; 34 MOR 17 -çanakkale memleket-Yeni haftaya çok olumlu ve dinlenmiş başladım. İçimden yeni planlar yapmak geçiyor, ama sadece hayal ediyorum, en iyi planları hep O yapıyor biliyorum.
Veeeeee yaaaaaaaaaaz geldiiiiiiiiiii!Yağmur yağsa bile dışarda.Hıdırellez,Herkes dilekler tutsun!Sezen Aksu'nun Düğün ve Cenaze albümü dinlenmeli sonra, dilekler balkona, toprağa, bir yere çizilmeli, hiç olmadı kağıda yazılıp gece denize atmak üzere bekletilmeli, gül ağacı bulunup asılmalı, yemekte hani o her zaman pişirilmeyen özel gün yemeklerinden biri olmalı, eve çiçekler alınmalı, ciciler giyilmeli, çocuklar Ahırkapı Şenliklerine götürülmeli.Çünkü mesela benim, bir çocukluk anım yok hıdırellezle ilgili.Kocaman bir kız olduktan sonra şimdi var:) Ateşten atlayamayacak kadar büyümedim neyse ki.Yarın yeni yılın ilk günü kabul edilir ve yazın.Güzel bir mevsim olsun bu yaz:)
Tiyatro Perisi arkadaşım ve ben Venedik Taciri oyunun izledik, Tiyatro Pera'da.Gece vakti, kız kıza.Mekan öyle sıcak ki, evinize gelmiş salonunuzda oynuyorlar zannediyorsunuz, o kadar küçük bir yeri bu kadar harika kullanmalarına ayrıca hayran kalıyorsunuz.Müzikler muhteşemdi. Müzik akışını not ettim, listeleyip dinleyeceğim.Dekor değişimlerindeki danslar, ışığın kullanımı...Hepsi pek lezizdi.Ben en çok bunu seviyorum, tiyatroda da, sinemada... Şölen gibi olmalı. Oyunun metninden çok bunlar ilgimi çekiyor.Danslar, müzikler, ışık oyunları...Sezon bitmeden, herkes gitmeli.Bu arada, oyun esnasında-telefonu-çalan-ve-cevap-veren kız, bilgin olsun, sana ve senin gibilere gıcık oluyorum, oyunun son bölümünde, dijital-fotoğraf-makinesiyle,-flaşı-da-bir-güzel-patlatarak-fotoğraf-çeken-adam sana da,ama bugünlerde en çok,Vapurun sigara içilmeyen bölümünde sigara içenlere sinir oluyorum.Evet, geçen sabah bir bayanı uyardığımda, şunu söyledi "uyarıyı görmedim"cevap: "elbette görmediniz tam altında oturuyorsunuz çünkü."Kabus gibisiniz hepiniz, suratıma üflediğiniz dumanı içime çekmek zorunda mıyım ben, bir zahmet bir kaç adım atın ve sigara içilen bölümdekileri zehirleyin.
En sevdiğim 1 Mayıs bu yıldı:)İşe gitmedim, karşıya geçmek zordu çünkü.Uzun bir kahvaltı ettim.Sonra sakin sakin evde vakit geçirdim.Börek yaptım, soluğu sevgilimin iş yerinde aldım.İş arkadaşlarının pek hoşuna gitti, tarif bile istediler:)Sebepsiz onun yanına kaçıvermek çok hoşuma gidiyor. En çok da hava böyle baharken, ışık böyle sarıyken.
bıyıklı adam artık yokhttp://www.radikal.com.tr/De...