Tarih: 12.10.2016 11:09:28 / 877okunma / 2yorum
Şimdi perakende sebze hali olan yerin adı 1958 yılında yıkılmadan önce “garipler mezarı” idi. Girişte sağlı sollu iki tarafında da tek katlı biraz da salaş dükkanlar vardı. Burada sebze ve meyve satılırdı. Kışın da girişteki dükkanlar da çeşit çeşit balık satılırdı. Bir iki sefer babam ve emmim ile bu dükkanların bitiminde yazın kavun karpuz satılan yerde Kızılırmak´dan tutulmuş, adını sonradan öğrendiğim sazan balığı alırdık. Kılçığını ayıklaya ayıklaya binbir güçlükle güya balık yerdik. Bir seferinde dedim ki biz bu çeşit çeşit balıklardan neden almıyoruz ? Baba çıksın o deniz balığı yenmez. Peki dedim onları kimler alıyor, onları dışarılılar alıyor dediler. Yıllar sonra Kocaeli´nde çalışırken bir gün emmim geldi, çarşıya çıktık balık pazarının önünden geçerken, şuradan balık alak dedi. Emmi dedim, onlar deniz balığı yenmez ki. “Ne diyon oğlum balığın hası bunlar.” Deyince “ vay bize vay, vaktiyle niye bunları yedirmediniz”dedim. Emmim “sus, oğlum sus bilememişiz” dedi. Bunlar bayat biz tazesini yiyelim dedim. Ertesi gün sabahleyin erkenden kalkıp sahile indik. Bizim motoru çalıştırıp açıldık. Eline çapariyi verdim. O zamanlar deniz kirlenmemişti. Bazen bir iğneye iki balık bile takılıyordu. Bir saat içinde 5–6 kilo istavrit yakalayıp eve gittik. Evde bile balıklar canlıydı.
Neyse gelelim esas konuya. Mezarlığa götürmek zor muydu yoksa? O zamanlar orası şehrin dışında mıydı ki garipleri buraya defnetmişler.
Yeni binalar yapılmadan önce üzerinde taşı olan bir vardı. Arkasındaki dükkanlar´ın arasından geçip kestirmeden eve gitmek için o mezarın yanından yalnız geçmeye korkardık. Orada bulunan ufak bir kapıdan geçip nalbantlar başına çıkardık. O arka dükkanlar kışın hemen hemen boş olur, yazın kavun karpuz satılırdı. Amasya´nın kayabaşı karpuzu, Kayseri´nin ambar düğleği geldi diye bağırırlardı.
Karşılıklı iki tane de kahve vardı girişte. Sol tarafındakinde Çavuşbaşı(Mehmet paşa) ve Garslılar (yüceyurt) mahallesinin delikanlıları sağ taraftakinde ise Alibaba, şehitler ve kılavuz mahallesinin delikanlıları gelir durmadan kağıt oynarlardı. Kafaları bilmem nasıl dayanırdı. Her iki kahvede pikapların sesini sonuna kadar açar durmadan plak çalarlardı.
Bir Pazar günü evin arkasındaki MET(çelik-çomak) oynarken kardeşim geldi. Abi babam evde seni istiyor. Gittim. Para verdi, get bir garpuz al dedi. 10-12 yaşımda ben garpuzdan ne anlarım bilmem ki. Garipler mezarlığının oradaki karpuz sergilerine gittim, tanıdık bir garpuzcu vardı ona baktım şansıma oda o gün yok. Sergilere aval aval bakıyorum. O arada birisinin dikkatini çekmişim. Ne bakıyon ulan dedi. Emmi garpuz alacağım da buradaki emmiye baktım, o babamı tanıyor onun için. Baban kim dedi, söyledim. İt oğlu it desene. Gel bakıyım bir garpuz veriyim götür. Selamımı söyle, biz adamına göre sille vururuk dedi. Eve geldik garpuz da garpuz ha, gıpgırmızı bal gibi. Rahmetli babam “aferim ulan garpuzdan anlarmışsın” dedi. Güldüm. Niye güldün dedi. “Senin adını duyunca adam çok uğraştı seçti, ben ne anlarım” dedim.
Anahtar Kelimeler: GARİPLER, MEZARI
Bir sehre ait olmak ne guzel. Sivasin o dilini hikayesini icime cekmis gibi oldum bu yaziyla. Oyle hikaye etmissiniz ki ustad, karakterler adeta yazidan firlayip disari cikacak gibi
Sayın Nurettin Özel Samimi duygularınız için teşekkür ederim. Selamlar muzaffer gücer