"yedigünyazıları" /// murat örem...: behçet necatigil ; " uzayacağa benzer / tutuştuğumuz lades / ölüm / sen beni aldatamazsın / aklımda...."
“derinden sesler geliyor
koptu senden ellerim,
diyordu "yay" şiirinde Behçet Necatigil...
13 Aralık 1979’daki ölümünün üzerinden 34 yıl geçmiş Hoca’nın...
Selim İleri, Behçet Necatigil’i anlattığı kitabının adını ne güzel ne anlamlı koymuştur “Kırık Hüzünlerin Şairi” diyerek...
Behçet Necatigil , Türk Edebiyat tarihi ve şiirinin en çalışkan, en vefalı ve en mütevazı isimlerindendi....
Şair, araştırmacı, radyo oyunları yazarı ve Hocaların Hocası’ydı....
Ölümünün ardından 34 yıl geçse de Behçet Hoca’dan geriye şiirleri , araştırma kitapları, radyo oyunları ve etrafındaki herkesle uyum içinde olan hayatı kaldı...
Behçet Necatigil öğretmendi ama öğretenlerin bir kısmının içine düştüğü kibirle , hükümranlık, despotluk ve nobranlığa hiç sığınmadı.
Bu yüzden, öğrencisi olanlar da okurları da her daim sevgiyle andı Behçet Hoca’larını aradan ne kadar yıl geçse de...
Behçet Necatigil kendi halindeki insanların aşkları, umutları, başarıları, coşkuları, yalnızlık ve hüzünlerini anlattı tekrar tekrar adeta mırıldanan ve kesik kesik dizelerle...
“ Edebiyatçılar, sanatla uğraşanlar, evini aile hayatını, çocuklarını, sevdiklerini çoğu zaman ihmal eder’ önyargısına inat ailesi ve çocuklarını da çok önemsedi Behçet Necatigil.
Yıllar içinde kendileri de yazı dünyasının güzelliğine katkılar emekler sağlayan kızları, babaları Behçet Necatigil’i anlatırken onun evdeki halini şu cümlelerle tanımladılar ;
“ Akşamları okul dönüşlerimizde O’nu uzun koridorun sonundaki aralık kapıdan çalışırken görürdük.
Gözlüğünün üzerinden şöyle bir bakmasıyla kedimiz Mıcır’la birlikte içeri süzülür ayaküstü sohbet ederdik.
Bu sohbetler O’nun artık yalnız kalmak istediğini sezdiğimiz anda ya da yeni gelen kitapları dergileri elimize tutuşturmasıyla sona ererdi.
Kısacık zaman dilimleriydi ama çok özeldi.”
Kalın camlı gözlüklerinin üstünden yanında yöresindekilere bakarken, bildiklerini öğrencileriyle paylaşırken, dostlarıyla edebiyat sohbetleri yaparken dudaklarının kenarından tütün hiç eksik olmadı Behçet Hoca’nın.
Maalesef erken denebilecek ölümünde de tütünün payı ağır bastı...
Ömrü boyunca en çok çocukları gözeten Behçet Necatigil bir şiirinde;
“Girer miydi evinize
Turfanda bir meyva iyi bir besin
kalın kağıtlarda çöplerimiz
aman çocuklar görüp imrenmesin”
bir başka şiirinde de anasız babasız kalan çocukları ve boynu bükük kalan çocukların hüznünü
“Ölürse annesi babası
onlar da ölmeli
çünkü kendi evlerinden gayrısı
Yaşadığı Dar çağa sakince tanıklık etmeyi yeğledi Behçet Hoca .
Eminiz ki marketing’ini öne çıkarsa daha çok tanınırdı ancak Behçet Necatigil’i okuyan herkes bilir ki bunu yapamazdı, yapmazdı.
Çünkü eski sokakların, günlük hayatların, küçük mutlulukların , ayrıntıların , gizli sevdaların , evlerin , evlerin içindeki hallerimizin anlatıcısıydı Behçet Necatigil,
“Kazanmak her ne şekilde olursa olsun daima kazanmak“
diyenlerin de hiiiç yanında olmadı….
1970’lerin aşırı politize olmuş ve herşeyi ak-kara, iyi-kötü diye tanımlayan toz dumanı arasında “toplumsal muhalefete açıktan destek vermek yerine, evleri sokakları, divaneleri , aşıkları , böcekleri mırıldanarak anlatıyor“ diye yakışıksız biçimde de eleştirilmiştir mutlaka Behçet Hoca da....
1916 yılında çarpmaya başlayan yüreği durduğunda bundan 34 yıl önceydi ve Behçet Necatigil 63 yaşındaydı.
Adına ömür denen oyunun sonuna doğru akciğer kanseri olduğunu biliyordu Behçet Necatigil.
Bir gün daha fazla yaşasın umuduyla yurtdışında tedaviye gönderilmek istendiğini duyduğunda,
“ Bu memleketin parasına yazık, öleceksem burada ölürüm”
cevabını veren de Behçet Necatigil Hoca’nın kendisiydi....
Her yıl Aralık ayının 13’ünde bir yıl daha geçiyor Behçet Necatigil Hoca’dan uzaklarda...
Behçet Hoca’nın ölümünü ortaokul birinci sınıftayken Türkçe Öğretmeni’nden duyan genç adam öğrenmişti ki ; Behçet Necatigil, Türkçe öğretmeninin de fakülte yıllarından öğretmeniydi ve “Hocaların Hocası “ deyimi hiç de boşuna değildi ...
Gizli Sevda’yı, Dar Çağı, Evleri, Sevgileri .... kimseler Behçet Necatigil gibi anlatmadı, anlatamadı…
Türk Şiir ve Edebiyat dünyasının en hakiki ismini, Türkçenin has şairini, hocaların hocası Behçet Necatigil‘i ölümünün üzerinden 34 yıl geçmiş olsa da bir kez daha saygıyla anmak istedik...
Bu yılın eylül ayının sonlarında Behçet Hoca’nın eşi Huriye Necatigil de bindi o sessiz gemiye….
Behçet Hoca ne demişti bugünleri taaa 1970’lerden gören gözleriyle o unutulmaz şiirinde ;
( murat örem / 11 aralık 2013 / ankara...)
Gönderen Murat Örem zaman: 23:51
Namık Demirkan 12 Aralık 2016 07:39
Pişman olmayacağın bir hayatı yaşamak. Bittiğinde de iyi yaşadım diyerek kendinle gurur duymak kaç kişiye nasip oldu ki???
Dostum ellerine sağlık.