BıÇaKiziKırMıZı: Aralık 2012
benim gibi bir kadın elbette rüyasında birden bastıran sular görür. başka türlü olması ne mümkün. taşan nehirler, fırtınalı denizler... ne umuyordun ki? ve hep köpekler ve hep at üstünde o sürmeli gözleriyle ali. bir de dokuma tezgahındaki şu halı... rüyamda atom parçalamıyorum, hiçbir rüyaya hayır diyemem lakin... bence burada sözümü balla kesmelisiniz. dilimi ehlileştirme, çok konuşmama perhizindeyim. anlayışınız için sağolunuz. üç perdelik herhangi bir oyunun sonunda barut kokusu duymuyorsam, bana herşey sahte geliyor. yalan. inandırıcılıktan yoksun. benim inançla ilgili sorunlarım olabilir. aldılar inanma kabiliyetimi elimden. bir kadın başka bir kadın hakkında "o kadar entelektüel ki, kuran bile yazabilir" demiş... ben sevmem mevzubahis yazar şahsiyeti. ama benim onun kalemini sevmemem, onu kötü bir kalem yapmaz. zaten o da kendinden çok memnun. cümle içindeki tek çürük yumurta benim. yazanlar yazdıkları her satırı, her kelimeyi seviyorlar, ne güzel. benim çöp kutularım kelimelerle dolu...
benim kalemimi allah çarpmış. http://www.youtube.com/watch?v=FeTwoGxP6fo
yatakta can çekişiyordum. başımda doktor ve hemşireler, odanın dışında annem vardı. beni aletlere bağladılar, canımı yakan aletlere. konuşmak istesem de gücüm yetmiyor, sesim çıkmıyordu. birşeyler yaptılar hiç durmadan, aceleyle... bir canımın yandığını bir de kılımı dahi kıpırdatamayacak kadar güçsüz olduğumu hatırlıyorum. sanki şeffaf bir jelatinle kaplanmıştı vücudum. hareket edebilmek, nefes alabilmek ne mümkün... gidiyordum işte. anneme dokundum. bunu nasıl başardım bilmiyorum ama kalkmış annemin yanına, kapının önüne gitmiş ve dokunmuştum ona. o ise hala yatakta ölmekte olan bana bakıyor, ağlıyordu. dokundum diyorum dokundum, teselli olmaya çalıştım. "o yataktaki ben miyim anne?" ... duymadı... yüzüme dahi bakmadı. şunu anladım; ben ölümden korkuyorum. ödüm patlıyor. adaletsizce olduğunu düşünüyorum. madem ölüceksek hepimiz, yaşamak niye?