Kalbi Camdan: 2011
Çok zor olacak, biliyorsun. Herkes geçti diyecek, bir çoğu seni anlıyormuş gibi dilini ısırıp konuşacak. Geçmiş zamanı değil ama yine aynı şeyleri söyleyecek. Bir el omzuna dokunup, "geçecek" diyecek.. Ama sen bileceksin, geçmeyecek. Evet, tozlanacak üzeri çiziklerle dolacak bir zaman sonra. Ellerinden geçip gidecek sıcağı.
Öyleyse bir gerçek daha sana, en çok da onunla geçtiğin yerlerde attığın adımlar acıtacak canını...
Ne vakit sonra rüyadan uyanacaksın. Buz gibi soğuk bir odada, ölümle kıyaslayacaksın ayrılığı. O zaman hangisi ağır basacak bilmiyorum ama adımların seni o soğuk odaya yaklaştıracak, bundan eminim...
Bir gün âşık olacaksın. Çok seveceksin sonra.
Avuçlarında avuçlarını hissedeceksin. Kalbinin sıcağını bileceksin. Onu gördükçe kalp atışların hızlanacak ve hatta nefesinin onunla tükendiğini düşüneceksin.
Bir gün âşık olacak, çok seveceksin. Ve sonra, çok sonra, onu kaybedeceksin. Dünya dönmekten vazgeçmeyecek. Güneşin etrafındaki dönüşleri seni etkilemeyecek belki ama bileceksin, yağmurlar daha çok yağacak artık. Avuçlarında avuçlarının sıcağını hissetmeyi özleyeceksin sonra. Nasıl sevmiştin onu? Saç diplerinden parmak uçlarına kadar sevmiştin. Aynaya ihtiyacın olmazdı, göz bebeklerine bakarken gözlerini görürdün zira.
Bir gün âşık olacak, çok seveceksin. Ve sonra, çok sonra, onu kaybedeceksin. Unuttun sanıp, ellerin ceplerinde yürümeye devam edeceksin. Ve hatta bir başka tene âşık olabileceğini düşüneceksin. Fakat bilmelisin, aşk insanın başına bir kez gelecek kadar özeldir. Belki şiirlere ya da filmlere konu olmayacaksın, ama sen de seveceksin. Boynundan kalbine giden uzun yolda ıslak adımlarla ilerleyeceksin. Gün geceyi kovalayacak, sen başkalarının ellerini seveceksin. Avuçları hala sıcak mı? Yüzünde senden izler var mı? Ve kalbi, o sıcacık kalbi hala delice atıyor mu? Bilmeyeceksin. Sen başka bir tende, kayboluşları arayacaksın. Hayatında olan, gittikten sonra yerine gelecek kişi için bedenine bulması imkânsız çizimler yapacak. Anlamayacaksın… Bir gün âşık olacaksın. Çok seveceksin sonra. Dünya dönüşünü tamamladığında, avuçlarından akıp gidecek aşkı. Zaman, zamanı ellerinden alıp götürecek. Aşklara hasret kalacaksın.
Bir gün âşık olacaksın ve onu asla unutmayacaksın. Söylesene, insan gözlerine bakarak varlığını haykıran birini nasıl unutabilir?
İki Beden Aralığında Bir Veda
İlk kez, bir şehri aldattığımı bilmek huzur veriyor bana. Avunuyorum belki de… Yoksa yokluğunda geçen mevsimlere nasıl katlanabilirdim?
Artık gözlerim uzağı görmüyor. Yani gelsen de, ufacık damlaların içinden bana baksan da seni fark edemeyeceğim. Çok uzaktayım… Hayal gücün buralara gelmeye cesaret edemez, biliyorum. Tek başıma da değilim üstelik kalbime kulak vermeyeli çok oldu. Kuşlar çatılara konmuyor artık. Yağmur damlaları dövüyor, alışıyorum yokluğuna. Çok su içmiyorum, turuncu balığım hala yaşıyor üstelik. Elimizin gittiği kitapları atalı çok oldu… Kızma lütfen, yatmadan önce kapıyı kilitlemeyi unuttuğum da oluyor zira.
Gün bitiyor, bir başka sabaha devriliyor. Kuşlar ötüşerek uyandırmıyor beni. Zaten onlara yem vermeyi de unutuyorum.
Uyuyup uyanıp rüyalar görüyorum. Hiçbirine uğramıyorsun sen. Sonra bir gece, cenazene geliyorum. Ellerim kan içinde, kalbimde bir sızı; pişmanlığa uyanıyorum yine. Biliyor musun, hayatımın tek keşkesi sensin. Keşke gitseydim, keşke söyleseydim, keşke anlatsaydım… Ah sevgili, keşke bu kadar çok sevmeseydim!
Her gün, bir öncekinden daha uzun geçiyor. Kimse senin gibi gülmüyor. Kalbimde bir sızı; kimse senin gibi bakmıyor. Seni son gördüğümde, uyuyor gibiydin. Ellerin karnında, nabzın atmıyordu. Neydi bu çalan, ayrılık şarkısı mı? Ah yapma sevgili, bir yerde yine karşılaşacağız nasılsa… Ben o günü bekleyerek ayakta duruyorum.
Soluklarım kesik kesik artık. Ne yemeklerde tat var, ne içtiğim şaraplarda… Radyolar bile sessizlik yüklü; kimse senin gibi uyandırmıyor beni. Sahi, uyumak ve uyanmak ne zordur bilir misin? Uyumak acı, çünkü yanımda yatan sen değilsin. Uyanmak yakıcı, çünkü yanında uyandığın ben değilim…
Ama hiç ağlamadım. Gidişinden bu yana tek damla gözyaşı dökmedim. Mevsim değişmiyor ya hani, ağlıyor işte bulutlar benim için.
Önce koltukta yapılan, uzun ve yorucu bir otobüs yolculuğu gibi sensizlik. Her an yeni bir şeyle karşılaşırım heyecanını taşıyorum. Olmayınca sıkılıyor, çabuk pes ediyorum. Cam açık, gözüme toz toprak karışıyor. Ellerimi camdan dışarı uzatıyorum, parmaklarım bulutların içinden geçiyor. Bir ordu var. Kalbimi acıtıyorlar. Korkuyorum, karanlık çöküyor şehre. Öyle usulca gelip, omzuma konsa korkmayacağım belki. Ama aniden geliyor o. En az senin gidişin kadar ani oluyor her şey. Evler büyüyüp küçülüyor, kuşlar göç ediyor, yolcular tren bileti alıyor, beyaz tenli bir dilenci bozukluklarını cebine atıyor. Bir çocuk sevdiği kızı öpüyor, gözüm gözlerini görmeyeli çok oldu. Kalbime kimse yuva yapamıyor. Az önce vurulmuştu, unuttun mu? Kulelerim yıkılıyor. Ah nasıl da savunmasızım. Yaşlı bir adam, elinde yıllanmış bavulu ile biniyor trene. Dönüp ardına bakıyor; el sallayacak kimsesi kalmamış geriye… Ben olsaydım diyorum; eğer o adamın yerinde ben olsaydım. Bir Pazar günü elimde bavulum, bu şehri terk ederken dönüp son bir kez ardıma bakar ve el sallardım. Unuttuğum ismine, öptüğüm dudaklarına, bastığım topraklara, kopardığım çiçeklere ve bana seni anımsatan her şeye…
Önce koltukta yapılan, uzun ve yorucu bir otobüs yolculuğu gibi sensizlik. Uzağı göremiyorum artık, ama inan değişen bir şey yok sevgili. Mavi kareli gömleğin asılı duruyor dolapta. Kahvelerimi hala şekersiz içiyorum. İsmim aynı her şeyden öte, gözlerimde hala sen varsın. Bir gün karşılaşacağız ve ben her şeyi unutacağım. Yeni demiyorum ama eskisinden daha iyi bir hayat yaşayacağız, söz veriyorum.
Ben sana bu satırları yazarken, turuncu balığım can vermiş senin aldığın akvaryumun içinde. Gece olmuş yine, kuşlar karşı evin camından bana bakıyorlar. Herkes seni bekliyor sevgili. Mavi kareli gömleğini yeniden giymeni, bir şarkı açmanı, kahve yapmanı ve dudakların titreyerek ağlarcasına bana sarılmanı bekliyor.
Sesimdeki çatlaklar mı? Sen gelince hepsi geçecek, biliyorum…
"Tek sahip olduğum şey sendeki anılarım. Bu anılarım güçlü ve güzel olmalı. Anlamıyor musun? Böyle hatırlanacağımı bilirsem, her şeye göğüs gerebilirim. Her şeye. Nelson, sen benim ölümsüzlüğümsün.."
Karşımdasın işte... Bana bakmasan da oradasın, görüyorum seni. Ah benim sevdasında bencil, yüreğinde sağlam sevdiğim. Kalbime gömdüm sözlerimi, ceset torbası oldu yüreğim. Tıkandığım o an, Elimi nereye koyacağımı şaşırdığım o an işte, Aklımdan o kadar çok şey geçti ki takip edemedim. Ellerim boşlukta, ben darda kaldım. Ellerim buz gibi, ben harda kaldım. Bir senfoni vardı kulağımda çalınan, bitti artık hepsi...
Köşeme çekildim, hani hep kaldığım köşeme. Bakış açım belli oldu yine. Geride kalan, ardından bakar gidenlerin. Bir meltem olacak rüzgarım dahi kalmadı benim. Dağlara çarptım her esişimde. Yollara küfrettim her gidişinde. Demiştim sana hatırlarsan: “Önemli olan ‘zamana bırakmak’ değil, ‘zamanla bırakmamak’tir..” Şimdi bana, geçen o zamanın Unutulmaz sancısı kalır Gittiğim eğer bensem, söyle bana kimden gittim? Sende yoktum zaten ben, ben yine bende bittim...
Nazım Hikmet Ran içini döken
biliyorum sana giden yollar kapalı Üstelik sen de hiç bir zaman sevmedin beni ne kadar yakından ve arada uçurum; İnsanlar, evler, aramızda duvarlar gibi uyandım uyandım, hep seni düşündüm yalnız seni, yalnız senin gözlerini sen bayan nihayet, sen ölümüm kalımım ben artık adam olmam bu derde düşeli Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda; hangi şarkıyı duysam, bizim için söylenmiş sanki tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini Çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu; bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri rastlaşmamak için elimden geleni yaparım bu böyle pek de kolay değil gerçi... alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya; bunun verdiği mutluluk da az değil ki Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa, sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki İnan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem, son isteğimi de söyleyebilirim şimdi: bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu yalvarırım onu okuma çarşamba günleri... Cemal Süreya.
Gözlerine bakarken güneşli bir toprak kokusu vuruyor başıma, bir buğday tarlasında, ekinlerin içinde kayboluyorum... Yeşil pırıltılarla uçsuz bucaksız bir uçurum, durup dinlenmeden değişen ebedî madde gibi gözlerin : sırrını her gün bir parça veren fakat hiçbir zaman büsbütün teslim olmayacak olan... 10 Ekim 1945 - Nazım..
"seni düşünmek güzel şey, seni düşünmek ümitli şey dünyanın en güzel sesinden en güzel şarkıyı dinlemek gibi bir şey fakat artık ümit yetmiyor bana ben artık şarkı dinlemek değil şarkı söylemek istiyorum"
Hayatın kendi başına bir anlamı yok. Hayat bir anlam yaratma fırsatıdır. Anlamın keşfedilmesi değil, yaratılması gerekir. Anlamı, ancak onu yaratırsan bulursun. Orada bir çalının arasında durmuyor. Yani sağına soluna bakınca, biraz arayınca bulamazsın. O bulunacak bir kaya gibi durmuyor. O, yaratılacak bir şiir, söylenecek bir şarkı, edilecek bir danstır. Anlam bir danstır; taş değil. Anlam müziktir. Onu ancak yaratırsan bulursun.
Ey sevgili! Seni sevmekten ve düşlemekten asla vazgeçmedim.Sen benim Diego Rivera’msınYıldızlarsın senAy ve bulutlarHaberlerdeki F16'larKırmızı yatağımdaki o koca bedensin.Çekmecemdeki son sigaraBeni sarmalayan o koca kadife yeşil ceketsin.Bir kuş misali uçarak gitmek istediğim adamsın.İran’sın, Suriye’sin.Habur’da nöbet tutan askercik.Mezepotamya’daki en vahşi kıpkırmızı gelincik.Üzerine yattığım uçsuz bucaksız boz bir vadisin.Marlon ve Brando’msun.Küvetimde yatan şişman bir melek.Sevincim acılarım tüm arzularım.Tiyatrodaki istiklal caddesindeki eşim.Gabriel Garcia Marquez’in son mektubusun.Ve ben de o zorbadaki her tarafından şehvet fışkıran o şişman kadınım.
Kim uçurdu acaba kafamı?Ben kafam olmadan da yaşarım.
Ve bir de bir el bombası gibi fırlatıp tüm kahrolası sınırları havaya uçuracak bi kalbim.. içini döken
şiir yazdım.saat gecenin üçü.sabah da olabilir aslında,pek fark etmiyor.
şiir diyorum,dua eden çocuklar için yazdım.sonra oturdum, dua ettim.
biri benim için de şiir yazsın istedim.yağmur yağdı ardından,camdan içeriye sızan damlalardan fark ettim.
kapı çalıyordu bir yandan,ben şiir yazarken.yağmur da yağıyordu.ve ben her mısrada bir kez daha ölüyordum kaptan.
sonra hikaye bitti,şiir oldu.ben uyudum,saat sabaha karşı beşti..
ben bir şarkı yazmıştım,elleri ellerimdeve az önce gözleri gözlerimdeyken.
sesi boğazımı yakıyorken.nefesi boynumu yalayıp,dili kalbimi öperkenhep şarkı yazardım ben.
bir şarkı yazmıştım ben,elleri ellerimdebir çay bahçesinde otururken.
İki çay söylemiştik, demli.Ve bardakla gelen ikişer şeker eşliğinde,bir şarkı yazmıştım ben.
ben sana aşıkken ve adını henüz bilmezken...
görmediğim gözlerine hayran,
duymadığım sesine aşinayken.
bilmediğim kalbini avuçlamış,
sana toz konduramamışken..
ben sana aşıkken ve üstüne şiirler yazarken,
bilmediğim ismini, hangi kulağıma fısıldadın?
adını hangi sokağın sol köşesindeki duvara kazıdın,
şimdi tüm bu bildiklerimle,
hangi sokağından dönsem kar?
kalbin avuç içi kadar Kız Kulesi..
bir şehri yakmak mı günah,yoksa o şehirde yanmak mı?sevimsiz bir şeytanın tüm iştahıyla karşında durması gibi.sessiz ve yorgun bir şehirde,aşklar gece yarısından sonra yaşanır.usulca bir yaprak dalından düşüp,toprağın canına iner.bilmediğin türküler çalınır kulağına,üstelik karanlık bir gölge gibi parlar ay ışığında.caddeler perişan,yol boyunca ismi yankılanır bir şehirde.aslolan gitmek mi kalmak mı, sorulur.hali vakti yerinde bir sonbaharı tek adımla terk ederken,şehirlerin yalnızlık çeker.burnunu buzlu cama dayayıp soğuktan titrerken,yolu ve tüm yolculuklarını düşünür,kışın ilk nefesini ciğerlerine doldurursun...hafızan tenini zorlar;bir şehri yakmak mı günahtır,yoksa o şehirde yanmak mı?
Ömrümün en uzun ve en kısa yılını geride bırakıyorum. Ölümle ilk kez burun buruna geldiğimi hissedişim, 2010 yılının Şubat ayına denk geliyor. Kapatmakla, örtmekle ya da boyamakla asla silinmeyecek bir izim oldu hayata dair. Baktığımda hala yüzümü ekşitip, canımın daha da yanacağı korkusunu içime hapseden bir ameliyat izim oldu. Tam geçti derken, yerine yenilerinin ekleneceği sinyalini verdi bu kez hayat bana. Düşe kalka çıktığım bu yolda, bir koltuk değneğine tutunarak adım adım yeniden yürümeyi öğrendim. Acı çekmeyi ve çektirmeyi. Elinden tutup yürüyeceğim insanların sayısı azaldı zamanla, omuz omuza yıllar tüketeceğimin garantisi olan hayatlarla tanıştım. Olmaz denilen oldu, "uğrunda ölürüm" dediğim o tek dostla hayatımı yeniden birleştirdim. Kızgınlıklarla son buldu tartışmalarım, pişman olup ağladığım, sevinçten havalara uçtuğum, duygusuzca saatlerin geçmesini beklediğim zamanlar geçti ardından, uçsuz bucaksız... Şimdi olsa, belki asla cesaret edemeyeceğim şeyleri, sırf o anda istiyorum diye yaptığım bile oldu. Hayatımda en çok sevdiğim adamı kaybettim sonra, yalnızlık nedir en çok o zaman anladım. Toprak kokusu, duymadığı asla istemediklerim listesinde yerini aldı. Herkesten gizlediğim, başım yastıkla birleştiğinde azat ettiğim gözyaşlarım oldu. Yerine kimleri koydum da, sensiz bir adım gidemedim... Yeni yıl, yeni umut demektir; böyle öğrettiler bize. Öyle de oldu çoğunlukla. 2010 yılı, sevgimin somutlaştığı ve neredeyse ölümsüzleştiği bir yıl oldu. Yeni insanlarla, ortak bir hayata başladık. Sonra yenileri ve daha yenileri geldi... Öyle çok özledim ki birini! Yüzüne bakmaya bile değmeyecek insanlara zaman harcayıp, pişmanlıklarımı yüzüme tükürdüm. Tamamı kötü değil; hatırıma düştükçe yaşlarla güldüren anılarım birikti. Yolculuklar yaptım, bir daha asla göremeyeceğim insanlarla, aklımdan hiç silinmeyecek zamanlar geçirdim. Bavulları doldurup boşalttım, bir şehri terk etmenin acısını yaşadım. En çok da "insan" nedir diye sordum; bulduğum cevaplarımla yolumda yürüyorum şimdilerde... Yollar gittim, satırlar dizdim. Yazıp bozdum, kızıp sildim geçmişi. Yalanlarıma, yalanlarınıza lanet ettim günlerce. Hastalandım, ölümü her an içimde hissettim üstelik. Bir el tuttu elimden, "geçek" dedi; zamanla hepsi geçecek... Ve geçti de en nihayetinde, zaman tutkusuna kapılmamayı imkânsız kılacak kadar güzel ve güvenmekten korkacağın kadar sinsi bir dosttur. Tanrı'nın sıcaklığını ve ne olursa olsun daima seninle olduğunu hatırlatan yegâne varlıktır. Nefes alabildiğin her ana şükretmeni ve bir başka hayatın nefesine hükmetmeyi öğretir zaman. Anlamadan ve bilmeden yanlışlar yaparak büyürsün. Bir yılı daha devirirsin, omzunda hiç bitmeyecek yüklerin olur; hayatla baş etmenin yollarını ararsın. Çıktığın yolda kaybolmayı göze alırsan, rehberin kalbinde olacaktır. Hiç bıkmadan, attığın her adımda Tanrı'ya güvenmenin huzurunu hissedeceksin... Bir şehri hemen ardımda bıraktıktan sonra, yepyeni bir yıla adım atmanın keyfi, tarifi imkânsızdır! Yakıcı bir şarap kokusu karşılar evvela, ardından evrene soluksuzca gönderilen iyi dilekler... Ondan geriye sayılırken ışıldayan gözlerdeki umut, bu yılın bambaşka olacağının habercisidir! Kararlısındır, kimseyi üzmeyeceksindir bu yıl. Her şeyi oluruna bırakıp, kafana takmayacaksın. Daha çok çalışıp, daha çok gülecek... Kendine vakit ayıracak, dostlarınla hatırı kırk yıl sürecek kahveler yudumlayacaksın... Biraz kilo mu aldın ne, iyisi mi yeni yılda spora başlamalı! Olabildiğince geç yatıp, hayatı daha uzun yaşayacaksın. Yeni şehirler görecek, farklı insanlar tanıyacaksın. Hep olumlu olacak, kalemin güçlüyse hatta bir kitap yazacaksın! Öyle ya, bu yıl diğerleri gibi bambaşka olacak... …
İçinizin ısındığı, sımsıcak bir yıl olsun. Başınızı yastığa koyduğunuzda hayatın muhakemesini yapacağınız, nice sanlı günleriniz geçsin. Doğruyu bulup, doğruyu yaşayın. Ne olursa olsun, hatta ne yaşarsanız yaşayın, asla pes etmeyin! Sağlık başucunuzda, sevdikleriniz hep yanınızda olsun. ...
"Tek sahip olduğum şey sendeki anılarım. Bu anıla...