Siz de benim gibi misiniz? Hani şu evin her odasında,kurduğu her masada,salonda,camın önünde,büyük küçük,çiçekli çiçeksiz her türlü bitkiden hoşlanan. Açan her yeni çiçeği mutlulukla karşılayan,selamlayan,onunla konuşan.Sokakta ki çiçekçinin önünden geçerken kokuları iyice içine çekmek için adımlarını yavaşlatan...Ben işte böyle biriyim. Ama benim annem de,teyzem de böyledir. Demek ki genlerle yada cinsiyetle ilgili birşey bu. Teyzemin bahçesinin her karışı bildim bileli çiçekler,bitkilerle doludur. Bunların yanında ördekler,civcivler. Yakın oturduğumuz dönemde onun sayesinde hayvanlarla tanışmış ,hayvan sevgimiz belki de onun sayesinde oluşmuştu. Annem de çiçekleri çok sever. Yapması da ,gerçeği de. Her türlüsü evinde vardır. Onlara gittiğim zaman sabah erken fısıltılar,tıkırtılar,mırıltılar duyarım. Bilirim ki benim minik kuşum gözünü açar açmaz çiçeklerinin başına gitmiş,onlarla sohbet etmektedir. Sanırım çiçekler hallerinden memnun ki onlar da açtıkça açıyorlar. Ben de ihmal ettiğim bitkilerimi tatilde güzel bir bakımdan geçirmeyi planlıyorum. Henüz soframda canlı çiçeğe fazla yer veremesem de bahçeye dikeceğim çiçekler konusunda bilgi ve görseller ararken bulduğum bu fotoğrafları sizlerle paylaşmayı istedim. Çiçekler kadar sunumları da çok hoş olmuş. Şişeler,kavanozlar,süzgeçler,eski çaydanlıklar hatta kek kalıpları vazo görevi görmüş. Görseller:Thelittlecorner
Dedim ya dün yaptım da yaptım diye. Mutfak ta biraz fazla uzun kalmışım. Akşam oturunca ayaklarımın ağrısından sonra fark ettim. Yine de mutluydum ama. Kendime,sevdiğim şeyleri yapmaya zaman ayırabildiğim için. Neyse ikinci tarif Üzümlü, mayalı kek. Bu kek aslında daha çok çörek havasında. mayalı olan tüm lezzetler gibi taze tüketilince tadına varıyorsunuz. Üzüm olmazsa olmaz değil ama hoş bir lezzet veriyor içinde. Güzel,lezzetli bir çörek oluyor. Asıl mahlepinde etkisi ile fırından gelen kokular, insanı mutlu ediyor. Tarifte verilen un miktarı çok az geldiği için ben fazladan un ekliyorum. Aksi taktirde hamur toparlanmıyor. Üzümlü Mayalı Kek
2 su bardağı un ( ben 2/3 su bardağı kadar ekledim.) Bardağınızın büyüklüğüne göre yavaş yavaş ekleyin ki hamur sertleşmesin. Sonra çok kuru bir hamur olur. 1 su bardağı süt
Kuru üzüm dışında ki tüm malzemeyi birbirine yedirip yumuşak bir hamur hazırlayın. Ortasına kuru üzümleri koyun ve 10-15 dakika daha yoğurun. Üzerini kapatıp ılık bir yerde 1 saat dinlendirin. Mayalandıktan sonra hamur küçük kek kalıplarında pişiriliyor. Ben bu kalıplardan Esse den almıştım. Muffin kalıplarından daha büyük kalıplar. Kullanırsanız bunlarla 6 adet kek çıkıyor. Ama ben iki ölçü yaparak normal teflon kek kalıbında pişirdim. Hamuru yağlanmış kek kalıbına koyun ve 30 derece fırında tekrar mayalanması için yarım saat kabarana kadar bekleyin. Fırının ayarını 180 dereceye getirip 30-40 dakika üzeri pembeleşene kadar pişirin. Bu kekin hamuru hazırlama kısmı oldukça kolay. Tek yapmanız gereken mayalandırma. Beklemek zor oluyor. Ama sonuç bu beklemeye değer. İsterseniz kahvaltıda tereyağ ve reçelle servis edebilirsiniz. Ben yazın üzerine bal gezdirerek meyve salataları ile servis etmeyi seviyorum. Kıyaslamanız için kullandığım normal kek kalıbı ile yapılmış ve bir adet de tarif de anlatılan küçük kalıpla yapılmış olan kekin fotoğrafını birlikte kullandım. Afiyet olsun. Tarif: Yap+Ye=Mutlu Ol Aydan Üstkanat
Yoğun geçen haftasonunun ardından bugün 3 e kadar evdeydim. Akşam üstü yılın son etkinliği için görev başındaydım. Evde geçirdiğim saatler benim için bulunmaz bir nimetti. Aheste yapılan bir kahvaltının ardından (Annem bunu okursa çok kızacak çünkü ona bu süreyi dinlenerek geçireceğimi söylemiştim) evde ki tüm saatler boyunca mutfaktan çıkmadım ve aklımdaki tarifleri uyguladım. O kadar özlemişim ki bunu. Arada yaşanan fırtınanın neden olduğu sorunlar için yapılan uzun ve yoğun bir telefon zinciri bile bana engel olamadı. Yaptığım ilk lezzet Foccacia. Bir İtalyan ekmeği. Bu ekmeğin üstünü çeşitli malzemelerle süsleyebilirsiniz. Bir çeşit bizim Ramazan pidesi gibidir. Ben üzerine sürülen bol sızma zeytinyağı ve deniztuzu ile lezzetini çok seviyorum. Üzümlüsü nün de yapıldığını gördüm ama ben tatlısını denemedim. İsterseniz kıyılmış sarımsak,kurutulmuş domates,soğan halkaları,taze adaçayı,zeytin dilimleri,parmesan rendesi,ızgara patlıcan veya kabak dilimleri ile üzerini süsleyebilirsiniz. Gelelim tarife: 2,5-3 su bardağı un
Un ,su,zeytinyağı,tuz,maya ve şekeri iyice yoğurup yumuşak bir hamur elde edin. Bu aşamada kullandığınız bardağın boyutlarına göre kıvamı ayarlayın. 2,5 su bardağı un dan sonra unu yavaş yavaş ekleyin ve ele yapışmayan yumuşak bir hamur kıvamına getirin. Ilık bir yerde 1 saat mayalandırın. Elinizle şekil verip yağlı kağıt serili bir tepsiye alın. Üzerine zeytinyağ sürüp parmak ucunuzla bastırarak delikler açın. Biraz taze karabiber ,deniz tuzu ve peynir rendesi gezdirip biberiye serpiştirin. Ben evde olan orta sertlikte yağlı bir peynirden az miktarda elimle ufaladım. 230 derece de ısıtılmış fırında tepsiye bir kase su koyun ve yaklaşık 20 dakika üzeri pembeleşene kadar pişirin. Fırından çok uzaklaşmadan kızarmasını aralıklarla kontrol edin. Afiyet olsun. Ben bugün sebze yemeklerinin yanında ekmek olarak kullandım. Arasını kesip farklı malzemelerle sandviç olarak da tüketebilirsiniz. Tarifin orjinali: Yap+Ye=Mutlu Ol Aydan Üstkanat
İnternette gezinirken bulduğum bu evlerin fotoğrafları bana masallarda ki evleri hatırlattı. Sanki kapısı açılıp bir kahraman çıkıverecekmiş gibi. Herkese rüya gibi bir haftasonu diliyorum. Görsel: sweetmontana,tinywhitedaisies
Bu şiir için başlık atmıyorum,atamıyorum. Ne yazsam basit kalacak. Bilmelisin ki…
Geçen yaz Çeşme Marina da görmüştüm bu şirin dilek ağaçlarından. Onların ki tabii ki daha büyük ve ihtişamlı idi. İlk görüşte aşk denir ya.. İşte öyle sevdim ben onları. O zamandan beri hiç aklımdan çıkmadılar. Koymuştum kafaya. Onların ki kırmızılı,pembeli,yeşilli. Bizim evde batar da batar benim gözüme. Her yer beyaz. O zaman dilek ağacımda beyaz olmalı dedim kafamda. Aralara biraz kırmızı. Belki birkaç nazar boncuğu. Dilek dilemek için falan değil haaaa. Derdim sadece sevimli yada bana öyle gelen görünüşleri. Bir parça bezle dilek tutan biri olmadım hiçbir zaman . İnanmam ben öyle şeylere. Geçenlerde bir yazımda bahsetmiştim bahçeye kuru dal toplamaya gittim diye. Ağaca zarar vermeden gözüme kestirdiklerimi aldım. Eve getirdim. Evirdim,çevirdim. Hiçbiri tam istediğim gibi değil. Bizim duvarlar da biraz nane. Yalıtım nedeni ile üç metre çivi lazım neredeyse. Yapıştırmak en kolayı. Bir de maymun iştahlıyım ya. Yarın bir gün sıkılırsam söküp atabileyim diye. Ben iki dalı aldım,alta alta tutup bir güzel bantladım. Evde ki dağ gibi kumaşlardan beğendiklerimi katlayıp bir parmak kalınlığında şeritler kestim. Başladım bağlamaya. Bildiğiniz bir kat düğüm atıyorum. Planım akşama en geç sabaha bitirip asmak. Nerede...? meğerse en zor kısmı bunları bağlamakmış. Ağacın gövdesi görünmeyecek şekilde sık sık bağlıyorsunuz. Oflaya poflaya,"ben nereden başladım buna" diye diye o günden beri yaklaşık bir hafta gittim geldim bağladım. Dilek ağacım bitti ama ben de bittim. Aralardan iplerle boncuklar sarkıttım. Arkasına elektirikçilerde satılan kablo bağlayıcılardan taktım ve duvara gelen kısmına güçlü bir bant yapıştırdım. Dilek ağacım balkonda ki yerine nihayet geçti ama benim hayalimde ki gibi durmadı. Sonra düşündüm. Yaşadığım bu sakin mi sakin kasaba da böyle bir şey yapacak benim gibi deli biri varmıdır diye. Cevabı ben biliyorum ama en azından yaptım ,içimde kalmadı. Şimdi gidip gelip bakıyorum da bağlarken ki halim aklıma geliyor,gülüyorum. İşte Deli Kızın Çeyizi
Herkese iyi uykular.......Şşşşşşşşşşşş Görseller:petitevanou,sweetmontana
bakmaksızın kapısını çalabileceği bir dostu olmalı insanın...
"Nereden çıktın bu
vakitte" dememeli, bir gece yarısı telaşla yataktan fırladığında;
dinlemeli sormadan, söylemeden anlamalı...
Arka bahçede varlığını sezdirmeden, mütemadiyen dikilen vefalı bir ağaç gibi
köklenmeli hayatında; sen, her daim onun orada durduğunu hissetmelisin. ihtiyaç
duyduğunda gidip müşfik gövdesine yaslanabilmeli, kovuklarına
En mahrem sırlarını verebilmeli, en derin yaralarını açıp gösterebilmelisin;
Onca dalkavuk arasında bir tek o, sözünü eğip bükmeden söylemeli, yanlış
Alkışlandığında değil sadece, asıl yuhalandığında yanında durup koluna
Övmeli alem içinde, baş başayken sövmeli ve sen öyle güvenmelisin ki ona,
övdüğünde de sövdüğünde de bunun iyilikten olduğunu bilmelisin, "hak ettim" diyebilmelisin.
bir dostum var benim.
Pek sık görmesem de hep yanımda olduğunu bildiğim, yalansız riyasız
Can DÜNDAR ın "Bir Dost" isimli yazısından alıntıdır. Görsel:tinywhitedaisies Gönderen
Herkese mutlu,çok mutlu bir haftasonu diliyorum. Gönderen
Dün gece aşka gelip geç saatte yeni bir kek ve börek denedim. İkisi de beklediğimden çok daha lezzetli oldular. Kekin üzerinde küçük oynamalar yapmayı düşünüyorum ve sunum konusunda planlarım var. O yüzden biraz beklemede ama lezzet süper. Tarifinin orjinali Lezzet fakat ben kendi damak tadımıza göre malzemelerde farklılıklar yaptım. O kadar beğenildi ki kısa süre sonra börekten geriye çok küçük bir parça kalmıştı. Bir daha ki sefere kısa bir süre pişirip bütün halde buzluğa atmayı,servis yapacağım zaman kalan pişirmeyi tamamlayıp sıcak sunmayı düşünüyorum. Ani gelen misafirlerime veya evde atıştırmalık olarak çayın yanına dondurucuda bir şeyler bulundurmayı severim. Bu böreği de belki o şekilde hazırda tutabilirim. Tabii deneyip lezzetinde bir farklılık olmadığını görürsem. Gerekli malzeme
İÇİ İÇİN 2 patates
Patatesleri haşlayıp rendeleyin. Kıyılmış sarımsak ve baharatları ekleyin. Krep için tüm malzemeleri iyice karıştırın. Yapışmaz yüzeyli bir tavada çok az zeytinyağ ile küçük bir kepçe hamur karışımından döküp eşit dağılması için tavayı hafifçe sallayın. Hamurun üzeri göz göz olana dek pişirin ve arkasını çevirin. Tüm hamuru aynı şekilde pişirin. Patates ve taze otlu iç harcı kreplerin üzerine paylaştırın. Kreplerin karşılıklı iki ucunu harcın üzerine kapatın. Taze otlarla süsleyip sıcak servis yapın. Afiyet olsun.
Borges'in derledigi Babil kitaplığında Papini'nin "Ödenmeyen Gün"
adlı bir öyküsü vardır. Güzel bir prensesin başından geçenleri anlatır: 22 yaşındayken bu prensese bir beyefendi sürpriz bir teklifle gelir. Hasta kızı
için gençlik yılları aradığını söyler ve "Bana gençliginizden bir yıl
ödünç verirseniz, ömrünüz sona ermeden onu gün gün size geri ödeyecegim"
der. Prenses henüz o kadar gençtir ki, cömertçe gözden çıkarır bir yılı; ödünç verir
beyefendiye... 23 yerine 24 yasina basar o yıl yaşgününde... Yıllar yılı
hatırlamaz verdiği borcu... Ancak ne zaman ki 40 yaşını aşar ve o dillere
destan güzelliği bozulmaya yüz tutar; arar beyefendiyi ve 365 günlük alacağını
tek tek tahsil etmeye başlar. Özellikle balo günleri, bütün çizgileri yok olmuş
bir yüzle ve körpe bir bedenle girer salonlara... Gece odasına sızmayı başaran
aşıklari, gece yarısından sonra yüzünün nasıl kırıştığını hayretle gözlerler...
Her gençleşmenin ardından uyanış anı daha acı verici olur. Çünkü yaşı
ilerledikçe, o hali ile 23 yaşı arasındaki fark daha da açılır. Fark açıldıkça
"bir gün, bir saat, bir an olsun" gençlik aşısını tatmak daha güzel
gelir. Ancak sayılı gün çabuk geçer. Kalan günlerini hoyratça harcayan prenses, geri
isteyebilecegi sadece bir günü kaldığını fark eder: "Bir günlük ışık,
sonra sonsuza dek karanlik..." Bir sevgilinin gözlerinin içine bakabilmek için o tek günü özenle saklar. Bu
son yasam parasını harcamak için çılgınca bir istek duysa da kıyamaz bir
türlü... Nihayet evine gelip, öyküsünü dinleyen ve dizlerine kapanarak gençliğinin son
gününü kendisiyle geçirmesi için yalvaran bir adamın teklifini kabul eder. "O gün" geldiginde adam, en şık elbisesi ve titreyen yüreğiyle açar
bahçe kapısını... Kadının villasına girer, iki kişilik hazırlanmış masada
mumların yandığını görür. Bir süre bekledikten sonra meraklanıp prensesin
kapısını tıklatır. Yanıt gelmeyince açıp girer. Dört bir yana savrulmuş görkemli
giysilerle dolu odada prenses aynanın karşısında bir kanepeye uzanmıştır. Yüzü
bembeyazdır. Gençliğinin dönmesini beklerken son nefesini vermiştir prenses...
Adam bu ani ölümün nedenini yerde buldugu mektupta okur. Satırlar, borçlu
beyefendiye aittir: "Soylu prenses!.. Size borçlu olduğum son gençlik gününü geri
veremeyeceğim için çok üzgünüm. (..) En derin bağlılığımla..."
Baktım ,baktım olacak gibi değil. Koydum bir kere kafaya. Kelebek yapıp duvarlara yapıştıracağım. Ama nereye. Hangi malzeme ile. Hadi oldu. İz bırakmayacak bir yapıştırıcı kullanmak lazım. Ben maymun iştahlıyımdır. Yarın bugün sıkılırsam söktüğümde o kelebeklerin izleri gözümü tırmalamamalı. Çeşit çeşit kağıttan desemde inanmayın buralarda pek çeşit yok. Ama ben bayağı beyin fırtınası yaptım. Neyse renkli A4 leri kullanmaya karar verdim. Neyle yapıştırsam? Sakız prittler en uygunu olur. Sök tak. Ordan al buraya koy. Leke falan yok. Tam benlik. Nereye? Duvarlara baka baka odaları gezdim. En sonunda yatak odasının başucu duvarı olur dedim. Kalıp çıkardım,tek tek kestim. Tablosunu seyreden ressamlar gibi bir yapıştırdım iki baktım. Üç yapıştırdım beş baktım. Yani yapıştırması tüm süreçten daha uzun sürdü. Ama beğendim. Gittim geldim seyrettim. Sıkılıp yerinden çıkarana kadar orada olmalarından mutlu olacağım. Gönderen