Kötülük Çiçekleri, Charles Baudelaire | | İNSANOKUR / okumak özgürleştirir
Kötülük Çiçekleri, Charles Baudelaire	“Kötülük Çiçekleri” veya “Şeytan‘ın Çiçekleri” (Les Fleurs du Mal) 1857 yılında yayınlandığında 100 şiir bulunuyordu. Baudelaire için yetkinlik, bütünlük simgesiydi bu ‘altın sayı’. Yaşamı boyunca kötülük, çirkinlik ve budalalıktan nefret eden Baudelaire, düş gücü ve ironi ile pencerelerinin kanatlarını kapatarak güzel kokuların, renklerin ve seslerin birbirine yanıt verdiği mistik bir dünyaya doğru yola çıkar. Denizlerin ötesinde, gizemli kedilerin ve duygu yoğunluklu kadınların mesken tuttuğu bir peri sarayı kurar, simge ormanlarında dolaşır. Çiçekler aramak için oraya, cehennem’e iner. Kötülükten güzellik, mutsuzluktan mutlu anlar damıtır. Büyük şair, iyinin de kötünün de ötesinde ‘güzel’in varlığına inandığı, unutulmaz dizelerinde coşkuyla bu ‘güzel’i anlatır ve duyumsatır.
Fransa İkinci İmparatorluk rejimi, eserdeki 6 şiiri toplumun genel ahlakına aykırı olması düşüncesiyle şair ve yayıncı hakkında dava açar ve Baudelaire hüküm giyer. Ve bu altı şiir, Fransa’da 1949’a kadar yasaklanır. Bu sırada Victor Hugo kitaptaki le cygne (kuğu) adlı şiirin yazın dünyasına yeni bir soluk getirdiğini açıkladı. Temyizin sonucuyla 1861’de 32 şiirin daha eklendiği, yasaklanan 6 şiirin kaldırıldığı ve yeni bir kısmın; tableaux parisiens (Paris tabloları) dahil edildiği 2. bir baskı yayımlandı. Eserin ilk baskısı temel olarak 5 kısma ayrılmıştır: spleen et ideal (melankoli ve mükemmeliyet), fleurs du mal (kötülük çiçekleri), révolte (isyan), le vin (şarap), la mort (ölüm).
Fransız şiirinde başlı başına bir dönemeç olan Charles Baudelaire, modern dünya şiirinin de kurucu basamaklarından biri ve şiir sanatında benzeri olmayan bir özgünlüğün de öncüsüdür. Sefil ve serseri bir geçmişten gelen bu özgün şairin bir geçmişten gelen bu özgün şairin eserleri hemen tüm dünya dillerinde okunmuş, sanat dünyasını ve kendinden sonra gelen tüm şiir ve edebiyat hareketlerini derinden etkilemiştir. Başyapıtı “Les Fluers du Mal” için Baudelaire, şöyle der: “Bu korkunç kitaba bütün düşünce ve yüreğimi, bütün dinimi, bütün tiksintimi koydum.”
‘Sanat göğünü bilinmedik bir ölüm ışığıyla süslediniz. Yeni bir ürperiş yarattınız! ‘
‘Kötülük çiçekleri’nde ne tarihsel şiirler vardır, ne efsaneler, ne de öyküye dayalı bir şey. Felsefe söylevleri yoktur içinde. Siyasaya değin hiçbir şey görülmez. Betimlemeler çok seyrek, her zaman da anlamlıdır. Ama çekicilik, müzik, soyut ve etkili duyarlıktır her şey… Zenginlik, biçim ve zevk…’
‘İşte şiirimizin baş kitabı: Kötülük çiçekleri, nerdeyse kutsal kitap. Gerçeğin en üstün biçimi olan söz gerçekliği hiçbir zaman yüzünü daha iyi göstermedi. Bir ışık gibi görüyorum onu.’
“Moderniteyi reddeden modernist: Charles Baudelaire”
“Kötülük Çiçekleri” yayınlanalı 151 yıl oldu. Edebiyat ve kültür tarihinin en lanetli yazarından en lanetli şiir kitabına Charles Baudelaire’in alacakaranlıktaki hayatına dair Sevda Darıcıoğlu’nun yazısı:
1. Aklın insandan önde tutulduğu bir çağ bu, para düşünülmeli, her an geleceğin inşası için uğraşılmalı, yaşadığın anın güzelliği veyahut yaptığın herhangi bir şeyin sana hissettirdikleri mantıksal değerlerden her zaman katlarca aşağıda. Zorundalıklar üzerine temellenmiş insan hissettiğini yaşayamamanın çıkmanızında mutluluk sanrıları yaratıyor kendisine, kendisinin değil toplumun ve gün koşullarının belirlediği amaçlar adına yaşıyor. Bunun adına yaşam diyor ya birileri, bu da büyük bir şaibe… Sahi kendimizi değil de gereklilikleri gerçekleştirmenin adı yaşam mı? (…)
İşte tam da bu ikilemde bir hayattan bahsedeceğiz şimdi; hayata bakışını yolla özdeşleştirdiğimiz, ‘Kötülüğün, Karanlığın Prensi’ etiketlerini taşımak zorunda bırakılmış Baudelaire… ?Oysa zannımca bu sıfatlardan hiç de haz almayacağına varıyor insan mutlak iyinin ve mutlak kötünün olmadığını hayatı boyunca söyleyerek Baudelaire’in mutlaklığın yıkımında duran beynini düşününce…- Yoldan ve yolculuktan övgüyle bahsetmesine rağmen ailesinin bir nevi zorla çıkardığı Hindistan yolculuğundan Reunion Adası’nda birkaç hafta geçirdikten sonra daralarak geri dönen şairin (bilen bilir ki daralmalar ne hayatına, ne şiirine uzaktır Baudelaire’in) en güzel şiirlerini bu yarım yolculuk sonrasında yazması değildir bilincime Baudelaire ve yolculuk ilişkisini doğuran. 2. Baudelaire değişmezliğe kimi zaman lanetlerini yollayarak onu ancak güzellikte var olacağını haykırır, onun güzelliği zamana, modaya bağlı, ana sıkışmış bir güzellik değil, estetikle de oldukça ilişik olan ebedi güzelliktir. Sanatı da yaşamı da bu güzelliğe ulaşma çabası olarak yaşayan şair, modernitenin bireyi özgürleştirmek şöyle dursun, dört bir yanını kuşatan an’ıyla karşılaştıkça zaman kavramına lanetlerini yollayarak kaçmaya, kuşatılmayacak olana ulaşmaya çabalar. Sürekli olarak çoklukta, ikilikte yaşayacağımızı ifade eden şair -zira bunun için bir ağacın verdiği iki meyvenin aynı cinste olsa dahi birbirinin aynısı olmadığı örneğini vermiştir- bir yandan gördüğümüzün ardından bir başka gerçek, bir birlik olduğunu düşünür. Bu düşünce, çelişkilerin, karşıtlıkların aynı anda barındığı felsefesini oluşturmasında etken olurken aynı zamanda hayatını bir yolculuk, bir arayış yapacak ve tatminsiz bir ömrün yapıtaşı olacaktır. 3. Evrendeki birlik düşüncesine baktığımızda Doğu diyarlarının büyülü mistiğiyle karşılaştığımızın farkına vardığımda düşünmemeden edememiştim; modernizmin kurucusu olarak sunulan Baudelaire esasen bir Doğu adamı mıydı, 19. yüzyılın yoğun iç dinamikli yaşamı yerine bir Zen ustasının, bir Budist rahibin yanında diyarında doğmuş olsaydı içindeki öfkeyi, huzursuzluğu atabilecek miydi… Bunlar bilinmez lakin kişileri insanlık tarihine miraslarıyla değerlendiren Batı’nın bunları düşünmemesi pek de anlaşılmaz değildir. Zira daraltıları ve sıkıntısı ruhuna mürekkebi vermiş, yaşadığı toplumun bireyi saran yalnızlığını görmüş, acı çekmiş, acı çekmiş ve acılarıyla üretmiştir Baudelaire. “Hem bıçağım hem de yara
4. 9 Nisan 1821’de Paris Saint German Bulvarı, Staute Feuille Sokağı’nda doğan şairin kişiliğini ve yaşayacaklarını belki de en fazla etkileyecek olan 1827’de, babasının ölümünden sonra annesinin -daha sonra generalliğe kadar yükselecek olan- Binbaşı Aupick’le evlenmesidir. Kimi yazarlar, düşünürler tarafından Oidipus Kompleksi’yle açıklanacak olan ensest bir aşk olarak değerlendirilen annesine karşı duyduğu sevginin arasına bir engel olan üvey babasından o denli nefret edecektir ki Baudelaire, “Bir devrim olsa da General Aupick?i kurşuna dizsek” sözlerini duyacağızdır bir şiirinde. Baudelaire annesine gerçekten âşık mıydı bilemiyoruz fakat şiirlerinde açıkça annesinin etkilerine rastlayabiliriz. Lakin belki de altı yaşında bir çocuğun ihtiyacı olan ilgi ve sevgiyi bulamamış olmasıyla da açıklanabilecek freudyen nevrotik bir semptomla karşı karşıya olma ihtimalimiz de yok değil ya -burada Ah Muhsin Ünlü’ye gönderme yaparak “Freud diye bir şey yoktur,” diyor, devam ediyoruz- biz bunun incelemesini psikiyatriye bırakarak şairimizin yaşamından devam edersek, disiplin sorunları nedeniyle 1939’da okuldan atıldığını görüyoruz. (Bunun, eşcinsel olmamasına rağmen, olduğuna yönelik dedikodular çıkarmaya yönelik çabalarının etkisi olması büyük bir olasılıktır.) Bunun sonrasındaysa şairin hayatının yönünü belirleyecek ikinci olay olarak; ‘dönemin modası’ hukuk eğitimi için kendisine baskı yapan ailesine başkaldırarak Quartier Latin’de bohem hayatı tercih eden bir Baudelaire’le karşılaşırız. ?Ki başkaldırı da hiç de uzak bir öğesi değildir Baudelaire’in yaşamının.- Bir fahişeden frengi kapan Baudelaire’i ailesi tarafından tamamen reddedilince -başta bahsettiğimiz- Hindistan yolculuğuna çıkmak zorunda kalan şairimiz, bir yıl sonra 1842’de (Reunion Adaları’ndan) Paris’e döner. Reşit olmasıyla babasının mirasını alma hakkı kazanan Baudelaire’in, har vurup harman savurduğu gerekçesiyle mirası geri almak için dava açan ailesi sonunda miras hakkını elinden alınarak ailesi tarafından velayet altına alınır. Tiyatrocu Jeanne Duval’le tanışan Baudelaire, aşkını yazdığı şiirlerle ifade ederken bir yandan da biçilmez bir mutsuzluk içindedir ki 30. Haziran. 1845’te tüm mal varlığını Duval’e bırakarak intihar kararı verir fakat daha sonra bu düşünceden vazgeçer. 1946’da Fransa Edebiyat Dünyası’nı sarsacak olan Kötülük Çiçekleri’ni yazmaya başlayan şair, 1947’de İngilizceden yaptığı çevirilerle, Fransa’yı Edgar Allen Poe’yla tanıştırır. 1848’de devrimcilerin yanında yer alan Baudelaire aradığını siyasi arenada da bulamayarak -zira içsel bir arayıştır onunki- siyaseti bir kez daha ilgilenmemek üzere bir köşeye fırlatır. 1851’de esrar ve şarapla yakınlaşan şairin sarhoşluk üzerine yazdıkları pek çokları tarafından bilinmektedir; “Hep sarhoş olmalı. Her şey bunda; tek sorun bu.
Omuzlarınızı ezen, sizi toprağa doğru çeken Zaman?ın korkunç ağırlığını duymamak için durmamacasına sarhoş olmalısınız.
Ve bazı bazı, bir sarayın basamakları, bir hendeğin yeşil otları üstünde, odanızın donuk yalnızlığı içinde, sarhoşluğunuz azalmış ya da büsbütün geçmiş bir durumda uyanırsanız, sorun, yele, dalgaya, yıldıza, kuşa, saate sorun, her kaçan şeye, inleyen, yuvarlanan, şakıyan, konuşan her şeye sorun; ?Saat kaç?? deyin. Yel, dalga, yıldız, kuş, saat hemen verecektir yanıtı size: ?Sarhoş olma saatidir! Zamanın inim inim inletilen köleleri olmamak için sarhoş olun durmamacasına! Şarapla, şiirle ya da erdemle, nasıl isterseniz.?
C. Baudelaire – Paris Sıkıntısı
5. Topluma, ahlak kurallarına, romantizme ve realizme başkaldırılarla dolu yaşamında 1946’da yazmaya başlayıp 1 Haziran 1855?te Hippolyte Babou Revue des Deux Mondes dergisinde 18 şiirinin ilk kez Les Fleurs du Mals – Kötülük Çiçekleri başlığıyla 25. Haziran. 1957’de yayınlandığı, Théophile Gautier?e adadığı Les Fleurs du Mals – Kötülük Çiçekleri adlı şiir derlemesine 20. Ağustos. 1857’de, günümüzün terimiyle ‘ahlaka aykırılık’ davası açılacak, sonunda kitaptaki altı şiirin yayından çıkarılması ve para cezasıyla kotaracaktır Baudelaire. Aynı dönemde üvey babasının ölümü üzerine annesiyle yakınlaşmaya çalışan Baudelaire çok fazla alkol alması nedeniyle hastalanan J. Duval’i 1862’de kaybeder. Buarada 1860’da Yapay Cennetler adlı eseri yayınlanan sanatçı 1862’de, düzyazı şeklinde şiirlerden oluşan Le Spleen de Paris – Paris Sıkıntısı eseri yayınlanmış, otobiyografik Çırılçıplak Soyulan Yüreğim üzerinde çalışırken frenginin etkilerini daha fazla hissetmeye başlar. Aristokrat bir aileden olan Madame Sabatier’ye platonik olarak aşık olup ona şiirler yazan şair, aşkına karşılık veren kadına büyünün bozulduğunu söyleyerek onu reddeder. “Güzel üslubun tutkunu aşığa kalabalıklar kin besler, bilirim; yine de, insanlığa saygılı olmak, edepli görünmek, işbirliği, kamuoyunu kazanmak gibi hiçbir uydurma, yapay düşünce beni çağımızın anlaşılmayan, acayip dilini konuşmaya, mürekkebe erdemi bulaştırmaya zorlayamaz.”
Baudelaire Tüm bunların yanında bir sanat eleştirmeni de olan Baudelaire Delacroix’yı çok sevmekte, Constantin Guy’yi La Peintre de la Vie Moderne – Modern Yaşamın Resmi adlı makalesinde modern yaşamın ressamı ilan etmektedir. Fotoğraf sanatından hakikati ‘fazla’ gösterdiği için nefret eder ve fotoğraf hakkındaki düşüncelerini şöyle anlatır; “Resim ve yontu alanında, ekâbiran takımının, özellikle de Fransa?da (ve her kim olursa olsun bunun tersini söylemeye cesaret edeceğini sanmıyorum) güncel amentüsü şu: ?Ben doğaya ve yalnızca doğaya inanıyorum (bunun için geçerli nedenler var). Sanatın tam bir doğanın yeniden üretimi olduğuna ve bundan başka bir şey olmadığına inanıyorum (ürkek ve ayrılıkçı bir tarikat tiksindirici doğal nesnelerin dışarıda bırakılmasını istiyor, bir lâzımlık ya da bir iskelet gibi). Böylece bize doğanın tıpkısı olan bir sonuç verecek sanayi ürünü mutlaka sanat olacaktır.? Öç alıcı bir tanrı bu kalabalığın dualarını kabul etti. Daguerre onun mesihi oldu ve o zaman kalabalık şöyle dedi: ?Mademki fotografi tıpkılık konusunda istenen bütün güvenceleri sağlıyor (buna inanmıyorlar, aymazlar!) sanat da fotografidir.? (?) Fotografi sanayi, öğrenimlerini tamamlayamayacak kadar yeteneksiz ya da tembel, bütün başarısız ressamların sığınağı olduğundan, bu evrensel düşkünlük yalnızca körleşmenin ve budalalığın izlerini taşımakla kalmıyordu, ama bir öç almanın da rengine sahipti. (?) Ama şuna eminim ki, fotografinin kötü uyarlanmış gelişmeleri, esasen bütün o salt maddi gelişmeler gibi, fransız sanatındaki yaratıcılığın, zaten onca az olan yaratıcılığın kurumasında fazlasıyla yardımcı olmuştur. (?) Eğer sanatın işlevlerinden herhangi birini üstlenmesinde fotografiye izin varsa, yığınların ahmaklığında bulacağı doğal ittifak sayesinde, çok geçmeden sanatın yerini alacak ya da onu tamamen yozlaştıracaktır.?
“Zaten doğada var olanı sunmak can sıkıcı ve gereksizdir. Bu da insanı tatmin etmez. Doğa çirkindir ve ben fantezimin canavarlarını, pozitif bayağılığa tercih ederim”
Baudelaire 6. Sanatı sanatçının beyninden süzülerek dışarıya yansıyan gerçeklik olarak ifade eden Baudelaire, sergi salonlarından dışlanan empresyonistleri över, akademizmi sevmez, imgelerin önemine ve sanatın üretiminde olması gereken spontaneliğe vurgu yapar. Ressam Manet ve karısıyla sıklıkla mektuplaşan Baudelaire saf ve yalın uslübuyla Manet’de kendi sanatının resimdeki karşılığını bulur. Hayran olduğu müzisyen olaraksa Wagner’la karşılarşırız. (17 Şubat 1860’da hayranlığını ifade ettiği mektubu yazar Baudelaire Wagner’a.) İnsanın günahkâr olduğunu imlemesi üzerine V. Hugo’nun Fransız Şiiri’nde bir ürperti gezdirdiğini ifade ettiği Baudelaire hayatı boyunca hem yalnız bir yaşamı istemiş, hem yalnızlıktan, ‘bir’ken ‘bir olamamak’, ‘birliği’ yaşayamamaktan acı duymuştur. Metropollerin bir yandan insanları biraraya getirdiğini, bir yandansa birbirine yabancılaştırdığını ifade ederek modernizmi öncülerken eleştirisini ve varabileceği tehlikeli noktaları da göstermiştir. 24 Nisan 1864’te yurttaş duyarsızlığı ve alacaklılarından Brüksel’e kaçar Baudelaire. 15 Mart 1866’da Namur?deki Sain -Loups Kilisesi?ni gezerken felç geçiren şair 31 Ağustos 1867’de, Paris’te, arzu ettiği gibi annesinin kollarında, eserlerinin yanında Sartre’ın hakkında yazdığı bir kitabı, Victor Hugo’nun, Arthur Rimbaud’nun, Cahit Sıtkı Tarancı’nın ve birçok yazar ve düşünürün övgü dolu sözlerini bizlere bırakarak ölür avangard sanat ve edebiyatın çekirdeğini oluşturacak şair (lakin -dalga geçermişcesine- nefret ettiği üvey babasının yanına Paris Cimetière du Montparnasse’a gömülür.)
Çeviren : Reha YÜNLÜEL
Şiirin Aslı : L’albatros
Çevirenin Notu: Bu çeviride vezin dikkate alınmamıştır.
ALIP GÖTÜREN KOKU (Parfum Exotique)
O garip çiçekleri süsliyecek konsolu.
Pembe, lâhuti* mavi bir akşam saatinde,
Veda’la dolu, uzun bir hıçkırık halinde
*Lâhuti: İlahi, Tanrı alemine ait, Rabbani.
Çeviri : Sabri Esat SİYAVUŞGİL
Hâtıralar annesi, sevgililer sultanı
Çeviri : Cahit Sıtkı TARANCI
Çeviri : Ahmet Muhip DRANAS
Çeviri : Şevket SEYDİALİOĞLU
Öyle harap çıktım ki bu fırtınadan,
Bahçemde kızarmış tek tük meyve kaldı.
İşte fikirlerin güzüne ulaştım,
Suyun mezarlar gibi çukur açtığı
Kürekler, tırmıklarla onarman lazım.
Boyatacak mı ki sırrî gıdayı bulup
hayal ettiğin yeni çiçekler acap
Bir kumsal gibi yıkanmış bu topraklardan
-Ey acı! ey acı! Zaman ömrü yiyor,
Kaybettiğimiz kanla gelişip büyüyor!
Ey güzeller güzeli, sana demem o ki,
Kucak kucağadır orada ilkyaz ve güz.
Andırır havada savrulan eteklerin,
O ince, upuzun, güzel gemilerin
Vuruşunu açığa, uzak;
Ardından bir uyumun, bezgince, yumuşak.
Üstünde boynunun, omuzlarının, dimdik,
Yükselir başın bir alımla görülmedik;
Taçla süslü bir bakış soğuk,
Yürür gidersin yolunda sen, göksel çocuk.
Göğsün ki başlar ve yuvarlaklaşır gittikçe,
Göğsün ki görülmedik en eşsiz çekmece,
Aydınlık ve yuvarlak bir düş,
İki kalkan onlar, şimşekler vurmuş;
O çıldırtan göğsün süslü pembe güllerle,
Saklandığı gizlerin, dolu nelerle,
Eskimiş şaraplar ve ıtır,
Orada duymak ve düşünmek sayıklamaktır.
Vuruşunu açığa uzak
O soylu bacakların senin avlamakta,
Çılgınca istekleri, etekler ardında,
Aranan özsuyudur aşkın,
Süzülmüş tortulardan karanlıkların.
Kolların, yeni yetme erkekleri saran,
Başka mı ki uzun ve parlak yılanlardan,
Sarar âşığını sımsıkı,
Hep sende duracak o iz, çıkartma tıpkı.
Yükselir başın bir alımla görülmedik,
Çeviri : Sabahattin Kudret AKSAL
Ki bütün gün soğuk kalacaktır.
– Âh o yeşil cenneti çocuksu sevdaların!
Çeviri : Sait MADEN
Hastalık ve ölüm çevirir küle
Bütün ateşleri bizim’çin yanan.
Aşk ve şevk dolu bu iri gözlerle,
Kalbimin boğulduğu bu ağızdan,
Bu öpüşten merhem gibi etkili,
Bu coşkudan bir ışık kadar keskin,
Ne kalır? Ruhum, bu dehşet verici!
Sadece üç çizgi, soluk bir resim,
Ölür, benim gibi bir yalnızlıkta,
Ve zaman, o küfürbaz ihtiyar ki,
Sürtünüyor her gün sert kanadıyla…
Hayat ve Sanatın kara katili,
Öldürmeyeceksin bende kalanı
Zevkim ve şanım olan kadını!
Orda ne varsa süs, sükun ve şehvet,
Orda tavanlar zengin,
Ses verir bize;
Orda kainat hulya
Siz aydınlık, kızıl bir güz göğüsünüz,
Benimse içimde hüzün dalga dalgadır.
Ve üzgün dudaklarımın üstünden deniz
Çekilirken buruk anılar bırakır.
-Cansız göğsümde elin boşa dolanıyor;
Yaralı… ve sızlıyor dokunduğun o yer,
Kadınlar pençeleyip dişledi, kanıyor,
Arama, hayvanlar yüreğimi yedi.
Davul gibi gümleyen bir saray bu yürek,
Ayyaşların, canilerin hora teptiği!
-Tadıyor çıplak boynunu koku, yüzerek!..
Çeviri: Ayhan HÜNALP
İşte böyle giderim, Tanrı gözünden ırak,
Issız, derin Can sıkıntısı ovalarına.
Korkunç Yıkım’ın kanlı takımını yıllarca!
(Recueil : Les fleurs du mal) L’albatros Souvent, pour s’amuser, les hommes d’équipage
L autre mime, en boitant, l’infirme qui volait !
Reha YÜNLÜEL çevirisi ile Albatros
Charles Baudelaire’ın Yaşam Öyküsü
1821’de Paris’de doğdu. Mutsuz bir çocukluk geçirdi. Babası 1827’de öldü. 1839’da okuduğu okuldan disiplinsizlik yüzünden atıldı. Hukuk öğrenimi görmeye zorlanan Baudelaire, buna başkaldırarak Quartier Latin’de bohem bir hayatı seçti. Burada Frengiye yakalandı. 20 Yaşında Hindistan’a gitmek üzere yola çıktı. 1842?de Fransa?ya döndü. Sonradan metresi olan Jeanne Duval ile tanıştı. Babasının mirasını aldı ancak bu parayı hesapsızca harcadığı için ailesi miras hakkını geri aldı.
1846’dan sonra Kötülük Çiçekleri kitabına girecek şiirlerini yazmaya başladı. 1847’de Edgar Allan Poe’yı keşfetti ve eserlerini Fransızcaya çevirmeye başladı. 1848’de devrimcilerin yanında yer aldı. 1857’de Les Fleurs du Mal (Kötülük Çiçekleri) (Elem Çiçekleri) kitap olarak yayınlandı, içindeki altı şiir kamu ahlâkına aykırı bulunduğu için Baudelaire hakkında dâvâ açıldı.
1860?da Yapay Cennetleri yayınladı. Bu eserde de uçlarda gezinen bir kişilik sergiledi. Bir tür otobiyografi olan Çırılçıplak Soyulan Yüreğim üzerine çalıştığı ve 1862?de “Paris Sıkıntısı” adıyla düzyazı şiirlerini yayımladığı sırada frenginin yan etkileri giderek kendini daha fazla hissettirmeye başladı. İki yıl kaldığı Belçika?dan dönüşünde felç olan sanatçı 31 Ağustos 1867 tarihinde Paris’te 46 yaşındayken öldü. Mezarı Paris Cimetière du Montparnasse’dadır.
Yaşadığı dönemde kurulmakta olan modern Paris’in metropol yaşantısı üzerine inşa ettiği edebiyatı ve eleştiri yazıları modernist estetiğin habercisi sayılır. Şiirlerini derlediği Kötülük Çiçekleri (Les Fleurs du Mal-1857) ve Paris Sıkıntısı (Le Spleen de Paris-1869), Rimbaud’dan Mallarme’ye, Yahya Kemal ve Cahit Sıtkı Tarancı’ya kadar pek çok şairin çarpıldığı, 20. yüzyıl edebiyatının en etkili kılavuzları olur. Gerek klasik geleneğe, gerekse egemen çağdaş zihniyetlere karşı isyanı ve gerçekliğe kafa tuttuğu imgelemi, zamanında şiirlerinin yasaklanmasına kadar varan düşmanlıklar uyandırır. Sonradan bu başkaldırı ve imgelem, avangard sanat ve edebiyatın çekirdeğini oluşturacaktır.
Les Fleurs du Mal (Kötülük Çiçekleri, 1857)
Les Épaves (Enkaz/Yıkım,1866)
Le Spleen de Paris (Paris Sıkıntısı, 1869, ö.s.)
“Nefret o kalpten bu geniş ve karanlık boşluğa.”
“Bir sanatçı ancak iki niteliğini hiç bir biçimde göz ardı etmiyorsa sanatçıdır. Bu iki nitelik , aynı anda hem kendisi hem de bir başkası olabilme gücüdür.”
Yaşam Öyküsü http://tr.wikipedia.org/wiki/Charles_Baudelaire sitesinden alınmıştır.
Kendimce / Aforizmalar 9 – Nejdet Evren	Göçmenler okumayı neden sevmezler? Süleyman Deveci
“Kötülük Çiçekleri, Charles Baudelaire” üzerine 2 yorum	Merve	11 Ocak 2010 15:39	Kendimi buldum dizelerde 🙁
gurbet	19 Ağustos 2011 13:50	bence çok güzel şiirleri bazıları tam bana hitap etmiş
RasgeleTılsım – Roberto Bolano “Bir gün kazanacağız. Buna inanmamız gerek.” Bitmeyen kavga – John Steinbeck Atların Kardeşliği’ne dair – Sadık Güvenç Dünya edebiyatının en tuhaf metinlerinden biri: Tristram Shandy “Yalnızlık Çocukları” ve 12 Eylül’ün Çaldığı Yaşamlar – Adil Okay Çavdar Tarlasında Çocuklar Üzerine Bir Yazı – Cem Uğur “Evrensel İyilik” Birlik ve Ter Damlası – Berivan Kaya Cemil Kavukçu’nun ‘Dönüş’ romanına dair – Canan Koçak Zapt-u-Rapt / Tabu / Mühürlü Panzehir ? Nejdet Evren Dostoyevski: Sevgili okuyucum, darılmayın ama kendi kendinizin düşmanı olduğunuz için gülüyorum. Dünyanın Ucunda – Zafer Köse Vedat Türkali’nin, Bitti Bitti Bitmedi ‘si sessiz ama öfkeli cafrande.orgTurgut Uyar: Her şey akıp gider bir katı hüzün kalır…Cehenneme Övgü: Müjde! Çocuğumuz Oldu! – Gündüz VassafAhmet Kaya’nın Yıldızlar ve Yakamoz albümüVirginia Woolf: Zekâ ve Duyarlılığını Bilinç Akışına Yönelten Titiz Anlatımcı – Tomris UyarLev Troçki’nin Vasiyeti: Yaşam güzel. Gelecek kuşaklar onu bütün kötülüklerden arındırsınlar…“Geleneksel Yahudi Halk Müzikleri / Traditional Jewish Music” – KolektifDüzenli kitap okumanın insana kazandırdığı 15 özellikElias Canetti: Bir despot kötü niyetinin farkındadır bu yüzden öyle değilmiş gibi yaparParadigmanın İflası: Yirmi beş yıl sonra… – Fikret BaşkayaBertrand Russell: “Çalışmak abartılmış bir erdemdir” bilgisavar.orgKaktüs gerçekten radyasyonu emiyor mu?Sabah kapılan virüsler ‘daha tehlikeli’Kalp sağlığını koruyan 8 altın besinEn sık yapılan 9 diyet hatasıGünde 1 avuç kanseri yavaşlatıyorHayvanlar intihar eder mi?Yazın en sık görülen Kulak-Burun-Boğaz hastalıklarına dikkatSebze ve meyvelerdeki ilaç kalıntılarından böyle kurtulunKoşmanın beyniniz üzerindeki sihirli gücüTarçınlı süt göbek yağlarını yakıyor	Son Yazılar	Ernesto Che Guevara Belgeseli