Akyaka’da bir huzurlu tatil – 1 – sukriyekorkmaz
Akyaka tarihi, doğası, mimarisi ile diğer turizm beldelerinden farklı olarak sakin, bozulmamış doğası ile de şirin bir beldedir. Ormanlarla çevrili tepeleri, dağları tertemiz deniziyle gelişmek ayağına bozulmasın ne olur diye dualar ettiğim bir yerdir aynı zamanda.
Benim Akyaka sevdamsa bundan sanırım 10 yıl öncesine dayanıyor. O zaman dört özgür kız olarak, kardeşim ve iki kız arkadaşımla gitmiştik. Çok güzel bir tatildi ve ben Akyaka’ya o zaman hayran kalmıştım. Mis gibi havasına, denizine, koylarına, şirin beyaza boyalı begonvillerle çevrelenmiş evleri ve pansiyonlarına, mimarisine, en çok da o zamanlar oldukça sıkıntılı bol virajlı olan bir yoldan sonra sürpriz gibi, ‘evet sizi biraz yorduk ama işte ödülünüz bu’ der gibi karşımıza çıkıveren Akyaka manzarasına aşık olmuştum.
Sonra ne zaman o yoldan geçsem aklım Akyaka’da kaldı. Evlendikten sonra da sanırım bir sonbahar günü Fethiye dönüşü saptık Akyaka Sapağından işte o gün eşim de hayran kaldı. Hep bir ara gidelim dedik de yol üstü uğranan bir yerden öte plan yapmadık üzerine. Bu yıl ise ilk kez plansız bir tatil yaptık. (Aslında Antalya – Adrasan planımız vardı da o kadar yolu göze alamadığımdan iptal oldu) Bu kez önceden ne yer ne güzergah belirledik. Akyaka’ya gidelim mi gidelim dedik sadece. (Aramızda kalsın ama aslında plan yapmayan sadece eşimdi. Ben Akyaka’da nereler gezilmeli, ne tür turlara katılmalı, civarda nerelere gidilir nerelerde kalınır gibi çalışmalarımı el altından yürüttüm. Plansız çıkmam arkadaş!)
Akyaka yolunda yine hummalı bir çalışma, yine zorlu virajlar olsa da ödülümüz olan Akyaka manzarası ile şenlendik. O sapaktan içeri girince kendimi dış dünyadan soyutladım. Suratımda kocaman bir gülümseme yanımda biricik canım ailem ve Akyaka vardı… Deniz’e çok yakın olan yerlerde yer bulamadık, Azmak Deresine yakın olsun o zaman dedik ve de manzarasıyla çok sevdiğimiz bir apart bulduk. Tatilde yemek ile uğraşmak sıkıcı gelse de nedense orada bana o bile zor gelmedi. Kahvaltıları ben diğer öğünleri ise eşimle anlaşmalı olarak beraber hazırladık. Bazen de kendimizi ödüllendirip hatta yasak delip dışarıda balık yedik.
Erken saatlerde kalkan ben olduğum için önce fotoğraf makinamı alıp dere boyunca hem yürüyüş yaptım hem fotoğraf çektim, geldiğimde hala uyuyan çekirdek aileme kahvaltı hazırladım. Kahvaltı sonrası ben ve kızım Azmak boyunca ilerleyip kah muhabbet edip gülüşerek, kah kedilerle, kazlarla oynaşarak kah mavi kapak toplayarak deniz kenarındaki yerimizi aldık. Benim denize girme sürem on dakikayı buluyorsa Meriç’in suyla kaynaşması on saniyeyi geçmiyordu her defasında. Bu arada ne doktorumu aradım ne bilene danıştım denizi öyle çok seviyorum ki zaten bir dolu yasağım var bari denizin tadını çıkarayım diyerek attım kendimi denizlere… Bebeğimin zevkten taklalar attığını hissettim, Kumrim zaten bir su kuşu değmeyin keyfimize. Ama zaten sık sık acıkan bir hamiş olarak deniz de iyice acıktırdığından, yanımda getirdiğim meyvelerde kesmediğinde, üstelikte güneşin tepeye çıktığı zamanlarda en büyük sorunum aparta gidebilmek için Meriç’i denizden çıkmaya ikna etmek oldu. Biraz daha biraz dahalarımız bitmek bilmedi.
Bu yıl Kumrinin aslında kolluksuz yüzmesini istedik çok da güzel yüzdüğü halde kolluksuz yüzemeyeceği gibi bir endişe yaşadığından biz de kolluklarının havasını indirdik. Yani bir yerde sadece psikolojik destek oldu onların varlığı. Bu arada bunu da bir bilene danışmadım siz bana bakmayın 🙂
Öğle arası gittiğimiz apartımızda kocacığımın ellerinden çıkma yemeğimizi yiyerek bir güzel dinlendik zorla denizden çıkardığım Kumrinin uykunun kollarına kendini bırakması pek de zaman almadı haliyle. Benim gündüz uyuma gibi bir zevkim hiç olmadı hamileyken de bu değişmedi ben bu araları kitap okuyarak geçirdim. Öğleden sonra saat 16- 16:30 gibi de tekrar denize koştuk, bu kez babamızla.
Tatilimizin son iki gününde çok sevdiğimiz çocuklu arkadaşlarımız da bize katıldı. Buna en çok Meriç sevindi. Sevdiği arkadaşlarıyla denizde, kumda oynamak onu daha da mutlu etti.
Akşam olduğunda salına salına (yorgunluktan) aparta doğru yol aldık. Ama her gün önce Azmak kenarında serinleyip, ayaklarımızı dereye soktuk, birbirimizi ıslatma oyunları oynadık, derenin buz gibi suyunda yüzenleri içimiz titreyerek izledik. Bizim grupta o kadar cesaretlisi çıkmadı arkadaşımızın ayağı kayıp düşen oğlundan başka 🙂
Akşam aparta girdikten sonra yemek yemek dışında dışarı çıktığımız olmadı Kumri zaten 21:00 gibi uyuyor ya da yorgunluktan bayılıyor demeliyim. Sadece bir akşam Marmaris’e gittik. Hem Amcaoğlumu görmek hem de biraz da Marmaris havası solumak için ama yorgunluktan bayılacaktık neredeyse hatta Kumri bayıldı oturduğumuz yerde uyudu, babası ve amca oğlum onu kucakta taşımak zorunda kaldılar. Ben ve kocam Marmaris’in gürültülü, kalabalık ortamına yabancı kaldık, kendi memleketimizde yabancı gibi hissederken turistler sanki ezelden oralıymış gibi tadını çıkarıyorlardı, dansın, içkinin, mekanların… Amcaoğlum yaşının da etkisiyle bizi o bar bu bar gezdirmek istese de biz artık bir dur dedik. Gerçekleri itiraf ettik. Kalabalığın, gürültünün bizim için yorucu olduğunu mümkünse sakin bir yerde oturmak istediğimizi söyledik. Çok mümkün olmadıysa da nispeten sakin sahilde bir yerde oturduk. Amcaoğluna biz huzur da huzur dedikçe siz de takmışsınız huzura dedi. E o genç tabi kanı kaynıyor 🙂 Neyse Akyaka’ya döndükte huzuru tekrar bulduk.
Bir haftacık ama anlata anlata bitiremediğim tatilimin sonraki bölümünde çıktığımız tekne turları civar yerlerde gidip gördüğümüz yerlerle ilgili izlenimlerim olacak sıkılmadıysanız devamı yarın 🙂
ben ve..., Egem'den, Gezme-tozma, Kumrim, Sevgili günlükailem, Ege'me dair, gezme-tozma
← 24. Hafta – İlk Hediyeler
Akyaka’da Bir Huzurlu Tatil – 2 →
“Akyaka’da bir huzurlu tatil – 1” üzerine 8 yorum
Temmuz 17, 2012, 12:22 pm
Fotoğrafları bile huzur veriyor:) Gidilecek yerler listesine yazılmıştır 🙂
Temmuz 17, 2012, 12:26 pm
Tadı damağımda hala, şiddetle tavsiye edilir 🙂
Temmuz 17, 2012, 1:38 pm
Böyle bir yerin varlığından haberim yoktu.Bende listeme aldı aldım.Kızlarınla ne güzel pozlar yakalamışsınız öyle 😉
Temmuz 17, 2012, 1:41 pm
Özlem anlatabildiğimden, fotoğraflayabildiğimden daha güzel bir yer emin ol ve de teşekkür ederim 😉
Temmuz 17, 2012, 2:13 pm
İçim açılıyor böyle fotoğraflar gördükçe ama en geçerlisi oralarda olmak galiba. Biz işlerimizin yoğunluğu nedeniyle halâ tatil yapamadık.
Bence tatile gidip gelenler gitmemişler için dua etsin 😛 Hamilelerin duası kabul olur derler Şükriye 🙂 ?
Temmuz 17, 2012, 2:27 pm
evet öyle diyorlar ben de bol bol dua ediyorum 🙂 senin için de ederim tabi, Allah işlerinizi güçlerinizi yoluna koysun da biran önce çıkın inşallah sizde 🙂
Haziran 16, 2014, 2:11 pm
merhaba, kaldığınız apartın adını hatırlar mısınız?
Haziran 16, 2014, 2:26 pm