İnsana bahşedilen en güzel ve önemli duygulardan birisi de sevgidir. Sevgi “İnsanı bir kimseye ya da şeye karşı yakın ilgi ve bağlılık göstermeye yönelten içsel duygu, sevme duygusu” veya “ İnsanı karşılık beklemeden yakın ilgi, dostluk, şefkat, bağlılık göstermeye yönelten ve fedakârlıkları göze aldıracak kadar güçlü olabilen duygu, sevme duygusu, muhabbet” olarak tarif edilmektedir sözlükte.
Her şey sevmekle başlar desek yanlış ifade etmiş olmayız. Sevmek karşılık beklenen ama karşılığı olmasa da yine de kuvvetle hissedilen bir duygudur aslına bakarsanız. Çaya katılan şeker gibidir sevgi, eğer şekerli seviyorsanız çayı…
“Yoksa zor değil, hiç zor değil, demli çayı bardakta karıştırıp,
Ama ‘çaya kaç şeker alırsın?’
Diye bir ses sormalı ya ara sıra…” der şarkılardan biri. “Çaya kaç şeker alırsın sorusu” bile sevgiden ileri gelmektedir. Sevdiğimiz kişinin adıdır dilimizden düşmeyen, düşüremediğimiz, hep aklımızda çivi gibi çakılmış olun... Besmele de bir sevginin başlangıcı değil
midir? Rahman ve Rahim olan Allah’ı anarak başlayan…
Sevmek! Sevilmeye en çok layık olanı sevmek işin özetidir aslında. Onu (c.c.) sevdi miydi insan diğer sevgiler anlamını yitiriyor aslına bakarsanız. Anlamını yitirse de yine de sevmeye devam eder insan. Önce Onu (c.c.) sever insan sonra Onu (c.c.) seveni sevmeye başlar. Ve böyle silsile devam eder. Sağlam bir rabıtadır aynı zamanda bu sevgi bağı. Kopmayacağını bildiğiniz ve sağlamlığından emin olduğunuz bir bağ. Gönül bağı derler ya adına işte tam da budur kastedilen sanırım.
Sevgiyle yapılan bir iş ayrı bir güzellik kazanır. Ya da farklı bir çehreye bürünür meşgalemiz sevgi katılınca. İnsan hoşlanır, keyif alır sevgiyle yaptığı işten. Evin annesi bir yemeği öfke ile yaptığında başka tat alırız sevgi ile yaptığında da başka tat… Yemekleri besmele ve sevgi ile yapılan evde huzurun olacağı aşikârdır. Sevince samanlık seyran olur denmesi de bundan olsa gerek… Zira sevgi kusuru da eksikliği de gideriverir bir anda. Sevince gözler eksik, kusur aramaz kişiyi olduğu gibi kabul eder. Sevgidir ön planda olan çünkü…
Sevgi kadar sevilen de önemlidir. Sevgi sevilen insanın tüm hasletlerini güzel gösterir, yaptığı her işi de kabullendirir sevene. O yüzden edebi metinlerin bazısında sevgili tanımlanırken zalim diye nitelendirilir. Tabi buradaki zalim mecazî anlamdadır ve sevgilinin sevene acı çektirmesini tarif için kullanılmaktadır. Seven dışında kimseye zararı dokunmaz böylesi bir zalimin (!). Seven de böylesi bir zulme gönüllü olmuştur işin açıkçası. Sevmesi kendi içinde bir rıza ürettirmiştir seven kişiye. Bu yüzden yârin zalimliği hoş görülür, sevgilinin cilvesi, nazı kabul edilir.
Bir de hakiki zalimi sevmek vardır. Zulmüyle mazlumu katleden ve yeryüzünü yaşanmaz hale getiren eli kanlı zalimleri sevmek. Ki bence en tehlikeli sevgi türü budur. Zalimi seven zulmünü de sevmiş olur ki özellikle itikadi açıdan oldukça sıkıntılı bir duruma yol açar bu tür bir eylem. Hele sevgiden ötürü zalimle birlikte hareket etmek, sırf sevdiğinin yanında olduğunu hissettirebilmek için zalimane tavırlara göz yummak, desteklemek hem dünyasını hem de ahiretini berbat eder insanın. Yapılan zulme sessiz kalmak hatta zulmü arttırması için teşvik etmek insan doğasına ters düşen bir haldir aslında. Normal şartlarda zulme tepki vermelidir insan. Ama sevgi insanı sersemletiyor olsa gerek ki doğru düşünemez oluyor haliyle. Yoksa kim zalimin yanında yer almak ister değil mi? Akla uygun tavır mazlumun yanında yer alıp zalime karşı durmaktır. Acaba zalimler yaptıkları zulme sevgilerini (!) mi katıyorlar da bu kadar seviliyorlar yoksa zalimi sevenler öyle mi zannediyorlar?
Temel hayvanları çok sevdiğinden kuş beslemeye karar verir. Gider bir papağan satın alır. Bir müddet sonra papağanı ölüverir. Papağanın öldüğünü duyanlar Temel’e:
- Papağanın neden öldü diye sorarlar. Temel:
- Evlendim de ondan.
- Nasıl yani kıskançlığından mı öldü?
- Yok canım ne kıskanması. Fadime konuşmaya başlayınca papağana fırsat kalmıyordu kahrından öldü zavallı.
* “Kendileri ile huzur bulasınız diye sizin için türünüzden eşler yaratması ve aranızda bir sevgi ve merhamet var etmesi de O’nun (varlığının ve kudretinin) delillerindendir. Şüphesiz bunda düşünen bir toplum için elbette ibretler vardır.” Rum Suresi ayet: 21
* “Sevmek, insanların birbirlerine bakmaları değildir, birlikte aynı yöne doğru bakmalarıdır.” Andre Gide
* “Gerçek sevgi; iyilik gördüğünde artmayan ve kötülük gördüğünde eksilmeyendir.” Yahya bin Muaz
* “Başka bir insanın mutluluğu, güvenliği ve gelişimi bizim için kendi mutluluğumuz, güvenliğimiz ve gelişimimiz kadar, önemli hale geldiğinde sevgi vardır.” Harry StackSullivan
* “Allah’ım! Senden Seni sevmeyi, Seni sevenleri sevmeyi ve Senin sevgine ulaştıran ameli yapmayı isterim. Allah’ım! Senin sevgini, bana canımdan, ailemden ve soğuk sudan daha sevgili kıl.” Hadisi Şerif
* “Sevdiğin kimseyi ölçülü sev, olabilir ki günün birinde düşmanın olur, düşmanına karşı da aşırı gitme, olabilir ki günün birinde dostun olur.” Hadisi Şerif