İçimden Geçenler (Çocukluğunu Özlemek) - sayfa 1 - Yaşadıklarımız - Spina Bifida
İçimden Geçenler (Çocukluğunu Özlemek)
Gönderen Konu: İçimden Geçenler (Çocukluğunu Özlemek) (Okunma sayısı 12645 defa)
« : 05 Ekim 2008, 15:48 »
Çocuklugunu özlemek..Evet çocuklugunu özlemek çocukken hep düşünürdüm insan neden çocuklugunu özlerki?yani annem dışarı çıkamazssın çıksan bile enfazla 1ssat sonra evdesin ablan eşyalarıma dokunma abiler odama girme arkamıza takılma.çok şeker çikolata yeme..yani insan bunların neyini niye özleyebilirki?Hep bir çizgi var.Ve o çizgiyi asla geçemezssin.Yasaktır ötesi sana.Nevardı ötesinde acaba?Özgürlükmü hayatmı gerçeklermi?neydi o çizginin ötesi?(keşke demek şeytan işidir ama)keşke geçmeseydim o çizgiyi,kalsaydım çocuklugumda,hep çocuk olsaydım annemin küçük kızı evin kıvırcıgı kalsaydım..
Aslında çocukluk evlenince bitermiş erişkin olunca degil.Yeni bir sayfa açılıyormuş insanın hayatında(E.Ö-E.S)Evlilik öncesi ve evlilik sonrası diye hayatı ikiye bölüyormuş bu devre.herşey tozpembeymiş aslında.(abilerimle ablamla kavgam annemim babamıın yasakları)Hayat buymuş ve çizginin diger yanı..ama özgürlük degilmiş anladım bunu.
Evlendim...Ve kapandı bir devir.Aslında tutsak dedigim zaman özgürlükmüş geç anladım..ve şimdide başka bir sayfa(Ç.Ö-Ç.S)çocuktan öncesi ve sonrası..işte hayatın enzor ve güzel aşaması buydu belki.
İlk bebegim dünyaya geldi.09.08.2003.dünyalar bizim olmuştu.hala düşünürdüm insan çocuklugunu niye özler.Çünkü mutlydum .Harika bir eş ve dünyalara bedel bir bebek.bana bir hediyeydi bu varlık.kızım rabia şevvalim 2yaşına geldi ve bir kardeşi olacagını ögrendik(10.10.2005).bundan büyük mutluluk olabilirmi acaba?İnsan başka ne isteyebilirki hayattan.huzurlu mutlu bir yuva 2 evlat.
Aslında hikaye bundan sonra başlıyor..hep saglıklı ve hayırlı bir evlat olsun diye dua ettm yaradana..8ay boyunca kontrollerimde sordum doktoruma''eli ayagı düzgünmü''diye.doktorum-çok güzel salglıklı fındık gibi bir kız dedi...Ama içime dogmuştu sanırım.ya ilkte bir anormallik var yada bunda diyordum hissediyordum ama doktorumuza güveniyorduk.
Ve böylece 9ay geçti..FATMA BERRA'M dogdu.dogdugu an başladı telaş tedirginlik ve endişe..hastanede herkes bir yana koşuşturuyor fısıltılar beni rahatsız ediyordu.sadece hatırladıgım ''kızım nasıl'' dedigim.hemen kızımı doktora göstermişler banada rutin işlem bunlar dediler.ama bebegini alan gidiyor bense serumla yalnız başıma kızımsız yatıyordum.ve bebegimi alıp eşim ablam ve ben eve geldik.ama arabadan yanlızca ben indim.rabbim kimseyi evine eli boş göndermesin.bebegimi kuzumu canımı hastaneye götürmüşler tekrar.sonra getirdiler bebegimi ama benim hiç bir şeyden haberim yok.3gün sonra ögrendim.3gün içinde herkes ölen çocuklarından falan bahsediyor ama ben anlam veremiyordum.3 gün eşimin annesi direk kızın ölecek dedi.oan neler hissetigi anlatamam ama sizler anlarsınız.ve dedimki ÇOCUK OLSAM..Kızım cncagızım canım melegim balküpüm ölecekmiş.Adını bile duymadıgımız bilmedigimiz bir hastalıkla dogmuş anasının kuzusu.doktorlar hiç bir müdahalede bulunmayın deselerde bizlerde tecrübesiz ve bilgisiz ama hemen ameliyat ettirdik 1hafta sonra.Ben bebegimi 20gün kucagıma alamadım.Korktum incititm diye fındık kurdumu.
Evet ameliyat olalı tam 27 ay 19 gün oldu ve hala hayatta kızım..Hyatımıza renk kattı evimizin neşesi maskotu oldu kuzum.kızım yürüyemiyor..ve doktorların dediklerine göre ise hiç bir zaman yürüyemeyecek(allahtan umut kesilmez)çok zeki tatlı şeker güzel sevimli vs. vs. anlatamam onu o ancak yaşanır.İyiki dogurmuşum iyiyki ameliyat ettirmişiz.RABBİM onu bize bir mükafat hediye ödül olarak verdi.KIZIM FATMA BERRA2M SENİ ÇOK SEVİYORUZ.
Şuan kızım27.ayını bitirdi.buzamana kadar çok agır gelmedi hissetmedik hayatın zorlugunu.hep 3 maymun oynadık.Ama olmuyor artık.artık herşeyi görüyorum duyuyorum hissediyorum.önceden küçüktü farketmedik hastalıgının yarattıgı enkazı.bazı şeyler gücüme gitmeye başladı artık.
2Küçük kız gördüm büyük olan 6 yaşlarında küçük olan 3-4 yaşlarında.büyük olan esmer küçük olansa beyaz tenli tatlı iki kızkardeş.Nedenmi bukadar dikkatimi çekti?Çünkü tıpkı benim kızlarım gibiydiler.Ama aralarındaki fark iki kardeş eleele tutuşmuş parka gidiyorlardı.Ya benim kızlarım....Hiç birzaman öyle elele tutuşup gidemeyecekler öyle parka.BEERA'M koşamayacak yürüyemeyecek.büyük kızım diyor''anne ben yürüyen kardeş sevemem.böyle BEER gibi olanları severim''biliyor anlıyor yavrum o ayrı bir dert ayrı bir üzüntü..istemezmiydi oda beraber koridorda koşsun bisikletine bindirsin beraber markete gitsin.Ama ne varki takdir-i ilahi bu.işte o 2kız çocugunu görene kadar neden niçin diye hiç sormadım kendime.ALLAH'tan dedim.kuladan olsa alırım çfkemi hırsımı.bazen imtihan bazen mükafat ödül hediye olarak gördük yavrumuzu ama asla ceza olarak degil..
İşte özledim çocuklugumu ogün.ilk defa ''keşke''dedim tek derdim top oynamak istedigim oyuncagı alamamak olsaydı.ogün yük agır geldi bana.bebegimin BERRAMIN yüzüne bakamıyorum böyle zamanlarda.acaba gözlerimdeki hüznü acıyı anlarmı diye.Çocuklugunu özlemek buymuş''keşke''büyümeseydimde çocuk kalsaydım böyle zamanlarda denirmiş.çevrendekileri eşinin anneni ablanı vs. üzmemek için içinde kopan fırtınaları kagıda dkötügün anmış ÇOCUKLUGUNU ÖZLEMEK..Biranda herşeyin rüya oldugunu,gözünü kapatıp açtıgında hiç bir şeyin olmadıgını hala çocuk kaldıgını görmek istemekmiş ÇOCUKLUGUNU ÖZLEMEK..
Evet hayat çok zor.verilen yükler agır.bu imtihan ne büyük bir imtihan.YARABBİ sen yükümüzü hafiflet.beni dilimle kalbimle isyankar günahkar etme.sadece ve sadece senden yardım diliyor ve sana sıgınıyorum........
: İçimden Geçenler.(Çocuklugunu Özlemek)
« Yanıtla #1 : 05 Ekim 2008, 16:11 »
Canım arkadaşım seni şu anda göz yaşlarıyla akışlıyorum. Burukluğun içimi yaksada gözlerimden yaşları akıtsada duygularını bu kadar güzel ifade etmiş olmanıda alkışlıyorum. Berra ve Şehval çok şanslı iki çocuk senin gibi duygulu merhametli kendilerini anlayabilen ve anlatbilen bir anne sahipler. Güçlü olman yanlarında olman onlar için en büyük ödül. Yaşadıkların hisssettiklerin başına gelenler ve gelecekler seni yıldırmasın onların bir gülüşü sana umut olsun her zorluğa rağmen sen bir annesin. Kızlarınla mutlu umut dolu sağlıklı huzurlu nice nice yıllar beraber olmanız dileğiyle yüreğinizden umud yüzünüzden gülücükler eksik olmaz inşallah. Yüce Rabbim yar ve yardımcınız olsun.
« Yanıtla #2 : 05 Ekim 2008, 16:14 »
aroo HEPİMİZİN YERİNE İÇİMİZDEN GEÇENLERİ DİLE DÖKMÜŞSÜN AMA BENİM SİZDEN TEK FARKIM MERVENURUN KOŞUP OYNAYACAK YADA ELİNİ TUTACAK ONUDA BIRAK DERTLEŞECEK BİR KARDEŞİ BİLE OLMAYACAK YİNE DE BÜYÜK KIZININ KARŞISINA ALIP DERDİNİ DÖKECEK BİR KARDEŞİ VAR.BERRANINDA BELKİDE SANA ANLATAMAYACAĞI ŞEYLERİ ANLATACAK YARDIM İSTEYECEK BİR ABLASI VAR ALLAHA ŞÜKÜR
« Yanıtla #3 : 05 Ekim 2008, 22:01 »
Çok duygulandım nida. Sen iyi bir anasın. Elinden gelen herşeyi herşeyi yapıyorsun. Tedbir alıp tevekkül ediyorsun. Takdir اللهındır. İmtahan oluyoruz sözde ama. Bu imtahan inşalalh ağır gelmez bizlere. Bu hastalık henüz çocuk gibi olan genç ana babalara öyle bir şamar vuruyor ki hepimiz içindeyiz. Çocuklarımız hasta olmasa çok daha mutlu olacaktık. الله bizlere bu mutluluğu vermedi, çok gördü. Buna da razıyız. Ama işlerimizi rast getirir inşallah. Öyle zor ki spina bifidayla uğraşmak bir ömür sürüyor onunla beraber. Mecbur katlanacaksın. Evliliğin ilk yıllarında bu spina bifida hastalığı ile tanıştık işte. Bu bir kader. Napalım elden bir şey gelmiyor. Eldekilerle mutlu olmak zorundayız. Bazı kabuller yapmamız gerekiyor. Spina bifida ile beraber mutlu olmayı öğrenmek zorundayız. Hiç yılmadan yorulsak da yolumuza devam edeceğiz bir birimize destek olarak. İlki varsınız arkadaşlarım. Çok samimi duygularını bizlerle paylaştığın için teşekkür ederim. Haydi durmayın çalışın yarın daha iyi olmak için.
« Yanıtla #4 : 06 Ekim 2008, 02:44 »
Nidacım her satırında ayrı bir duygu, acı ve gerçek vardı.kendini, duygularını çok güzel ifade etmişsin bizlerle paylaşmanda ayrı bir anlam taşıyor.kızıların çok şanslı çünkü senin gibi anneleri var.
« Yanıtla #5 : 06 Ekim 2008, 10:43 »
teşekkür ederim.aslında çok beceremem yazmayı ama bazen öyle doluyorumki kalbimden geçenler dökülüyor kagıda.
« Yanıtla #6 : 06 Ekim 2008, 11:54 »
eline emeğine sağlık kardeş saolasın sende ne cevherler saklıymış böyle duygulanmadım diyen yalan söyler...
« Yanıtla #7 : 06 Ekim 2008, 12:16 »
nida beni gene mahvettin.ama şu gerçek ona her zaman sahip çıkacak kardeşi var.çünkü ben aynı şeyi yaşayabilecegimi dr. söyledigi için kardeşe sıcak bakamıyorum.sb le yaşamayı ve mutlu olmaya çalışmalıyız.allahın takdiri bu.
« Yanıtla #8 : 06 Ekim 2008, 17:05 »
Rabbim gayret kuvvet versin Nida...Bizlerin de imtihanı bu ...Evlenlendikten sonra eşimin ananesi yatalak oldu kısa bir süre sonra anneside ...Öyle güzel insanlardı ki bir kere bile isyan etmediler...Rabbim bizleri cennetinde buluşturur inş.Onları hep kendime örnek aldım...Kayınvalidem rüyalarında hep yürürdü ,uyandığında biraz içten içe üzülsede Rabbim bizide cennettinde yürütür inş.Hatice min elini tutup gezerim derdi...
« Yanıtla #9 : 06 Ekim 2008, 18:50 »
Ellerine sağlık nidacım inan okurken çok duygulandım ben bunları hep içimde yaşadım الله sana sağlık sabır güç versin zor bir imtahandasın inşallah kazanacaksın ..