Mahallede o günden sonra her şey çok değişmişti. Mahalleli ikiye bölünmüştü. Allahsız Cahit’in anlattığı Adalet’i dinleyenler ve sevenler ile Salça Fazıl’ın anlattığı Adalet’i dinleyenler ve sevenler olarak ikiye ayrılmışlardı. Bu durum Cahit ile Fazıl’ın da hoşuna gidiyordu. Koftiden bir iki atışma yapıyorlardı ama içten içe birbirlerinin alanına müdahale etmiyorlardı. İşlerine geliyordu bu durum çünkü.
O gün mahallede büyük bir heyecan vardı. Üç gün önce aldıkları bir haberin heyecanıydı bu. Salça Fazıl’ın karısı Sakız Emine’nin yaydığı haberden ötürü böyle büyük bir heyecan sarmıştı mahalleyi. Sakız Emine, mahallenin dedikoducu kadınlarının başında geliyordu. Ağzına birisini almayagörsün. Kim onun ağzına düşmüşse mahallede, hatta civar mahallelerde duymayan kalmazdı. Yani anlayacağınız o kişiyi herkesin ağzına sakız ederdi. Kocası ise tam onun ayarında biriydi. Her olayda Fazıl vardı, her konuşmada Fazıl’ın bir fikri olurdu. Her şeye dâhil olmayı severdi. İşte böyle bir ikilinin bilmeyeceği şey olur muydu? Bu heyecanlı haberi başka kim yapabilirdi? Verdikleri haberse şuydu: Mahalleye yeni birileri taşınıyordu. Ne vardı ki büyük heyecanın asıl sebebi bu değildi. Asıl sebep, taşınacak olan komşuların kızları Adalet’ti! Bu Adalet öyle güzel bir kızdı ki namı tüm cihanda yayılıydı. Öyle güzel, öyle alımlı bir kız ki bu Adalet, erkek olan ne canlı varsa onu gördükten sonra hafızasını yitirirdi. Yalnızca güzel mi? Bir sesi var, duymalara değer. O sesi duyduktan sonra başka bir ses duyup da ahengi bozmamak için kulağını kesip atarsın. Bir gülüşü var, karşısında duran insan yağ olup damlar. Cenneti verseler elinin tersiyle itersin. İşte böyle bir şey Adalet. Heyecanın büyüklüğü de buradan geliyordu. Daha önce hiç görmedikleri bu dillere destan güzellik, mahallelerine geliyordu.
- Daha beş dakika geçmiş. Halbuki yarım saat geçmiş gibiydi. Kör olasıca meret durdu mu ne!
- Ayol saat kaç oldu. Geleceklerse gelsinler artık. Ağaç olduk burada.
- Böyle birileri yoktu da sen ilgi toplamak için yalan mı uydurdun? Yapmadığın şey değildir senin.
- Aman efendim aman, mahallemize hoş geldiniz. Delikanlılar, haydi yardım edelim.
Komşuların gelmelerinin üzerinden iki hafta geçmişti. Ancak ortada Adalet yoktu. Meraklı bekleyiş iyice artmış, arttıkça başka bir boyuta evrilmişti. Adalet’i görme merakı, giderek Adalet’in varlığını sorgulamaya dönmüştü. Acaba Adalet diye bir kız var mıydı, yok muydu? İlk bir hafta için erkekler içinde adeta bir yarış vardı. Mahallede iş yapan neredeyse yoktu. Süslenip püslenip Adalet’in evine gidiyorlar, orada bekliyorlardı. Bir yerden gelir de görürüz, diye düşünüyorlardı. Hadi diyelim eve girdi çıktı görmedik, hiç olmadı perdeyi bir aralasa da hayat saklı o gözlerini görsek, diye hepsinin içlerinden geçiyordu. O da olmamıştı. Bir yerlerde bir şeylerin kaçtığını düşünmüşlerdi ve ikinci hafta aralarında örgütlenip nöbet listesi yapmışlardı. Sekizer saatten üç grup Adalet’in evinin önünde bekleyecek ve gören olursa diğerlerine haber verecekti. Hoş, bu da bir işe yaramamıştı.
Erkeklerin bu denli Adalet’in peşinden koştuğunu gören kadınlar, için için bozuluyorlardı ancak onların da merakı ağır basıyor ve sessiz kalmalarını sağlıyordu. Erkekler nöbet tutadursun, kadınlar ikram yapıp Adalet’in evine gidiyorlardı. Yalnız ikramla kalsa iyi, ikram tabağının altına para koyanlar mı ararsınız, küçük altın iliştirenler mi ararsınız, hepsi vardı. Tek gayeleri, oraya kadar gidip Adalet’i bir görmekti. Şimdilik içeriye girmiyorlardı. Ama en azından kapıda konuşurken arkadan geçse ya! Bir gölgesini görselerdi bari! Yoktu, o da olmamıştı. Cesaret edip Adalet’i soranlar oluyordu. Sorulan soruya anne ve babasının verdiği cevap hep aynı oluyordu. O kendisini göstermeyi sevmezmiş, göz önüne çıkmaya utanırmış. Bu sözlerden en azından Adalet’in var olduğunu öğrenip rahatlıyorlardı.
- Bu böyle olmayacak galiba. Varlığı yokluğu belli değil kızın. Ben umudumu kaybettim arkadaş.
- Hemen karamsar olmamak lazım. Kim emek harcamadan başarıya ulaşmış. Benim hâlâ umudum var birader.
- Bence bu kız yok, dedi mahallenin sevip saydığı, Refik Baba’ları. Olsaydı şimdiye kadar görmez miydik? Bir kişi bile görmedi be daha.
- Anne ve babası “gelecek” diyor.
- Anne ve babası halt etmiş! Onlar nerden biliyor?
- Amma yaptın be Refik Baba. Annesi babası sonuçta.
- Ağbiler artık şüphemiz olmasın. Yegane güzellik Adalet mahallemize gelmiş bulunmaktadır.
- Sahi mi diyorsun be Allahsız? Nerden biliyorsun?
- O da laf mı ağbicim. Şu gözlere baksana sen, cin gibi. Aha bu gözler gördü Adalet’i. Hem de ne görmek maşallah. Meğer sandığımız gibi değilmiş, Adalet varmış ama herkese göstermiyorlarmış.
- Durun yav durun. Herkese göstermiyorlar diyorum, görmek zor diyorum, siz haydi görelim diyip ayağa fırlıyorsunuz.
- E sen nasıl gördün? Biz ne zaman göreceğiz ki?
- Ben görürüm. İşi bileceksin.
- Peki, hadi dediğiniz gibi olsun. Anlatırım anlatmasına da dediğim gibi görmek zordu. Bunun için çok uğraştım, masraf oldu. Masrafları karşılarsanız olur ancak.
- Evden çıkmış kahveye geliyordum ağbiler. Adalet’in evlerine zart birisi girdi. Kimdir, nedir tam seçemedim. Kafamdan, acaba, dedim ağbiler. Tekrar eve dönüp benimkini aldım yanıma. Birkaç hediye falan derken gittik bunlara.
- Hadi ya Adalet’e geç bunlardan bize ne, diye sabırsızlıkla çıkıştı Berber Turan.
- Dur kardeşim geliyoruz, az sabret, kaç aylıksın? Neyse ağbiler, annesi babası önce naz niyaz ettiler ama sonra ikna oldular. Hatta sadece bize göstermek istemişler şu an, öyle de bir namımız var yani ağbiler. Kimseye de anlatma diye tembih etmişlerdi ama ben sizi severim, Adalet’i siz de bilin isterim. Ağbiler sıkı durun anlatıyorum. Adalet girdi içeri, onun içeriye girmesiyle biz hanımla gözlerimizi koruduk. Maşallah öyle bir ışık saçıyor. O teni gör bembeyaz. Sütle yan yana koy, dersin ki süt kararmış. Dişler inci gibi, gözler yemyeşil. Baktıkça doğa karşında sanırsın. Boy bos endam dersen, tam ayarında… Valla bize anlatılanın on katı, yok yok yirmi katı, dur bakayım biraz daha düşününce elli katı fazlalıkta güzel.
- Durun kardeşler, durun! Bu dümenci hepimize yalan söylemiş, hepimizi kandırmış.
- Sen kim oluyorsun da bana yalancı diyorsun! Burada herkes senin ne mal olduğunu biliyor. Hadi şimdi git işine.
- Ondan mı adın Allahsız’a çıktı be!
- Tartışmayı bırakın da adam gibi anlatın şu meseleyi, dedi Refik Baba.
- Ben anlatayım Refik Baba. Bu düzenbaz herifin Adalet’i gördüğü falan yok. Anlattıklarının hepsi martaval. Bizden sikke koparmak için.
- Sen nerden biliyorsun, diye Berber Turan girdi bu sefer araya.
- Gördüm çünkü.
- Bu Allahsız’a inanmayın. Dediklerinin hepsi sahte. Neyin ne olduğunu, Adalet’in nasıl bir şey olduğunu ben biliyorum.
- Anlat da gerçekleri görelim.
- Yooook, öyle bedavaya olmaz. Anlatırım ama Cahit’e verilenlerden isterim.
- Dedim ya bunun anlattıkları yalan diye, bakın ortaya çıkartıyorum. Geçen gece eve gidiyordum. Bi’ bakayım dedim Adalet’in evinin oralara, ne var ne yok diye. Kardeşler bir de ne göreyim? Bir afet! Amaaaa bunun dediği gibi bir afet değil. Daha da fazla! Beyaz tenli değil sarışın, yeşil gözlü değil, gök gibi masmavi gözleri var.
- Ama her şeyden önemlisi kardeşler, Adalet sonunda mahallemize gelmiş bulunmaktadır. Adalet’imize kavuşmuş bulunmaktayız. Yaşasın komşu kızı Adalet!