Saat Geceyi Sessizlik Geçiyor
Masamın başına oturdum bir suskunluk hikayesi yazmak için. Penceremden karşıdan geçen gemileri izliyorum. Ne güzel şehirsin sen eyy İstanbul! Hemen çarprazımda Kız Kulesi, ışıkları ile bana göz kırpıyor. Bir gemi daha geçiyor tam şu anda.
Deli divane bir yağmur yağıyor. İnsanlar ıslanmamak için hızlı adımlarla yürüyorlar, ıslanınca çırılçıplak kalmaktan korkuyorlar belki de. İçeriden evdeki misafirimizin ayak sesleri geliyor. Sıcak bir çay dolduruyorum bardağıma, içimi ısıtmak için beni üşütenin penceremden içeri giren rüzgar mı, yoksa yazmak zorunda olduğum suskunluk hikayesi mi olduğunu bilemeden.
Çayımdan bir yudum alıyorum ve bir sigara yakıyorum. Sigaramdan çıkan dumana bakarak susanları, susturulanları düşünüyorum. Ne var ki kelimelere dökemiyorum benim, bizim suskunluk hikayelerimizi….
Sessizliği bozmam gerek. Ne var ki yaşanmış acılar, küçücük odamın dışındaki kocaman dünyada şu anda yaşanmakta olanlar geliyor aklıma sessizliği düşününce. Bildik bilinmeyen hikayeler geliyor.
Aklıma yavrusunun parçalanmış cesedini elleriyle toplayan annenin içten içe sessizliğe bürünen sesi geliyor, ‘Ceylanlar Ölmesin’ diyen seslerin yanından duyarsız bir sessizlikle geçen insanlar geliyor. Bir de kalabalığın sesinden rahatsız olduğunu belirten gereksiz, anlamsız sesler geliyor. Sessizliğe neden ses olamadığımızı düşünüyorum, bizi susturanları düşünüyorum, ben de sessizce ilerliyorum sesli kalabalığın içinden.
Bir sessizlik hikayesi yazmalıyım, susanların hayatlarına dair, geride bıraktıkları sessizliklere dair. Herbirinin bir hikayesi olan, dile getirilmeyen cezaevlerindeki çocukları düşünüyorum. Onların hikayesine bir yerinden ses olayım diyorum. Beceremiyorum. Bu cümleleri siliyorum, tekrar yazıyorum, tekrar siliyorum…
Ben de sessizliğe bürünüyorum bir kez daha.
Karşımda duran parıltılı şehrin görünmeyenlerinin hikayelerinden anlatayım diyorum. Yetimhanede 15 yaşındaki bir kızın 9 ay boyunca nasıl sessizliğe büründüğünü, içinde neleri nasıl büyüttüğünü düşünüyorum. Hikayesini anlatayım diyorum ama kelimeleri doğru yerlerine koyamıyorum.
Dünden bugüne geliyorum. Bir suskunluk hikayesi yazmalıyım yüzlercesinin içinden. Gazeteleri karıştırıyorum, Dicle Koğacıoğlu’nun haberiyle karşılaşıyorum. “Çok acı var dayanamıyorum.” Susanların hikayelerini dinleyerek geride başka suskunluklar bırakanları düşünüyorum. Arkada ise John Baez çalıyor. “We shall overcome”...