Saygı duruşu - Kocaeli Gazetesi
Yazar Yılmaz Kırlı -18 Ekim 2015
Saygı duruşunun önemini gittikçe yitiriyoruz. Son İzlanda maçının oynandığı Mevlana şehri Konya’nın ev sahipliği yaptığı bu mübarek şehir stadındaki şehitlerimizin (bu benim tanımım) yapılan saygısızlığı onaylamakta zorluk çekiyorum.
Yıllar öncesini hatırladığımda kişilik hakları, disiplin, ahde vefa, sevgi ve saygı unsurlarının bugünden çok daha önemsendiğini ve idrak etimizi gayet iyi hatırlıyorum.
Bizim konumuz spor ve sporun olmazsa olmazı, önce “ahlak”tır düşüncesinden hareketle son yıllardaki tribünlerde ağza alınmayacak galiz küfürlere şimdi bir de insanımızın giderek dejenere olduğuna şahit oluyor, ölülerimize bile saygı duymuyoruz.
Keza İstiklal Marşı’na da gereken saygıdan yoksunuz. Halbuki İstiklal Marşı’nı rahmetli Mehmet Akif Ersoy’un hangi haleti ruhiye içerisinde yazdığını ve “Allah bu millete böyle bir marşı bir daha yazdırmasın” inancını hâlâ idrak edemeyenler olduğunu görmek sağduyulu insanlarımızı üzmektedir.
Sevgili peygamberimiz (S.A.V) “Bir fani için ayağa kalkmış ve giden o mevtaya saygı duymuştur. Yanındakiler “Ya Rasulallah o inanmayanlardandı” dediklerinde “Kalbini yarıp baktınız mı, o insan değil miydi?” diyerek insanlığa örnek olmuş, günümüze atıfta bulunmuştur.
Nazarı dikkatinizi çekmiştir, yıllardır bu konuda gittikçe kan kaybediyoruz. Yabancı ülkelerde bu konuda (saygı duruşu) işin önemi ve ciddiyetinde olmadığımızı gözlemliyoruz.
Onlar motamot saygıda kusur etmezlerken, bizde çok çirkin ve İslam’a ve insanlığa hiç de yakışmayan davranışlarda bulunmayanlara kınıyor, onları Allah’a havale ediyorum.
Bunun bence tek bir nedeni var “inanç zafiyeti”. Bu durum bize hiç ama hiç yakışmıyor.
Gençlik nereye koşuyor böyle? Suçlu bizler, bizim jenerasyon, maalesef böyle.
Spor; insan denen yüce varlığın en anlamlı yaşam iksiri olmalı bence.
Atatürk’ün deyişiyle “Ben sporcunun zeki, çevik ve ahlaklısını severim” ifadesi nerede kaldı?
Ölüsüne saygısı olmayanlara itirazım var. İnancımızı bir gözden geçirelim. Ne dersiniz?
Yazıma yayınlanan kitabımdan bir şiirle son vermek istiyorum.
Vade geldiyse boynumuz kıldan ince,
Melaikeleri görünce seviniriz iyice.
Umudumuz var, çünkü Rabbimizin,
Affı ve mağfireti çok yüce.
Bu demek değil ki,
Günü gün edelim.
Farzları yerine getirmeyip,
Hep gülelim, eğlenelim.
Madde ile manayı dengeleyelim.
Hakkın divanında yüzümüz olsun,