Geçtiğimiz kasım ayında, ekibiyle 14 yıldır yetiştirme yurdundan 136 Romanyalı çocuk üzerinde çalışma yapan Amerikalı nörolog Charles Nelson’u izlemek adına Bükreş’e gittim. Bu proje hakkındaki (uzuuuuuunnn) hikayem bu hafta Aeon Dergisinde yayınlandı. Yazımdan kısa bir parça:
Sonuçta sevgi kazandı: kasvetli hastane odalarında büyüyen çocukların %37si ölürken, hapiste büyüyen çocukların hiçbiri ölmedi. Hapisteki bebekler daha çabuk büyüdü, fiziksel olarak daha büyük oldular ve diğer grupla kıyaslandığında Spitz’in gözlemlediği her yönden çok daha iyiydiler. Hastanede yaşamayı başaran çocukların ise her türlü hastalığa yakalanmaya daha meyilli olduğu görüldü. Bu çocuklar daha sıskaydılar ve bariz bir şekilde psikolojik, zihinsel ve davranış sorunları vardı.”
Şaşırtıcı kısım şimdi geliyor. Szalavitz, o yazıdan sonra hala yurtların çocuklar için uygun olduğuna inanan kişilerden tonlarca yorum aldığını söyledi. Yurtları savunan o kadar çok kişi vardı ki birkaç gün sonra tekrar bir yazı yazma durumunda kaldı. Bu yazısında New York Times’ta dehşet verici “Araştırmalar Yetiştirme Yurtlarının O Kadar da Kötü Olmadığını Gösteriyor” başlığıyla yayınlanan bir hikayeye değindi. 2009’da yayınlanan sözkonusu araştırmada Afrika ve Asya’da yetiştirme yurdu ve aile evlerinde yaşayan çocuklar arasında hiçbir zihinsel gelişme ya da duygusal bir fark bulamadığı söyleniyor. Ancak Times makalesinin değinmediği çok önemli bir durum vardı: bu çocukların hepsi 6 ila 12 yaş arasındaydı. Ancak bu yaştan daha küçük çocuklar için yurtlar oldukça zararlı.
Emine Gökçe Yanık tarafından linkten çevrilmiştir.
#yurt #yuva #araştırma #romanya