Korku türüne taze bir soluk: Lanet
Senarist-yönetmen Scott Derrickson’ın dördüncü filmi ‘Lanet’ (Sinister). Özellikle ikinci filmi ‘Şeytan Çarpması’yla (The Exorcism of Emily Rose) iyice içi boşaltılan ‘korku’ türüne yeni bir soluk kazandıracağını göstermişti genç sinemacı. Üçüncü filminde bir efsanenin yeniden çevrimine soyunarak riske girmişti, ama yüksek bütçeli ‘Dünyanın Durduğu Gün’le (The Day the Earth Stood Still) de idare etmeyi başarmıştı.
‘Lanet’, Derrickson’ın atmosfer yaratma becerisinin ulaştığı boyutu göstermesi açısından ‘örnek’ bir çalışma havası taşıyor. Klasik korku temalarından ‘ruh saldırıları’nı seri katil hikâyeleriyle bir araya getirerek bir tür melez film ortaya koyan sinemacı, başkarakterin anti-kahraman özelliklerini öne çıkararak yapımın tekinsiz görüntüsünü kışkırtmayı da başarıyor. ‘Hayatının kitabı’nı yazmak için, ailesiyle birlikte acımasız cinayetlerin işlendiği bir eve taşınan suç hikâyeleri yazarının giderek çözülmeye doğru ivmelenen serüvenini yansıtırken, ucuz dehşet numaralarına başvurmaktan kaçınıyor Derrickson. Ethan Hawke tarafından ölçülü bir gerginlikle canlandırılan yazarın, ‘yoktan gelen’ cinayet filmleri aracılığıyla vakayı çözme çabaları, hem onu iyice karanlığa çekiyor hem de ‘ altın vuruş’ yapma fırsatının getirdiği bireysel zaaflarını açığa çıkarıyor, ki filmin merkezini de bu durum oluşturuyor. Yazar, karısının ısrarlı uyarılarına rağmen daha derinlere dalmayı seçiyor ve orada kaybolmaktan da kurtulamıyor en nihayetinde.
‘Lanet’in değeri, yalnızca yarattığı gergin atmosfer ya da irkiltici doğasından kaynaklanmıyor kuşkusuz. Evet, bunlar önemli taşıyıcı unsurlar arasında, ama Derrickson’ın hikâyeyi sadece bir düzlemde yürütmekten kaçınan, birkaç katmanı aynı anda anlatmayı beceren tavrının etkisi büyük bu başarıda. Bir de, taviz vermeden yapıyor işini genç yönetmen; tempo yapacağım diye olmadık garipliklere çekmiyor hikâyeyi. Farklı kulvarlarda klasik bir seyir izliyor film, ama bu kulvarlar kesiştiğinde ‘başka’ bir yapı çıkıyor ortaya. İşte bu yapı da ‘Lanet’in sıradanlaşmasının önüne geçiyor, karakterin ruhu gibi izleyiciyi ‘derin karanlık’a çekiyor.