Türklerin Büyük Hatası
@seckinultraslan·15 Oca 11:17·Kitabı okudu
Türkler Osman Gazi'ye gelinceye kadar nice muazzam devletler kurmuşlar, nice şanlı hükümdarlar yetiştirmişlerdir.
Ancak bir husus vardı ki muazzam Türk devletlerinin gücüne en şiddetli düşmandan daha şiddetli darbe indiriyordu.
Bu da hükümdarın, devleti, oğulları ve kardeşleri arasında pay ettirmesiydi. Üç, beş ve hatta bazen on bir parçaya bölünen muazzam devlet kısa bir süre sonunda başka bir devletin küçük bir darbesiyle ortadan kalkıyordu.
"YUNAN VE ALMAN KANALLARINDA DÜN BUGÜN...
Türkiye'de çok enteresan şeyler yaşanıyor sayın seyirciler!
Bunu nasıl sağlarız’ endişeleri vardı. Bu nedenle, yeni T.C.'nin rejimi tamamen İngiliz gizli servisleri ile birlikte hareket eden Sabetaycı gizli Yahudiler ve Türkiye masonluğu tarafından kuruldu. Mesela ‘en büyük Türk’ ve ‘Türklerin atası’ anlamına gelen bir soy adını, tuhaftır ki henüz hayatta iken alan Kamal paşanın kendisi de, eşi Latife hanım da, diğer akrabaları da Sabetaycı gizli Yahudilerdi. Bunu batılı gerçek aydınların hepsi bilir...
Yine o yıllarda ‘İstiklal savaşı kahramanı’ ve 'Büyük Türk Kurtarıcısı" konumunda gösterilen yüzlerce kişi de aslında Türk ve Müslüman değillerdi. Elbette ki kimse illa Türk ve Müslüman olmak zorunda değildi. Bununla birlikte hiç kimse Türkleri ve Müslüman unsurları aldatma ve gerçekte olduğundan başka bir kimlikte, gerçekte olduğundan başka bir inanışta ve fikriyatta görünme hakkına ve kaldı ki başka milletlerin ve devletlerin menfaatini gözetip taktik surette Türklere ihanet etme hakkına asla sahip değildi. Bir Katolik Hristiyan Alman olarak bunu ifade etmekte hiç zorlanmıyorum ki Ermeniler ve Yahudiler, asırlarca kendilerine çok adil ve insani şekilde muamele eden Müslüman Türklere karşı bu yaptıklarında haklı değillerdi.
Bir ara Türklerin tamamen dinsiz ve bütün dinleri inkâr eden bir topluma dönüştürülmesi üzerinde duruldu. Bu plan gereği “Benim bir dinim yok ve bazen bütün dinlerin yerin dibini boylamasını istiyorum” şeklindeki sözlerini sarf etti Kamal Paşa…
Kılık kıyafetten, alfabeye, fikriyata ve vicdanlardaki inançlara kadar her şeye devlet gücü ile müdahale edildi. Bir Diyanet İşleri kurumu tesis edilip din, tamamen devletin daha doğru ifade ile Kamalist rejimin kontrolü altına alındı. Bunu Türkler de Avrupa toplumları da bilmez ama iş öyle bir raddeye geldi ki ünlü İslam ve Türk büyüklerinin mevcut bulunan kabirleri ve türbeleri, bu dönüşümün uzun sürmesine sebep olacak ve milli-manevi değerleri diri tutacak diye tahrip edildi. Yaklaşık 64 bin ünlü kişinin mezarları açılıp kemikleri devlet tarafından çalındı. Bu gün içlerinde Mimar Sinan gibi dünyaya mal olmuş yüce bir şahsiyetin bile bulunduğu 64 bin kıymetli insanın kemiklerinin akıbeti bilinmiyor. Her hususta olduğu gibi bu hususta da taktik bir hareket tarzı sergilendi. Elbette ki dünya tarihinde eşi görülmemiş böylesine bir kafatasçılığa, ırk ve din düşmanlığına, böylesine bir hukuksuzluğa “Kimin Türk olduğunu, kimin Türk olmadığını belirlemek’ gibi komik bir mazeret buldular.
Kafa taslarını mezura ile ölçüp sözde Türk olup olmadıklarına karar veriyorlardı. Üstelik ölçtükten sonra da yerine koymuyorlardı. İslam düşmanlığı, geçmişte yaşamış Müslümanlara kadar uzanıyor ve bu Müslümanlar kabirlerinde bile işkenceye tabi tutuluyorlardı. Bu işle Kamal paşanın manevi kızlarından biri hususi olarak ilgileniyordu. İngilizlerin meşhur ve muteber tarihçisi Arnold Toynbe’nin de sık sık dile getirdiği gibi, korkunç bir inanç, kültür ve can kıyımı yapıldı. Sadece İstiklal mahkemeleri üzerinden yapılan zulmü anlatmak aylarca sürebilir. Avrupa toplumları bu İstiklal mahkemelerini de pek bilmez. Bu mahkemelerin sadece adı mahkeme idi. Önce asıp sonra usulden yargıladıkları çok olmuştur. Tabii ki bu mahkemelerin reisleri de çoğunlukla Sabetaycı ve gizli Ermeniler ile masonlardı. Türklerin en taktik hatası, Çanakkale savaşında, elde kalan son beyin takımını yani okumuş ve okumakta olan insanlarını cepheye sürmeleri idi. Oysa ben bu hususu da derinlemesine araştırdım ki Türklerin ekseriyetle tabi olduğu Hanefi mezhebinde seferberlik halinde kadınlar cepheye ilim sahibi insanlardan daha önce gönderilir, seferberlik halinde bile ilim sahipleri cepheye gönderilmezdi. Çünkü beyin takımı yok edilmiş bir millet, artık millet değil yığın olurdu. Hangi dinden ve siyasi görüşten olursa olsun dürüst ve medeni hiçbir insan, bu derece korkunç gerçekleri gizlemek hakkını kendinde göremez. Ben bu nedenle eserlerimde sık sık Türklerin yakın tarihe temas ettim ve etmeye de devam edeceğim.
* Çeviri: Birgül Yayman Erdener
Selanik bütün Osmanlı tarihi boyunca en büyük Yahudi şehriydi.
Balkanlar'a baktığımız zaman, hemen her köşe başında bir milliyet vardı ve maalesef son zamana kadar Balkan tarihi bu etnik unsurların birbirlerini katletmelerine şahit oldu. Osmanlı hikimiyetinin bittiği gün, kitlelerin birbirlerini katletme olayları başlar. 1912'nin kış aylarında dahi ordumuz Yanya'yı savunuyordu, yani güneydeki Yanya henüz elden çıkmamıştı, kuşatma ve savunma altndaydı. selanik'e ise yunan orduları girdiler. Bulgarlar bir taktik hatası yapmasaydı,
buraya kendileri girecekti. yunan ordusunun Selaıik e girer girmez yaptığı ilk iş Yahudi mahallerine saldırıp onları katletmek oldu. Selanik bütün Osmanlı tarihi boyunca en büyük Yahudi şehriydi. Orada ne Bulgarlar yani Slav unsur, ne de Arnavut ve Türkten oluşan Müslüman unsur çoğunluktaydı. Helenler ise en az olan gruptu. Selanik'in kalabalık unsuru yahudilerdi. Bunların önemli bir kısmının
Müslüman diye kaydolduğunu biliyoruz ve bu da aynı sosyal,
kültürel kalabalık bir zümreydi.
Sayfa 76 - timaş
Moiz Efendi Türkiye İçin Jeopolitik Rota'yı inceledi.
Soner Polat, uzun süre Türk Silahlı Kuvvetleri'nin çeşitli kademelerinde görev yapmış bir askerdir. Bu kitabı almadan önce çok yerde tavsiyesini gördüm ve okumaya değeceğini düşündüm. Türkiye'de jeopolitika üzerine yazı yazan insan azdır, bu yüzden değerlidir. Fakat kitabın içeriği benim için hayal kırıklığı oldu. Avrasyacı temelde oluşturulmuş bir jeopolitik tezi var. Türkiye-Suriye-Irak-İran-Azerbaycan'dan oluşan bir bölgesel birliği savunuyor. Bu birliğin Rusya ve Çin cephelerinden nasıl görüneceğinin analizini de yapıyor. Fakat bence büyük bir hatası var. Kitabın ilk bölümlerinde sürekli "batı" devletlerinin bireysel çıkarlarından bahsederek bunlara karşı savunma yapılmasını söylerken, sonraki bölümlerde ise Türkiye'nin kendi çıkarlarının neredeyse tamamını görmezden geliyor. Üstelik, İran'da yaşayan Azerbaycanlı Türklerin veya Doğu Türkistan Uygur Türkleri'nin durumlarından bahsederken, Türkiye'nin bu bölgelerdeki insanlara "susun, çok ses yapmayın, sizi ezen devletlere sadık kalın" demesini öneriyor. Bu sosyolojik, tarihi veya jeopolitik, hangi açıdan bakarsanız bakın, bir hatadır.