edorsay: Eylül 2013
21 Nisan 2013 BirGün Pazar Eki
İstanbul Film Festivali’ne son bir iki yıldır yeterince ilgi gösterememiştim. Bu sene de pek film göreceğimi sanmazken, haydi dedim bir iki tane göreyim. İşte böyle başladı festivalin ikinci haftasına 14 film sığdırma maceram. O kadar keyif aldım ki filmlerden, festival bitince büyük bir boşluğa düştüm. Bunca olumsuz gelişmeye, biber gazlarına, babamın başına gelenlere, Emek Sineması’nın yıkımına rağmen belki de inat, filmlere sarıldım. Bir nefes aldım, başka dünyalara gittim geldim.
Festival kitapçığını karıştırmayı oldum olası sevmişimdir. İnsan birçok filmi göremedi diye üzülür hatta o kitapçık yüzünden. Bir çok filme son anda rastgele girdiğim oldu ama ilginçtir ki sezgilerim yanıltmadı ve çok güzel filmler gördüm. Gördüklerimin büyük kısmını beğendim de diyebilirim rahatlıkla. Her festival sonrası şunu diyorum : Keşke, en azından birkaç sinema salonunda, daha bağımsız filmler sürekli oynasa ve belli başlı 10-15 gündem filmine mahkum kalmasak. Buradan önerim olsun.
Polonya filmi “ Adına” epeyce farklı ve cesurdu. Kilise cemaatinin başına geçen rahip Adam’ın hikayesini anlatan film, kendisinin çok sevilen bir rahip olmasına rağmen, sıra dışı ve sessiz bir genç adamla kurduğu yakınlık yüzünden cemaatten dışlanmasını anlatıyor.
Filmin başrol oyuncusu Andrzej Chrya, bir konuşma yaptı. Epey sempatik ve naifti. Başka film projelerinden ve LGBT dünyasının, Polonya’daki durumundan da bahsetti. Filmi eşinin yönettiğini ve daha önce Binoche ile çalıştıklarını ve yeni projede yine Binoche’u düşündüklerini anlattı.
Festivalde, beni en etkileyen filmlerden biri Disconnect oldu. Festivalin son günü gördüğüm bu film, çağımızın internet hapsini, iletişim kopukluğunu, ailelerdeki iletişim sorununun nasıl bir yıkıma dönüşebileceğini, “öteki”leştirilen öğrencinin aslında müzik ve sanat duyarlılığı olduğunu bize hazin bir şekilde tekrar gösteriyor.
Sanatçı ve Modeli, fazla şişirilmiş Renoir filminden çok daha etkiledi beni. Oyunculuk muhteşemdi. Bağırmadan çağırmadan, yaşlı ressam ile genç modelinin, birbirlerine öğrettiklerini ve bağlanmalarını anlatan müthiş bir filmdi. Renoir’da da aynı tema vardı. Biraz daha pembe dizi gibiydi Renoir. Olayların ve etkilerinin fazlaca şişirilmişi gereksiz müziklerle gösteriş yaratılmaya çalışılmış, oyunculuklar vasat denilebilecek bir filmdi. Sanatçı ve Modeli ise, daha kenarda ve mütevazi duran bir film olmasına rağman, az bütçeyle benzer temanın çok daha vurucu işlenebildiğini gösterdi adeta. Bu iki filmi ard arda izlerseniz ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.
Ayıcık, hüzünlü ama bir o kadar da sevimli bir filmdi. Vücut Geliştirme ile uğraşan, hala ana kuzusu bir adamın, aşkı ararken başına gelenler. Morrissey’i andıran yüzü ve utangaçlığıydı filmi ilginç kılan. Tayland’a gidip para karşılığı kadınlarla olmayı dener ama yapamaz. Sonunda, özel biriyle karşılaşır ve ülkesine davet eder ama annesinin engellemelerini aşması gerekir. Filmin güzelliği belki de Dennis’in yalnızlığı ve kendi duvarlarını aşma çabasındaki asalet. Bir filmi en fazla film yapanın oyuncuların doğal gücü olduğunu düşünüyorum. Çok sıradan bir film de olabilirdi ama Dennis karakterinin derinliği, filmi sıradanlıktan kurtarıyor.
Kenya’nın ilk Oskar adayı Yarım Kalan Hayat filmi de beni etkiledi. Fazlaca romantik bulunabilir, kahramanın özellikle gerçek bir firar sahnesinin ardından tiyatro sahnesine direkt geçtiği final. Bu tür sahnelerin metafor olduğu çok açık, mühim olan, mantık ve müthiş kurgu aramak yerine, filmdeki öyküye odaklanmak, Nairobi şartlarına ve kahramanın, ufak bir köyden çıkıp oyuncu olmak için neleri göze alması gerektiğine bakmak.
Uzman bir film eleştirmeni değilim, filmlerin beni en çok etkilediği noktalara odaklanıyorum. Eğer bende bir etki bırakmazsa zaten o filme iyi demem mümkün değil ama etkileniyorsam, filmin kusurlarını biraz geri plana alıyorum. Güçlü yönlerine odaklanıyorum.
Zıt Kardeşler de eğlenceliydi. İki kardeşin iş hayatını reddedişi ve punk hareketinin, yaşamının da ti’ye alınması en az düzenle dalga geçilmesi kadar anlamlıydı.
Festivalde Gördüğüm ve Beğendiğim Filmler :
Kaçırdıklarım/Merak ettiklerim :
(daha da eklenebilir.)
Gönderen Ece Dorsay zaman: 01:49 Hiç yorum yok:
7 Nisan 2013 BirGun Pazar Eki
Kadın vokalli rock grupları sayıca az’dır ülkemizde. Elbette epeyce var ama sırf erkekten kurulu gruplara kıyasla daha az’dır. Vega, Egoist, Volvox, Pin-Up , Model aklıma gelen gruplar arasında. Depar da kadın vokalli bir grup. Vokaller çarpmadı beni ama açıkçası kadın vokalli rock grubu duyduğum anda daha fazla dikkat kesiliyorum. Albümün sound’u gayet doyurucu, yeni bir şey duymadım ama temiz bir rock.
Yaptıkları müziği pop rock ve hard rock arası gidip gelen, neşeli ve deli dolu bir melankoli olarak tarif eden Depar, bu tarzı Beyoğlu Rock olarak tanımlamaktan memnunluk duyuyor.
Kayıtlar sırasında Cenk Eroğlu’nun yanı sıra Arbak Dal gibi tanınmış ve tecrübeli müzisyenlerle de çalışma fırsatı bulan Depar'ın Gözyaşlarım Dinmez parçası Seyhan Müzik Yapım'dan 2011 Kasım ayında single olarak yayınlandı.
2012 Temmuz ayında ise grubun ilk albümü "Hediye" yine Seyhan Müzik etiketiyle raflardaki yerini aldı.
Temas grubunun sound’u da çok yeni gelmedi kulağıma. Vokaller sanırım grubun nispeten daha zayıf noktası, sözler ve besteler daha güçlü. Daha slow şarkılarda vokalleri daha başarılı buldum. Bu grup bolluğunda, vokalin önemi fazla. Front man’in karizması da elbette.
Gitarlarda epeyce emek var, düzenlemelerde de. Albümün kapağı, albümlerde çok fazla kullanılmış saat teması ama grafik olarak başarılı.
Her biri kendilerine ait 11 şarkıdan oluşan ilk albümleri "Hayata Dokun" ile Türk rock müziğine aranılan taze kanı getiren "Temas", görselliğin de en az müzik kadar önemli olduğuna inanarak, şarkının ilk demo halini koydukları bir internet sitesinde tüm dünyadaki kullanıcılar arasında yapılan oylamada 29.000 şarkının içinde ilk beşte haftalarca yerini korudu. Dinleyiciler tarafından en çok beğenilen, kendi uyanışlarının habercisi olan "Uyan Dostum" isimli şarkıya Anıl Tütüncüoğlu, Kaan Demirçelik ve Manga grubunun solisti Ferman Akgül yönetiminde ilk kliplerini çektiler.
Çocukluk arkadaşları olan Tolga Yükseloğlu ve Savaş Ateşoğlu'nun yıllarca farklı gruplarda müzik yaptıktan sonra yeni bir grup projesi için biraraya gelmesi ile oluşumuna başlayan Temas, 2007 yılının ikinci yarısında beste çalışmalarına hız vererek, bas gitarda Murat Kanlı, davulda Altuğ Özgün ile 2007 yılının sonunda albüm kayıtlarına başladı. İlk albümleri "Hayata Dokun" 2009'da yayınlandı. Temas, 2009'un sonunda vokalde Alper Fıratlı'nın katılımıyla bugünkü kadrosuna ulaştı.
Yaşadıkları şehir olan İstanbul gibi kozmopolit bir yapıda, farklı müzik tarzlarından beslenen, farklı zevk ve kulvarda kişilerden oluşan Temas grubu, şarkılarında kendi tarzını yansıtmaktan taviz vermeyerek, hayata ve topluma dair söylemlerinin yanında aşklarını, kavgalarını ve umutlarını da anlattığı müziklerini, daha geniş bir kitle ile paylaşmayı hedefliyor.
Marissa Nadler Söyleşim
Milliyet Sanat dergisinde de, global müzisyenlerle söyleşilerimle varım bundan böyle. Nisan sayısında, Amerikalı folk besteci/şarkıcı Marissa Nadler ile söyleşim okunabilir. IKSV Salon’da Nisan ayında kendisini kaçırmayın. Tek gitar ve vokal olacak. Söyleşiyi yaparken, benzer yol şeritlerinden geçtiğimizi hissettim. İlerde bir yazımda Marissa’dan daha detaylı bahsederim.
Bu aralar en çok dinlediğim isimler :
Gönderen Ece Dorsay zaman: 01:42 Hiç yorum yok:
Gönderen Ece Dorsay zaman: 01:39 Hiç yorum yok:
24 Mart 2013 BirGun Pazar Eki
2009’un sonlarına doğru, Los Angeles, California’da kurulan experimental, elektronik grup Atoms For Peace ekibi çok tanıdık. Grubun vokalisti, Radiohead’den tanıdığımız Thom Yorke, Red Hot Chili Peppers basçısı Flea, uzun zamandır Radiohad’in prodüktörlüğünü yapmış olan Nigel Godrich, Beck ve R.E.M’den tanıdğımız davulcu Joey Waronker, Brezilyalı enstrümancı Mauro Refosco. (perküsyon). İlk albümleri Amok, 18 Şubat 2013’te internetten yayınlandı daha sonra 25 Şubatta mağazalara dağıtıldı.
Grubun ilk performansı, Los Angeles’da, 2 Ekim 2009’da Echoplex adlı mekanda oldu. Thom Yorke’un ilk solo albümü, The Eraser’ı tamamen çaldıkları bir konserdi. Daha sonra konserler vermeye devam ederek bu gruptan oluşan ilginç füzyonu pekiştirdiler. Coachella festivali’nde çaldılar. Amerika’nın dışında çaldıkları festival ise FujiRock oldu. Grbuun ilk single’ı Default, itunes’dan yayınlandı. Amok adlı albümün ilk single’ı ilgi gördü. XL Recordings’den çıkan albüm, yalnızca ekibiyle dahi ilgiyi hak ediyor.
Grup, ismini hem Thom Yorke’un Eraser albümündeki bir şarkıdan, hem de Amerikan başkanı Dwight Eisenhower’ın 1953 tarihli konuşmasından almış. Web sitelerinde, Nükleer Güç mü? Hayır, teşekkürler yazmakta. Albüm sürecinde bolca Fela Kuti dinlediklerini söyleyen Thom Yorke; Afrika ritmlerine ve müziğine, tüm grubun büyük bir sevgisi olduğunu açıklamış.
Grubun web sitesi ve şarkıları, web sitenin arka plan müziği bile, çağımızın karanlığını, kasvetini, içine düştüğü çaresiz durumu iyi yansıtıyor. Güzel illüstrasyonlar karşılıyor bizi web sitede. Şarkıları tekrar dinlerken fark ediyorum ki, aslında fazlaca elektronik olan bu albüm, Thom’un solo projesinden çok farklı gelmiyor kulağa. Eminim bir çok kişi bunu düşünebilir. Diğer müzisyenler ve özellikle Flea ile Joey’un katkısını daha fazla arıyor kulak.
Yakında ülkemizde konser verecek olan Daughter grubundan bahsedelim. Grup, 3 kişiden oluşuyor. Vokal ve gitarda Elena Tonra, gitarda Igor Haefeli, davulda Remi Aguilella. 2010 yılında Londra’dan çıkan grup indie folk müziği yapıyor. İlk zamanlarda solo olarak ortaya çıkmış Elena, yanına gitarcı ve davulcuyu da katmış. 2010 ve 2011 yıllarında 3 adet EP çıkaran grup, 4AD plak şirketiyle anlaşma imzalıyor ve ilk full albümleri “If you leave” i , Mart 2013’te piyasaya sürüyor.
İlk single2ları “Smother” BBC radyosu tarafından çalınıyor. 4Ad gibi saygın ve ilginç işler basmayı şiar edinmiş bir şirketle albüm anlaşması imzalamaları onları mutlu ediyor. NME dergisine de röportaj veriyorlar. Youth adlı şarkıları şiddete karşı bir kampanyada yer alıyor. Televizyonda tarihi bir belgeselde de kullanılıyor. “Medicine” adlı şarkıları bir Amerikan şovu olan Vampir’in Günlükleri’nde yer alıyor. “Home” adlı şarkıları, Grey’s Anatomy dizisinde yer alıyor. İngiliz gençlik dizisi “Skins” ise , “Youth” ve “Love” şarkılarına yer veriyor. “Youth” şarkısı aynı zamanda, Norveçli bir havayolu şirketi reklamında kullanılıyor.
Grubun dizi, reklam ve kampanya müzikleri konusunda şansı açılıyor. Artık bir müzisyenin ya da grubun, geniş kitlelere ulaşmasının en hızlı yolu, ne yazık ki reklam müziği olmasından geçiyor. Film ve veya dizi müziği yapmak nispeten daha güzel, özellikle de film müziği.
Merak Edenlere Thom Yorke :
Önderliğini Thom Yorke’un yaptığı Barış Atomları grubunu anlattık. Thom’un kariyerine göz atalım : Radiohead grubuyla birçok albüme ve başarılara imza atan Thom, solo projesine yönelmişti.
Radiohead adı altında ilk yaptıkları single olan Creep, dünya çapında bir başarı kazanarak grubun albüm oluşturma sürecini hızlandırdı. İlk albümleri Pablo Honey, 1993 yılında piyasaya sürüldü ve İngiltere listelerinde 22. sıraya kadar tırmandı. İkinci albümleriThe Bends, ilk albümün başarısı üzerine R.E.M. grubu ile beraber gerçekleştirdikleri başarılı bir Avrupa turu sonrasında yayınlandı ve büyük bir başarı elde etti.
Thom Yorke, 2006 yılında, ilk solo albümü olan The Eraser’i yayınladı. Nigel Godrich’in prodiktörlüğünde hazırlanan albüm, İngiltere listelerinde 3. ve Amerika listelerinde 2. sıraya kadar yükselmeyi başardı. Albümün en beğenilen şarkılarından birisi olan Analyse,The Prestige filminin soundtrackinde kullanıldı.
Gönderen Ece Dorsay zaman: 01:06 Hiç yorum yok:
Gönderen Ece Dorsay zaman: 00:58 Hiç yorum yok: