Misak-i Milli restorasyonunda Öcalan faktörü
Birinci bölümünü geçtiğimiz günlerde yayınladığımız Misaki-i Milli dosyanın ikinci bölümünü yayınlıyoruz. Ali Kızıl bu bölümde Misak-i Milli'nin ekonomik temellerini, petrolün önemini, Güney'deki Kürt yönetiminin Türk devletiyle olan sıcak ilişkilerini ve dört parçada etkili olan Öcalan'ın rölünü ele almış.
Misak-i Milli'yi günümüzde "güncelleştirme" ya da restorasyonu
1- Misaki Milli'nin ekonomik temelleri
Kürt sorunu gündeme geldiğinde, bu sorun akabinde "Misak-i Milli" tartışmaları da gündeme gelmiştir. Özellikle Türk islamcıları ve solcuları "kardeşlik" kavramını gündem yapsalarda gönüllerinde yatan Misak-i Milli hayalidir.
Kürt cephesinde ise, Modernleşmeyi ve ekonomik büyümeyi Türklerde bulan gerek "halkların kardeşliği" perspektifinden yola çıkan sol fikirler, gerekse de "islam kardeşliği" argümanını esas alan Kürt islamcıları "Misak-i Milli" projesi ile buluşmaktalar.
Bu günkü tarihsel "buluşma"nın önce ekonomik temellerini kurcalamakta yarar vardır.
Abd'nın son dönemlerde yaşadığı mali krizler, küresel çapta ekonomik kriz olarak tanımlanıyor. Ekonomik kriz ile savaşların bir arada geliştiği istatiği iyi incelenirse, tarihteki savaşların sonuçları kadar, günümüzdeki bölgesel çatışmaların nedeni de anlaşılabilir.
Bölge krizi olarak tanımlanan, önce Saddam iktidarının yıkılışı, sonra Suriye'ye sıçraması bir siyasal sorun olarak karşımıza çıkmıştı. Ancak bu siyasal sorunun altında yatan ekonomik nedenler, her zaman kapalı kapılar arkasında konuşulduğu için, kamuoyu çok az bu konularla ilgilidir.
Abd'nin hasımlarına karşı rekabeti, silah satışları ile insitayatif üstünlüğü yanısıra son dönemlerde "Abd tarihteki izolasyon politikasına mı dönüyor" tartışmaları irdelendiğinde Abd'nin Ortadoğu için öngördüğü yeni dönem politikası Türkiye-İsrail ekseni üzerinden sürdürmeye çalıştığı görülecektir.
Bu, Abd için kayıpsız bir savaş ve ekonomik olarak maliyeti az olan bir girişim olacaktır. ABD'nin tercihi şimdilik bu yönlüdür.
Kürdistan coğrafyası su ve petrol rezervleri ile kaplıdır. Su ve petrol; ekonomik krizin aşılması için hayat ve altın anlamına geliyor. Biri hayatı, diğeri hayatı sefahata çeviren altın anlamına geliyor. Bu günkü uluslararası sermayenin tüm hükmü bu iki olgu üzerine gelişiyor.
Kürdistan'ın coğrafik olarak bu zenginliği öngörülen stratejik-politik güzergahın birinci maddesi yapmıştır.
Kürt petrollerinin Türkiye'ye akması ve petrol boru hattının Türkiye üzerinden geçmesi sonucu, Türkiye bölgede ekonomik olarak süper güç yapmaya yetecekti. Federe Kürt devleti ile Türkiye arasındaki petrol satış anlaşmaları ve "Kerkük-Yumurtalık petrol hattı" projesi, Ortadoğuda'ki ekonomik projelerin en önemlisi durumundadır.
'Petrolü kontrol eden, siyasete yön verir' ilkesi, bu projenin siyasal içeriğini anlatır gibidir.
Cengiz Çandar "Kürdistan'ın jeopolitiği" adlı yazısında, bu konuya ilişkin elde ettiği bilgileri şöyle sıralamaktadır:
"Kuzey Irak'taki Kürdistan Bölgesel Yönetimi, birkaç gün önce günde Türkiye'ye milyon varil petrol taşıyacak bir boru hattı inşa edilmesi planını açıkladı... Söz konusu açıklama, Kürdistan Bölgesel Yönetimi Başbakanı Neçirvan Barzani'nin geçen hafta Ankara'ya yaptığı önemli ziyaretin ardından geldi. Türkiye, -özellikle medyasıyla-, Neçirvan Barzani'nin ziyaretine PKK konusunda yapılacağı öne sürülen 'işbirliği' üzerinden odaklanmıştı. Elbette ki ziyaretin bu boyutu önemliydi ama Neçirvan'ın asıl amacı, Irak Kürdistanı'ndan Türkiye'ye uzanacak 'boru hattı' anlaşmasıydı... Günde 1 milyon varil kapsamında ham petrol taşınmasına imkân verecek boru hattı yapımının ikinci aşaması ise 2013 Ağustos ayına kadar tamamlanacak ve bu hat, Kerkük-Yumurtalık hattına bağlanacak..."
"Konuyu yakından bilen iki kişinin bildirdiğine göre, Irak'ın Kürt bölgesi Türkiye ile ona doğrudan petrol ve gaz sağlayan tarihi bir petrol anlaşması imzaladı. Anlaşma, geçen ay, Türkiye Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan'ın Kürt Başbakan Neçirvan Barzani ile Ankara'daki buluşmasında imzalandı. Haberi veren kaynaklar, anlaşma özel olduğu için kimliklerinin açıklanmasını istemediler.
Kürt hükümeti, Kürtleri ayrı anlaşma imzalamamaları konusunda uyarmış olan Bağdat'taki Irak hükümetini by-pass edecek nitelikteki anlaşmaya göre, Türkiye'ye doğrudan petrol ve gaz satacak. Haberi veren kişilerden biri, Türkiye'nin, (Kürt bölgesinin) Irak'ın geri kalanıyla sınırını oluşturan alanda imtiyazlar elde etmiş olan Exxon Mobil Corp.'daki Kürt hükümet hisselerini da alabileceğini bildirdi...
Türkiye ile böyle bir anlaşma Kürtleri Irak bütçesine daha az bağımlı yapacak... İrlanda'da University College Cork'ta misafir öğretim üyesi olan Aziz Serdar'a göre 'Petrol milliyetçilik ile bağlantılı'. Aziz Serdar bu konuda şöyle söylüyor: 'Barzani petrolü pozisyonunu güvence altına almak ve bunu bağımsızlığa giden bir yol olarak gören halkı seferber etmek amacıyla kullanıyor. Türkiye için, anlaşma ithalat faturasını ve 800 milyar dolarla ekonominin temel zayıflığı olan cari açığı azaltacak daha ucuz enerji kaynağına ulaşmak demek..."
"Şimdi artık 'bahar' 2011'in Arap devrimlerini izleyen siyasi kargaşa ve iç savaşın yanlış tanımıdır. Fakat Ortadoğu'da bir ulus için özgürlük ve refahın çiçek açmaya başladığı görülüyor. Irak Kürdistan hükümetinin üst düzey yetkilisi Fuad Hüseyin, keyiften dört köşe, 'İnsanlar, Arap Baharı'ndan değil, Kürt Baharı'nı konuşmaya başladılar' diyor...
Kürdistan, mükemmel olmasa da, bir demokrasi; toprakları barış içinde ve ekonomi yılda yüzde 11 ile büyüyor. Yabancı yatırımcılar ışıldayan yeni havaalanlarından, özellikle Kürtlerin kontrolündeki petrol sahalarına yatırım yapmaya geliyorlar. Exxon, Chevron, Gazprom ve Total, bölge hükümeti ile anlaşma imzalayan çokuluslu şirketler arasında. Kürdistan'dan Türkiye'ye döşenmekte olan yeni bir boru hattı, petrol ihracatının birkaç yıl içinde günde 1 milyon varile fışkırmasını mümkün kılacak. On yıl önce bölgenin 5.2 milyonluk nüfusu için tek bir üniversite varken, şimdi 30 tane var." (6)
Burdaki aktarımın ortak yorumu; Kürt petrollerinin pazarlanması için Kürt-Türk kardeşliği zorunlu tercih haline gelmek zorundadır! Çandar'ın "ekonomik büyüme" ve petrol hattının yaratacağı siyasal büyümenin ancak Misak-i Milli perspektifi ile gerçekleşebileceğine yorumu, siyasetçilere mesaj sunar mahiyet taşımaktadır.
Güney Kürdistan petrolünün Türkiye'ye akması karşılığında Güney Kürtleri Irak'tan bağımsızlıklarını kazanmış olacaklardı. Barzani'nın Irak hükümetine karşı "bağımsızlık" çıkış ve tehditlerinin bu sürece denk gelmesi boşuna değildir.
Güney Kürdistan, bilineceği gibi ekonomik olarak Türkiye'nin "arka bahçesi" durumuna getirilmiştir. İnşaat, ulaşım, gıda, elektronik eşya, ilaç ve tıbbi malzeme sektörü ağırlıklı olarak Türk firmalarının elindedir. Güneyli Kürtlerin Türk devletine ekonomik entegrasyonu, kültürel entegrasyona da dönüşmüş durumda.
Türk sanayici ve iş adamları yanı sıra Fethullah'ın "misyoner" görevi oynayan ticari kurumları tam bir seferberlik atılımıyla Güney Kürdistan'ı hedef belirlediler. Sol literatür, "Ekonomik bağımlılık siyasal bağımlılığın nedenidir" tespiti, bu ilişkiyi tezahhür edecek duruma varmıştır.
Türk islamcı, solcu ve miliyetçi işadamlarının akınına uğrayan Güney Kürdistan Türkler için Avrupalıların Amerika'yı keşfetmesi gibi yeni bir dünya gibiydi. Ekonomik entegrasyon, sıcak Para ile borçları kapatma, görece bir ekonomik refah ve siyasal istikrar bu sürecin esas damarlarını oluşturacaktı. Güney Kürdistan'lı işadamları ise, Türklerin bu akınlarına kapıyı sonuna kadar açmışlardı. Araplara karşı tepkili, İranlılara karşı mesafeli olan Güney Kürtleri için Türkler "kurtuluşun tek merkezi" haline gelmiştir.
Örneğin Türk Ordusuna ait olan OYAK ve HÜRSİAD gibi kuruluşlar Güney Kürdistan'ı ekonomik abluka altına alarak Türki cumhuriyetlerine benzetmek istediler. Buna canı gönülden açık olan Federe devletin kimi yöneticileri Arap tehdidi ve İran'a mesafeli politikalarıyla Türklerin "Kurdi cumhuriyeti" olmayı tercih ettikleri rahatlıkla söylenebilir.
Büyük Kürt zengini ve geleceğin siyasal lider kimliğini Türklerle yakınlaşmakta bulan Neçirvan Barzani, Türkiye'ye yaptığı bir ziyaretinde bu durumu "Türk iş adamları için ülkemiz Türkiye'den daha güvenlidir, yatırım yapmanızı bekliyoruz" diyerek daha fazla entegrasyonun mesajlarını veriyordu.
Bir yandan Avrupa'ya açılmanın tek yolu olan Türklerle ticari ve siyasal ilişkiler fikri rasyonalist politikaya hükmederken, diğer taraftan varlığını Türk hakimiyetinde bulan "zade Kürtlüğün" eleştirisine yol açmaktaydı.
Ekonomik entegrasyonun siyasi entegrasyona yol açacağı tartışmasızdır. Güney Kürdistan'ın Türklerle ekonomik entegrasyonu, Nakşiciliğin derin etkisine sahip olan Kürtler için "müslüman Türk-Kürt kardeşliği" entegrasyonunu daha da çekici hala getirmiştir.
Ekonomik, dini ve siyasal bağlar üzerinde gelişen stratejik süreç, özetle izah edilmeye çalışılırsa "Misak-i Milli'nin restorasyonu" anlamına geliyor.
Sonuç olarak, bu süreci 1920'ler ile kıyaslamak ciddi bir yanlıştır. 1920'lerde Misak-i Milli fikri "kardeşlik" adına yola çıkıp inkar ve tasfiye ile sonuçlanmıştır. O dönemlerde, Türk ulusunun varlığına karşı Kürt ulusunun inkarı yatıyordu.
Ancak günümüzde "inkar ve tasfiyenin" yerini Kürt petrolünü pazarlayan Kürt-Türk ekonomik işbirliğinin pazarı olarak ortaya çıkmaktadır. 1920'lerdeki Türk uluslaşması Kürt inkarını getirmiştir, ama bu gün Türk ekonomisinin büyüme ve hatta var olma şansı Kürtlerle entegrasyon projesi ile öngörülmektedir.
Kürt cephesinde bu restorasyonun siyasal-psikolojik aktörü Öcalan iken, ticari ve ekonomik anlaşmaların yürütücü gücü ise Güneyli Kürtler olacaktır.
2- Misak-i Milli restorasyonun da Öcalan faktörü
Öcalan bir Kürt lider olarak dört parçada etkili olan bir isim.
Barzani ile Güney Kürdistan'a hükmedebilirsiniz, ama diğer parçalara hükmedemezsiniz! Talabani ve Barzani'nin hükmü, sadece kendi topraklarında (parçalarında) geçerlidir. Ancak Öcalan bu iki Kürt liderden farklı olarak Türkiye, Suriye ve İran Kürtlerinin çoğunluğunda etkili bir isimdir. Güney parçasında ise Barzani-Talabani kadar olmasa da belli bir ağırlığı vardır. Öcalan birleştirici ve yönlendirici güce sahip olduğu için, bu sürecin başlıca aktörü durumuna gelmiştir.
Eski Mit'çi Mahir Kaynak, bir yazısında Kürdistan'ın diğer parçalardaki Kürtlerin Türkiye ile nasıl birleştirileceği sorusuna ilişkin bir anısını şöyle anlatarak, cevap vermeye çalışmaktadır:
"Bir gün televizyonlarında (Kürt televizyonu olan Med-Tv kastediliyor: b.a.) konşurken şunu söyledim: 'Dünyadaki bütün Kürtler halkımızın soydaşıdır. Devlet yurt dışındaki Kürtlerle ilgilenmeli ve onların sorunlarının çözümüne yardımcı olmalıdır ama Kürtlerin bir bölümü başka ülkelerde yaşadığı için o ülkelerle anlaşmazlıklara sebep olabilir' dedim. Programa, benim gibi, telefonla katılan Öcalan şunları söyledi: 'Sayın hocam, dış ülkelerdeki Kürtleri bana bırakın. Ben bu işi hallederim." (7) diye aktarmaktadır.
Özellikle Suriye'de son gelişmeler, PYD'yi milis örgütlemesiyle yarı-ordu gücü haline getirmiştir. Öcalan'ın psikolojik-manevi üstünlüğü ile PKK öncülüklü silahlı taktik güç Ortadoğu'nun değişiminin olumlu yada olumsuz en temel faktörü olduğu kesin.
Uluslararası sermaye, bu faktörü hesaplamadan politika üretmesi mümkün değildir.
Dört parçadaki Kürtler üzerinde tesiri bulunan ve bu dört parçayı birleştirebilecek halihazırda tek güç Öcalan şahsında buluştuğu için, bu sürecin aktörü Öcalan olmuştur.
Geçen günlerde Öcalan'ın Times gazetesinde 'dünyanın en etkili yüz kişisi arasında" sıralanması bu gücünden dolaydır.
Abd'nin övgüleri bir karakter nitelemesini tanımlamaz. Atfedilen bir "rol" vardır, söz konusu övgülerde. İki yıl önce Akp lideri Erdoğan Times dergisinin kapağına manşet konusu olmuştu. Erdoğan'ın bu manşeti ile bu gün Öcalan'a "etkili yüz kişi içinde yer alan kişi" belirlemesiyle atfedilen "rol" benzer içeriktedir ve bu sürecin iki aktörünü söz konusu "entegrasyon"da buluşturmayı amaçlamaktadır.
3- Misak-i Milli restorasyonu
Son dönemlerdeki adına "imrali süreci" denilen ve Öcalan'ın Newroz'da okunan bildirisiyle start bulan "çözüm" projesi bir protokol olarak gerçekleşmiştir. Bu protokol görünürde "Türkiye'de Kürt sorununun demokratik çözümü" olarak kamuoyuna sunulsa da, Misakk-i Milli'nin güncelleştirilmiş temelleri üzerinde istişare edildiği sonucuna varmak mümkündür.
Öcalan'ın "Ortadoğu konfederalizm" teorisi ne tam klasik solun "komün" teorisi, ne de tam olarak Federal birliklerin konseyi anlamına geliyor. İdeolojik farklılar arzeden konfederalizm ile "müslüman birliği"nin ortak teması "kardeşlik" soyutlaması olduğundan, her iki tarafta bu soyutlamayı kendi perspektifleriyle yorumlamaktalar.
Yani "demokratik konfederalizm" "kardeşlik", "ortak yaşam" soyutlamaları Türk hükümetinin "islam kardeşliği" adı altında Güney ve Güney Batı Kürdistan'ı himayesine alan Misak-i Milli görüşüyle uyumluluk arz etmesi sonucu bu projeyi daha bir cazip kılmıştır.
"Türklerin şemsiyesi altında Kürtlerin ekonomik ve sosyal entegrasyonunda siyasal statü ne olacak" sorusu halen belirsiz olmasına rağmen, bu projeye Güney federe devleti, PKK ve Güney-Batı Kürtleri olumlu bakmaktalar. Örneğin geçen yıllarda Barzani'nin Maliki hükümetine karşı "bağımsız Kürdistan" tehditleri, Türkleri incitmediği gibi, Barzani'nin Maliki hükümetine karşıtlığı Güney Kürtlerini Türklere yakınlaştıracağı düşüncesiyle Akp tarafından Barzani'nin bu çıkışları desteklenmiştir.
Güney'in "bağımsız Kürdistan" çıkışı, özgür bir ulus-devlet fikri olmaktan ziyade, Irak'tan kopma, ekonomik ve siyasal olarak Türkiye şemsiyesi altında yaşamayı öngördüğü, yakın zamandaki ilişkilerden anlaşılabilir. Nitekim geçen yıllarda CIA ajanlarından Grahm Fuller bu konuya ilişkin şu açıklamayı yapmıştı:
"Kuzey Irak'taki Kürtlerin durumu ise farklı. Elbette şu anda Bağdat hükümetine güvenmiyorlar. Ancak Kürtler bir bağımsızlık ilan ettiklerinde onları hangi ülke tanıyacak? O zaman bu türden bir hükümet (Kuzey Irak Kürt Yönetimi), Türkiye'ye katılmak isteyecektir. Bu durumda Türkiye çok çekici bir hale geliyor. Kürdistan'ın Türkiye ile işbirliğine hem politik hem ekonomik açıdan ihtiyacı var. Türkiye ve bölgenin entegre olmuş halinde ise Diyarbakır başkent olur." (8)
Tüm bunların toplamı, Öcalan'ın "Misak-i Milli güncelleştirilebilir" demesi, Türklerin "müslüman Türk-Kürt kardeşliği" argümanı ve Güney Kürtlerinin Türklerle ekonomik ve siyasal entegrasyon politikaları sonucu ortak bir heyecanı doğurmaktadır. Bu heyecan, şimdilik Misak ki Millinin restorasyonu olarak ortak noktada buluşmaktadır.
Bölgesel değişimin Kürtlersiz olmayacağı artık anlaşılmıştır. Bölgesel değişim, Kürtlerin reddi durumunda bölgesel bir savaşa yol açabilecek gibi, bu savaş sonucunda bağımsız bir Kürt devleti ortaya çıkarma potansiyelleri mevcuttur.
Ancak bölgesel olarak Kürt sorunsalında, Kürtlerin iç dinamikleri artık dış dinamiklerle birlikte yürümek zorundadır. Ulusal pragmatik politikalar ile bu karşılıklı çıkarlara dayalı "uyum" politikaları olabileceği gibi, öngörüsüz ve özgüvensiz durumlar sonucunda "bağımlı"laşmaya da götürebilir.
Türkiye uluslararası güçlerin taahüttü ile devletin bölünmezliğini garanti altına almak şartıyla, Türkiye'de asgari düzeyde anayasal çözüm, Güney'le ekonomik ve siyasal entegrasyon, Suriye Kürtlerini ise bu plan içinde eritip Türk devletiyle buluşturma stratejisi izlenecektir. Bunun sonucunda "bağımsız Kürdistan" ideal ve projesine karşı bir tedbir olarak Erzurum ve Sıvas Kongresinde olduğu gibi "ortak vatan", "ortak millet" ve "müslüman Türk-Kürt kardeşliği" argümanıyla Misaki Milli hayalini canlandırmak istemektedirler.
Halihazırda "Ulusal kongresi" ve dolayısıyla ulusal iradesi tayin edilmemiş Kürtlerin partileri olan PKK, KDP tamamıyla YNK ise ihtiyatlı olmak kaydıyla bu süreci onaylamaktadırlar. YNK ve Talabani kısmen İran eğiliminden yana olacağı ve Soran Kürtlerinin, Kuzey'de ise Alevilerin bu projeye uzak kalma ihtimali vardır.
Türkiye Ortadoğu değişiminde ya bağımsız Kürdistan ile karşılaşacaktı, ya da "Türkiye'ye bağlı Kürdiye" seçeneği olan "Misak-i Milli" hayalini canlandıracaktı. Türkler için rasyonalist gibi gözüken bu proje PKK ve KDP'nin uyumlu politikalarıyla daha cazip hale gelmiştir.
4- Demokratik ulus ya da ortak etnisite
Tarih iyi irdelendiğinde, bu tezin özü M.Kemal'in Sivas ve Erzurum kongresinde savunduğu "Müslüman Kürtlerle Türklerin kardeşliği, Kürt-Türk milleti" uluslaşma perspektifinden esinlendiği görülecektir.
M. Kemalin tezinde "ortak millet" vurgusu ulusal bütünlüğe, müslüman kardeşliği ise "ruhsal birliğe" hitap ediyordu. O dönemin koşullarında Kürtlerin Türklere adapte edilmesi karşılığında ortak bir ulus oluşturma gayreti, Türkçülüğün teorisini yapan Ziya Gökalp gibilerinden gelecekti. Kürtleri aşağılayan Gökalp, "muassır medeniyetle tanışmaları için Kürtlerin Türkleşmesi gerektiği" sözü M.Kemal'in "ortak millet" fikrine hizmet etmişti.
Günümüzde bu "ortak millet" kavramı modernize edilerek "demokratik ulus" "ortak etnisite" diye tanımlanıyor.
Bazı Türk yazarları ise bunun "rasyonel" gerekçelerini ise söyle ifade ediyorlar; diyelim ki Kürtler bağımsız bir devlet kurdu, peki İstanbul'da, Adana'da İzmir'deki Kürtler ne olacak? On binlerce Kürt-Türk evliliği vardır, Kürdistan politik olarak kurulabilir, ama sosyolojik olarak kurulaması zordur" derken "ortak millet" tezini bir seçenekten öte zorunluluk olduğunu öne sürmekteler.
Sosyoloji ve ulusal kavramlar üzerine araştırma yapmış etnografi ve etimoloji ulusları dil ve kültür birliği olarak ayırır; devletleşme süreçleri ise ekonomik, ruhsal ve siyasal birlikleri olarak ifade bulur.
Tarihte doğal özümleme (asimilasyon) yaşanmıştır, bir çok kavim yok olup gitmiş, yada diğer kavimler arasında erimişlerdir. Bu doğal bir toplum yasasıydı. Örneğin Mezopotamya da Hurri, Med, Pers, Akad, Babil, Urartu, Mittani, Arami vs. kavimlerden bahsedebiliriz, ama bunların birer temsilini bu gün bulmak zordur; kimileri Arap, kimileri Kürt, kimileri Fars kimliğiyle ayakta kalmışlardır; bu tarihin doğal bir süreciydi.
Bu doğal süreci, iki ulusun gönüllü ya da zoraki evliliğine varabilir mi, sorusu tartışmanın ötesinde absürttür.
Kaldı ki Kürtler dil, ruhsal birlik, kültürel farklılık itibariyle son dönem mücadeleleriyle birlikte ayrı bir ulus olduklarını ispatlamışlardır.
"Ortak etnisite" tezi bu açıdan yanlıştır, sosyolojik olarak mümkün değildir!
Kürt sorunsalının büyük bölümünü Türk devleti oluşturduğuna göre Türk ve Kürtten çıkma ortak millet kavramına İran, Suriye ve Irak Kürtleri kadar Rusya ve diaspora Kürtleri ne kadar dahil olacak?
Mahir Kaynak bir yazısında "dünyadaki tüm Kürtler Türkiye cumhuriyetinin vatandaşıdır" diyerek, çare bulmaya çalışmaktadır!
Irak, İran, Suriye sömürgeciliğinden Kürdü alıp, zorlama Türk-Kürt uluslaşmasına monte ettirmeye çalışmak bilimsel olamadığı gibi, tehlikeli sonuçlara da yol açabilir.
Politik çözümler olan bağımsızlık, federasyon, özerklik ve hatta anayasal vatandaşlık öne sürülebilir. Bunların azlığı çokluğu, yanlışlığı doğruluğu tartışması bir yana, ancak her biri birer politik çözümdürler. Anlaşılırdır. Yani iki ulusun ortak devleti olabilir, ancak iki ulusun evlendirilmesi sonucu zoraki bir sentez ortaya çıkarılamaz. Türkler bunu imha ve asimilasyonla denediler, ama başaramadılar. Tarihteki beyzade Kürtleri ise gönüllü Türkleşmek istediler, yine olmadı.
Bunun için Kürt sorununu çözme arayışı olan politik çözümler adını verdiğimiz statüler tartışılabilir; her partinin kendi özgün talepleri onun siyasal kimliğini tanımlaması açısından anlayışla karşılanabilir. Ancak "ortak etnisite" ile ulusal damarları tartışmaya, ya da Kürt uluslaşmasını zedelemeye yol açacak eğilimler, reddedilmesi gereken ulusal bir duruş olacaktır.
Koşullar çercevesinde, makul çözümler gündeme alınması ile Kürt ulusal damarın "Türklüğe" monte edilmesi farklı bir şeydir. Kaldı ki, "Ortak etnisite" tezi Kürtlerin bir projesiymiş gibi öne sürülse de, Erzurum ve Sivas Kongresinde savunulan, Müdafai Hukuk Cemiyeti tarafından Kürtlere zorla ve aldatmayla kabul ettirilen "ortak ulus" tezinin bir türemesinden başka bir şey değildir.
BDP'li bazı vekiller özellikle Akp'nin kulağına hoş gelecek bu tezleri sık sık dillendirmeleri bir "yamanma" psikolojisidir. Dün Akp devletini "kopuş" ile tehdit eden bazı Kürt vekillerin bu gün habire "ortak bayrak", "ortak etnisite"yi ön plana çıkarmaları, Kürt halkının acil ve öncelikli taleplerine de gölge düşürmektedir.
Sonuç itibariyle, Türkler Misak-i Milli politikası karsısında heyecanlanabilir; Kimi Kürt siyasetçileri ve özellikle Kürt zenginleri bu politikalarda çıkarlarını bulabilir; Amerika bu iki güç üzerinde Petrolü daha fazla pazarlayabilir. Bunlar siyasetin doğal süreçleridir. Ancak ulusal kimlik siyaset üstü bir kurumdur, siyasal kimlikler sadece ulusal kimliğin doğrultusunda hareket ettikleri sürece "ulusalcı" nitelik kazanırlar.
ÇÖZÜM : Bu süreçte Kürt ulusunun özgür geleceği için en makbul görüş hızla ve acilen Ulusal Kongre'nin inşaasıdır. Kürtlerin mücadele biçimleri, yöntemleri, talepleri ve hatta görüşme yetkileri parti-parça tekelinden çıkarılıp ULUSAL KONGRE'de örgütlendirilmelidir. Kürt halkının kaderini ilgilendiren kararlarda ULUSAL KONGRE tayin edici olmalıdır.
Misak-i Milli projesi restore edilebilir mi?
Abd Ekonimik krizden kurtulmanın yolunu, Türkiye'nin üzerine yığdığı bölgesel sorumlulukla atlatmaya çalışıyor. Türkiye ise "büyüme" hayali ve "bölünme" korkusuyla tüm Kürtleri "kucaklamaya" çalışıyor!
Enderson'un masallarına konu olabilecek pesimist bir sürecin algısı sanki, yaratılmak istenen dünya!
Oysa Rusya kara ordusuyla halen bir güç ve bölge de etkili. İran Şii ittifakın komutanlığını üstlenerek iktidar olamayacağını bilse de "oyun bozan" rolünü algılamış durumda.
Her şeyden önce Avrasya'da, Ortadoğu'da ekonomik olarak büyüyen, Kürtleri sırtına almış Emperyalist bir Türkiye'nin doğuşunu herkesin "sessizlikle" izleyeceği kuşkuludur. Lozan anlaşmasında Misak-i Milliyi reddeden İngilizler, bu gün Misak-i Milli'yi Türklere hediye edecekler mi?
Ekonomik ve siyasal olarak büyüme bir dostluğun işareti mi, yoksa rekabetin başlangıcı mı olacak, sorusunu jeo-politik ve jeo-stratejik düşünenlerin cevaplaması gerekiyor.
Yoksa tarihin büyük yasası mı işlenecek? Önce büyüt sonra düşür! Yani daha yalın bir dille, Kürdistan önce Türkiye'ye yamanacak, ekonomik ve siyasal iktidarını kazandıktan sonra "bağımsızlığı" ilan edilecek! Osmanlı'da önce büyümüştü, sonra parça parça bölünmüştü; tarih, dünün yaşananlar hikaye ise, bu gün yaşananlar neden yarının tarihi olmasın!
Hesaplar, kuşkular, kurgular çok. Ancak bilinen tek şey, Ortadoğu'da kapalı odalar ardında yapılan hesaplar artık tutmuyor.
Batılılar istikrarını Ortadoğu'nun istikrarsızlığı üzerine kurmuş iken, "Türkiye'ye bağlı Kürdiye" ile bir istikrardan bahsetmek bir hayal, hayal değilse eğer Kürtleri Türklerden ayıran projeye mi dönüşecek ihtimal ve varsayımları, önümüzdeki süreçte cevaplanması gereken sorular ve siyasal seçenekler olarak duracaktır.
3- İsmail Göldaş, Kürdistan Teali Cemiyeti
5- Kürdistanda Dersim Tarihi, Nuri Dersimi
8- Radikal Gazetesi 6 Nisan 2012 tarihli Tolga Tanış'ın haberinden