Call Me by Your Name: İz Bırakan Bir Deneyim - Aklınızı Keşfedin
· Mayıs 4, 2019
Call Me by Your Name isimli filmi izlemenin ne demek olduğunu ve bu filmin bize yeniden yaşattığı tüm duyguları anlatmanın ne kadar zor olduğunu tarif etmek zor. Yeniden yaşamak diyoruz çünkü Call Me by Your Name bir filmden çok daha fazlası. İçimizdeki çocukla, kendimizle bir diyalogdur. Bir deneyimdir, sonu gelmiyormuş gibi görünen o huzurlu yazların nostaljik bir hatırasıdır. Ayrıca, insan doğasına, yaşama, sadeliğe, bedenlerimize, deneyimlere, arzulamaya ve ilk aşka yapılan bir ilan-ı aşktır.
Luca Guadagnino’nun yönettiği, Timothée Chalamet ve Armie Hammer’ın başrollerini paylaştığı, Call Me by Your Name, 2017’nin en çok konuşulan filmlerinden biriydi. Sundance Film Festivalinde ve diğer birçok festivalde gösterildi. Dört Akademi Ödülü adaylığı aldı ve En İyi Uyarlanmış Senaryo dalında Akademi Ödülünü kazandı.
Doğal bir filmde zarif bir tema
Guadagnino’nun bize sunduğu hikaye, eşcinsel temasını unutmamızı sağlıyor. Her şeyi daha samimi ve kişisel bir seviyeye taşıyor, bu filmi yaz aşkı hikayesi haline getiriyor. Aynı temadaki birçok filmden farklı olarak, Call Me by Your Name bir melodram değildir. Doğaldır, güzeldir ve duygusaldır.
Kitapların kitaplıktaki garip, unutulmuş ve tozlu bir dekorasyondan başka bir şey olmadığı; sinemanın sadece pahalı özel efektleriyle bizi büyülemeye hizmet ettiği yerlerde; ayrıca, zombiler gibi hareket ettiğimiz ve medyayı tüketmek için uzun sıralar oluşturduğumuz; ve toplumun soğuk olduğunu ve duygular, insanlık ve öz eleştiriden yoksun hissettiğimiz, insan ilişkilerinin bir ekrandan geliştiği, gittikçe büyüyen bir insanlık dışı dünyada…
Tüm bunların ortasında, Call Me by Your Name belirir. Suratımıza soğuk su çarpar ve bizi insan yapan şeyleri hatırlatarak içinde yaşadığımız yapay cennetten bizi hoş bir şekilde uyandırır.
Call Me by Your Name deneyimi
Elio, Amerikalı, İtalyan, Fransız ve Yahudi bir aileden gelen bir gençtir. Yazlarını, ailesiyle birlikte Garda Gölünden pek de uzak olmayan kuzey İtalya’daki huzurlu bir evde geçiriyor. Babası bir üniversitede arkeoloji profesörüdür ve her yıl yüksek lisans öğrencilerinden birini İtalya’da ailesiyle kalmaya davet eder. Bu yıl, aile Yahudi ve Amerikalı bir öğrenci olan Oliver’ı ağırlar. Elio ve Oliver arasında özel bir bağ oluşur. Her ikisi de kendilerini keşfettikleri yoğun bir yaz yaşar.
Elio tamamen cinsel bir uyanış ve kendi bedenini keşfetme dönemindedir. Hikayeyi Elio üzerinden kendimize yansıtılıyormuş gibi takip ederiz. Elio farklı bir genç adamdır. Çok kültürlü bir ortamda büyümüştür. Ebeveynleri çok eğitimli insanlardır ve her zaman özel bir yeteneğe sahip olduğu kitaplara ve müziklere sığınmıştır. İçe dönük ve zekidir. Hisler dışında her şeyi biliyor gibi görünür.
Call Me by Your Name doğal ve içtendir. Bizi deneyimlerimizi yeniden yaşamaya davet eder. Kendimizi Elio’da görürüz ve Oliver’ı onun arzuladığı kadar arzularız. Bu arzu utanç veya yapaylık olmadan tarif edilir. Bunu, Elio’nun ağzıyla ne yapacağını bilemediği ilk öpüşmelerinin sihrinde görüyoruz. Bunu ayrıca, Elio’nun bir kelimeye bile gerek duymadan kendimizle özdeşleştirebileceğimiz bir dizi duyuyu ilettiği en samimi sahnelerde de görüyoruz.
Aşk, arzu ve cinsel uyanış hakkında bir film
Film sadece bir aşk hikayesi değildir. Bu, arzunun, ilk cinsellik çağrısının daha önce hiç görülmemiş bir tasviridir, birinin kendi bedenini keşfetmesinin, bir daha asla çocuk olamayacağı anlamına gelmesidir.
Elio için bu arzu kafa karıştırıcıdır. Marzia ve Oliver arasında kalır, ama sonunda Oliver için hissettiği o yoğun hissi Marzia için hiç hissetmediğini anlar. Eşcinsel tema, merkezi tema olmasına rağmen neredeyse farkedilmez. Filmin doğallığı bu temayı göz ardı etmemizi sağlar. Tam anlamıyla normal hale gelir. Aynı günlük yaşam gibidir.
Tüm duygular bize kendi deneyimlerimizi hatırlatır. Birini ya da bir şeyi, bir hisi, bir kokuyu, bir tadı hatırlıyoruz. Seyirci seyirci olmayı bırakır ve Elio’nun deneyimine katılır. Neredeyse dokunabilir, hissedebilir ve filmin içine girebilirsiniz.
Call Me by Your Name, seyircilerin pasif olma alışkanlıklarını değiştirir. Bizi istisnai hiçbir şeyin olmadığı bir hikaye, entrikaların olmadığı bir hikaye içine sokar. Fakat ikisi de gerekli görünmez. Elio kendi parçamıza dönüşür, kendi gençliğimize bakmak için kullanabileceğimiz bir ayna haline gelir.
Kuzey İtalya ortamı, büyülü genç bir yazın yanı sıra, bu aşk hikayesinin temelini oluşturur. Call Me by Your Name, bize zamanın durmuş gibi göründüğü yazları hatırlatıyor ve villadan ve çevresinden başka bir dünya olmadığını gösteriyor.
Guadagnino harika bir hikaye anlatmak istemiştir ve şüphesiz başarmıştır. Film boyunca bizi çevreleyen dünyayı unutturur. Yeni arkadaşlar edindiğimiz ya da eskilerle yeniden bağdaştırdığımız huzurlu yazları hatırlıyoruz. Bunlar, aşkı ilk keşfettiğimiz, ilk sigaramızı içtiğimiz ya da ilk kez dans etmeye gittiğimiz yazlardı.
Elio’nun yazının her anı kendi yazımız gibi hissettiriyor. Ancak, her yazın bir sonu olduğunu biliyoruz. Sonuç olarak, bu dönemde ortaya çıkan aşk hikayelerinin bir son kullanma tarihi vardır. Bu son kullanma tarihi, yazları büyülü anlar olarak algılamamızı sağlar. Filmi, neredeyse duyularımızla algılayabiliriz ve büyülü bir filmdir: güneş, kahve kokusu, şeftaliye dokunmak, partilerin büyüsü ve nehirdeki suyu hissederiz.
Elio duygularını sustursaydı ya da arzusunu dinlemeseydi, bu hikaye aynı olmazdı. Konuş ya da öl? Soru tüm filmde belli belirsiz görünüyor, ancak Elio sırrını saklamamaya karar veriyor. Fazla bir şey söylemeden sessizliğini bozar. Bazen duygularımızı ve kimliğimizi gizleriz. Call Me by Your Name, bize en çok insan tarafımızı hatırlatıyor. Bu film bizi duygularımız hakkında konuşmaya davet ediyor.
Film, İnternet’in ne olduğunu hala bilmediğimiz ve kitapların hala güçlü oldukları 1983 yılında geçiyor. Bize nostalji yaşatır. Geçmişe, hayatımızın aşkı olduğunu düşündüğümüz insanla tanıştığımız o yazlara yolculuk etmemizi sağlar. Elio her şeyi bilir, ama asıl önemli olan hiçbir şey bilmez.
Doğru olanı söyleyin, çünkü azı karar çoğu zarar. Görünmeyeni çizmeyi ve tabular olmaksızın kendini ifade etmeyi başaran bir filmdir. Bir filmden çok bir deneyim haline gelir.
“Bana kendi adınla hitap et, ben de sana kendi adımla hitap edeceğim.”
– Elio, Call Me by Your Name