Eraserhead (Silgi Kafa) Filmi Aslında Neler Anlatıyor?
1977 yapımı siyah beyaz film David Lynch’in ilk uzun metrajlı filimi, kasvetli ışığıyla rahatsız edici sesleri hatta sessizlikle geçen sahneleri ve görüntüleriyle, dört yıl süren çekim sonunda böyle inanılmaz bir film ortaya çıkmıştır ama izlemeden önce biraz düşünmenizi tavsiye ederiz. Yönetmen bilinçaltını sinema perdesine aktarmış olup sürreal bir korku otobiyografisini izleyicilerine sunmuştur.
Uyku ve uyanıklık arasında geçen filmin konusu Henry’nin baba olmaktaki ve yaşadığı sanayi topluma olan korkularını ele alıyor. Toplumun gelişimi ve ilerleyişinin hayatımızı ne kadar zorlaştırdığını rüyasında gördüğü kafasını silgi haline getirmek isteyen fabrika da buna en iyi örnektir.
Geçmişte hamile kalan ve prematüre bir bebeği olan Mary ile evlenir. Temelde bu evliliğin bebek için olması, bebeğin bir yaratığa benzetilip aslında ikisinin de bebeğe olan bakış açısı gösterilmek istenmiş olabilir. Mary’nin film boyunca hayal gibi gidip gelişi ise bize Henry’in evlilik konusundaki düşüncelerinin netleşmediğini gösteriyor.
Henry’nin hayatı giderek kötüye dönmeye başlar. Kadın, bebek, baba olma korkusu ve aldatma imgeleri sonunda Henry pis ve karmaşık hayatında kalan tek saf ve temiz olan yanı radyatörün arkasında sahnede şarkı söyleyen kadındır. Bu kadının sahneden inerken ayağıyla yaratıkları ezmesiyle Henry artık cenneti hissediyordur.
“Her şey güzeldir cennette, her güzel şeye sahipsin, benimkilere de”
Filmin sonunda yaşadığı içsel çöküşten dolayı artık cesaretlenen Henry bebeğin kundağını açar. Kundağın içinde gördükleri karşısında dehşete düşen Henry makasla onu öldürür. Bu aslında Henry’nin cinsel dürtülerine bir son vermesini sembolize ediyor. Başka bir gezegende olduğu varsayılan pis görünümlü adam aslında Henry’nin arzusunu temsil etmekte ve sonunda Henry’nin arınması onunda sonu olmuştur.
Sembolizmin en iyi örneklerinden olan Eraserhead hakkında siz neler düşünüyorsunuz?
Posted on 1 Mayıs 2020 Author Belgin KayaCategories Film - DiziTags David Lynch, film, korku, otobiyografi, sürrealizm
Previous Previous post: Taranamayan Saç Sendromu mu?
Next Next post: Teletabileri Gerçekten Tanıyor Musun?