22 Haziran 1853’te başlayıp 1856’da sona eren göçlerle Kırım Tatarları tarihte ilk defa Kırım'da azınlık durumuna düştü. Çarlık Rusyası Kırım’a Slavların iskanını sürdürdü ve Kırım’ın her şeyiyle slavlaşırken, Kırım’da yüzyıllardır hâkim olan Türk İslam varlığı hızla yok ediliyordu.
1884’te ilk Usûl-i Cedîd mektebini yine Bahçesaray’da açtı.
1909 sonlarında İstanbul’da Vatan Cemiyeti adında bir gizli teşkilât kurdular. Numan Çelebi Cihan, Cafer Seydahmet ve Abdülhakim Hilmi Ârifzâde’nin öncülüğündeki bu gençler Çarlık rejimine karşı amansız bir düşmanlık beslemekte ve Kırım Tatarlarının kendi millî kaderlerine sahip olmaları gereğine yürekten inanıyorlardı.
“9 Aralık (26 Kasım) sabahı bütün şehir (Bahçesaray) bayraklarla donatılmıştı. Hava soğuk, rüzgârsız kar yağıyordu. Şehrin büyük caddesindeki kahveler kapılarına kadar halkla dolmuş, her tarafta milli, siyasi meseleler konuşuluyordu. Kurultay’ın öğle namazından sonra toplanması kararlaştırıldığından Hansaray’a bitişik bulunan büyük Han camii o gün hiçbir bayramda bile görülmeyen derecede kapılarına kadar sıkı sıkı dolmuştu…
Bu sırada Hansaray’ın avlusu da mütemadiyen dolmakta idi. Bahçesaray’da bulunan birkaç yüz atlı askerimiz de yaya olarak bandoları ile birlikte gelmiş ve kapıdan sarayın divan odasına kadar olan mesafede iki saf halinde dizilmişlerdi. Bugün yapılacak geçit resmine kumanda etmesini dostlarımızdan Rüstem Parpetof’a havale etmiştim. O da diğer subaylarımızla birlikte, askerin başında bulunuyordu. Namazdan sonra, bütün mebuslar divan odasına geçerken bando Çelebi Cihan’ın “And Etkenmen” marşını heyecanla çalıyordu”.