siyah beyaz'dan GERÇEĞE: Ruhun Karanlık Günü
Bilgelerin sıklıkla bahsettiği, " gün " olarak nitelendirilen fakat kişiye göre değişen bir dönemi anlatan, ruhun karanlığın içinden geçtiği, bazılarının içinde kaybolduğu ama yine de geçilmeden olmayan zamansız zaman kesitinin adı....Ruhun karanlık gecesi...
Güneş geceyi yararak doğar, Ay karanlığın içinde parlar.Ruh ise dünyada karanlığın gecesinde doğar.
Kendi gölgesini tanımayan, ailesine, paraya, annesine, babasına, işine, çocuğuna, evine,eşine tutunarak kendini ve yaşamın gerçek manasını görmezlikten gelen bilinçler! ne kadar kaçarlarsa kaçsın kendi içlerindeki Varoluşun dayanılmaz bilinmezliğiyle karşılaşırlar.Neden buradayım sorusunun kesif cevapsızlığının içinde varlığının amacını hissetmeye çalışırken bakılacak olan dipsiz karanlık kuyunun çekimi, büyük bir big bang yaratırcasına insan varlığının içine dolmak isterken cesur, korkusuz ve gerçek inancı yaşayanların yine de ağlamalarına, acı çekmelerine, korkudan titremelerine rağmen kabul edecekleri bir gün...
Tüm hayatının tek başına sorumluluğunu, evrendeki bilgisizliğinin ve acizliğinin tüm ağırlığını hissederek ve aynı zamanda içindeki varlığının sınırsız gücünü fark ederek ayağa kalkabilen ve ben benim diyebilen kişi karanlığın tünelinden ışığa doğar.
Tohum çiçek açar.Etkilenmeyen koşulsuz sevgi kalpde kendini gösterir.
Gönderen CALIX zaman: 14:55
Ruhun Karanlık Gecesi kaybettiğimiz şeyleri yeniden kazanmak için değil, korkularımızla yüzleşip yeniyi kazanmamız içindir.
erkanoren2011 dedi ki...
Koşturan hareketli savaşkan insanla, dinginliği seven ve şarkılardaki mutluluğu arayan insanın birbirine devinimiyle zamanı doldurur ve bir anda ölüme doğru yaklaştığımızı hissederiz.Ontolojik açılımlara hiç gerek yoktur, biz ya savaşırız ya da otururuz.Oturup kalkmakla böylece geçer ömrümüz, çünkü anlamsızlık yoktur. Hiçlik ve boşluk bile bir anlama sahiptir.Ve yürüyen,düşünen insan sorular kumkumasında boğulmamak için kendini savaşmaya icbar eder.
galiba artık yazmıyorsunuz.umarım iyisiniz..bi ses verseniz..