Bekar Anne: Haziran 2013
Bu sene 24 Haziran; yeni işime başlayacağım gün olacak. Bir kere daha büyüyeceğim. Bu yazıyı size Ankara'dan İstanbul'a giderken yazıyorum. Geçtiğimiz Pazartesi İstanbul'daki okul ile konuştum, adrese bağlı olan en uygun evi tuttum. Artık İstanbulluyum, aslen de fiziken de! Eşyaları eve yığıdıktan sonra oğlumu annemin yanına getirmiştim ki, işe başlamadan önce o sıkılmadan rahat rahat evi hazırlayayım, işimi öğreneyim. Şükürler olsun herşey yolunda gitti. Eski koca oğlumu yaz boyu yanına almak istiyor ama oğlumun bir sürü planı var, hem ben o kadar uzun süre onların yanında kalsın istemiyorum. Bunun ve evin satışı konusunda ısrarı dışında bir itirazı olmadı gitmemize. Buna da şükür.
Babam bizi hep döverdi sonra da "ben dövmedim ki" derdi. Annemi döverdi, "beni bu hale sen getirdin" derdi.
Eski kocam da çalışmazdı ben "çok çalıştım, yoruldum" derdi.
Bütün gece bilgisayar oynardı, "ben oynamam ki" derdi.
Günde 2 paket sigara içerdi, "ne masrafım var ki" derdi.
Eski patronum bağırır, çağırır "ben sinirli biri değilim, aslında çok neşeliyim" derdi.
Telefonu, elindeki malzemeyi sinirle fırlatırdı yerlere, ama " ben ne yapayım, strese sokuyorlar beni" derdi. Alıştım ya. İnsanların yapıp yapıp, yapmadık demelerine alıştım!
Duyduklarıma değil; gördüklerime ve yaşadıklarıma güvenmeyi öğrendim artık!
Zorbalığın, şiddetin ve haksızlığın hesabının bu dünyada olmasa da, öbür dünyada sorulacağını da bilirim. Gönderen
Ülkemizde bir çok annenin can evlatları sokaklarda, direnişte. Nice annenin ilk göz ağrısı, canı, ciğeri, sevgili oğlu-kızı yollarda günlerdir. Büyük küçük demeden can çekişiyor evlatlar. Peki cumhurbaşkanı ve başbakanın eşleri nerede? Haydi babalar susuyor da anneler nasıl susar bu vicdansızlığa! Unuttular mı kendi bedenlerden doğan çocuklarını, göğüslerinden besledikleri bebeklerini? Unutmasınlar. Dışarıdaki yüzlerce insanın da birilerinin çocukları, canları, evlatları olduğunu hatırlasınlar! Bir şey yapın Hayrünnisa Gül ve Emine Erdoğan... annesiniz siz! Belki siz bizi anlarsınız! Gönderen
konularda bugüne kadar pek konuşmadık seninle: politika, hak ve özgürlükler.
Küçüktün. Sonra 2 hafta önce ilgini çekmeye başlamış, bana kraliyet, faşizm,
demokrasi, diktatörlük ne diye sormaya başladın. Hatırlıyor musun. Nen teyzenin
yeni evindeydik, biz bir yandan mobilya planları yapıyorduk diğer yandan
sorularını cevaplamaya çalıyorduk. Sen sordukça Nen teyzenle göz göze gelip
"haydi bakalım, bunu nasıl anlatacağız" diye sessizce soruyorduk
birbirimize. Meğer o yeni evin içindeki o sorgulamalar dün olan olayların
öngörüsünden başka bir şey değilmiş, bilirsin beni işaretlere inanırım. Yeni
ev, yeni bir yurt!
sabah ofise gelir gelmez haberleri açtım. 3 gündür yoldaydım. İzmir’deki
toplantılardan sonra çiftçilere verdiğimiz müzikli yemeğin sonunda 250 kişi bir
yerde, ertesi gün 160 kişi diğer bir yerde tek ağız 10. Yıl Marşını söylemişti.
Bu da bir işaretmiş. İstanbul'a
gittiğimizde F teyzenle yoga yaptığımız bir park vardı ya; orada olaylar çıktı
dün. Akşam buluştuğumuzda tek tek anlattım sana neler olup bittiğini, bu arada
baban aradı ona da anlattım. Haberi yokmuş olanlardan. Oğlum,
hayat sadece kendi dünyamızdan ibaret değil. Yaşamda ağaçlar, kuşlar,
hayvanlar, insanlar, inançlar, özgürlükler olduğu kadar haksızlıklar, suçlular
ve kötülükler de var. Sen sen ol, kafanı kaldır etrafına bak. Sesini çıkar. Dinimiz bize haksızlığa karşı susmanın günah olduğunu öğretmedi mi, susma
sen de. Bugün
yaşadığımız ülke büyük bir değişim geçirdi. Polisin halkı ezmesi, üzmesi,
dövmesi, yaralamasından üzgün düşen yüreğimdendir; gergindim. Kızgındım biraz
ters davrandım sana; kusura bakma. Pişman oldun sonra. Seni yatırırken dün
gece; nasıl bir güne gözlerini kapattığını ertesi gün nasıl bir sabaha
gözlerini açacağını düşündüm.
tanıklık ettin oğlum. Bugünleri unutma. Ülkeni çok sev, çok. Çok değerli
insanların yaşadığı çok değerli topraklarda yaşayacak şansı ve kısmeti vermiş
bize Allah. Baban buradan gitmek istediğini söyledi. Ben burayı seviyorum.
Umarım sende benim gibi düşünür, Türkiye'de yaşamayı istersin! Umarım seni,
İstiklal marşını duyduğun zaman tüylerinin diken diken olmasına sebep olacak
kadar derin bir memleket sevgisi ile büyütebilirim. Umarım sende dün ve bugün
tüm yurtta yürüyen, türküler söyleyen, seslerini hak ve özgürlük için çıkaran
insanlar gibi bu ülkeyi zor zamanlarında terk edip gitmeyi değil kalıp uğuruna
savaşmayı seçersin. Kudüsteki
eski şehir de dolaşırken bir adamla tanışmıştım, oğlum. Ülkesi yoktu. Yaşadığı
yerde izin ile yaşıyordu. Hayatta çok korkunç şeyler var; biri de bir topraklarına, bir ülkeye
ait olmamak bence. Aidiyet duygusu yaş ilerledikçe elzem hale gelir. Köklerini salacak kuvvetli, verimli topraklara ihtiyaç duyarsın.
Behramoğlu'nun öğrendikleri varmış yaşamdan, bak bakalım beğenecekmisin. Bana kalırsa onun anlattıklarını yapabilmek özgürlüktür. Yapmıyorsan Allahın verdiği armağanı,
hayatı, elinin tersiyle itmiş oluyorsun sanki. Bu armağanı şükranla kabul etmek,
hakkıyla yaşamak olmalı senin çaban. Esas meselen büyük yaşayabilmek olmalı. Büyük yaşamak için gerekli ortamı yarat, engelleyenleri durdur.
Ait olduğun toprakları
koru, kaçma derim ben. İşler istediğin gibi gitmiyor diye terk etme köklerini.
Haksızlığa karşı susma, oturup bekleme! Oku, araştır, öğren. Güzel bir ülkede yaşamak senin elinde.