KARA BİR GÜNÜN YILDÖNÜMÜNDE
Kara bir günün yıldönümünde, annesi kız kardeşi, yeğenleriyle birlikte ziyaretine gittik. Hava yaz mevsimi sıcaklığında, güneşliydi. ARYA yolda dayısına çiçek toplamıştı. Ebedi istirahatgahına bırakılmış çiçekler solmuş. Kurumuştu.
Yeni bir yılın başındaydık. Geçen yılda olup bitenleri, yaşadıklarımızı, merak ettiklerini, anlatacaktım. Ona.
Önce Ona, onu çok özlediğimizi, onsuz günlerin acı keder üzüntü içinde geçtiğini anlattım.
Bu fani dünyada babasız bırakıp gittiği, kendisinin kopyası, DENİZ’İ, anlattım. Büyüdüğünü, ilkokul üçüncü sınıfta okuduğunu, başarılı bir öğrenci olduğunu, kendisi gibi ressam sayılacak kadar güzel resimler yaptığını, saz çaldığını, anlattım.
Sevenlerinin, her zaman GÜRAY’IN GAZETE YERİNE geldiklerini, kendisini unutmadıklarını, GÜRAY’I, sorduklarını söyledim. CANO Amca ile HASAN Amcanın, hemen her gün kendisinin iş yerine geldiklerini seninle yaşadıkları anıları anlatarak andıklarını anlattım.
Sevdiği, yakından tanıdığı bazı kişilerin hapiste olduğunu, buna üzüldüğümüzü anlattım.
Doğanın giderek çölleştiğini, korkuttuğunu söyledim.
GAZETE YERİNİN dış kapısının kenarına diktiği dutun büyüdüğünü, altı çeşit renklerden dut aşısı yaptırdığımı, aşıların büyüyüp dallandıklarını, bu yıl ürün vereceklerini, ürünü GÜRAY’IN, dutları diye ikram edeceğimi söyledim.
Yanı başında kendisi gibi sonsuza dek ebedi istirahgahında yatan Annemle Babama, sevgisine doyamadığımız GÜRAY’I, yalnız bırakmamalarını, bizim gibi, bizim yerimize, sevmelerini söylediğimi, söyledim.