Aşk, benim için lunaparktaki hız trenleri gibi - Ayşe ARMAN
Aşk, benim için lunaparktaki hız trenleri gibi
Kader değil de ne! Josh Hollaway, o dünyanın en güzel adamı, hem çekici, hem zeki, hem duyarlı, hem şefkatli, hem şehvetli (öyle olduğunu hayal ediyorum!), benimle buluşmak için San Francisco’da randevu verecek ve ben gidemeyeceğim...
İnanılır gibi değil. Ama aynen öyle oldu. Allah belamı versin gidemedim! Alya’nın okulu, yeşil kareli forması, soket çorapları, onu her gün okula taşıyan şoför annesi, kim götürecek, kim alacak, zaten Necla da evleniyor derken, yapamadım, kızımı satamadım. Kadınların yüz karasıyım ben! Derin bir depresyondayım çıkamıyorum. Magnum çikolatasının reklam filmiydi. Tamer Yılmaz bütün fotoğrafları bensiz çekti. Bakar mısınız şu adamın güzelliğine. Ben gidemedim ama sorularım gitti, sanal ortamda yapılmış bir röportaj okuyacaksınız...
- Hepsi. Sabır gerekiyor. Çok çabalamak, kafadan gerekiyor. Ama tabii tesadüfler de önemli. Ortalıkta binlerce yetenekli oyuncu var. Doğru zamanda, doğru insanlarla karşılaşmıyorsanız, geçmiş olsun, esameniz bile okunmuyor. Los Angeles’ta 280 bin oyuncu var, başarılı olabilenlerin oranı yüzde 1’i geçmiyor. Acayip bir rekabet. Şans da lazım. Zor iş yani.
- Sabrımın sonuna gelmiştim, tam bu işleri bırakıp Hawaii’de emlakçı olacaktım ki... "Lost" maceram başladı. Küt diye. Birdenbire. Önümdeki kapı açıldığında, ben hazırdım. Doğru zamanda doğru proje. Ve doğru insanlar. Normalde, kast direktöründen geçtikten sonra, yapımcılara ve yazarlara gidersiniz, genellikle de şöyle olur: "Esas oğlanlar"a kendinizi gösteremeden elenirsiniz. Benim şansım doğrudan JJ’e ve Damon Lindelof’a gidebilmem oldu. Onlar da "Bu adam tamamdır" dediler, öyle başladım.
- "Lost" bana dünya çapında bir şöhret sağladı ama hayatımın dönüm noktası değil. 18 yaşında otobüse atladım ve New York’a gittim. Okulu filan bırakıp. Georgia neresi New York neresi? Büyük bir kültür şoku. Model olmak istiyordum, New York’ta "boğulmak", benim bugünkü adam olmama sebep oldu...
- Hem nasıl. Taşralı bir gençtim. Allah’tan 4 oğlu olan bir ailenin yanında kaldım da kendimi biraz olsun evimde hissettim, benim de üç erkek kardeşim var, ama kendi ayaklarımın üzerinde durabilmeyi o yıllarda öğrendim.
Hawaii’de yaşamanın en iyi yanı, en kötü yanı?
- En iyi yanı, dünyanın geri kalanından çok uzakta olması. Ama en kötü yanı da bu. Los Angeles’ta 9 yıl canım çıktı, Hawaii’ye taşındım, çok da memnunum aslında çünkü sakin bir yer, şifa bulabileceğin bir yer, havası temiz, denizi temiz. Ama Los Angeles’ta başka projelere filan katılabilirdim, Hawaii’de nerdeee?
- Kadınlığına, dişiliğine sahip çıkması. Kadın dediğin kadın gibi olmalı, erkekleşmemeli. Aynı zamanda fiziksel faaliyetlere de gücü yetmeli, farklı durumlara uyum sağlayabilmeli. Benim karım mesela son derece kadınsıdır, ama dağın tepesinde bir kamp ateşinde gurmelere layık bir akşam yemeği de pişirebilir. Onu ATV’min arkasına attım, saatte 45 mille Colorado dağlarını aştım. Belime sarılmıştı ve çığlıklar atıyordu ama üstesinden geldik. Çok da eğlendik. Muazzam bir uyum kabiliyeti var, bayılıyorum buna...
Lost’ta oynamaya başladığımda saçlarım kısaydı. Adaya yakışır bir havada olmasını istedim, uzattım. Kadınlar uzun saçlı erkekleri seviyor. Tozun, toprağın, çamurun da faydası oluyor tabii. Kendinize dağınık bir hava vermenize kadınlar bayılıyor.
BEYAZ’IN KARIMA HEDİYE ETTİĞİ DANSÖZ KIYAFETİ ONA ÇOK YAKIŞTI
Türkiye’de size gösterilen ilgi sizi şaşırttı mı?
- Şaşırtmaz mı? Lost’un Türkiye’de de bu kadar popüler olduğunu bilmiyordum. Bir de açıkçası bu kadar modern bir ülke beklemiyordum. Tarihine hayran olduğum bir ülke. Ve İstanbul olağanüstü güzel bir şehir. İstanbul’un hayalinde kendimi kaybettim.
- Evet giydi! O zaten doğuştan dansöz. Çok da yakıştı. Eğlenceliydi. Beyaz’a bir kez daha teşekkürler.