“Gramofon Baba” öldü, gramofonlar öksüz kaldı - TV5.com.tr
09 TEMMUZ 2020 Perşembe 23:24
Giriş Tarihi : 26-06-2020 22:50 Güncelleme : 26-06-2020 23:00
Kapalıçarşı’daki dükkânında müşterilerini adeta bir zaman tünelinde yolculuğa çıkaran ve sevenleri tarafından “Gramofon Baba” lakabıyla anılan son gramofon tamircilerinden Mehmet Öztekin, akciğer kanseri tedavisi gördüğü hastanede, 75 yaşında vefat etti. Öztekin’in cenazesi, Eski Topkapı Mezarlığı’nda toprağa verildi.
(Fotoğraf: marmaralife.com ve armaganportakal.com)
Cenaze törenine Öztekin’in ailesi, çalışma arkadaşları, dostları ve öğrencileri katıldı. Gramofon baba Mehmet Öztekin’in eşi Habibe Hülya Öztekin, cenaze töreninde ayakta durmakta güçlük çekti. Hülya Öztekin, oğlu Semih Öztekin ve kızı Didem Köksal, gözyaşlarını tutamadı.
Didem Köksal, “Herkesin ‘Gramofon Baba’sı ama benim babam. Bir tane ve koca bir çınar gitti. Kendine has dünyası olan, gramofonların içinde yaşayan ve hayatı da orada bulan bir insandı. Gramofonculuğu diğer kuşaklara geçmedi. Tek olarak onda kaldı. Babamda bitti. Çok özleyeceğiz” diye konuştu.
Öztekin’i son yolculuğuna uğurlayan çalışma arkadaşı İbrahim Güzey de, Öztekin’le 40 yıllık dostluğu olduğunu belirterek, şöyle konuştu:
“İş birliğimiz vardı. Mesleğiyle özdeşleşen bir insandı. Çok değerli bir esnaftı. Onu tanıdığım için gurur duyuyorum. Hayatı gramofonlardı. Ben bakırcıyım. Ben gramofonun borularını yapardım, o da kasa ve makine üstadı. Çok sevdiği gramofonları birlikte yapıyorduk. Bir bölümüydü en azından; ama ağırlık ondaydı.”
Gramofon tamirciliğini Mehmet Öztekin’den öğrendiğini belirten öğrencisi Mustafa Özkan ise, “Ben de 30 senedir Mehmet ustayla aynı işi yapıyorum. Onun yapmış olduğu işi sürdürüyoruz. Bugün acı bir haber aldık. Allah rahmet eylesin. Çok iyi bir insandı. Öğreticiydi. Bize çok yardımcı oldu. Gramofonun her şeyini öğretti. Onun öğrettiği yoldan biz de devam ediyoruz. Üzüntümüz çok büyük” diye konuştu.
Mehmet Öztekin, kılınan cenaze namazının ardından toprağa verildi.
Editörlüğünü Prof. Dr. Ali Şükrü Çoruk’un yaptığı “Geçmişten Geleceğe Kapalıçarşı” kitabında Sevim Güldürmez, “Gramofon Baba” Mehmet Öztekin için şunları kaydediyor:
“İnsan, zamanı durdurmak istediği yere aittir”
“Kapalıçarşı’daki fizikî açıdan küçük ama içine girdikçe zamanın genişlediği bir dükkânın sahibi olan Gramofon Baba, başlangıçta işini para kazanmak için bir vasıta olarak görse de, bakış açısı bundan uzaklaşmış, zamanla mesleğinin felsefesini oluşturabilmiş. Saatleri Ayarlama Enstitüsü’nün Muvakkit Nuri Efendi’sini hatırlatacak derecede dükkânının her yanı gramofonlarla, tamir aletleri ve plaklarla, eski sanatçılarla ilgili gazete haberleriyle, şimdikilerin ‘antika’ dediği eşyalarla kaplı olan Gramofon Baba, Kapalıçarşı içinde kendi dünyasını kurmuş gibidir. Gramofon Baba, eşyayı uykusundan uyandırmayı başarmış ve ancak onun dilinden anlayabilen insanlarla buluşturmayı hedefleyen, işini bir iş değil de bir zevk olarak icra eden birisi. Bakışları, dış dünyadan çok kendi içine; kulakları, Kapalıçarşı’nın sesinden çok gramofonların sesine; zihni, hâlden ziyade mazinin kendine has dünyasına dönük; hem Kapalıçarşı’nın tam içinde, hem de sanki kendi bağımsız dünyasında yer alıyor.
Görünüşte birkaç metrelik fakat içine girdikçe sonsuzluk hissi veren, zamanda sıçrama yapmanın mümkün olduğu bir mekânda, insanı âşinalık hissine gark eden aynı zamanda aktüel zamanın nazarıyla bakınca da asla tam olarak bilmenin mümkün olmadığı bir evrenin kapılarını aralıyor. Ancak meraklılarının bulup gidebileceği ya da Kapalıçarşı’ya yolu düşmüş bir flanörün, bir antika meraklısının, aktüel zamandan kaçmayı arzulayan bir nostalji düşkününün, geçmişin izlerini eşyalarda sürerek yeni romanına konu arayan bir yazarın, bir sosyoloğun, müziğe ilgisi olan insanların ya da Çarşı’nın sokaklarında kaybolmuş ve yürümekten bitkin düşmüş bir ziyaretçinin tesadüfen karşısına çıkabileceği bir yerdir, Gramofon Baba’nın dükkânı.”