OY HAVAR İLE OY VAR
Cümlesini tanımadığım siyasetin karşısına geçip böyle bir başlık atmanın ukalaca olabilme ihtimalini bir kenara bırakıyorum.
Uzaktan bakıldığında, batmaya yüz tutmuş güneşin inatçı ışıklarına gözlerimi kısarak baktığım gibi bakıyorum, anlamaya çalışıyorum. Karışan kafam ile migrenim bir birine giriyor ve zafer her defasında ağrı kesicinin oluyor.
“Oy havar ile oy var” arasında sıkışmış siyasete karışan gözyaşları ile, tuzlu suyun tazyiğinin belinde bıraktığı acıyla, sırt üstü yatması engellenmiş halkın tam ortasında insan kendisine bir yer arıyor galiba.
“Barış”desem körebe oluyorum, “savaş,” desem rantçı oluyorum. Pratiğin teoriye öncülük ettiğini mecliste kadın milletvekillerine yapılan saldırıyla öğrenip zamanı biraz geri alıyorum. İşkencelerin kebap eşliğinde olduğu vakitlerdi hani. “Sandalyeden düştü öldü,” tutanaklarının bıyık altından gülerek okunduğunu anımsamak ile milletvekilleri kendi kendilerini darp etti, açıklamaları, kirli bir çarşaf gibi yıkanıp bize gösterilen aynı kanlı ellerin, birbirine kenetli olduğunu anlamak sanırım bir nebze iyi gelecek hepimize. Ha, bir de hakkını vereyim ki parlamenter sistemden bize hiç hayır gelmedi ama başkanlık sistemi köşeye sıkışmış inkarın, son çekeceği kılıç darbesi olabilecek yanını da unutmayalım.
Eeee ne anladık şimdi? Kara kış gününde kardan sakladığım yüzüme tokatlar inecekse karakolda, hırsıza hırsız demek yasaksa batıda, Ege’de polis beni soyacaksa sokak ortasında, Karadeniz’de müstahaksa ölüm kömür ocaklarında, doğuya barış kardeşlik ve özgürlük mü gelecek şimdi?
Siyaset ile hava durumunu karıştıran bir kaos ortamından geçiyorum galiba. İslam kendi demokratik yüzüne geri dönmeli diyor Ferhat Tunç. Ki barış gelsin. Evet biraz daha geri gidelim o halde. Baş kaldıran Karmatiler’in kılıç ucunda sallanan ‘kafir’ kafaları yan taraftaki sınır kapımızda yuvarlanırken hâlâ, hangi demokratik bıçak Süryanileri, Keldanileri, Ezidileri veAalevileri es geçecek şaşkınlıkta durmuş, Kur’anın sureleri ne zamandan beri kadınları sevip erkek egemen bir toplumu reddetmiş, açıklasın ve cehaletimi bağışlasın.
İnsan ne çok benziyor devlet kavramına. Devletin alt katında mezarsız ölüler yatıyor. İnsan ve doğa kıyımı üzerine inşa edilmiş, sınırları birbirine vuran çizgilerin yaratıcısı olan insanın derisini kaldırsalar kan , dışkı, pis bir koku ve yarattığı mezarlardan başka ne görülebilir?
İnsanı insan yapan sevgiye, aşka yaşama yüklediği anlamdır. Bir yandan çığlık çığlığa “oy havar” diyen bir halkın yarattığı değerlerini “oy var” diyen bir devlet politikasına kurban etmeyin kurban olayım.
Barajlar kurup, doğa ile özgürlüğü kurutmaya çalışan anlayışa uzanan ellerinizi geri çekerseniz, okyanuslara açılacak maviler armağan edecek size bu halk.