MANİSA’NIN ÖKSÜZ ÇOCUKLARI: “YUNTDAĞLILAR” -1-
Sırasıyla yunanlılar, Lidyalılar, Persler, Makedonya krallığı, Romalılar ve Bizans hakimiyetinde kalan Manisa, 1313 yılında Manisa ve çevresinin Saruhanoğulları tarafından alınmasıyla bölgede Türk hakimiyeti başlamıştır. Türkmenler, hemen hemen bu tarihlerden itibaren Yuntdağı’nda varolagelmişlerdir.
Manisa’ya yaklaşık 20 km uzaklıktan itibaren eteklerinden yavaş yavaş Yuntdağı’na çıkmaya başlarsınız. Zirveleri, Manisa’ya şehir merkezinden yaklaşık 50 kilometre uzaklıkta, Ege sahilinden (Aliağa ve Şakran’dan) yaklaşık 10 kilometre içerde kalıyor.
Manisa Yunusemre, Şehzadeler, Saruhanlı, Akhisar, Soma ilçeleri ile İzmir’in Aliağa ve Bergama ileçelerinin orta yerinde kalan Yunt Dağı’nın, İzmir’e bakan yamaçları ne kadar kuraksa, Manisa’ya bakan yüzü ise bir o kadar yeşildir.
Manisa’dan Yunt Dağı’na farklı çıkış güzergahları vardır. Kestirme yollarla, İzmir’in Aliağa, Bergama ve Kınık ilçlelerine de, normal güzergahtan yaklasık 30 km kısaltarak, asfalt yolla geçebilirsiniz.
Yuntdağı’na giderken geçeceğiniz yollar, rengarenk kır çiçekleri, şifalı suları ve aralarında abdestbozan otları, sığır kuyrukları ve pırnal meşelerinin yetiştiği volkanik kayalar ile bezelidir. Bu bazalt taşlar, eskiden Yunt Dağı evlerinin ve ağıl duvarlarının vazgeçilmez malzemesiydi.
Ege’de hiçbir bölge yoktur ki, Yunt Dağı’nın mütevazi insanları kadar yoksullar yaşıyor olsun. Yuntdağı, yurdun en batısındaki sade, lüksü, konforu olmayan yaşamıyla kimselere derdini anlatamayan dilsiz bir çocuk gibi.
Sessiz bir çığlık gibi aslında Yuntdağı. Bazen orta yerinden akan Koca Derenin sesi olur bu çığlık, bazen de Pelitalan, Maldan, Örselli ve DağYenice köylerinde dokunan kızıl renkli halılardaki desenler. Bazen köy köy yapılan hayır yemeklerinde okunan mevlid, bazen dere kıyılarında demlenen közde çayın kaynayan suyu çığlık olur..
Bu dağda yayılan inekler ve koyunlar zayıf ve cılızdır. Çok süt veremezler ama bu sütün ve ondan yapılan yoğurdun, peynirin, tereyağının, kırmızı (sade) yağın tadını da, ayranın köpüğünü de başka hiç bir yerde bulamazsınız. Tavukların koyu sarılı hakiki yumurtasının lezzetini söylemeden geçemeyeceğim.
Hele o kırmızı narların, bardacık yemişlerin (incirlerin), sert ve sulu armutların, kayısıların, eriklerin, çağla bademlerin, çileklerin, şerbet gibi dutların ve daha nice saymadığım meyvelerin tatlarını, tatmayan bilmez, tadan tarif edemez!
Yunt Dağları’na çıkıp şööyle bir ailece bir dolaşmak istediğinizde, dilediğiniz köyde sıradan bir evin önünde durup kapısını tıklatırsanız, mutlaka el üstünde misafir edileceğinizin garantisini veririm.