Başbakanımızın parti kongresinde bu topraklarda yetişmiş farklı dinlerden, mezheplerden, ırklardan ve farklı politik görüşlerden kişilerden örnekler vermişti. Burası Anadolu. Biz bu topraklarda yüzyıllardır Hıristiyanlarla, Musevilerle, Kürtlerle, Çerkezlerle, Rumlarla, Romanlarla, Süryanilerle, Araplarla, Ermenilerle ve daha kimlerle ağlamışız, gülmüşüz, yaşamışız, kaynaşmışız.
Elbette herkes kendine göre bir liste yapabilir ve çok farklı isimleri sayabilir. Benim listemde Tatyos Efendi’ nin yanında mutlaka Ermeni bestekâr Bimen Şen de yer alırdı.
O Bimen Şen Süleymen Nazif’ in
mısralarıyla anlattığı kişidir.
Ama ne yazık ki o Bimen Şen bugünkü Ermenilerin bile adını bilmediği biridir. Tarihimiz, kültürümüz adına ne kadar üzücü bir durum.
Gelin bu vesile ile üstadı analım. Toprağı bol olsun diyelim.
Dr. Nazmi Özalp’ ın ‘Türk Musikisi Tarihi’ isimli kitabından öğrendiğime göre Bimen Şen'in asıl adı Bimen Dergazaryan'dır ve Ermeni asıllıdır. 1873 yılında Bursa'da doğmuştur ve bir din adamının dördüncü çocuğudur. Mûsikîşinas bir aileden geldiği için sesinin güzelliği dikkatleri çekmiş, çocukluğunda kilisede ilâhi okumaya başlamış, kazandığı başarı kısa sürede çevresine yayılmıştır. Daha on bir yaşında iken, bir münasebetle Bursa'ya gelen Hacı Ârif Bey'e takdim edilmiş, ona birkaç şarkı meşk ettiren ve sesini çok beğenen üstat, bu sanatta ilerlemesi için İstanbul'a gönderilmesini tavsiye etmiştir. Ailesinin şiddetle karşı çıkmasına rağmen, on dört yaşında iken ve bir kış günü İstanbul'un yolunu tutmuştur.
İstanbul’ da bir yandan bir Ermeni bankerin yanında çalışırken, bir yandan da Hagopos Kıllıyan ve Lem'i Atlı'dan müzik dersleri almış; Hacı Arif Bey, Aziz Dede, Tamburi Cemil Bey gibi dönemin ünlü Türk müziği bestecilerinden yararlanmıştır.
Atatürk' ün daveti üzerine Ankara'ya gelmiş, zaman zaman Dolmabahçe Sarayı'na da çağrılmıştır. Hatta, soyadını da Atatürk’ ün önerisiyle, güftesi de kendine ait olan kürdilihicazkâr makamındaki ‘Yüzüm şen, hatıram şen, meclisim şen, mevkiim gülşen’ sözleriyle başlayan şarkısında çok sık geçen şen kelimesi ile değiştirmiştir.
Şarkının notaya alınması bittiğinde, Bimen Efendi, 'Artık sen bir aranağme uydurursun Karnik,' der ve memnuniyetle ayağa kalkardı. Gerçekten de babam, şarkının başında, sonunda ve iki kıta arasında saz heyeti tarafından çalınan aranağmeleri uydurmada çok başarılıydı. Çoğu kez babam hemen oracıkta yazardı aranağmeyi, bu da Bimen Efendi'yi çok memnun ederdi. Bir süre sonra ziyaretlerimiz son buldu. Babamın anlattığına göre, Bimen Efendi nota yazmayı öğrenmişti ve artık şarkılarını kendisi notaya döküyordu..."
‘’… Bu ananenin en kuvvetli, en popüler bestekârlarının sonuncusu Bimen Şen'dir. Ta Şişli semtinden başlayarak İstanbul surlarına kadar uzanan bölge içinde onun eserlerinden birini, hattâ bir kaçını bilmeyen, terennüm etmeyen bir insan tasavvur etmek pek güçtür. Şöhreti ve eserleri I. Dünya Harbi ve sonra onu takip eden mütareke yılları içinde, bütün İstanbul ufuklarını kaplamış olan bu bestekârımız, her sınıf halkın kendi zevkini okşayacak tarzdaki şarkıları ile çok sevilmiştir. O dönemdeki yeni bir eseri, bütün umumi ve hususi saz meclisleri içinde muhitinin en kuytu köşelerinden yükselen seslerini, en güzel ahenklerini bu eserin büyüleyici melodileri arasında bulurdu. Onun bu sanat ve sanatkârlık tılsımı ölümüne kadar devam etmiştir.’’
Efsane imiş eski muhabbetler, emeller