Bugünlerde… | Bi Tutam Tuz
30.03.2013 - 2 Yorum
Şimdi lütfen bu sayfadaki yazı karakterlerine bir göz atın. Bu Calibri fontuyla yazılmış bir yazı. Başka bir bilgisayardan yazıldığında da yine aynı bu şekilde görülüyor. Ya da bu şekilde yazabilirim kolayca, tek tuş ve karşınızda Times New Roman karakteri… Ama bu ben miyim? Bu yazıyı benim yazdığımı ben dahil kim kanıtlayabilir size?
Eski mektuplarımı sakladığım bir kutum var, bir gün dolapta eşyaların arasında rast geldim, zarfları şöyle bir karıştırdım. İşte Almanya’daki kuzenimden gelmiş bir mektup, altında lise arkadaşımın bir gezisinden attığı kart, eski kocamın bana uzaklardan yazdığı mektuplar ve daha başkaları. Hepsini tanıdım uzaktan, sadece yazılara bakarak, o yazılar o kadar sahipleri gibiydiler ki, o kadar karakterliydiler ki… İçim acıdı, artık kayboldu bu güzellik…Mektup kağıtlarını özel olarak almak, bulduğum kağıtların orasına burasına bir şeyler yazmak, mektuplara başlayıp günlerce yazıp, bir şeyleri ekleyip göndermek…Hepsi ayrı bir tören, ayrı bir ritüeldi. Zarf olmadığı ve almayı unuttuğum için günlerce bekleyen mektuplarım vardı, mektup geldiğinde zarfın açılırken verdiği heyecan vardı, o sayfaların koklanması, sayfaların göğse bastırılarak özlem giderilmesi vardı. Şimdi isterseniz bir maili göğsünüze bastırmayı deneyin, önce çıktısını almanız gerekli ya da direkt gidip monitöre sarılabilirsiniz. Ne olursa olsun, ne kadar geliyor sevdiğiniz kişinin, arkadaşınızın, dostunuzun kokusu size? Bazen ufacık bir leke olurdu mektubun üzerinde, anlardınız ki, mektup yazılırken yanısıra bir şeyler de yeniyormuş ya da bir bardak su içilmiş ve hafifçe kağıdın üstüne sıçramış bir kaç damla…
İşte böyle yaşardı mektuplar ve yaşatırdı o anları okuyana.
Artık adresin tanımı da değişti. Eskiden evimizin yerini verirdik, şimdi hemen elektronik posta adresimizi veriyoruz. Postacı yolu gözlerdik eskiden, bize bir mektup var mı acaba diye izlerdik adımlarını camdan, kapımıza uğruyor mu, uğramıyor mu diye. Tabii aşık olunca insan daha bir heyecanlı olurdu bu beklemeler…Şimdi ise sadece bir internet bağlantısı yetiyor. Bir dönem bilgisayarlara mahkum kalmış olsak da, artık cep telefonlarında internetle birlikte iyice mobil ve hızlı hayata girmiş olduk. Varsın olmasın karakterli yazılar, hayatımızdaki karakterler, hızlıyız ya, her şeyi hemen bitiriyoruz ya, helal olsun bize. Hatta çok sevdiğimiz bir kişiyi hayatımızdan bir mesajla bir mail yüzünden çıkarabiliyoruz.
Gelecekte bugünlerimizi de arayacak mıyız acaba?
love and smile 1 Nisan 2013 - 08:18
Ben de el yazısını çok severim.. Hala defterler kullanırım. eşimle tartışınca falan mektup yazar bırakırım mesela..
El yazısı da özel birşey parmak izi gibi..
Şadkam Banu Conker 1 Nisan 2013 - 19:20
Ben de el yazısını çok severim.