(YURT GÜNLÜĞÜ 5 )
Mayıs ayı geldi çattı yine. Badem ve çağla ağaçlarının pembe beyaz çiçekleri ile renklendi bahçemiz. Mevsimler arası geçişlerde en çok kış mevsiminden bahar mevsimine geçişi seviyorum. Çünkü doğa üzerindeki ölü toprağını silkiyor ve hayata merhaba diyor yeniden. Baharla birlikte ben de yeniden doğuyorum inan ki. Biliyorsun, her yıl mayıs ayında anneme diyerek bir mektup yazıp postaya veriyorum. Bu yazacağım dördüncü mektup olacak. Yazdığım mektupların anneme ulaşıp ulaşmadığını bilmiyorum, çünkü mektuplarım, her seferinde farklı bir şehir ve adrese gidiyor. Mektuplara kendi adresimi yazmıyorum, zira mektuplar dönüp dolaşıp tekrar bana gelsin istemiyorum. E be! Güncem, aşk olsun, benim deli olduğumu da nereden çıkardın? Gerçi bir nevi delilik olabilir ama bu ikimizin arasında kaldıktan sonra pek de önemli değil. Ben annemin adresini bilmiyorum ve belki yazdığım mektuplar eline ulaşır diye bu şekilde gönderiyorum. Şimdi müsadenle bu yıl ki görevimi yerine getirmem ve mektup yazmam gerek.
“Sevgili Anneciğim, Kuzucuğun –eğer yanımda olsan eminim bana böyle hitap ederdin- yine kaleme kâğıda sarıldı, sana mektup yazıyor. Geçen yıl mayıs ayında yazdığım mektubuma cevap yazmadığına göre bundan önceki üç mektubum gibi o mektup da eline ulaşmadı. Benim içimde bir umut var, belki bu mektubum eline ulaşır. Bu da ulaşmazsa belki bundan sonrakiler…
Anneciğim, öncelikle sana sitemlerimi yazmak istiyorum. Kaç mektup yazdım, hala bana cevap yazmadın. İşlerinin yoğun olduğundan yazamadığını düşünüyorum, yoksa Kuzucuğundan bir mektubu esirgemezsin sen, değil mi? Benim boş vaktim var, ben sana hep yazarım. Bir yıl boyunca hayatımda olup bitenleri bilmek isteyeceğini düşünüyorum. Kuzucuğun, ne yapıyor, nelerle uğraşıyor, düşünceleri, hayalleri nedir, hatta sana küçük yaramazlıklarımı da anlatırım. Her şeyimi anlatırım tabi, anneme anlatmayıp da kime anlatacağım. Ha! Bir de Günce arkadaşıma anlatıyorum. Çünkü en güvendiğim sırdaşım ve dostum o benim.
Anneciğim, Kuzucuğun bu yıl on üç yaşına girdi. Artık kocaman bir oğlun var. Senin boyunun uzunluğunu bilmiyorum ama herhalde ayakta dururken yanaklarından öpebilirim bu boyumla. Ranzama merdiven kullanmadan bacaklarımı uzatarak tırmanabiliyorum. Yurdun giriş kapısına da zıpladığım zaman elim değiyor artık. Öğretmenler görmediği zamanlar merdiven tırabzanlarından da korkusuzca kayabiliyorum. Büyüdüğümü böyle takip ediyorum. Bu mektubumda sana yine bir fotoğrafımı yolluyorum, bakalım Kuzucuğunu tanıyabilecek misin? Artık büyüdüm ya, uzun bir zamandır altımı ıslatmıyorum. Geçen seneki mektubumda yazmayı unuttuğum şeylerden biri buydu. Oda arkadaşlarımın sidikli paspas diye alay etmelerinden ve sosyal servisteki bulutlu mu güneş mi çizelgesine sürekli bulutlu demekten sıkılmıştım. Sabahları kalktığımda yatağımı kuru bulmak ve çizelgede güneşi işaretlemek kadar müthiş bir şey yok. Yıllarca süren bu hastalığı, Kuzucuğun kendi iradesi ve kararlılığı ile yendi. Kendi kendime artık büyüdüğümü, altımı ıslatmamam gerektiği söyledim akşamları, sonra da kendiliğinden bu iş sona erdi. Şimdi her sabah yatağım ve yüzüm güneşli. Yurtta zaman bildiğin gibi geçiyor. Diğer mektuplarımda sana uzun uzun anlatmıştım. Artık yurda, yurtta kalan arkadaşlarıma ve çalışanlara iyice alıştım. İlk zamanlar korkuyordum ama artık korkularım da azaldı. Şimdilerde yalnız kalmayı ve Günce arkadaşımla sohbet etmeyi daha çok seviyorum. Arada diğer çocuklarla top oynuyoruz, ben pek beceremiyorum top oynamasını ama takımda oyuncu eksik olunca arkadaşlarım beni de aralarına alıyorlar. Şimdi kızacağını düşündüğüm bir olayı anlatayım: Gerçi bu fikir yakın arkadaşım Yılmaz’dan çıktı. Yurdun yanında zerdali bahçeleri olan Dağıstan amcadan söz etmiştim ya sana, işte o amcanın zerdalilerini aşırırken yakalandık. Aslında ben yakalandım, Yılmaz benden büyük olduğu için kaçtı, kurtuldu. Sonra da öğretmenlerden bir güzel azar işittik. Sana söz veriyorum annem, bir daha böyle kötü şeyler yapmam ve kimsenin malını izinsiz almam. Kızmadın değil mi Kuzucuğuna? Geçen yıl sana verdiğim sözü tuttum ve sınıfımı takdir belgesi ile geçtim. Ancak okulun kapanmasına pek sevinemiyorum. Yaz tatili başlarken yurttaki arkadaşlarımın on dördü dışında hepsi ailesinin yanına izinli gittiler. Biz, yine her yıl olduğu gibi yaz tatili süresince yurtta kaldık. Yaz tatillerinde yurtta kalmak çok sıkıcı anne. Öğretmenlerimiz bizi deniz kampına, pikniklere götürdüler ama yinede ruhumun sıkılması geçmedi. Uzun tatilleri sevmiyorum, kimse kalmıyor yurtta. Arkadaşlarım ailesinin yanına gidiyor, çalışanlarda izin alıyorlar. O zaman insana daha bir dokunuyor kimsesizlik.
Bu arada okulda koro grubundayım. Koro grubunun ilk konserinde heyecandan şarkıları unutmuşum. İlk defa kalabalık bir grup karşısında şarkı söylemek kolay değildir herhalde. Tanımadığım o kadar insanın gözlerini üzerimde hissedince sesimin kısıldığını ve boğazımın kuruduğunu hissettim. Sonra, öğretmenimin dediğine göre sınıfta en güzel şiiri ben okuyormuşum. Senin için de bir sürü şiir yazdım anneciğim. Ama Güncemden başka kimse bilmiyor. Yalnızca sana okuyacağım o şiirleri. Ayrıca koroda öğrendiğim şarkıları da söyleyeceğim. Seni rüyalarımda görüyorum ama Anneciğim neden yüzünü benden saklıyorsun, merak ediyorum. Rüyalarımda, uzun boyunu, ince belini, siyah saçlarını görüyorum ama nedense yüzünü göremiyorum. Elimden tutmuş bir şekilde benimle geziyorsun, ben yüzünü görmek için başımı kaldırıyorum ama yüzünde güneş ışıltısı gibi bir parlaklık oluyor. Yüzünü ışıltıdan seçemiyorum. Neden yüzünü göremiyorum diye sana soramıyorum da. Öğretmenimiz, bir gün ders anlatırken meleklerin yüzü görünmez demişti, sen de melek olduğun için mi yüzün görünmüyor, Anneciğim? Yüzünün sağ tarafında bir gamze çukuru, çenenin de hemen altında bir et beni olmalı, siluetini gözümde böyle canlandırıyorum, çünkü yanağımdaki gamze ve çenemdeki et beni, senden geçmiş olmalı bana. Anneciğim, en çok da yüzünü merak ediyorum, mektubunda bana kendini ve yüzünü anlat tamam mı ve fotoğrafını koymayı sakın unutma!
Seni çok özledim annem. Bir kerecik olsun kucağında uyumak için neler vermezdim. Gözlerine bakmak, ellerini tutmak, seni doyasıya öpmek… Hazırlıklı ol, seni bulduğum zaman öpücüklere boğacağım. Sen de beni… Şimdi sana bir olay anlatacağım. Arkadaşım Yılmaz’dan söz etmiştim ya. Yılmaz’ın annesi her hafta sonu geliyor. Ama annesi her geldiğinde Yılmaz’ı bulamıyor. Ben gidip internet kafeden zorla çağırıyorum onu, kendisini çağırdığım için de bana kızıyor. Bilgisayardaki oyunu bitirdikten sonra geliyor, annesine yalancıktan sarılıyor ve harçlık aldıktan sonra tekrar internet kafeye koşuyor. Annesi, onu görmek için acaba ne kadar uzaklardan geliyordur, arkadaşım hiç bunları düşünmeden annesini kırıyor. Anneler kırılır mı hiç? Yılmaz’ın bu soğuk davranışlarına kızıyorum, oysa sen beni görmeye gelmiş olsan ben bir an olsun yanından ayrılmam. Senin boynuna sarılırım ve senden hiç kopmazdım. Mayıs aylarını hem seviyorum hem de sevmiyorum. Seviyorum çünkü sana mektup yazıyorum, sevmiyorum çünkü yanımda değilsin. Bu anneler günü için, kırlarda saatlerce gezdim ve senin için en güzel çiçeği buldum. Çiçeği özenle kurutuyorum Günce arkadaşımın yaprakları arasında, bu mektubumla birlikte çiçeği de sana göndereceğim. Aslında sana anneler gününde kocaman bir buket çiçek almak isterdim. Rengârenk çiçeklerden oluşan kocaman bir buket, kucağını dolduracak kadar büyük…