Adore | Sinemahzen
İKİ ANNE + İKİ OĞUL = 0 AŞK
Adore / Two Mothers / Yasak Aşk
Ben Mendelsohn, Naomi Watts, Robin Wright, Xavier Samuel, Sophie Lowe, James Frecheville, Jessica Tovey
Çocukluklarından beri birbirlerine son derece yakın olan Lil(Naomi Watts) ve Roz(Robin Wright) yıllar içerisinde asla birbirlerinden ayrı kalmamışlardır. Ancak onların artık yetişkin olan oğulları ile olan ilişkileri bu düzenlerini sorgulamalarına neden olacaktır.
Anne Fontaine, yasakları seven bir yönetmen. Cinselliğin her türlüsünü günah olmaktan çıkartan ve bunu yaparken de toplum normlarına karşı bağımsızlığını ilan etmiş karakterler kullanmayı tercih eden bir yönetmen. Örneğin 2003 senesinde çektiği “Chloe…” da her ne kadar öyküsel manada bu denli cüretkar olmasa da benzer soruların etrafında dolanarak cevaplar arayan bir filmdi.
Ezber bozan karakterler konusunda yönetmenin başarısız olduğunu iddia etmek mümkün değil. Zira bir Anne Fontaine filmi izlerken karakterlerin gelişen olaylar karşısındaki tavrını tahmin etmek her daim zor olmuştur. Aynı kural Adore’da da geçerli. Bu özgün karakterler filme ivme kazandırdıkları gibi aynı zamanda filmin tahmin edilebilirliğini de yok ediyorlar. Görünüşte en klişe hikaye anlatılıyor olsa dahi. Dolayısıyla şöyle söylemiş olsak hiç de abartmış sayılmayız: Yönetmenin filmlerini yaratıcı yerlere sürükleyen birincil etkendir bu karakterler.
Adore’a geldiğimizdeyse, çocukluğundan beri yakın arkadaş olan iki kadının birbirleri ve oğullarıyla olan ilişkileri de ancak bu sayede tıkanmıyor. Ve her daim merak uyandıran bir seyirde yol alıyor.
Ne var ki, kağıt üzerinde belki de tüm zamanların en cüretkar filmlerinden birisi olarak gözüken Adore sığ bir görsellik denizinde can veriyor. Her şeyden önce filmde herhangi bir aşkın tasvir edildiğine inanmak çok zor. Zor çünkü bir aşktan bahsedebilmek için önce ortada karakterlerin var olması gerekiyor. Önümüzdeki örnekte ise yalnızca mevcut olan öyküye ya da duruma malzeme olmuş konu mankenleri var. Tuhaf kararları haricinde öyküdeki hiçbir isim vazgeçilemez ya da yeri doldurulamaz değil. Zaten karakterlerin neyi neden yaptıklarının altında da herhangi bir motivasyon yok. Yalnızca senarist öyle yazdığı için o şekilde oynayan insanlar görüyoruz.
Halbuki böylesine hassas bir konuyu ele alan bir filmin duygusal anlamda bağ kurulabilir bir yanı olması gerekirdi. Aksine haklarında neredeyse hiçbir şey bilmediğimiz karakterler ve onların önüne geçemedikleri cinsel tutkuları söz konusu. Hal böyle olunca en açık fikirli seyirci için bile gösterilen hikaye ciddi anlamda zorlayıcı oluyor. Pek çok insanın, yönetmeni konuya karşın rahat tutumundan dolayı eleştirirken aynı şekilde hikayedeki insanların da rahat tavırda olmalarını ahlaki açıdan mide bulandırıcı olarak nitelendirdiklerini hatırlatmak gerekir bu noktada. Aslında haksız da sayılmazlar. Nitekim patlak veren olayın ardından toplumsal ve kişisel hesaplaşmalara ya da çatışmalara neredeyse hiç yer verilmemesi ve gerçekleşenleri sorgusuz sualsiz olağanlaştırılması ve aynısının seyirciden beklenmesi haksızlık.
Filmde aşk adı altında anlatılan mevzu, çıplak bir erkek bedenine karşı duyulan şehvetten fazlası değil ne yazık ki. Bu hem görsel hem de sözlü olarak açıkça ifade ediliyor. Hatta zaten seyircilerin karakterleri tanıyamadığı gibi aynı zamanda filmin karakterleri de kendi aralarında birbirlerini tanımıyorlar. Daha da fenası tanıma gayreti bile duymuyorlar. Haliyle ortaya konulmaya çalışılan trajedi daha da sevimsiz bir hal alıyor.
Oysa en derin karakter tahlillerine malzeme çıkartacak niteliğe sahip bir öyküdeki protagonistlerin hiçbirisinin neler hissettiklerini de adamakıllı bilemiyoruz. Ve bu onları da daha sevimsiz kılıyor doğal bir netice itibarıyla. Kelime olarak aşka, tutkuya ve acıya bol bol rastlasak da bu kelimeler içi boş argümanlar olmaktan daha ileriye geçemiyor. Çünkü örneğin film, acının ne olduğunu anlatmıyor, yalnızca bir acının varlığından bahsetmekle yetiniyor. Bu yüzden film, ne anneler ne de oğulları gibi “sınırı aşıyor”, tam tersine öyküdeki ana fikrin sınırlarına hapsolarak olayın getirisi ve götürüsünü pek de hesaba katmayarak yalnızca kendisi ile ilgileniyor. Ve yönetmen, ortaya koyduğu tabusal bir metnin seyirciyi yeterince oyalamasını ümit ederek sığ ve unutması kolay bir film çıkartmış oluyor.
Kimilerince övülen görüntü yönetimi ise filmin unutulabilirliğinde ve daha az etki bırakmasında önemli rol oynayan etmenlerden birisi. Evet, Avustralya’da gayet güzel bir mekanda kadraja sığdırılan görüntüler ruh okşayıcı… Fakat böyle bir filmde belki de tercih edilmesi gereken en son mekanlardan birisi olmalıydı burası. Zira görüntülerin güzelliği olayların içinden çıkılmaz bir hal alışını hafife alıyor. Bu yüzden de tüm hikaye zengin ve şımarık insanların sahici olmayan pembe dizilerden fırlamış buhran görüntülerinden daha fazla anlam ifade edemiyor. Yine de hakkını yememek lazım. Adore, bir konunun kapılarını aralayarak belki de başka sanatçılara ilham vererek güzel bir sonucun sebebi olabilir.
Daha önce dile getirilmemiş ya da getirilememiş bir konuyu kendine hikaye etmesi.
Görsel fetişizmle kameraya alınmış kıskanılası bir Avustralya yaşamına tanıklık etme şansı.
Yüzeysel karakterler ve bununla ilintili olarak baştan sona yapmacık ve kötü oyunculuk örnekleri.
Nefret edilmeye son derece müsait hataları.
Olabildiğince cüretkar bir konuya yine aynı şekilde olabildiğince sığ bir yaklaşım göstererek film belki de kendi kendisinin kurdu olmayı başarmış gözüküyor. Ancak anlatılmamış bir konu görmek isteyen, yeni söylemlerden hoşlanan biri için de anlamlı bir sinema eseri olabilir.
Dram, ELEŞTİRİ, Romantik
Pingback: Yasak Aşk | bütün bloglar()