Hz Adem'in Hatası ve Cennetten Kovulması
Buradasınız: Anasayfa / Sorularla İslamiyet / Hz Adem’in Hatası ve Cennetten Kovulması
Hz. Âdem ve eşi cennete yerleştiril­dikten sonra kendilerine, bir tek ağaç dı­şındaki bütün meyvelerden yiyebilecek­leri bildirilmiştir. Tevrat’a göre, Rab Al­lah’ın cennette bitirdiği ağaçlar içinde iki tanesi özel isim ve nitelikleriyle bildiril­mektedir ki bunlar “Hayat ağacı” ve mey­vesi Âdem ile eşine yasaklanan “İyilik ve kötülüğü bilme ağacıdır. Bu ağacın meyvesinden yemenin cezası ölümdür.  “Hayat ağacı” kav­ramı dünyanın pek çok yerinde ve eski şarkta bilinmekteydi. Mayalar’da, Cermenler’de, Vedalar’da ve eski Mısır’da bu inanç mevcuttu. Âsur-Bâbil metinle­rinde ise daha çok “Ölümsüzlük bitkisi” olarak yer almaktaydı. Hayat ağacı ölüm­süzlük bahşetmektedir ve ilâhlara mah­sustur. Çeşitli varlıklarla korunduğun­dan ona ulaşmak zordur.
Hayat ağacı Kitâb-ı Mukaddeste bir­çok defa geçmekte  ölüm­süzlük ağacının dışında, ilâhî hikmet ve beşerî faziletlere de delâlet etmektedir. Ahd-i Atîk araştırmalarında, Tekvin ki­tabının ikinci ve üçüncü bablarında söz konusu edilen hayat ağacının mahiyet ve rolünün tesbitinde büyük güçlükler­le karşılaşılmıştır. Tekvîn’de (2/9, 3/ 22) hayat ağacı, bilgi ağacı ile birlikte anılmaktaysa da anlatımda sadece bilgi ağacı söz konusu edilmektedir. Ayrıca Tekvin 3/3, bahçenin ortasına sadece bilgi ağacını, Tekvin: 2/9 İse bilgi ağa­cı ile birlikte hayat ağacını da koymak­tadır.
Şeytan ise insanın ebedîliğine kar­şı olduğundan, Âdem’in hayat ağacına yaklaşmasına engel olmuş, ölümsüzlük verir diyerek bilgi ağacından yedirmiş, böylece de ölümlü olmalarına sebep ol­muştur.  Bir diğer izah tarzına göre ise yılan, ölümsüzlüğü kendi elde etmek istiyordu. Bunun için de diğer ağaçlar arasına gizlenmiş olan hayat ağacını bulması gerekiyordu. Bu sebeple, hayat ağacının yerini bildirme­si için Âdem’i bilgi ağacından yeme­ye ikna etmiştir.  Mişna (Sanhedrin, 70J), iyiyi ve kötüyü bilme ağacının üzüm asması olduğunu bildirmekte, Henok (Enoch) kitabı 124/ 21 ise onu yedi dağın arasına yerleştir­mektedir. Yahudi geleneği bu yasak meyvenin incir veya buğday başağı ol­duğunu da nakletmektedir.  Bu yasak ağacın gerçek bir ağaç olmayıp bir sembol ol­duğu da ileri sürülmüştür. İskenderiye Yahudiliği ve Philon. yasak ağacın cin­sî ilişkiyi ifade ettiği kanaatindedirler. Bazı kilise babalarınca da benimsenen bu yorum tasvip görmemiştir.  Bilgi ağacının doğru­yu yanlıştan ayıran ahlâkî değer, kültür ve akıl anlamında dünyevî bilgi, cihan­şümul veya ilâhî bilgi olduğu da iteri sü­rülmüştür.
Kur’an’a göre, Âdem ve Havva cenne­te yerleştikten sonra orada Allah’ın ni­metlerinden diledikleri gibi faydalanıyor­lardı. Allah onları yasak ağaca yaklaş­mamaları hususunda uyardı:
Hz. Âdem’in yasak ağaca yaklaşması ve Allah’ın yasağını çiğnemesinin şekli ve neticeleri hakkındaki bilgiler Tevrat ve Kur’ân-ı Kerîm’de farklılıklar göster­mektedir. Tevrat’a göre kır hayvanları­nın en hilekârı olan yılan, Aden’deki bahçede (cennet) yaşamakta olan Hav­va’ya yaklaşmış, “Allah bilir ki ondan yediğiniz gün, o vakit gözleriniz açıla­cak, iyiyi ve kötüyü bilerek Allah gibi olacaksınız” diyerek onu yasak ağacın meyvesinden yemeye ikna etmiş, daha sonra Havva yasak meyveden Âdem’e de yedirmiştir.  Kitâb-ı Mukaddes’in, “İblis ve şeytan denilen büyük ejder, bütün dünyayı saptıran eski yılan yeryüzüne atıldı ve onun me­lekleri kendisiyle beraber atıldılar”  ifadesinden de anlaşılacağı gibi bu yılanın şeytan olduğu söylen­mektedir. Apokrif kaynaklarda şeytanın yılanın içine girdiği ve Havva’nın yalnız kalmasını gözleyerek ona yasak ağacın meyvesini yedirdiği nakledilmektedir.
 Başka bir rivayete göre ise semadan kovulan şeytan, o sırada kanatları olan ve konuşabilen yılana Âdem ile Havva’yı iğvâ etmesini öğretir.  Kur’ân-ı Kerîm’de yılandan söz edilmemiştir. Bazı İslâm tarihi kitaplarında geçen bu yı­lan unsuru tamamen İslâm dışı kay­naklara dayanmaktadır. Kur’an’a göre onları yasak ağaca yaklaşmaya teşvik eden şeytandır. Âdem’e karşı açık bir kıskançlık içinde bulunan şeytan, önce Allah’ın emrine karşı gelerek Âdem’e secde etmemiş , sonra da onu aldatarak günah işleme­sine sebep olmuştur. Şeytanın cennete girişi ve Âdem ile Havva’ya yaklaşması konularında Kur’an ve sahih hadislerde bilgi yoktur. Diğer İslâmî kaynaklardaki bilgiler ise genellikle apokrif yahudi kaynaklarından alınmıştır.
Tevrat’a göre yasağı çiğnemelerinin sonucu olarak ikisinin de gözleri açılır, çıplaklıklarının farkına varırlar ve incir yapraklarından kendilerine örtü yaparlar  Kur’ân-ı Kerîm’e göre de yasağı çiğnemenin hemen ar­dından utanılacak yerleri kendilerine gö­rünmüş ve cennet yapraklarını üst üste yamayıp üzerlerine örtmeye başlamışlardır.  Tevrat’a göre kadın için asıl ceza gebelik sıkıntıları, çocuk doğurma sancıları ve erkeğin hâkimiyetinde olmak, erkek için asıl ceza ise geçim temini için toprak­la uğraşmak, toprağa dönünceye kadar alın teriyle yiyeceğini sağlamak ve sıkın­tılı bir hayat geçirmek , kısaca Aden bahçesinden atılmaktır.  Kur’an’a göre de Âdem ve eşi, işlenilen bu suç sebebiyle içinde bulundukları cennetten, belirli bir müddet yaşamaları için yeryüzüne in­dirilmişlerdir. İnsanlar arasındaki düş­manlıklar da yasağı çiğnemiş olmanın bir cezasıdır.
Hıristiyanlar Âdem’in yasak ağaca yaklaşmakla büyük bir günah işlediği­ne, Allah’ın gazabına uğradığına, onun bu günahının kıyamete kadar her yeni doğan çocuğa geçtiğine, dolayısıyla on­ların da günahkâr olarak doğduklarına, ancak vaftiz edilmek suretiyle cehen­nemlik olmaktan kurtulduklarına ina­nırlar. Bu aslî günah inancı, hıristiyan kültür ve felsefesinin ana fikridir. Hıris­tiyanlık’ta insan kötülüğün içinde rehbersiz bırakılmıştır, günahı ile baş başa kalmıştır. İslâm’a göre ise Allah yol gös­terici, bağışlayıcı ve yardım edicidir. Za­ten Âdem de cennetten atıldıktan sonra rabbinden birtakım kelimeler almış ve tövbesi kabul edilmiştir.  İslâm’a göre suç ve ceza ferdîdir; kimse kimsenin günahından sorumlu değildir.
“Yalnız size benden bir hidâyet geldiği zaman kimler benim hi­dâyetime uyarsa artık onlara bir korku yoktur ve onlar üzülmeyeceklerdir; in­kâr edip âyetlerimizi yalanlayanlar ise ateş ehlidir, orada ebedî kalacaklardır”
İslâm âlimleri Âdem’in yasak ağaçtan uzak durması yönündeki ilâhî emre uy­mamasının Allah’a bir isyan ve büyük günah sayılıp sayılmayacağı konusu­nu tartışmışlardır. Bu tartışma, daha çok Tâhâ sûresinin 115 ve 121. âyetleri­nin üslûbundan kaynaklanmaktadır. Bu sûrenin 121. âyetinde Âdem ve Havva’nın şeytana aldanarak yasak ağa­cın meyvesinden yedikleri belirtildikten sonra, “Böylece Âdem rabbine âsi olup yolunu şaşırdı” denilmektedir. Bu âyet­teki “qaşâ” fiili. Mu’tezile mezhebine göre, Hz. Âdem’in büyük günah işlediği anlamına gelmez; o, küçük günah, baş­ka bir tâbirle zelle işlemiştir.
Etiketler: adem ile havvanın cennetten çıkarılması
Atatürk’ün Neşesi Niçin Kaçmıştı
Hz Ademin Kovulduğu Cennet
Hz Ademin Yaratılışı ve Çektiği Eziyetler
Tecvid İlminde Lahn (Okuyuş Hatası)
Google Play Store Bağlantı Yok Hatası ve Çözüm