En belirgin özelliği : Ayna sendromu var, ayrıca nihilist.
Savaş Tarafı : BaDu^MmM! <3 *Aşkitom beniğm* isMaiL sôN uYaRm sNa pRoFiLmLé oyNma haaDum!
RP partneri : Avada Kedavra İsmail!
Quidditch Konumu : Koyucu!
Konu: justM. 11/11/2009, 22:50
Bakıcısının ağzından Monica ve yaşamı;;
Monica, ah benim küçük prensesim! O doğmadan önce Paris'e kızımın üniversitesi için yerleşmiştim. Bordeaux'taydık. Kızımın üniversite kazanma sevincini yaşarken, iş bulma sevincini de tattım. Şehre gelir gelmez baktığım gazete ilanlarında gördüm ilanı. 'Bakıcı aranıyor' yazıyordu. Ben okula gitmemiştim. Sadece okuma yazmam vardı, ne üniversite diplomam vardı ne de yüksek lisansım. Evet, ben bir Muggle'ım. Küçük bir cadının bakıcısı olmak ne kadar zordu, anlatamam. Anlatsam da anlamayacaksınız zaten. Üç yıl boyunca bir cadı gibi davranmanın ne kadar zor olduğunu bilemeyeceğiniz gibi. Biraz baştan alayım, siyah rugan ayakkabılarım ve en düzgün kıyafetim ile gittim St. Bangshet'e. 13 nolu tahta kapının ziline iki kere bastım. Yüzümde garip bir tebessüm, soğuk havaya karşı direniyordum. Bebek sesleri duydum. Fazlasıyla cazgır bir bebeğin sesiydi bu. Ağlıyordu. İşim zor olacağa benziyordu. Vazgeçmeyi bile düşündüm, Monica'yı görene kadar tabii. Birden tokmak çevrildi ve kapı ardına kada açıldı. Yüzüme sahte bir gülümseme yerleştirirken, hâlâ titriyordu zayıf bedenim. En güzel mankenlere taş çıkartacak bir güzellik araladı kapıyı. Sonradan öğrendim ona veela dendiğini. Beline kadar uzanan sarı saçları, beni bile baştan çıkarmaya yetmişti. Kucağındaki bebek ise her şeyden tatlı gözükmüştü bana. Kafasında iki tel kahverengi saç ve masmavi gözlerle karşıladı beni. Gözlerinin içi parlıyordu. Sanki bir şeyler anlatmak istiyordu, o günden anlamıştım özel bir şeyler olduğunu. İçeri girdim ve kadınla uzun bir sohbete daldık. Küçük bebek ağladı ve ağladı, kadın artık deliye dönmüştü. Parmağını bir şıklatmasıyla, küçük bebek geri geri gitmeye başladı ve dolabın içine girdi. Dolabın kapağının kapanmasıyla, yerimden hopladım. Bu da neydi böyle? Bir hayal falan olmalıydı. Kadının sarı saçları turuncuya dönerken, mırıldandı; 'Bir cadıydın değil mi Eileen?' Benim ise ellerim titriyordu ve korkumdan hiçbir şey diyemedim. Burnumdan 'hı-hı' seslerini çıkarmakla yetindim. Kadın gülümseyerek, işe alındığımı söylediğinde hâlâ olanlara bir imkân veremiyordum. Ertesi gün sabah sekiz için sözleştikten sonra temkinli adımlarla evi terkettim. Normalde korkmam gereken bu durum, beni sadece bir süreliğine ürkütmüştü. İçimde garip bir güven duygusu vardı, sanki bir şey olmayacağını biliyordum. Monica'nın ışıldayan gözleri, beni güvende tutuyordu.
*23 Ekim, saat tam sekiz.
Kapının ziline bir kez bastım, basmamla beraber kapı açıldı. Tek sorun kapıyı açan kimsenin olmayışıydı. Kadının bir cadı olduğunu unutmuştum. Ağzından çıkacak bir sözcük bile kapının açılmasını sağlayacaktı. Duruma alışmaya çalışmalıydım. Ayaklarımı paspasa silerek, içeri girdim. Geçenki ağlamalar evde yankılanıyordu. Topuklu ayakkabı sesleri duydum. Bayan Schmitz koşarak ilerliyordu bana. Kollarıma Monica'yı tutuşturdu ve telaşla mırıldandı; 'Gitmeliyim Eileen, Monica'yla iyi vakitler geçirmeni umarım. Maaşını akşam alacaksın.' Gülümsedim. Kadına el salladım ve Monica'ya sıkıca sarıldım. Sanki aramızda doğuştan bir bağ varmış gibiydi. Kadın birden kayboldu, ardında bıraktığı tek şey 'puf' sesi olmuştu. Alışmıştım biraz, tam olarak olağan karşılamasam da anormal gelmiyordu artık.
Parmağını emdi, emdi ve biraz daha emdi küçük bebek. Muggle bebeklerine göre çok farklıydı. Ona bakmak çok farklı bir duyguydu, hoşlanmıştım bu duygudan. Yeniden çocuk bakmak beni mutlu etmişti. Monica'yı benimsemiştim. Kendi çocuğummuş gibi. Bir gün annesinin ölüp, Monica'nın da benim yanımda kalacağı kimin aklına gelirdi ki? Küçük kızın hiçbir zaman haberi olmayacaktı. Öyle sanıyordum, tabii eğer eski albümleri karıştırmaz ise.
*Monica 10 yaşında, Hogwarts onu bekliyor.
Monica için bir cadı için gereken her şeyi öğrendim. Bir Kasım sabahı mektup geldi. Zarif bir zarfın üzerinde, Bayan Monica Schmitz yazıyordu. Heyecanlandım. Hızla mektubu açtım ve okumaya başladım.
'Sayın, Monica Schmitz, Hogwarts Cadılık ve Büyücülük Okulu'na kabul edildiniz. Okul hakkında bilmeniz gerekenler ve okul için gerekli malzemeler parşömenin arkasında yazılıdır. Saygılarımı arz ederim.
Profesör Gallert Glausiaus.'
Monica'nın yaşaması gereken sevinci ben yaşadım. Benim güzel prensesim okula gidecekti. Benim gibi olmayacaktı ve en yetenekli cadı olacaktı. Bunu bilmek güzeldi. İçimde garip bir duygu hissettim. Gülümsedim. Monica'nın pembe kapılı odasının önüne geldim. Biraz duraksadım. Sonra kapıyı yavaşça aralayıp, Monica'ya baktım. 'Tatlım, konuşmalıyız. Sana müjdem var.' Monica heyecanla yanıma koştu. İki yandan toplamıştı saçlarını cimcime. Pek şeker görünüyordu, yenilesiydi. Heyecanla dinledi her kelimemi. Sevinçten boynuma atıldı. Onu böyle mutlu görmek her şeye bedeldi. Hem de her şeye...
*6 Kasım, Hogwarts'a gidiş günü. Dün gibi aklımda.
Saçlarını toplamıştım. Ellerimle. Tatile kadar görmeyecektim onu. Kokusunu derin derin içime çekmiştim. İçimde onu bir daha göremeyeceğime dair bir his vardı. Bilmiyordum. Aklımdaki soru işaretlerini çözmeye gücüm yoktu sanki. Trene kadar yanındaydım onun. Hayatının her anında yanında olduğum gibi. Trene geçene kadar yanındaydım. Zamanı geldiğinde ise, gözlerimden akan iki damla yaşa engel olamadım. Monica ağlamamı sevmiyordu, o görmeden hemen yaşlarımı sildim. Cama yapışıp, el salladı bana. Güzel yüzünü inceledim, gülümsedim. Elimi salladım, güçlü görünmeye çalışıyordum. Birden tren hareket etti, kısa bir süre onsuzluğa alışmak zorundaydım. Gözden kayboldu tren, güvende olacağını bildiğim bir okula gitmişti. Mutluydum, huzurluydum. Özleyecektim ama. Çok özleyecektim.
2 Ocak, karlı bir kış sabahı.
Kapı çaldı. Hızla koştum kapıya. Açtım sonuna kadar. Karşımda bir cübbeyle duruyordu. Ravenclaw olmuştu. Evet, o bir Ravenclaw'dı artık. Araştırmıştım Hogwarts'ı. Zeki olduğunu biliyordum Monica'nın. Sevinmiştim. Kollarımın arasına aldım narin bedenini. Sardım onu boynuma, parfümünün kokusunu içime çektim. Yanağımdan öptü beni. Gülümsedim. Alnından öptüm. Konuştuk biraz. Anlatacak çok şeyi vardı bana. On beş gün yanımda kaldı. Gidecekti, tekrar gidecekti. Yine de onu büyümüş görmüştüm. Bundan daha mutlu olamazdım. İyi olduğuna inandığım her yere yollayabilirdim onu. Büyümüştü. Benim küçük Monica'm, büyümüştü.
Üçüncü sınıfta çelloya başladı. Ben başlattım onu. Muggle çalgısı çaldığını görmek mutlu etti beni. En çok değer verdiği şeylerden biri çellosu oldu. İyiki almışım dedim çellosunu. İyiki...
Yedi sene, hasret ve sevinçle geçti. Hiç hüsrana uğratmadı beni. Hep örnek bir öğrenci oldu. Gözlerindeki parıltı hiç sönmedi. Artık mezun oldu. Hatta yirmi üç yaşında, her erkeğin kalbini fethedebilecek bir güzelliğe sahip. Onu en son üç ay önce gördüm. Benim boyumu geçti. Onu ben büyüttüm diyebiliyorum gururla şimdi. Mutluyum. Onu özlüyorum ama benimle yaşamaya mecbur edemem onu. O şimdi Londra'da. Çellosuyla birlikte. Çellist olmaya karar verdi, çalışacakmış. En son geldiğinde bunları dedi bana. Değişen sesini dinlerken ne kadar keyif aldığımı anlatamam. Bana uğramayı ihmâl etmiyor. Ben de hâlâ Fransa'da yaşıyorum. Öz kızım ise çoktan öldü, bilmiyorum. Sanki Monica hep öz kızımmış gibi...
En son Monica Schmitz tarafından 11/11/2009, 22:53 tarihinde değiştirildi, toplamda 1 kere değiştirildi
Konu: Geri: justM. 11/11/2009, 22:52
Eklenmek için iki adet icon, kurgu veya eklenmek istediğiniz yer gereklidir.
Konu: Geri: justM. 12/12/2009, 21:37
Okuldan falan arkadaş olabilir. Heaven da Ravenclaw'dan mezun. Hatta best fırendi de olabilir.
Konu: Geri: justM. 13/12/2009, 00:30
Balo dolayısıyla orkestrada bulunabilirsin, hatta çalma işinin ayarlanmasına dair bir rp de yapabiliriz ^^
ikonumu sen hazırlayacakmışsın ^^
En belirgin özelliği : Aslında sakin görünmesine rağmen tam bir deli olması.
Savaş Tarafı : Bu konu kimseyi ilgilendirmez.
RP partneri : Horace.
Kan Durumu : Babasının soyunda muggle vardır annesi ise safkan bir aileden gelmektedir. Kendini melez saymaktadır.
Quidditch Konumu : Öğrenciyken arayıcıydı.
Konu: Geri: justM. 19/12/2009, 22:55
Ona bir kafede çarpmıştın. Seni sürtüğün teki diye nitelemişti. Ama hakkında önyargılı olmamak istiyor. Seni sürekli görüyor. Dikkatini çok çekiyorsun.
Jeanna +Cornelia + Aurélia + Meggie
Konu: Geri: justM. 24/1/2010, 00:28
Seni zamanında çok dinlemiştim.O kadar iyi çalmanı kıskanıyorum.Banada öğretmeni isterdim