Gonca Gül Duran bir alıntı ekledi.
@tekelmavisi·06 Oca 10:03
Yaz başıydı gittiğinde. Ardından, senin için üç lirik parça
Yaz başıydı gittiğinde. Sersemletici bir rüzgar gibi geçmişti
Mayıs. Seni bir şiire düşündükçe kanat gibi, tüy gibi, dokunmak gibi
uçucu ve yumuşak şeyler geliyordu aklıma. Önceki şiirlerimde hiç kullanmadığım bu sözcük usulca düşüyordu bir kağıt aklığına, belki de
Yaz başıydı gittiğinde. Bir aşkın ilk günleriydi daha. Aşk mıydı,
değil miydi? Bunu o günler kim bilebilirdi? "Eylül'de aynı yerde ve
aynı insan olmamı isteyen" notunu buldum kapımda. Altına saat: 16.00
gelmeyen cümleler kurmak, camdan dışarı bakıp puslu şarkılar mırıldanmak...
İlerledikçe... Kaybolup gittin bu şiirin derinliklerinde
Aşk... Bitti. Soldu şiir.
Ey sanat! Her şeyi hayata dönüştüren.
Murathan'95, Murathan Mungan
@estelli47·31 Ara 2019
Alan veren O'dur
Gözden gören O
Kulaktan işiten O
Ayakta yürüyen O
Ne kaldı senden geriye.
Ne kalacak ( ki )
Sen mi vardın ki O kalsın
Zaten O vardı.
emrahumac bir alıntı ekledi.
@emrahumac·02 Ara 2019
tek başına ölmüş bir karanlık ol
banliyö trenlerinin camından bakan yenilgi gibi
uzaklaşıp git, kendinde eri, çözül
değil mi ki zaten orda yoktun.
İlk Kar, Salih Bolat
Düzenlendi: 14 Ara 2019Gönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Hivronin·02 Ara 2019
Çok kitap okumalıyım...
Ne kadar çok yoksan o kadar.
Zaten ne kadar okuyup yazdıysam
O kadar yoktun...
@Oguzbys·01 Ara 2019
Bugün seni andım sevgilim.
Bugün seni hayal ettim sevgilim. O kadar gerçekçiydi ki. Yine yağmurlu bir gün, aynı her hafta sonu gizlice buluştuğumuz günler gibi. Dışarı çıktım, sanki seninle buluşacakmışım gibi bir hisle çıktım. Yine o heyecanla... durağa gittim bekledim, defalarca geçen otobüslere binmedim bekledim. Hep bindiğimiz o sarı otobüsü bekledim. Hep oturduğumuz yere geçtim en arka köşeye. Kafanı cama yaslayışın geldi aklıma üşümüş, birazda yorgun şekilde. Uzun uzun baktım. İndim sonra yürüdüm o uzunca yolu. Hani sen acele acele sınavını olup çıkardın ya benimle buluşmak için. Ben kızardım sana her seferinde. O günleri özledim. Her seferinde buluştuğumuz o ablanın simitçi kafesine gittim. Abla hiç değişmemiş hala aynı ama biz yoktuk bu sefer. Biz çok değişmiştik. Simit söyledim yanında da bir çay. Yiyip içemedim ama. Çünkü sen yoktun yanımda. Hayalin tam karşımda, veyahutta yanımdayken nasıl geçer ki boğazımdan lokmalar. Sonra kalktım, yürüdüm, yürüdüm, yürüdüm. Biz yürümeyi çok severdik. Her zaman okul çıkışında aldığım yerde bekledim öyle sanki az sonra okuldan ilk çıkan olup koşa koşa boynuma sarılacakmışsın gibi kimseye aldırış etmeden. Gelmedin. Sonra ağacımıza yürüdüm. Bizim ağacımızdı o, bizim ağacımızdı çünkü ilk buluşmamız oradaydı bizim. Beyaz ağaç. Neler gördü o ağaç bir biz biliriz birde Allah. Sonra gözüm çarptı partaki o salıncağa. Yine hayalin gözümün önünde, yine silüetin orada. Sanki sallamamı bekliyormuş gibi. Sonra gittim, gittim ve o boş salıncağı salladım. Şaka gibi demi ? Bizim birlikte olmamızda şaka gibi değilmiydi zaten ? Her şeye rağmen, her zorluğa rağmen birlikte olmadık mı ? Başkalarının cesaret edemeyeceği aşkı yaşamadık mı ? Sensizlik öyle yakıyor ki canımı içten içe... ne olurdu ki şu an burada, tam da TEBESSÜM yazılı duvarın önünde karşılasan beni ? Sarılsak sımsıkı, çok özledim desen o içimde çiçekler açtıran sesinle ? Ne olurdu ki...