Yan Gel Yat Üniversitesi: Mart 2016
Yine aşırı popülaritesi yüzünden izlemeye korktuğum bir film olan Mary and Max, neden daha önce izlemediğim dediğim filmlerden biri oldu. Film, çok yalnız olan Avustralyalı 8 yaşındaki küçük Mary ile yine çok yalnız ve asperger hastası olan 44 yaşındaki New Yorklu Max arasında geçen mektuplaşmayı ve onların arkadaşlıklarını anlatıyor. Saf ve çıkarsız arkadaşlığın en güzel örneklerinden biriydi şüphesiz. Bu harika dostluğun, izleyiciye verdiği gerçek hayata dair mesajlar ve asperger hastalığının işlenmesi de filmin başka bir artısıydı. Filmin yaşanmış bir olaydan esinlenerek yapıldığı ile ilgili bir kaç yazı okudum ama doğruluğundan emin değilim. Bir de eklemem gerekirse, filmde alkol, intihar ve yalnızlık konuları işlendiğinden küçük çocuklar için uygun bir film olduğunu söyleyemem. Yaş sınırı var yani. Yine de hala izlemeyenleriniz varsa mutlaka izleyin derim. :)
"Bana en yakın olanlar dahil olmak üzere, bu herkes dedikleri şey beni üzmekten, hayatımı manasız bir hale sokmaktan başka ne yaptı?" sf.109
Sabahattin Ali'nin bu kitabı uzun zamandır rafta okunmayı bekliyordu. Kürk Mantolu Madonna'yı çok sevmeme rağmen, Kuyucaklı Yusuf'u bir türlü okuyamamış, yarım bırakmak zorunda kalmıştım. O sebeple bu kitaba elim bir türlü gitmiyordu. Ama bir cesarettir geldi ve okudum. Korktuğum gibi de olmadı, kitap su gibi akıp gitti. Kitap İstanbul'da bir vapurda Nihat ve Ömer'in konuşmasıyla başlıyor. Ve ben daha dakika bir gol bir Nihat'tan nefret ediyorum. :) Sonra Ömer, vapurda hayatının aşkı Macide'yi görüyor. Ona aşık olduğunu söylemek için yanına gittiğinde ise yanında oturan kadının aslında bir akrabası olduğu, aşık olduğu kızın ise köylülerinin kızı olduğunu öğreniyor. Sonra da olaylar gelişiyor. Ve ben Ömer'den deli gibi nefret ede ede kitabı okuyup, bitiriyorum. :)
Kürk Mantolu Madonna'da Raif Efendi'den böyle nefret etmiştim. En son da Ayfer Tunç'un Aziz Bey Hadisesi kitabındaki Aziz Bey'den. Ve bu derece nefret ettiğim 3. kitap karakteri de İçimizdeki Şeytan'daki Ömer oldu. Onun gibi biri gerçek anlamda hayatımda olsa (ki öyle birini hayatıma asla almam) tahammül edemezdim herhalde, hatta bir kaşık suda boğabilirdim. Düşünün nasıl nefret etmişim Ömer'den. Ama bu sizi yanıltmasın. O nefret ettiklerimi o derece de sevdim. Ne yaman çelişki değil mi? :) Ama öyle. Yani bu kitabı da Kürk Mantolu Madonna ve Aziz Bey Hadisesi kitapları gibi çok sevdim. :) Kuyucaklı Yusuf'a da bir şans daha vereceğim çünkü onu da sevebileceğime neredeyse eminim. :)
"Asıl sebep ve illetlere (nedenlere) varabilseniz göreceksiniz ki en zayıf tarafımız dışımızdadır. Gözümüzü kör eden yedi renktir, kulağımızı sağır eden sesler, ağzımızı paslandıran yediklerimiz, kalbimizi önce coşturup sonra durduran sonsuz koşmalarımızdır. Yüksek insan dışına değil, içine kıymet verendir." sf.51
"İnsan oturduğu odanın duvarlarından biri yok oluvermiş gibi bir noksanlık, bir çıplaklık duyuyor, bir gün evveline kadar kolumuz, bacağımız gibi pek tabii surette mevcut olan bir şeyin birdenbire hiç olmasına inanmak istemiyordu." sf.55
"Acaba kafamı bir çalı süpürgesiyle temizlemek mümkün müdür?" sf.88
"Kendimiz iyi olamıyoruz ve başkalarının iyiliğini küçük görmek için onlara reklamcı, hayır dua avcısı, hatta riyakâr diyoruz." sf.129
"Dünya kim? Benden başka dünya var mı? Herkesin bir tek dünyası vardır, o da kendisi... Üst tarafıyla alakadar olmaya bile değmez... Zeki olmak, kuvvetli kafa ve bilgi sahibi olmak neye yarıyor? Bizi istediğimiz saadete götüremedikten sonra... Zekamız olmasa daha iyiydi. Otlar, hayvanlar, bulutlar ve kayalar gibi yaşamak bana daha saadet verici, daha yorgunluksuz, daha manalı geliyor..." sf.147
"Hayat bir katakulliden ibarettir." sf.188
"İnsanların en zayıf tarafları, sormadan, araştırmadan, düşünmeden, kafalarını patlatmadan inanmak hususundaki hayret verici temayülleridir. Dünyadaki yalancı peygamberleri yetiştirmek ve beslemek için en iyi gübre, işte bu bilmeden inanmak için çırpınan kalabalıktır." sf.200
"İnsan ister. Tanımak, güvenmek, sevmek ister. Büyümek, yaşamak, güçlenmek ister. Bazen ısınmak ister. Bir evin bir odasında, özgür olmak ister. Kapının dışında başka nefesler de olsun ister. Gerçekler arzularıyla örtüşmediğinde gözlerini kapatır belki. Kulaklarına büyük gelen fısıltıları duymamak için başka sesler hayal eder. Omuzlarına ağır gelen yükün altından kurtulmak için başka diyarlar düşler. Belki bir an yorulur ve yapmak için güç bulabileceği tek şey 'gitmek' olur. Gitmek, sonsuzluğa... İnsan, var oluşuna son vermeyi tercih edebilir. Bunu anlaşılması en güç kılan şeyse, bir çocuk tarafından tercih edilmesidir."
Yukarıda yazdıklarım kitabın arka kapağından alıntı. Sizce de 'gel beni oku' demiyor mu? Bu kitabı bana Zahide tavsiye etmişti. Onun tavsiye ettiği kitaplar genelde boş çıkmıyor. :) Bu kitap da beklentimin çok üzerinde çıktı.
Kitap pedofili kurbanı çocuk ve sübyancıları konu alıyor. Ayrıntıya girip bilgi veremeyeceğim, çünkü okumayanlarınız varsa benim gibi okurken şok olmanızı çok istiyorum. Okurken psikolojik olarak sizi bunaltan, geren, birilerini öldürme ya da sarsıp kendine getirme isteği uyandıran, duygusal anlamda çok yoğun bir kitap. Okumayan arkadaşlar, mutlaka okumalı. Özellikle psikolojik olaylara merakı olanlar bence kitabı çok sevecek.
Öncelikle şunu belirtmek istiyorum; okuduğum en gereksiz kitaplardan biriydi. Kitapları birlikte aldığım için ikisini de okumak zorunda kaldım. Okuduğum zamana ve verdiğim paraya yazık! Deniz Akın; berbat bir iş görüşmesi sonrasında çok öfkelenir. Bu öfke ile içeriğinde patronları aşağılayıcı sözler bulunan, onlara sayıp sövdüğü bir cv hazırlar ve soluğu ilk gördüğü holding olan Üstüner Holding'in kapısında alır. Ama güvenlik engeline takılır. Türkiye!de en çok kullanılan isimlerden biri olduğunu düşünerek, Ahmet isminde kuzeninin olduğunu ve onun aracılığı ile iş görüşmesine geldiğini söyler. Ortaklardan birinin Ahmet olması, Deniz için bir şanstır ve güvenliği bu şekilde tongaya düşürerek içeri girmeyi başarır. Tuna Üstüner ile de ilk kez o gün, bindiği asansörde karşılaşır. İşe bakın ki, Tuna şirketin başkanıdır ve Deniz'in sahte kuzeni Ahmet de Tuna'nın azılı düşmanıdır. Üstelik Ahmet o gün iş seyahatindedir ve Deniz dört bacak üstüne düşerek işe alınır. Ve olaylar olaylar.. Vıcık vıcık bir aşk, seks fantezileri (Gül ve Avcı kitabında da aynı durum söz konusuydu, yazarın fotoğrafını görünce ister istemez çok şaşırmıştım, ayrıntıya girmeyeceğim), basit diyaloglar vs.. Asude, kendince romantik komedi dalında bir kitap yazmaya çalışmış. Ama azıcık bile gülemedim. Çünkü kitap çok ama çok basitti! Yazar hayalinde olmasını istediği ne varsa kaleme almış ve bunu kitap diye okuyucuya sunmuş. Tamam, roman bir hayal ürünü ama bu kadar da absürdlük olmaz dedirtti. İlginç bir şekilde de kitabın çok seveni var. Bu kitapta ne buldular da bu kadar meth edip, bu kadar abartabildiler çok merak ediyorum. Bir ara baya sayfaları atlaya atlaya okudum kitabı, çünkü kendini tekrar ediyordu. Demem o ki, Asude okuma faslı benim için bu kitapla son bulmuştur. Kimseye de tavsiye etmiyorum! Yazan
"Bu hikaye, yan yana duran ama ayrı dünyalara ait olan iki krallığın hikayesidir."
Tavsiye üzerine izlediğim bu animasyon, beklentimin çok üstünde çıktı. Çoğu yerde beğenilmediğine dair hatta baya sert şekilde eleştriler okusam da ben sevdim. Film iyilerin ve kötülerin krallığından oluşan iki ayrı dünyada yaşayan goblinler, periler ve bir sürü yaratığın aşk iksiri uğruna verdikleri savaşı anlatıyor. Marianne iyiler krallığının babasından sonra başa geçecek prensesidir ve aşık olduğunu sandığı Roland ile evlenmek üzeredir. Roland ise kuracağı ordunun hayaliyle prensesin peşindedir. Düğün günü Marianne talihsiz bir şekilde aldatıldığını öğrenir ve aşka olan inancını tamamen yitirir. Roland aşk iksiri ile Marianne'i kendine aşık etmeyi kafasına koyar ve asıl macera başlar. Unutmadan belirteyim, biraz güzel ve çirkin masalını andıran bu animasyon filmi aslında bir müzikal. :) Filmi izleyip de sevenler genelde Marianne karakterini seviyorlar, oysa ben kötü kralın annesi olan Griselda'yı daha çok sevdim. :) İzleyenleriniz varsa beni anlayacaktır. Bir de fısıltı gazetesi olan mantarlar vardı tabi. :)
Animasyon severler için filmi tavsiye edebilirim. :)
"Ağlamak; sakinleşmemi ve hayattaki sorunları çok takmamamı sağlıyor."
Bir ara dram filmleriyle kafayı bulurken, şimdilerde animasyon filmlerine takmış durumdayım. Inside Out da bu takıntı sayesinde izlediğim ve iyi ki izlemişim dediğim bir film oluyor. Zira kendisi ile acayip gönül bağı kurmuş olabilirim. Film Riley isimli kızın doğumu ile başlıyor. Onun doğumuyla birlikte duygular da oluşuyor. Önce gülümseme ile birlikte sahneye Neşe çıkıyor, Ağlamaya başlayınca Üzüntü beliriyor, ardından Korku, Öfke ve Nefret çıkıyor ortaya. Riley'in mutlu bir hayatı varken, babasının işi yüzünden taşınmak zorunda kalmalarıyla hayatı tepe taklak oluyor. Elbette duygularında da karmaşalar oluyor. İşte film, o duyguları konu alıyor. Aile kavramını da çok güzel anlatan filmi bence herkes izlemeli. Özellikle çocuklarınıza yapabiliyorsanız öğrencilerinize kesinlikle izletmelisiniz.
En sevdiğim replik :)
Ve son olarak finalin finali çok güzeldi. Ben duygularımın tipini çok merak ediyorum.
Siz de merak etmiyor musunuz? :)