Şemsi tebrizi 2
Konu: Şemsi tebrizi 2 Cuma Ağus. 21, 2009 10:48 pm
Şemseddîn-i Tebrîzî hazretleri Tebriz'de ilim öğrendi ve edeb üzere yetişti. Daha küçük yaştayken mânevî hallere üstün derecelere kavuştu. Kendisi şöyle anlatır:
"Henüz ilk mektepteydim. Daha bülûğ çağına girmemiştim. Peygamber efendimizin sevgisi bende öyle yer etmişti ki kırk gün geçtiği halde O'nun muhabbetinden aklıma yemek ve içmek gelmedi.Bâzan yemeği hatırlattıklarında onları elimle yâhut başımla reddederdim. Göklerdeki melekleri ve yerde gayb âlemini kabirdekilerin hallerini müşâhede edebilirdim. Hocam Ebû Bekr hallerimi başkalarına haber vermekten beni men ederdi. Bir gün babam bu hallerimden ürktü ve beni karşısına alıp; "Yavrucuğum! Ben senin acâyip işlerinden bir şey anlamıyorum. Bunun sonu nereye varacak? Korkarım ki sana bir zarar erişir?" dedi. Ben de ona; "Babacığım! Bir tavuğun altına konan bir ördek yumurtasından çıkan ördek yavrusunun dereye dalıp yüzdüğü gibi ben de mânevî deryâya dalmış bir haldeyim." diye cevap verdim."
Şems-i Tebrîzî hazretleri Ebû Bekr-i Kirmânî'den ve Bâbâ Kemâl-i Cündî'den feyz aldı. Onunla berâber Bâbâ Kemâl'in yanında Şeyh Fahreddîn-i Irâkî de ders aldı. Şeyh Fahreddîn her keşf ve hâlini şiirler hâlinde Bâbâ Kemâl'e arz eder bildirirdi. Birgün Bâbâ Kemâl Şemseddîn-i Tebrîzî'ye; "Sana esrârdan ve hakîkatlerden bir şey hâsıl olmuyor mu? Neden hiç söylemiyorsun?" dedi. Cevâbında; "Ondan daha çok oluyor. Fakat ben onun gibi şiir söyleyemiyorum." dedi. Bunun üzerine Bâbâ Kemâl; "Allahü teâlâ sana öyle bir arkadaş ihsân eder ki o senin adına her mârifet ve hakîkatleri söyler." buyurdu.Şems-i Tebrîzî hocalarını çok sever derslerine çok çalışırdı. Bu bağlılık ve çalışmalarının sonunda mânevî ilimlerde yüksek derecelere ulaştı.
Şems-i Tebrîzî hazretleri dünyâya hiç kıymet vermez haram ve şüphelilerden son derece sakınır mübâhların fazlasını terk ederdi. Bir yerde durmaz talebelerin bulundukları yerlere giderek onları yetiştirirdi. Bu şekilde bıkmadan yorulmadan pekçok yerler dolaştı. Bunun için kendisine "Uçan güneş" dediler. Şems-i Tebrîzî hazretleri seyâhat ettiği yerlerde uğradığı memleketlerde iyi bir dost bulunması için duâ ederdi.
Kendisi anlatır: "Bir zaman Rabbime beni kendi velîleri arasına koyup onlara arkadaş et diye yalvarırdım. Bunun üzerine bir gece rüyâmda bana; "Seni bir velîye arkadaş edeceğiz." dediler. Ben de; "Peki o velî zât nerede bulunur?" dedim. Bana; "Aradığın velî Rum diyârındadır." dediler. Sonra onu bir zaman aradım. Bana rüyâmda; "Daha bulacağın zaman gelmedi." dediler. Bir zaman geçtikten sonra bana; "Ey Şems-i Tebrîzî! Senin en şerefli dostun ve arkadaşın Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî hazretleridir." diye ilhâm edildi. Bundan sonra Rum diyârına gitmek ve o sevgili zât ile görüşmek ve yolunda başımı fedâ etmek üzere yollara düştüm."
Şems-i Tebrîzî hazretleri Konya'ya geldiğinde halk onun hakkında; "Acabâ bu zât Allahü teâlânın bir velîsi midir?" dediler ve onun sohbetlerini dinlemeyi arzu ettiler. Şems-i Tebrîzî hazretleri kimseyle görüşmek istemedi. Konuşmalar çoğalınca mecbur kalıp; "Benim bir huyum vardır. Nedir derseniz! Ben bir yahûdî ve hıristiyan gördüğümde onlaraHak teâlânın hak yola kavuşturması için duâ ederim. Bir kimse ki bana sövse rencide etse ben yine ona duâ edip; "Yâ Rabbî! O kimsenin dilini sövmekten kurtar iyiye çevirip sövmek yerine tesbihle tehlille meşgûl olsun demekten başka işim yoktur. Ben velî olsam olmasam size ne?" buyurdu ve bir zaman insanlarla görüşmekten uzak durdu.
Şems-i Tebrîzî hazretleri günlerini orada geçirirken bir gün kapıda oturmuş Allahü teâlânın mahlûkâtı hakkında tefekkür ediyordu. O sırada Mevlânâ hazretleri talebeleriyle oradan geçerken kapı önünde tefekkür hâlindeki Şems hazretlerine baktı ona selâm verdi. Ve yoluna devâm etti. Kendi kendine de; "Bu yabancı bir kimseye benziyor. Buralarda böyle birisini hiç görmedim. Ne kadar da nûrlu bir yüzü var." diye düşünürken âniden atının yularını bir elin tuttuğunu gördü. Atı durduran Mevlânâ hazretleri elin sâhibinin o yabancı olduğunu görünce; "Buyurunuz! Bir arzunuz mu var?" dedi. O da; "İsminizi öğrenmek istiyorum." deyince Mevlanâ; "Celâleddîn Muhammed." diye cevap verdi. Bunun üzerine Şems-i Tebrîzî; "Bir suâlim var. Acabâ Muhammed aleyhisselâm mı yoksaBâyezîd-i Bistâmî mi büyüktür?" diye sordu.Böyle bir soruyu ilk defâ duyan Mevlânâ hazretleri; "Elbette ki Muhammed aleyhisselâm büyüktür. Bütün mahlûkât ve Bâyezîd O'nun hürmetine yaratıldı." dedi. Bu cevâbı bekleyen Şems-i Tebrîzî; "Peki Muhammed aleyhisselâm; "Biz seni lâyıkıyla bilemedik yâ Rabbî!" dediği hâlde Bâyezîd-i Bistâmî niçin "Sübhânî benim şânım ne yücedir" diye söyledi. Bunun hikmetini söyler misiniz?" diyerek tekrar sordu. Mevlânâ hazretleri buna da şöyle cevap verdi: "Peygamber efendimizin mübârek kalbi öyle bir deryâ idi ki ona ne kadar mârifet aşk-ı ilâhî tecellî etse ne kadar muhabbet Allahü teâlânın sevgisi dolsa onu içine alır kuşatırdı. Hattâ daha çoğunu isteyip;"Yâ Rabbî! Verdiğin bu nîmetleri daha da arttır." buyurdu. Fakat Bâyezîd-i Bistâmî'nin kalbi o kadar geniş olmadığı için ilâhî feyzlere tahammül edemeyerek ufak bir tecelli ile dolup taşardı. Az bir feyzle taşınca da böyle şeyler söylerdi." Bu îzâhata hayran kalan Şems-i Tebrîzî "Allah" diyerek yere yığıldı. Bayılmıştı. Mevlânâ hazretleri hemen atından inerek Şems-i Tebrîzî'yi kucakladı ayağa kaldırdı. Bu nûr yüzlü zâta çok ısınmıştı kalbinde o kadar muhabbet hâsıl olmuştu ki ayılınca büyük bir hürmet ve edeb ile evine götürdü. Bu zâtın geleceğini ilk hocası Seyyid Burhâneddîn hazretlerinin söylediği Şems-i Tebrîzî olduğunu öğrenince; "Ey muhterem efendim! Gerçi evimiz size lâyık değil ise de zât-ı âlinize sâdık bir köle olmaya çalışacağım. Kölenin nesi varsa efendisinindir. Bundan böyle bu ev sizin çocuklarım da evlâtlarınızdır." diyerek hizmetine koşmaya başladı. Gece-gündüz hiç yanından ayrılmayıp onun sohbetlerini büyük bir zevk içinde dinlemeye başladı. Ondan hiç ayrılmıyor talebelerine ders vermeye insanlara câmide vâz ü nasîhata gitmiyordu. Yanlarına dahî hizmetlerini görmek üzere büyük oğlu Sultan Veled girebilirdi. Her gün Şems-i Tebrîzî ile sohbet ederler Allahü teâlânın yarattıkları üzerinde tefekküre dalarlar namaz kılarlar cenâb-ı Hakk'ı zikrederek muhabbetlerini tâzelerlerdi. Bir gün Mevlânâ havuz kenarındaydı. Yanında kitaplar vardı. Şems-i Tebrîzî hazretleri gelip kitapları sordu ve hepsini suya attı. Kitapların suya atılması üzerine Mevlânâ; "Âh babamın bulunmaz yazıları gitti." diyerek çok üzüldü. Şems-i Tebrîzî hazretleri elini uzatıp kitapların her birini aldı. Hiçbiri ıslanmamıştı. Mevlânâ "Bu nasıl işdir?" dedi. "Bu zevk ve hâldir. Sen anlamazsın." buyurdu. Mevlânâ Şems-i Tebrîzî'nin bu kerâmetini görünce ona olan bağlılığı daha da artıp sarsılmaz bir kale gibi oldu.
Mevlânâ'nın oğlu Sultan Veled onların hâllerini şöyle anlatır: "Ansızın Şems-i Tebrîzî hazretleri gelip babam ile görüştü. Babamın gölgesi onun nûrunda yok oldu. Onlar birbirlerine öyle muhabbet gösterdiler ki etraflarında kendilerinden başkasını görmüyorlardı. Şems-i Tebrîzî babama mârifetten Allahü teâlânın zâtına ve sıfatlarına âit ince bilgilerden ve O'na muhabbetten bahsediyordu. Babam da bunları büyük bir haz ile dinliyordu.
Eskiden herkes babama uyardı şimdi ise babam Şems'e uyar oldu. Şems babamı muhabbete dâvet ettikçe babam Allahü teâlânın muhabbetinden yanıp kavrulurdu. Babam artık onsuz yapamıyor yanından bir ân ayrılmıyordu. Bu şekilde aylarca sohbet ettiler. Böylece babam pek büyük mânevî derecelere yükseldi."
Şems-i Tebrîzî Peygamber efendimizin güzel ahlâkını örnek alıp bütün işlerini âdetlerini ahlâkını O'na uydurmaya gayret ederdi. Şâyet bir kimseden rahatsız olsa; "Yâ Rabbî! Bu kimsenin malını ve çocuklarını çok eyle" derdi. Çünkü Peygamber efendimiz de böyle duâ ederdi. Resûlullah efendimizin bedduâ etmek âdetleri değildi.
Şems-i Tebrîzî hazretleri; "Eğer bir kimse bana âhiretim ile ilgili bir defâ iyilik edip dünyâ ile ilgili binlerce kötülük etse ben onun bir defâ yaptığı iyiliğe nazar ederim. Çünkü iyi ahlâk bunu icâbettirir." buyururdu.
Şems-i Tebrîzî hazretleri her nerede bir cenâze görse; "Âh! Bu cenâzenin yerinde ben olsaydım. Onun yerine beni defnetselerdi." derdi. Bunu işitenler; "Niçin böyle söylüyorsun?" dediklerinde onlara; "Âşık olanlar mâşuklarına bir an önce kavuşmak isterler. Maksatlarına en kısa zamanda ulaşmaları makbûl değil midir?" diye cevap verirdi.
Konu: Geri: Şemsi tebrizi 2 Cuma Ağus. 21, 2009 10:50 pm
Sirâceddîn anlatır: "Kış mevsiminin ortasıydı. Bir kimse bahçesine gül dikmişti. Bunu Şems-i Tebrîzî'nin bulunduğu bir mecliste; "Efendim! Ben bu günlerde bahçeye gül ağacı diktim. Acaba tutup gül verir mi? Yoksa emeğim boşa mı gider?" diye sordu. Bu kimsenin tereddütlü hâlini gören Şems-i Tebrîzî; "Cenâb-ı Hak isterse böyle sebepsiz de yaratır." derken hırkasının altından bir demet gül çıkardı. Orada bulunan bizler bu kerâmeti görünce hayretimizden şaşırıp kaldık."
Sultânın bir oğlu vardı. Çok yiğit ve yakışıklı idi. Fakat bir şeyi hemen ezberleyemez çok kısa zamanda da unuturdu. Hocaları onun unutkanlığından usanmışlardı. Babası bir gün Şems-i Tebrîzî'nin huzûruna gelip oğlunun durumunu anlattı ve himmetini istirhâm edip Kur'ân-ı kerîm öğretmesini istedi. Şems-i Tebrîzî de kabûl buyurup; "İnşâallah her gün Kur'ân-ı kerîmin bir cüzünü (yirmi sahife) ezberler." dedi. Orada bulunanlar bu söze şaşırdılar. Ertesi günden îtibâren çocuk derse gelmeye başladı ve her gün yirmi sahife ezberledi. Bir ayda Kur'ân-ı kerîmin tamâmını ezberlemiş oldu.
Şems-i Tebrîzî hazretleri ile Mevlânâ mehtaplı bir gecede medresenin damında oturmuş sohbet ediyorlardı. Bir ara Şems etrâfına bir göz gezdirerek; "Hiçbir pencereden ışık görünmüyor herkes ölü gibi yatıyor. Keşke uyanık olsalar da âhiret için birazcık çalışıp kıyâmet gününde güç durumda kalmasalar. Yoksa bu hâlleriyle ölüden farkları yok." dedi. Bunun üzerine Mevlânâ hemen ellerini kaldırıp; "Yâ Rabbî! Şems-i Tebrîzî hazretlerinin hürmetine bu uykuda ölü gibi yatan kullarını uyandır!" diye duâ etti.Duânın akabinde gökyüzünde bir anda bulutlar toplanmaya şimşekler çakmaya ve gök gürlemeye başladı. Bu şiddetli gürültülerden uyuyan herkes uyandı. Yakın evlerden "Allah!Allah!" sesleri gelmeye başladı. Bir müddet bu sesleri dinlediler ve Şems; "İnsanların Rabbimizin hıfz-u emânında (korumasında) olabilmeleri için âlim kâmil bir rehbere ihtiyaçları vardır. Ancak böyle bir rehbere kavuşanlar yer ve gök âfetlerinden maddî ve mânevî bütün zararlardan korunabilirler. Görüldü ki şu insanların uykudan uyanıp "Allah! Allah!" demeleri gök gürlemesinden dolayıdır. Onun gibi bu insanların hakîkî uykudan uyanmaları cenâb-ı Hakk'ın sevdiği bir âlimi veya velîsi sebebiyle olmaktadır." buyurdu.
Mevlânâ bir gün talebelerine Şems-i Tebrîzî hazretlerinin üstünlüklerinden bâzı kerâmetlerinden ve onun üstün vasıflarından bahsetti. Bunları işiten Sultan Veled şöyle anlatır; "Babam Mevlânâ Şems-i Tebrîzî'yi o kadar çok medhetti ki hemen Şems'in huzûruna koştum. Geldiğimi görünce; "Ey Behâeddîn! Baban Mevlânâ'nın hakkımda söyledikleri doğrudur. Fakat Mevlânâ'nın yanında bin tâne Şems onun yanında zerreler gibi kalır. Bunun için onu bırakıp da benim hizmetime gelmek münâsib olmaz." buyurdu."
Şems-i Tebrîzî hazretleri bir gün kalb gözüyle gayb âlemini seyrederken kırk bin talebesi olan evliyânın büyüklerinden birini gördü. Ellerini açmış büyük bir gönül kırıklığı içerisinde cenâb-ı Hakk'a; "Yâ Rabbî! Yâ Rabbî!" diye duâ ediyordu. Öyle bir yalvarışı vardı ki bütün rûhlar onunla birlik olmuşlar "Yâ Rabbî! Yâ Rabbî!" diyorlardı. Şems-i Tebrîzî de o anda cenâb-ı Hakk'a münâcaat edip yalvardı. Bu sırada yalvarışlarına cevap olarak; "İste ey Şems!Bütün dileklerin yerine getirilecek." diyen bir ses işitti. Bunun üzerine Şems-iTebrîzî; "Yâ Rabbî! Sana bütün rûhlarla birlikte"Yâ Rabbî! Yâ Rabbî!" diye yalvaran bu velî kuluna ihsân eyle." dedi. Şems-i Tebrîzî hazretlerinin bu şefâatiyle o velî derhal isteğine kavuştu.
Mevlânâ Celâleddîn ileŞems-i Tebrîzî hazretlerinin zâhiri ve bâtınî çalışmaları devam ederken onların bu sohbetlerini hazmedemeyen ve Mevlânâ'nın kendi aralarına katılmamasına üzülen bâzı kimseler Şems-i Tebrîzî hakkında uygun olmayan sözler söylemeye başladılar. Bu söylentiler Mevlânâ'nın kulağına kadar geldi. Diyorlardı ki: "Bu kimse Konya'ya geleli Mevlânâ bizi terk etti. Gece gündüz hep birbirleriyle sohbet ediyorlar da bizlere hiç iltifât göstermiyorlar. Yanlarına kimseyi de koymuyorlar. Mevlânâ Sultân-ül-ulemâ'nın oğlu olsun da Tebrîz'den gelen ve ne olduğu belli olmayan bu kimseye gönül bağlasın. Onun için bize sırt çevirsin. Hiç Horasan toprağı ile (Mevlânâ hazretlerinin memleketi) Tebrîz toprağı bir olur mu? Elbette Horasan toprağı daha kıymetlidir." Bu söylentilere Mevlânâ; "Hiç toprağa îtibâr olunur mu? Bir İstanbullu bir Mekkeliye gâlip gelirse Mekkelinin İstanbulluya tâbi olması hiç ayıp sayılır mı?" diyerek cevap verdi. Fakat söylentiler durmadı. Şems-i Tebrîzî hazretleri artık Konya'da kalamıyacağını anladı. O çok kıymetli dostunu o mübârek ahbâbını bırakarak Şam'a gitti.
Şems-i Tebrîzî hazretlerinin gitmesi Mevlânâ'yı çok üzdü. Günler geçtikçe ayrılık acısına sabredemiyor kendisinde tahammül edecek bir hâl bırakmıyordu. Şems'in ayrılık hasreti ve muhabbeti ile yanıyordu. "Şems! Şems!" diyerek ciğeri yakan kasîdeler söylüyor göz yaşlarıyla dolu yazdığı mektupları Şam'a Şems-i Tebrîzî hazretlerine gönderiyordu. Eğer bir kimse; "Şems-i Gördüm." diye yalan söylese ona müjdelik olarak üzerindeki elbisesini verirdi. Bir defâsında birisi; "Şems-i Tebrîzî'yi Şam'da gördüm. Sıhhati yerindeydi." dedi. Mevlânâ ona elinde bulunan ne varsa hepsini verdi. Orada bulunanlardan biri; "O Şems-i Tebrîzî'yi görmedi. Yalan söylüyor" deyince Mevlânâ da; "Ona verdiğim bu elbiseler sevdiğimin yalan haberinin müjdesidir. Onun hakîkî haberini getirene canımı veririm." diye cevap verdi. Böylece aylar geçti. Mevlanâ artık dayanamayacağını anlayınca oğlu SultanVeled'i Şam'a göndermeye karar verdi. Oğlunu çağırıp; "SüratleŞam'a varıp filanca hana gidersin. Şems-i Tebrîzî hazretlerinin o handa bir genç ile sohbet ettiğini görürsün. O genci küçümseme sakın. O Allahü teâlânın sevdiği evliyânın kutuplarından biridir. Selâmımı ve duâ isteğimi kendilerine bildir. İçinde bulunduğum şu vaziyetimi hasretimi dile getir. Buraya acele teşriflerini tarafımdan istirhâm et." dedi. Sultan Veled hemen hazırlıklarını tamamlayıp yola çıktı. Şam'da babasının târif ettiği handa Şems-i Tebrîzî'yi bir gençle konuşuyor buldu. Durumu dilinin döndüğü kadar anlattı.Konya'da bu hâdiseye sebeb olanların tövbe ettiğini ve Mevlânâ'dan çok özürler dilediklerini de sözüne ekledi. Bunun üzerine Şems-i Tebrîzî Konya'ya tekrar gitmeye karar verdi. Hemen yola çıktılar. Sultan Veled Şems hazretlerini ata bindirdi kendisi de arkasında yaya olarak yürüyordu. Şems-i Tebrîzî Sultan Veled'in ata binmesi için ne kadar ısrâr ettiyse o; "Sultânın yanında hizmetçinin ata binmesi bizce yakışık almaz." diyerek ata binmedi. Sultan Veled Konya'ya yaklaştıklarında Mevlânâ'ya haberci gönderip Konya'ya girmek üzere olduklarını bildirdi. Mevlânâ hazretleri müjdeyi getirene o kadar çok hediye verdi ki o kimse zengin oldu. Konya'da tellâllar bağırtılarak Şems'in Konya'yı teşrif etmek üzere olduğu bildirildi. Konya'da başta pâdişâh olmak üzere ileri gelen vezîrler hâkimler zenginler ve bütün halk yollara döküldü. Büyük bir bayram havası içinde Şemseddîn Tebrîzî ile Sultan Veled göründüler. Sultan Veled atın yularından tutmuş Şems de atın üzerinde başı önünde ağır ağır ilerliyorlardı. Bu muhteşem manzarayı seyredenler büyük bir heyecana kapıldılar. Mevlânâ koşarak ilerledi atın dizginlerine yapıştı. Göz göze geldiler. Şems'in attan inmesine yardım eden Mevlânâ üstâdının ellerinden sevinç gözyaşları arasında doya doya öptü. Bu arada yanık sesli hâfızlar Kur'ân-ı kerîm okumaya başladılar. Herkes büyük bir haz içinde Kur'ân-ı kerîmi dinledikten sonra sıra ile Şems-i Tebrîzî hazretlerinin ellerini öptüler. Sonra Mevlânâ'nın medresesine geldiler. Şems-i Tebrîzî Sultan Veled'in kendisine gösterdiği hürmeti ve yaptığı hizmetleriMevlânâ'ya anlattı. Bundan çok memnun olduğunu bildirerek; "Benim bir serim (başım) bir de sırrım vardır. Başımı sana fedâ ettim. Sırrımı da oğlun Sultan Veled'e verdim. Eğer Sultan Veled'in bin yıl ömrü olsa da hepsini ibâdetle geçirse ona verdiğim sırra yâni evliyâlıkta yükselmesine sebeb olduğum derecelere kavuşamaz." dedi.
En son demon-php tarafından Cuma Ağus. 21, 2009 10:53 pm tarihinde değiştirildi, toplamda 2 kere değiştirildi
Konu: Geri: Şemsi tebrizi 2 Cuma Ağus. 21, 2009 10:53 pm
Mevlânâ Celâleddîn ile Şems-i Tebrîzî eskisi gibi yine bir odaya çekilip sohbete başladılar. Hiç dışarı çıkmadan yanlarına oğlundan başka kimseyi sokmadan mânevî bir âlemde ilerlemeye başladılar. Halk Şems gelince Mevlânâ'nın sâkinleşeceğini aralarına katılıp kendilerine nasîhat edeceğini sohbetlerinden istifâde edeceklerini ümîd ederlerken tam tersine eskisinden daha fazla Şems'e bağlandığını ve muhabbetinin ziyâdeleştiğini gördüler.
Şems-i Tebrîzî hazretleri Mevlânâ'yı velîlik makamlarının en yüksek derecelerine çıkarmak için elinden gelen bütün tedbirlere başvuruyor her türlü riyâzet ve mücâhedeyi yaptırıyordu. Günler bu şekilde devâm ederken halk Mevlânâ'nın hiç görünmemesinden dolayı Şems'e kızmaya başladı. Bir gün bu söylenenleri Şems-i Tebrîzî işitince Sultan Veled'e; "Ey Veled!Hakkımda yine sû-i zan etmeye başladılar. Beni Mevlânâ'dan ayırmak için söz birliği etmişler. Bu seferki ayrılığımın acısı çok derin olacak!" dedi.
1247 senesi Aralık ayının beşine rastlayan Perşembe gecesiydi. Mevlâna ile Şems hazretleri yine odalarında sohbet ediyorlar Allahü teâlânın muhabbetinden ve çeşitli velîlik makamlarından anlatıyorlardı. Bir ara kapı çalındı ve Şems hazretlerini dışarı çağırdılar. Şems-i Tebrîzî Mevlânâ'ya; "Beni katletmek için çağırıyorlar." dedi ve dışarı çıktı. Dışarda bir grup kimse bir anda üzerine hücûm ettiler. Şems-i Tebrîzî hazretlerinin "Allah!" diyen sesi duyuldu. Mevlânâ hemen dışarı çıktı fakat hiç kimse yoktu. Yerde kan lekeleri vardı. Derhal oğlu Sultan Veled'i uyandırıp durumun tetkîkini istedi. Yapılan bütün araştırmalarda Şems-i Tebrîzî hazretlerinin mübârek cesedini bulamadılar. Bu cinâyeti işleyenler yedi kişi idi. İçlerinde Mevlânâ'nın oğlu Alâeddîn de vardı.Yedisi de kısa bir süre sonra çeşitli belâlara yakalanarak öldüler. Bir gece Sultan Veled rüyâsında Şems-i Tebrîzî'nin cesedinin bir kuyuya atıldığını gördü. Şems-i Tebrîzî hazretleri ona; "Ben falan yerdeki kuyudayım. Beni buradan alıp defneyleyin." buyurdu. Sultan Veled uyanınca yanına en yakın dostlarından birkaçını alarak gördüğü kuyuya gittiler. Cesed hiç bozulmamıştı. Bulunduğu yerden alıp cenâze hizmetlerini gördüler ve Mevlânâ'nın medresesine defnettiler.
Şems-i Tebrîzî'nin kıymetli hikmetli sözlerinden bâzıları şöyledir:
Şems-i Tebrîzî hazretlerine bir kimse; "Efendim! Mârifeti bana anlatır mısınız?" dedi. O da; "Bir gönül ki Allahü teâlânın muhabbetiyle yanıp onunla hayat buluyorsa bu mârifettir." buyurdu. Soruyu soran; "Peki ben ne yaparsam bu mârifeti elde edebilirim?" diye tekrar sordu. "Bedeni terk ederek. Çünkü Allahü teâlâ ile kul arasındaki perde kişinin bedenidir. Allahü teâlâya vâsıl olmasına mâni olacak şey dört tânedir: 1) Şehvet 2) Çok yemek. 3) Mal ve makam 4) Ucb ve gurûr. İşte bu dört şey kulun cenâb-ı Hakk'a ulaşmasına mânidir." buyurdu.
Bir defâsında da; "Velîler Allahü teâlâyı zikretmekten yorulmazlar ve O'nun muhabbetine doymazlar. Onların yanında dünyânın hiçbir kıymeti yoktur. Onlar her an Allahü teâlâyı zikrederler şükrederler ibâdete devam ederler. Bir kalpten bütün arzu ve istekler çıkarsa orada Allahü teâlânın sevgisinden başka bir sevgi kalmaz." buyurdu.
"İlim üç şeydir: Zikreden dil şükreden kalp sabreden beden."
"Perhizi olmayan bir vücûd meyvesiz bir ağaç; utanması olmayan bir beden tuzsuz bir aş; gayreti olmayan bir vücûd sâhipsiz bir köle gibidir." buyurdu.
Şems-i Tebrîzî hazretlerine; "İnsanların en üstünü kıymetlisi kimdir?" dediler. Cevâbında; "Şu dört kimsenin kıymeti Allahü teâlâ katında yüksektir: 1) Şükreden zengin 2) Kanâatlı ve sabreden fakir 3) İşlediği günâhlara pişmân olup Allahü teâlânın azâbından korkan kişi 4) Takvâ verâ zühd sâhibi; yâni haramlardan sakınıp şüpheli korkusuyla mübahların çoğunu terkederek dünyâya zerre kadar meyletmeyen âlimdir." buyurdu. "Bu kıymetli insanların içinde en üstünü hangisidir?" diye sordular. Buyurdu ki: "İlim ve hilm (yumuşaklık) sâhibi âlimlerdir."
Cömertliği sordular buyurdu ki: "Dört türlü sehâvet cömertlikvardır: 1) Mal cömertliği; zâhidlere dünyâya kıymet vermeyenlere mahsustur. Onlar malı verirler mârifeti Allahü teâlâyı tanımayı alırlar. 2) Beden cömertliği; müctehid olan âlimlere mahsustur. Onlar da Allahü teâlânın yolunda vücutlarını harcarlar ve hidâyeti alırlar. 3) Can cömertliği; şehidlere mahsustur. Onlar da canlarını vererek Cennet'i alırlar. 4) Kalb cömertliği; âriflere mahsustur. Onlar da gönül vererek muhabbeti alırlar."
"Dünyâ insanı hevâ ve hevesine kaptırır nefsin arzularına uydurur. Netîcede Cehennem'e götürür."
"İnsanoğlunun edepten nasîbi yoksa insan değildir. İnsan ile hayvan arasını ayıran edeptir."
"Âhireti kazanmak için çalışmak lâzımdır. Bu insanı Cennet'e götürüp Allahü teâlânın cemâlini görmekle şereflenmesine sebeb olur."
Şems-i Tebrîzî hazretleri Şam'danKonya'ya gelirken yol üzerinde bulunan bir hana uğrayarak burada yatmak istedi. Fakat uğradığı bütün hanların dolu olduğunu hiç kalacak yerlerinin olmadığını öğrenince câmide sabahlamak istedi. Câmiye gidip yatsı namazını cemâatle kıldı. Cemâat dağıldığında o hâlâ duâya devâm ediyordu. Duâsını bitirdiğinde câmide kimse kalmamıştı. Cübbesini çıkarıp başının altına koyarak uzandı. Günlerce süren yolculuğun verdiği yorgunlukla hemen kendinden geçti. Bir müddet sonra câminin kapılarını kilitlemek üzere gelen görevli camide birinin yattığını görünce yanına yaklaşarak: "Burada yatılmaz kalk!" dedi. Şems-i Tebrîzî hazretleri doğrularak: "Benim kimseye bir zararım dokunmaz. Garibim uzak yoldan geliyorum. Hanlarda da yatacak yer yokmuş başka kalacak bir yerim de yok. Bırak da burada sabahlıyayım." dedi. Câmiyi kilitlemek için gelen kişi; "Beni uğraştırma sana kalk dışarı çık dedim yoksa yaka paça seni dışarı atmasını bilirim." diye karşılık verdi.
Şems-i Tebrîzî hazretleri bu son sözler üzerine bir tuhaf oldu. Hemen ayağa kalktı. Cübbesini toplayarak sessizce kapıdan dışarı çıktı.Câmiden çıkmasını isteyen görevli onun arkasından bakarken âniden boğuluyormuş gibi oldu. Bunun üzerine; "İmdât boğuluyorum!" diye bağırmaya başladı. Bu sesi işiten imâm efendi koşarak geldi ve ona; "Ne oldu niye bağırıyorsun?" diye sordu. Kayyum durumu anlatınca imâm efendi hemen câmiden çıkıp koşarak Şems-i Tebrîzî hazretlerine yetişti. Kendisine; "Efendim o câhildir bir terbiyesizlik etmiş. Ne olur onu affedin!" dedi. Şems-i Tebrîzî hazretleri imâm efendiye baktı. Üzüntülü bir şekilde: "Onun işi benden çıktı. Benim yapabileceğim birşey yoktur. Ancak îmânla ölmesi için duâ edebilirim." buyurdu.
Konu: Geri: Şemsi tebrizi 2 Cuma Ağus. 21, 2009 10:54 pm
Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî'ye felsefecilerden bir grup geldi. Suâl sormak istediklerini bildirdiler. Mevlânâ hazretleri bunları Şems-i Tebrîzî'ye havâle etti. Bunun üzerine onun yanına gittiler. Şems-i Tebrîzî hazretleri mescidde talebelere bir ker****le teyemmüm nasıl yapılacağını gösteriyordu. Gelen felsefeciler üç suâl sormak istediklerini belirttiler Şems-i Tebrîzî; "Sorun!" buyurdu. İçlerinden birini başkan seçtiler. Hepsinin adına o soracaktı. Sormaya başladı: "Allah var dersiniz ama görünmez göster de inanalım." Şems-i Tebrîzî hazretleri; "Öbür sorunu da sor!" buyurdu. O; "Şeytanın ateşten yaratıldığını söylersiniz sonra da ateşle ona azâb edilecek dersiniz hiç ateş ateşe azâb eder mi?" dedi. Şems-i Tebrîzî; "Peki öbürünü de sor!" buyurdu. O; "Âhirette herkes hakkını alacak yaptıklarının cezâsını çekecek diyorsunuz. Bırakın insanları canları ne istiyorsa yapsınlar karışmayın!" dedi. Bunun üzerine Şems-i Tebrîzî elindeki kuru kerpici adamın başına vurdu.Soru sormaya gelen felsefeci derhâl zamânın kâdısına gidip dâvâcı oldu. Ve; "Ben soru sordum o başıma ker**** vurdu." dedi.Şems-i Tebrîzî; "Ben de sâdece cevap verdim." buyurdu. Kâdı bu işin açıklamasını istedi.Şems-i Tebrîzî şöyle anlattı: "Efendim banaAllahü teâlâyı göster de inanayım dedi. Şimdi bu felsefeci başının ağrısını göstersin de görelim." O kimse şaşırarak; "Ağrıyor ama gösteremem." dedi. Şems-i Tebrîzî; "İşte Allahü teâlâ da vardır fakat görünmez. Yine bana şeytana ateşle nasıl azâb edileceğini sordu. Ben buna toprakla vurdum. Toprak onun başını acıttı. Hâlbuki kendi bedeni de topraktan yaratıldı. Yine bana; "Bırakın herkesin canı ne isterse onu yapsın. Bundan dolayı bir hak olmaz." dedi. Benim canım onun başına kerpici vurmak istedi ve vurdum. Niçin hakkını arıyor? Aramasa ya! Bu dünyâda küçük bir mesele için hak aranırsa o sonsuz olan âhiret hayâtında niçin hak aranmasın?" buyurdu. Felsefeci bu güzel cevaplar karşısında mahcûb olup söz söyleyemez hâle düştü.
Gördü ki Mevlânâ'nın yanında kitaplar var
Onları göstererek sordu ki: "Nedir onlar?"
Arz etti ki: "Babamın yazdığı kitaplardır
Hepsi de inci gibi kıymette bî-bahâdır."
Mevlânâ çok üzülüp dedi: "Eyvâh pederden
Kalan kitaplarımın tamamı gitti elden."
Evlâdı Sultan Veled der ki: "Şems-i Tebrîzî
Şems ona anlattıkça Allah'ın sevgisinden
Çok yüksek makamlara erdi babam nihâyet."
Buyurdu: "Hiç bir evde görünmüyor az ışık
Keşki kalkıp Allah'a ibâdet eyleseler
Görmez fazla ızdırap yarın mahşer gününde."
Dedi: "Şems-i Tebrîzî hürmetine İlâhî
Uyandır ölü gibi yatan bu ahâlîyi."
Herkes korkularından "Allah Allah" diyordu.
Hazret-i Şems buyurdu: "Nasıl şimdi insanlar
Gafletten uyanırlar bir şehir halkı böyle."
Şems-i Tebrîzî hazretleri bir gün dostlarına şöyle nasîhatta bulundu: "Âhireti terk edip dünyâya tâlib olup muhabbet edenlere mal kazanıp zengin olmaktan başka çâre yoktur. Âhirete tâlib olan kimselere de ölmeden önce ibâdet yaparak dîn-i İslâma hizmet ederek gayretle çalışmaktan başka çâre yoktur. Allahü teâlânın tâlibi olan kimselere O'na kavuşmak arzusu içinde olanlara mihnet meşakkat dert ve belâlara katlanmaktan başka çâre yoktur. İlmi taleb edenlere yâni âlim olmak isteyenlere herkesin gözünde hakîr olmak ve yalnız kimsesiz garip kalmaktan başka çâre yoktur. Çünkü kim ilim öğrenmek arzusunda olursa onun üzüntüsü çok olur. Onu rencide ederler. Huzura kavuşması için her türlü derde belâya sabretmesi lâzımdır. Her kim kendini üstün görürse onun sonu zillete düşmektir. Hesapsız sonunu düşünmeden malını sarfedenler fakir olurlar. Her kim fakirliğe sabreder kanâatkâr olursa sonunda zenginliğe ulaşır. Her kimsenin kendisinde bulunan iki şeyin birisini öldürüp birisini diri tutmaya çalışması lâzımdır. Öldürmesi îcâb eden şey nefsidir. Çünkü nefsi öldürmedikçe rahata ermek düşünülemez. Diri tutması lâzım gelen şey de gönüldür. Çünkü gönlü ölü olanların mesûd ve bahtiyâr olması düşünülemez."