Sevda Okur Akyüz - İNSAN HASSAS BİR ÖZNEDİR - Sonsayfa Haberler Son Dakika
Son Güncelleme: 15:00 26 Temmuz 2017, Çarşamba
Çok değerli bir eşyamız kırılsa ne yaparız?
Kırılan yerlerini özene bezene yapıştırır, dışarıdan bakıldığında pürüzsüz görünsün diye elimizden geleni yapar, sonra arkamıza yaslanır, kurtardım diye seviniriz. Kırıkları bir araya getirmek için uğraşmamıza sebep, ona verdiğimiz değerdir. Değeri kaybolmadığı gibi, kurtarmak da mutlu etmiştir.
Kol kırılır yen içinde kalır deriz. Yen giysi kolu anlamındadır, kol kırılsa dahi yeni içinde kalacağından kimse göremeyecektir.
Kimse görmezse, kimse paylaşmazsa mutluluk nasıl çoğalacak.
Türk örf ve adetlerinde ayıbı örtmek vardır. Saklamayı bilen bir toplum, sarmayı da bilmelidir.
Hiçbir sorun yokmuş gibi, saklamak, kimselere göstermemek, bu gibi sözlerle hayatımıza, siyasetimize politikamıza, ticaretimize, eğitim kültürümüze işlemiştir. Hâlbuki bir medeniyet inşa etmek istiyorsak, toplumun her alanında, kırıklarımızı sararak güçleneceğimizi unutmamak zorundayız.
Sözler tesir edebiliyorsa hayat felsefemize, eylemlerde yeniden düzenleyebilir.
Ülkemiz dağınık bir ev gibi değerli eşyalar korunuyor, değeri bilinmeyen eşyalar kırıklarıyla süpürülüyor bir köşeye.
O birikimin adı mutsuzluk oluyor. Çözülmedikçe bulaşıyor, birinin mutsuzluğu diğerine, mutsuzluğu çoğaltmak kimseyi mutlu etmezken, çözebilmek mutluluk kaynağı oluyor…
Yüreğinin sesi duyulmayan insanlar yaşamak da anlam bulamıyor. Hâlbuki herkesteki kırgınlığın bir cevher olduğunu unutmamak lazım! Kırıkları onarılınca değeri kat be kat artar kişinin varlığının. Varlığı verim olur insanlığa, vatanına, milletine.
Bilir kırılmayı, bilir kırılanın hislerini… Kırgın insanlardır en çok görülmeyi dileyenler. Yarası sarılmış insanda minnet duygusu büyür. Minnet duygusu borç gibidir.
Gördükçe sarmak ister, kırıkları, çekinmez yaralarını göstermekten, bilinmeyenin kıymetsiz olduğunu bilir çünkü…
“Mükemmel”! olmayanı kucaklamak nasıl bir duygu?
Kırılanın yüreğine dokunduk mu? Belki oda bizim kadar “mükemmel”! Görünmek istiyor, hislerini paylaştık mı?
İnsan acı çekmiş hasar görmüşse bir yanı yıkılmıştır. Bu şekilde kırılmış bir insanı görmek, duymak, aslında Allah’ın nasibidir bize. Fırsattır duygularımızı beslememize. Hepimiz iyi olmak zorundayız, yoksa nasıl mutlu oluruz. Biri örerse onun yıkılan yerini merhametle, kopan parçasını tutmuş oluruz. Boşluklarını doldurmuş oluruz.
Yüreğin bir sesi vardır bakışlarda, onu duymak gerek, yüreğe insana yaraşır şekilde dokunmak gerek.
Yen paramparça olmuş, yeni aşağı çeksen de kapatmıyor kırıkları artık.
Sarmaları bile meslek edinmişiz artık insanlığa, insan gibi davranma ve yaşama onuruna dönmeliyiz. Bakış açımızı sadece göze yüklemeyip, yürekle görsek, yüreğe hitap etsek bitecek belki bu bitmez sanılan mutsuzluk. Kendim için ne istiyorsam diyerek başla…
Eleştirilmek, değiştirmek, yenilenmek korkulacak şeyler değil, sadece anlamsız kaçışlardır.
Hayatın tokadı biri için düşmekse, diğeri için onu kaldırmak olmalıdır. Öğrenmek ile saklamayı, çözmek ile savuşturmayı karıştırmaktan vaz geçmeliyiz.
Yarası sarılmayan insanlar sürekli yenisini biriktirir, umutsuzluk mizacına yansır davranışlarını etkiler. Herkesin ötelediği insanların, bizim gibi umarsız insanları sarmasını, arzu ettiğimiz saygıyı göstermesini beklemeyelim.
Kırgınlıkların beslediği her insan özeldir. Özel insanların yaralarını saran insan ise mutludur. Hep birlikte mutluluğu hak etmeye hevesli olalım. Böyle merhametli bir Ülkenin bütün vatandaşlarının hayat felsefesi olmalıydı mutluluk, mutluluk ancak bir başkasının kırıklarını görmekle başlar. Bir medeniyet yeniden ancak böyle ayağa kalkar.