Gönderen Belgin Eryavuz Zaman: 12:02 1 yorum
Gönderen Belgin Eryavuz Zaman: 12:42 3 yorum
Üstelik her geçen gün, aldığımız her nefesle, attığımız her adımla içinde bulunduğumuz doğal güzellikleri yok edip, dünyayı daha zor ve yaşanmaz hale getirmiyor muyuz? Oysaki bize bırakılan bu güzel emaneti olabildiğince koruyup, bizden sonrakilere en doğal ve sade haliyle miras bırakmamız gerekmez mi?
Tüm bunlar yetmezmiş gibi bir de savaşı yaşatıyoruz çocuklarımıza; bombaları, yok olan şehirleri, ölen insanları, esirleri, öfkeyi, şiddeti en acımasız şekliyle neredeyse beyinlerine kazıyoruz. O saf ve masum duygularını yerle bir ediyor, gözlerindeki yaşam ışıltısını söndürüyoruz.
Tüm bunların yerine sevgi ile kenetlenen elleri, doğal afetlerde tek yürek olmuş kalpleri, elimizde varken paylaşmanın, yardım etmenin güzelliğini göstermeyi deneyelim.
Rengi, şekli, dili, dini ve düşünceleri ne olursa olsun insanları sevmenin erdemlerin en büyüğü olduğunu öğretelim. Yaşam hakkının en kutsal hak olduğunu ve korunması gerektiğini sadece sözlerle değil, davranışlarımızla da gösterelim. Gösterelim ki barış, huzur ve dingin bir yaşam artık özlemimiz olmasın, ne bizim nede çocuklarımız için.
Gönderen Belgin Eryavuz Zaman: 12:32 0 yorum
Gönderen Belgin Eryavuz Zaman: 12:26 1 yorum
AN’ların farkına vararak ve nefes aldığımız her saniyenin tadını çıkararak yaşamak asıl önemli olan.
Sözlerimi Edward de Bono’nun çok sevdiğim bir cümlesi ile noktalamak isterim “Yarının bugünden daha iyi olacağı ümidi ile yaşamak yerine, hemen bugün, yarın uyandığınızda kendinize bir önceki günden biraz daha iyi hissetmenizi sağlayacak bir şeyler yapabiliriz.”
Sevgiyle, sevdiğiniz günlerin çoğalması dileğimle.
Gönderen Belgin Eryavuz Zaman: 12:14 2 yorum