Saç dökülmesi herhangi bir sebepten dolayı olabilir. Çoğu erkek erkek tipi kellikten etkilenirken, genetik nedenlerle saç dökülmesi kadınları etkileyebilir. Sadece başınızın üstündeki saçlar risk altında değil, aynı zamanda yüz kılları, sakal, bıyık ve kaşlarımızda risk altındadır.
Erkek tipi kellikten başka, saç dökülmesine alopesi (yarada saç dökülmesine neden olan bir otoimmün hastalık), hormonlar (gebelik veya doğum kontrolü gibi hormonlarla ilaç gibi doğal hormonlar), tiroid sorunları, beslenme eksiklikleri ve hatta stres saç dökülmesini büyük ölçüde etkileyebilir.
Saç ekimi , saç dökülmesinden muzdarip olanlara saçlarını ve özgüvenlerini geri kazanmaları adına Transplantlar, günümüzün başarılı, minimal invaziv prosedürüne uygun işler başarmaktadırlar.
Saç nakli, vücudunuzun bir kısmından (“verici bölge” olarak anılır) gelen saç köklerinin, vücudunuzun saç derisine, kaşlara, yüze saç dökülmesine maruz kaldığı bir prosedürdür. Prosedür, onlarca yıldan beri olmuştur ve süreç bugün çok değişmiştir. Diğer bir deyiş ile saç ekimi çeşitli nedenlerle zayıf kalan ve kaybolan saçların orijinaline sadık kalınarak yeniden diriltilmesi olayıdır.
Bilinen En Erken Nakil Ne Zaman Gerçekleşti?
Bilinen en eski saç nakli 1822’de, tıp öğrencisi tarafından Almanya’da belgelenmiştir. Saçlar başın bir bölgesinden diğerine taşınmıştır. O dönemlerde Almanlar bunu bir başarı olarak adlandırmış ve erkek tipi kellikten muzdarip olanlara yardım edeceğini belirtmişlerdir.
Modern Transplantasyonların Başlangıcı
Modern saç ekimi 1939’da Japon dermatolog Doktor Okuda tarafından geliştirilen bir süreçle başladı. “Zımba tekniği” olarak bilinen tekniği, yaralanma ve yanık nedeniyle kaybedilen tüylerin geri kazanılmasını istemekten geldi. Bu özel teknik, saç foliküllerini içeren ve onları hasarlı bölgelerdeki küçük deliklere taşıyan deri yamaları içermiştir. Japonya’daki bir başka dermatolog, birkaç yıl sonra greftlerin boyutunu küçülttü.
Amerika Birleşik Devletleri’nde Kalkınma
1950’lere kadar, Japonya’da geliştirilen tekniklerin ABD’ye doğru yol almamıştı. Doktor Norman Orentreich 1952’de prosedürü gerçekleştirdi ve çalışması yedi yıl sonra yayınlandı. Bu çalışmada, nakledilen kılların halen nakledildiği alandan ziyade, alındığı alanın özelliklerini sergilediğini belirten “donör baskınlığı” terimini kullanmıştır.
Doktor Orentreich, özellikle büyük olan 4 milimetrelik greft boyutlarını kullandı ve sonuç olarak oldukça doğal görünmediler. Ancak, bu büyüklük hala 70’li ve 80’li yılların başlarında kullanılmıştı ve saç ekimi olarak biliniyordu, bu da olumsuz bir çağrışımla sonuçlandı.
1980’lerin sonraki kısımlarında 90’lara kadar mikro ve minigreftler, süreci önemli ölçüde rafine hale getirdi. Mikrograflar, saç çizgisini yumuşatmak için kullanıldı, minigrets ise alanın geri kalan kısmını doldurdu. Önceki yıllarda daha büyük, ancak daha az greftlerin aksine bir seansta daha fazla greft yapıldı.
1990’larda geliştirilen en modern teknik, son derece rafine edildi. Doktorlar, çok küçük bir çapa ve bir mikro motora sahip küçük bir delme aleti kullanarak, foliküler ünite ekstraksiyonu (FUE) olarak bilinen bir işlem olan bireysel kılları toplarlar. Kıllar daha sonra saçın arzu edildiği bölgelere nakledilir. Hem verici alan hem de alıcı alan lokal anestezi ile uyuşturulur ve prosedür herhangi bir kesik veya dikiş gerektirmez. Prosedür, herhangi bir yara izi veya ağrı olmaksızın çok ayrıntılı çalışma ve doğal sonuçlar sağlar. FUE 2000’lerin başında tercih edilen prosedür haline geldi ve şimdi saç ekimi prosedürlerinin “altın standardı” olarak kabul ediliyor.