80'ler ve vahşisinden Kapitalizm
Bahçelerimiz vardı ,birinden öbürüne hikayeler,terler ile ama mecburen koşarak geçilen. Mecburen i açmak gerekirse; köpeklerin asli görevleri ev ve çevresini korumak. Korkuyoruz tabii ki, köpekler şimdilerden daha köpek. Her yer hükümranlığımız altında. Hangi ağaç konuşsa bizi anlatır. Sırlarımız, yaramazlıklarımız her şeyimiz 80 lerin ikliminde.
Hijyen diye bir kavram , belki o zamanlar sadece batılıların sorunu, biz ki küçücük bakkalımızın şişe dipli gözlüklü amcasının elinden alıyoruz avuç avuç emmeli şekerleri.Çekirdekçiler çekirdeklerini hem çitliyor hem gazete külahıyla satıyorlar.Kimse sormuyor “Bu gazeteler temiz mi ”diye.O gazetelerden birisi de çekirdekçinin kafasına oluyor bir şapka.
Kimse market nedir bilmiyor. Ne şehrimizde marketler zinciri ne de hamburger imparatorlukları kurulmuş. Belediyelerin sosyal belediyecilik diye övündükleri parklar yok denecek kadar az. Kapitalizm var ,var olmasına ama vahşisini bilemiyoruz henüz. Reagan da Abd başkanı. Olsun bizce o bir kovboy Pazar sinemasında.
Olabildiğine insanız,kardeşiz halkız ve hatta dünyalıyız.
Biz mutlu bir çocukluk yaşayan son kuşağız. O yüzden hala kendimize korkmadan kaçışımız. Hala bir mahallemiz kalmışçasına o mahallenin berberine gidiyoruz. O berberler bile biz kuaförüz diyerek övünüyorlar. Artık insan bir bedende bir çok kişi. Hangi yüzü ile karşılaştığımızı bilmeden evrensel bir dürtüyle selamlaşıyoruz.
Çeşit çeşit bankalar yok.Kredi kartı bilen var mı hiç düşünmedim.Müslümanların bayramlarda, bayram kredisi alma gereksinimini düşünenler de yok.Bahçeler hala kanallar ile sulanıyor.Şimdilerde buna vahşi sulama diyorlar. Bizse eğlence. Bazen bizzat komşular kendi bahçeleri için suyumuzu kesip araklasalar da nebatat aleminin emisyon hacmi iyi. Su bol ki yemyeşil olmuş otlar.
Sahi ne internet var ne telefon. Acaba bu insanlar nasıl nefes alabildiler? Acaba birbirlerini nasıl buldular? Evlenmek için iki şahit gerekirken , boşanmak için en az iki kişiyi nasıl bulurum? Sorularını sormak bu zamane yeni yetmelerinin işi.
Şimdiki zamanlarda anneannesiz, dedesiz ve babaannesiz evlerde , herkes kendi küçük konformist yaşamının derebeyi . O derebeyliğin kalıcılığı, iktidarı ve iktidarın hazzı sadece kapitalizm ile ilintili. Her markette alınan metalar, süslü camekanlara asılan ruhlar ile sınırlı. Ne kadar harcarsan o kadar para puan ,çekiliş hakları…
Kapitalizmin mabedidir marketler. İnsanlar kendilerinden orada kaçıyorlar. Unutuyorlar acılarını ,ruhlarının açlığını.Avunuyor ve kandırılmak iyi geliyor insana.
Halkına tepeden bakan firavunun nefsi bu çağın ruhunda gizli. Kapitalizm gerekeni yapıyor , bu çağın misafirlerini gökdelenlere çıkarıyor, okşuyor nefislerini.Kendisini önemli hissettirmek zaten kapitalizmin bir hüneri.
Düşünüyorum ama her şey ,biz istediğimiz için oldu. Biz küçük olanın değerini bilemedik. Hep güce taptık. Zayıflığımızın kurbanı olduk. Biz gelenekselden ayrılmak istedik ve bu steril yaşamı arzuladık. Özendik, öykündük, kendimiz ile vurulmak istedik. Bunu kapitalizm de çözdü. Modern bir hayat bizlere sunuldu. Tükettirildik , ve de tükettik kendimizi .Betonlaşarak var olduk.İnsanlık aslen hastalıklıdır, kendi gibi olmadığı ve köle olduğu zamanlarda.Bizler hiç doymadık ve doyuramadık içimizdeki hayvanı…
Sahi insan, nasıl ve ne zaman aslı gibidir?