İki Duble Votka Limon Gibi Film: Sucker Punch – ~ d a n d i k a d a m ~
7 Temmuz 2011 16 Aralık 2015 Spes FelixYorum bırakın
Aslında böyle fantastik aksiyon filmlerini fazla sevmem. Olsa belki izlerim, yokluğunu bilmem. Bu filmi de izlememdeki birincil sebep Emily Browning idi zaten. (Kendisinin ‘small size’ı sizi yanıltmasın, kendisi bir metre elli yedi santimetre olmasının yanısıra, 1988 doğumludur. Ve o da Avustralyalı’dır, evet.) Ben de öylesine, boş vakit doldurabileceğim bir film olarak düşünüp izlemeye başladım. Belki de sırf bu yüzden oldukça sevdim. (Beklenti seviyesi vesairesi.)
Önce kısaca değineyim. Film, oldukça iyi bir açılış sahnesine sahip. Cidden çok iyi, hatta burada Browning’in kendi sesinden Sweet Dreams‘i dinliyoruz. (Bahsi geçen sahne ve fragman yazının en altında.) Genelde de çok başarılı yönetmenlik, muhteşem bir görüntü yönetmenliği, harika müzik kullanımı başarılı görsel efektler mevcut.
Daha detaylı anlatılması gereken kısım ise öykü. Aslında klasik denilebilecek bir konu var, üvey babası tarafından, mirasa konmak sebebiyle akıl hastanesine yatırılan, ayrıca yanlışlıkla kardeşinin ölümüne de sebep olmuş bir genç kızın öyküsü. Lâkin kızımızın hastaneye vardığı andan itibaren kafasında yarattığı sahte evren ile işler biraz farklılaşmaya başlıyor. Gerçi bu noktada da biraz “I Never Promised You a Rose Garden“, biraz “El Laberinto del Fauno” esintisi almak mümkün. Aslında filmde çok fazla esinlenme var, herkes sevsin diye her filmden bir şeyler konmuş gibi. Zaten yönetmen Zack Snyder da, daha önceki filmlerini bir potada eritmeye çabalamış sanki, “300“, “Watchmen“, “Dawn of the Dead“, vesaire. Güzel olan kısımsa şu; hayalgücünü tamamen serbest bırakmış. En hoşuma giden nokta bu oldu.
Biraz daha açmak gerekirse; kızımızın -ki Baby Doll diye geçiyor ismi!- yarattığı hayal, bir akıl hastanesi değil, çalışanlarının her birinin dansçı da olduğu Moulin Rouge gibi bir genelev. (Zaten filme müzikal de diyebiliriz ki.) Ama filmde bir kez bile dans göremiyoruz, zira Baby Doll’ün her dansı, bir başka hayale açılıyor. (Bir tutam Inception da giriyor yani işin içine.) Bunlar ise iyice uçuk. Uzakdoğusal bir kılıç dövüşünden, ejderhaların hüküm sürdüğü Orta Dünya’msı savaş alanlarına, hatta “I, Robot” tarzı bir gelecek dünyasına kadar bir sürü değişik fantazya var. Benim favorim ise, steampunk bir I. Dünya Savaşı içinde, Alman askerlerinin buharla çalışan zombilerce temsil edildiği, uçan robotlardan zeplinlere, kılıçlardan makineli tüfeklere kadar her türlü otu boku içinde barındıran hayal dünyası.
Çocukluğumuzda oynarken yarattığımız distopik dünyalar gibi, “mesela bu şimdi benim uçan arabammış, ama yanlarından da füzeler çıkıyormuş” der gibi. Yani yazarken gerçekten ellerini korkak alıştırmamışlar. Çok, aşırı saçma, bir o kadar da eğlenceli. Ayrıca bu saçmalığı da, “işte hepsini hayal ediyor ya kız” diye yediriyorlar ta en baştan, yadırgamıyoruz.
Güzel olan bir diğer nokta da filmin yarı-feminist bakışaçısı. Güzelliği, yarı da olsa feminist olmasından, yarı-feministliği de, tamamen erkek egemen bir feminizm anlayışı gütmesinden. Kadınları -madden ve manen- oldukça güçlü resmedip hikayenin ortasına koysa da, film kendisini izletmek için yine “seksi resimleri için tıklayınız” türü bir yola başvuruyor, ben bile niçin izlemeye başladığımı belirttim. Bunu film boyunca da sürdürüyor, güzel kızlar, hoş elbiseler, erkek gibi kadınlar, vesaire. Yine de, salt amacı eğlendirmek olan bir filmin bu kadar çaba sarfetmesini göz ardı etmiyoruz, “aferim la” diyoruz.
Ayrıca en baştan sona kadar belirli bir amaç (firar) etrafında döndüğü için, hem hayal hem yarı-gerçek dünyada ana konudan hiç sapmayan filmin, genel kurgusu da başarılı, finali de.
Özetle, görece kötü imdb puanına rağmen, oldukça başarılı bir film olarak değerlendirebiliriz Sucker Punch‘ı, hele de beklentileri düşük tutarsak. İzlenirse, çok keyifli bir 2 saat geçirileceği düşüncesindeyim. ♣
Not: Extended Cut’ı izleyin tabi ki. Yaklaşık 15 dakika daha uzun.
abbie cornish, emily browning, sinema, sucker punch, vanessa hudgens, zack snyder