ÖNCE IMF VARDI, ŞİMDİ SERMAYE ÇETELERİ
- Kazım DEMİR - www.viratrabzon.com | Trabzon İnternet Gazetesi
28-05-2017 - Mangal dumanları arasında Trabzon Günleri05-02-2017 - ÖNCE IMF VARDI, ŞİMDİ SERMAYE ÇETELERİ
5 Şubat 2017 Pazar 17:37 “Yeni şartlarda yeni bir dünya kurulur, Türkiye’de bu dünyada yerini bulur” Bu sözler İsmet Paşa tarafından 1964 yılında söylendi. ABD Başkanı Johnson, Türkiye’nin Kıbrıs’a olası müdahalesine karşıdır. Eğer Türkiye böyle bir harekete geçerse ambargo uygulayacaklarını söyler. İsmet Paşa ABD için artık “güvenli ortak” olmaktan çıkmıştır. Yerine yenisinin bulunması gerekiyordu. Hemen Ankara’ya CIA adına General Porter gönderilir. Generalin görevi, İsmet Paşa’nın hayır dediği şeylere “evet” diyebilecek birini bulmaktır.
Çok fazla aramazlar. Yakınlarında birisi vardır, Süleyman Demirel. 1952 yılında NATO üyeliği ile birlikte Türkiye, ABD’ye teslim olmuştu. O tarihten itibaren parti kurmak isteyen, iktidar hedefleyen, öncelikle ABD’ye gidip oradan “yetki belgesi” almak ister. Bunun son örneği AKP’nin kuruluş sürecidir. 1965 Bütçe görüşmelerinde İsmet Paşa Hükümeti istifa eder. Artık süreç tamamlanmak üzeredir. Demirel için iktidar kapısı aralanmıştır.
Türkiye’de yaşanan hukuksuzluklara, insanların hapse atılmalarına karşı AB ülkelerinden yükselen seslere karşı iktidar, Şanghay İşbirliği teşkilatına üye olmakla AB ülkelerini deyim yerindeyse “tehdit” etmektedir. AKP bunu yerine getirebilir mi? Bu projesini hayata geçirmeye izin verirler mi? AKP’nin en büyük savunma aracı “İMF’ye borcumuz yok” argümanıdır. Bu yaklaşım doğru olabilir mi? Türkiye gibi ülkeler İMF reçeteleri olmadan ayakta durdurulur mu? İMF dayandığı uluslararası sermaye çetelerinin çıkarlarını korumada AKP’nin gözünün yaşına bakar mı?
Türkiye adım adım İMF ve sermaye çetelerine nasıl teslim edildiğini hep birlikte tartışalım.
1958 yılında devalüasyon kararı alınır. Dolar 9 TL olmuştur. Yeni zamlar peş peşe gelmektedir. Zaten fakir halk perişan durumdadır. Bu kararlarla birlikte ülkede ve özellikle üniversite çevrelerinde, öğrenciler arasında ciddi tartışmalar olur. 27 Mayıs 1960 İhtilali ile ordu yönetime el koyar. İMF için gün doğmuştur. 1958 yılında alınan kararların uygulanması için İhtilalcilere baskı uygular. İMF çalışanı Kemal Kurdaş Maliye Bakanı yaptırılır. Bakanın ilk açıklaması “siz gelmeyin, ben gerekeni yaparım” olur. İMF ekonomiyi kıskacına almıştır.
1965 bütçesi kabul edilmeyen İsmet Paşa istifa eder. İMF artık Türkiye’yi mesken edinmiştir. Sürekli denetimler yapar. Dayattığı ve dayandığı sermaye çetelerinin alacaklarının güvence altında olduğunu kontrol eder. 1967 ile 1970 yıllarında kıskacı daha da arttırır. Sermaye Piyasası’nın kurulması, Türkiye Elektrik Kurumu Yasası ve Merkez Bankası Kuruluş Yasaları kabul edilir. Tahsildar için para güvencededir artık. Halk mı? Zam üstüne zam yaparak belini biraz daha kırmaya devam ederler. Necip milletimiz için “devlet babadır” nasılsa!
1970 yılında İMF bir devalüasyon daha yaptırır. % 66’lık bu devalüasyonla birlikte kaynaklar biraz daha ele geçirilir. 12 Mart 1971 Darbesi ile bir başka şef Türkiye ekonomisine atanır. Atilla Karaosmanoğlu.
İMF şefleri aracılığı ile ülke yönetilmeye çalışılır. Kıbrıs çıkarması, haşhaş ekim yasağı, ABD ambargosu ve bu ambargoya IMF’nin desteği ile birlikte, 1977 seçimleri yapılır. Ülke artık “70 cent’e muhtaç” durumdadır. Ekonomik kıskaç altında olan Türkiye’ye ABD “eğer IMF ile anlaşmasan kuruş alamazsın” der.
Başbakan Ecevit zor durumdadır. TÜSİAD gibi komprador burjuvalar gazetelere ilan verirler. Kuyruklar almış başını gidiyor. Yağ üreticisi bir ülkede yağ bulunmaz. Ecevit ayrılmak zorunda kalır. İMF has adamı Demirel ile birlikte, meşhur 24 Ocak 1980 kararlarını alır. Bu sefer Demirel’in yanında başka bir şef vardır, Turgut Özal.
24 Ocak kararlarının uygulanabilmesi için darbe yapmak zorunluydu. Çocuklarını bir gecede iktidara taşımasını bildiler. Halk bu darbeye dünden razı edilmişti.
2001 yılına kadar IMF ile Türkiye arasında IMF lehine evlilik sözleşmesi sürüp gider. Adeta Türkiye’den sürekli “nafaka “ talep ediyordu. Tarihin en derin krizini 2001 yılında bu ülkeye yaşattılar. 1960 yılı, 1971 yılı ve 1980 yılında istediklerini uygulatabilmek için darbeler yapmıştı. 2001 yılında başka bir darbenin önünü, başka bir şef ile aştılar.
Bankalar birer birer batarken Kemal Derviş ta ABD’den sıcacık koltuğundan kalkıp bir anda Başbakan Yardımcısı oluverdi. Dönemin başbakanı bir demecinde “Merkez Bankası için düşünüyordum” demişti. Oysa onun daha büyük görev üstlenmesi istenmişti. Başbakan yardımcısı.
2001 krizi ile birlikte bankalar aracılığı ile milyarlarca dolar dışarıya transfer edildi. Bu sefer askeri darbelerin yerini “yeni görevlendirme” aldı. Uluslararası sermaye çeteleri kendilerine “sorun” çıkartmayacak, mülayim, görevlendirmeyi kabul edecekleri birilerini buldular. AKP.
BOP Eş Başkanlığı ve Diyarbakır’ın “önemli merkez” olarak kurgulandığı bir sisteme Türkiye hızla sokuldu. Yeni iktidar, ülke kaynaklarını birer birer satarken, yerine yenisini koyma yerine, kazanılan paraları siyasetin finansmanında kullanmaya başladı. Geldiğimiz noktada tıkanan ekonomi, tıkanan dış politika ve Körfez Ülkelerinden beklenen “kaynağı belirsiz” paralar gelmeyince yeni partner arayışları başladı.
Şanghay bu dönemde duyulur oldu. Türkiye ne ABD ve ne de AB ülkeleri tarafından gözden çıkarılacak bir ülke değil. Savaşı yaydıkları ve şiddetlendirdikleri İslam Coğrafyasında Türkiye tampon bölge işlevini görmektedir.
Son altı yılda üç milyondan fazla Müslüman göçmen Türkiye’de yaşamak zorunda kaldı. Avrupa bu kadar Müslümanı kendi bünyesine alacak durumda değil.
1950’li yıllardan itibaren Türkiye hep ABD ve Avrupa’nın pazarı olmuştur. Sürekli tuzak kurdular. Türkiye bu tuzaklara sürekli takılıp tökezledi. Ama bu tuzaklardan kurtulmak için hiç uğraş vermedi.
Her tökezlediğinde IMF ve Dünya Bankasını gösterdiler. Onlar da kaynaklarını sömürerek geleceğini yok ettiler.
IMF yok, diyorlar. Onun yerini dinci sermaye çevreleri aldı. Palazlandıkça azgınlaştılar. Artık dizginlenemez haldeler. Yastık altı dolarları bozdurup birilerine “haddini” bildirmeye çalışan iktidar farkında mı değil mi bilemiyorum? Ülke kayıp gidiyor. Tutuklamalar, seçilmiş insanları görevlerinden alınması, demokratik ülkelerin dayandığı temel argüman olan denetim-denge sistemi yerine daha otoriter, faşist bir anlayışın empoze edilmeye çalışılması ülkeyi hızla uçuruma götürüyor.
5 Şubat 2017 Pazar 17:37 (0 Yorum Yapıldı)Yorumlar