Marsilya: Biraz Afrikalı, Biraz Avrupalı… Ama Özünde Akdenizli
Kentten çıkan rap grupların en ünlüsü IAM. Bunun dışında Fonky Family, 3ème Oeil ve Psy4 de la Rime gibi gruplar da ülke çapında biliniyor. Ancak, Marsilya rap’ini Paris’tekinden ayıran bir özelliği var. Müzik şiddet içermiyor; sözler kardeşlik, birliktelik ve barışa vurgu yapıyor. Kendisi de bir rap müzik tutkunu olan Nacim, Paris ve Marsilya rap’i arasındaki bu farkı şöyle açıklıyor: “Paris’te göçmenler şehirden soyutlanmış bir biçimde, banliyölerdeki beton bloklarda yaşıyor. Onlar kendilerini Parisli hissetmiyor. Biz ise burada Marsilya’nın göbeğindeyiz. Arabı, Berberisi, Tunuslusu, Madagaskarlısı, Senegallisi ile biz bu kentin bir parçasıyız. Farklı kültürlerden, ülkelerden ve dinlerden olsak bile biz hepimiz Marsilyalıyız”. Gerçekten de Marsilya’da rap, tıpkı kentin gurur kaynağı olan futbol takımı Olympique Marseille gibi kitleleri barışçıl biçimde bir araya getiriyor. Kısacası futbol ve müzik Marsilyalıları birbirine bağlıyor, kenetliyor.
Vieux-Port bana biraz Kopenhag’ın Nyhavn’ını biraz da Antalya’nın Kaleiçi’ni anımsatıyor. Akdeniz burada karanın içine sokulmuş, balıkçılara ve denizcilere bir sığınak yaratmış. Liman boyunca dizilmiş lokantalar, Güney Fransa’nın deniz ürünleri, zeytinyağlıları ve sebzeleriyle ünlü Provansal mutfağını ve envayi çeşit bölgesel şarapları tatmak için ideal. Menülerinin baş tacıysa şüphesiz Marsilya’nın da en ünlü yemeği olan “bouillabaisse”. Çeşitli deniz ürünleri sarımsak, portakal rendesi, fesleğen, rezene gibi baharat ve otlarla beraber haşlanarak pişiriliyor. Lezzetli bir boillabaisse’de iskorpit, mığrı, kırlangıç, çipura, keler, berlâm, kefal gibi birkaç çeşit Akdeniz balığının yanı sıra denizkestanesi, ahtapot, yengeç ve midye gibi diğer deniz canlılarının da olması gerekiyor. Hal böyle olunca da boillabaisse leziz ve doyurucu, ama bir o kadar da pahalı bir yemek. Bir porsiyonu için 50-60 avroyu gözden çıkarmak gerekiyor. Ben daha az cep yakan bir Provansal spesiyalini, bildiğimiz siyah kabuklu midyelerin kabuklarıyla birlikte haşlanması ve patates kızartmasıyla beraber sunulmasından ibaret olan “moules frites”i tercih ediyorum. Yemekten sonra sıra biraz eski kenti keşfetmede…
Notre Dame de la Garde Bazilikası’nın Mistralin dalgalandırdığı deniz ve İf Adası çan kulesi kilometrelerce uzaktan görülebiliyor Notre Dame de la Garde, Marsilya’daki son durağım. Buradan Marsilya Körfezi’nin nefes kesen manzarasını izliyorum. Serin mistralin dalgalandırdığı masmavi denizi… Uzaklarda, dumanları tüten devasa yük ve yolcu gemilerini; daha berideyse körfezin içine yerleşmiş, Fransız romancı Alexandre Dumas’nın Monte Kristo Kontu romanıyla ünlenen İf Adası’nı. Bir gün tekrar gelebileceğimi biliyorum Marsilya’ya ve bu yüzden “elveda” demiyorum.
Previous PostTikal, GuatemalaNext PostNürnberg: Bir Kış Masalı	Leave a Reply Cancel reply	Enter your comment here...