- Barnaba Incili 183-193. Bölüm
Yemekte otururlarken yazıcı dedi: “Ey muallim, Allah'ın gerçek alçak gönüllülüğü sevdiğini söyledim. Bu bakımdan, bize alçak gönüllülüğünü ve onun nasıl gerçek, nasıl sahte, olabileceğini anlatın.”
İsa cevap verdi: “Bakın size diyorum ki, küçük bir çocuk gibi olmayan göklerin melekûtuna girmeyecektir.”
Herkes bunu duyunca şaşırdı ve birbirlerine dediler ; “Şimdi, otuz ya da kırk yaşında olan biri nasıl küçük bir çocuk gibi olacak?”
İsa cevap verdi: “Ruhumun huzurunda durduğu Allah sağ ve diridir ki, sözlerim doğrudur. Size, “(bir insanın) çocuk gibi olması gerektiğini söyledim; çünkü bu, gerçek alçak gönüllülüktür. Eğer küçük bir çocuğa, “Senin elbiselerini kim yaptı?” diye sorsanız, “babam” (diye) cevap verecektir. Eğer ona, oturduğu evin kimin olduğunu sorsanız, “babamın” diyecektir. Eğer “sana kim yiyecek veriyor?” deseniz, “babam” (diye) karşılık verecektir. Eğer, “sana yürümek ve konuşmayı kim öğretti?” deseniz, “babam” (diye) cevap verecektir. Ama deseniz ki, “alnını kim yardı, alnını böyle sardırmışsın” diyecek olsanız, “düştüm ve başımı yardım” (diye) cevap verir. Eğer, “neden düştün?” derseniz, “görmüyor musunuz küçüğüm, yetişkin bir insan gibi yürüme ve koşma gücüm yok ki! Bu bakımdan babam, sağlam yürümem için benim elimden tutmadı. Fakat iyi yürümeyi öğrenmem için babam beni bir an bıraktı ve ben de koşmak isteyince düştüm.” (diye) cevap verir. Eğer, “o zaman baban ne dedi?” derseniz, “niye şimdi oldukça yavaş yürümedin? Bak, ileride benim yanımdan ayrılmayacaksın” dedi (diye) cevap verir.”
“Söyleyin bana, doğru değil mi bu?” dedi İsa.
Havariler ve yazıcı cevap verdiler: “Doğruların doğrusu!”
O zaman İsa dedi: “Kalbinden Allah'ı tüm iyiliklerin yazarı, kendini de günahların, yazarı olarak tanıyan gerçekten alçak gönüllü olur. Ama, dille çocuk gibi konuşup, hareketle zıtlarını ortaya koyan, emin olun ki, sahte alçak gönüllülük ve gerçek gurur sahibidir. Çünkü, gurur bu şekilde, insanlar tarafından azarlanıp tekmelenmedikçe, alçak gönüllü şeyleri kullandığı zaman zirvesine varır.
“Sahte alçak gönüllü insan, sahip olduğu her şeyi kendisine Allah'ın verdiğini söyler, ama kendi başına kalınca uymaz ve salih ameller yapmış olur. Ve, bu zamanın bu Ferisîleri kardeşler, söyleyin bana, nasıl yürürler?”
Yazıcı ağlayarak cevap verdi: “Ey muallim, bu zamanın Ferisîleri Ferisi cübbesi ve adını taşırlar, ama kalben ve amel bakımından Kenanîdirler. Ve, Allah'a karşı böyle bir adı gasp etmekle kalmıyorlar, bu şekilde basit insanları da aldatıyorlar! Ey eski zaman, ne kadar zalimce davrandın bize. Gerçek Ferisileri bizden aldın ve bize sahtelerini bıraktın!”
İsa karşılık verdi: “Kardeş, bunu yapan zaman değil, gerçekte şerli dünyadır, çünkü her zaman içinde Allah'a gerçekten kulluk etmek mümkündür; ama dünyâ ile bir olunca, yani her zaman kötü tavırlarla insanlar kötüleşir. Elişa peygamberin hizmetçisi Gehazi'nin yalan söyleyip efendisini utandırdığını, para ve Suriyeli Naaman'ın elbiselerini aldığını biliyor musunuz? Ama, Elişa'nın da Allah'ın onu kendilerine peygamber yaptığı çok sayıda Ferisî'si vardı.
“Bakın, size diyorum ki, İnsanlar kötü işlere öylesine meyillidir ve dünya da onları bu işlere öylesine çeker ve şeytan da kendilerini şerre sürükler ki, bu zamanın Ferisi'leri her salih amelden ve her kutsal örnekten kaçınmaktadırlar ve Gehazi örneği, Allah tarafından lanetlenmeleri için kendilerine yeter.”
Yazıcı karşılık verdi: “Doğruların doğrusu.” Bunun üzerine İsa dedi: “Gerçek Ferisîleri görebilmemiz için, bize Allah'ın iki peygamberi olan Haggay ve Hoşea örneğini anlatsana.”
Yazıcı karşılık verdi: “Ey muallim, nasıl diyeyim ki? Danyal peygamber tarafından yazılmış olmasına rağmen, pek çokları kesinlikle buna inanmıyor; ama sana itaat ederek, ben gerçeği nakledeceğim.”
Haggay, babadan kalma mirasını satarak, yoksullara verip de, Obadya peygambere hizmet etmek için Anatos'tan ayrıldığında 15 yaşındaydı. Haggay'ın alçak gönüllülüğünü bilen yaşlı Obadya onu, şakirtlerine öğretmede bir kitap olarak kullandı. Bu nedenle, o sık sık kendisine elbise ve güzel yemekler gönderir, fakat Haggay her seferinde elçiyi geri gönderip, derdi: “Git, evine dön, çünkü bir yanlışlık yaptın. Obadya bana böyle şeyler mi gönderecek? Asla; çünkü o benim hiç bir işe yaramadığımı ve yalnızca günah işlediğimi bilir.”
“Ve, Obadya kötü bir şeyi olduğunda, görmesi için onu Haggay'ın yanında bulunan birine verirdi. O zaman Haggay bunu görünce kendi kendine derdi: “Bak. şimdi, Obadya mutlaka seni unuttu, çünkü bu, herkesten kötü olduğundan yalnızca bana uygundur. Ve bunun kadar pis bir şey yoktur. Allah'ın Obadya'nın elleriyle bana bahşettiği bu şeyi ondan alsam, bir hazine olurdu.”
“Obadya birine dua etmeği öğretmek istediğinde. Haggay'ı çağırır ve derdi: “Duanı burada yap ki, herkes sözlerini işitsin.” O zaman Haggay derdi: “İsrail'in Allah'ı Rabb, Seni çağıran kuluna merhametle bak, çünkü onu Sen yarattın. Adaletli Rabb Allah, adaletini hatırla ve kulunun günahlarını cezalandır ki, senin eserini kirletmeyeyim. Allah'ım Rabb, ben senden mümin kullarına bahşettiğin nimetleri isteyemem, çünkü benim günahtan başka bir şey yaptığım yok. Bu bakımdan Rabb, kullarından birine bir hastalık vereceğin zaman kendi şanın için ben kulunu hatırla.”
“Ve Haggay, böyle davranınca” dedi yazıcı, “Allah onu öylesine sevdi ki, zamanında yanında bulunan herkese Allah peygamberlik (hediyesini) verdi. Ve, Haggay dua ederken hiç bir şey istemedi ki, Allah vermemiş olsun.”
Ve, dedi: “Hoşea, Allah'a kulluk etmek için gittiği zaman, Naftali kabilesinin reisiydi ve 14 yaşındaydı. Ve, o da babadan kalan mirasını satarak, yoksullara verip Haggay'ın şakirdi olmak üzere gitti.
“Hoşea sadakaya öylesine tutulmuştu ki, kendinden istenen her şey için derdi: “Bunu Allah bana senin için verdi ey kardeş, bu nedenle onu kabul et!”
- “Böyle yaptığından, az sonra iki elbiseyle kalakaldı, bunlar da çuval bezinden uzun bir gömlekle, bir deri cübbeydi. Babadan kalma mirasını satarak yoksullara verdi diyorum, çünkü, başka türlü kimsenin Ferisi olarak çağırılmasına izin verilmezdi.
“Hoşea'da Musa'nın kitabı vardı, onu en büyük ciddiyetle okurdu. Bir gün Haggay kendisine dedi: “Hoşea, varını yoğunu senden kim çekip aldı?”
Karşılık verdi: “Musa'nın kitabı.”
“Kardeş, Allah'ımıza kurban kesmek için Kudüs'e gitmek istiyorum ama cübbem yok, bu nedenle ne yapacağımı bilmiyorum.”
Hoşea bunu duyunca dedi: “Bağışla beni kardeş, çünkü sâna karşı büyük bir günah işledim; Allah bana, sana vereyim diye bir cübbe verdi de, ben unutmuştum. Bu bakımdan şimdi onu kabul et ve Allah'a benim için dua et.” Buna inanan adam Hoşea'nın cübbesini kabul edip, gitti. Ve Hoşea Haggay'ın evine varınca, Haggay dedi: “Cübbeni kim alıp gitti?”
Hoşea cevap verdi: “Musa'nın kitabı.”
“Bir gün bir yoksul adam hırsızlar tarafından soyuldu ve çıplak kaldı. Bunun üzerine, onu gören Hoşea kendi uzun gömleğini çıkarıp, çıplak olana verdi; kendisi ise, gizli yerleri üzerindeki bir keçi derisi parçasıyla kalakaldı. Bu nedenle, Haggay'ı görmeye gidemeyince, salih Haggay Hoşea'nın hasta olduğunu sandı. Bunun üzerine, iki şakirtle birlikte onu görmeye gitti. Ve onu palmiye yapraklarına sarılmış olarak buldular. O zaman Haggay dedi: “Şimdi söyle bana, neden beni ziyarete gelmedin?”
Hoşea cevap verdi: “Musa'nın kitabı uzun gömleğimi aldı ve oraya gömleksiz gelmekten korktum.” Bunun üzerine Haggay kendisine bir başka gömlek verdi.
“Bir gün, genç bir adam Hoşea'yı Musa'nın kitabını okurken görüp, ağlayarak dedi: “Bir kitabım olsa, ben de okumayı öğrenirim.” Bunu duyan Hoşea ona kitabı verip, dedi:
“Kardeş, bu kitap senindir; Allah onu bana, ağlayarak kitap isteyen birine vermem için verdi.”
Haggay'ın, Hoşea'nın yakınında bir şakirdi vardı ve kitabının iyi yazılmış olup olmadığını görmek arzusuyla Hoşea'yı ziyarete gitti ve ona dedi “Kardeş, kitabımı al ve benimki gibi olup olmadığına bakalım.”
Hoşea karşılık verdi: “O benden alındı.”
“Kim aldı onu senden?” dedi şakirt.
Hoşea cevap verdi: “Musa'nın kitabı.” Bunu duyan diğeri
Haggay'a vardı ve dedi: “Hoşea delirmiş, Musa'nın kitabının kendinden Musa'nın kitabını aldığını söylüyor.”
Haggay karşılık verdi: “Bende Înşallah aynı şekilde deli olsam ey kardeş ve tüm deliler Hoşea gibi olsa!”
Yahudiye ülkesine akın eden Suriyeli soyguncular, peygamberlerin ve Ferisilerin oturduğu Karmel dağı yanında zar zor yaşayıp giden yaşlı bir dulun oğlunu ele geçirdiler, öyle denk geldi ki, odun kesmeye gitmiş olan Hoşea, ağlamakta olan kadına karşı geldi. Bunun üzerine, hemen ağlamaya başladı, çünkü ne zaman gülen birini görse güler ve ne zaman ağlayan birini görse ağlardı. Sonra Hoşea, ağlamasının nedeniyle ilgili olarak kadına sordu ve o da her şeyi anlattı.
O zaman Hoşea dedi: “Gel kardeş, çünkü Allah sana oğlunu vermek diliyor.”
Haggay onu tanıyıp dedi: “Oğul, nasıl oldu da, yana yakıla seni arayan yaşlı babanı bıraktın?” Hoşea cevap verdi:
“Baba, ben satıldım.” O zaman Haggay öfkeyle dedi:
“Seni satan bu kötü herif kimdir?”
Hoşea cevap verdi: “Allah seni affetsin ey babam; çünkü, beni satan o kadar iyidir ki, eğer o dünyada olmamış olsaydı, kimse kutsal olmayacaktı.”
“O halde kimdir o?” dedi Haggay. Hoşea cevap verdi: “Ey benim babam, o Musa'nın kitabıydı.”
O zaman, Haggay kendinden geçip, olduğu yerde kaldı ve dedi: “Seni sattığı gibi oğlum, Musa'nın kitabı tüm çocuklarımla birlikte inşallah beni de satsa!”
Ve, Haggay Hoşea ile birlikte efendisinin evine gitti, o Haggay'ı görünce dedi: “Peygamberini benim evime gönderen Allah'ı tesbih ederim” ve elini öpmeye koştu. O zaman Haggay dedi: “Kardeş, satın aldığın kölenin elini öp, çünkü o benden daha iyidir.” Ve, olup bitenlerin hepsini ona anlattı; bunun üzerine, efendi Hoşea'ya hürriyetini verdi.
“Ve, istediğin tam bu kadar, ey muallim” (dedi yazıcı).
Sonra İsa dedi: “Bu gerçektir. Çünkü, Allah bunu bana kesinlikle bildirdi. O halde, herkesin bunun gerçek olduğunu bilmesi için, Allah adıyla güneş olduğu yerde kalsın ve 12 saat hareket etmesin!” Ve, Kudüs ve Yahudiye'nin dehşeti karşısında böyle oldu.
Ve İsa yazıcıya dedi: “Ey kardeş, böyle bir ilmin varken, benden ne öğrenmek istersin? Allah sağ ve diridir ki, bu, insanın kurtuluşu için yeterlidir. Öyle ki, Hoşea'nın iyilik severliğiyle Haggay'ın alçak gönüllülüğü tüm kanunun ve tüm peygamberlerin istediğidir.”“Söyle bana kardeş, bana mabette soru sormak için geldiğin zaman, Allah'ın beni belki de kanunu ve peygamberleri yok etmek için göndermiş olabileceğini düşündün mü?”
“Bellidir ki, Allah bunu istemez. Çünkü O değişmez ve bu nedenle de, insanın kurtuluş yolu olarak takdir ettiği şeyi tüm peygamberlere söyletmiştir. Ruhumun huzurunda durduğu Allah sağ ve diridir ki, eğer Musa'nın kitabı babamız Davud'un kitabıyla birlikte sahte Ferisi ve fakihlerin insani gelenekleriyle tahrif edilmemiş olsaydı, Allah bana Kelâmı'nı vermeyecekti. Ve, neden ben Musa'nın kitabından ve Davut'un kitabından söz ediyorum? Her peygamberliği tahrif ettiler. O kadar ki, bugün, Allah'ın emrettiği hiç bir şeye bakılmıyor, ama insanlar, sanki Allah yanılgı içinde de, insanlar hata etmezmiş gibi fakihler ne diyor, Ferisîler ne yapıyor, ona bakıyorlar.”
“Bu bakımdan, yazıklar olsun bu imansız nesle, çünkü üzerlerine mabetle mihrap arasında öldürdükleri Berekya'nın oğlu Zekeriyya'nın kanıyla birlikte, her peygamberin ve takvalı insanın kanı dökülecektir!”
“Hangi peygamberi öldürmediler ki? Hangi takvalı insanı tabii bir ölümle ölüme bıraktılar? Olsa olsa bir tane: Ve, şimdi de beni öldürmenin yollarını arıyorlar. İbrahim'in çocukları olmakla ve güzel mabetleri bulunmakla övünürler. Allah sağ ve diridir ki onlar şeytan'ın çocuklarıdır ve onun dilediğini yaparlar; bu, yüzdendir, kutsal şehirle birlikte mabet yıkılacak, o kadar ki, mabette taş üstünde taş kalmayacaktır.”
“Söyle bana kardeş, sen kanunu öğrenmiş bir alimsin. Babamız İbrahim'e yapılan Mesih vaadi kim içindir? îshak için mi, İsmail için mi?”
Bilgin cevap verdi: “Ey muallim, ölüm cezasından ötürü bunu sana söylemekten korkuyorum.”
O zaman İsa dedi: “Kardeş, evinde yemek yemeye geldiğim için üzgünüm, çünkü sen bu hayatı Yaratıcın Allah'tan daha çok seviyorsun ve bu nedenle de, hayatını yitirmekten korkuyor ve dil Allah'ın kanunuyla ilgili olarak kalbin bildiğinin aksini söylediği zaman yok olan sonsuz hayatı ve imanı yitirmekten korkmuyorsun.”
O zaman salih yazıcı ağladı ve dedi: “Ey muallim, nasıl sonuç vereceğini bilmiş olsaydım, insanlar arasında fitne çıkmasın diye söylenmeden bıraktığım pek çok şeyi anlatırdım.”
İsa cevap verdi: “Ne insanlara, ne tüm dünyaya, ne tüm kutsal kişilere, ne de tüm meleklere, Allah'a karşı gelmeyi gerektirdiğinde saygı duymamalısın. Bu bakımdan, yaratıcın Allah'a karşı gelineceğine, bırak bütün (dünya) helak olsun. Ve günahlarla birlikte ortada kalmasın. Çünkü günah yıkar, korumaz ve Allah denizdeki kumlar kadar, hatta daha çok dünyalar yaratmaya kadirdir.”
Sonra, yazıcı dedi: “Bağışla beni muallim, günaha girdim.”
İsa dedi.- “Allah bağışlasın seni; çünkü günahı O'na karşı işledin.”
Bunun üzerine yazıcı dedi: Allah'ın kulları ve peygamberleri Musa ve (senin yaptığın gibi güneşi yerinde durduran) Yuşa'nın eliyle yazılmış eski bir kitap gördüm. Bu kitap Musa'nın gerçek kitabıdır. İçinde, İsmail'in Mesih'in babası, İshak'ın da Mesih'in habercisinin babası olduğu yazılıdır. Ve, kitap şöyle der ki: “Musa dedi: “Kadir ve Rahim olan İsmail'in Allah'ı Rabb, azametinin nurunu kuluna göster.” Bunun üzerine, Allah ona Elçisi'ni İsmail'in kucağında gösterdi ve İsmail de İbrahim'in kucağındaydı. İsmail'in yanında İshak duruyordu, kucağında bir çocuk vardı. Parmağıyla Allah'ın Elçisi'ni gösterip diyordu: “Bu, Allah'ın tüm şeyleri kendisi için yarattığı kişidir.”
Bunun üzerine Musa sevinçle haykırdı: “Ey İsmail, sen kucağında tüm dünyayı ve Cennet'i tutuyorsun; ben Allah'ın kulunu unutma ki, Allah'ın her şeyi kendisi için yarattığı oğlunun sayesinde Allah'ın gözünde bir lütfa erebiliyorum.”
“Ben bu kitabın tamamını okuyamadım, çünkü ben kitaplığımda iken başkâhin onu bir İsmaili'nin yazmış olduğunu söyleyerek beni men etti.”
O zaman İsa dedi: “Artık tekrar bir daha gerçeği saklamamaya bak. Çünkü Mesih'e inanmakla Allah insanlara kurtuluş verecek ve O'nsuz kimse kurtulamayacak”
Ve, İsa konuşmasını burada bitirdi. Bunun üzerine, yemeye oturuyorlardı ki, bir de ne görelim, İsa'­nın ayaklan dibinde ağlayan Meryem Nikodemus'un (yazıcının adı böyleydi,) evine girip, ağlayarak kendini İsa'nın ayaklarının dibine bıraktı ve dedi: “Rab, senin sayende Allah'ın rahmetini gören kulunun bir kız kardeşi ve bir erkek kardeşi şimdi ölüm tehlikesiyle hasta yatıyor.”
İsa karşılık verdi; “Evin nerededir? Söyle bana, çünkü onun sıhhati için Allah'a dua etmeye geleceğim.”
Meryem cevap verdi: “Betani erkek ve kız kardeşimin (memleketi) dir. Benim kendi memleketim Magdala'dır; erkek kardeşim Betani'dedir.”
İsa kadına dedi: “Hemen doğru erkek kardeşinin evine git ve orada beni bekle. Onu iyileştirmeye geleceğim. Ve korkma, çünkü o ölmeyecek.”
İsa Nikodemus'un evinde iki gün kaldı ve üçüncü gün Beytanya'ya gitmek üzere ayrıldı ve kasabaya yaklaştığında, Meryem'e gelmekte olduğunu söylemeleri için havarilerinden ikisini önden gönderdi. Kadın koşarak kasaba dışına çıktı ve İsa'yı bulunca ağlayarak dedi: “Rab, kardeşimin ölmeyeceğini söylemiştin; şimdi ise dört gündür gömülü bulunuyor. Allah için, ben seni çağırmadan önce gelmiş olsaydın, o zaman ölmezdi!”
İsa karşılık verdi: “Kardeşin ölmüş değil, uyuyor. Bu bakımdan, ben onu uyandırmak için geliyorum.”
Meryem ağlayarak cevap verdi “Rab, böyle bir uykudan o Hüküm Günü'nde Allah'ın meleğinin surunun sesiyle uyanacaktır.”
İsa karşılık verdi: “Meryem, bana inan ki, o (o günden) önce kalkacak. Çünkü, Allah bana uyku üzerine güç vermiştir ve bak sana diyorum ki, o ölmüş değildir. Çünkü yalnızca, Allah'ın rahmetini bulmadan ölenler ölüdür.”
Şimdi, Lazarus'un ölümünde Kudüs'ten gelmiş bir hayli Yahudi ve pek çok yazıcı ve Ferisi toplanmış bulunuyorlardı. Kız kardeşinden İsa'nın gelmekte olduğunu duyan Marta aceleyle kalktı ve dışarı koştu; bunun üzerine Yahudi, yazıcı ve Ferisîler'den oluşan kalabalık onu teselli etmek için peşinden gittiler. Çünkü kardeşine ağlamak için kabre gittiğini sanıyorlardı, İsa'nın Meryem'le konuştuğu yere varınca Marta ağlayarak dedi: “Rab, Allah için burada olmuş olsaydın, çünkü o zaman kardeşim ölmezdi!”
Meryem o zaman ağlamaya başladı; bunun üzerine İsa da göz yaşı döktü ve iç çekerek dedi: “Onu nereye yatırdınız?” Cevap verdiler, “Gel bak.”
Ferisîler kendi aralarında diyorlardı: “Şimdi Nain'deki dulun oğlunu dirilten bu adam, ölmeyeceğini söylediği halde neden bu adamı ölüme bıraktı?”
“Ağlamayın, çünkü Lazarus uyuyor, ve ben onu uyandırmaya geldim.”
Ferisîler kendi aralarında dediler: “Allah için, sen böyle mi uyursun!”
O zaman İsa dedi: “Benim saatim henüz gelmedi; geldiği zaman aynı şekilde uyuyacak ve süratle uyandırılacağım.” Sonra İsa yine dedi: “Kabrin üzerinden taşı çekin.”
Marta dedi: “Rab, o kokmuştur. Çünkü öleli dört gün oluyor.”
İsa dedi: “Öyleyse ben niye geldim buraya Marta? Sen benim onu uyandıracağıma inanmıyor musun?”
Marta cevap verdi: “Senin, Allah'ın bu dünyaya gönderdiği bir mukaddesi olduğunu biliyorum.”
O zaman, İsa ellerini göğe kaldırdı ve dedi: “İbrahim'in Allah'ı, İsmail ve İshak'ın Allah'ı, babalarımızın Allah'ı Rabb, bu kadınların başına gelenlere merhamet et ve kutsal adına şan ver.” Ve, herkes “Amin” diye karşılık verince, İsa yüksek bir sesle dedi:
“Lazarus, beri gel!”
Bunun üzerine, ölmüş olan kalktı ve İsa havarilerine dedi:
“Onu çözün.” Çünkü, babalarımızın (ölülerini) göme geldikleri şekilde, o da yüzünün üzerindeki peşkirle birlikte kefene sarılmış bulunuyordu.
Yorumu gönderen: sultan, 31.10.2009, 06:06 (UTC):
En doğrusunu yüce Rabb'bimiz bilir bizim yüreklerimize,Allah cc gerçekler her ne ise kalbimize ve beynimize yerleştirip inancımızın dahada kuvvetlenmesini o Sonsuz güç olan Rahmandan isteriz ..
 19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 49335114 ziyaretçi (125190968 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)