Yaz dediler ben de yazdım...
25 Ekim 2016, Salı - 21:18
Mevsim Sonbahar. Pencerenin önünde bir ağaç, ağacın üstünde de serçeler uçuşuyor. Minicik bir serçe annesinin yanında kanat çırpıyor. Anne serçenin ağzında yavrusuna uygun bir yiyecek olacak ki onu doyuruyor ve sonra yeni uçmaya alışan minik serçeyi, akraba serçelerle olacak, hep birlikte uçuruyorlar. Kuş beyinli derler gerçi ama onların da kendilerine yetecek kadar beyinleri var.
Bu tabloda sevgi var, korunma var, koruma var, dayanışma, yardımlaşma, huzur var. Görünürde, aile var. Bence en önemlisi, gören gözde, hisseden yürekte Tanrının gücü, Yaratandan yana yaratılana bahşedilen doğa gücü var.
İnsan beyni mükemmel yaratılmış ama mekanizmanın çalışması, ilkin ebeveynin eğitimine sonra öğretimine ve kişinin yeteneğine bağlı oluyor.
Yaz dediler yazıyorum. Şu kısacık hayatta insan insanı niye üzer? Kuşlar birbirini üzüyor mu? Neden herkesin hayatında kendisini ilgilendiren bir mutluluk payı çıkarır? Neden karşısındaki insanın görünür ve görünmez sıkıntıları ile ilgilenir? Neden araştırır, inceler, sorup soruşturup kendisini huzursuz eder? Neden başkasının hayatını irdelemekle, biraz kıskanarak biraz da özenerek hayatın hırsını çıkarmaya çalışır? Adisyona 5ekleyip 5 çıkarır, toplamı da 7 mahalleye dağıtır?
Yaz dediler yazdım. Biz insan beyinliler neden birbirimizi gereken yerlerde yeterince korumayız, neden korunma hissi bizlere aşağılanma gibi aşılanır? Neden dayanışmanın gerektiği yerde insanlar yan yana gelemez, paylaşmayı bilmezler?
Yaz dediler, ben de yazdım. Kuş beyinliler sevgi dağıtıyor oysa bazı insanların değer ölçüsü cebindeki, bankasındaki veya tapudaki para birikimi olunca, hele bu maddi imkânlar kolaylıkla elde edilmişse, çağımız insanı bazen sevgiyi rafa kaldırıyor, sevgisiz de olsa rahat yaşamayı tercih ediyor. Kişi kendisini mutlu ve özel olduğunu sanıp aslında şahsına saygısızlık yapmayı marifet sanıyor. Bırakın öyle kalsın, nasıl olsa anlayışlar kişiden kişiye değişiyor.
Yaz dediler yazıyorum. Bu nasıl aile dedikleri de oluyor. Kuşlara bakıyorum ve ben de öyle düşünüyorum. Hayatını ele alamayan ve insan ilişkilerini bile oynayamayan kişileri kendi sefaletlerine gömmek en doğrusu. Etrafımızda emlakçı, bankacı aileler görmek istemiyoruz artık. Ruh sağlığı bozuk, yalnız ve bağımlı evlâtlar görmek istemiyoruz. Allah herkese sağlık versin, bu hayatı yaşıyor ve yaşatıyor sansınlar yeter ki gönüllerde haset olmasın, gönüllerdeki hasretle yaşasınlar.
Kuş sesleri kulağa hoş geldi ama şimdi uçma vakti, özgürlük vakti. Birçok şey için bana “yaz” dediğinizi unutmadım. Herkesin kâğıda dökmek istediği gamı kederi var. Vefasıza, nanköre gülüp geçmekte fayda var. Kafalar değişmedikçe şekil değişmez. Bana “yaz” demeyin, bırakın zamanı gelince insanoğlu kendi vicdanının hesabını kendi ödesin.