Yıkık oda,yıkık ruh - Prof. Dr. Nimet Kabakuş | Çocuk Nörolojisi Uzmanı
İlkokul 4. sınıftan başlayan arkadaşlıkları lise son sınıfa kadar bütün güzellikleri ile devam etmiş; ancak son zamanlarda aralarına bir kuşku düşmüştü. Baki'nin bakışları derin bir "hesabın" sorgulamasını yapar gibiydi. Genç liseli şaşkındı; çünkü en ufak kırıcı bir davranışı ya da konuşması olmamıştı. O zamana kadar Baki ona gelirken; artık o Baki'ye gidiyor ve "istemiyorum, gelme" davranışları ile karşılanıyordu. Ne olduğunu anlayıncaya kadar gitmemeye karar verdi. Birkaç gün sonra biri tarafından uzaktan izlendiğini fark etti. Miyop olduğundan kim olduğunu anlayamamisti. Bunu anlamak zor değildi; dar sokaklara saparak izlenme mesafesini kısaltabilirdi. Öyle de yaptı. O da ne, izleyen kişi Baki'ydi; evet evet kesinlikle oydu. Çok iyi saklanıyordu. Eve geldiğinde korku, öfke ve şaşkınlık içindeydi. Sessizce sorduğu sorular beyninde bağırışlar olarak yankılanıyordu: "Bu adam ne yapmak istiyordu? Niçin böyle yapıyordu? Hiç ama hiç bir şeye anlam veremiyorum". Neden ve niçinlerden daha önemlisi; ortada izlenme ve suç üstü yakalanma eylemi vardı. Bu izlenme artık geceleri de yapılıyordu; bir defasında komşu çiftçi dayı: "Evlat birileri bu gece seni buralarda arıyordu, bana da sordu, tuhaf biriydi". Sormaya gerek yoktu, bu Baki'ydi. İzlenmenin öldürülme nedeni olduğunu hissediyordu. Liseli genç bir akşamüstü mahallenin tek televizyonlu çay ocağında spor programı seyrederken ani bir sesle irkildi: "Aman adamı öldürüyor!". Bu sesle birlikte aniden arkasına dönüp baktığında, yuvasından fırlamış gözlerle Baki karşısına dikilmişti; elinde o güne kadar görmediği uzun ve sivri bir bıçak vardı. Ani bir refleksle oturduğu sandalyeyi kapıp Baki'nin kafasına tüm gücüyle indirdi. Baki yere düşmüş ve elindeki bıçak savrulmuştu; yerden kalktı, bıçağını aldı ve hiçbirşey olmamış gibi kalkıp gitti. Herşeye gebe bu gizemli durumu, hiç kimseye anlatamıyordu. Kalktı ve tüm cesaretini toplayarak Baki'nin evine gitti; o yoktu, annesı ile konuştu; yaşlı kadın beklenmedik sert bir azarlayışla: "Bırak o kızın peşini, onu Baki seviyor, lise bitsin, isteyeceğim". Kız, Baki, sevmek, istemek ve kendisi... Ne ilgisi vardı, hiçbir şey anlayamadı. Birşeyler sormak istedi ama yaşlı kadın avazı çıktığı kadar bağırarak onu kovdu.
Baki artık okulu da bırakmıştı, gören de yoktu. Yakından izlenme devam ediyordu. Genç erkeklik gururu bile bu durumu anasına anlatmasına engel olamadı. Bu kadın, yiğit ve korkusuz bir kadındı. Yedi erkek evlat büyütmüş, hepsini evden salıvermiş ve tüm sevgisini bu en küçük oğluna vermişti. Çılgına döndü. Yarı örtülü bir halde evden fırladı. "Ana nereye? Ya yapma, gitme ana!" diye arkasından bağırsa da; anası bir solukta Baki'lerin evlerine varmışta bile... İki kadının yüksek sesle konuşmaları tüm sokakta duyuluyordu. Anlaşılması zor bağırtılardan yine de birşeyler anlayabilmişti: Baki lisenin ve hatta şehrin en güzel kızına aşık olmuş, ancak bu aşkın karşılığını azarlanma ile görmüştü. "Bu kız kendisini geri çevirmezdi, çevirmemeliydi. Öyleyse başka bir erkeği seviyordu. Başarılı ve yakışıklı erkeklerden hoşlanıyordu. Liseli genç bu tarife tam da uyuyordu; kız bunu seviyor olabilirdi. Sıkı bir izlemeye aldı; okulda buluşmaları yoktu; olsundu, pekala dışarıda buluşabilirlerdi. Gece ve gündüz izlemeli; bu "hain"in cezasını kızın yanında vermeliydi. Kabus dolu bir hayat, tüm karanlığı ile genç liselinin üzerine konmuştu. Öldürülme korkusunu iliklerine kadar hissediyordu. Bir ara okula gitmemeyi bile düşündü: Yok hayır olamazdı, okulu bırakmazdı. Lisenin bitmesi ve üniversite sınavlarına çok az kalmıştı. Ve hatta sınavlara girer ve uzak illeri tercih eder ve bu beladan da kurtulurdu. Hergün yeni bir kaygı ile kalkıyor ve herşeye rağmen okuluna devam ediyordu. Bir gün izlenmediğini fark etti. İnanamadı ve hatta olamazdı; yoksa Baki artık profesyonelce mi saklanıyordu? Birkaç gün sonra izlenmediğinden emin oldu. Ne olmuştu da Baki bu yakın takipten vazgeçmişti? Korkarak gece evlerinin olduğu sokağa gitti; şimdi de o, Baki'yi izlemeye başlayacaktı. O da ne? Bakilerin evleri büyük ölçüde yıkılmış, sadece üst/arka kısımdaki bir oda, yarı yıkık durumunu korumuştu. Yaklaştı, odadan zayıf bir ışık geliyordu. Sabahı zor etti, tekrar eve gitti. Sabah namazından yeni dönen yaşlı amcaya ne yada neler olduğunu sordu. Bir hafta önce ağır bir yağışın ardından evin büyük ölçüde yıkıldığını, sadece üst odanın kısmen ayakta kaldığını anlattı. Işığı sordu: "Ne bileyim evlat, orada büyük oğulları oturuyormuş; o gitmemiş". Genç liseli, ihtiyarın canı sıkılır diye fazla birşey sormadan ayrıldı.
Bugün okula gitmeyecek; bu olayları anlamaya çalışacaktı. Doğruca Baki'nin ilkokul 2. sınıfta okuyan kardeşinin okuluna gitti, beklemeye koyuldu. Az sonra çocuk gözüktü. Bir simit aldı, o yerken sorularını sordu.Abisinin son bir aydan beri evde de garip davranışları oluyormuş. Annesi onu sinir ve ruh doktorlarına götürmüş. Doktorlar abisinin, beyninde mi yoksa ruhun da mı ne, bir yerinde "yıkılma" olduğunu söylemiş; ilaçlar vermişler ama kullanmamış. Evleri yağıştan yıkıldığından kiraya çıkmışlar, ama abisi gelmemiş. Yarı yıkık odaya kendisini hapsetmiş". Yani "yıkık odada yıkık bir ruh" yaşamaya başlamış.
Genç liseli okula döndüğünde, zihninin tümünün bu olaylarla tıka-basa dolduğunu fark etti. Yorumlamaya çalıştı: Baki hasta olmuştu, hem de ruh hastası. Nedeni aşk mıydı, yoksa o kız mıydı? Sahi o kız gerçekten çok güzeldi, birkaç kez gözgöze gelmişti; gözleri bal rengindeydi. Bir bakanın bir daha çeviremediği "o gözler", ona hep "bir leopar gözü" gibi gelmişti. Avına çok masum bakan, belki de bu bakışları ile kurbanını cazibesine alan "mahvedici" bakışlar... Zavallı Baki belki de bu bakışların ilk kurbanı oldu... Kendisi asla bu bakışlara sahip gözlere ve güzelliğe bakmamalıydı. Suçluyu bulmuştu: leopar bakışlı kız...
Aradan birkaç yıl geçti. Genç adam, psikiyatri dersinde "paranoid sizofreni"yi dinlerken; bir kez daha Baki'yi, yani " yıkık ruhu" hatırladı: küçük kardeşinin abisi için kullandığı bu tanım ile,şizofreninin ''akılda/duyguda çatlama'' tanımı ne kadar da uyumluluk gösteriyordu. Şizofrenik ruh haliyle yıkık yapı arasında dağılmışlık yönünden bire bir uyumdan söz edilebilirdi.
Şimdi artık zihnindeki "suçlular" yer değiştirdi. Suçlu, hastalık; kurbanı ise Baki idi... Boşluğa bakan bakışlarını aniden şizofren koğuşuna yöneltti.; Baki yoksa "burada mıydı?". İrkildiğini fark etti. Aylarca Baki'yi ve hastalığının objesi "o kızı" aradı, tüm aramalarına rağmen ikisinin de izine ulaşamadı. Yoksa... Gerisini düşünmek istemedi bile...