Garibce: Mirasın tozunu attırmak mı tozunu almak mı?
Malum Fakültemizde yıllardır sürmekte olan inşaat var. İmam Ebu Hanife binası sağlamlaştırma sonrasında yeni açıldığında kura sonucu bana harika bir oda düşmüştü. İki odanın birleştirilmesinden meydana gelmiş, güney cephede müthiş bir oda. Sonra döşememizde yenilenmiş, masamız, sandalyelerimiz hep birinci sınıf, kocaman da bir halı ayağımızın altına serilmişti. İlim adamlarına helal olsundu.
Sonra yıkım başladı. Oradan oraya, oradan oraya göçtük derken şu anda bulunduğumuz odada karar kıldık. Kimi zaman beş kişi birlikte oturduk. Doldur boşalt işlevi gören, sınıftan bozma koca bir oda. Güzel aslında. Ne ki yaz kış hiç güneş almıyor, koca odanın küçücük de bir penceresi var. Kitapların kahir ekseriyeti kolilere tıkılmış ve depoda terkedilmiş vaziyette. Zaten kitaplara da eskisi gibi fazla ihtiyaç yok. Daha çok psikolojik etkisi var gibi sanki.
Ben vaktiyle İslami İlimler Fakültesi’nde iken ilk yıllarda Hilmi Merttürkmen hocanın evine gitmiştim. Hoca evinde İngilizce dersi veriyordu. Kapının hemen girişinin içerden sağında tek bir çelik kitaplık vardı. Hepsi de renkli, takım kitaplarla dolu idi. O kitaplığın benim üzerimde o kadar büyük bir etkisi olmuştu ki. Kitap ve ilme karşı bizde bir tutkunun oluşmasında sanırım o görüntünün etkisi büyüktü.
Şimdi hatırlıyorum da keşke benim de arkamı dayayacağım öyle bir görüntü olsa. Kitaplarım raflarda yeniden yerini alsa.
Mahkeme kadıya mülk değil. Dünya zaten böyle bir şey. Bazen öyle bazen böyle. Ve tilke’l-eyyâmu nüdâvilühâ beyne’n-nâs…
Şimdi biz kitaplardan boşalan boşluğu kabak tutkusuyla doldurmaya çalışıyoruz, iyi mi?
Talebeler soruyor: “Hocam bu kabaklar neyin nesi?”
Diyorum “Tutkunun sesi!” “Bir sebebi yok mu?” Diyorlar. Diyorum “Sevmek için illa bir sebep mi gerekir. Gönüldür bu, haka konar kabaka da? Hem sen Garibce misin ki kabağın sevdasından anlayasın.” Sonra diyorum “Bak sade kabak değil ki, sepetlere bak bir sürü daha başka şeyler var: Hindistan cevizleri, Handel, Dum, Mango çekirdeği, şeftali, kayısı ve erik çekirdekleri, çedene ve çıtımık tohumları ve daha ismini bilmediğim bir takım meyve çekirdekleri… Peki, söyle bakalım bütün bunların ortak noktası nedir?” “Hayat!” diyorum. “Hayat! Bak kulağına tut ve salla, ne var. İçinden sana mesaj var. Duydun mu çekirdeklerin sesini? İşte o çekirdektir ki her biri yeni bir hayata gebe… Belki ben de işte o yeni hayatlara aşığım, belki bir nüveden yeni bir dünyaya evrilmeye teşneyim, minnacık bir çekirdeğin koca bir ağacı nasıl içinde sakladığına hayranım… İşte bu şaşkınlığımdır ki benim aklımı başımdan alıp beni o gördüğün kabak misillü nesnelere hayran etmiştir.
Laf gene uzadı. Asıl sadede gelelim. İmdi masamın altında her gün üzerinde oturduğum halım var idi ya, işte o halı gene aynen duruyor. Eskimesi falan da yok. Fakat albenisi derseniz hiç kalmamış. Yolların biraz da inşaata sebep çamuru, kiri, pası hep üzerinde toplanmış sanki. Hanımların eline bir geçse ya bir araba sopa yer. O kadar yani.
Temizlik elemanları arada bir odaya giriyorlar, sözde temizlik de yapıyorlar. Ama hangisini temizlesinler. Çöpleri almaları bile bir lütuf. Neyse bu halıyı temizlemeyi aklıma koydum. Bir tane küçük elektrik süpürgesi aldım. Ve onunla başladım süpürmeye. Aman Allah’ım! Bir toz bir toz, deme gitsin. Halı halı olmaktan çıkmış, keçeleşmiş.
Oldu mu? Olmadı tabii! Gene olmadı. Evden daha büyük süpürge götürüp, onunla da uğraşacağım.
İmdi bu halı evlerimizde olsaydı. Ne olurdu? En köktenci çözüm, kaldırıp atmak olurdu ve bunun çok da masum izahı olurdu. Bu kadar pisliğe tahammül etmek akıl işi değildi. Hem kaç sene olmuş, çoktan kullanım miadını da doldurmuş, yenilenmeli idi. Komşular bizimkinin üstüne kaç halı yenilemişlerdi?!
İkincisi hanımlar bunu ellerine alırlar, balkondan salındırırlar, ellerine de alırlar kızılcık kirazından hususi kesilmiş sopalarını vur Allah’ım vur! Vur Allah’ım Vur!
Bazen halı elden kurtulur, aşağıda zemine çakılır.
Bu yolla halı adeta içinde ne var ne yok kusturulur ve yediği adam akıllı sopa ile hizaya getirilirdi. Tabii bazen sopanın ölçüsü kaçırılır ve halının belki de tam ortasından paralanmasına sebebiyet verilirdi. Nitekim laf aramızda bizim evde pek kullanılmayan bir halı var ve tam ortasında yirmi santim kadar düz çizgi halinde yırtık var. Halıya birkaç kez söyledim, ne oldu sana diye, ser verdi sır vermedi. O da öğrenmişti işi belli ki!
Bir de tabii yıkama yolu var. Eğer halı malzeme ve boya itibari ile kaliteli ise yıkama yolu ile belki de en güzel şekilde temizlenebilirdi.
İmdi bu halı örneği üzerinden tevarüs ettiğimiz mirasa bakalım. Vaktiyle o ter ü tazeliğinden eser kalmamış, albenisi gitmiş, kirlenmiş, paslanmış, saçaklanmış…
Atamam, çünkü benim varlığım bu miras içinde anlamlı.
O zaman adam akıllı döv. Döveyim de yazık değil mi, o güzelim ahenkten eser kalır mı? Hem paralanır, param parça olmaz mı?
O zaman tozunu al! Elektrik süpürgesi toz almada bire bir. Sen de otur, düşün, aklını –hala başında duruyorsa eğer- çalıştır, yol bul, yordam bul, yöntem geliştir, ne et et, bu mirasın tozunu al. Sakın tozunu attırma, sadece tozunu al.
İşte o zaman onun albenisi yeniden kendine gelecek ve içinde huzurlu bir hayat yaşamanız mümkün olacaktır. Müslümanlar olarak bizim başka bir iklimde, başkalarının yurdunda, başka medeniyetlere taşınarak sığıntı halde yaşamamıza imkan yoktur. Bunu bil vesselam.
Geçenlerde Cem Boyner’e isnat edilen bir yazı paylaşılıyordu. Ulusal kaygı ile de olsa onu sen de oku istersen. Ahanda dipnota da koydum.
 Cem Boyner'in şirketlerine yolladığı yazı:
Posted by Garibce Torosoğlu at 16:25
Labels: Cem Boyner, Halı temizliği, kabak tutkusu, Mirasın tozu