PARA KİMDE? | Karacabey Yörem Gazetesi
Ülkemizin ekonomik ve sosyal durumunu açıklayan anahtar soru budur bence. Bir zamanlar iyi paralar kazanıp, rahat yaşam sürmek için okumak ve meslek sahibi olmak gerekiyordu. Ya da dürüst tüccar, dürüst esnaf, zanaat sahibi olunuyordu. Çünkü o zamanlar paranın anlamı, tanımı şöyleydi: “PARA” dondurulmuş enerji demekti.
İnsanların yaşamı bu dondurulmuş enerjinin birbirleri arasındaki transfere bağlı olarak sürüp gidiyordu. Doktor elbise diktiriyor biriktirdiği enerjiyi terziye, terzi ekmek alıyor o da fırıncıya aktarıyordu. Böylece tüm ülkede yaşayan insanlar, enerji değiş tokuşu yaparak yaşayıp gidiyorlardı. Hak, hukuk, emek terazisi doğru tartıyor, bu günkü gibi ikide bir de krizler patlak vermiyordu.
Zamanla insanın paraya olan zaafı arttı. Daha çok dondurulmuş enerjiye (PARA) sahip olmak için daha az enerji harcamaya başladılar.
Paranın enerjiyle, ilimle, bilimle ilgisi giderek azaldı. Paranın çalışmakla da ilişkisi azaldı. Peki ama para kimin eline geçti?
Para genellikle eğitimsizlerin elinde. Para yağmacının, kaçakçının, çetelerin, mafyaların elinde. Para, para tüccarlarının elinde.
Para devlet yetkililerini yasadışı yollarda kullananların elinde. Para eğlence sektörünün elinde. Para popçularla, topçuların elinde. Para mevcut iktidarlara yanaşmalık yaparak, ballı börekli devlet ihaleleri alanların elinde. Para borsada “manipülasyonlar” yaparak büyük vurgunlar yapanların elinde.
Peki ya para kimde yok?
Eğitimli insan gördüğü eğitimle ilgili iş yapıyorsa parası yok. Dürüst insanın parası yok. Dürüst, ticaret erbabının parası yok. Alın teriyle çalışanın parası yok. Namuslu bürokratın parası yok.
Küçük esnafın parası yok. Eskiden paranın dağılımıyla, eğitimin, kültürün, birikimin arasında bir paralellik vardır. 80’ler sonrası bu denge altüst oldu. “Ben zengini severim”, “Benim memurum işini bilir.” gibisinden söylemler tüm değer yargılarımızı bozdu. Herkesleri “işini bilme” ve “sevilme” arzusu kapladı. Sonuçta geldiğimiz nokta ortada.
Sokaklarda dilenciden geçilmiyor. İşçi pazarları kurulmuş. Taşeronlar mevsimlik, yıllık işçilerin peşinde. Sosyal güvenceler rafa kaldırılmış. Önce sadakaya muhtaç et, sonra da sadaka vererek sevindir. Asgari ücretle bilmem ne kadar su alınırmış? Bilmem kaç somun ekmek alınırmış? Nereden baksan 1000 TL para. Hiçbir şey almayıp, koklasan bir ay dayanmaz. Hadi onu bırak 1000 TL’ye de muhtaç insanımızın oranı neredeyse yüzde otuzlarda.
Sayın etkili ve yetkililer, bu gidiş iyi gidiş değil. Şapkanızı çıkarıp bir kere değil bin kere düşünün. Gelin tarımı yok etmeyin. Gelin birer istihdam kaynağı olan KİT’leri yok pahasına elden çıkarmayın. Gelin insanı para için araç olarak değil de, parayı insan için araç olarak görün. Yoksa bu çatı çökerse hiç kuşkunuz olmasın hepimiz altında kalacağız.
­ Kes sesini benimle tartışma!
­ Sen adam olmazsın.
­ Anneye bu şekilde cevap verilmeyeceğini hâlâ öğrenemedin.
­ Gezdiğin arkadaşlarının hiç birini beğenmiyorum. Çünkü doğru düzgün değiller.
­ Hey güzel Allah’ım, ben sana ne ettim ki, bana böyle bir çocuk verdin!
­ Ben nasıl oldu da böyle sümsük biriyle evlendim? Bu örnek olacak çocuğuna Allah aşkına!
­ Tıpkı babana benzemişsin. Sanki hık deyip burnundan düşmüşsün.
­ Nasıl da beceriksiz bir kız. Aynı halasına benzemiş.
­ Anlaşıldı. Senden bir şey olmaz. Ömür boyu bir baltaya sap olamayacaksın.
­ Senin yalancı birisi olduğuna inandım artık. Hiçbir sözüne inanmıyorum.
­ Öfff… Tamam artık. Sinirleniyorum. Pireli köpek gibi okşayıp durma beni.
­ Kendince büyüdüğünü sanıyorsun. Ama karnını doyurmak için hâlâ bana muhtaçsın…
Sevgili ana­babalar; Yukarıda sıraladığım cümleler çok tanıdık değil mi? Hadi hadi kıvırtmayın. Kabul edin. Kendim de dahil hepimiz, hepiniz zaman zaman bu türden söylemlere muhatap olmuşunuzdur. Şimdi de aynı şeyleri çocuklarımıza söylüyoruz. Anlayacağınız, aldığımız gibi satıyoruz.
Böyle sözler saflıkla da, fesatlıkla da, tatlı da, acı da söylenmiş olsa yetişkin belleklerimizde hala taptaze, canlı olarak duruyorlar. Onları öylesine içselleştirmiş, öylesine benimsemişiz ki, neredeyse kişiliğimizi onların biçimlendirdiği söylenebilir.
İster gizli yerde, isterlerse ortalık yerde, ister iki kişilik bir ilişkide söylensin; sonuçta bu sözlerin bıraktığı iz kalıcıdır. Nasıl bir ağaca fidan halindeyken çakı ile çentik atarsınız. İlk anlarda izi pek belli olmasa da fidan büyüyüp ağaç oldukça o çentiğin izi hiç kaybolmaz. Üstelik giderek nasırlaşarak ağaçla birlikte büyür. Sonuçta karşınıza defolu bir ağaç çıkar. İşte insan da böyledir. Küçükken aldığı çentikler onun defolu bir yetişkin olmasına neden olur. Küçücük, önemsiz gibi görünen bu sözler öylesine etkilidirler ki; tıpkı habis bir tümör gibidirler. İçlerinden sadece bir tanesi bile ana­baba – çocuk ilişkisinin bozulmasına yeterli.
Bu türden söylemler, deyimler çağlar ve kuşaklar ötesinden bize kadar ulaşır. Kimileri oldukları gibi kazanmıştır. Kimileri de güncellenerek günümüze kadar gelmişlerdir. İşin doğrusu bu tür cümleleri, deyimleri dilimizden söküp atmaktır. Eğer bunu başarabilirsek göreceğiz ki çocuklarımızla aramızdaki ilişki, düşlediğimiz türden: Sevgi, saygı, yaratıcılık temellerine dayanacaktır. Haydi, ne duruyorsunuz? Hemen şimdi işe koyulalım. Kötü huylu bu cümleleri dilinizden ve beyninizden söküp atın. Şimdiden kolaylıklar diliyorum.
Geleceğin suçlusunu yetiştirmenin 10 basit kuralı; 1­ Daha küçükken çocuğa istediği her şeyi vermeye başla. Bu şekilde o bütün dünyanın onun geçimini sağlamak zorunda olduğuna inanacaktır. 2­ Kötü sözler söylediği zaman gül. Böylece o kendisinin akıllı olduğuna inanacaktır. 3­ Ona manevi ahlaki hiçbir eğitim verme. 21 yaşına geldiğinde kendisi karar versin diye bekle. 4­Yerde bıraktığı her şeyi kaldır. Kitapları ayakkabılarını elbiselerini. Onun için her şeyi sen yap ki o bütün sorumlulukları başkalarına yüklemeye çalışsın 5­ Onun önünde sık sık kavga edin. Bu sayede bir gün aile parçalanırsa o da o kadar şaşırmayacaktır. 6­ Çocuğa istediği kadar harçlık ver. Hiçbir zaman kendi parasını kazanmasın. Hayatta karşılaştığın güçlüklerle onun da karşılaşmasına ne gerek var. 7­ Yiyecek içecek ve konforla ilgili bütün arzularını yerine getir. İstediklerini yapmamak tehlikeli soğukluklara neden olabilir. 8­ Komşulara öğretmenlere polislere karşı daima onun tarafını tut. Onların hepsinin çocuğa karşı peşin hükümleri vardır. 9­ Günün birinde başına gerçekten bir bela gelirse ona bir şey yapmadın diye kendinden özür dile 10­ Onu felaket ile dolu bir hayat için hazırla. Mutlaka onu bulursun.
İNSANIN ANAVATANI ÇOCUKLUĞUDURİsmail Hakkı Özsarı Bugünkü yazımın başlığını şimdi adını hatırlayamadığım bir eğitimci...