Stajyer Azrail – İntihar Notu | Gece Dergi
: Umut Çanak : 11 Nisan 2017 - 17:02
Merhaba günlük, yine ben… İşler iyice kontrolden çıktı. Aklımdaki düşünceler beni yavaş yavaş mantıklı düşünmekten uzaklaştırıyor. Giderek daha vahşi birine dönüşmeye başladığımın farkındayım. Sorun şu ki; yaptıklarımdan dolayı tutuklanacağımı biliyorum. Hapse girip yıllarca bedenimin çürüyeceğini de biliyorum. İleride benden geriye bir şeyler bırakmaya fırsatım olmaz diye şimdiden bir intihar notu yazmak istedim.
Aslında ben yıllar önce intihar etmiştim. Annem öldüğünde suratımı asmıştım mesela. O günden bu yana hiç gerçekten gülümseyemedim. Hep asık suratlı ve mutsuz biriydim. Genellikle yalnızdım. Bana neden karamsar olduğumla ilgili soru sormak isteyenlerden uzaklaştım. Çünkü biliyordum ki; her ne kadar üzüldüğüm şeyleri sizlere saatlerce anlatsam bile “Kafana takma.” vb. gibi yapmacık cevaplar verecektiniz. Bu konuda oldukça tecrübeliyim. Ne yazık ki öyle olmuyor işte. Siz “Kafana takma.” deyince hiçbir şey yoluna girmiyor. Hatta şunu da söyleyebilirim ki; bir şeylerin yoluna gireceğine dair en ufak kıpırdama bile olmuyor!
Hiçbir şey bilmediği hâlde biliyormuş gibi davranan, kılını bile kıpırdatmadan büyük paralar kazanan, yapmaya cesaret edemedikleri şeyleri başkalarına yaptıran insan görünümlü o iğrenç yaratıklardan nefret ediyorum! Yanlış anlaşılmasın, sadece az önce saydığım özelliklerdeki insanlardan nefret ediyorum. Yoksa normal insanları severim. Ha bir de, kendi hâline bakmadan daha önce hiç konuşmadığı insanları eleştirenler var. Böyle insanların baskısı yüzünden her gün yüzlerce hatta binlerce insan intihar ediyor. Geriye kalanlar ise intihar etmekle hayata tutunmak arasında çaresizce bekliyor. İlerleyen zamanlarda ise hayata tutunmaya çalışan o zavallı insanlar daha fazla dayanamıyor ve umutsuzca intihar ediyor. Bence, insanların intihar etmesine neden olan kişileri ortadan kaldırsak intihardan ölenlerin oranı yok denilebilecek kadar azalır. Benim tek amacım, hâk edenlere hâk ettiğini vermek. Cezaysa ceza, ödülse ödül… Neden onlar yüzünden biz kendimize zarar verelim ki? Madem kötülüğü onlar yapıyor, madem biz iyi insanların canını onlar yakıyor; o zaman onlar ölsün. Bence bu gayet adil bir çözüm! Son zamanlarda hep bu düşüncelerle yatıp kalkıyorum ve her geçen gün bana acı çektirenlere karşı “Boş ver.” diyen tarafım; “Onlar da acı çekmeli! ” diyen tarafıma bırakıyor yerini.
Bana karşı kötü davranan insanları cezalandırırken yakalanacağımı biliyorum. Hapishaneye girmek istemiyorum. Çünkü suç işlediğimi düşünmüyorum. Asıl suç işleyenler hâlâ dışarıda elini kolunu sallayarak gezmeye devam ediyor. İşte bu yüzden polisler beni yakalayamadan önce siyah beyaz ruhuma yakışmayan bu rengârenk hayata veda etmek istiyorum. Belki olaylar bir anda gerçekleşir ve benden geriye bir şeyler bırakmaya zamanım olmaz diye yazıyorum bu notu. Umuyorum ki bu notu okuyanlar, o insanlara neden zarar vermek istediğimi doğru bir şekilde anlarlar.
Keşke annem yaşıyor olsaydı. O kadar çok özledim ki! Bu yazacaklarım babama ve beni gerçekten seven birkaç kişiye: öldüğüm için asla üzülmeyin! Unutmayın ki; sevdiklerimin üzülmesi de canımı yakar ve biliyorsunuz ki ben canımı yakanlardan nefret ederim! Benim gibi çirkin birini sevdiğiniz için teşekkürler!
Ee günlük, ne dersin? Bana acı çektirenleri cezalandırırken yakalanır mıyım sence?