Kızım ve Oğlum; Kalbim: Ocak 2013
Çocuklu hayat çok kolay değil ama iki çocuklu hayat hiç kolay değil. Oyun olsa, mızıkçı yaftasını yiyeceğimi bile bile, sıkıldım der çıkardım çoktan ama bu bir oyun da değil.
Bir kadın anne olduktan sonra, hiçbir şey bir daha eskisi gibi olmaz. Olamaz. İşte bu hiçbir zaman eskisi gibi olamama halini öyle bir hissediyor ki insan, bazen içinde bulunduğu şeyin aslında içinde değilmiş gibi oluyor. Sanki birileri onu olduğu yerden almışta, bir filmin herhangi bir sahnesine pat diye oturtmuş gibi bir his kaplıyor insanı. Böyle anlarım çok oluyor ve içinden çıkamadığım oyundan o kadar sıkılıyorum ki, ruh halime aksediyor hemen.
Gönderen Ben Kızımın Delisiyim zaman: 1/28/2013 08:03:00 ÖS 0 yorum
Etiketler: annelik, çoluk çocuk, iki çocuklu olmak
26,5 yaşındayım ve hayattan şu iki şeyi çok net bir şekilde yaşayarak öğrendim:
İlki, olmaz olmaz deme. Olmaz dediğin, kestirip attığın o şey belki de olur ve sen buna çok şaşırırsın. İlk duyduğumda, olmaz ki ama hiç sanmam, yok yok mümkün değil dediğim o şey oldu, hem de çok güzel oldu. Olurmuş demek. İyi ki de oldu.
Gönderen Ben Kızımın Delisiyim zaman: 1/16/2013 10:29:00 ÖS 0 yorum
Gönderen Ben Kızımın Delisiyim zaman: 1/16/2013 10:26:00 ÖS 0 yorum
Gönderen Ben Kızımın Delisiyim zaman: 1/09/2013 08:36:00 ÖS 0 yorum
Anne olmak, için çok acıyıp ağlamak isterken, çocuklarının gözlerine bakıp gülümseyerek yutkunmaktır. O öyle bir yutkunmaktır ki, boğulacakmış gibi olursun, nefes alamayacağını sanırsın ama sonunda zor da olsa havayı çekersin ciğerlerine.
Hayatımda hiç sigara içmedim, hiç ama hiç denemedim ve garip ki merak bile etmedim. Yalnız nargile içtim birkaç defa, onu da çok sevdim. Çok ama çok anlamsız bir tat, anlamsız bir boşluk hissi verse de efkar dağıtmaya birebir olduğunu düşünmüşümdür. Anlamsız, gereksiz, boş ve saçma sapan olan bir şey ama bazen canım o kadar istiyor ki, tıpkı şu an olduğu gibi.
Gönderen Ben Kızımın Delisiyim zaman: 1/06/2013 05:22:00 ÖS 0 yorum
Uzun süredir kitaplardan ve filmlerden uzaktım. Malum iki çocuk, biri de yeni doğmuş olunca başımı kaşıyacak vakit bulamadığım zamanlar oldu. Bundan 3 ay önce elime bir kitap (Nar Ağacı / Nazan Bekiroğlu) almıştım, hatta parkta bir elimde kitabım öte yanda çocuklarım havalı pozlar vermiştim -bakın iki çocuğum var ama ben hala kitap kültürü olan kurt anneyim mesajı vermek istemişim herhalde-ama sadece 3 sayfa okumayı başarabilmiştim. Geçenlerde o kitabı aldım elime ve 3 günde bitirdim. İşte o an anladım ki artık değişim zamanı.
Gönderen Ben Kızımın Delisiyim zaman: 1/02/2013 11:46:00 ÖÖ 1 yorum
Etiketler: film, sinema, yaşama dair