07.05.2006- Yeni Asya Gazetesi
Bir zamanlar bir köylü bir medresenin kapısını çaldı. Kapılara bakan talebe gelip kapıyı açtığında köylü ona nefis bir salkım üzüm uzattı.
“Bunlar benim bağımın en güzel üzümleri. Size hediye olarak getirdim.”
“Teşekkür ederim” dedi talebe. “Onları hemen hocamıza götüreceğim. İkramınızdan çok memnun olacaktır.”
İşte o zaman bu talebe bu üzümlerin gerçekten de kendi kısmeti olduğunu anladı. Ve birşeyi daha anladı. Cömertlik dostluğun en parlak bir nişanıydı.
Herbirimiz bu kadar uzun bir zincir şeklinde olmasa da benzer şeyler yaşamışızdır. Vermeye kıyamadığımız, değerli bulduğumuz, kendimize sakladığımız bir şeyi, dostluğumuza ve sevgimize kurban ettiğimizde, o şeyden daha fazla kazandığımızı fark etmişizdir. Vermenin yoksullaştırmadığını aksine zenginleştirdiğini, verilenden fazlasının elimize geçtiğini de.
Üstelik, hediye ettiğimiz o şey tamamen elimizden çıkıyor değil. İster bir kalem, bir kitap olsun, ister tabakta kalan son meyve olsun, isterse değerli bir vaktimiz olsun, sevdiğimize feda ettiğimizde o şey aslında hayat buluyor. “Benim” diyerek kendimize sakladığımızda sadece o şeyin maddesini tutabilsek de, elimizden çıkarabildiğimizde bütün duygularımız nasipleniyor ondan. Kalem kalemlikten fazla birşey oluyor. Sevginin işareti, dostluğun nişanesi haline geliyor. Gönül ülkemiz onunla şenleniyor ve renkleniyor.
Hani, Hz. Peygamber’in (asm) evinde bir koyun kesilip de tek bir yeri, boynu dışında her tarafı komşulara ve fakirlere dağıtıldıktan sonra, Peygamberimiz sormuştu: “O koyundan geriye ne kaldı?” “Sadece boynu kaldı” şeklinde olmuştu aldığı cevap. Ama o “Hayır” demişti, “O koyundan bize kalan, boynu dışında her yanıdır.”
Eğer birşeyi sadece maddesiyle ölçmeye kalkarsak, verdiğimiz, hediye ettiğimiz şey bizden gider, varlığımızdan eksilir. Ama o şeyi üzerinde taşıdığı anlamlarla tanımlarsak, tam tersine maddesi gitse bile asıl olan anlamları bizde kalır. Zenginleşebilmek için verebilmek gerekir. Diğer bir deyişle, vermek, nesneleri ellerimizle değil ruhumuzla ve duygularımızla tutabilmeye cesaret edebilmek demektir.
O halde mal varlığımızı elimizdekilerle değil, elimizden çıkarabildiklerimizle ölçmeye ne dersiniz? Ne kadara sahip olabildiğimizle değil, ne kadarını paylaşabildiğimizle ve benliğimizden koparabildiğimizle?