Dedesi de zamanında iyi çalar, Osmanlı’nın son zamanlarında yetişmiş değerli saz - söz üstatlarının yanında meşk ederdi. Öyle bestesi güftesi yoktu, yaşlı dedesinin, kendi soyundan sopundan, azınlık denen o gruptan olmasına rağmen kendini bir Osmanlı sayan Udi Hırant, Nikoğos Ağa… gibi. Gece çağrırlarsa yaşlılığına bakmadan koşarak gider, bir köşkte, yalıda sazın - sözün içinde kendinden geçer, gece yarısı eve sakin ama mest olmuş adımlar ile gelir, uzun süre yatmadan kemanı elinde oturur, düşünür düşünür, ne düşündüğünü yakınlarına, en sevdiği eşine bile söylemeden dalar giderdi. Asıl kazancı gündüzleri severek yaptığı keman tamirciliğinden idi. Bir saz üstadından hatıra kalan kemanını ölümünden önce oğluna, sonra da yetenek ve merakı olduğunu gördüğü bu torununa vasiyet etmişti. Oğlu da bu dükkânın kapısını ölene kadar açık tutmuş, babasının hatıralarına da eski müşterilerine de sadık kalmıştı. Rutubetten etkilenmesin diye sık sık kapı-pencerelerini açık bırakıp havalandırdığı bu yüzden de ciğerlerinden bir türlü rahat edemediği bu ahşap döşemeli dükkan, sonunda babası için bile hayatının son anına kadar mekânı ve ekmek kapısı olmuştu. Baba vasiyeti, Osmanlı terbiyesi – göreneği ile İkinci Dünya Savaşı’nın yokluk zamanlarında bile - insanların değil müzik aletini tamir ettirecek; yiyecek ekmeği karne ile aldığı o günlerde dahi – kapısına kilit asmamayı vazife bilmiş, dayanmıştı. Allah rızkını nasılsa veriyordu. Müslüman komşu esnaf öyle demiyor muydu her seferinde: “Her doğan rızkı ile beraber doğar. Rızıktan şüphe etmek doğru değildir” diye. Yokluk çekmiş, ama yine de az – çok ailesinin nafakasını, ekmeğini temin edebilmişti.
Yaşı 40’lara dayanmıştı artık. Özel hayatını kimse bilmezdi. Bildikleri tek şey gözlerini hiç kaldırmadan keman çaldığı idi. Değil bir “cins-i latif’e” yan gözle bakmak, arkasından çaldığı sanatçıyla bile göz göze geldiğini görmemişti hiç kimse. Boş parmaklarını görenler bekâr olduğunu tahmin ediyorlardı. Lakin içinde fırtınalar koptuğunu anlamıyorlardı. Arkasında çaldığı popçuya “yanık” olduğunu ona aşkını açıklayamayacak kadar “mahçup delikanlı” olduğunu düşünenlerde az değildi. Kemanı ile bu kadar bütünleşmesi, kemanını âdeta konuşturması başka şekilde açıklanabilir miydi hiç.
Kemanın konuştuğu, aslında ruhundaki söyleyemediği, dudağından dökülemeyen sözlerin, tellerden name olup döküldüğü an… Tüm salonun nefeslerini tutup yalnızca kemanını ve onu dinlediği o an, mutlulukların en güzeliydi. Ama o kahrolası hitap yok mu? Ne olurdu bunu söylemeseydi, ona sadece “hadi, sıra sende artık sen konuş, dudağınla değil, kemanınla konuş” deseydi ve sussaydı, yeterdi onun için. Ama o her seferinde ısrarla ona dönüyor, sanki bu ismi söylerken onu yücelttiğini göstermek ister gibi ısrarla ismini söylüyordu:
Tüm hırsını, öfkesini, ağlayan, inleyen kemanından alıyor, nota hâlinde döküyor döküyordu. Gözlerinden iki damla olarak akmaya hazır yaşlarını, ince çerçeveli gözlüğünün ardında saklamaya, gözlerini kapayıp, içine akıtmaya, çevreden gizlemeye çalışsa da buğulanan gözlerini yinede bazıları görmüştü. Zaten bu buğulu gözler değil miydi birazda, hakkında “sanatçısına aşık bir kemancı” dedikodusunu yaptıran.
Ama unutamamıştı. Ailesi dedesinin vefatından sonra, kendisini zaman zaman unutması için ikaz etmiş, hatta bazen zorlamışlardı bile. O gördüğü, sonradan babasının bile itirazına rağmen duvardan sökülen, fakat sırf can korkusundan daha fazla ileri gidemediği o tabloyu. İçine sinmiş o al rengi. Önceleri “neden neden unutayım?” “Dedem bana onu anlattı ben hikâyesini bile biliyorum. Ne zararı var size. Niye unutayım, seviyorum onu”. Ama kimseye anlatamamıştı bu sevgisini, dededen ona kalan, açıklamasa bile babasının da gizliden gizliye hayran olduğu o rengi, o tabloyu, o resmi. Ama bir gün, kulağını kopartırcasına çekip yanağına sert – kaba eliyle tokadı patlatan, sonunda tehdit eden Arto denen o çocuk yüzünden bir daha bu konuyu açmaz olmuştu sevgisini içine gömerek.