ben doğa olsaydım konulu tiyatro yazarmısınız lütf... - Eodev.com
Gönderen wsxedc12 04.12.2012
Bir odada baba gazetesini okumakta,anne ve çocuk da camdan dışarı seyretmektedirlerORHAN: Anne,niçin bu denizde yunus balıkları yok?ANNE: Çünkü denizimiz temiz değil canımORHAN: Sen hiç yunus balığı gördün mü anne?ANNE: Evet…Ben çocukken burada yunus balıkları vardı Hem de o kadar sık görürdük kORHAN: Ne güzel!Oysa şimdi küçük balıklar bile çıkmıyor ANNE: Haklısın canımBu hepimizin suçuBize verilen en güzel armağanı,doğayı , düşüncesizce kullanıyoruzKüçük balık deyince hiç unutamadığım bir anımı anlatmamı ister misin?ORHAN: Evet ne olur anlat anneciğimANNE: 9 yaşındaydımHaziran ayının ilk günleriydiBabaannem ve annem doktora gitmişlerdiAma güzel bir nedeni vardı doktora gitmelerininYakın bir zaman içinde teyzen aramıza katılacaktıBen de sokakta arkadaşlarımla oynuyor ve onların gelmesini bekliyordumBu arada denizde o kadar çok sandal vardı ki…Çok balık çıktığını duymuştukSandalların birinden diğerine atlayarak denizin üstünde ilerleyebilirdin…ORHAN: İnanmıyorum anneANNE: Evet canım derken arkadaşım Yıldırım bağırmaya başladı“Heeey! Kıyıdaki balıklara bakın…”Hep beraber deniz kıyısına koştukAman Allahım gerçekten hemen suyun başladığı yerden itibaren deniz hop hop atlayan balıklarla doluyduÇocuklar evlerine koşuyor birer tepsi alıp geliyor,içini balıkla dolduruyor tepsiyi eve boşaltıp tekrar geliyorduİnanılmayacak kadar güzeldiHepimiz el şaklatıyor sevinç çığlıkları atıyordukBu 20-25 dakika kadar sürdüSonra körfeze büyük balıkların girdiğini ve onlardan kaçan küçük balıkların kıyıya vurduğunu söylediler Rüya gibiydiÇocuk gözlerini kocaman açmış ,heyecanla dinliyorduORHAN: Anneciğim gerçekten rüya gibi…Ne kadar şanslısınANNE: Ben de şanslı olduğumu düşünüyorumAma buna sevinemiyorum hayatımORHAN: Niçin ?ANNE: Çünkü ben bunları senin ve arkadaşlarının da yaşamasını isterdimHatta senin çocuğunun da…Oysa şimdi hepinizin adına o kadar endişeleniyorum ki…ORHAN: Bugün sınıfta biz de çevre temizliğini işledik anneciğim Denizlerimizin, ormanlarımızın nasıl yok olduğunu anlattı öğretmenimizANNE: Üzücü değil mi?ORHAN: Hem de nasılÖğretmenimiz sınıfta bir slayt gösterisi izletti bize Akciğer kanseri olan bir insanın ciğeri ile sağlam bir insanın ciğerinin resimleri vardı slayttaÖğretmenimiz :“Çocuklar hasta olan ciğere sahip bir insanın ömrü bitmek üzeredirOysa sağlam bir ciğerle daha sağlıklı ve güzel günler geçirilebilirOrmanlarımız da ülkemizin ciğerleri gibidirYarınlarımızın güzel olmasını istiyorsak ormanlarımıza gözümüz gibi bakmalıyız”,dediANNE: Bu çok çarpıcı bir örnek OrhanORHAN: Evet anneciğim Gerçekten hepimiz ormanlarımızın değerini çok iyi anladıkSonra öğretmenimiz oturduğunuz çevrede hangi ağaçlar var diye sordu Konuşmanın başından beri sadece başıyla onay vererek dinleyen babası söze karıştı:BABA: Ooo sen ne çok ağaç ismi söylemişsindir OrhancanORHAN: Evet babacığım!Kestane,kavak,kiraz,incir,erik diye sayıyordum ki Öğretmenimiz “Orhancan siz nerede oturuyorsunuz”diye sordu?Ben de ormanda deyince tüm arkadaşlarım gülmeye başladıAnne ve babası gülümsediANNE: Peki sen onların bu davranışlarından dolayı üzüldün mü?ORHAN: Hayır anneciğimAslına bakarsanız çoğu zaman burada oturduğumuz için üzülüyordumÇünkü hiç arkadaşım yokCanım çok sıkılıyorAma öğretmenimizin anlattıklarından sonra şanslı bir çocuk olduğumu düşündümBir çok arkadaşım daha kirazın bile nerede yetiştiğini bilmiyorken ben kestane ağacından dökülen kirpileri bahçemizden topluyorum sonbahar geldiğinde…Ve ormanlarımız tükenirken benim böyle bir yerde yaşıyor olmam şansANNE: Böyle düşünüyor olman bizi çok mutlu etti ,oğlum dedi anne ve babası birbirlerine gülümseyerekORHAN: Anneciğim beni rahatsız eden bir şey var yalnız…ANNE: Söyle bakalımORHAN: Hani hafta sonları dağlara doğru yürüyüşe çıkıyoruz yaGeçen sefer gittiğimiz yerde çıplak bir bölge vardıSanki ağaçlar kendiliğinden kuruyarak değil de kesilerek yok edilmiş gibiydi,oradaANNE: Bu çok üzücü ama yavrum ne yazık ki gerçekBazı insanlar para kazanmak için bunu yapıyorlarÇocuklarının geleceğini kendi elleriyle söndürüyorlarHırsızlık sadece para çalmak ,araba çalmak,baklava çalmak değildir en büyük hırsızlık ülkenin,çocuklarımızın geleceğini çalmaktırOrhan’ın gözleri dolmuştuORHAN: Anneciğim ben en çok hangi rengi sevdiğime karar verdim,dedi içini çekerekANNE: Hangi rengi?ORHAN: Yeşili anneciğimEn çok yeşili seviyorumIIBÖLÜMOrhan ertesi gün okula giderİlk dersleri Hayat bilgisidirÖğretmenleri sınıfa girerÖĞRETMEN: Günaydın çocuklarĞRENCİLER: Sağ ol!Orhan annesinin anlattıklarını bir an önce sınıftaki arkadaşlarıyla ve öğretmeniyle paylaşmak istemektedirSöz hakkı ister ve annesinin anlattıklarından bahsederORHAN: Biliyor musunuz öğretmenim,eskiden bu denizde o kadar çok balık varmış ki annemler kovayla toplarlarmışYine bütün arkadaşları gülmeye başlarBu sefer öğretmeni sınıfı sustururÖĞRETMEN: Durun bakalım çocuklar!Arkadaşınız doğru söylüyor o günleri ben de hatırlıyorumBu sefer hepsinin yüzünde bir şaşkınlık oluşur
Arkadaşlar aşağıdakileri krolonojğik oolarak sıralayınız 1918 deb 1923 e kadar ve yanına tarihleri yazsınız sivas kongresi cumhuriyetin ilanı erzurum kongresi büyük taaruz sansuna çıkış ...