Bir lise öğretmeni bir gün derste öğrencilerine bir teklife bulunur:’Br hayat deneyimine kaılmak istermisiniz?’Öğrenciler çoksevdikleri hocalarının bu teklifini tereddütsüz kabul ederler.’O zaman’der öğretmen .’Bundan sonra ne dersem yapacağınıza da söz verin’.Öğrenciler bunu da yaparlar.’Şimdi yarınki ödevlerinize hazır olun. Yarın hepiniz birer plastik torba ve beşer kilo patates getireceksiniz! ’Öğrenciler, bu işten pek birşey anlamışlardır. Ama ertesi sabah hepsinin sıralarının üzerinde patatesler ve torbalar hazırdı.
Kendisine meraklı gözlerle bakan öğrencilerine şöyle der öğretmen:’Şimdi, bugüne dek affetmeyi reddettiniz her kişi için bir patates alın, o kişinin adını patatesin üzerine yazıp torbaya koyun.’Bazı öğrenciler bazı öğrenciler üçer-beşer tane patates koyarken, bazılarının torbası neredeyse ağzını kadar dolmuştur. Öğretmen, kendisine: ’Peki şimdi ne olacak?’ der gibi bakan öğrencilerine ikinci açıklamasını yapar:’Bir hafta boyunca nereye giderseniz gidin, bu torbaları yanınızda taşıyacaksınız. Yattığınız yatakta, bindiğiniz otöbüste, okuldayken sıranızın üstünde hep yanınızda olacaktır.’
Aradan bir hafta geçmiştir. Hocaları sınıfa girer girmez, denileni yapmış oan öğrenciler şikayete başlarlar:’Hocam, bu kadar ağır torbayı her yere taşımak çok zor.’ ‘Hocam, patatesler kokmaya başladı. Vallahi, insanlar tuhaf bakıyorlar bana artık.Hem skıldık, hem yorulduk.’Öğretmen gülümseyerek öğrencilerine şu dersi verir:’Görüyorsunuz ki, affetmeyerek asıl kendimizi cezalandırıyoruz.Kendimizi ruhumuzda ağır yükler taşımaya mahkum ediyoruz.Affetmeyi karşımızdaki kişiye bir insan olarak düşünüyoruz, halbuki affetmek en başta kendimize yaptığımız bir iyiliktir.’
Bir gün trenle seyahat eden birisi tesadüfen son derece huzursuz olan bir genç adamın yanına oturdu.bir süre snra, genç adam, uzak bir hapishaneden henüz çıkmış birmahkum olduğunu açıkladı.Mahkumiyeti ailesine okadar utanç vermiş ki, ne ziyaretine gelmişler, ne de bir mektup yollamışlardı.Ama fakir oldukları için seyahet edemediklerini, cahil oldukları için mektup yazamadıklarını umuyor; her şeye rağmen kendisini affetmiş olmlarını hayal ediyordu.
Ailesinin işini kolaylaştırmak için, kendilerine mektup yazıp tren kasabanın eteklerindeki çiftliklerinden geçerken bi işaret koymalarını söylemişti.Ailesi kendisine affetmişse, raylara yakın bi elma ağacına beyaz bir kurdale bağlayacaklardı.Eğer kendisinin geri dönmesini istemiyorlarsa, hiç bir şeyyapmayacaklar, o da trende kalıp Batıya gidecek, belki de bir serseri olacaktı.
Tren, kasabasına yaklaşırken heyecanı o kadar artmıştı ki, pencereden dışarı bakmaya cesaret edemiyordu.Kompartıman arkadaşı kendisiyle yer değiştirip onun yerine elma ağacına bakacağını söyledi. Bir dakika sonra elini genç mahkumun koluna koydu, ‘Şuraya bak!’ dedi.Göz pınarlarında biriken yaşlarla gözleri parlıyordu:’Her şey yolunda, bütün ağaç bembeyaz kurdelerle bezenmiş.’
‘Affetmezseniz sevemezsiniz.Sevmeden yaşanan bir hayatın ise anlamı yoktur.’