AYDAN ATLAYAN KEDİ: kalbimizi sıkıştıran o el...
by tükancı 30 Eylül 2011 10:26
Her kötülüğü Allaha havale eden ve bunda da vardır bir hayır diyen bir toplumuz.
Bu sayede başımızdakileri ve en önemliside sistemi çok çabuk soyutlaştırıp kader kavramına yüklüyoruz her şeyi.
Sen -meclisten dışarı tabi ki bu, sen- eşek olduktan sonra kader sana ne yapsın.
Aydan Atlayan Kedi 30 Eylül 2011 22:57
Aynı fikirdeyim. Ama işin bir de şu yanı var, bu öyle acıları yaşamış bir toplum ki, öyle çok ezilmiş, öyle çok gururu kırılmış ve adaletsizliğe uğramış bir toplum ki Allah'a sığınmaktan başka çaresi kalmamış. Ve hepimiz öyle çok inanıyoruz ki çaresizliğimize, çünkü yozlaşan herkes güçlü olanın yanında yer alıyor ve artık insan onuru para etmiyor, eğer sığınacak bir Tanrımız olmasa ona havale etmesek kendi kendimizin katili olacağız. Şimdi burada kimi suçlar da kime kızarsın? ÇAresizlikten kör olana mı, o çaresizi kör edene mi?
jedilost 11 Ekim 2011 10:53
Kötülük, ya da musibet diyelim, nereden geliyor bilemiyorum. Bunun için bir insanın açgözlülüğünü mü suçlamalıyız, açgözlü insanların oluşturduğu ve artık içinden çıkamadığımız sistemi mi suçlamalıyız, yoksa gerçekten de "E ne yapalım, hayat böyle bir şey." diyip yolumuza devam mı etmeliyiz bilmiyorum. Ama şunu biliyorum: Ne zaman "Tamam ya, oldu artık, bundan sonra rahat ederim, başıma bir şey gelmez." desem, hiç beklemediğim çok ters bir şey çıkıp beni allak bullak ediyor. Sırf bu yüzden, mutlu ve halimden olduğum zamanlar bile hep tetikte, sürekli bir yerlerden aniden gelecek bir belayı arar vaziyetteyim.
Aydan Atlayan Kedi 16 Ekim 2011 20:26
JEDİLOST: Bu duyguyu çok iyi biliyorum ve ne zaman mutlu olsam, işler rayına girdi desem başlıyorum beklemeye :) Tıpkı sizin gibi beni de birşey o an allak bullak ediyor. Bazen düşünerek belayı yanımıza çektiğimiz doğru mu acaba diye düşünüyorum ama bundan da pek emin değilim. Sanırım hayat asla huzurlu bir yer değil. Hepsi bu.