Uçan Karavan: 2015
Gönderen Ucan Karavan zaman: 30.12.15 3 yorum:
Kimsiniz siz? Eşinize, annenize sordunuz mu hiç?
Ya da "söyle bakalım benim hayallerim ne?" deseniz,
Ne derler sevdikleriniz?
Gönderen Ucan Karavan zaman: 18.11.15 8 yorum:
Edebiyat okumuş olmama rağmen bu güne kadar hiç bir kitabı enine boyuna yorumlamadım. Benim için kitap okurla yazar arasında apayrı bir dünya. Bu görüşüme rağmen, ilk kez bir kitabı bitirince, yazıcam dedim. Öyle bir dönemde çıktı ki kitap, kendime de bir sürü ders aldım, üstüne de kaybettiklerimin şerefine bir de kahve içtim diyebilirim...
Aslında yazmaktaki amacım size kitabı anlatmak değil. Ben size yazarı anlatmaya geldim. Yazarımızın ismi Tunç Kılınç. O kocaman holdinglerde kocaman masalarda kocaman sıfatlar altında çalışmış, bakmış istediği gibi gülemiyor, bir dur demiş kurumsal hayata. Ondan sonra kartvizitini Faili Meçhul Kıyak kartıyla değiştirmiş. Kartın üzerinde ne isim ne sıfat ne de cep telefonuu var. Amacı tanımadığı insanları hiç karşılık beklemeden mutlu etmek.. Sonra yetmemiş, reddedildiğinde intikam planları yapmak yerine gülmeyi tercih etmiş. Hoop bir kart daha atmış cebine.
Gönderen Ucan Karavan zaman: 2.11.15 8 yorum:
Etiketler: Kitap, Sıfır, Tunç Kılınç
Geçen yine duramadık, bahaneler yaratıp attık kendimizi Göztepe’deki balıkçıya. Amaç belliydi. Türk sanat müziğinde kaybolup, acımıza kadeh kaldıracak, bir yandan da gülecektik. Buydu zaten rakıyı “rakı” yapan. En kötü diye tabir ettiğimiz günlerin ileride “ya, ne sarhoş olmuştun ama” diye anacağımız, güleceğimiz günler olacağını rakı sayesinde bilirdik. Rakı içen herkesin bir kederi vardı. Bazen itiraf eder, bazen saklardı. Biz saklamak için buluşmuştuk bu sefer. Aramızdan bazıları buz beyazında “ah ulan” diye eski günlerini andı, kimisi “Oooooo” diyenlerin arasında gaza gelip yine kadehinin dibinde kayboldu. Şarkılar, türküler, şakalar, kahkahalar derken... Bir an düğümlendi boğazım. Olur ya hani. Nereden geldiği bilinmeyen bir boşluk sarar bir an. Bir bakmışsınız, kalabalık kopmuş, siz ada kalmışsınız. Bağınız yok sanki onlarla. O anda göz göze geldim kasanın yanında duran amcayla. Kimse fark etmese de gözleri koştu geldi yardıma. Önce yalnız değilsin der gibi kilitlendi, sonra geçecek der gibi gülümsedi.. Bilmez miyim dercesine sessizce gülümsedim bende.
Herkesin ertesi güne bir planı olunca toparlandık, kalktık masadan. Nerede o eski yürüyemeyen sarhoşlar. Zaman sarhoş olma yetimizi bile çalmıştı bizden. Hepimiz sarıldık, aman ara uzamasınların ardından “ee hadi bırakayım seni”ler başladı. Yok dedim, yürüyeceğim. “Üşütürsün hava soğuk” dediler. Hemen amcaya sığındım. Bir kez güldü ya.. Borçluydu bana. “Amca be, ben şu hırkayı alsam, yarın getirsem olur mu? Komşu sayılırım sana, iki sokak ötede evim” dedim düşünmeden. Önce sakalları yukarı kalktı, sonra yıllardır tanıyormuş gibi “al tabii kızım, müsait olunca bırakırsın” dedi.
Hemen geçirdim yün hırkayı, hiç uzatmadan “aaa olmaz”ları, el sallayarak hızlı hızlı çıktım kapıdan. Hırka sırtımda, üstümde yıldızlar, ağzımda anason tadı başladım hala insanlarla dolu sokaktan yalnız yaşadığım evime doğru yürümeye. Ellerim de üşümeye başlayınca, hiç yadırgamadan daldırdım elimi hırkanın cebine. Bir şeye değince elim, kesin dedim fiştir, faturadır. Katlanmış kağıdı açıp başladım okumaya..
İşte o anı hiç unutmam.
Üzerimde kocaman bir hırka, gelecekten haber verircesine bulunmuş bir şiir..
O andan yıllar yıllar sonra.. Hava soğumuş, dalgalı deniz durulmuş, kimse yokken etrafta, çok özleyeceğimi bildiğimden, veda etmek istedim denize. Hiç düşünmeden daldım. Derinler nasıl soğuk. İşte tam o an, titrememle aklıma geldi bir yabancının hırkasının cebinde bulduğum şiir. Kimse bilmez.. Ama o an Can amca, yine koşup yetişti bana..
“Üşüdüğünü bilen kimse yokken ürperirsin ya bir anda,
Tam zamanında dönmelisin işte yüzünü ona,
Daha kaybolmadan inandırmalısın kendini,
Güneşin her gün doğup, her gün battığına..”
Sağol Can amca..
Yıllar önce emanet ettiğin hırkan için, cebinde bıraktığın şiir için..
Bana verdiğin öğütler için sağol Can amca..
Sen de olmasan, nasıl kaybolur
Gönderen Ucan Karavan zaman: 24.9.15 5 yorum:
Etiketler: Can, Canyücel, Hayat, Rakı, şiir, Tamzamanındayaşamak
Gönderen Ucan Karavan zaman: 29.7.15 3 yorum:
Gönderen Ucan Karavan zaman: 28.6.15 18 yorum:
Hayallerini biriktirdiği bir defteri olmalı insanın.
Olsun ki hayatın telaşına kapılıp unutmasın hiçbirini,
Hele ki hayalleri anılarına dönüştüğünde,
Kurduğu her hayalin gerçek olabildiğini bilip,
Daha büyüklerini kurmayı adet edinsin..
Sanıyorlar ki hayal kurmak rüya görmek gibi,
Oysa hayal kurmak,
İnanların geleceği görme şekli..
Tüm hayallerinizin gerçek olduğu çok güzel bir hayatınız olması dileğiyle..
Gönderen Ucan Karavan zaman: 14.6.15 12 yorum:
Etiketler: Hayaller, Hayat, şiir
Koşup cennetime sığınıyorum yine,
Dizlerim titriyor atıyor beni yere.
Bakıyorum hemen yanı başıma,
Sönmüş bir alevin küllerinin arasında yabanı bir çiçek açmış,
Hem de mezarlıktakinin aynısı..
Dinlememiş ne tuzlu suyu ne kumu, inat etmiş doğmuş eski bir yangından.
Sessizliğin içinden kulağıma
"Gördün mü" diye fısıldıyor rüzgar,
Dalgalar "umut" diye bağırıyor...
Bu güzelim sahilde en sessiz köşe kalbim.
Üzgün, korkak.. Eksik...
Gönderen Ucan Karavan zaman: 11.5.15 2 yorum:
Etiketler: Babam, şiir
Bazen birilerine bir şeyler anlatmak değil sadece dinletmek ister misiniz? Hani ikinizin de sevdiği bir şarkı çaldığında yanınızda olmasa da duysun istersiniz ve hiç düşünmeden ararsınız ya, onun gibi.. Hala öyle insanlar kaldı mı bilmiyorum ama bu sefer ben size bir şey dinletmek istiyorum..
Hadi şimdi sizi aradığımı farz edin. Telefonunuzda ismim çıkıyor, şaşırıyorsunuz ama yine de düşünmeden açıyorsunuz.. Ve sonra..
Telefon sessizleşince gülümsersiniz belki. Kim bilir nerede dersiniz. Hatta belki de o ifade yüzünüzden hiç silinmeden başlarsınız da mırıldanmaya..
Yerle gök arasında bir yerde..
Gönderen Ucan Karavan zaman: 1.2.15 6 yorum:
Gönderen Ucan Karavan zaman: 25.1.15 3 yorum:
Söyleyin bakalım yeni yılda ne aldınız sevdiklerinize? Kazak? Parfüm? Yok yok kupa.. Eğer bunlardan birini aldıysanız, iki çift lafım var size. Yahu bu insanlar kendilerine alamıyorlar mı bunları? Yapmayın böyle kapitalist hareketler. Biraz daha yaratıcı olun, sizden bir şeyler verin.. Yaşadıklarınızdan mesela? Ama en çok ellerinizden çıkan ve başka kimsede göremeyecekleri, sadece onlara özel bir şey verin desem? "Yeaa ne var ki öyle bişey" demeyin hemen, alt dudağı şişirmeyin. Benim size gayet kolay bir hediye fikrim var. Adı Sürpriz Kutusu ;)
Evet adı şu an uydurdum. Ve evet bunu tabii ki yurt dışındaki yaratıcı insanlardan keşfettim. Bu kutunun asıl ismi exploiding box. Sevdiklerinize bir kutu dolusu anı vermenin en güzel, en keyifli yolu kendisi. İlk bakışta biraz zor da olsa aslında gayet kolay. En çok ihtiyacınız olan güzel bir müzik ve yere yayılmadan önce poponuzu sıcak tutacak bir minder. Gerisi kolay ;)
Gönderen Ucan Karavan zaman: 13.1.15 21 yorum: