Rençber Gözüyle – Enseyi karartmayalım / Abdullah Aysu | Karasaban.net
Ana Sayfa Haberler Ekoloji ve Çevre toprak Rençber Gözüyle – Enseyi karartmayalım / Abdullah Aysu
Yazar: Haber MerkeziTarih: Mart 14, 2014 Kategori: toprak, YazarlarYorum Yok
Köyleri mahalleye dönüştüren Büyükşehir Yasası, köylülerin hem üretme hakkını hem de demokratik yönetim olanaklarını ellerinden alıyor. Yönetme Hakkı: Köylüler kanun çıkmadan önce sorunları birlikte belirliyor çözümü de yine birlikte üretiyorlardı. Yasa, köylülerin bu olanaklarını ellerinden aldı. Çünkü köylerin tüzel kişiliğini sona erdirdi. Artık uygulamalarda belediye mevzuatları geçerli… Ayrıca kanun, büyükşehir belediyelerinin bulunduğu illerde Valiliğe bağlı “Yatırım İzleme ve Koordinasyon Başkanlığı” (Madde 28/A) kurulmasını öngörüyor. Yani bundan böyle İçişleri Bakanlığı, Yatırım ve İzleme Koordinasyon Başkanlığı’nın çalışma usul ve esaslarını yönetmeliklerle belirleyecek. Belirlenen kararlar uygulanacak. Bu durumda köyün ortak varlıklarıyla birlikte kıyı alanları, köy tüzel kişiliği tarafından korunamayacak. Kararları merkezi hükümet verecek. Ama köylerin ve beldelerin ihtiyacı bu değildi. Köylülerin ihtiyacı, küçük üreticiyi demokratik yönetim ve mali açıdan daha da güçlendirmekti. Köylerin idaresini daha da kolektifleştirecek ve özgürleştirecek, yaşadıkları alanlarda söz ve karar sahibi kılacak idari yapıya kavuşturmaktı.
Kanun, bu haliyle demokratik değil, kâra odaklıdır. Her şeyi merkezde toplayan yönetim modelidir. Köylerin yarısına yakınını tasfiye etmekte, ortak varlıklarına el koymaktadır. Küçük çiftçiliği ortadan kaldıracak olan, köylüyü işsiz bırakacak, tarım ve gıdaya şirketleri egemen kılacak, doğanın dengesini bozacak, demokratik olmayan bir toplum tahayyülüdür. Üretme Hakkı: Yasa sadece demokratik yapıyı dağıtmıyor. Mahalleye dönüştürülen köylerde geçimlik üretim yapan köylülerin üretim yapmasını da engelliyor. Çünkü mevcut belediye mevzuatı evinin bahçesinde tavuk beslemeyi, avluda ahır yapmaya izin vermez, yasaklar. Bu demektir ki, köylü aileler evin yakınındaki ahırlarında inek ve koyun ile kümeslerinde tavuk besleyemeyecek.
Belediyelerin köyden uzak göstereceği yerlere arsa bedelini ödemeleri halinde köylüler ahır yapabilecek. Ancak bu koşulda hayvan yetiştirebilecek. Arsa alma ve yeniden ahır veya ağıl yapma parası olmayanlar hayvan yetiştiremeyecek. Hayvan barınakları evlerden uzaklaştıkça yetiştiricilikte aile emeğini doğal olarak kullanamayacak. İşçi çalıştırmak zorunda kalacak. Peki, bu şartlarda kimler hayvan yetiştirebilecek? Belli bir ekonomik güce sahip olan köy ağaları ve tarım şirketleri kırsalda hayvan yetiştirebilecek. Kısacası, büyükşehir yasası köylülerin üretme ve yetiştirme haklarını ellerinden alıyor. Onun için diyorum ki; bu yasa tarımı şirketleştirme yasasıdır. Durum sevimsiz ve iç karartıcı değimli? Köylü arkadaşlar durun bakayım. Hemen enseyi karartmayın.
Demokratik belediyeciliği savunan partiler ve adaylar da var. Yasanın bunca olumsuzluğuna rağmen, demokratik ve ekolojik bir toplumun gerçekleştirilmesine olanak sunabilecek yanları da mevcut. Siyaset esasen tercih kullanma sanatı değil midir? Belediyeler tercihlerini talancılar ve şirket tarımcılığından yana değil, küçük aile çiftçiliğini yaşatma ve kolektif yaşamı uygulamadan yana kullanabilirler. Bir Çin atasözü var: “Rüzgârdan şikayet edip önüne duvar çekmek yerine, değirmenler kurup enerjisinden yararlanın” diyor. Haydi bakalım, demokratik belediyecilik iddiasıyla yola koyulan adaylar, siyasetler ve siyasetçiler işbaşına. Vaatlerinizle köylüleri rahatlatın. Gün geliyor, yaklaştı. Uygulamalarınızla yerel demokrasiyi uygulayın, pratikte gösterin.
Kaynak : Özgür Gündem – 14 MArt 2014
Etiketler: abdullay aysubelediyecilik yasası