Kalbe Takılanlar: Aralık 2011
Benim ve annemin babama yeni yıl armağanı.Yanımızdan hiç gitmemesi dileğiyle paylaşıyorum bu videoyu.Seni çok seviyoruz babacığım.İlk sevgilim.İyi ki varsın.Benimde babamın adı İrfan soyadı Kılıç ve kılıç gibi keskin duran yüreğinin altında tertemiz bir kalbi olan mükemmel bir baba.Sana layık bir evlat olabilme dileğiyle...
Adı İrfan olan ve olmayan tüm babaların yeni yılı kutlu olsun.
Bir Devir Kapandı Gidişinle 2
Şehrine ayak bastığım ilk gün mezar
taşın karşıladı beni. Yüzü öylesine soğuktu ki ölümün. Diyecek bir söz
kalmıyordu gidişinin ardından . Görünce
seni böyle yatarken, bir hüzün kaplıyor içimi. Anlıyorum ki;
Dilimdeki duamsın artık!
Bak geldim yanına. Evine olmasa bile
şehrine geldim. Elini uzatsan dokunacaksın. Ama yok. Sensizken değil evin, bu
şehir bile yabancı. Adımımı attığım her sokak , ziyaret ettiğim her ev, baktığım her yer buz
gibi sanki. Bilirim ki her taşta senin izin var her sokakta…Senin gezdiğin
sokaklarda yokluğunun ağırlığıyla ezilerek yürüyorum.Gel gör ki ; bu saatten
sonra değil evine gitmek sokağına gitmek bile bir zulüm.
sakladım seni.Senin bile haberin olmadan.Sen benim kanayan yaramsın hiç
Evini anlatıyorlar. Sana ait hiçbir şey
kalmamış.Ya dağıtılmış ya da tozlu raflara kaldırılmış anılar.Yeni anılara ev
sahipliği yapıyor her köşesi sen kokan o ev.
Gittin!Tüm kapıları kapattın
suratımıza.Gitme demeye bile fırsat bulamadık.Bütün o ‘Hazır olun!’ lara karşı
kim hazırdır ki ölüme ya da kim yakıştırırdı ki sana ölümü?
Unutma ne kadar yaşarsan yaşa her ölüm
erken ölümdür ve sonrasında yapılan her dua sanadır.Yapacak çok işimiz,görecek
çok günümüz vardı.Hepsi yarım kaldı sözlerde.
Ne denir ki ötesinde.Her insan kendi
tarihini yazar ve her insan kendi tarihini yaşar.Sen de kendi tarihinin sessiz
kahramanıydın. Gittin!Bıraktığın her şey yarım kaldı.Kendi devrinin de kapılarını kapattın giderken.Devamı yok
senden sonra.Sana ait ne varsa hepsi bıraktığın gibi kalacak sonsuzlukta.Tıpkı
bıraktığın gibi yarım…
Bir Devir Kapandı Gidişinle
Bugün bir tarih sona erdi ve bir devir kapandı gidişinle.Artık ne kapında ses ne de telefonumda çalacak güç kaldı.Köyümün yağmuru da yağmayacak artık...
Ne kadar haklı olursan ol gidişinle yine de hep kanayacak içimde bir yerler.Kabul etmek çok zor bu gidişi.Seninle ilgili umutlarımın yok oluşunu kabul etmem çok zor...
Artık ilk durağım , ilk çaldığım kapı , merdivenlerde beni karşılayacak bir çift gülen göz olmayacaksın.Artık başkaları duracak o merdiven başında, başkaları çiçek yetiştirecek pencerenin önünde.Tamamen gittiğini kabul edip anılarına veda edip sadece dua ederek gözyaşı dökmek çok ağır bu yüreğe...
Ben daha ölümünü kabullenemedim sen hatıralarını terk edip beni boynu bükük mahzun bırakıp gidiyorsun.Gitme demenin anlamı yok ki.Battı artık güneşim bir daha doğar mı sensiz o eve?
Sana ait ne varsa kaldırıldı tozlu raflara.Başka hatıralara ev sahipliği yapıyor evimiz şimdi.Söylemek ne kadar ağır geliyorsa bil ki yüreğe de...
Ne söylenir ki daha.Önce bedenen gittin.Sonra rüyalarımdan gittin.Şimdi de evinden.Anladım ki çoktan gitmişsin sen, ben görememişim.Ben bilememişim.
Meğer hep bir umut taşımışım içimde daha doğrusu hep seni koklamış hep seni anmışım o evde.Bütün özlemlerim , bütün vuslatlarım sana imiş... Ben çok sevmişim seni , gittiğinde anlamışım.Görmüşüm ki çok geç artık.Anlamışım ki; ilk kez ve de son kez sana geç kalmışım.Duyamamışsın sevgimi... Belkide budur içimi böyle hasretle yakıp kavuran.Belkide budur o kapıya bu kadar çok bağlanmam.
Hiç kapanmaz sanmıştım o kapılar.Hiç aklıma gelmemişti bir gün ardına kadar kapanabileceği. Şimdi biliyorum ki geçte olsa duyuyorsun sesimi.
Ve diyorum ki;bu yazım ne ilktir sana ne de son olacaktır.Dedim ya;
Sen gittin bir devir kapandı bu şehirde ve anladım ki artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak ne o evde ne bu şehirde...
NOT:Bu yazım ilk olarak gizli sokak adlı internet sitesinde yayınlandıktan sonra çeşitli siteler tarafından kopyalanmış ve alıntı dahi olduğu belirtilmeden yayınlanmıştır.Tekrar kendi bloğumda yayınlama sebebim yazıma sahip çıkma arzumdan kaynaklanmaktadır.
İçim öylesine ağır Kalbim öylesine kahır
Bir rüya ki gördüğüm
Her uyuduğumda gördüğüm
Kalbimi koparırcasına sana vermiştim
Bilemedim kopan gülün solacağını
Kalbimi sana yar etmiştim
Bilmemiş gönlüm senin bana yar olacağını
Sığmıyor artık içim içime
Yüreğimi kalbine gömdüğümde
Bir sızı vurdu içime
Seni her gördüğümde
Bakışın zincirlere takılmış
Ayakların koşsa da dizlerin bükülmüş
Bilirim sevsen de beni yürekten
Kaderimiz ağlara takılmış
Çıkamayız bu işin içinden
Baş edemeyiz sevsekte birbirimizi kalpten
Git ben sana, sen bana alışmadan
Kalbi kaybettik artık biz
Şimdi neresinden tutarsak tutalım
Olmayacak sığınacak kapımız
Açacak kalbimiz olmayacak
Kopacak her şey inceldiği yerden
Ve bitecek her şey
Umutsuzluğa giden son yolda.
Oysa ben neler hayal etmiştim
Yolun sonu umut
Yolun sonu mutluluk olacaktı.
Hayallerimiz kırık, boynumuz bükük
Dilimiz lal,ömrümüz yıkık
Ne dizde takat var
Ne gönülde derman.
Yaşıyoruz işte yaşamak denirse adına
Ölüyoruz her gün Hangi gün yaşadıysak...