Dedim ki, güneşe dönen bir çiçeğim | Şiir Antolojim
← Divan Şiirinde Güneş	“Öldüğümde beni, usulünce yıkayın, göğsünüze yaslayın ve toprağa bırakın. Bu kadar.” →	Dedim ki, güneşe dönen bir çiçeğim	31
Yaşam, belleği icat etmekle gaddarlık etmiş. En eski anılarımı ayrıntılarıyla içlerinde taşıyan ihtiyarlar gibi, ölümün kıyısına gelmişken belleğim, güneşin çevresinde dönüyor ve neleri aydınlatmıyor ki o güneş!
Hiçliğin kollarına savruluyorum
Çocukluk çağlarından birinde karşılaşmıştık.
Güneşe doğru giderken sana bakmak için dönmüştüm;
sen de dönmüştün, ‘Kalplerin görebileceğini söylüyordun’
ve bana el salladın.
güneşi ellerinle göğünden aldın mı hiç
kalbinde aydınlığı her an taşımak için…
Mâr-ı sermâ-dîdeye Tanrı güneş göstermesin
Gölgeden korkacak bir yapıda olduğumuz halde,
güneşi büyülemek sevdasında bulunuyoruz!
Artıyor içimde aşkın ateşi
Oluyor bir sitem yangını eşi
Ömrüm baharının batmış güneşi
Kurumuş hayatım kış havasıyla
Bu uzun bahar günü
huzur dolu güneşte, yunarken tüm dünya sevinçle,
kiraz çiçekleri dökülüyor yere,
İşte birlikteyiz seninle
Ama yalnızlığın güneşi bir ağaç gibi sarkıyor üstüme
Şimdi seninle sevişiyoruz sanma
Osman Serhat Erekli
birazdan güneş kapıma dayanacak
Hızırla Kırk Saat / Sezai Karakoç
…..hiçbir şey kalmamıştır,
Zerre benem güneş benem çâr ile penc ü şeş benem
Sûreti gör beyân ile çün kim beyâna sığmazam
bense varacağım yere belki varmıştım
güneş yaktığı zaman yaprak sarardığında
kışları kar altında ve dağlarda her bahar
sana kalbin en gizli bilgisini ısmarlamıştım
Nereye gittin ki dökülmüş yapraklar arasında
Güzel kış güneşim ey güzel kış güneşim
Dokunduğu şeyin rengine giren
Öyle genç kara ve yeşil
Gölge ağaç hava güneşim
Hangi umuda sığınsam,
Döker yapraklarını bir bir,
Solar bütün kardelenler, payıma öksüzlük düşer yine.
Göç eder güneş, meçhul sahillere…
Dökül ey yürek, zaman ağacından,
güneşin kucakladığı, soğumuş dallardan,
dökülün, büyüyen gözlerden dökülen yaşlar gibi!
… Biz Güneşle birbirimizin sevgilisiyiz. Ne vefalı iki sevgili ! Kimbilir : ben mi ondan ısınıyorum ; yoksa o mu sıcaklığını kalbimden alıyor…
Şükûfe Nihal Hanım
Kırmızı gelincik tarlalarını kim sevmez.
Bir gömleğim olsaydı ahh! Gelincikler
Güneş de uçurtmam.
Kim tutabilirdi beni
Satmıştım anasını dünyanan.
– Güneş uçurtmamdı benim, dedim.
Hepiniz bilirsiniz, Güneş’ten uçurtma olmaz.
Cahit Sıtkı Tarancıolmadı mı en çok onu sevdim
Ben güneşi misafir ettim odamda
Küçük bir ayna bıraktı bana
“Sev bizi” diyeceğiz:
“Kirli, yasak, boşyereyiz”.
“Kazan bizi” diyeceğiz:
“Tut bizi elimizden,
it bizi” diyeceğiz.
Karanlık bastiracak neredeyse
üstüne yeni doğan güneşin vurduğu
içinden akan denizi gördüm
içimdeki çocukluğu aldırdın
Sonsuz yeryüzünden hiçbir şey eksilmeyecek.
Gidersem bir ince silüettir hatıraların kalbi
Gelmek gitmemektir derim
Gidememektir bakışının düşmediği yere
Geceye, gündüze ve güneşin doğduğu yere.
Donmuş sükût içinde güneş görmiyen cihan.
korkuyorduk… yalnızdık şaşkın ve şaşırtıcı
bir basmada desendik… tek tek ve bütün
tenimize güller döşerdi güneş turuncu adımlarıyla
genç kız nefesi kadar sıcak
sıcaktı hazirandı yazdı
çıplaktık… zamanı atmıştık eski bir giysi gibi sırtımızdan
Güneş ansızın infilâk edip kararmıştır Nurullah Genç
çiçekler açtığında ve
döndüğünde cam gözlü Proserpina,
Bizse, seni düşüneceğiz, delikanlı,
dönmeyecek olan seni. Gümüşsü ay ışığında
nisanda geçecek gözümüzün önünden
sevdiğimiz hayalin bizi selamlayarak.
ve kestane renkli ışıl ışıl saçlarının arasındaki
körpe yanağını; güneşten daha güzel
düşlerim, hale gibi,
sarıyordu seni, narin kadınım.
Yakında Güneş’in yanından geçip gidecek.
Değil mi ki zerre kadar aşk verdin, Lütfettin de başımı güneş gibi yücelttin.
akşamları aynı yerden güneşi izlerdi hep
ve korkardı ölmekten
Geniş kalçasıyla güneş yürüdüğümüz denizde
Isısını veriyor görülmeyen biçimde
sabah-ı şerifin hayrolsun ama diyorum kendime
her sabah güneş yeniden yerinden çok şükür geldiğinde
İşte bu yağmurun ilkidir diyorum
Bismillah demeyi ve seni seviyorum
Sonuç daha bir güzel olacaktır.
Yağmur bulutları ile kaplı gökyüzündeki bir aralıktan
Gelen güneş ışığı, kasvetli tepelerin üzerinden
Ve çiçekler arasındaki erik ağacı Güneşe ve yağmura dikmiş gözünü –
kendimi çok ölü hissediyorum bugünlerde
Eylül gölgesi düşmüş güneşe
Ağlamak bir şey degil
Hançer sokuyorlar adamın sırtına
seni taşıyıp durdu ezanlar
tepeden tırnağa içime
kar topluyordu güneş
dağlarımın sırtında inceden
Öğle üzeri, güneş sol yanımı ısıtırken
İnsanların canı havaya benzer, tozla karıştı mı gökyüzünde perde olur, gökyüzünü göstermez.Güneşin görünmesine mâni olur.
Küçük serinlikler bağışladın sen bana; Güneşli havalarda, hızla Bir ağacın altından geçersin ya. … İbrahim Tenekeci
Güneş de böyledir – güz geldiğinde
Açık havada da göstermeliktir,
Ama yazın puslu günlerde bile
Dünyayı ısıtır ve yaşam verir.
kuşla mukayyet değiliz
O ay yüzlüden sonra tarümar olmuş mülküm,karanlıkta kalmışım
Ruhum kendi kendini dokuyor orda
Ve düşüyorum bitimsizliğine, yine o kanlı uçurum!
Kesiğinden kan sızıyor incecik yüreğimin
Asaletin yeri yoktur gerçi hayatta, En asil şey seni buldum kainatta, Güneş gibi ne bin türlü ışığın vardır, Ne de süse, gösterişe baktığın vardır. Sabahattin Ali
Yaz güneşi dinlenmek istedi.
Çınarın gölgesini seçti.
durgun gölü bulandırmak gerek…
Adamın kafasında koskoca bir güneş var diyorum ben
Geceleri Güneş nereye gider?
yüzümü güneşe çevirip terli avuçlarımı
uzayan tırnaklarımı ve saçlarımı seveceğim
– ki yanılgı
sevdama güneş değsin –
Yer yatağında iki sevgili!
Sırtlarını dayayıp soğuk peteklere…
Zaman yine yapmış yapacağını
Bir sabah ayrılığı işlemişler
Güneşin korkusuyla, gizlendim elbisemin ardına.
Ve sen yanımda benim bir soluyan bir geniş tarla gibi Bir güzel kış güneşi altında bir dökülmüş yapraklar içinde Üstüne senin üstüne güneşi genç güneşi okşayan kışın Ah başına kadar yılın Kıskanırım güneşi ben düşüncelerini ben
Nereye gittin ki dökülmüş yapraklar arasında Güzel kış güneşim ey güzel kış güneşim Dokunduğu şeyin rengine giren Öyle genç kara ve yeşil Gölge ağaç hava güneşim
Ve o şarkının sesi
Güneşin temiz ve kızıl ışınları gibi
Sensin vatan aşıklarının kederlerini dağıtan
Yağmur… Ne değeri var
Düşmese güneş üzerine
Yerdeki çiçek demetinin?
İkiye bölünmüş kalbim, Tutuşmuş ateşiyle aşkın. Alev alev yanıyor, nereye sığınsın? Zincirlere vurulmuş kalbim, nereye kaçsın? Eriyip tükeniyor, güneşe tutulmuş balmumu gibi; Yaşıyor, ama ölümle kol kola, çırpınıyor çılgınca. Dualar ediyor, atabilmek için bir iki adım daha, Ne çare ki, bu cehennemlikte yanıp kavrulacak; Vay bana ki, burası benim yerim olacak!
Soğuk kış gecesinde Güneşin ocağı da Yanmıyor kandilimin sıcak ocağı gibi,
ama bilirim titreşti ürkünç gece,
gelen gün kadehlerini şarabıyla doldurdu
acımadan soluk almadan sardığında beni aşk
yanık bin yol açardı yüreğimde.
Çekilirken bir çınarın burcuna yüzünün gölgesi olan güneş bayrağı, bir adam çam iğnelerinden bir çelenk koyar kayanın dibine, bir gençlik anıtı olan kayanın. Sonra ağır ağır ağaca dönüşür Geleceğe ve sonsuzluğa uzatır yapraklarını sürgünde bir kıral gibi, ülkesi olmayan Bırakır kılıcını toprağa rüzgar ve büyüyle gelen adam Geriye uzak bir uğultu kalır ve kimsenin yak basmadığı bir orman.
Sabah güneşi vuran doruklardan,
Pembe rengi sildim şimdiki halde…
Tipiyi çağırdım, göz gözü görmesin yine.
Gözlerime ilgisizlik bulutları ardından,
Kış güneşi gibi soluk, serin bak.
Her zamanki bakışınla muhakkak,
Özlem bulutu çözünür, taşkın olur.
Pembe rengi sildim bugünlerde;
Dağdan kereste kesemem bunu bekleme,
Kafeste kuş beslemek de değil bana göre
Son nefesine yetişmeyi düşler miyim,
-Tanrı beni korusun-
İlgisizlik bulutları ardından,
Kış güneşi gibi soluk bak gözlerime.
Tipiyi çağırdım göz gözü görmesin yine;
O güzelim bakışın kesinlikle
Eritir buzulları taşkın olur.
Ömür vâdisinin sona erdiği uçurumda,
Duygu nehri çavşanlaşır ve korkunç coşkun o
Güneş damlası kızlar geçiyor yoldan. Ne ki ben eski moda biri. Serinletiyorlar alnımı saçlarının rüzgârıyla ve. geçip gidiyorlar..
ah, kim bilir, kim bir zamanlar, daha ben ben olmadan önce, benim de böyle bir limandan yola çıkıp çıkmadığımı, gün doğarken güneşin eğik ışınları altında bir gemiyle bir başka limandan ayrılıp ayrılmadığımı? Fernando Pessoa
anlaşıldı, zaman yok nesneleri sevmeye
güneşin kalbine girmeye zaman yok
Camlar arkasında bekleyen çocuk, üç mevsim güneşin seyrine dalar;
Güneşe kavuşabilmek için çocuk, gündüzün boş yere çırpınır durur.
ve, inancımla birlikte.
güneş alçaldığında biraz dur
düşlerine adadığın hayatı
içinde rüzgârın soluğunu duy
ve düşlerin bilediği kılıcını al
Uydusu kölesi olduğum güneş
kadın baharsız bir tomurcuk
cehennem içinde cennet arıyor adam
yağıyor da yağıyor yağmur / inceden
diz çöküyor yağmura toprağın çatlamış bedeni
diş ağrısı gibi zonkluyor, çekiliyor, af diliyor
ne ay güneş’i özlüyor, ne güneş ay’ı geri istiyor
araya bulutlar giriyor
yüzler paramparça, diller alev saçıyor
olduğu yerde kırılıyor aynalar
güneşi, gece de görecek daha iyi bir yer düşünüyorum.
Dökül ey yürek, zaman ağacından, dökülün yapraklar, kim bilir ne zaman güneşin kucakladığı, soğumuş dallardan, dökülün, büyüyen gözlerden dökülen yaşlar gibi!
Aşksız güneş bu yarın'sız bir dündür
Güneş gurup etti… oda karardı… Bir anda yok oldun sen hayal gibi. Şimdi düşünürüm senden ne kaldı.. Gönlünde hatıran kara hal gibi…
Dostum yaşlandı ve kendine yetmiyor artık Geçenler hep aynı yağmurla güneş aynı ve sabah bir çöl Yorulmaya değmiyor. Ve mehtapta dışarı çıkmak bekleyenin yoksa değmiyor.
ağlara’ve taşlara takılarak sürünür güneş.
köpüklere bakmaz bile…
nedir günbatımı? güneşin bedeninden dökülen ter.
onlara bir güneş çiziyorum
‘elimden gelen bu’
kara yağıyor defterlerimde
her eylül giden leyla
eylül müsveddeleri birikiyor
su olup çesmelerde akan güzelliğin
inceliğin ışık ışık yüzüme vuran
Kumsalı avuçlayıp okyanusu tanıdığımı anlattım
bir denizatıyla yaşadığım düşünsel serüveni
güneşin tenimde nasıl dolaştığını ve unutturduğunu yalnızlığımı
dağların ucuna konup konup kalkan bulutu anlattım
İyice yaklaştı bana büyük karanlık. Artık ne kibri nâzırın, ne kâtibinin şakşağı. Tas tas ışık dökünüyorum başımdan aşağı, güneşe bakabiliyorum gözüm kamaşmadan. Ve belki, ne yazık, hattâ en güzel yalan beni kandıramıyor artık. Artık söz sarhoş edemiyor beni, ne başkasınınki, ne kendiminki.
Boynu vuruk güneş
Kıyıda tahammülfersa çay bahçeleri,
Sıcak ve güneşte parlayan semaverler Bu olmayacak..böyle gitmeyecek bu Hüsrev Hatemi
Sen ey kendiyle yetinen! Artık suyumuz bulanık, bir güneş bile olsa sonunda, yolumuz kırık, önümüz karanlık ve ağır tuğrası alnımızda padişah yalnızlığın, ama yine de umudumuz kalabalık…
Öğle vakti oturunca kulübemin önüne
Birden bire gördüm güneşin parlaklığını
Aşklar öyküleriyle güzeldi eskiden, şimdi
her aşk bir öykü arıyor kendine;
ah benim uman bulunmayan umarsızlığım!
Kadının biri ısınma umuduyla dolaştırıyor
koynunda ellerini, adam apış arasında
arıyor güneşli günleri. Çile yurdu ömrüm
benim, komşudan soruyor adresini!…
yüzümdeki leke arzu güneşinden hatıra sesimdeki girdap içimden sökülen kökdala
uzun geceler bazen böyle gövdeme vura vura içerden uyandırıyorum ya kendimi Necati! rüyada bana görünenler olmasa beni uykuya götürenler olmasa tekrar nasıl dönerim ben kendime Necati!
suçluluk izin vermiyor özgürlük duygusuna günışığına çıkınca kamaşıyor göz bakarken güneşin utkusuna
akın var akın, içimden akın beni güneşe götürüp yakın güneşe varamayanlar güneşin uykusuna yakın
sökülerek gidiyor insan boşluk halinde her durak düşerken benzine kökleri iç açılarının toplamında biriken bir krizle gidiyor öyle akarak dipten dalın benzine baksalar alevalır, ağır alev baksalar güneşini yitirmişin benzine
doluluk yok bizim gecemizde içimizde büyürdü güneş sayrılık hatırlamadı uykusunu sesimizde çok seneler geçti, geçmedi öyle memnun ki yerinden sadece “keşke”lerdi beliren gönümüzde
böyle çıktıkça dünyadaki yerimden gölgeler neden kısalıyor içimde bilen yok ne yapacağımı kaygı belirdiğinde kefilim yok! yok kelimelerden başka yok olan bu güneş tutulmasında şimdi tekrar nasıl dönerim ben kendime
Yücel KayıranGüneşin sevincini
Yıldız mezarlarına gömdüm
Bu içimizi ısıtan güneş,
Güneşin sarı benzine
Ümit dolu güneşli bir gün,
Ah, dostum derdim başka…
açılmış yaraya kimse bakmıyor sevgili arkadaşım
azalarını azaltıp gitti bak güneş
güneşin mâtemidir zulmetin ey leyl,
Fırtına dindi lizi
İzin çıktı ayrılığa
Lamba döşendi sokağa
İstersen artık git
Zindanıma güneş doğdu
kucakla güneşi /kucakla
sohbetimi kuran dostlar
güneşi de verin bana
ve çiçekler ekersiniz toprağıma.
Bugüne iki güneş koyalım
ne zaman aransa yüzünü bulsun elim
ayağım takılsın o yürek çarpıntısına
itildim, devriliyorum; ama az öncesinde kırıldı dal
Aşk ile sarıl güneş görmemiş koyaklar gibi sarıl dille yıkanır gibi sarıl
Babam öldüğünde el kadardım ben, beni herkesten kıskanır gibi sarıl
Aşk konuşabilseydi keşke.
Biraz sabır, küçük
çocuk, biraz sabır!
“Kardeşlerim, neyleyim ben çelengi,
Bir sevgilim yok ki sizinki gibi,
Zaten güneş soldurup, rüzgar savurur
Ey küçük kartallar,
Söyleyin bana bir!
Neresi olacak mezarımın yeri?
—Eteğimin dibinde. Diye söylendi Güneş.
şte herkes çekip gitti. geç oldu, ama
hep bir gölgeyle saklandı yüzüm fark edilmedim
güneş doğudan doğardı sırtımı ona verirdim
güneş batıdan batardı sırtımı ona verirdim
tepede yükselirdi güneş her öğle vakti
bir saçak altı bulur beklerdim
Güneş değil batışa sürüklenen benim
ey sevdası yürek besleyen sevgili
gözlerinin ışığını çevirsen ufuklara
sevişmelerin anlamı hala gözlerindeyken
güneş daha dokunmamışken dağların sırtlarına
gün doğdu diye
aldanacak koca bir şehir
yarım kalmış uykularla başlayacak yaşam
Etime aşkın sıcak olabileceği ihtimali kazınsın
güneşten süzülen buğday renkleriyle
ak alnından öpülsün çocukluğum
hala sıcak tutabildiği için
ölen bir baba özlemi kadar…
Uyandım, baktım, güneş doğmuş.
güneş tutulmasıdır diyordum
Sesini gölgeden çek, kül gibi yoksul kalsın da
güneşin altında mırıldanacak şeyler bulunur hala
olmasa keşke yerçekimi, en çok itaat ettiğimiz yasa…
güneş doğarsa ,insafı kadar yakar tenimi
Bir düşe telefim yine
Kulak verin revaklara:
Güneşle gecenin çiftleşmesi
benimle benim aramda sürekli bir
Ama gövdem benim değil.
Özleyiş ve lezzet onu aldı benden.
Öyleyse bırak beni ve algıyı alevlendir
Güneş gören bir ev gibi ısındı içim senle, dallarıma
kuşlar, rüzgârlar konar. İşte birini sevmek böyledir
sevgilim, sen daha sevgili bile olduğunu bilmezken
sen bana düşersin, gelincik tarlaları bana, papatyalarla
yıkarım uzayan saçlarımı, sen bir dağa gömer gibi yüzünü
içine çekersin tenine saçılan kokumu, “birini sevmek”
dersin, bana dönüp dokunursun ışıktan parmak uçlarınla.
Şüphesiz ki insan, aşkta unutandır kendini.
Kemik alınlar gelir dayanır güneşin ateş secdesine
kanım ne güzel akıyor… ıslak taşlıklarda. sanki her şey,
artık güneşlerde kara doğuyor
geçmiyor umudu vuran zamanlar
hayat yıldırıyor hayat boğuyor
bilmem kimin için çalıyor çanlar
güneşler de artık kara doğuyor
erken kalkabiliyorum her sabah;
neden mi, çünkü, güneşin doğacağı saate
ben kendim karar verebiliyorum bu evde.
Şu yüzden şaşırtıcı: Senin gitmen üzerime her çullandığında,
ciğerime bir yangı otururken,
dışarıda kuşlar çılgın –
gün hafiften ağarıyor
dingince yanıbaşıma gelmen
y o k k e n -oysa ki:
v a r s ı n..
-Bunun ne demek olduğunu da h i ç anlamış değilim-
Güneş bile bekletilebilir ama
kim ısıtabilir yanarken üşüyen bir adamı.
Yalnızdım ben. Güneşin
Ölümle tabut arasında kararacağını
Bu güneş böyle güzel miydi
Bu dallarını birden yitiren ağaç
Bu duman böyle inceden ince
Ben otuz üç yaşımdan sağdım da ağulu sütü
Hem sızdırdım hem kana kana içtim de
Üşüdüm her eşiği atladığımda eve her dönüşümde
Dayandım da musallaya ferahladım iyi mi
Sevindim bütün yolların aynı yere gidişine.
Duymak güneşin, rengin bizi bıraktığını,
Güneş’i görmek bana yetecek
Dönmesin kalbim Tanrım, dönmesin kalbim
Dönsün daima güneş
ıslanıp ıslanıp kurulanalım güneşte
sen bakıp dur gözlerime
gözlerime bak üveyka
beni divane eden gözlerinle
Şükürler olsun ki, güneşi görebiliyorum; dağları, denizleri,
Ama günlerimiz hep aynı,
Güneş o güneş, çekip giden
Bir ışık çizgisiyle ardında, sevgi dolu.
Bir daha görmeyeceksin gökteki güneşi
Yavrusunu kucaklayan bir anne gibi,
Bağrına bas onu toprak.
Bir kadın nasıl örterse kocasını
Sende onu öyle ört
Pencereme güneş eridi
Aklıma çözüldü saçların
Düşlerime taşan bir ırmak gibi
Köklerimi topraksız bıraktın.
Yanımızda göz göz unutmabeni
Çiçekleri… Dokunma. Dokunma. Öldü
nicedir canınla beslediğin yaz
ve dindi su. Parça parça akıyor güneş.
“kara kara gelen ölüm”ü düşünme
selam olsun yitirdiğim güneşe
Selam olsun güz yorgunu bahçeme.
Hangi tele vurunca böyle hıçkırabilir,
Senin ince gönlünü hangi kış kırabilir
Güneş nasıl kucaklarsa ufukları
Kalbini öyle kuşattı varlığım.
Uzaklaşma benden, uzaklaşma!
sarp dağlardan örülmüş dört duvar içindeyim,
dağılmaz, simsiyah bulutlar içindeyim;
nerdesiniz güneşler, nerdesiniz ovalar!..
bir mezara gömülen hatıralar treni
saklıyor seni beni bir mahşer toprağında
güneş gibi kendime katamayınca seni
Ne çok güneş vardı hatırla ne çok
Seni gördüğümde ırmak kıyısında
bir kavga gibi girebilmeli aramıza
İnsan güneşle dünyanın arasındadır
Güneşi eve çağırdım
bana baksın, bakışalım
odam boş kalmasın diye
Rakıya sarılmak var bizim için.
Bir anda aklım başımdan gidiyor.
Umurumda değil hiç bir şey.
Güneş altında kupkuruyum ama seninim diyorum.
Sana, yokluktan bir aşkı tanıtan;
Sana, bir sebepsiz girdaptan ellerini uzatan
Yokluğunda sen oluyor dünyam
Ve senden can istiyor
Yokluğunda can çekişen bedenim.
Nasıl unuturum, yüzüme kimin dokunduğunu
güneşi, suyu ve ateşi gördüğümü
kendimi hiç görmediğimi…
Güneşin suyu öptüğü zaman
Özgürlük renginde sevgiye açılırlar.
Toprağın ilk su ve güneşi gördüğünden beri
Kaç ihanet gördü kır çiçekleri,
Kaç kurban verdi çığlara
Ne yıllar tükendi, ne de baharlar,
Bitmedi sürüyor o kavgalar
Ve de sürecek;
Yeryüzü sevginin, aşkın yüzü oluncaya kadar
Sen yine de renk renk aç her zaman
Kıyamet kopuncaya kadar kır çiçekleri……
ne çok yaram var, açıp baksana!
Ayın kırağında akşamı güneşleyen düş
yeni bir aşk durduğumuz… durmadan.
Dedim ki, güneşe dönen bir çiçeğim için yorumlar kapalı
Yazan: şiir antolojim 31 Aralık 2014 in Berceste, Bercestem, Şiir
Etiketler: Güneş Şiirleri Bercestem	← Divan Şiirinde Güneş	“Öldüğümde beni, usulünce yıkayın, göğsünüze yaslayın ve toprağa bırakın. Bu kadar.” →	Yorumlar kapalı.