SUBURCU: 3 Hastasız Doktor Mithat Bey - Gaziantephaberler.com
Suburcu adını verdiğim bu yazı dizisine, aynı adı taşıyan şiirimle başlamak isterdim. “Zararın neresinden dönsen kazançtır” derler. Bu söze sığınarak o şiirimi sizlerle paylaşmak istedim:
Bir gün çenesi ‘Sakallı’ bir adam gelir Gaziantep’e
bir fırça sol elinin parmakları ucunda
içinden tavşan çıkardığı torbası öbür yanda
konuk olur konuksuz Ali Veli Oteline, Suburcu’nda...
Hastalanırız -şeytanın kulağına taş- birimiz bir gün
Çıkarız, her gün açan,
vakti kerahat geldiğinde ‘cin’ini
Hastasız Doktor Mitat Bey’in
Camlıkahve karşısındaki taş merdivenlerini...
Bir otobüs gelir durur bir gün
İstanbul Garajı’nın kapısında/tahtadan tekerleri
İstanbul’a doğru yola çıkmaya hazır
Fındıklı-Toros, ya da Çayırağası yazar üstünde
dert etmeyen üç gün üç gece sürecek yolu
içi, içi-içine sığmayan yolcularla dolu.
Bağırır kapısında İstanbul Garajı’nın
Muharrem Abi, avazı çıktığınca, gururlu
tıka basa doldurmak için otobüsü
Biletler üç otuz pula
’İstanbul’a İstanbul’a İstanbul’a! ..’
Muharrem abi Muharrem abi
İstanbul garajı mı yalnızca
bütün İstanbul mu senin yoksa
kamyonları karşıya geçiren araba vapurlarıyla...
Beni de katsana yolcuların arasına
muavinlik ederdim sana
oturmasam da olur
ayakta gidebilirim her uzun yola
otobüsümüz Gâvurdağı’nda bozulsa da...
Göremezdim bu düşü
bunca küçük olmasaydım
babamın kitapçı dükkânı önünde oturup
o hasır kürsüde, uyumasaydım
Ne kadar büyümeli sizce bir çocuk
çıkabilmek için o gizemli, uzun yola?
iki elimin parmakları kadar olmuş yaşım, saydım
Keşke çocuk olmasaydım! “
Adettendir, bir yerleşkeye girerken çift numaralı olanlardan başlanır. Ben de öyle yaptım. Suburcu Caddesinde 2 numaralı yer Gül Düğün Salonunun olmalıydı ama kapısı Hürriyet Caddesine baktığından iki numarayı Sanat Severler Derneği ile Doktor Mithat beyin muayenehanesine gidilen kapıdan başladık.
Bu bölüme neden “Hastasız Doktor Mithat Bey” adını verdim. İşimiz kitapçılık ya. Kitabın ise dönüp yüzüne bile bakılmayan bir ülkede, kitapçı çıraklarının da bol zamanı olacaktır.
Ben de bu bol zamanım çevreyi gözlemleyerek değerlendiriyordum. Nasıl olduysa, o çocuk hafızamda Mithat beyin muayenehanesi hastaya benzer birinin girmediği dikkatimi çekmiş.
TİYATRO BAŞLIKLI ÖNCEKİ YAZIMIZA EK: Bir iyi, bir de kötü rastlantıyla karşılaştım dün. “Sanat Sevenler Derneği/Tiyatro” başlıklı yazımı bitirdiğimi düşünerek Sevili Atilla’ya yolladım. Hemen ardından telefonum çalındı.
Cahit Saraç’ın sesiydi karşımdaki ses. Ancak bu kez Aydın’ın Didim Akbük’ünden aramıyordu. Gaziantep’teydi. Aynı gün Gaziantep tiyatrosundan söz etmemiz güzel bir rastlantıydı. Ne var ki noksanlarım vardı. Tamamladı.
Yaşları yetersiz olduğundan, oluşturdukları Sanatseverler Derneğinin kurucuları arasında Cahit’le arkadaşları yer alamıyordu. Bu boşluğu da adlı sanatsever Çalışma Müdürü Efdal Emiroğlu ile Müdür yardımcısı şair İbrahim Tekelioğlu doldurmuştu.
Cahit’in gelişi iyi haberdi. Kötüsü ise derneği oluşturan gençlerden Trikotajcı diye andığım Mithat Kaleoğlu’nun aynı gün yaşamını yitirmiş olmasıydı. “Kötü haber çabuk duyulur,” derler ama bu kadar çabuk duyulmasına da şaşıp kalıyor insan.
Mobilyacı olarak andığım Mümtaz’ın ise soyadı Ziyrek’ti. Daha çocuk yaşlarındayken, ömrü, evi terk eden babasını aramakla gaçen Mümtaz sonunda özlemini çektiği babasına İzmir’de kavuşmuş ve kendisi de bu kentte yaşamaya başlamıştı.
Yarın: AYAĞIN OLA DA KESESİN
13.06.2018 (Fevzi Günenç)