Çok garip birşey seni düşünmeyeni düşünmek...Senin aklından en ufak bir ayrıntı bile çıkmayıp, otu boku bile hatırlıyorken, onun tikinde bile olmuyor senin onu düşünmen. Seni umursamadığının farkındasın, bunu biliyorsun, ama sen onu düşünmeden de edemiyorsun; ısıtıp ısıtıp önüme getiriyor eskileri zihnim (zihnimi ...) . Ama bir yandan da düşünmek istememeye çalışıyorsun. İçinde bir savaş halindesin. Benle kendimin, aklımla duygularımın savaşı ve savaşın galibi nedenini bilemesemde duygularım oluyor. Ama bir galip olduğu halde neden aklım değil de ben yıkıldım, neden enkaz altında kalan benim?