I had always heard your entire life flashes in front of your eyes the second before you die. First of all, that one second isn’t a second at all, it stretches on forever, like an ocean of time… For me, it was lying on my back at Boy Scout camp, watching falling stars… And yellow leaves, from the maple trees, that lined our street… Or my grandmother’s hands, and the way her skin seemed like paper… And the first time I saw my cousin Tony’s brand new Firebird… And Janie… And Janie… And… Carolyn. I guess I could be pretty pissed off about what happened to me… but it’s hard to stay mad, when there’s so much beauty in the world. Sometimes I feel like I’m seeing it all at once, and it’s too much, my heart fills up like a balloon that’s about to burst… And then I remember to relax, and stop trying to hold on to it, and then it flows through me like rain and I can’t feel anything but gratitude for every single moment of my stupid little life… You have no idea what I’m talking about, I’m sure. But don’t worry… you will someday..
Filed in Anlik hisler
..sometimes i feel like i’m glad to be free,
sometimes i’m glad to have left you behind..
..friday come speed me home again..
..sometimes i feel like i’m fine on my own,
fifty thousand miles from home.. (burada ki fifty thousand deme sekline bayiliyorum ne kadar hissettiriyor ev neresi evim neresi? yuva neresi?
summer returns and puts you back on my mind..
özgürlük; son derece feminen giyindigi halde, topuklu ayakkabilarini cikartip kimseye aldirmadan eve varincaya kadar yürüyebilmektir!
dün gece evde uzun uzun kitap okudum, yatakta saatlerce kaldim, agladim, rahatladim.. sonra astral seyahatlerimden birini yasadim.. arabistan’a gittim.. onunla el ele carsi pazari dolastik her yer rengarenk sicak ve bol gürültülüydü, sonra birden o evine gitti ben de oradaydim ancak onlar bilmiyorlardi, evini, esini, kizini hatta baska bircok seyi gördüm.. ben tatmin oldum ;)
bu seyahat sonucunda cok cok dogru bir karar vermis oldugumu daha iyi anladim. aferin berish! evrenin sana bahsetmis oldugu lütuflari sonlandirmadan dogru degerlendirmesini yanlis yapa yapa ögreneceksin. muck!
‘cheshire kedisi’ dedi alice,
‘lütfen söyler misin, hangi yöne doğru gitmeliyim?
‘bu senin nereye varmak istediğine bağlı’ diye yanıtladı kedi.
‘varacağım yerin neresi olduğu çok önemli değil’ dedi alice
‘o zaman hangi yöne gideceğin de önemli değil dedi kedi
‘ama bir yerlere varmak istiyorum’ diye ekledi alice
‘mutlaka bir yerlere varırsın’ dedi kedi, ‘eğer yeterince uzun yürürsen.’
insanın tek gerçek özgürlüğü yalnızlığıdır. ve yalnızlığı küçük düşürense bağımlılıklardır. aşklar, alkol, nikotin, ahlaki değerler, uyuşturucular… hepsi de birer pranga olabilir her an, insanın ayağına. zevk veren prangalar. ortak özellikleri, varlıklarının verdikleri zevkin uzun bir süre sonra hissedilememesi, yokluklarının ise derhal kalpte bir ağrı yaratmasıdır. bağımlı insan atlı karıncaya binmiş gibidir. ne bir varış noktası, ne de bir ilerleme vardır hayatında. herkes ilk başladığı yerde, midesi kaldırana kadar döner durur… insanın kendiyle mücadelesi, bağımlılıklarını yok etmesiyle başlar..
I never dreamed that I’d meet somebody like you!
And I never dreamed that I’d lose somebody like you!!
iciyorum iciyorum sonra sacmaliyorum neyse ki bütün bunlari yalnizken evde yapiyorum bu da biseydir..
hep bir gün gelecegini dusundum, hic durmadan hic yilmadan günlerce, aylarca hatta yillarca bekledim durdum. aslinda cokta bekledigim soylenemez ya bu bekleyis yillari arasinda delicesine hatalar yaptim, kendimi affettim sonra öldürmek istedim, ama iste hep geri dönecegini bildigimden ölmeyi bile beceremedim affet..
belki ölseydim hersey ikimiz icin de daha kolay olacakti, sen simdi ki hayatina sadece pismanlik ekleyecektin, ben ise yeniden gelecektim dünya´ya belki de senin cocugun olacak sekilde.. ama bunu istemezdim sana yakin olacagim bir yerde bir kiz cocugu olarak tekrar dünyaya gelmek isterdim.. ne zaman olursa, kac sene sonra olursa olsun fark etmezdi.
seni buldugum sirada ne yapar eder (özellikle de 19 yasimda olmak isterdim) seni bastan cikartir yine seninle olurdum. bu birinci hikayemiz. ikincisi ise sen de benim pesimden iki sene sonra gelirdin. belki seninle cehennemde görüsürdük ve o sen kahkahalarimizi atardik.
seni cok özlüyorum. :(
birileri giriyor hayatima, olmuyor yapamiyorum. kimse de seni falan aradigim yok yanlis anlasilmasin. ama birileriyle tanistiktan sonra bakiyorum da o kadar emek vermek zor geliyor.. nasil da gözüm baglanmis sana onca sene, öpüsmeden, sevismeden seneleri tüketmisiz. sevmis miyiz birbirimizi? hem cok! belki de hic sevmedik ve ben kendimi kandirdim senelerce? olamaz mi olabilir.
peki.. simdi kalan hayatima nereden ve nasil devam edecegim? hic bir fikrim yok. sadece sevilmek istiyorum. eglenmek hayatin icinde ama ikimzin oldugu bir dünya istiyorum. sen olsan simdi bana “hayal et, düs en gercek seydir” derdin. hep ayar verip duruyordun zaten uyuz sey! gicik oluyordum senin bu huyuna gicik!!! sanirim bunu biliyordun ve bile bile yapiyordun. olsun. raziyim. gel yine ne var iste sanki? neden uzatiyorsun bu kadar bu meseleyi? sanki ben yaptim da sen yapmadin mi ayni hatayi? hata da demek istemiyorum denemis oldugumuz birseydi iste. hadi gel lütfen daha fazla bekletme beni. hadi gel..