GECE, YÜREK VE DİL SUSKUN | Görülmüştür
Yani topraktan gelerek gecenin kalbine akarak, gecenin yatıştırıcı, uslu sessizliği ile birlikte bir sonsuzluk içinde kalmayı yeğlemek daha iyi.
Çünkü gece; dinginliktir, huzurdur, yumuşaktır, insana nefes aldırır her an. Buna rağmen zorlayıcı, olağanüstü güç gerektiren anlar yok mu? Elbette vardır. Bu zorlayıcı an’ları bir bebeğin masumiyetiyle, saflığıyla karşılamak, sonra anlamak ve ona göre yaşama kalınan yerden devam etmek kaygısızca.
Toprağın koynu benim toprağım !
Toprağın koynu senin toprağın. Toprağının koynuna yerleşerek, orada yurt edinmek isterim. Senin toprağının kalbine yerleşmek istiyorum, isterim. İstiyorum gibi yuvarlak cümlelerle de olsa içimdekini söylüyorum. Belki kelimeer bayağılaşabilir. <<ölüm hep Bana mı düşer usta>> dediğim için.
Bir avuç toprak bile zenginliktir.
İnsanın ufkunu açar. İnsana anlam kazandırır. Bu zenginlik bahşediliyorsa, şimdiden gözlerimi kapıyorum açmamak üzere.
Akşam saat dokuz’u iki dakika geçiyor.
O daracak sokakta yürüşün ne kadar da heybetliydi. Rüyalarda yer edinemeyecek bir güven sarmıştı kalbini. Ama arkada gelen...
Issızlığın içinde yeni bir dünyaya gözlerimi açmak isterim.
Toprağımın güzelliğini, narinliğini, kırılganlığını karanlıklara bırakamam. Orada şimdi siz varsınız.
Gece saçlarının içinde koyulaşırken yıldızlar cıvıl cıvıldı. Benim aklımda sadece yıkıma uğrayan şehirlerim var. Şehirlerim LORCA’nın dizelerindeki denizin yakamozlarıyla öyle bir parlıyor ki, dilim peltekleşyor dillendiremiyorum. Şairin gücünden dile getirmeyi.
Yılın son haftalarına bir adım daha yaklaşmışken, umutla şafağın pürüzsüzlüğüyle yeniden her yeri onun diliyle fethedileceğini biiyorum. Çünkü <<Şafaklarda şehierler fethedilir>>demiş şahirler.
Akşam saat dokuz’u yirmibeş geçiyor!
Adım adım sana yaklaşıyorum.
Şehirlerimin yıkıntıları arasında yüzlerce ışıldayan gözlerle karşılaşıyorum.
Karanlık, koyu gözler.
Yaş dolu gözler.
Yönlendirilen, konuşan, filizlenen, çiçeklenen, fışkıran, taşınan, gelişip büyüyen, buğday tanesi renginde bereketlenen gözler.
Gözlerin sonsuzluğu içinde ardıma bakmadan gezgin gözlerin parıltısı içerisinde eridim.
Ölümün kenarında kalıp, kış mevsiminde kalmak yalandır. Saydam gözlerde ölümü çağrıştıran herhangi bir emare yoktu.
Gecenin sonsuzluğuna doğru yol alıyorum. Uyku yok, ses yok, köpekler bile havlamıyor.
Sadece her zaman olduğu gibi diliniz, yüreğiniz, çığlığınız, feyadınız ve yalnızlığınız olmak isterdim.
Yine başbaşa kaldım.
Yine kendimle konuşuyorum.
Üçü de suskun. Kocaman bir suskunluk. Mezar sessizliği.
Dışarıda ne bir rüzgar ne bir bulut. Gökyüzü çoktan doğumu gerçekleştirdi. Bundan sonra hiç kimse için dua okumayacağım.
Gözlerinizden yıldız yağmuru gibi dökülen gözyaşlarınızın içine yerleşerek kaybolmak istiyorum.
Bundan başka kimseden, ama hiç kimseden hiç bir şey dilemiyorum. Tıpkı yüreğiniz gibi yüreğimi alarak rüzgarlara karışmak istiyorum, yada...
Yüreğim yeniden denizin dalgaları gibi kabardığında ve her yeri merhametiyle ele geçirdiğinde belki o zaman kendi başlangıcımı ve sonumu bu puslu, kirletilmiş kış mevsiminin katılığında tanımlarım, ondan sonra aşarım.
Yeni bir lanetin yeniden yeniden üzerime yağmasına gücüm elvermeyecektir. Lanet geri geliyor. Başına buyrukla saldırıyor. Sonsuz bir iştahla... Aç ve saldırgan...
Neyime saldırmadılar ki!
Kuytu odaların köşelerinde,
Doyrulmamış bir açlık akıyor ölüm ile.
Ölüm kader bellenmiş, nümayişle.
Tüm bunlardan sonra bu yürek çatlasa ne olur çatlamasa ne olur?
Ardınızda geride bıraktığınız resimler kaldı. Fotoğraflarda büyüdüğünüze şahitlik etmek düştü geridekilere...
Aslında hiç olmadık.
Çünkü kelam çürümüş.
LORCA kurşuna dizilmeseydi belki hepinizin resmini işleyecekti yastıklara dizelerinde...
Yokluğunuzla heo çoğaldınız. Yağmurla kök saldınız. Sonra karanfil kokan tan atımına ve zamana kapı araladınız.
Belki bundan sonra sizlerle gün doğumunda yada ayığında yeni yolculuklara yelken açarız bu kaskatı buz kesilmiş mevsimde.
1.Nolu L Tipi Cezaevi