Uncategorized – Tora Benzeyen
Posted on December 7, 2014 December 7, 2014 Posted in UncategorizedLeave a comment
Büyük emeklerle sonucuna ulaştığımız belgesel filmimiz buyrun yayında;
Posted on July 21, 2014 July 21, 2014 Posted in UncategorizedLeave a comment
Daha Romanya’ya gelme olayımız kesinleşmediği günlerde Ramnicu Valcea’yı incelediğimizde gözümüze çarpan ilk şeydi sanırım Cozia Milli Parkı. Yaklaşık 17 bin hektarlık bir alana yayılmış bir doğa harikası.
EVS maceramızın ilk haftasonunda, önceki haftalarda defalarca planı yapılmış ancak hava şartlarının imkan vermemesinden her seferinde ertelenmiş Cozia Milli Parkı gezisi.
5 Temmuz sabahı erken saatlerde diğer gönüllü arkadaşlarla Ramnicu Valcea saat kulesinde buluştuk. Kısa bir yürüyüş ile tren garına ulaştık. Kişi başı 7 RON vererek biletlerimizi aldık ve yaklaşık 1 saatlik bir seyahat sonrası yürüyüşe başlayacağımız noktaya geldik. Toplam 19 kişilik kalabalık bir gruptuk.
Yürüyüşümüz iki aşamalı olacaktı. İlk aşamada Stanisoara Manastırına kadar 3 saatlik bir yürüyüş, ardından 4.5 saatlik ikinci aşamayla Cozia Dağının 1570 metrelik zirvesi; Cabana Cozia.
Tabi böyle anlattığıma bakmayın, sıkıntımız şu ki yürüyüş öncesinde yürüyeceğimiz rota hakkında hiç mi hiç bilgi sahibi değildik. Tahminlerimize göre amatör bir grupla yürüyüş yapacağımıza göre amatörlere uygun bir yürüyüş parkuru olacağı yönündeydi. Bu fikrimizi manastıra varacağımız 3 saatlik süre içinde koruduk. Yol bildiğimiz orman yoluydu. Rahatlıkla yürünebilen, ormanın gerçekten de görülmeye değer güzelliği içinde akıp giden bir yoldu. Ki manastıra vardığımızda yaşadığımız mutluluk da bunu tesciller nitelikteydi.
Manastırı gördüğüm an düşündüğüm şey, bir an önce tüm dünyadan iletişimimi kesip kendimi allah yoluna adayıp buraya yerleşme fikriydi. Hayatımda gördüğüm en huzur dolu yerlerden biriydi. Hemen önündeki tepeliklerde tarlaları , küçük şapelleri, tarihi bir kilisesi, küçük asma yollarla birbirine bağlanan ek binalarıyla gerçekten de her bir köşesinden huzur akan bir mekan Stanisoara Manastırı.
Bahçesinde uzunca bir dinlendikten, suyunu içtikten, tavuklarını kovaladıktan, eşekleriyle gülüştükten sonra o ana kadar ki yorgunluğumuzu bir kenara atıp kendimizi toparladık. Videoda bizi pek bir eğlendiren manastırın eşeğinin hallerini görebilirsiniz.
Beynimize tekrar kan pompalanmaya başlayınca, asıl mevzuya yani yolun ikinci etabına geldik. Hemen hemen hepimiz önümüzdeki 4.5 saatte nasıl bir rotanın bizi beklediği konusunda bi haberdik. Çok geçmeden anladık neyse ki. İkinci bölüm kalabalık ve amatör bir grupla birlikte hareket ediyorsanız tam bir felakete dönüşecek kısımdı aslında. 4.5 saat boyunca çoğunlukla 50-55 derece, yer yer 60-65 derecelik eğimli yerlerde tırmandığımız bir süreç oldu. Daha önceki deneyimlerimizden çok iyi bildiğimiz gibi (Kapıdağ Yarımadası maceramızı bilenler bilir) sırtımızda fazla yükle tırmanmak insanın kendisine eziyet çektirmesinden başka hiçbirşey değil. Bunu bildiğimizden biz çantalarımı minimum ağırlıkta hazırlamıştık. Diğer arkadaşlara da bu şekilde bir çanta hazırlamalarını tavsiye ettik, hatta utanmadık ısrar da ettik. Çünkü kendilerini süpermarkette büyük bir araba dolusu dondurulmuş et aldıklarında bunun onlar için hiç de iyi olmayacağını hatırlattık, uyardık. Maalesef bir kulaktan girdi, diğerinden çıktı. En azından o dondurulmuş ürünlerin eriyeceği ve o etlerin affedersiniz ama piç olacağı konusundaki uyarılarımızı kâle aldılar, soğuk tutan poşetlerden aldılar.
Biz onların aldıkları ürünlerden sorumlu olmadığımızı söyledik ancak, ertesi gün o alınan şeyleri tüm çantalara dağıtılacağının da farkındaydık, nitekim öyle de oldu. Adaletsizce payımıza düşen 2,5 kilo eti sırt çantama yükleyip yürüyüş yapmaya çalıştık.
Neyse bu can sıkıcı bölümü geçelim.
Eğim çok, hava sıcak, yük fazla, grup kalabalık derken, düşe kalka 4.5 saatlik tırmanışı saat 7 gibi Cabana Cozia’ya vararak bitirdik.
Yol boyunca orman içindeki bir ayak genişliğinde patikalarda yürüdük ve yolumuzu çok profesyonelce hazırlanmış patika işaretleri ve yönlendirmeleri ile bulduk. Gözünüz yolda olduğu sürece devasa ormanda kaybolma riskiniz yok gibi..
Cozia’nın zirvesine vardığımızda gerçekten de eşsiz bir manzara bizi karşıladı. Her bir adımına değer dediğimiz bir görüntü vardı karşımızda.. O gün yayınladığım video günlüğümde görmüşsünüzdür zaten. Görmeyenler için buyrunuz;
Kısa süre dinlenip, geceyi geçireceğimiz mekana doğru hareket ettik. Zirvede konaklama için kullanılabilecek bir tesis bulunuyor. Birkaç bungalov evi ve 10-12 odalı bir binası olan ufak ama şirin bir motel diyeyim. Bunun yanı sıra, bizim konakladığımız bir de dağ evi var, milli park görevlileri tarafından kullanılan. Gönüllüler olarak bir çoğumuz bu dağ evinde kalmayı tercih ettik. İki odası, bir mutfağı ve genişçe bir antresi olan oldukça güzel bir yerdi kendisi. Uzun zamandır kullanılmadığından fazlasıyla soğuktu ancak sobaları yakarak yaşanabilir bir hale getirdik kısa sürede.
Herkese yataklarına yerleştikten ve biraz dinlendikten sonra yemek faslına geldi. Sırtlarda taşınan etlerle barbekü yapılma fikri vardı, tabi bunun için bir ateş yapmak gerekiyordu. Gönüllüler olarak odun kesme işini biz üstlendik. Buyrunuz;
Yemek ile ilgili hiçbir ortak aktivitede yer almayacağız diye planlamıştık kendimizce, konservelerimizi afiyetle yedik, diğer arkadaşlar ateş yakmaya çalışırken. Gece 11 gibi barbekü hazır vaziyete geldiğinde, biz motelin restaurantında birkaç gönüllü arkadaşla Ursus biranın tadına bakıyorduk.
Gecemizi mutlak karanlık denilebilecek bir odada geçirdik, biraz soğuktu ama bir dağ evinde geçirdiğimiz ilk geceydi, unutulmazlar arasına girdi. Sabah uyandığımızda saat 7:30 civarıydı. Debelenip yataktan attık kendimizi, sabah manzarasını izledik biraz zirveden. Kahvaltı için birkaç şey atıştırdık, çantamızı hazırladık, dönüş yoluna koyulmak için hazırkıta diğer arkadaşları bekledik.
Güneşin tam tepede olduğu bir saatte dönüş yoluna koyulduk. Önümüzde bizi bekleyen 5 saatlik zorlu bir iniş vardı. Hızlı ve hareketli başladı. İlk 1 saati hızlı bir şekilde kat ettik. Sonraki her bir saat ise bitmek bilmeyen bir kabus gibi çöktü üstümüze, çamurla kaplı yamaçlardan düşe kalka, yuvarlana yuvarlana indik. Kalabalık bir grupla yürüyorsanız emin olun olduğundan çok daha zor bir hal alıyor herşey.
Yolun sonuna vardığımızda 5 saat geçmiş ve kendimizi Turnu Manastırının bahçesine atmıştık. Fazlasıyla yorulmuş ve bitap düşmüştük.. Eve döneceğimiz tren 1 saat sonraydı ve tren garı fazlasıyla yakındı. Dinlendik, kendimize geldik. Turnu Manastırını keşfettik.
Saatlerimiz 19:00’ı gösterdiğinde Dragaşani’ye giden trende yerimizi almış, uyuklamaya başlamıştık bile..
Bugüne kadar yaşadığım en zorlu doğa yürüyüşlerinden biriydi. Bir Kapıdağ değildi ama iki nokta arasındaki sürenin uzunluğu fazlasıyla hırpaladı bizi. Attığım her bir adımda, alnımdan akan her bir damla terde fazlasıyla zevk aldığımı söylemem gerekir.
Döndüğümüzde konuştuğumuz ilk şeylerden biriydi şu, tekrar ne zaman gidiyoruz ?