Herbirinde aynı tezahüratlar ve insanı mahçup eden o inanılmaz samimiyet... Peki, nedir o malum takımdaki koca doyumsuzluk? Mezara mı taşıyacaksınız gemicik filolarınızı, mısır milyarlarınızı? Sıhhiye’de o mert ve kararlı insanların çayını yudumlarken, bir eğreti mangalda pişirilmiş mantarı yerken, insan paha biçilmez bir hayat dersi alıyor...
TEKGIDA-İŞ Genel Başkanı Mustafa Türkel’in odasında aynı güleryüz ve dirilik var. Yurda dalgalarını yayan bu direnç, 68 ruhunun yansıması sanki! Yıllardır işçi hareketlerini yalnız sararmış fotoğraflarda görmüş bir yeni kuşak, TEKEL işçileri sayesinde emperyalizmle mücadelenin alfabesini keşfediyor. Biraz öteden sevgili CHP vekili Çetin Soysal geliyor. Beraber gezmeye başlıyoruz. “Dikkat edin, Çetin biber gazına fena alışmış” diyorum, zor şartlara rağmen her fırsatta gülücük dağıtan güzel insanlara! Türküler, 8-9 yaşında gelecek arayan küçücük çocukların attırdıkları sloganlar... Bu sahnede yaratılan dayanışma ruhu dünyada yankı buluyor.
Şiirin taşıdığı tarih, 24 Ocak 2010. Ah Mumcu, neden aramızda değilsin... Değilsin, çünkü oralardan bağırıyorsun bizlere “Sizin için öldük, TEKEL İşcileriiiiiiii”. Aman Tanrım, ne kadar saçma yorumlar dinliyoruz Mumcu ve diğer Kemalistler konusunda: Hiç yakışmıyor Mumcu’nun adı Başbakan’a, hele onu anmak için kullandığı zaman! O Başbakan ki, daha bir kaç ay önce Saylan’ın cenazesine tek bir çiçek yollamamış... Acaba “Umut” davasının Yargıtay’dan onaylı sonuçlarını hiç okudu mu? Ya o R. O. Kütahyalı’ya ne demeli? Utanmadan Sivas katliamına “derin devlet” diyerek aklı sıra orada salyalarla “cehennem ateşi bu” diye zevk naraları atmış on binlerce yobazı aklıyor.
Hükümete nasıl destek olabileceği konusunda “abartıdan zarar gelmez” diye düşünenlerden! Allah akıl fikir versin, demek ki on binleri o gün derin devlet, devlet tiyatrolarından kiralayıp yobaz kılığına sokmuş, “Şeriatçılar canlı canlı adam yaktı” dedirtebilmek için! Vay be, helal olsun sivri zekaya!