Osman Savun - BU DA BENİM HİKÂYEM (I)
Osman Savun - Mesaj Gönder
Umutla beklenirdi akşam otobüs dönüşü ve şehirden, hayal beldesinden, dönenlerde farklı bir yüz, farklı bir koku fark edilirdi hemen. Çantalar taşınırdı şehirden gelenlerin çocuklarca, tabi boşuna mı? Değil elbette çünkü boş gelinmezdi herhalde koca şehirden gelinirken pazar ekmeği getirilirdi yanında bir de bisküvi ve lokum falan… hemen tutuşturulurdu ellerine çocukların el kadar ekmek ve bayram ederlerdi bütün çocuklar.
Okulu uzak olmasına karşın büyük bir çantası vardı Osman’ın. Köyün diğer çocuklarından farklı olarak ve her gün eşeğe sarılmış yük gibi zorlana zorlana da olsa taşırdı hep onu. Bilmiyordu gün içinde hangi ders kitaplarının ve defterlerinin lazım olduğunu, bunu ancak dördüncü sınıfta öğrenebilmişti, ne bilsindi o gün öğretmenin hangi dersi yapacağını.
Evin en küçüğü olması Osman’ ın biraz şanslı tarafıydı çünkü ona ayrı bir değer verilir, bir dediği iki edilmezdi; bundan dolayı herkesten farklı olarak arapsabunu çuvalından devşirme çanta yerine şehirden, şehirli çocukların çantalarından alınırdı hep. Birleştirilmiş sınıflarda okuyan Osman, okulda bazen başarılı bazen başarısızdı; Sedat öğretmeni ona ilk okumayı öğretmişti ve severdi öğretmenini o da. Gerçi öğretmeni ihtiyaç için şehre gidince diğer sınıfın öğretmeni gelirdi derse, bazıların kulaklarını çeker, bazılarını tokatlar, bazılarını döverken yazı tahtasını da göçürür korkuturdu Osman’ı. Daha sonra sevdiği öğretmen okuldan gitmiş yerine başka bir öğretmen gelmişti, onunla da yarı anlaştı yarı anlaşamadı; son sınıfta ortaokul okuyacağım dedi öğretmenine ve diploma notu yüksek olsun diye pekiyi ile geçti ve o derece ile bitirdi okulunu.
Onun için yeni bir macera başlıyordu hayal ettiği beldede …
Çevrimiçi Kullanıcı Sayısı:494