neandertal adamının homosapiensle savaşı: Aydentiti.
birikintiden ziyade yığıntıdan ibaret bilgiler,hisler,düşünceler..sanırım ben de o nedenle yaşım ilerledikçe daha da boğulur gibi oluyorum karışık düşüncelerimde,bilgi yığıntısında..önceleri büyüdükçe daha mutlu,kendinden hoşnut biri olacağımı düşünürdüm,öyle olmuyor işte..ergenlikteki tedirginlik,hoşnutsuzluk,bulantı devam ediyor,artıyor..yaşamak yorucu..her şeyin iyi gittiği bir durumda,hüzünlenmemin ,kötü bir şeyler olacakmış beklentisi içinde olmamım nedenini merak ediyorum.sanırım olması gereken durum olarak hüzünlü,huzursuz halimi varsayıyorum belki de o halde olmayı istiyorum,mutlu halimi kendime yakıştıramadığım için de olabilir bunlar..neyse..çocukluğunda karınca yuvalarını bozmak..ben belki birkaç kere yapmışımdır,ama bunu hiç ana kraliçeyi bulmak için yapmamıştım,onu hatırlıyorum ,herhangi özel bir karıncayı bulma amacım yoktu,sadece karınca yuvası önümdeydi ve öylesine bozmuştum yuvayı ,belki biraz meraktan belki de can sıkıntısından..ana kraliçeyi bulmuş olsaydın ne hissederdin acaba ?bir de üniversite tercih sonucun ne oldu,önceki yazında bahsettiğin?
:) ana kraliçeyi bulsaydım eve götürüp yeni koloni kurdurcaktım. hayalim oydu yani. bir de kocaman diye "başardığımı" zannedebilirdim. bilmiyorum :)Amerikan Kültürü ve Edebiyatı'na geçtim. İstediğim bir yer oldu hemde hiç beklemediğim bir şekilde. Ondan her şey yolunda gibi geliyor bugünlerde.Takip edildiğimi bilmek garip geliyor bu arada. :) sorduğun için sağol.
tebrikler ,okuyacağın bölüm için :)yazdıklarını okuyorum ama yorum yazmıyorum pek..pasif bir takitçiyim biraz :)öyle işte..
tabii ki de daha iyidir! yazını okusum okudum ve o son cümleyi görünce neredeyse kahkaha attım. bence genç olmak demek, böyle bir yazıyı yine de komik bir şekilde bitirebilmek demek. o damarımız halen kurumamış.bu arada yeni bölümün için tebrik ederim!
sağol kukuletalı. :)