Kendimle farkındalık sohbetleri: İnişler ve çıkışlar...
O.I. 16 Ocak 2013 18:22
inanır mısın ben de bu günlerde bunu düşünüyorum. stoacılıktan tut budizme kadar pek çok öğreti sükûneti savunur ve her durumda ona ulaşmanın yollarını gösterir. eğer her durum bizde heyecan oluşturuyor olsaydı dedikleri çok anlamlıydı. ancak sükûnete doğal olarak kavuştuğumuz durumlar var. manzara seyretmek ya da kuş seslerini dinlemek gibi. kusur bulamadığımız sanat eserlerini izlerken/dinlerken de durum budur. öyleyse sükûnetin doğal olmadığı durumlarda onu elde etmek biraz yapay olmuyor mu? ve diyelim ki her durumda sükûnete ulaşabilecek bir mertebeye eriştik. o zaman manzara seyretmenin ya da kuş seslerini dinlemenin ne anlamı kalacak? denebilir ki yapay olsun ne fark eder? doğallık bir değer mi ki? bilemiyorum...
bir de şu var: sükûnetin ne özelliği var ki? meselâ her durumda sevinç duymayı öğütleyen (örneğin düşmanımızı severek) katolikliği yerden yere vuran protestanlar, zen budizmine neden bayılır? anlaması güç.
öte yandan kişiye şunu demek de anlamsız: her durumda o durumun gerektirdiği duyguyu hisset! bu cümle dilbilgisine bile aykırı. uykuya dal! demek gibi. olsa olsa şu söylenebilir: durumun gerektirdiği duyguyu hissetmiyorsan sende bir sorun var demektir. düzeltmeye çalış.
Gokyuzu99 17 Ocak 2013 10:05
"Durumun gerektirdiği duygu" :) Boşveeeeer, ne hissediyorsam O... diyebiliyorsam, ne mutlu bana... ;)
Ceyda DURUTÜRK 29 Ocak 2013 08:24
"Durunca düşeceğim sanıyorum". Budur.
Tereddütsüz koşuşturma telkinleri arasında, durup düşümenin erdeminin unutulması birilerinin çıkarlarına fazlasıyla hizmet ediyor. Hababam meşgul zihinleri yönetmek kolay olsa gerek.
Çok güzel bir sorgu metni olmuş, eline sağlık.
Gokyuzu99 29 Ocak 2013 15:54
Çok teşekkür ederim Ceyda'cığım... Bu konuda Momo'yu tek geçerim. Michael Ende'nin "çocuk" romanı... aynen ondan bahsetmişsin sen de... :)
Ceyda DURUTÜRK 30 Ocak 2013 08:00
Öyle mi yapmışım, ne güzel aferin bana :)
Momo'yu duymuştum ama okumamıştım bir türlü. Vakit gelmiş anlaşılan. Teşekküler :)