Loro Film Eleştirisi ve Yorumlar - OrtaKoltuk
Paolo Sorrentino ‘İl Divo’dan sonra ‘LORO’ ile bir başka İtalyan başbakanını, Berlusconi’yi anlatıyor.
Günümüzde İtalyan sinemasının en yaratıcı ve prestijli yönetmeni olan Sorrentino, ‘LORO’ ile ülkesinin entrika dolu politik dünyasına dönüş yapıyor. Hiciv yüklü sıra dış üslubuyla, yönetmen İtalya’da en uzun süre başbakanlık koltuğunda kalmayı başaran, inşaat sektöründen kazandığı servet ile medya imparatorluğu kuran Berlusconi ile sınır tanımadan dalgasını geçiyor. Sorrentino, siyasi kariyerinin yanı sıra skandallarıyla konuşulan Berlusconi’nin tartışmalı hayatı üzerinden dönemin İtalya’sının zengin bir portresini çiziyor. Bu rolde Toni Servillo yine harikalar yaratıyor.
Senaryo : P. Sorrentino- Umberto Cotarello
Oynayanlar : Toni Servillo- Ricardo Scamarcio- Kasia Smutniak- Elena Sofia Ricci- Alice Pagani- Euridice Axen
GÜÇLÜ BİR SİYASİ HİCİV ÖRNEĞİ
Süresi üç saat 24 dakika olan ‘Loro’, dünyada iki ayrı film olarak vizyona girdi. Biz 50 dakikalık kesintiye uğrayan filmi 150 dakikalık versiyonuyla izleyeceğiz. ‘Loro’, bazı eleştirmenler tarafından sinema için çekilmiş bir tür TV dizisi olarak da yorumlandı.
Sorentino keskin mizahıyla yakın dönem İtalyan siyasal iklimini hicvettiği, Bunga Bunga denen seks partileriyle ünlenen, hayatı boyunca heykeltıraş karısı Veronica’ya aşkını gösteren, İtalyan futbol kulübü Milan’ı 1986’da satın alan Berlusconi’nin hayatını anlatan biyografik bir film yapmış.
Filme adını veren Loro, İtalyanca ‘onların’ anlamına, bankacılıkta da ‘onların hesapları’ anlamına geliyor
İtalyan siyasetine ilginç bir açıdan bakan ‘Loro’, üçlü bir İtalyan burjuvazisi eleştirisi getirirken, sosyal statülerini yükseltme peşindeki oportünist, açıkgöz fırsatçıları, Taranto’da eskort ticaretiyle yükselmeye çalışan iş adamı Sergio (Riccardo Scamarcio) kişiliğinde karikatürize ediyor.
Finans dünyasında ekonomik bir imparatorluk kurmadaki becerisini, yeni inşa edeceği siteye telefonla müşteri toplarken kendisini yüksek ikna kabiliyetini sergilerken görürüz. Muhatabına söylediklerini öylesine inanarak ve gerçekçi argümanlarla söyler ki tartışmalardan genellikle galip çıkar.
En büyük şikâyeti solcuların ülkeyi kendi şirketlerini yönettiği gibi yönetmesine karşı çıkmaları…
Filmin en başarılı sekansı, Nisan 2009’daki Orta İtalya’daki l’Aquila depremini perdeye getiren bölüm. Sinema sanatının bu en etkileyici ve gerçekçi deprem sekansından sona halk adamı Berlusconi’yi bölgeye yaptığı ziyarette, halka yepyeni konutlar inşa edeceğine dair söz verirken görürüz. Film sözünü tuttuğunu gösteren bir sekansla noktalanıyor.
Siyasi hicvin en çağdaş ve usa örnekleri arasına giren ‘Loro’ ile Sorrentino emsalsiz hayal gücü, öykü anlatmadaki becerisi, oyuncu yönetmedeki hüneriyle hayranlığımızı kazanıyor. Lele Marchitelli’nin popüler parçalardan derlediği, zengin müzik partisyonu Sorrentino’nun mizansenine katkıda bulunuyor.
Oyuncu kadrosuna gelince, Sorrentino– Toni Servillo’nun bu üçüncü birlikteliğinde karizmatik aktör yine döktürüyor. Yönetmenin fetiş oyuncusu ‘İl Divo’da ketum, otoriter, karizmatik politikacıya hayat vermişti. Zıt bir karakteri olan Berlusconi’de Servillo neşeli, aktif, mütebessim politikacıyı büyük başarıyla canlandırıyor. Üstelik müthiş bir sesi olduğunu partilerde aşka gelip söylediği şarkılarla kanıtlıyor.
İkinci uzun metrajlı ‘Aşkın Bedeli/ La Consequenza dell’Amore’ (2004) ile Cannes’da yarışan Sorrentino’nun bu festivalde altıncı filmi gösterildi.
Önceki yazıLanetli Kapı