sergüzeşt: Nisan 2016
Öğle yemeğinde meyve olarak çilek, zamansız ve davetsiz bir misafir gibi… Mart ayının sonu, hava bulutlu, hafif bir rüzgâr; üşümesem de ürperiyorum. Konteynırın içinde ısıtıcı açık; işçiler bana gülüyor. Kapıyı kapatıyorum. İçime reçel yapmak düşüyor; hani şu küçük olanlarından, en miniklerinden, karşımda duran hormonlular gibi olmayan, doğanın kendi elleriyle özene bezene büyüttüğü, sevgisini, emeğini, zahmetini, rahmetini kattığı dağ çileklerinden. Bulutlar dağılıyor, masmavi gökyüzü beliriyor, ben kendimi onları toplarken buluyorum. Almanya’nın meşhur çilek tarlaları geliyor aklıma; bir yandan topla, bir yandan ye. Her önümüze sunulanın zehir olduğu bu dönemde sağlık kokan pembe çileklerin mutluluğu tüm benliğimi kavrıyor. Kulaklarımda Schubert’ten Ave Maria. Göz kapaklarımın kapanmasına engel olamıyorum. İçine çekiyor beni bilinmez güçler, derin âlemlere dalıyorum. Nereye isterlerse sürüklüyorlar fikrimi, hislerimi, düşüncelerimi… Ellerinde oyuncak oluyorum.
Küçükken diyorum; küçükken ne severdim reçelleri; annem kavanoz kavanoz yetiştiremezdi. Aç kurtlar gibi sofraya saldırırdık; vişne kardeşimin gözdesiydi, benim ki çilek. Hala öyle değişen bir şey yok. Tek değişen; artık reçel yemiyorum. Nasıl yiyeyim diyorum, gücünü hangi enerjiyle tüketeceğim? O çocukluğun yerinde duramayan, daldan dala atlayan, yamaçlar tırmanan gözü pekliği, doyumsuzluğu, ilgisi, neşesi, umursamazlığı, sorumsuzluğu kısacası çilek reçelini hak edecek ritüelleri bitti ve gitti.
Nisan gelsin bir hele diyorum, zamanı bir gelsin; kesin yapacağım. Üstelik ilaçsız, gübresiz bulacağım ve güneşten topladığı neşeyi yiyerek, kendime neşe katacağım. Renginin şehveti kanımı coşturup, gençlik iksiri damarlarımda dolanacak. Daha koparırken duyduğum kokusu saracak benliğimi; aklıma ne toz ne beton ne asfalt ne demir gelecek. Hafif nemlenmiş kokusuyla, toprağın bereketi gönlüme düşecek.
Tabaktaki son çileği de yerken ne de huzurluyum. Bir rüyadan uyanır gibi açıyorum gözlerimi. Dışarıda bağıran işçiler ortalığı yıksa da umurumda değil, düzeltilir. Lakin bombalar patlıyormuş bir yerlerde, insanlar ölüyormuş… Minik çileğimin gücü nasıl yetsin böylesine dertlere?
Gönderen gule zaman: Pazar, Nisan 10, 2016