Blog – Funda'nın Harikalar Diyarı
Tagged Erasmus, erasmus hayatı, istanbul, perugia, perugia üniversitesi, yaşam boyu öğrenme, yüksek lisans, yüksek lisansta erasmus, yetişkin öğrencilerLeave a comment
Bugün Yolculuk Kalbime, Ruhumun İçine
October 27, 2018 October 26, 2018 fundadenizozgur
“Kendi hayalimi bulmaya, hayalim için hedefler koyarak peşinden gitmeye, kendimi ancak ve sadece kendime teslim etmeye niyet ediyorum.”
Bu gerçekten de etiketin hakkını verecek bir konu. Bu gerçekten de kalbimden geçtiği için yazdığım bir niyet. Sadece kendime not. Şu fotoğrafa bakıp, bugünkü hislerimi hatırlasam yeter ❤
Tagged Erasmus, erasmus hayatı, istanbul, italya, perugia, perugia üniversitesi, yaşam, İtalyada yaşamLeave a comment
Macera Başladı: 56. Gün
October 26, 2018 October 24, 2018 fundadenizozgur
Bu fotoğraf, gezerken karşıma çıkan “FreeHugs Perugia” grubu bize bol bol sarıldıktan sonra çekilmişti.
Bir yeri uzaktan araştırmak ile içinde olmak arasında inanılmaz büyük bir fark varmış gerçekten. Hayatın içinde olmakla ilgili söylenen her şeyi daha iyi anlıyorum artık. Her şeyi, herkesi gerçekten tanımak, dünyanın farkına varmak, bir şeye yakından bakmak dünyanın en güzel duygusu. İstanbul’dayken dünya kadar derdim varmış gibi hissediyordum. İş, ev, okul, gündem derken günlerim stres içinde geçiyordu. Kendime zaman versem, içeriye girsem, üzerine düşünsem, bir nefes alıp devam etsem belki her şey benim için daha kolay olabilirdi. Dışarıda durup bize dayatılan belli kalıplar dahilinde düşününce bunu çok da anlayamayabiliyoruz.
İtalya’daki hayatım pek de kolay oturmadı. Bir kere bürokrasi her yerde yakamızdan yakalıyor. Sonra bir yerde gerçekten “yabancı olmak” düşündüğümüzden daha zor. Kültürel kodlar, dil bariyerleri, güven problemleri, alışkanlıklar, alışveriş yapacağın yeri hatta doğru sokağı bile bilip bilmemek her şeyi çok etkiliyor.
Kültürel kodlar mesela. Türkiye’de olsa inanılmaz ayıp karşılayacağım ya da ben bunu asla yapamam diyip yargıladığım her şeyi burada yaşadım şükür =D Bu da sanırım evrenin bana, Türkiye’deki kafanı Türkiye’de bırak artık deme şekli. Bununla o kadar çok sınandım ki anlatamam. Evet İtalyanlar bize çok benziyor ama bazı açılardan biz onların muhafazakar ananesi gibiyiz. Bunu burada daha yakından gözlemleyebiliyorum.
Dil bariyerine gelince, kendinizi anadiliniz dışında bir dilde anlatmak gerçekten çok zor. Kendimi zorla İtalyanca ifade etmeye çalışıp sürekli İngilizce’ye dönsem bile asla Türkçe’deki gibi doğru anlatamıyorum kendimi. Bir “Yok artık daha neler! O kadar da değil!” diyemiyorum mesela! Ya da iletişime geçtiğim insanlarla aramda bağlantı sorunu oluyor. Mezuniyet sandığım etkinliğin, açılış çıkması gibi. Bunu bir sonraki yazımda anlatacağım. Yaşadığım saçma anlar içerisinde en anlatılabilir olanı o.
Elbette kimseye hayatımın teslimiyetini ya da evimin anahtarını vermiyorum ama yine de bu “çılgın İtalyanlar’a” güvendiğime inanamıyorum. Kendi ülkemde, kendi şehrimde hatta bazı anlarda kendi arkadaş çevremde bile güven problemi yaşayan biri olarak burada insanlara yüzde yüz güvenmemi kendimden beklemiyordum. İnsanının huyunu suyunu bilmediğim bir yerdeyim ve en uzun zamandır tanıdığım kişi yaklaşık 2 aydır hayatımda! Daha spesifik olmam gerekirse 56 gündür! Ama buna rağmen İtalyanlar samimiyetleri ve sıcakkanlılıkları ile tavladı beni ❤ Sadece biri güvenimi suistimal etti ama onun da neden öyle davrandığını anlayabiliyorum. İnsan burada kendisinden başkasını da anlayabiliyor. Çünkü herkes açık, hayata bakışları çok farklı. Dolayısyla bir duruma ait olan tüm açıları görebiliyorsunuz.
Alışveriş yapacağım yeri bilmemek en önemli sorunlardan biri benim için. Evde ne tüketmeliyim, hangi markadan alışveriş yapmalıyım, yoğurdu nasıl tüketmeliyim, en taze sebzeyi neresi satar, eti nereden alsam beni kazıklamaz gibi milyon tane soru dönüyor kafamda. En komik kısmı da elimdeki malzemelerle özlediğim Türk yemeklerini yaptığımda tadı asla Türkiye’deki gibi olmuyor. Asla! Geçen gün karnıyarık yaptım mesela, karnıyarıktan çok her şeye benzedi. Ya da yaptığım pilav, sütlaçtan hallice, çorba da suya yakın oluyor. Adam gibi bir salça bulsam da domatesin o ekşi tadına doysak ya! Gerçi çok alıştım burada yaptığım yemeklerin tadına. Dönünce eminim köpek gibi özleyeceğim.
Tagged Erasmus, erasmus hayatı, film, italya, perugia, perugia üniversitesi, yetişkin öğrenciler, İtalyada yaşamLeave a comment
Tagged Erasmus, italya, perugia, perugia üniversitesi, yaşam boyu öğrenme, yetişkin öğrenciler, İtalyada yaşamLeave a comment
Tagged Erasmus, erasmus hayatı, italya, perugia, perugia üniversitesi, yaşam boyu öğrenme, yetişkin öğrenciler, İtalyada yaşamLeave a comment
Tagged Erasmus, erasmus hayatı, italya, italya'da ev kiralama, perugia, perugia üniversitesi, yaşam boyu öğrenme, yetişkin öğrenciler, İtalyada yaşam1 Comment
Tagged üniversite, Erasmus, erasmus hayatı, italya, italya'da ev kiralama, perugia, perugia üniversitesi, yaşam boyu öğrenme, yetişkin öğrenciler, İtalyada yaşam6 Comments
Tagged Erasmus, erasmus hayatı, italya, italyanca, perugia, yaşam boyu öğrenme, yetişkin öğrenciler, İtalyada yaşamLeave a comment
Macera Başladı: 11. Gün
September 11, 2018 October 22, 2018 fundadenizozgur
Madem eve çıkacağız, yurttan da toplu taşıma ile çıkmamız imkansız, belli ki taksi falan çağıracağız, bari market alışverişimizi de buradaki marketten yapalım dedik. Çünkü ikimizin de çılgınlar gibi bavulları olduğu için, o çileyi tekrar çekmeden taksiye atlayıp gidelim istiyoruz. Deterjan, çamaşır suyu vs gibi temizlik malzemelerini büyük boylardan alalım, bizi 6 ay götürür diye düşündük. Ev ekonomisinden bu kadar anlıyoruz, inşallah doğru anlamışızdır.
Her neyse, ne lazımsa alalım diye güzel bir liste yaptık. İkimizin de diğerine güvenip listeyi odada unutması dışında bir sıkıntı yaşamadık =) Aklımızdakilerin hepsini aldık. Hiçbir şeyi geri bırakmadık. Aldığımız şeylere bakıp kasaya doğru yürürken kişibaşı 50-60 EURO veririz artık diyip kendimi olaya alıştırmaya çalıştığımı farkettim. Kendi içimde kısa bir pazarlıktan sonra ikna da oldum zaten. Kasada görevli tatlı kadın satın aldıklarımızı tek tek geçirirken gözüm kasanın dijital ekranındaydı. En sonunda kadının sesiyle kendime geldim. Aldıklarımız bitmişti ve tutan meblağı istiyordu. Ben bittiğini farketmemiştim bile. Hepsi 45 EURO tutmuştu. Gerçekten inanılmaz! Her yazımda buradaki yaşamın rahatlığını anlatıyorum belki ama gerçekten öyle. Keşke tüm aldıklarımızın birarada fotoğrafını çekip yükleseydim buraya. Yaşadığım şoka ortak alabilirdiniz böylece.
Taksiye güvenip gitmeden önce diğer alışverişlerimizi de buradan yapacağız sanırım. Et, sebze, makarna.. Hepsi çok uygun. Ayrıca marketlerde hazır sıcak yemek de satıyorlar. İstersen dondurulmuş sebzelerden alıp pişirme/ısıtma şansın da var. Gerçekten tam öğrenci memleketi burası.
Tagged Erasmus, italya, perugia, yetişkin öğrenciler, İtalyada yaşamLeave a comment
Macera Başladı: 9. Gün
September 9, 2018 October 22, 2018 fundadenizozgur
Bugün evimizi de bulduk!
O kadar fazla yere yazdık, o kadar insana ulaştık ki sonunda içlerinden biri işe yaradı! Merkeze çok yakın, tatlı, iki odalı bir evimiz oldu. Yurttan daha pahalıya geliyor tabii ki ama daha rahat edeceğimize eminim. En azından ikimiz için de birer odası ve birlikte oturup yemek yemek istersek yemek masası olan bir salonu var. Ve gerçekten tam merkezde.
Yurdun kendince sıkıntıları var. Mesela okula ve merkeze gitmek için sürekli otobüs kullanmamız gerekiyor. Bileti kendi yerindeki büfeden aldığınızda 1,5 EURO, otobüsten aldığınızda 2,00 EURO ve sadece 70 dakika geçerli. Öğrenciler için en uygun aylık 45, 3 aylık 110 EURO’luk kartlar hazırlamışlar ama bizdeki akbil mantığında mı çok çözemedim. Her türlü en az 35 EURO falan yol masrafım olacaktı. Oda giriş katta olduğu için dışarının tüm tozu, kiri yaprağı daha şimdiden bizim odamızda. Kışın bunun yağmuru var, karı var. Buz gibi odada pislikten ya da soğuktan ölme ihtimalimiz var. Şaka bir yana odamız yemek pişirmek için de çok küçük. Yurtta bir yemekhane ya da kantin yok. Sadece yan tarafta kocaman bir BİM klasmanında market var. Her şeyi halletsek ve tek mesela bu olsa bile fena, oda ve kıyafetlerimiz sürekli yemek kokacaktı.
Bir de şu an Zeynep farkında değil ama mahremiyet olmadan yaşamak çok zor. Ben kesinlikle kendi özel alanımı istiyorum.
Her kararın farklı zorlukları ve sonuçları mevcut işte.
Bir önceki denememizde gezdiğimiz evi de beğenmiştik; okula ve merkeze daha uzun bir yürüme mesafesi vardı ama ev çok genişti. İçinde de hiçbir şeyi yoktu. Her şeyi en baştan almamız gerekecekti -ki ev taşıyanlar bilir, inanılmaz masraflı bir iş. Bunu da geçtik ev sahibi ve emlakçı bizi gözümüzün içine baka baka kazıklamaya çalıştı. Sürpriz bir şekilde faturaları üstümüze almamız gerektiğini söyledi (bu işlemin yüklü meblağlarda açılış-kapanış ücreti olduğunu daha sonra farklı bir emlakçıdan öğrendik.). Yine sürpriz bir şekilde iki aylık depozito istediklerini öğrendik. (Geri alabilir miydik Allah bilir!). Ve şaşırmayacaksınız ama yine sürpriz bir şekilde emlakçının da bir aylık kiranın %10’u çarpı kalacağımız ay kadar ücret alacağını öğrendik. Hepsi de son dakika bilgisiydi. Tabii ki kabul etmeyip oradan ayrıldık.
İyi ki de ayrılmışız. Şimdi tamamıyla eşyalı bir ev tuttuk. Kirası ilkiyle hemen hemen aynı fiyatta hem de. Ev sahibimizin tam 5 evi daha varmış. İnanılmaz değil mi? İnsanlar burada rahatlıkla yaşayabiliyorlar. Perugia diğer Avrupa ülkelerine göre daha uygun. Herkesin evi ve arabası var. Günlerdir gözlemliyorum, bu otobüs hattını da bir biz kullanıyoruz bir de siyahi kardeşlerimiz =) Diğerlerinin ne iş yaparak geçindiğini pek çözemedim henüz.
Emlakçı bizim için son çareydi, biraz havadan para saçmış olduk ama gerçekten kısa dönem kalışlar için başka bir çare yok burada. Bugün yanımızdaki Ruslara da yardım ettik. Onlar da yurdun konumu ve dezavantajları yüzünden kendi arkadaş grubuyla 5 kişilik bir eve çıkmaya karar verdiler. Biz de 1 EURO 8 TL, onlarda 1 EURO 80 Ruble… Gerçi enflasyon oranı ve yaşam kalitesini göz önünde bulundurduğumuzda onlar yine de bizden iyi durumda.
Yurtta bizim dışımızda Ruslar, Çinliler, Tayvanlılar var. Sanırım Avrupa Birliği vatandaşı olmayanları buraya yönlendiriyorlar. Bunun altında faşist bir duygu var mı bilmiyorum. Ama bu organizasyonun başındaki kişi ben olsam, esas yabancıları merkeze yerleştiririm. Yol bilmez iz bilmez gariban, bırak merkezde takılsın işte!
Paramız çokmuş gibi bir de nelerle uğraştırdılar ya!
Neyse, evimizi de hallettik. Sonrası daha güzel olacak eminim ❤
Tagged Erasmus, italya, italya'da ev kiralama, perugia, yetişkin öğrencilerLeave a comment
Bugün Macera Yok, Bugün Farkındalık Var
September 8, 2018 October 22, 2018 fundadenizozgur
Bugün macera yok, bugün farkındalık var.
Buraya geldikten sonra ağrılarımın geçtiğini biliyor musunuz?
İstanbul’dayken ne kadar kötü hissettiğimi yazmıştım. O sürede o kadar sıkıntı çektim, sancılar, ağrılar derken acile gidip 2 saat bekledim, karşılığında doktorun beni görmesi 2 dakikamızı bile almadı. Üstüne çözüm de bulamadık falan ama buraya gelince ağrılarım azalarak bitti.
Hemen uçaktan iner inmez geçmedi tabii. 36 kilo ile iskeletime zarar vermemem mümkün değildi zaten. Ama geldim, eşyalarımı bıraktım, bir tur attım, havasını soludum. Sonunda burada olduğumu ve yeni bir dünyaya adım attığımı anladım. İşte o an o ağrılar gitti.
Her şey kafamızda bitiyor, hayatı kendimize kendi koyduğumuz kurallarımızla, kendi yüklediğimiz anlamlarla dar ediyoruz. Hiç gerek yok. Esas önemli olan şey nefes alıp ana konsantre olmak. Bu da bana not olarak burada kalsın, bu koşuşturmaca arasında.
Tagged çalışma hayatı, Erasmus, italya, yaşam, yaşam boyu öğrenme, yetişkin öğrencilerLeave a comment
Macera Başladı: 4. Gün
September 4, 2018 October 22, 2018 fundadenizozgur
Bugünün konusu ev arama.
Kirli, soğuk ve uzak olma konularından sonra yurtta uzun süre kalamayacağımı anlayınca ev bakmaya başladım. Zaten Erasmus Koordinatörü olan kadın da yetişkin olduğum için yurtta belli süre kalmamı önermişti. Aslında önermek bir yana, beni baya korkutmuştu diyelim.
Aslında ev aramak eğlenceli, bir sürü insanlar tanışıyorsunuz. Ayrıca ne olursa olsun şu an yine tuzum kuru, akşam kalabileceğim bir yer var. Olmadı hostele gidebilirim, olmadı “severler!” diyip eve dönebilirim. Ama gerçekten ihtiyacım olsa sokaklarda ağlardım sanırım. Şu an çok muhtaç olmadığım için işin geyiğindeyim tabii.
Öncelikle şunu söyleyeyim gördüğüm kadarıyla Perugia’da yaşam inanılmaz rahat. Yani insanlar burada kolaylıkla ev ve araba sahibi olmuşlar. Turist olarak gelsem doya doya yer içer gezerim ama daha geniş fotoğrafta turist olmayı planladığım için dikkatli harcama yapmaya çalışıyorum. Yine de bizim öğrencilerimiz ile onların öğrencilerinin sahip olduklarını karşılaştırdığımda üzülüyorum. Bizler neden böyle yaşayamıyoruz?
Evleri Facebook üzerinden bulmaya çalışıyoruz. Öğrencilere ve çalışanlara ev kiralamak için bir çok grup açmışlar. İlk tanıştığımız kişi çok tatlı ve genç bir adamdı. Bize evi gösterdi, üstüne aldı bizi gezdirdi, geldi yurttaki odamızı kolaçan etti, sonra tekrar gezdirdi, bıraktı etti falan. Baya eğlendik onunla. Hatta ben “Türkiye’de olsak kesin yürümüştü, ne kibar çocuk! Demek ki İtalya’da bu işler böyle” diye düşünmüştüm. Çünkü ben Türk gruplarına yazdığımda ya yardım etmiyorlar ya yardım etmek ayağına asılıyorlar ya da yardım umurlarında olmuyor, vakit kaybetmeden asılıyorlar. Genelde işler böyle yürüyor hepiniz bilirsiniz. Bu çocuk da ertesi gün Zeynep’e çıkma teklif etti ama çok tatlı bir şekilde ve itici olmadan, zorlamadan. Böyle bir dünya mümkünmüş kadınlarım!
Ev bulmadaki temel sorun şu ki, bütün ev sahipleri 1 yıllık kontrat yapabilecekleri kiracı arıyorlar. Bizse 6 aylığına buradayız. O yüzden sıkıntı yaşıyoruz. Bu konuda siz gidince kalacak 2 kişi bulun diyen de oldu, ev sahibine yalan söyleyin, 1 sene kalacağız diyin 5. ayda sözleşmeyi fesh edin ve gidin diyen de. Burada da insanların birbirini kazıklama sevdası tam gaz devam ediyor anlayacağınız.
Bir ara dinlenmek için bir merdivene çöktüğümüzde torunu ile birlikte yaşlı bir kadın geldi. Size yardım edelim mi dedik, istemedi. Ne yapıyorsunuz, öğrenci misiniz diye sordu. Evet ev arıyoruz, diyince benim kızım öğrencilere ev kiralıyor, bekleyin birazdan gelir dedi. Kızı geldiğinde tanışırken ismimi söylediğimde, Funda, evet, seni hatırladım, Facebook’tan ev için yazmıştın bana değil mi dedi. İnanılmaz bir hafıza! Tabi yine patladık o ayrı, o da şu bir yıl olayını tekrarlayıp durdu. Ama Ekim ayında bir şansımız olabilirmiş. ekim itibariyle kimse 1 yıllık kontrat için gelmiyormuş, belki ev sahipleri 6 aya da ikna olur dedi.
Tagged Erasmus, italya, perugia, yaşam boyu öğrenme, yetişkin öğrenciler, yurt, yurt odasıLeave a comment
Tagged dil sınavı, Erasmus, yaşam boyu öğrenme, yetişkin öğrencilerLeave a comment
August 31, 2018 August 30, 2018 fundadenizozgur
Dünden beri duracak anım olmadı. Evrakları okula götür, bankalarda hesap aç, işsizlik maaşını durdur, arkadaşlarınla görüşme planı yap, ailenle görüşme planı yap derken koca gün geçti gitti. Bugünün planı çok sevdiğim arkadaşları görmek. Sabah 10.30 itibariyle Beşiktaş’ta olacağım. Güne kahvaltı ile başlayacağız. Akşama kadar arkadaşlarım gelecek, akşam ben başka bir grup arkadaşımın yanına gideceğim.
Ama eve de erken dönmem lazım. Neden mi?
ÇÜNKÜ ORTADA HALA HAZIRLANMIŞ BİR BAVUL YOK!
Bakalım 6 aylık bavulu bir demede hazırlamak nasıl oluyormuş.