Adı EvdeGÜL... / Sivil Toplum / Milliyet Blog
Evde gülmüş ha...Oysa evde bir çalı dikeni kadar değeri olmamıştı ki…
Ailesi yoksuldu... Üstelik küçük yaşta annesini kaybetmiş, hemen başkasıyla evlenen babasından ise ne şevkat, ne sevgi görmüştü...Üstüne üstlük, hiç okula gitmemişti.
Yedi çocuk ve bir eşi beslemeye çalışırken, sekizinci çocuğu yola çıkan baba, henüz ergen sayılan çocuklarını birer ikişer ve alelacele evlendirmeye başlamıştı.
Ve nihayet, daha 16 yaşındayken, dayısının oğluyla başgöz etmişlerdi Evdegül'ü... Aynı dayısının kızını ise abisine almışlardı.
(Berdel yani…Bu devirde!…)
Şehirde herkese iş var zannıyla, daha önce buralara göç eden akrabalarının çağrısına uyup, bir denk eşyayı sırtlamışlar, ta Van'ın Güngören köyünden Antalya’ya gelmişlerdi.
Onu tanıdığımda 21 Yaşındaydı, biri 4 yaşında, diğeri 10 aylık ,dünya tatlısı iki oğlu vardı.
Görüyordum, yabancı bir şehirde, yabancı bir çevreye adapte olmanın zorluğuna, zamanında okula gidememiş olmanın eksikliği, üstüne bir de yoksulluğun ezikliği eklenmişti. Sessizdi, pısırıktı, garibandı...
Bir yandan yazı yazmaya, okuma yapmaya çalışırken, diğer yandan karnı acıkan bebeğini kendi sütüyle beslemeye çalışıyordu. Sık sık zor durumda kaldığını görerek, “Bir yaşına yaklaşan bebeğini artık sütten kesmesini” söyleyen sınıf arkadaşlarına verdiği yanıt ise uzun süre belleğimde yer etmişti;
“Kocam halâ iş bulamadı, yiyecek ekmeğimiz yok, sütten kesersem, süt alacak parayı nereden bulayım? Sütüm varken emziriyorum abla ne yapayım?”
(Karnını zor doyururken, bünyesinin bunca sütü üretmesi ise Tanrı’nın bir lûtfuydu…)
Gittim, yakın çevresini, evini, yaşadığı ortamı gördüm. Üzüldüm, kahroldum, insanlığımdan utandım…
Doğu ve Güneydoğu’dan göç eden ailelerin çoğunlukta olduğu bu kenar mahallede yaşayan pek çok aile gibi, onların evinde de yoksulluk diz boyuydu…
Kilimlerin üzerinde oturuyorlar, aynı odadaki incecik şiltelerin üzerinde uyuyorlardı.
İş, aş, ısınma, barınma gibi sevilme, güvenme, inanma, anlaşılma gibi ihtiyaçları ve onlar kadar önemli, eğitim ihtiyaçları vardı.
Gönüllü olarak çalıştığım o toplum merkezi ise Evdegül ve benzer durumdaki diğer aileler için bulunmaz bir nimetti ve çoğu bunun zaten farkındaydılar…
Merkezde, okuma-yazma, dikiş, nakış, yaşlı ve hasta bakımı, bakıcı anne-çocuk bakımı, bilgisayar, aşçılık vs. gibi kurslarda eğitimler alıyor, meslek ediniyor, işe girme şansına sahip oluyor, çocukken yaşamadıkları öğrencilik özlemlerini gideriyor, gönüllülerce yapılan yiyecek, giyecek, ev eşyası gibi yardımlardan faydalanıyor, sosyal bir çevreye ve arkadaş ortamına kavuşuyorlardı.
Evdegül’de onlardan biri artık ve o şu anda ilkokul mezunu. Dikiş kursuna, hasta-yaşlı bakım kursuna, diğer yandan aşçılık kursuna devam ediyor. Toplum merkezinin temizliği, tertibi, öğretmenlerin çayı, kahvesi ondan soruluyor. Çok önemli bir meblâğ olmasa da çalışmalarının karşılığında para da kazanıyor. Giyimi kuşamı değişti. Yürüyüşü, konuşması, gülüşü, bakışı, başörtüsünü bağlayışı değişti.
İki günlük bir seyahat sonrası merkeze gittiğimde, aniden bana sarıldı:
“Hoş geldiniz hocam! Çok özledim sizi… Biliyor musunuz, yokluğunuzda düşündüm de; Sadece öğretmenim değil, annem gibisiniz. Siz burada olmayınca bir yanım hep eksik sanki... Sanki bütün eksiğim sizi görünce tamamlanıveriyor” derken göz pınarları doluverdi, gözyaşları parlak inci taneleri misali dolgun yanaklarının üzerinde yuvarlandı…
(Evdegül, GÜLüm benim!…)
Değişimini, gelişimini bizzat takip ediyordum, ama o konuşurken bir daha düşündüm ki, karşımda duran bu genç, bu alımlı, bu özgüvenli ve bu hoş kadın, bir buçuk yıl önce okuma-yazma sınıfının en arkasında oturan çekingen, utangaç, gariban kızcağız olamazdı…Kara gözleri ağlarken, dolgun dudakları aralandı, bembeyaz dişleri göründü, masum ve içten gülümsedi.
(Ağlarken gülümsemek ancak bu kadar estetik görünebilirdi...)
Duygularını bu denli düzgün, bu denli şiirsel, bu denli samimi bir dille getirişi karşısında ona hayranlıkla bakakaldım.
Sanki onu ben büyütmüşüm gibi mutlandım ve de bu çorbada bir fiske tuzum olduğu için, ne yalan söyleyeyim, gururlandım...
Evdegül elbette bir sembol, bir model, ama toplum merkezlerinin, sivil toplum örgütlerinin kamu yararı için gerekliliğini ve zorunluluğunu nasıl görmezden gelebiliriz ki?
Toplum Merkezinden... (20)
eser yaratamak zor... hele insan manasında bir eser yatatmak daha da zor. İşte yarattığınız bu değer sizi ne kadar mutlu etmiş... O insanın gülüşü ile orantılı bana göre... sevgiler saygılar efendimmm...
Teşekkür ederim Metin Bey...:)Onunla gurur duyuyorum...Doğru, onun mutluluğuyla mutluluk doluyorum...Ve Evdegüller'in çoğalması için elimden geleni yapıyorum...:) Sevgiyle, selâmla... 05.04.2011 22:45
benimde bir kenarından içinde bulunduğum derneğimizin çalışmalarının önemini sen ve senin gibi gönüllü eğitimcilerle dahada anlam kazandığını evdegül ün hikayesi başlığında tüm yararlananlar açısından ne denli önemli olduğunu bir kez daha anlamış oluyoruz kendim ve tüm kadınlar adına senin şahsında tüm gönüllülere çok teşekkür ederim :))
Canım arkadaşım benim, okuduğun ve bu içten cümlelerle yorumunu, duygularını aktardığın için asıl ben sana teşekkür ederim...Derneklerin, vakıfların, gönüllü çalışan diğer toplum kuruluşlarının sayısının ve işlevlerinin artması, toplumumuzdaki sosyal sorumluluğun ve toplumsal bilincin gelişmesinin göstergesi olacaktır...Senin şahsında ben de TAPD deki gönüllü arkadaşlarıma sevgilerimi gönderiyorum... Gönüllü sayımızın artması dileğiyle...:)) 02.04.2011 16:21
Sizi ve tüm emek verenleri kutlarım...Öyle çok ki toplumumuzda Evdegüller...Sizin gibi yüreklendirenlere daha nicelerinin ihtiyaçları var.İyiki varsınız sevgiler...
Hoş geldiniz:) Çok teşekkür ederim...Bizim gibi düşünen, hisseden, destekleyen ve taltif eden sizler de iyi ki varsınız...Hep birlikte, toplumumuzu güzel günlere taşıyabilmek umudu ve dileğiyle, ben de size sevgilerimi gönderiyorum... 01.04.2011 21:12
Yazdıklarınızı okudukça öyle bir duygu yoğunluğuna girdim ki anlatamam. Üzüntü vardı başlangıçta bir kadın dramın okurken sonrası umut ve mutluluk:) başarının süslediği! Var olun sayın yazarım sizin gibi toplum gönüllüleri var olsun ki daha nice Evdegüller can bulsun hayat denen sahnede! Tebrik ederim! Sizin gibi insanları tanıma ve yaptıklarınızı öğrenme fırsatı bulduğum için çok mutluyum ve onurluyum! Saygılarımla... Yolu sevgiden geçenler yoldaşımız olsun!
İlgiyle okumuş olduğunuza nasıl sevindim bilemezsiniz sevgili Dilek...Sizin gibi sevgi dolu, sizin gibi insanların yararını düşünen herkes, bence toplum gönüllüsüdür zaten...Nitelikli bir toplum olabilmek adına dilek ve duygularımızın ortak olduğunu görmekse öyle güzel ki...Sıradan bir eğitim gönüllüsü olan benimle ilgili söyledikleriniz ise asıl beni onurlandırdı, mutlandırdı...:) Çok teşekkür ederim...Yine uğrayın buralara olur mu:) Sevgiler... 01.04.2011 21:07