Erlend Loe’nun “Bildiğimiz Dünyanın Sonu” romanını okudum. “Doppler” romanının devamı olduğu için ayrıca merak ediyordum. Kuzey’de neler olup bittiğine dair pek çok şey söylüyor bana kalırsa. Bu nedenle diğer kitaplarını da aynı merakla okuduğumu söyleyebilirim. Yoğun duyguları sade bir anlatımla ifade etmesi ve her şey olup bittikten sonra düşünme payı bırakması benim için önemli.
“Bildiğimiz Dünyanın Sonu” romanında şöyle bir paragrafın altını çizmişim: “Mesela insan dünyadaki yerinden emin değilse, kaybolmuşsa, yaşamın ve toplumun yapılarına akıl erdiremiyorsa bir yasa konulmalı. Yalan söylemek serbest olmalı mesela. Yaşamın anlamı yitirildiğinde, acil yalan yasası…” Sevgili Doppler çözüm üretmek yerine kaçmayı tercih ettiği için böyle bir düşünceye sarılması biraz garip gelmişti. Onu anlamaya çalışıyorum.
Aslında hepsi geçerlidir benim için. Önerileri merak ederim. Ama ön planda genellikle kendi sezgilerim olur.
Keşke ben yazsaydım diye düşündüğüm bir kitap olmadı şimdiye kadar. Anlatılan hikâyelere dahil olmak daha çekici geliyor her zaman.
2006’dan sonra düzenli olarak yazmaya başladım. Kendimi ve anlatacaklarımı tanımaya/tanımlamaya başladığım dönemler o yıllara denk gelir. Ancak yazdıklarımı ilk okuyanlar sevgili Mahir Ünsal Eriş ve Sinan Sülün olmuştur. 2013 senesi sanırım.
Yazmayı tasarladığım öykünün belirginleşmesi için notlar alırım. Öyküyle ve anlatacağım karakterlerle yeteri kadar tanış olduktan sonra yazmaya başlarım. Çoğunlukla geceleri, işten eve döndükten sonraki zaman diliminde yazarım. Yazdıklarımın devamı etmesi için mutlaka sessizliği tercih ederim.
« Yavuz Ekinci: “Dünyaya şaşkınlıkla bakan bir çocuk gibiyim.”Sevinç Erbulak: “Kaybettiğimizi fark etmediğimiz şeyleri düşündüm çok fazla. Onlara yazdım ben bu kitabı.” »