“Karnım aç, yemek istiyorum”
11 Haziran 2018, Pazartesi 16:31
Daha önce başka gazeteci arkadaşlar da bu konuya değinmişti. Yanılmıyorsam sevgili Cenk Mutluyakalı yazmıştı… Ben de benzer bir olay yaşadım, bunu size anlatmak istiyorum… Markete gittim, park yerine geldiğimde telefonum çaldı. Araçtan inmeden telefonda konuşmaya başladım ki Afrikalı bir genç camı tıklattı. Pencereyi araladım ve ona elimle beklemesini işaret ettim.
Konuşmam bitince ona dönüp “evet” dedim. Afrikalı genç, “İngilizce biliyor musun?” diye sordu ama cevabımı beklemeden Türkçe konuştu; “Açım” dedi ve acındıran bir tavırla yüzüme baktı. O Türkçe konuştuğu için ben de Türkçe devam ettim, “Yani ne yapmamı istiyorsun?” dedim. Söylediklerimi anlıyordu; “Yemek istiyorum” diye cevap verdi.
Bir taraftan da onu iyice inceledim, yüzünde bir hüzün vardı, sanki acı çeker gibiydi. Ya da iyi rol yapıyordu. Takriben 23- 24 yaşlarında aslan gibi bir genç… “Öğrenci misin, işçi misin?” diye sormak istedim ama sormadım. Kıyafetleri fena değildi ama kıyafetine ters, ayaklarında terlik vardı, toz topraktan, ya da fazla giyilmekten dolayı beyaz çorapları neredeyse siyaha dönmüştü.
Genelde yufka yürekli birisiyimdir ama bu kez para vermek gelmedi içimden. Zaten nakit param da yoktu… “Yemek mi? Bende yemek yok” dedim… Eliyle marketi işaret etti, yani ona bir şeyler satın almamı istiyordu, ya da para vermemi?
Genelde bozuk paraları otomobilin el freninin alt kısmındaki boşluğa bırakırım. Elimi uzattım ve bir avuç kadar bozuk parayı ona uzattım. “Al bunları, başka param yok” dedim. Yüzünden anladığım kadarıyla pek memnun kalmadı ama yine de teşekkür edip yanımdan ayrıldı. Giderken bir taraftan da paraları sayıyordu. Biraz daha inceledim onu, bir tür dilencilikti yaptığı… “Açım, yemek istiyorum” deyince insan etkileniyor işte…
Marketten çıktığımda, bir vatandaşımız, “Haberi kaçırdın, bir Afrikalı hepimizden para istedi” dedi. Benim de ona biraz para verdiğimi söyleyince, adam gülerek, “Dolandırıldın herhalde, çünkü telefonu çaldı ve cevap verdi. Son model bir cep telefonu vardı” dedi.
Olaya tanık olan bir başka adam ise, alaycı bir tavırla, “Kim bilir o telefon da hediyedir, ya da onu da çalmıştır” diye fikir yürüttü. Bir diğeri ise “Beş parasız ülkemize geliyorlar, sonra da ya dileniyor ya çalıyorlar. Ne faydası var bunların bize?” diye sert bir görüş ortaya koydu…
Son konuşan adamın söylediklerini düşündüm, eğer ona para vermezse birileri gerçekten aç mı kalacaktı? Çalmak mı daha ayıptır yoksa dilenmek mi? Dilencilik hırsızlıktan daha iyi sanki ama nereye kadar? Diyelim ki o gün hiç para toplayamadı, ne yapacak? Aç mı kalacak o gün, yoksa çalacak mı? Gasp mı edecek? İleride uyuşturucu işine bulaşır mı acaba?
Bir yerden parası gelecek mi yoksa hep böyle mi yapacak? Hep böyle yapacaksa nereye kadar yapacak? Sağlıklı görünen, aslan gibi bir genç, neden çalışmıyor da dileniyor? İş bulmak da artık kolay olmasa gerek. Keşke sorsaydım ona bunları? En azından öğrenci midir, işini kaybeden bir işçi midir öğrenseydim. Konuştuğum o kişiler de öğrenci olduğu görüşünde birleşti…
İşte yine daha önce defalarca konuştuğumuz konuya geldik, bu ülkeye getirilen öğrenciler ve işçilerle ilgili “itinalı davranmıyor” oluşumuza. Öğrenciyi ya da işçiyi ülkeye getirmek değil önemli olan, onları perişan halde bırakmamalı, onlara bakabilmeliyiz.
Fakir ülkelerin fakir insanlarına iş sağlayacak ya da onlara eğitim vereceksek bunun bir bedeli vardır, özveri ister. “Bizim uluslararası üniversitelerimiz var, biz insaniyet namına fakir öğrencilere de eğitim vereceğiz, böyle bir misyonumuz var” diyorsanız bir şey diyemeyiz. Hatta “güzel bir davranış” olarak görüyoruz ama bu fakir insanlara bakamayacak ve onlar böyle zor durumda kalacaksa bu konudaki kararlarımızı yeniden gözden geçirmeliyiz. Biliyorum üzerinde çalışılıyor ama hayat da devam ediyor. Onları buralara getirip perişan etmek, insan hakları ihlaline de giriyor.
Sahi bu Afrikalı genç bugün karnını doyuracak yemek bulabildi mi? Yoksa da o da Kıbrıslı Türklerin duygusallığından faydalanıp bu Ramazan günlerinde para mı biriktiriyor? Umarım yetkililer, anlattığım bu konuyu “münferit bir dilenme” olarak değerlendirmez… Çünkü buna benzer çok yaşanmış hikayemiz var bu ülkede.
babür ataün 12.06.2018 12:54
sayın baturay siz insanlık görevinizi yapmışsıunız.teşekkürler