İlk Göz Ağrısı (34): Onur Akbudak ve “Kasabada Yeni Bir Şey Yok”
Date: 26 Nisan 2018Author: Parşömen 0 Yorumlar
Ortaokula başlarken babam uzun ince bir kutuyla çıkıp gelmişti. Bana hediye almıştı ama içinde bir oyuncak ya da Beşiktaş’la ilgili bir forma, top, o vakitler her evde olmayan atari v.s beklerken bir dünya kitapla karşılaşmıştım. Kemal Tahir, Necati Cumalı, Uğur Mumcu, Yaşar Kemal, Aziz Nesin… Kapakları ilgimi çekenlerden okumaya başlamış bazılarını anlıyor bazılarını seneler sonra tekrar okuyacağımı bilmeden karıştırmaya devam ediyordum. Sonra ilçe kütüphanesine okuldan kaçıp gitmeler başladı, tabii bu kaçmalar bazen dere kenarı bazen park bağ bahçe de olurdu. Aslında lafı çok uzatmayayım, bütün mesele kitaplarla başladı…
Zor bir soru aslında. Farklı türlerde okumayı hep sevmişimdir. Tabii edebi niteliği de olmalı okumanın. Öykü, özellikle kısa öykü hep ilgimi çekmiştir; hayatın tam içidir, sanki beş duyu organımıza bağlıdır. Zaman ne gösterir bilinmez, şiir olmaz ama belki başka bir türde de yazabilirim.
Yayınevini belilerken çok zorlanmadım desem doğrudur.Yitik ülke yayınlarının farklı derleme kitaplarında yer almıştım. Başka bir yayınevi düşünmeden dosyayı verdim.Yayımlama süreci aslında biraz benim bezginliğimden de uzadı diyebilirim.Hayat işte…
Başlarda pek olmasa da dosya ete kemiğe bürünmeye başladığında öykü yazmayı dert edinmiş bir kaç arkadaşım yardımcı oldu sağolsun. Sonra yayınevinin editörü de okudu kitabı.
İlk kitabın üzerinde daha dumanlar tüterken evlendim, bankaya olan borcum bitti, kardeşimin ataması gerçekleşti. Aslında şöyle düşününce ailecek bize uğurlu geldi diyebilirim, tabii bu ülkedeki okur azlığından dolayı yayınevi ne düşünür o da önemli.
Telif evet, yazarların da genel bir sorunu ama ben pek takıntılı değilim bu konuda. Ben de olması gerektiği gibi davrandım. Fakat net bir cevap olacaksa hakkını yemeyim yayınevinin aldım. Zaten yayıncılık da zor bu ülkede. Neye eline atsan hep para! Kültür sanatın bari ötv’si olmasın diyorsun da nafile.
Evet dergiler edebiyatın da mutfağıdır. Bizim gibi seksen doğumlular için dergi kuşağı da diyebiliriz. O zamanlar da çok iyi dergiler vardı, mesela Lemandergisinde Can Yücel okurduk, Papirüs, Adam Öykü, Güney dergileri bir çırpıda hatırladıklarım. Fanzinlerse yemeğin üzerine tatlı niyetine her sokak başında ücretsiz dağıtılırdı. Sonra ben de öykü yollamaya başladım dergilere, bazıları yayımlandı bazılarından haber bile alamadım ve itiraf edeyim derginin keyfi hep başkadır. Bütün dergilerin ömrü uzun olsun!
Kitap çıkmadan önce neyse kitap çıktıktan sonra da ailecek değişen pek bir şey olmadı desem yeridir. Sakin bir aileyiz sonuçta ve bu hiç değişmedi. Annem de babam da kardeşim de eşim de sevindi. Yakın çevremden arkadaşlarım için de pek değişik bir durum olmadı açıkçası. Onların bütün derdi kutlamaktı ve biz bu kutlamayı dere tepe, o meyhane senin şu bar benim demeden yıllardır hep yapıyorduk…
Bundan sonrası hayat bize ne getirir ne götürür bilemem elbette ama yeni bir kitap var aklımda. Bakalım ne zaman çıkacak ben de bilmiyorum. Önceki sorularda belirttim mi hatırlamıyorum ama ben oldum olası hiçbir konuda aceleci olmadım. Hem dedim ya ailecek sakin insanlarız.
Onur Akbudakİlk Göz Ağrısı
Önceki Önceki yazı: "Anayurdu Çocukluğudur"
Sonraki Sıradaki Yazı: Grace Paley’in Gırtlağı