Koca Kiz Olmak! | Renkli Dergi
Ana Sayfa Çalakalem Koca Kiz Olmak!
Koca Kiz Olmak!
Koca bir çocuk yüregim,
Saçlari iki melik, umut gözlerde,
Kaygisiz, tasasiz geziyoruz pazarda,
Evdeki pazar filesine seftali dolduruyoruz…
Annemin eli simsiki elimde,
Ip atliyorum evin bahçesinde, pazardan dönüste…
Sonra ipi birakip, elime tas aliyorum çiziyorum betonu,
Bahçedeki betonda sek sek oynuyorum,
Tek ayak üzerinde zipliyor hopluyorum,
Sek sek oynuyorum…
Bir, iki, üç, dört ve bes! Iste iki ayagim yerde nefes aliyorum,
Alti, yedi, sekiz, dokuz ve on! Hop tersine dönüyorum.
Zaman, insana vermekte güçlük çektigi,
O masumiyeti istiyor benden geri…
Bir, iki, üç, dört, ritim ayni,
Alti, yedi, sekiz, dokuz, tersine zipla hamle yap,
Dön hayata yeniden…
Her dönüste yasama bir kertik daha,
Her dönüste hayatta çizikler olusuyor,
Her sekiste ziplayan gögüslerim aciyor…
Tanrim! Bana ne oluyor!
Sesler var kulagimda çin çin çinlayan…
“çok ayip, otur artik, koca kiz oldun!”
Oysa, daha on üçünde yokum…
On üçünde koca kiz!
Artik örgü örüp dikis dikiyorum.
“Koca kiz oldum” desek de,
Aklim hala bahçedeki seksekte…
Masumiyet hep kirmizi renkte!!!
Çocuklugumuz, büyüklerin ellerinde…
Basliktaki cinsiyetin tanimi disinda çocukluk anlatilmak istenmis. Bellegimi kurcaladigimda karsilastigim babamla birlikte oynadigimiz oyunlar. delisey, masumiyetin rengi betimlemeye çalistigin kirmizilik degil artik günümüzde. bu sevindirici. bekaret kirmizi renkte degil, ruhtaki masumiyette olmali…
Kalemini ve tarzini kutlarim. devrim
Ailemin en küçük çocuguyum ve hala anne babam için 5 yasinda dizinden indirmedikleri bebekleri gibiyim sanirim çok sansliyim.
Çocukluguma yolculuk yaptim çok lezeeeeeetliydi pirim 🙂
yorumlar için sonsuz tesekkürler…
vurgulamak istedigim çocukluga dönmenin disinda özellikle kiz çocuklarinin henüz büyümeden büyükler tarafindan yapilan, baskici ve ögretilmis geleneksel bir yapinin karsisindaki tirtil gibi büzüsme haliydi…
ne haldir o!!! çocuklugu hep burnunun ucundaki özlem gibi kalir içinde, hem de daha önüçünde…:(
"bekaret kirmizi renkte degil, ruhtaki masumiyette olmali… " bu bakis açisi nice güzeldir… fikir benzesmesi.. mutlandirdin:) tesekkürler yeniden…
çok tuhaf degil mi?küçükken koyariz kolumuzu basimizin altina, yataga uzanip büyüme hayalleri kurariz, büyüyünce de keske dönebilsem geçmise diye kederleniriz bos yere!.bir bakmisin on üçsün, bir bakmissin kirk üçünde..
delisey 7 Şubat 2012 at 00:00
sabah aklima geldi dergiye girip paylasmaliyim dedim.
Henüz bes yasinda var yokum o siralarda, sene 1973 filan olmali. annem çalisiyor ve evde genelde tek basima oluyorum o dönemlerde. ögleden sonra bir abla geliyor bize ve yardim ediyor anneme ev isleri için tabi benimle de ilgileniyor. evde bir radyo var henüz televizyon almamis annem. radyoyu açip yalnizligimi gideriyorum. konusulanlari dinliyorum, bazen müzikli bir frekansa denk gelip orada kaliyorum. elime ütü pirizini alip mikrofon yapip radyodaki müzisyene eslik ediyorum filan:) sarkimiz bitince sarkiciya sorular soruyorum, lakin beni duymuyor tabi ve cevap vermiyor. Öyle merak ediyorum ki radyonun içindeki konusan insanlari, bu sebepten radyoyu bahçeye çikartip kiriyorum ve içinden çikacak insanlari merak ediyorum. Aksama kadar bekliyorum lakin ne gelen var ne konusan:)
Nereden geldiyse aklima paylasmak istedim:) çocukluguna dair anilari paylasacagimiz bir konu açmaliyiz belki de:)