‘çizginin ucunda’ desen sergisi
13 ekim – 30 kasım 2012
‘m1886 galerisi; tepe prime, eskişehir yolu 9km. A/4
ankara; 312-286 0074’
‘Tepe Prime’ pek modern ve de sosyetik havalı bir yer oldu. Eskişehir yolunda bulunuyor. AVM deseniz tam değil. Daha çok cafe ve restoranların en ‘posh (!)’ bir şekilde görücüye çıkma çabasında olduğu bir açıkhava pasajı. Dükkanlar da var. Sevdiğim D&R da dahil. Gürültüsüz olması dikkatimi çekiyor. Belki ayaküstü bir yer olmamasından. Yüksek sesle konuşma yok. Bana sanki Budapeşte’deki görevime başlarken ziyaret ettiğim Budin kalesi ve civarınını anımsattı. Geceydi; loş ışıklar… İnsanlar geziniyorlar, konuşuyorlar ama Şarlo’nun sessiz filmleri gibi ses işitilmiyordu. Sanki hayaletler sahneye girip çıkıyor rollerini sessizce oynuyorlar kaybolup gidiyorlardı. Acaba kulaklarıma mı bir şey oldu diye telaşlanırken şöyle bir bağırdım. Duydum şükür. Duydum ama herkes de duydu. Kınayan bakışlardan insanların hayalet olmadığını anladım. Oh! Dedim. Olay ‘mim’ miş. Bu beni yıllar öncesine götürmüştü. Türkiye’de ilk pantomim gösterisini Beyoğlu’nda şimdi hatırlamadığım bir tiyatroda karikatürist Oğuz Aral (pek sevdiğim ve satrançta rakibim merhum Oğuz ağabey) oynamıştı… E şimdi tabii Tepe Prime’da gezinenlerin mim sanatıyla ilgisi yok ama oranın sanki öyle bir havası var ki ziyaretçiler fazla konuşmama suretiyle dikkati üzerlerine çekmek istiyorlar gibi geldi bana. Belki de suratlar hiç gülmediği için mi ne? Ya da ben öyle sevimsiz bir günümdeydim… İşte Mercedes bayiinin yanındaki ‘M 1886’ galerisine geldiğimde kurşun gibi ağır olan hava sanatla dağıldı. Bir masanın çevresinde oturanlar arasında Mehmet Güleryüz’ü seçti gözlerim. Ciddi ve vakur haliyle dikkatimi hemen çekti. Filmlerindeki gibi diriydi. Galerinin sanat yönetmenliğini Döne Otyam yapıyor. İddialı bir galeri. Sanırım bu yazbaşı açıldı. ‘M1886’ nın ne anlama geldiğine gelince bunu Mercedes firmasına sormak lazım. Ama hadi ben söyleyeyim; Mercedes dünyanın hala mevcudiyetini sürdüren ilk araba markası. 1886 ise patentini aldığı yıl. Döne Otyam’ı hayal meyal 1960’lı yılların sonunda minik sevimli bir kızken gördüğümü hatırlıyorum. Şair ve gazeteci merhum Mehmet Kemal’le Basın Sitesi’ndeki evlerine gitmiştik. Yıllar ne çabuk geçiyor! Duvarlardaki büyük ebatlı desenleri izliyorum. Oradan mekanın ortasındaki demir merdivenlerden ağır ağır çıkarak yine demirden dar balkonun duvarlarındaki desenleri seyrediyorum. Her şey sessiz ama resimlerdeki figürler sanki haykırıyorlar. Bentlerine sığmaz taşacak gibi halleri var. Sanatçı tabii desende usta. Kendisi ve sanatı hakkında çok şeyler konuşuldu yazıldı. Benim ilave edecek bir şeyim yok. Olsa da mutlaka daha önce dile getirilmiştir. Ancak kendi kişisel duygularımı dile getirebilirim. Ben onun resimlerinde dinginliğimi kaybediyorum. Belki de Sanatçının hedefi bu; ya da kimin ne hissettiği umurunda değil. Kendi içinden geldiğini kağıda döküyor; ‘El yapımı kağıt üstüne renkli ekolin’ desenler; tuval üzerine siyah keçe kalemle desenler; ‘kağıt üstüne kurşun kalemle’ desenler; ‘diptik kraft marufle’ ve akrilik desenler. Fiat listesine ödüm patlar diye dönüp bakamadım. Güleryüz’ü de 1960’lı yıllardan hayal meyal hatırlıyorum. İstanbul Güzel Sanatlar Akademisinde öğrenci olan dostum Muhsin Kut’u ziyarete giderdim. O da orada talebeydi. Muhsin’le Boğazın kenarında çekilmiş bir fotoğrafımız var… Denizde denizanaları kol geziyordu.
Döne Otyam’a başarılar dileriz.