Soner EROL - Tuna’ya Düşen Yıldırım ve Haçlı Rüyasının Sonu: Niğbolu Zaferi - GÜNLÜK SİYASİ GAZETE
Tarih: 28-10-2017 17:16:00 Güncelleme: 28-10-2017 17:16:00
Takvimler 1396 kışını gösteriyor. Osmanoğlu’nun demir pençesi Avrupa’nın kalbini deşerken, boynuna yağlı urgan geçirilmiş kadim Bizans’ın taht şehri Konstantinopolis, Sultan Bayezid’in ordularına teslim olmak üzere. Yalnız Bizans sarayı değil; tüm Avrupa dehşet içinde. İstanbul’dan sonra sıranın Budapeşte’ye geleceğinden emin olan Macar Kralı Sigismund, Avrupa’nın tüm ordularını Türklere karşı seferber etmek gayesiyle Papa IX. Bonifacius’un eteklerini öpüyor. Mukaddes Peder, selefi Papaların cesaretlendirdiği orduların Sırp Sındığında, Kosova’da Türkler tarafından ezilişine şahitlik etmiş. Üstelik bükülmez Türk bileği şimdi ‘’Yıldırım’’ diye nam salmış bir cihangirin kontrolünde. Atının ayak bastığı toprağa sancağını diken bu Sultanı Kosova harbinden biliyor Ehl-i Salib prensler. Bu gazanfer hükümdara Bizans’ın, Slav’ın, Macar’ın gücü yetsin ne mümkün, külli Hıristiyan dünyası üstüne yürümeli. Papanın emriyle İtalya’nın, Almanya ve Bohemya’nın; denizin ötesindeki İskoçya’nın, Katolik Kralların memleketi İspanya’nın tüm fanatikleri silaha sarılıyor. İngiltere ile Fransa, aralarında on yıllardır süren savaşa son verip Türklere karşı savaşa giriyor. Varlık sebepleri Müslümanlığı yeryüzünden silmek olan Rodos ve Malta şövalyeleri çoktan Venedik gemilerine doluşmuşlar bile. Avrupa’nın en büyük kara ordusuna sahip Macar Krallığı, prenseslerin yakın korumalarını dahi savaşa sürüyor. Haçlı ordusunun mevcudu neredeyse 130 bin.
Eylül 1396. Ortaçağ Avrupası’nın gördüğü en büyük haçlı ordusu, cenk meydanında Türkleri en iyi tanıyan Kral Sigismund’un öncülüğünde Tuna sınırına yürüyor. Cihangir Sultan o sıra Bizans’ı kuşatmış, almak üzere. Haçlı ordusunun Niğbolu kalesi önünde görünmesi en çok tahtını kaybetmek üzere olan Bizans İmparatoru Emanuel’i sevindiriyor. Oysa Katolik Haçlılar, Tuna’nın doğusundaki Ortodoks Hıristiyanları kılıçtan geçirmek suretiyle ‘’Türklerin zulmünden kurtarıyor’’ ve böylece Ortodokslara olan ‘’dostluklarını’’ kanıtlıyor. 25 Eylül sabahı, sonbahar sisi kalkarken Haçlı askerleri, karşılarında sayısı 70 bini aşmayan Osmanlı ordusunun hilal biçiminde mevzilendiğine şahitlik ediyor. Sayıca neredeyse iki katı büyüklükte bir orduyu kumanda eden Haçlı komutanları, Türklerin savaş stratejilerine dair pek az şey biliyor. Üstelik Türk Sultanı doğuştan asker ve ordusunun en büyük taburundan en küçük müfrezesine dek tamamına mutlak hâkim. Verdiği bir emir anında en uzaktaki birliğe dek iletiliyor ve hemen yerine getiriliyor. Buna karşılık Haçlı ordusunun generalleri en fazla 3-5 bin kişiyi kumanda edebiliyor ve zaten onlarca ulustan müteşekkil ordu fazlasına imkân tanımıyor.
Nihayet yeri göğü inleten bir gürültü ile büyük savaş başlıyor; Ehl-i Salib ile Ehl-i Hilal’in savaşı. İlk taarruzu binicilikteki maharetleriyle ünlü Fransız süvarisi, merkezdeki Bayezid Han’ın üzerine yapıyor. Türk ordusunun merkezi, ani bir geri manevrayla taarruzu savuşturuyor. Türklerin kaçtığını sanan Fransız ve İspanyol şövalyeler ileri atılınca, Şehzade Mustafa tarafından komuta edilen sol kanat ile Anadolu Beylerbeyi Timurtaş Paşa’nın idaresindeki sağ kanat kapanarak düşmanı kıskaca alıyor. Savaş sanatındaki bu inceliği anlamakta zorlanan ve şu anda ikiye bölünmüş olan Haçlı birlikleri taarruza devam ederek kıskacın içine iyice sokuluyor. Tehlikenin farkına varan Kral Sigismund’un ve henüz savaşın başlarında Türk zaferini hiçbir kuvvetin engelleyemeyeceğini anlayarak ülkesinin yolunu tutan Eflak Prensi Mirçe’nin tüm ikazlarına rağmen düzensiz ve sürekli saldırıda ısrar eden Haçlı ordusu hızla eriyor. Türk ordusunun her ferdi tıpkı Sultanları gibi yıldırım. Ve zafer!
Niğbolu bozgunu ile yalnız 100 bin Haçlı askeri değil; Türklere karşı muzaffer olacak bir Haçlı birliği rüyası da Tuna’nın soğuk sularında boğuluyor. Ehl-i Hilal’in Yıldırımı Sultan Bayezid Han, bu zaferle sayısız sıfatlarına Sultan-ı İklim-i Rum unvanını ekliyor.