ferulago: Mayıs 2010
Millet olarak vurdumduymaz ve bana bir şey olmazcıyız. 7-70'e hep böyleyiz nedense. Sonuçta maalesef birşey oluyor. Sen tedbirini almazsan tevekkül ne yapsın.
Haberlerde duydunuz, yaşgünümden itibaren (tarihi araya soktum böylece :) ) arabalarda çocuk koltuğu zorunlu hale gelecek. Geçenlerde sokak röportajlarına denk geldim televizyonda. Adamın biri diyordu ki, "çocuğun en büyük güvencesi anne babasıdır". Çocuk annesinin kucağında oturuyor ya, kadın bir nevi Ironman elbette, kaza anında çocuğu koruyabilecek. Üstelik bir de önde oturuyordur eminim (ki adam öyle dedi). Kemer taktığını da sanmıyorum.
Bir başka kadın "kemeri kendime takıyorum, çocuğu kucağımda tutuyorum" dedi. Muhabir "nerede oturuyorsunuz" diye sorunca "ön koltukta" cevabını verdi.
Be gerizekalılar, çocuk hiç ön koltuğa oturtulur mu? Diyelim dediğin gibi tutuyorsun çocuğu, kaza oldu airbag açıldı, noldu, çocuk boğuldu. Kaza oldu airbag açılmadı, noldu, çocuk ellerinden fırladı aynen cama geçirdi.
Olmaz kardeşim, önlemini alacaksın. 2-3 yıl önce ufak bir kaza geçirmiştik, buraya yazdım mı hatırlamıyorum. 2 arkadaşımızla birlikte arabadaydık. Gayet güzel, sakin sakin gidiyorduk. Kırmızı ışıklarda durduk. Arkadan canhıraş bir fren sesi gelmeye başladı. Noluyor, nereden geliyor derken fren yapmaya çalışan araba gelip bize çarptı. Önde kocam ve ben kemer takıyorduk, kemersiz asla yola çıkmayız, yol ne kadar kısa olursa olsun. Kemer bizi tuttuğu için kafaları cama geçirmedik ama arkadaki arkadaşlar kemer takmadıkları için biraz sarsıldılar. Bize çarpan arabanın arka koltuğunda oturan kadın yine kemer takmadığı için kafasını önündeki koltuğun kafalığına geçirdi ve yardı.
Sonuç olarak kazanın nerede ve nasıl olacağı belli olmuyor. Sen ne kadar dikkatli olsan da ol, başkası gelip sen kırmızı ışıklarda dururken çarpıveriyor işte. (Sonrasında kırmızı ışıklarda dururken uzun süre paranoya yaşadık ve arkamızdan hızla gelen bir araba varken ışıklarda durmak istemediğimiz için de ceza yedik. Fren sesi paranoyam hafif hafif devam ediyor.) Yani sen çocuğunu kucağına al, arkadan araba geldin vursun, 100-200 lira veremediğin ama sigarandan hiç fedakarlık yapmadığın için dünyalar güzeli yavrun beyin travması geçirsin.
Çok sinirlendim sabahın köründe ama elimde değil. Dün gördüğüm iki şey delirtti beni. Birincisi bir kavşakta kırmızı ışıkta durmuşken trafik polisinin duran arbaların etrafında dolaşıp kemerlerinizi takın uyarı yapması oldu. Sürücülerin ve yan koltuktakilerin hiçbiri kemer takmamıştı. Polis uyarınca hemen taktılar. Eminim bir sonraki kavşakta sıkılıp çıkarmışlardır. Ceza kesmesi lazımdı oysa polisin. Bizim millet ancak cebinden para çıkarsa akıllanır.
Diğer şey de şuydu. Otobüs beklerken önümden bir araba geçti. Ön koltukta küçük bir çocuk oturuyordu. Aslında tam olarak ön koltukta oturuyor da denemez çünkü çocuk ayaktaydı ve kafasını sunrooftan çıkarmış etrafa bakınıyordu. Ani bir frende ne olacağını siz düşünün artık. Bu kadar mı salak bir milletiz ben anlamadım.
Lütfen kemerlerinizi takın. Özellikle arka koltukta oturanların ön tarafa doğru daha çok savrulduklarını unutmayın ve yavrularınızı uygun araçlarla koruyun, Hiçbirimiz süpermen değiliz. Koltuk alın. Pahalı derseniz de beni düşünün. Ne de olsa ben iki tane almak zorundayım :)
Gönderen ferulago zaman: 05:56 2 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen ferulago zaman: 08:28 27 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Geçen seneden beri 2010 daha güzel olmalı, olacak dedim. Yanılmadım da. 2010 benim, bizim için güzel başladı ve inanıyorum ki aynen o şekilde de devam edecek. İlgilenenler için bir ipucu koydum. Detayları bilahare vereceğim :)
Gönderen ferulago zaman: 09:38 23 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
2009 bitsin gitsin artık diye az mı bekledim, 2010'un yolunu az mı gözledim.
2010 seni çok seviyorum :)
Gönderen ferulago zaman: 18:19 6 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Koskoca Nisan ayını 4 yazıyla kapatmış ve neredeyse Mayıs ortası olmuş tek bir kelam bile yazamamışım. Sanki yaşamıyorum, aynen blogumun başlığı gibi bir ota dönüştüm. Tamam herkesin işi yoğun, tek başı kalabalık olan ben değilim elbette ama olmuyor işte, yazamıyorum, şunu yazayım, bundan bahsedeyim dediğim şeyleri de bir süre sonra ya unutuyorum ya da güncelliğini kaybediyorlar. Başımı kaşıyacak zamanım yok, internet nedir unuttum, Facebook'a haftada bir kimin yaşgünü var yakınlarda diye kontrol için giriyorum ki onda da çoğu kez geç kalıyorum zaten. 24 saat bana yetmiyor uzun bir süreden beri, gecenin 3:15'inde ayakta olmamdan durumun vahameti anlaşılıyordur herhalde. İşim azmış gibi 2. vizeler başladı, kağıt oku, not ilan et derken finaller başlayacak. Haziran da bir geçse de biraz ferahlayabilsem. Neyse, birazcık uyuyayım bari, malum uyku olmadan çalışmıyor bünye.