ama hep yıkıldığımız yeter sevgilim, biraz da kekik toplayalım – Bir Doz Minik Güzel Şey
Evde kırk gün devirdim. Hala her sabah erkenden uyanıyorum. Güzel güzel çalışıp sözleşmeler inceliyorum, kendimi çeşitli omlet ve salatalarla besliyorum. Aklıma estiğinde salonumun ortasında dans edip avaz avaz şarkı söylüyorum.
Bazı günlere çok şey sığdırıyorum, mindfulness eğitimimin pratiklerine çalışıyorum, yoga yapıyorum, post-covid senaryoları okuyor, kız arkadaşlarımla saatlerce Zoom üzerinden dedikodunun dibine vuruyor, evimi temizliyor, yazılar yazıyorum.
Bazı günlerim ise oyalanmakla geçiyor. Kararsızlıklarla… Kendi kafamı karıştıracak radikal hareketler yapmakla…
Cinimi artık SanPelegrino’nun Aranciata Rossa’sı ile içiyorum. Günde birkaç kere bir adamı özler gibi sigara içmeyi özlüyorum.
Son günlerde bir de film festivalinden sanatsal filmlere merak saldım. Her gün bir film izleyip hüngür hüngür ağlıyorum.
Bugün de size bambaşka yazılar yazmayı planlıyordum. Evde geçirdiğim günlerde neler öğrendiğimden, Covid Sonrası dönemde bizi nelerin beklediğine ilişkin senaryolardan filan bahsetmeye niyetliydim.
Gelgelelim bugün planladıklarımı yapamadığım günlerden biri. Bir şiire takılıp kaldım. Barış Bıçakçı’nın Bir Kitabın Sayfaları şiiri.
Benim yazabileceğim her cümleden daha güzel geldi bugün bana. Bildiğimiz şeylerin taşında yalınayak gezenlere gelsin:
inanmıyoruz ceketlere düğmelere
Yayınlandı: Genel, NOT DEFTERİM | Etiketlendi: barış bıçakçı, bir kitabın sayfaları, NOT DEFTERİM, şiir