Aile İçi Şiddete Maruz Kalan Kadınlarla Yapılan Grup Psikoterapisi
Yüksel Ş, Kora K, Bezci-Özkan M, Türksoy Karalı N, Gök Ş, Tunalı D
Amaç: Aile içi şiddet her toplumda ve toplumun her sınıfında karşılaşılan ve ciddi tıbbi sonuçlara sebep olan sosyal bir problemdir. Bu çalışma, özellikle aile içi şiddete bağlı olarak gelişen çeşitli bedensel, psikolojik, evlilik ve sosyal sorunları bulunan kadınlara yönelik grup psikoterapisinin sonuçlarını tartışmayı amaçlamaktadır.
Yöntem: Çalışmaya alınan kişiler İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi Psikiyatri Anabilim Dalı’na başvuran kadınlar arasından seçilmiştir. Psikiyatrik tanı değerlendirmesi DSM-III-R ölçütlerine göre yapılmış ve öncelili olarak bilişsel yaklaşımın kullanıldığı gruplara yarleştirilmişlerdir. Tedavi öncesi, tedavi sonrası ve izleme süresi içinde kişilere Belirti Tarama Listesi-90-R (SCL-90-R) ve Hedef Sorunlar Derecelendirme Formu uygulanmıştır. Değerlendirme için, aile içi şiddetin varlığına göre, aile içi şiddete maruz kalanlar (ŞK) ve kalmayanlar (ŞO) olarak ikiye ayrıldılar.
Sonuçlar: Çalışmaya 27’si aile içi şiddete maruz kalmış olan toplam 40 kadın alındı. Hedef sorunlar arasından en sık eş-çocuk ilişkileri, belirtiler ve güven gelişimi seçildi. Tedavi öncesi hedef sorun puanları ŞK ve ŞO grupları arasında farklı değildi. Her iki grupta da hedef sorun puanlarının tedavi sonunda istatistiksel olarak anlamlı derecede değiştiği saptandı. Tedavi sonuçlarının değerlendirildiği ölçütlere göre, 11 kişide (%27.5) belirgin iyileşme, 15 kişide (%37.5) orta derecede iyileşme saptandı. Tedavi süresince 10 kişi (%25) tedaviyi bırakmıştı. ŞK grubunun %63’ünde ve ŞO grubunun %69’unda belirgin veya orta derecede iyileşme olduğu saptandı.
Tartışma: Aile içi şiddet gibi travmatik yaşam deneyimleri olan kadınlarla düzenli bir psikoterapi ilişkisi kurmak zor ve yavaş ilerleyen bir süreçtir. Şiddetin varlığı ve kadın ruh sağlığı üzerindeki etkileri tanındığı ve kabul edildiği takdirde, aile içi şiddet ile mücadele etmek mümkün olacaktır.