Everything about Nothing: Nisan 2014
Bugün bir güzellik yaptım ve derse gitmedim. Çünkü sonrasında seminer falan geçen sene dinlediğimiz konuları yeniden dinlemek yerine mühendisliğe artık ilk adımımı attım ve staj yeri onayımı aldım. Belgelerimi tamamladım ve tarihler kesinleşti yani artık işin içine girmeye başlayacağım...
Staj merkezinden Ege Üniversitesi yürüyüş mesafesi ile 10 dk falanmış haritadan yolu takip ederek vardım. Hatta okula vardım ki telefonum kafayı yedi, arkadaşlarla haberleşemeden eve döndüm. Tabi ki bu sırada Ege'de minik bir tur attım ve aklımda bir sürü soru ama en önemlisi ' Arkadaş burası üniversite ise bizimki ne?' farkına vardım ki köy enstitüsümüş bizimki. Her yerden bir sürü çeşit insan var ve sürekli yaşayan bir kampüs yarım saat falan dolaşmışımdır içinde roman havasında oynayanlar, devrimciler, tiyatrocular, anketörler, çimlerin üzerine yayılmış öğrenciler, ders çalışanlar.... anlatsam bitmiyor. Bizimkinde ise servis bekleyen öğrenciler ve ders saati bekleyen öğrenciler var. Herkes saat dolsa da eve dönsem modunda. Ya Ege'nin içinde metro var bir kere :D Ona binerek boynum bükük bir halde yollandım eve! İçimden ' Tee ilk sınava girdiğimde Ege'ye gelmeliydim yakınmasıyla.'
İzmir, güzel İzmir niye böyle kokuyor diye düşünmeden edemedim Halkapınar'a geldiğinde metro. Biz dere o kadar mı pis kokar ya! Hani bütün şehrin kanalizasyonu oraya dökülüyormuş gibi leş bir halde. Yakıştıramadım. Umarım en kısa zamanda bir çözüm bulurlar, yoksa havalar biraz daha ısınınca nasıl olur bilemiyorum.
Gönderen Tuxedo zaman: 15:23
Etiketler: Ben, İzmir, Okul
Şu anda dışarıda gümbür gümbür gürleyen gök, şimşekler ve sağanak bir yağmur var. :Nisan yağmurlarının sonuna gelmişizdir umarım. Gerçi yağmurlu havaları severim, hep güzel anılarım vardır bahar yağmurlarında..
Eh baharın gelmesi demek çiçeklerimizin de rengarenk açması demek bir kaçı bizim bahçemizden bir kaçı da dedemin bahçesinden görüntüler ;-)
Etiketler: Bahar, Bahçe, Ben, Çiçekler
Bir itirafım var!
Hep dış güzelliklerine göre hoşlanmışımdır,
Çünkü hiç tanışacak cesaretim olmadı.
Lakin sevdim dediklerim hep tanıdıklarımdır.
Arkadaşlarım arasından, en özelleridir
Bir elin parmakları kadar yoktur sayısı daha
İşte onu bilmiyorum...
Her gördüğünde kalbinin yerinden çıkacak gibi olması,
Karnında tarifsiz bir hareketlenme
Ve yüzüne sıcak basmasıysa...
İki kelimeyi bir araya getiremeyip saçmaladığın durum ise
Bir kere oldu öyle.
Bir daha öyle hisseder miyim bilmiyorum..
Sanmıyorum, inancım kalmadı artık,
Oysa Salem Kralı Melkisedek;
'Sadece inanırsan kazanırsın, işaretlere dikkat et!'
Demiş bizim çobana.
Oysa işaretin ne olduğunu nasıl bilir insan,
Ki bilse bile, yeterli midir hayatını değiştirmeye?
İşte öyle biri olmalı ki benim sevdiğim!
Teninin, saçının rengini bilmem ama
Gözlerinin rengi, neşe ışıltısı olmalı.
Kahkahasını yedi cihan duyabilmeli.
Dünyanın yedi harikasını gezdirmeli beni.
Hani öyle biri olmalı ki!
Yanında zamandan sıyrılmalı,
En değerli hazinem olmalı ki!
Karun kıskançlığından peşime düşmeli.
Bilgeliği Athena ile yarışmalı,
Aşkı İsis gibi olmalı.
Öyle biri olmalı ki işte!
Hikayeler sönük kalmalı.
Gönderen Tuxedo zaman: 00:07
Etiketler: Aşk, Ben, Sevgi, Şiir
Bütün hikayeler aslında eski resimlerin arasında saklıdır...
Ders çalışmam gerekiyor, ama çalışasım hiç yok ve bunun üzerine hasta da olunca ne yapacağımı şaşırdım. Bilgisayarın içindeki resimleri kurcalamaya başladım. Tumblr, Instagram, Facebook ve Twitter'den paylaşılan resimlerden yaptığım mini bir koleksiyonum varmışta haberim yokmuş. Aklımda güzel anılar canlandıranlardan ve beğendiklerimden bir kaçını sizlerle paylaşayım bu gizli hazineden ;)
Açılımı gerçekten bu olabilir :)
Adam Dean ya!
Bana aşktan bahsedildiğinde
Ted = Me
Gelecekteki kızım ^.^
Ders çalışıyorken hissettiğim
En yakın zamanda yapmak istediğim!
Gönderen Tuxedo zaman: 19:51
Etiketler: Ben, Hikaye, Resim
Gönderen Tuxedo zaman: 22:03
Etiketler: Ben, Dizi
Vizeden çıktığımdan beri garip bir ruh hali içindeyim...
Hani o bezmişlik vardır ya! İşte öyle bir şey yakaladı beni hala bırakmadı.
Sınavda o kadar kötü değildi hani, orta şekerli.
Fakat bir eksiklik var, sanki bir şey yapmalıymışım da yapmamışım. Almam gerekliymiş de almamışım gibi. Bulamadım bir türlü!
Havaların ısınması hani o insanın içini hareketlendiriyordu ya o da yok oldu birden.
Oysa mutlu olmam gerekir ama eksik bir şey var işte. Neyse bulamadım, aklıma gelmiyor bir türlü...
Uzun zaman sonra yeniden dikkatimi çekti, o uzun boylu zayıf, sarışın güzel kız. Çimen yeşili gözlerine bakmaya doyamazsınız görseniz. Konuşmak istedim önce sonra vazgeçtim, içimden 'Sade güzelliğiniz ve duruşunuz göz kamaştırıyor' dedim kendi kendime. Sonra otobüs hareket etti ve yolu seyrettim.
Genelde utangaç biriyimdir, pek insanlara sokulmam ama ilk defa biriyle konuşasım geldi uzun zaman sonra ve vazgeçtim.
Yapamazdım zaten, çünkü gün geçtikçe çevremdekileri izledikçe fark ediyorum ki sohbet edebilecek pek bir şeyim yok. Zihnimin içindeki dünyaya gittikçe daha fazla kapanıyorum. Orada ümitler, hayaller, amaçlar, gökkuşakları, pokemonlar, transformerslar var. Mutlu muyum? Değilim sanırım ama mutluymuş gibi davranabiliyorum, büyük bir yalan olduğunu bile bile...
Sanırım eksik olan, aranan belli. Artık bir uğraş sarfetmiyorum insanlara, kendi yalnızlık kalemde o kadar çok vakit geçiriyorum ki konuşmayı unutacağım sanırım.
Özlediğim şey belli, bir kızla dolaşmak, sohbet etmek, çimlere oturup çiğdem çitlemek, sinema filmlerinin içinde kaybolup, bir buluşmaya çiçek ile gitmek, son lokmaları hızla yeyip otobüse yetişmek, iki şişe bira devirip, nefis kokan birer bardak sıcak kahvenin muhabbetini özledim...
Peki öyle şeyler yapabilecek miyim? Hayır! Çünkü artık savaşmaktan yorulmuş, girmiş olduğu bütün savaşları ağır bir şekilde kaybetmiş bir şövalyeyim...
Gönderen Tuxedo zaman: 23:05
Etiketler: Bahar, Ben