Tencere dibin kara ya da FETÖ’nün siyasi ayağı - Abdurrahman DİLİPAK
Yukarısı ihanet, ortası ticaret, altı ibadet olan bir piramid tanımı çok da gerçekçi değil. Bu yapıda herkes kendine verilen görevi tereddütsüz yapıyordu. Öyle bir dine inanıyor olmak zaten başlı başına bir sorun. Ticaret dedikleri soygun.
Darbe başarılı olsaydı kimler vali, büyükelçi, kaymakam, konsolos olacaktı. Geçici kabinede kimler yer alacaktı! Ya hu FG’nin Türkiye gelişinde yanında olacaklardan İstanbul’da karşılayacak olanlara kadar hepsi belirlenmişti. İlk gün kimler gözaltına alınacaktı. Bu işin dış bağlantılarını kimler sağlıyordu. Bu sorunun cevabı bugün somut olarak ortaya konmuş değil.
FETÖ para ve imkan ölçüsünde her yerde vardı. Olmadıkları parti ya da cemaat yoktu. CHP, MHP ya da aklınıza gelen her partide vardılar. AK Parti’de mi olmayacaklar.
Niye kimse kendi gözündeki merteği görmüyor da, karşısındakinin gözünde çöp arıyor..
Şeytan gülmekten altına kaçıracak, herkes karşısındakinin Şeytanını taşlıyor, kendi Şeytanını ise kucağına oturtup koruyor. FETÖ ile gerçekten mücadele edenler önce en yakınlarından, kendi içlerindeki Fetöcülerden başlasınlar. Bakın bu işin Media ayağı da çözülmedi, Diyanet ayağı da, YÖK ayağı da. STK ayağı çözüldü mü sanki. Cemaat ayağı çözüldü mü? Olmadıkları tarikat yok ki. Zaten şimdi dışarıdakiler muteber cemaatlere (!) nisbet ediyorlar kendilerini. Zaten birtakım “cemaat” örgütleri onlara dönüştüler, onların ayak izinden ilerliyorlar.
Biz iktidar ve serveti başkalarını dönüştürmek için istemiştik. İktidar ve servet bizi dönüştürdü. Makam ve şöhret başımızı döndürdü. Meğer dünyanın bilmediğimiz ne hazları varmış. Yılların açlığı ile saldırınca bir anda başka bir kişiliğe büründük. İktidar sarhoşluğu başımızı döndürdü ve ihtirasla sarıldığımız şeyler uğruna değerlerimizden tavizler vermeye başladık. Güç ve iktidar bizdeydi, kim hesap sorabilirdi bize! Böyle düşünmeye başladığımız gün kaybetmeye başladık. Uyarılara önce kulak tıkadık, sonra konuşanları susturmaya kalktık. Yola çıktıklarımızla yolda bulduklarımız yer değiştirdi. “Bizden” olanları uzaklaştırmaya başladık, “ötekileri kazanma” hesapları yapmaya başladık. Gidenler geri dönmediler ve gelenlerse ilk engelde bizi terk ettiler. Mukadder olan sonuç ise bugün başımıza gelenlerdir.
Siyaset velayet değil, vekalet müessesesidir. Halkla inatlaşılmaz. Adalet yara alır, ehliyet ve liyakat gözardı edilir, şûra ve istişare terk edilirse korkular başa gelir.
Karanlığın en koyu anı, aydınlığa en yakın olduğu zamandır. Tencere yuvarlanacak, kapağını bulacak. Her topluluk layık olduğu gibi idare olacak. Biz kendimizi değiştirmeden Allah bizim hakkımızdaki hükmünü değiştirmeyecek. Kurtarıcı da yok. Peygamberler kurtuluşa çağırır. Bilelim ki, biz kendimizi değiştirmeden Allah bizim hakkımızdaki hükmünü değiştirmeyecektir. Asıl değişmesi gereken biziz biz! Yüzümüzü doğuya-batıya Amerika’ya, İngiltere’ye, Rusya’ya değil, Allah’a dönecek ve “İyya kenağbüdü ve iyya kenestaiyn” diyeceğiz. “Hasbunallahu ve niğmel vekil, ve niğmel Mevla ve niğmel nasiyr” diyeceğiz.
Allah (cc) bizi, mallarımız, canlarımız ve sevdiklerimizle kimi zaman artırarak, kimi zaman eksilterek imtihan ediyor. Sonuçta her topluluk layık olduğu gibi idare olunacak. Bizi, gören, duyan, bilen bir Allah var ve O, bizi her zaman sabreden, şükreden ve direnenlerden bulacak (İnşallah). Ye’s yok! Selâm ve dua ile.