Kesintisiz uyuyabilmeyi özledim. Akşam yatıp sabah uyanmayı... Bebek ağlamasıyla yataktan zıplamadan kendi kendime uyanabilmeyi... Yatakta sabah keyfi yapabilmeyi özledim ben.
Dün gece 3:00 gibi uyandı Ececik, emdi, tekrar uyudu. 15 dk sonra yine uyandı. Bu sefer kucakta volta, yine uyudu. Sonrasını hatırlamıyorum. Sabah 6:00'dı alarm çaldı, uyandım, düşündüm durdum arada uyandık mı diye ama yok hatırlamıyorum işte. Artık hatırlayamıyorum gece kaç kere, hangi saatlerde uyandığını, uyandığımızı. Gün geliyor saat başı ayaktayız, gün oluyor - daha doğrusu gece - 2 defa uyanıyor. Ama şöyle gece yatıp sabaha kadar kesintisiz uyuduğu hiç olmuyor. Hadi onu geçtim, 4-5 saat kesintisiz uyusa ona da razıyım.
11 Şubat 2011 Emekledi emekleyecek. Popoyu ve karnını yerden kaldırıyor da henüz sadece ufak ufak geri geri gidebiliyor. Biraz da sürat kazanması lazım tabi. 24 Şubat 2011 Henüz sadece 5 aylıkken iki defa gayet net ve anlaşılır bir şekilde Baba demişti de şok olmuştuk biraz da erken diye. Ondan beri başka da anlamlı birşey söylediği yoktu. İki hafta önce babam geldi, 3 gün kaldı, olan oldu. Dedesi gittiğinden beri bizim yavru kuş de de de sesleri çıkarıyor. Bu hafta yine gelecekmiş dedesi, artık dede'yi iyice öğrenir heralde.
Aman da Ece uyandı uyanacak...Bu arada yesek bitirsek... Mızırdanmaya başladı işte, hadi bakalım kucağa...Şarkı söylesek?..Emziğini versek, belki oyalanır?..Karımmm sen ye, ben alırım kızımı...Kocammm ver bana, sen git iç sigaranı..Her an acıkabilir...Ben biraz gezdireyim kuzucuğu keyfi yerine gelsin...
Bu arada Ece hoplatılır, zıplatılır, bin türlü şaklabanlık yapılır, güldürülür. Gel gör ki, bizim kahvaltı keyfine keyif demeye bin şahit gerekir. Tabi biz haftasonlarını evde geçirmeyi sevmeyen iki kurtlu denemekten de vazgeçmedik dışarıda kahvaltı keyfini. Böyle güzel ve güneşli bir Şubat sabahı düştük Polonezköy yollarına. Hava yine de serin olduğu için dışarıda oturamadık tabi ama inanılır gibi değil, bu sefer keyifle kahvaltı edebildik. Bizim kızımız büyümüş meğerse. Biz kahvaltımızı edene kadar, bebek arabasında kendi kendine takıldı. Bütün oyuncaklarını tek tek fırlatıp bebek arabasının koluyla oynadı durdu, etrafındaki diğer bebekleri inceledi. Hiç mızırdanmadı, hem de hiç.Tabi sıra kendisinin yemeğine gelince yemedi, o ayrı... Sonra da kuzucukla keyif yaptık biraz. Bu da günün en güzel kısmıydı işte.
Ama bu heyecan, emziğini ağzına sokma çabaları insanı öldürüyor işte... Bir de çok yakıştırıyorum ben emziği bebeklere.
Doktorun ağzından çıkan üç kelime, bütün söyledikleri arasında seçip çıkarabildiğim, iki tanesi çok tanıdık ve aklıma getirdiği şey korkunç. Boğazımın düğümlendiği, toparlayabildiğim bütün kuvvetle bir cesaret sadece tek bir soru sorabildiğim, alacağım cevaptan korkarak. Ve korktuğum cevabı almak. Telaffuz edilen sadece bir ihtimal, bir risk... Ama gerçek olması öyle korkunç ki, nasıl olup da bu kadar kolay telaffuz edilebildiğine şaşırdığım. Ağzımdan çıkan kelimelerin bana bile yabancı kalması. Hıçkıra hıçkıra ağlamak istemek, O benim en değerlim!, yapamamak. Puslu ve yağmurlu Nişantaşı akşamında başka bir doktorun muayenehanesinin kapısında beklemek. Üçümüz. Aile olduğumuzu en çok hissettiğim o an... Koray'ın ağzından dökülenler; Karımmm, doktor kötü birşey söylerse, sakın ağlama olur mu, sonra beraber ağlarız... Doktorun karşısında çaresiz, güçsüz, öyle zavallı, iyi bir şeyler duymayı ümit eden anne baba. Bir aydınlık. Derin olmasa da ufak bir oh çekmek. Koca bir hafta bekleyiş. İnsan bir hafta boyunca boğazında bir düğümle yaşayabilir mi? Yaşayabiliyormuş meğer. Bu arada birkaç iyi haber, yeni testler, yeni sonuçlar, hiç anlamlandıramadığım, yorumlayamadığım... Hiç kimseye anlatamamak, dertleşememek, çünkü ihtimal bile olsa o iki kelimeyi ağzıma alamamak. Annemin bile gözünün içine bakamamak anlatırken. Konuşmak, telaffuz etmek kabullenmek demek çünkü. Ve yine bir cumartesi Nişantaşı, bu defa güneşli, insanın içini sımsıcak ısıtan. Yine gergin bekleyiş, bu sefer biraz daha rahat. Doktorun ağzından dökülenler ve derin bir oh çekebilmek! Bu yalnış alarm için hiç kimseye kızmamak, sadece kocaman bir mutluluk gerçek olmadığı için! Şükretmek kuzucuk çok sağlıklı olduğu için!