2 Kasım 2017 Pazar
“Ne zaman ki ilimden uzaklaştık, yükselişimiz durdu. İslam dünyasının bugün yaşadığı sıkıntıların en önemli sebebi kitaptan uzaklaşmasıdır.”
Bu twit, Kültür ve Turizm Bakanımız Sayın Prof. Dr. Numan Kurtulmuş’a ait. Paylaştım. Yazık ki bu doğru sözlerdeki şikâyeti ortadan kaldırmak için ciddî faaliyetler yok. Kitap yazanların da emekleri hep boşa gidiyor medya gücüyle ünlü edilmeyince, yazdıklarına bin pişman oluyorlar. Doğru sözler nutuklarda kalakalıyor. Ne güzel söylemiş Orhan Veli! Kimimiz öldük, kimimiz nutuk söyledik!
Kitap okumanın önemi üzerine çok nutuk dinledim. 40 sene geçti eğitim-kültür hayatımızın içindeyim. Nutuk atanların, ünlü şair-yazarlardan dillere pelesenk olmuş birkaç eser dışındakilere ilgi göstermediklerine şahidim. Yoğunlukları var çünkü. Protokol gereği konuk ağırlamak, sürekli toplantılara katılmak, evrak imzalamaktan bu aslî görevlerine vakit bulamazlar.
Sayın Kurtulmuş Ordu vekili. Ünlü Şair Necip Fazıl’dan, üstad Cemil Meriç’ten haberdar olduğu kadar Seçim bölgesi Ordu hakkında yazılan çizilenlerden de haberdar mı acaba? Ordu Olay gazetesinde baş sayfadan yetkililere duyurmaya çalıştığımız; tahlil ederek oyunlaştırdığım, hainlikler anatomisiyle siyasetçilere önemli ders olması gereken Manas Destanı’nı Ordu’da Filme Çekelim (11.02.2015) haberini danışman ekipi kendisine ulaştırdı mı? Ordu’daki Osmanlı’nın son dönem tarihinden bir kesit gazeteci Sayın Mithat Baş’ın Umutlar Tükenince romanından haberdar olabildi mi?
Sayın Kurtulmuş, kendi memleketinin şair ve yazarları hakkında herhangi bir bilgi edinmeye ihtiyaç hissetti mi hiç? Mesala Yolun Sonu ve Halil İbrahim gibi ünlü türkülerin halk şairi Sayın Dursun Ali Akınet hakkında bir duygu ve düşüncesi var mı?
Bana göre son devrin en büyük halk şairi Fatsalı Dursun Ali Akınet’i bir zamanlar görev yaptığım Gazi Üniversitesi Özel Okullarına davet etmiş, konferansını koordine etmiştim. Bütün öğretmen ve öğretim üyelerine ben insanların acılarını şiirleştirmeye çalışıyorum dediğinde gözyaşı dökenler olmuştu, bugün gibi hatırlıyorum. Onu zamanın Kültür ve Turizm Bakanı Sayın Ertuğrul Günay’a (O da Ordulu) ulaştırma mücadelem sonuçsuz kalmıştı. Yazılı belgeler hâlâ elimde.
Ahmet Kutsi Tecer Aşık Veysel’i tanıtmıştı. Ben de Ordulu bir edebiyatçı olarak memleketimin halk şairini ülkeme daha iyi tanıtmaya çalışmıştım. Başaramadım, başaracak gibi de değilim. Çünkü nutuk atanlara ulaşmakta sıkıntı yaşadım, yaşıyorum.
1970-80 arasının karanlık tarihine ışık tutarken, bugünlerimize şükrü ve o günlere bir daha geri dönmeme adına uyanık olma dersini veren Vebal romanımı Sayın Kurtulmuş’a vermek için 3 ay mücadele verdim, sonunda Kültür Bakanlığı Makamını kutlama ve birikimimle hep yanında olmak istediğimi iletme notuyla danışmanına verebildim. Verdikten 10 gün sonra da eline geçip geçmediğini sorduğumda henüz veremedik; çok yoğun, görüşemedik dediler.
Şaşkınlık içindeyim, Ordulu bir yazar olarak bir zamanlar kurduğu partiye Halkın Sesi adını vermiş siyasetçiye ulaşamadım, ulaşamıyorum. Sayın Mahir Ünal Bakanken, bir teşkilat toplantısında, yanına gidip referans talep etmiştim, bana çok iyi olur demiş, bilgilerimi de almıştı oysa. Buna Vekilimiz Sayın Ergün Taşçı da şahit, birçok kişi de duydu. Şimdi o makamda bizzat kendisi ama o günden sonra hâlâ ulaşabilmiş değilim. Bu ne yaman çelişki böyle!
Sayın Cumhurbaşkanımız Eğitim ve kültürde dönüşüm gerçekleştiremedik diyor. Neden acaba? Kültür ve sanatta ilerlemek nutuk atmakla değil, icraatla olur. Beğenirsiniz beğenmezsiniz kitap ve kültürle ilgilenen herkesi dinlersiniz. Haklı mı haksız mı sorar, soruşturur, araştırırsınız niyetiniz gerçekten ilerlemekse! Yazan çizeni de böylece teşvik eder, çoğaltırsınız. Böyle gelişmez mi kültür?
Kültüre hizmet etmek isteyen Ordu gibi başka illerimiz de var ama seslerini duyuramıyorlar. Gerekçe ne? Yoğunluk! İyi de… Bakanlığın temel fonksiyonu mudur yoğunluğa kurban edilmesi gereken?