Neşet Ertaşın vasiyeti haberi
21 Eylül 2008 Pazar 13:26
Neşet Ertaş, 28 yıl gurbet hayatı yaşadığı Almanya'dan Türkiye'ye kesin dönüş yaptı.71 yaşındaki "bozkırın tezenesi" ilginç vasiyetini açıkladı.
Neşet Ertaş'ın türküleri bizi nerede bulursa bulsun hiç fark etmez, olduğumuz yere mıhlayıverir. Aşk acısıyla vurduğu sazının telleri sanki vücudumuzun damarlarından yapılıp gerilmiştir oraya. Gramofon devrinde gönül telimizi titreten dokunaklı sesi, ipod dönemine de damgasını vurmuştur.
Zahidem, Zülüf dökülmüş yüze, Karadır bu bahtım kara, Acem kızı, Neredesin sen, Gönül dağı, Mühür gözlüm, Ahirim sensin, Dane dane benleri var, Kar yağdırdın başa Leylâ gibi türküleriyle dilden dile, gönülden gönüle ulaşan Neşet Ertaş, 28 yıl gurbet hayatı yaşadığı Almanya'dan Türkiye'ye kesin dönüş yaptı. Adana Seyhan Belediyesi'nin düzenlediği Ramazan etkinliklerinde verdiği konser öncesi buluştuğumuz 71 yaşındaki "bozkırın tezenesi" Neşet Ertaş'ı, sanat hayatı boyunca en çok mutlu eden şey söylediği türkülerin karşılık bulduğunu görmesi olmuş. Özellikle gençlerin türkülerini anlamasına sevinen sanatçı ironik bir gönderme yapıyor: "Şimdiki gençler eğitim görüp davulu, zurnayı eline alınca bizim abdallar aç kaldı."
'Kızı bırakırsan ya davulcuya varır ya zurnacıya' sözünü oldukça aşağılayıcı bulduğunu söyleyen Neşet Ertaş, "Bu söz yüzünden benim babam, ana bulamadı ve üç aylık kardeşimiz öldü. Günahı bu sözü diyenin boynuna. Her kim dediyse, her kim bundan sonra da derse
Türk sanat müziğinin bir nevi arabesk olduğunu ve asıl Türk müziğinin türkü olduğunu kaydeden efsane saz ve söz ustası, hayatının film yapılmasına da artistliği sevmeği için karşı çıkıyor. "Ana yemeğim bulgur pilavıdır, muhallebiyle büyüseydim o sesle ben nerede bağıracaadım?" diyen sanatçı kimsenin görmediği yerde, yalnızken ağladığını söylüyor. Neşet Ertaş'ın vasiyeti ise şöyle: "Babamın ayak ucuna gömülmek isterim. Ayak ucuna bir taş diksinler, ismimi yazsınlar. Ayrıca mezar yapmasınlar bana. Koyacaklarsa oraya bir çukur kazsınlar, üstünü toprakla kapatsınlar. Başka da bir şey istemiyorum."
Bugüne kadar söylemiş olduğum türkülerin karşılık bulduğunu görmek oldu. 30 yıl kadar Almanya'da idim. Biz okula gidemedik. Çocuklarımın okumasını, dünya kültürü almalarını istedim. "Gayrı, yörüyen yörümeyene belli etsin, babanıza müsaade edin" dedim. Ben gendimi aldım, memleketime getirdim. Yenikten Türkiye'deki cennetime gavuştum.
İnsan eşitsizliği, aşağılanmak... Kırıldığımız bu. Aşağılandığın yerde ne kadar huzur bulabilirsin?
On beş yaşına kadar 'hem Mecnun hem Kerem' olduğunuzu söylüyorsunuz. Sizi pişiren bu ilk gençlik çağının acıları mı?
Ayıp değil saygıydı bu. Nerelere gitsek bir güzellik varsa ona âşığıdım. Bir atasözü var ya: "Kızı gönlüne bırakırsan, ya davulcuya varır ya zurnacıya" diye. Biz de davulcu-zurnacıyız, ama gönül ferman dilemiyor. Gittiğimiz yerlerde, oralarda biz gözellik görüyoruz, âşık oluyoruz. İnsan hasret çeke çeke Kerem de oluyor, hatta Mecnun da oluyor. Ben ayaklarımın bende olmadığı zamanları bilirim. Böyle yürürken ayaklarımın sanki tokmak varmış gibi.
Yani "Kızı bırakırsan ya davulcuya varır ya zurnacıya" sözünden çok çektiniz öyle mi?
Bu aşağılayıcı bir kelime! Ki kızın gönlüne gem vurulamaz. Bizi aşağılayıcı bu kelimeyi basamak yaparak, kızlarının gönüllerine gem vurarak haşa huzurunuzdan ırak, hayvan gibi satanlar, bu aşağılayıcı kelimenin günahını ödeyemezler. Çünkü anamız öldüğünde, evde beş tane öksüz kalmıştık. Babam bize ana bulmak için hayvanın üstünde, çoluk çocuk perliperişan halde, tâ Çiçek Dağı'ndan Yozgat'ın bir davulcu köyüne gittik. Üç aylık kardeşimiz anasızlık ve bakımsızlık yüzünden öldü. Bunun günahı o "kızı gönlüne bırakırsan ya davulcuya varır ya zurnacıya varır" diyenin boynuna. Her kim dediyse, her kim bundan sonra da derse
Bu sözden hepimiz çektik. Hâlâ çekiyoruz, gençlerimize kız veren kimse yok. Kendi içlerinde artık kel, kör, topal, ne var ise birbirlerine yakıştırıyorlar. Ben 'yanık yürekli, gara suratlı' diye onlar için söylüyorum. Hepimiz yanık yürekliyik, Anadolu insanı olduğumuz için esmerik, işte gara suratlıyık. (Gülüyor)
Almanya'yı tamamen bıraktınız ve artık Türkiye'desiniz. Nerede yaşamayı arzulardınız?
Türkiye'yi, vilayet, kaza, nahiye olarak dört beş kere gezdim ben. Bizim akrabalar hep Kırşehir'den İzmir'e gitmişler. Eskiden cin işi, şeytan işi derlerdi de kimse davula zurnaya elini uzatmazdı. Bizim aptallar da bu sayede karnını doyururdu. Şimdi mektebe giden gençler aldılar davulu, zurnayı ellerine, bizimkiler aç kaldı. Bizimkilerden de daha iyi çalıyorlar ya neyse. (Gülüyor) Ben de İzmir'e yerleştim şimdi.
Duygularımı babamdan aldım. Ama kendi doğrumu ifade etmeye çalıştım türkülerimin içinde. 30 sene evveli bu kadar okumuş gencimiz yok idi. Şimdi konserlerime yüzde 80, yüzde 85 gençler geliyor. 16-17 üniversitede özel konser verdim. Bunlar ne dendiğini, ne söylendiğini anlıyorlar. Babama neden türkülerinin içinde adını söylemiyorsun dediğimde, "Söyleyecek söz çok, ama sarf edecek yer yok." derdi. E şükür, daha tamamını söylemesek de, söyleyemesek de birazını söylemeye çalışıyoruz.
Asıllarını buldular. Çünkü Türk'ün asıl müziği türküdür. Türk sanat müziği denilen şey bize Araplardan nakşolmadır. O udlar, kanunlar bir nevi arabesktir. Bizim asıl Türk müziğimiz türküdür; bozlaklar, mayalar, hoyratlar
Biraz deli çalarım. Onda haklılık payı var. Çünkü 8-10 tane sazların her biri bir tele bastığı için haliyle bir pop meydana getiriyor. Ama benim sazımın alt, orta, üst telleri çift sestir. Parmaklarımı üçüne bastığım zaman altı ses birden vermiş oluyorum. Standart perdeler benim duyguma cevap vermiyor.
Yorulmayan bir şey yoktur. Ama Allah'a şükür sesimden bir şikâyetim yok. Köylerde pencerenin önlerinde davul, zurna çalarken bize de içerde misafirler saz çaldırırdı. O gürültüde içeride bar bar bağıra bağıra, kara bağır olduk. Şükür, bulgur pilavıyla büyüdük de... (Gülüşmeler)
Oooo, zaten soğan, bulgur pilavının piridir. Hele yanında turşu olursa
Onu nerde bulacaan. "Baklava, böremiz, evdeki turşu / en büyük dayanak bizlere karşı"
Bilmem. Gramofon devrinden beri öylüyorum.
Bitti, albüm çıkartan firmalar kalmadı ki. (Gülüyor) Şimdi parası olan sanatçılar gidiyor, kendi masraflarını kendileri ödüyor ki TV'lere gideyim, görüneyim beni konserlere çağırsınlar istiyor.
Neşet Ertaş'ın en sevdiği ve sürekli mırıldandığı türküsü hangisidir?
(Gülüyor)Aynı bir ananın çocukları gibidir bestelerimiz, hiçbiri birbirinden aşağı değildir.
Ölüm normaldir. Yani bir misafir bir yere geldiğinde bir sofra açılır, yer içer ondan sonra vakti geldiğinde kalkar gider. Allah'ın misafirleriyiz.
Sazınızın bamteli neresidir?
Âşık da emekli olmaz, sanatçı da. Ben babamın acil haberine gittim. 5 gün sonra benim geldiğimi tanıdı. Bir ruh gibiydi, gözleri görmüyordu. Yeniden cana geldi rahmetlik, yatağından doğruldu. "Sazımı verin." dedi, 45 dakika da saz çaldı, türkü söyledi. Ben 'Babam iyi' dedim, gittim. Ondan üç gün sonra babamın öldüğünü duydum.