Bir Yazarın İmdat Çağrısı
AskMen Türkiye > Aşk ve Seks > Bekâr Erkeğin Düşünceleri > Bir Yazarın İmdat Çağrısı
Öyle enteresan durumlar oluyor ki bazen hayatta, yolda yürürken kafanıza saksı düşmesi değil ya da fırtınadan uçan bir şemsiyenin alakasız bir yerde kafanıza inmesi değil tamam bunlarda oluyorda böyle değil bu, bir yaşam hikayesi...
Çok kafa patlattım bu konuda neresinden başlasam, nereye bağlasam, şöylemi yapsam böylemi yapsam diye de bulamadım, doğaçlama gireyim dedim sonlardaki soru işaretleri yanıt bulur belki diye.
Sevgili AskMen okurları;
Bugüne kadar yazdığım yazılar olsun, tonla gelen ilgili mailler yoluyla olsun, hepinize bir şeyler anlatmaya çalıştım. Üstüne yoğunlaştığım konuda kendinize has yaşam tarzınız, farkınız ve yaşadığınız aşk oldu hep. Çoğunuza yardım ettiğimi düşünüyorum açıkcası. Lakin bu yazımda sizlerin bana yardım etmesini umuyorum. Durum ağır, imdat çağrısı falan.
Bazen, öyle şartlar altında öyle insanlarla tanışırsınız ki aklınız almaz, inanamazsınız başınıza gelenlere. Sorgulamaya başlarsınız istemsizce, neden, nasıl diye. Çünkü hak etmediğinizi düşünürsünüz ilk başlarda. Ama zamanla alışmaya başlarsınız bu duruma. İyi gelmeye başlar o insan hayatınıza, yaralı bir ceylan değil bu, ya da birilerine tutunması gereken, acı çeken biri değil. Tam anlamıyla karşınızda olan, gerçek bir insan. Hayalini kuramazsınız zaten. Öyle bir anda sızıverir hayatınıza gizli gizli bazende açık seçik. Fark edersiniz ki canlanmaya başlıyorsunuz, espiriyle karışık duygular içinde gerçeklerle yüzleşiyorsunuz. Eskiden olduğu gibi davranamıyorsunuz, yani o insan karşınıza çıkmadan önceki adam değilsiniz artık, çünkü ona gerçek olan sizi göstermek istiyorsunuz. İstemsiz bir güven ve kendini tutamama duygusu sanırım bu.
Hani içten içe mutlu olduğunu anlar ya insan zaman zaman. Öylesiniz. İçinizde kimliği belirsiz bir kıpırtı var, sebepsiz yere hızlanıp duruyor kalbiniz, bir yerlerde bir sıkıntı var. Ve karar verirsiniz bazen kartlarınızı açık oynamaya, oyunun kurallarını değiştirerek oyuna başlamaya, çünkü istemezsiniz artık oyun oynamayı, anlamsız kılacaktır vermek istediğiniz tüm detayı. Yani bir nevi istemezsiniz bir başkası olmayı. Karşınızdaki öyle doğaldır ki, elinizde olmadan doğal davranırsınız zaten, öyle komik ve enteresan anlarda sizi tamamlar ki şaşıp kalırsınız, ifade edecek kelime bulamazsınız kendinizi. Sadece gözleriniz konuşur. İnanırmısınız, karşınızdaki sizi anlar!
Herşey gayet güzelken yaşadığınız rüyadan uyanıp bazı şeyleri açıklığa kavuşturmak ister mantığınız, kalbiniz ısrar eder "biraz daha ne olur" diye. Sonuçta genel olarak yenik düşer kalp, ve ilk adımı atarsınız, acı gerçeklerle yüzleşme vol.1 adlı kitabı okumaya.. Allem eder kallem eder sıkıla sıkıla sorarsınız karşınızdaki insanın hayatında biri var mıdır, yok mudur diye. Merak etmektense sormayı tercih edersiniz, hani siz böyle bir şey yaşıyorsunuz eyvallah herşey hoş da, madalyonun öbür yüzünde ne var acaba.. belki bir başkası, belki eski bir anı, kim bilir..
İşte burada birçok kez olduğu gibi hiçbir şey beklemiyorken hayattan karşınıza çıkan fırsatların aslında nasıl engellerle dolu olduğunu öğrendiğinizde yapmanız gereken şeyin aslında çok net olduğunu hissedersiniz. Bunu bilirsiniz yani. "Retreat!" yani "Geri çekilmek" diye haykırır mantığınız. Peki böyle bir durumda neden mantıksız davranır insan ? Neye dayanarak hareket eder, neye inanır da kıpırdamaz olduğu yerden ? Ben söyleyeyim; öyle büyük hisseder ki içindekini, öyle çaresiz kalır ki hayatında ilk defa, geri çekilmeyi yediremez kendine, bu bir inat değil sonuçta bir yarışta değil, bu tamamen çok derinden gelen bir istek, olması gereken belkide, kim bilir. Herşeye rağmen kalırsınız işte bazen, kıyamazsınız gitmeye sanki gitmeniz onu üzecekmişcesine dayanamazsınız bırakmaya onu. Pek de bırakmak sayılmaz aslında, var işte birileri baksana..
Bir yerde takılır mekanizma ve ararken problemi belki binlerce kez üstünden geçersiniz acı gerçeklerin, henüz kapanmamış kesiklerin. Delireceğini düşünür insan çoğu zaman. Ama bazı şeylerin karşılıklı olduğunu görmek, bilmek, hissetmek ciddi anlamda paha biçilmez gelebiliyor. Vazgeçemiyorsunuz.
Ne kadar tamam demek isteseniz de içinizden, buraya kadar artık desenizde, ifade edemiyorsunuz. Bir bakış yetiyor işte o zaman. Çünkü gözler aslında dilden daha iyi bir iletişim aracıdır. Saniyeler içinde trilyonlarca şey söylüyorsunuz belkide tek bir bakışınızla ve inanırmısınız cevap alıyorsunuz, resmen aynı yoğunlukta.
Kendinizle konuşurken öylece, zaman tanırsınız, işte, ne bileyim şu vakte kadar bir şey olmazsa artık tamam demek için, yeter demek için. Ama yok dinlemez o her saniyesinde geçilirilen günün paramparça olan kalbiniz. Zaman zaman başa dönersiniz nasıl olduda böyle oldu bir anda gelişti herşey diye, cevabı yok.. Bu kadar güzel ve hızlı level atlarmı iki insan karşılıklı derecelerde diye şaşıp kalırsınız, her başa döndüğünüzde siz fark etmezsiniz belki ama daha da yoğunlarşır içinizdeki o sessiz çığlıklar. Tutamazsınız kendinizi ama bilirsiniz eliniz kolunuz bağlı yapabileceğiniz şeyler çok kısıtlı, koca koca kelepçeleriniz var bileklerinizde.
Ve işin diğer tarafından gerçi çekilip giden adam olmak istemezsiniz asla o karşınızdaki güzel kalbin gözünde, yenilip gitmek istemezsiniz, ne kadar dayanacağınızı göstermek değil mevzu, onun için olduğunu görmesini istediğinizden. Yoksa vazgeçmek çok kolay, gelde anlat kalbe.. Belki de hayatınız boyunca böyle hissetmediniz ya da hissettiğinizi düşündünüzde kendinizi kandırdınız. Geriye birazcık dönüp bakınca bunca yalan yanlış şeyin içinde aslında onun ne kadar gerçek olduğunu her gördüğünüzde biraz daha bağlanırsınız. Bitmek bilmeyen telefon görüşmeleri, başlatılan konuşmaları kapatamama, göz göze gelindiğinde uzun uzun sessizce bakışmalar başladığında, yanınızdayken bile mutlu olmaya başladığınızda, hatta gidişine, bindiği otobüse bile lanetler yağdırdığınıza gelince durum ciddi anlamda değişiyor. Kıyamıyorsunuzdur. Tüm sevginizi gösteremiyorsunuz ya engeller yüzünden, dilediğiniz gibi sevemiyorsunuz ya sizi engelleyen şeyler yüzünden ve konuşamıyorsunuz ya daha derin, onu kırmamak için, işte bu çıldırtıyor adamı gerçekten.
Çaresizlik nedir bilmeden yaşadığınız hayatınızda ilk defa eliniz kolunuz bağlı şekilde öylece kalmışsınızdır, ne yapacağınızı bilmeden. Mutluluğunuzun adı yok, sevginiz çok büyük, kalbiniz her geçen gün daha da acıyor, ama gözleriniz her yerde onu arıyor, yanınızdayken zaman duruyor, yok iken dünyadan bi haber oluyorsunuz, çok şey söylemek istiyorsunuz fakat dilinizde biriken kelimeleri yutmak zorunda kalıyorsunuz, çok şey yapmak istiyorsunuz, fakat kelepçeleri çözebilecek bir kişi var... ve asla yenilgiyi göze alıp gitmiyorsunuz. Zaten herşey böyle başlamadı mı..
Araya giren adamda olmak istemiyorsunuz, çift taraflı düşünmekte fayda var herkezden iyi biliyorsunuz. Peki insan canı yandığı halde ateşe yürürmü diye sorduğunuzda kendinize, cevap verebiliyor musunuz? Ben veremiyorum. Herşeyin karşılıklı olduğu, isteklerin, sevgilerin, hislerin hatta hayallerin bile karşılıklı olduğu halde bir arada olamayan iki insanın çektiği bu acı, bu çelimsizlik nedir diye sorduğunuz zaman, kafanızı yukarı kaldırıp bakakalıyorsunuz işte. Bu güne kadar gelen en büyük soru geliyor, tek kelime; "Neden ?"
Çünkü karşınızdaki insan, insan kırmayı bilmiyor, hayatı boyunca karşısına çıkanları hep sevmeye çalışarak başlamış ilişkilerine, bırakıp gidemiyor yanındakini kim olursa olsun, o sorumluluğu göze alamıyor. Ve siz öyle bir anda çıktınız ki onun karşısına, size olan şeylerin daha da derinini yaşadı o, hemde daha acı şekilde, öyle kızıyor ki kendine aklınızı kaçırırsınız düşünmeye kalksanız. Sizin ki devede kulak yani. Kendini suçluyor, hem de sizi kırdığına yanıyor diğer taraftansa aklı gitmiş durumda ne yapacağını bilemiyor. Ağır basıyorsunuz çok net bir şekilde ama işte insan bazen eli kolu bağlıu kalıyor.
Sevmeye çalışır dedim ya, işte siz çalışmaya gerek kalmayanlardansınız onun gözünde, hatta daha da sevilesi.. Böyle bir durum da ne yapabilir ki insan, nasıl tepki verebilir nasıl, etkileşime geçebilir, cevabı yok bunun işte. Böyle bir dil var henüz nasıl ifade edebileceğimi bilmediğim, öğrenmeliyim çok geç olmadan çünkü bir şekilde ifade etmeliyim kendimi.
Olay ikiniz arasında değil aslında burası biraz net, sadece çözüm bulunamadığından bazı şeyler böyle ortada kalıyor, ama görünen o ki ikinizde aradaki sürekli büyümekte olan sevginin ortada kalma taraftarı değilsiniz.
Geçenlerde bir yazı okumuştum;
"Aşk sevdiğin kişiyi değiştirmeye çalışmak değildir, aşk kendine uygun kişiyi bulmaktır."
Buldum işte! de hani, neden ellerim bağlı birader diye sorarlar adama..
Buna ister şanssızlık, ister geç kalma, ister eksiklik diyin. Bu iki insanın başına gelebilecek en trajikomik vaka olabilir, ki muhtemelen de öyle. Tatlı cadıyı birisine ayarlamışlar, sevmeye çalışmaya başlamış, tam oluru var dediğinde bir adamla karşılaşmış adı süpermen, paramparça olmuş binbir parçaya ayrılmış tatlı cadı, öyle çok istemiş ki süpermeni ama gidememiş, tatlı cadı rapunzel olmuş ama saçları kısa, süpermende uçamıyor.. bu nasıl hikaye arkadaş! dediği oluyor bazen insanın.
Ama hayat işte ne zaman ne olacağı hiç belli olmuyor. Bazen aptal edebiliyorsunuz karşınızdakini ve bazen gerçekten aptal olabiliyorsunuz. Yaşadığınız anı yaşamak çok daha önemliymiş gibi geliyor çoğu zaman, birlikteyken geçirdiğiniz vakti zamanı değerlendirmek çok daha iyi geliyor, çünkü onu yaşamak istiyorsunuz, gideceğiniz varsada bu dünyadan, onu yaşamadan gitmek istemiyorsunuz..
Hadi çıkın şimdi işin içinden...