19 Ocak 2018, Cuma 9:09
Ben çocukluğumu büyük bir şehirde geçirdim. Büyük ve gri bir şehirde…
Dünyanın bilgisayar çağına henüz geçtiği zamanlardı. Büyük bir şehir olmasına rağmen çocuklar henüz sokaktan evlerine girmemişlerdi. Sokak bütün gerçekliği ve canlılığı ile çocukların hayatının tam da ortasındaydı. Sokakta elleri, ayakları toprağa ve taşa değerek büyüyen, birbirlerini iterek kakarak, birbirleri ile kavga ederek, birbirlerine sarılarak, yani birbirlerine dokunarak büyüyen çocuklar teknoloji ile kirlenmemiş dünyanın son zamanlarını yaşıyorlardı. Dokunmak… Toprağa dokunmak, insana dokunmak… Topraktan yoğrulan insanın en tabii özelliklerinden birisi. Düşünüyorum dün biz nelere dokunuyorduk, bugün çocuklar nelere dokunuyor?
Gerçek dünyanın içinde çocukluğunu gerçekten yaşayan son neslin bir mensubuyum ben. Okula öğrenci gibi giden, öğrenci gibi giyinen, öğrencilere yakışan haylazlıkları, haşarılıkları, tembellikleri yapan, sokakta oyun oynayan, toprağı çamur yapan, mahalle maçları yapan, misket oynayan, futbolcu kartları biriktiren, kavga eden ve en nihayetinde akşam ezanı ile birlikte tıpış tıpış evine giren bir nesle aitim ben.
Kızıyorum evet. Çocuklara mı? Tabii ki hayır… En çok, çocukları çocukluğun ne demek olduğunu bilmeyecek
hâle getirerek, onlara insanca yaşamanın ne olduğunu, faziletin ne olduğunu öğretmeyen; yalnızca başarı, tek hedef başarı diyerek; başarıyı en iyi okulun en iyi bölümünü kazanmak, en iyi şirkette çalışmak, şirkette çalışırken en iyi pozisyona gelmek, çok para kazanmak olarak gören madde sistemine ve bu sisteme kendileri ile birlikte çocuklarını da dâhil eden ailelere kızıyorum.
Neredeyse çocuğunun doğduğu gün onu yabancı dil kursuna gönderecek derecede sisteme teslim olan aileler çocuklarını, yine bizim zamanında hayal dahi edemeyeceğimiz derecede ileri teknoloji ürünlerine çok küçük yaşta maruz bırakıyorlar. Bu, çocukları dört duvar arasında sanal bir dünyaya hapsediyor. Aslında hiç var olmayan bir dünya içinde, tek başlarına, hiç var olmayan mutluluklar, kızgınlıklar ve üzüntüler yaşıyorlar. En önemlisi de tek başlarına yaşıyorlar. En önemlisi de tek başlarına yaşıyorlar. En önemlisi de tek başlarına yaşıyorlar. Bir mahalle maçında otuza yakın çocuğun top peşinden koşması yalnızca bir çocukluk hevesi değil, bir çocuğun topluluk içinde bir şahsiyet olarak yer alabilme yetisini ve sorumluluğunu kazanması açısından oldukça önemliydi. Şimdi ise bilgisayar başında, bir şahıs olmaktan ziyade kendisini sanal dünyadaki oyunlar içinde var etmeye çalışan ve kimliğini bu şekilde oluşturan nesiller ile karşı karşıyayız. Gözlerini bilgisayar piksellerinden tabiata çevirememiş, ellerini klavyeye dokunmaktan toprağa dokunduramamış, ders kitabının dışında kitap görmemiş nesiller…
Bir şair “Eve dön! Şarkıya dön! Kalbine dön!” diyordu. Şairin imgelerinin farkında olarak ben de diyorum ki, “Sokağa dön! Oyuna dön! Toprağa dön!” Keşke çocuklar için bir şeyler yapabilsem.
Kısacası, gerçek zenginlik maddesel anlamda ölçülemez. Çok şeye sahip bir insan içini bomboş hissedebilir. Hatta belki kendini boş hissetmeyecek kadar donuklaşmış bile olabilir. Gerçek zenginlik, hiçbir şeye sahip olmadan her şeye sahip olmaktır. Yaşamın her anının büyük bir değer olarak yaşamaktır. Kendi dünyasını tanıyıp özgürleşmeyen bir insan asla gerçek bir zenginliği tadamaz