Zulmün Harman Vakti Gelince
Dinmatik > Tüm Yazılar > Genel > Zulmün Harman Vakti Gelince
Gaddarlığıyla ünlü bir köy ağası bir kuyuya düşmüştü. İşi gücü hep gönül kırmak olan kişi, başkalarından kötülükten başka ne bekler? Sabahlara kadar yalvarıp yakardı, inleyip sızladı. Derken adamın biri gelip kuyunun üstüne bir taş koydu ve şöyle dedi:
“Sen kaç kişinin feryadına yetiştin ki can kurtaracak adam arıyorsun? Sürekli alçaklık, nâmertlik tohumları ektin. Bugün harman vakti geldi. Bak bakalım eline ne geçti? Senin elinden yaralı gönüller inlerken senin yarana kim merhem olur? Bizim için sürekli kuyu kazıyordun, sonunda kazdığın kuyuya kendin düştün.”
Halk için kuyu kazan iki tip insan vardır: Biri güzel huyludur, hayır sahibidir, insanların içini serinletmek ister. Öbürü kötü nam salmıştır, insanların oraya yuvarlanmasını ister. Kötü kişiler iyilik ummasın. Ilgın ağacının meyvesi asla üzüm olmaz.
Güzün tarlasına arpa eken, hasat zamanı buğday biçeceğini ummasın. Ne kadar da emek çeksen zakkum ağacından meyve alamazsın. Harzehre (zehirli bir bitki) dalından da hurma toplayamazsın. Ey kardeş, ne ekersen onu biçersin.
Önceki Yazı Previous post: Gıybetin kulun sevaplarını bitirme hızı
Sonraki Yazı Sonraki Yazı Düşmanı ile husumet nasıl olmalıdır?