Türkiye 13 Mayıs 2014 Salı günü öğleden sonra Manisa Soma’dan gelen maden kazası faciasıyla sarsıldı. Maden kazasında hayatını kaybedenlerin kesim rakamı henüz belli olmamakla beraber, şu an itibariyle 300 civarında sayının, halen madende kalan 100 civarındaki işçiye ulaşıldığında ne olacağı bilinmemektedir. Tüm Türkiye gibi Türk Yapısal Çelik Derneği dün sabah web sitesinde aşağıdaki mesajı yayımlamıştır:
“13 Mayıs tarihinde Manisa, Soma’da meydana gelen maden kazasında hayatını kaybedenlere Allah’tan rahmet, acılı ailelerine sabır, yaralılarımıza da acil şifalar diliyoruz.
Halen maden alanında mahsur kalan işçilerin, en kısa sürede sağ olarak kurtarılmalarını ve ülkemizde iş kazalarının sona ermesini diliyoruz.
Konuyla ilgili olarak Başkan Yardımcısı Gür’eş: “Üzüntümüz sonsuz. Ancak üzülmekle yetinirsek ileride tekrar ve tekrar üzülürüz. Bugüne kadar olan iş kazaları bizi yeterince uyarmadı ki hala bu kazaları yaşıyoruz. Şimdi çekişmeleri ve politik söylemleri bir yana bırakıp SOMA’dan ders çıkarma zamanıdır” dedi ve aşağıdaki hususlardaki görüşlerini paylaştı.
Türkiye 26 Aralık 1939 tarihinde 32.962 vatandaşımızı kaybettiğimiz Erzincan depremini yaşadı, sonra unuttu ve kanıksadı, bu nedenle 17 Ağustos 1999’da başlayan Büyük Marmara Depremi’ni sanki ilk defa yaşıyormuş gibi tekrar yaşadık ve o da 17.972 can kaybına neden oldu. Şimdi sıra güzel sözler söyleyip, gerekli önlemleri almadan onu da kanıksamaya ve unutmaya geldi.
İş kazalarına gelince, bir kısmı çocuk olan ortalama her ay 100 işçimizi iş kazalarına kurban veriyoruz. Onları da kanıksayıp bir şey yapmıyoruz ki iki gün önce Soma kömür madenlerinde bir milli felaket daha yaşadık. Ölü sayısını henüz tam olarak bilemiyoruz. Bu ilk defa mı oluyor? Ya bundan önce yaşanan maden kazaları, 3. Boğaz köprüsünün temeli atılırken kaybettiklerimiz, burada sayamadığımız yüzlerce binlerce iş kazaları? Demek ki biz yeterince ders almıyoruz, önlem geliştiremiyoruz. Bari Soma’dan ders alabilsek.
Önlem deyince akla ilk gelen ve en kolayı işvereni suçlayıp kendimizi aklamak, sonra da cezaları artırmak oluyor. Peki, kuralların yetersizliğinin, denetimsizliğin, toplumsal bilinçsizliğin, kâr için riskleri göze almanın ve yükleniciyi de buna zorlamanın, ilgisizlikten veya hasis menfaatler uğruna yanlışlara göz yuman ilgililerin, yüksek sesle bu yanlışların düzeltilmesini istemeyen toplumumuzun, yani bizlerin hiç mi suçu yok?
Kanıksama en önemli tehdit!. Olanları kanıksamayalım, unutmayalım. İş kazalarının nedenlerini bilimsel yöntemlerle irdeleyelim. İnsanları, kazaları gizlemeye değil, onlardan ders çıkarmak amacıyla anlatmaya teşvik edelim. Sonra da oturup her platformda geniş kapsamlı çareler üretelim, önerelim, isteyelim.
Buraya kadar söylediklerimizin yanında, “kurtarılan bir deniz yıldızı” misali bir çalışma yapmaya karar verdik: websitemizde “İş Kazaları” sayfası açıyoruz. Bu sayfada amacımız hukuki çalışmaları veya kararları etkilemeyecek şekilde aşağıdaki hususlarda bilgi birikimini sağlamak, sonra da bunların değerlendirilmesine olanak vermektir.
- Kazanın tarihi ve yeri (yer genel ifadelerle belirtilebilir)
- Kazanın özeti (İsimler belirtilmeyebilir)
- Kazanın sonucu
- Kazanın muhtemel nedenleri (Her paydaş için ayrı ayrı)
- Bir daha benzer kazalar yaşanmaması için somut öneriler.
Girilen bilgilerin yukarıda belirtilen prensipler açısından tamamen veya kısmen siteye girilmesi site modeartörünün yetkisindedir. Ayrıca, yukarıda belirtilen bilgileri giren kiş ve kurumların kimlikleri saklı tutulacak websitesinde yayımlanmayacaktır.
Son olarak TUCSA Kurucu Üyesi ve Yönetim Kurulu Üyesi Selçuk Özdil’in Facebook sayfasından aşağıdaki alıntıyı sizlerle paylaşmak istiyoruz:
“Uzun lafın kısası tüm iş kazaları önlenebilir.
İş güvenliği her zaman birinci önceliklidir.
Her insanın hayatı sonsuz değerdedir.
Ucuz ekonomik değildir.
Ölenlerin vebali toplumu bu cehalete mahkum eden tüm yöneticilerindir.”