Cumhurbaşkanına Duygu Dolu Sesleniş | Haber 7/24
Şanlıurfa’lı ses sanatçısı Ekrem Arpak’ın bir süre önce açığa alınan Dokuz Eylül Üniversite Rektörü Adnan Kasman’a dair makalesi yine büyük ilgi gördü. Cumhurbaşkanına adeta şiirsel bir tatla seslendiği makalesinde açığa alınan Rektörün uğradığı haksızlığı...
31 Ekim 2017 Salı 19:37 Bu haber kez okundu
Şanlıurfa’lı ses sanatçısı Ekrem Arpak’ın bir süre önce açığa alınan Dokuz Eylül Üniversite Rektörü Adnan Kasman’a dair makalesi yine büyük ilgi gördü.
Cumhurbaşkanına adeta şiirsel bir tatla seslendiği makalesinde açığa alınan Rektörün uğradığı haksızlığı ifade esen Arpak; yine sıra dışı kalemi ile büyük ilgi gördü.
Sanatçı, şair ve oyuncu kimliğine kısa bir süre önce başladığı köşe yazarlığı da ekleyen Arpak’ın yazıları rekor sayıda okunuyor ve ulusal medya da yer buluyor.
İşte Arpak’ın son yazısı..
Hayat insana ömürden harcanmış tek bir saniyeyi telafi etme şansı vermez.
Ve bunu bile bile ah ile vah ile heba ederiz koca bir ömrü!..
Keşke ile başlayan hiçbir cümlenin içinde mutluluğa, sevince dair tek bir duyguya rastlayamazsınız..
Oysa geçmişe dair her cümlemiz keşke ile başlar maalesef..
Bir yumruk büyüklüğündeki yüreklerimizde sıra dağlar kadar büyük keşkeler birirktirir; her defasında derin pişmanlıkların açtığı yaraları sarmaya çalışmakla geçiririz ömrü.
Sadece boyumuzu değil; bildiğimiz bütün engelleri aşan özlemlerimiz vardır bir de..
Sebebi, adı, mesafesi değişen ama acısı hep aynı özlemler..
Hele bu özlemin adı uğruna sılayı, kınalı elleri ile sevdiceklerimizi, anneyi, babayı, kardeşi, dostu, konu komşuyu ve doğup büyüdüğümüz toprakları terki diyar ettiğimiz Ekmek kavgasına çıktığımız gurbet ise; vay anam vay!!!
Sıla özlemi bildiğin hiç bir acıya benzemez!..
Bir türlü içindeki taşı düşüremeyen böbrek sancı gibidir! Hani o koca koca adamları hüngür hüngür ağlatan, yerinden zıplatan böbrek sancısı..
Gece yarısı sızlayan çürük dişin çekilmez, lanet sancısı gibi vurur bütün bedene..
Artık hasret kokan mektupları bile yazamadan ve sadece içimize attığımız duyguların canımızı kemirmesidir.
Hasreti, özlemi anlatmaya ne kelimeler yeter ne benim kelime haznem.
Şimdi müsaadeniz ile yazıma adını veren ve çok özlediğim pivazok’u anlatmak isterim!.
Efendim; pivazok batıda yaşayanların duymadığı, bizim topraklardaki yeni neslin ise pek tatmadığı bir yemek çeşididir!.
Yoksul annelerin ak saçlarına düşen çaresizlik içinde. Göz bebeklerindeki hüznün, nasırlı ellerine yağmur damlası gibi düştüğü vakitler kurduğu yer sofrasına konan gariban yemeği yani..
Yapılışı bile pratiktir. Tıpkı yoksulun kısa yoldan karnını doyurması, her acıdan bile gıdım mutluluk alma kavgası gibi..
Tavaya önce biraz yağ, birkaç kaşık biber veya domates salçası ile kabaca doğranmış kuru soğan parçacıkları konur. Az biraz tuz eklenir hafifçe kızartılır.
Sonra çeşmeden birkaç bardak su eklenir. Finalinde kurumuş sac ekmeği eklenir, pişirilir ve alın size muhteşem bir damak tadı olan pivazok yemeği!..
Taksim’de, Bebek’te lüks bir restaurantın kuş sütü eksik mükellef ve bilmem kaç bin liralık sofralarındaki yemeklere değişirsem namerdim.
Öyle de güzeldir pivazok.
Şimdi diyeceksiniz ki ” Yav bildiğin kuru soğan çorbasından ibaret olan pivazok özlenir mi?! ”
İçimdeki sıralı özlemleri bir bilseniz; ancak o zaman pivazok’u neden özlediğimi anlarsınız..
Mesela boğazı, yedi tepesi, mimarisi ile dünyanın en güzel şehri olan İstanbul’da yaşıyorum ben. Düşün; şiirlere, şarkıları konu olan Martıların uçuştuğu. Geceleri yakamozların gündüzleri vapurların süslediği. Mavi köpükleri ile deniz ayaklarının dibinde.
Düşün; taşı toprağı altın olan İstanbul’da yaşarken Karacadağ’ın kararmış eteklerini özler mi insan?!
Hayat bize Şequlli köyünün kara taşlı, çukur, çamurlu yollarını bile özletti be! Siz hangi özlemden bahsediyorsunuz?!
Düşün; hava az biraz bozduğunda, bas kombinin düğmesine bütün evin sıcacık işte!. Yine de Siverek’te, Ceylanpınar’da kerpiçten bir evin tenekeden sobasını özler mi insan?!
Üstelik muhtemelen odunu, kömür alacak paranın yoktur! O tenekeden soba da ya cılız saman alevleri ya da kurutulmuş pamuk çalıları parıldar. Hatta çoğu o zaman içi boş soba kendi üşür yokluğumuzun nişanesi misali!..
Lavaşından, pidesine sıcacık somun ekmekleri var iken; sac ekmeğini özler mi insan?!
Sabahın seherinde tarlada üç kuruşa toprağı döven ırgat bir annenin ellerinden çıkan sac ekmeği..
Eğer birkaç torba buğdayı borç alabilmişse annem; yine borç para ile değirmene götürecek!.
Önce uzak tarlalardan çalı çırpı toplayacak annem! Sırtına vuracak ve saatlerce yürüyerek avluya getirecek.Yetmedi hamurunu yoğuracak ve yakacak ekmeğin ateşini. Nasırlı elleri ile ince ince açılacak o hamur. Saca vurulacak, ekmek olacak. Nane Sele yani..
Özlenmez mi hadi siz söyleyin..
Velhasıl dostlar; her sabah kendi kendimize yarattığımız umutları avuçlarında büyüten; her akşam derin hüzünler ile o umutları kaybeden bir neslin çocuklarıyız biz..
Bu yüzden bizim özlemlerimiz, keşkelerimiz, acılarımız bir başkadır..
Efendim; önceki gün Dokuz Eylül Üniversitesi Rektörü Değerli Hemşehrimiz Sn.Adnan Kasman’a ait yazıma dair ülkemin dört bir yanından ve hemen hemen her kesiminden gelen tebrik, takdir, tepki mesajları için teşekkür ediyorum hepinize.
Haber sanliurfa.com’daki mütevazi köşemde; dile getirdiğim yazımın kısa sürede binlerce paylaşım alması. Ve küçük çaplı okunma rekoru kırmış olması; doğrusu beni çok mutlu etti.
Sosyal medya üzerinden yüzlerce destek mesajı atan, şahsımı arayan herkes: aslında haklı olduğumun belgesidir.
Sanat yaşamımda birçok ödül aldım.. Ancak bilmenizi isterim ki; ulusal medyadan bir çok değerli köşe yazarları, sanatçı dostlarım ve sizlerin ilgisi hayatım boyunca aldığım en anlamlı ödül gibiydi.
Ancak bu arada şahsıma gelen bir iki eleştiriyi de dile getirmek isterim.
Karadenizli bir hayranım ( Türkülerimi sevdiği için kendini öyle ifade eder. Yoksa ben kimim ki hayranım olsun.. )
” Ya Ekrem Abi; ülkede haksızlığa uğramış onca insan varken sadece hemşehrin olduğu için Adnan Hoca’yı savunmak sana yakıştı mı? ” demiş.
Ahlat’tan bir hemşehrim; “Üstadım belli ki Adnan Kasman senin akraban bu yüzden destek verdin! ” diye fikrini söylemiş.
Bu ve buna benzer birkaç eleştiriyi de tıpkı övgüler ve destek gibi anlatmak boynumun borcudur.
Önce şunu ifade edeyim; Adnan Kasman Hocamız ile tanışıklığımız yoktur. Birgün bile oturmuşluğumuz bir çay bile içmişliğimiz, akrabalık bağımız yoktur.
Sahi sorarım size: bir hakikati, bir haksızlığı anlatmak, güzel bir insanı savunmak için illa tanış mı olmak gerek?!
Doğruları savunmak gibi erdemli bir duruşa illa çıkar ilişkileri mi katmak gerek?!
Hem size birşey diyeyim mi; Adnan Kasman gibi bir değer için karaladığım birkaç satır ile çok şey yapmış değilim ki..
Hem Adnan Kasman dediğiniz Adam sadece Ekrem Arpak’ın değil; memleketin arkasında dağ gibi durması gereken bir değerdir yahu..
ŞİMDİ BEN ADNAN KASMAN’A NASIL ÜZÜLMEYEYİM?!
Efendim; kardeşim ile aynı yıl okula başlamış olmama rağmen; aynı sınıfta okuyamamış bir adamım ben!
Çünkü gecenin en zeytin karası saatlerinde uyanıp öğle saatlerine kadar sokak burma tatlı satardım! Çünkü ya borç alınmış, ya amca oğlu eskisi. Yıkanmaktan solgun tek bir önlüğümüz vardı. Çünkü o sabahçı ben öğlenciydim.
Çünkü biz kilometrekeri aşıp sınıflarımıza hep ilk dersin yarısında girdiğimiz için; öğretmenin avuçlarına cetvel şamarını indirdiği çoculardık.
Yamalı pantolon, delik papuç ile hayata gülümseyen yoksul çocuklar..
ADNAN KASMAN DEĞERLİDİR YAHU!
Bizler yer sofrasında pivazok ile karnı doyan bir neslin çocuklarıyız.
Bizim için Marmara, İTÜ, Bilkent, Dokuz Eylül’ü kazanmak yaşamakla eş değerdi.
Özlemdi, umuttu bu üniversitelere girebilme hayali.
Yılmaz Erdoğan’ın sabah kahvaltısında otlu peynir yeme ihtimalinden daha güzel, daha hayati ama bir o kadar kendi çapında mucize idi!..
Şimdi Allah aşkına; bizlerin sıralarında oturmayı mucize olarak gördüğü o üniversitelerden birinde rektör olmayı başarmış Adnan Kasman’ı nasıl sevmem arkadaş?!
O Adnan Kasman işini doğru yaptığı, tek bir şaibeye bulaşmadığı halde açığa alınınca nasıl isyan etmem, üzülmem?!
Efendiler; Karacadağ’ın kararmış eteklerinde ciğerlerimize işleyen yoksulluğa inat yürümüş bir adamdır Adnan Kasman..
Okumak: durmadan alabora olduğumuz.. Bata çıka.. Çırpına çırpına yaşama tutunduğumuz hayat okyanusunda; varmayı hayal ettiğimiz kara parçasıydı her daim.
Ve Adnan Kasman; kağıttan gemilerle çıktığı deniz aşırı yolda; azgın dalgaları aşıp o limana varmış hatta limanın tepesine umudun, azmin bayrağını dikmiş adamdır.
50-60 kişilik dersliklerde, zangır zangır üşüyen parmakları ile okuma aşkına sarılmış senin, benim, bizim çocukluğumuzdur.
Siverek’ten Amerika’ya uzanan hayat yolununun dikensiz olduğunu mu sandınız?!
Adnan Hoca ayaklarına batan kaç dikenin geçmeyen yaralarını taşımaktadır eminim..
Hep derim ya: zengin toprakların yoksul çocuklarıyız diye; işte Adnan Kasman o yoksul çocukların alın teri ile, emekle, tertemiz yürüyüşüdür.
Irgat ırgat gurbete savruluşun alınlarına kader gibi yazıldığı bir halkın başarılı umut neferidir.
Ne yani; bizler üç kuruşa gurbet yollarında ölmek zorunda mıyız?!
Bilirim imkanı yoktur kalbi bıçakla ikiye bölüp içimizde biriken dertleri görmenin. Hoş açsan ne fayda: çekilmiş çile, dert, ahlar, vahlar, özlemler gözle görülür değil ki!..
Adnan Hocanın o makama gelene kadar içinde biriken dertleri, çektiği çileyi bilmem için akrabası olmama gerek yok ki..
Zira hepimiz Adnan Hocanın çocukluğu değil miyiz?!
Beyler; kendi köşemde ve ya sanat yaşamımda savunduğum birçok isim ile hiç tanışmadım.
Mesela Mesut Yar hemşehrim değildi.. Mesela İbrahim Tatlıses ile de merhabam yoktu.
Beyler; Ekrem Arpak hayatını memleketine, memleket değerlerine ve memleketini anlatmaya adadığı için; her türlü engellemeler karşısında direnmiş bir adamdır.
Beyler; iyi bir garsonum ben!
İyi bir boya badana ustası! Ayakkabı boyacısı ve bilir misiniz; benim demlediğim çayı kolay kolay kimse demleyemez! Yirmi yaşında deniz görmüş biri olarak iyi bir balık ızgara ustasıyım!
İyi bir dizi oyuncusuyum, yazarım, çizerim. Hatta reyting almış başarılı bir programın sunucusu, ses sanatçısıyım.
Ama beyler; doğruları söylediğim için. Memleketimi ve memleket değerlerimizi savunduğum için İYİ BİR İŞSİZİM BEN!!!
Ayağa kalkmayı, omuz omuza vermeyi beceremediğimiz için!
Şimdi buradan birkez daha Sn.Cumhurbaşkanımıza, Milli Eğitim Bakanımıza YÖK Başkanlığına.. Başta Sn.Bakanımız Fakıbaba. Başarıları, duruşu, adaleti, vizyonu ve aldığı ödüllerle, her daim gururumuz olan AB Uyum Komisyonu Başkanımız Sn.M.Kasım Gülpınar olmak üzere; bütün Milletvekilleri ile Belediye Başkanımız Sn.Nihat Çiftçi’ye. Sn Valimiz Abdullah Erin’e seslenmek istiyorum. Adnan Kasman aslı astarı olmayan iddialar ile açığa alınmış çocukluğumuzdur.
Adnan Kasman; o topraklarda filizlenen ve tek umudu okumak olan gençlerin idolüdür. Bu idolün düş kırıklığına uğramasına müsaade etmeyelim lütfen.
Adnan Kasman: mücadelesi, başardıkları ile; İşsizliğin, madde bağımlığının dipsiz kuyularında çırpınan ve bir bir kaybettiğimiz çocuklarımıza verebileceğimiz en büyük hediyelerden biridir. Bu anlamlı hediyeyi yok etmeyelim.
Ve öyle cılız söylemlerle değil Siverek…
Ey Urfa, Ey Memleketim ayağa kalk!
Sn.Cumhurbaşkanımıza kendi elleri ile atadığı Adnan Kasman’ın uğradığı haksızlığı anlatalım.
Sn.Cumhurbaşkanımıza Adnan Kasman’ı atadığı için ne kadar haklı olduğunu anlatalım.
Evet belki artık pivazok yemiyor çocuklarımız biliyorum.
Ama madde bağımlılığının esaretinde kıvranıyor evlatlarımız.. Çocuklarımız umutsuz, yorgun, yılgın..
Tek umudumuz hala okumak..
Bunun için bile Adnan KASMAN’A sahip çıkmak boynumuzun borcudur.
Benim ki bu borcu ödemeye çalışmaktır sadece.
Sivereğimizin bir başka değeri olan Şükrü Dolaş’ı kaleme alacağım yazıda görüşmek üzere diyor; hepinizi sevgi ile, saygı ile selamlıyorum..
Gözlerini kaybettiği kazayı ilk kez anlattıBir radyo programına konuk olan ünlü şarkıcı Metin Şentürk pek az kişinin bildiği, henüz ç...
Sunucu Bircan İpek deliye döndü: Cenaze aracında ölüye tecavüz iddiası!İstanbul'da geçtiğimiz ay yaşandığı söylenen cenaze arabasındaki tecavüz olayı sapık taraf...
Belçikalı Bakan: Türkiye’yi eleştirebiliriz ama…
Asker ve köylülerin üzerine yıldırım düştü!