ÜÇ KAN HİKÂYESİ » Hasbahçe Gazetesi Sözün Gücü Vicdanın Sesi
Din ve Yaşam, Genel, Gündem, Milli Kahramanlar, Siyaset, Tüm Manşetler
ÜÇ KAN HİKÂYESİ
1973 seçimleri öncesiydi. MHP seçimlere hazırlanıyordu… Yüreği, fikri, bileği güçlü on binlerce gence sahip ülkücü harekette cep delik cepken delikti.
Yusuf İmamoğlu İstanbul Edebiyat Fakültesi’nin önünde bir sabah pusu kurularak şehit edilmişti. Cebinden çıkan bütün parası sadece 35 kuruştu. Otopsi raporunda iki gündür bir şey yemediği, midesinin boş olduğu yazılıydı. Şehit olduğu gün de bir simit alacak parası olmadığı için, okuluna aç gidiyordu.
Gerçek ülkücülerin “parayla” arası ne zaman iyi oldu ki? İşte bir seçim daha gelip çatmıştı ama yine MHP’nin kasası tamtakırdı.
Ramiz Ongun, Muhittin Çolak, Mithat Evci, Salih Dilek arkadaşlarıyla oturmuş, eller şakaklarda ÇARE arıyorlardı.
Ongun: “Kanlarımızı satacağız”
Güçleri ancak kanlarına yetiyordu. Bazen dökerler, bazen de teşkilatlarının ihtiyacı için Kızılay’a satarlardı.
Kızılay’la görüşüldü, anlaşıldı. Her ülkücü makbuz karşılığı kanlarını Kızılay’a verecekler, makbuzları teşkilatlarına getireceklerdi.
Kızılay Kan Merkezleri önünde kan vermek için uzun “Ülkücü Kuyrukları” oluştu. Şevkle, heyecanla kanlarını verdiler. Makbuzlarını teşkilatlarına getirip teslim ettiler.
-Amcacığım, senin burada ne işin var?
-Kan vermeye geldim.
-Ne aması ben kan veremez miyim?
-Ne oldu? Benim oğlum ülküdaşınız, kardeşiniz bütün kanını bu dava için döküp şehit olmadı mı? Onun fedakârlığı yanında ben bir ünite kan vermişim çok mu gördünüz?
21 Mart 1970 günü Komünistlerce işgal edilen Yüksek Öğretmen Okulu’nda esir edilerek şehit edilen Süleyman Özmen’in babasına sarıldıklarında MHP’nin gelecekteki iktidarının müjdecisi yaşları göz pınarlarından boşalmış, boğazlar düğümlenmişti…
1979 yılının Eylül ayı. Bursa’da Taner Kalkancı ülküdaşımız pusuya düşürülür. Sekiz kurşun yarası alır. Hastaneye yetiştirilir ve ameliyata alınır. Ameliyat uzun sürer. Kan yetmez. Acil kana ihtiyaç vardır. İkinci, üçüncü ameliyat gerekmektedir. Gün geceye dönmüştür. Çevre illere telefon edilir. İzmir Ocak Başkanı Mehmet Ali Metin, Bursa’dan Himmet Ağabeyin acil kan yetiştirin imdadına 17 ünite kan hazırlar. Elde taka bir Murat 124. Başka araç yoktur. Bir ağabeylerinin Renault arabasını isterler. (O Ağabeyleri MHP İl Başkanlığı yapmış olan Avukat Mithat ÖZKOL. Her yere yetişmeye çalışan bir yiğit ülkü devi) Araba geldiğinde çeyrek depo benzin vardır. Yetmiş beş liraya dolan depoyu tam doldurabilmeleri için elli yedi liraya ihtiyaç vardır. Ocakta bulunan sekiz on arkadaş ceplerini boşaltır, otuz sekiz lira toplarlar. On dokuz liraya ihtiyaç kalır. Tam bu sırada başkanın odasına Turan İBRİM ağabeyleri girer.
Hayırdır çocuklar, bu ne telaş?
Abi, Bursa’ya kan yetiştirmemiz lazım, arabayı bulduk, benzin parasını denkleştiremedik. On dokuz liraya ihtiyaç var.
Hadi şanslısınız, bizim eczane bugün nöbetçi, arayalım bakalım kasada kaç lira var?
Gültepe’deki eczane aranır.
-Kasada kaç lira var?
-27 lira abi.
Sabaha karşı saat 03.30’da hastaneye yetişirler. Hastanede toplanan kan 117 üniteyi bulur. Ama bu kanlar Taner’e nasip olmaz. 03.05’te ülküdaşları ruhunu teslim etmiş, ülkücü şehitler arasında yerini almıştır.
Ramazan ile Yasin bitkin, yorgun ve üzgün. Öğle namazında Ulu Camii’nden cenazesi kaldırılacak olan Taner ülküdaşlarına son görevlerini yapmak için izin almak üzere;
-Başkanım, yetiştik yetiştik ama maalesef Taner 03.05’te ruhunu teslim etmiş. Müsaade edersen cenazesini kaldırdıktan sonra yola çıkmak istiyoruz.
Telefonun diğer ucunda Başkanları titrek bir sesle
-Allah rahmet eylesin. Bursalı ülküdaşlarımız şehidimizin cenazesine yeter. Siz buraya öğlen namazına yetişin. Turan İBRİM ağabeyi eczanesinde kurşunladılar. Şehit oldu…
11 Kasım 1980 günü televizyonlarda, akşam haberlerinde MHP ve ülkücüleri hedef alan ihtilal konseyinin arananlar listesini yayınladıklarını ve kendisinin de arandığını Kadir abi, eve geldiğinde boynuna sarılarak ağlayan eşinden öğrenmişti. Üç beş parça eşyayı bir çantaya alelacele ile koyduktan sonra hamile eşini, 2 yaşındaki oğlunu Allah’a emanet ederek gecenin karanlığına daldığında Kadir, yedi yıl sürecek uzun bir ayrılığa adım attığını bilmiyordu.
Kadir, MHP ve Yan Kuruluşlar davasının sanığı olarak her yerde aranıyordu artık. Resimleri, aranan Marksistlerle beraber afiş yapılmış her yere asılmıştı. Kadir, Ankara’da kendisi gibi aranan bir ağabeyi ile aynı evde kalmaya başladı. Gündüzleri evde bir ölü sessizliği ile kalıyorlar ancak geceleri hareket edebiliyorlardı. Aklı eşindeydi, yakında doğum vardı. Haftada 1 gün Pazar akşamları saat sekizde mahalledeki bir ülküdaşlarının evinden telefonla eşiyle 3-4 dakika konuşabiliyordu. Çünkü her zaman sıkı olan arama ve yol kontrolü yapan asker-polis timleri sadece Pazar günü akşam sekiz-dokuz arası yoktu. Dallas dizisini seyretmek için hepsi en yakın kahvelere koşuyordu. “Ceyar’ı kim vurdu?”….
Telefon edeceği güne kadar her hafta Kadir’e sanki bir yıl gibi geliyordu. Acaba kız mı oğlan mı? Doğum oldu mu? Bir gün kâbus gibi bir rüya gördü. Rüyasında korkunç bir doğum olayı yaşanıyordu. Anne baygın, çığlıklar içindeydi. Ortalık kan revan. Doktorlar anneyi mi yoksa bebeği mi kurtaralım diye aralarında konuşurken, Kadir duyulmayan, çıkmayan sesi ile; “Hayır, ikisini de kurtarın, Allah’ım ikisini de kurtar” diye rüyasında çığlık atmaya çalışıyordu. Sesini duyuramıyordu, eşinin elini tutamıyordu, hiçbir yardımı olamıyordu, hiçbir şey yapamıyordu. Allah’ına yalvarırken, rüyasında bir adakta bulundu.
Bir söz verdi: – Allah’ım eğer eşim ve çocuğum kurtulursa, ilk duyduğum “kan anonsunda” ya yeni doğan bir bebeğe, ya da doğum yapan bir anneye kan vereceğim. Duyduğum ilk anonsa koşacağım. Ne olur kurtar onları!
Kadir, sıçrayarak kâbus gibi bir rüyadan uyandığında her tarafını ter basmış, dudağı uçuklamış, tir tir titriyordu. Abdest aldı, iki rekât namaz kıldı ve rüyasındaki adağını, sözünü ağlayarak tek sığınağı Allah’a, Yaradan’ına tekrar yineledi.
Pazar gününe iki gün vardı. Herkes Pazar günü saat akşam 8’i, Ceyar’ı kimin vurduğunun merakı ile iple çekiyordu. Kadir ise telefonu. Telefonun ahizesini kulağına alıp çevir sesini duyduğunda, kalbinin atışlarının sesi kulaklarından duyuluyordu. Konuştu. Bir oğlu olmuştu. Biricik eşi zor bir doğum yapmış, hastanede idi. Durumu iyi idi. Merak etmemesini söyleyen babası Allah hiçbirimizin acısını göstermesin rahat ol derken, “Adını Alperen koyduk.” dedi.
Kadir bir şükür namazı daha kıldıktan sonra radyonun başına oturdu. Artık onun kulağı radyonun Dr. Sami Ulus Çocuk Hastanesi’nden yapılacak kendi kan grubu anonsundaydı. Bir gün, iki gün derken onuncu gün anonsu duydu. Gündüz öğlen saat 12 idi. Yeni doğan bir bebeğe acil kan lazımdı. Kaçak kaldığı, saklandığı evde giyindi. Hastaneye gitmeye karar verdi.
-“Durum kritik, her yerde arama var, kimliğin yok, resimlerin duvarda, hastanede polis kimlik sorabilir, gel vazgeç, adağını serbest olduğun günlerde yerine getirirsin, mazeretin var” dedilerse de o sadece kabus gibi gördüğü rüyayı ve verdiği sözü düşünüyordu.
-Evladım, radyodan mı geldin? Bizim kanı vermeye mi geldin? Torunum ölmek üzere.
-Teyze sizin kan grubu neydi?
-Ben bilmem oğul. Oğlum söylesin.
-Abi 0 Rh Negatif.
-Tamam, ben o kan için geldim. Bebek için değil mi? diye Kadir sorunca.
-He oğul he diyebildi.
Kadir gerekli olan kanın tümünü vermek istediğini söyledi. Gerekli kanın tümünü verdikten sonra on dakika kadar istirahat ettirildi. Şekerli limonatayı içti. Kalkmak üzereyken içeri yaşlı teyze girdi:
-Oğlum Allah ne muradın varsa versin. Seni kazadan beladan korusun. Nasıl bir hayır yaptın bilemezsin.
-Teyzeciğim önemi yok.
-Ah oğul, bilmezsin ki bu bebenin, bu bebenin diye kekelerken yanındaki genç oğlan yaşlı annesinin kolundan tutarak çekti
-Hadi anne gidiyoruz.
O sırada yaşlı teyze, “Dur oğul, ben diyeceğim. O da kimin çocuğuna kan verdiğini bilsin.” dedi ve Kadir’e döndü:
-“Bak oğlum, bu çocuğun babası cezaevinde Mamak’ta, Türkeş’le beraber hapiste. Benim oğlum ülkücü. Adını, telefonunu ver. İnşallah çıkacaklar, seni bulsun. Seyyar arabada gömlek satar. Sana bir gömlek getirir. Tanışırsın yiğittir benim oğlum.
Kadir yaşlı teyzeye sarıldığında kulağına fısıldadı.
-Teyze oğluna müjdeyi ver. Bebeğine bir ülküdaşın kan verdi de. Onun damarlarında bir ülkücü ağabeyin kanı var de.
-Hadi Allah’a ısmarladık.
-“Bu sürprizin için şükürler olsun Allah’ım” diyebildi…
Bu hikâyeleri herkes okumuştur ama bir daha okutalım. Bu kutlu davanın hangi kahramanlarca bu günlere getirildiği herkesçe bilinmelidir.
Üç kuruşluk paraya ve makama kendini satan sözde ülkücülere ithaf olunur.
Etiketler: ÜÇ KAN HİKÂYESİ