Yazı Tarihi: 14 Temmuz 2020 Salı 07:48
Tam cepheden dışarı doğru bir hamle yaptığı sırada başka bir arkadaşı onu omzundan tutarak tekrar içeri çekti; “Delirdin mi? Gitmeye değer mi? Baksana delik deşik olmuş. Büyük olasılıkla ölmüştür bile. Artık onun için yapılacak hiçbir şey yok. Boşuna kendi hayatını tehlikeye atma sakın.”
İnanılması güç bir mucize gerçekleşti. Asker o korkunç ateş yağmuru altında arkadaşına ulaştı. Onu sırtına aldı ve koşa koşa geri döndü. Birlikte siperin içine yuvarlandılar. Fakat cesur asker yaralı arkadaşını kurtaramamıştı. Siperde kalan arkadaşı dedi ki:
“Sana değmez demiştim. Hayatını boşuna tehlikeye attın”
“Değdi” dedi, gözleri dolan asker, “Değdi”
“Nasıl değdi?” “Bu adam ölmüş görmüyor musun?”
“Yine de değdi. Çünkü onun yanına ulaştığımda henüz sağdı. Onun son sözlerini duymak, dünyalara bedel benim için”
“Geleceğini biliyordum… Geleceğini biliyordum”
BİN GÜMÜŞ KURUŞ
Frenk ülkelerinden birinden İstanbul’a gelen bir tüccar, içinde bin gümüş kuruş bulunan bir torba ile Tophane’den Beyoğlu’na doğru geliyordu. Tüccar Sirkeci’den kayığa binmişti ve Tophane İskelesi’nde kayıktan inmekteydi ki torba yırtıldı. O bin gümüş parıltılar saça saça etrafa yayıldı. Kimi, iskelenin önüne, kimi iskelenin üzerine, kimi taşın, toprağın arkasına düştü. Bir kısmı ise doğruca denize…
Tüccarın aklı başından gitti. Gözleri ayva iriliğinde açılıp beti benzi yine bir ayvanınki kadar sarardı. Etraftan koşup gelenler hemen paraları toplamaya başladılar. Bir anda küçük bir kalabalık iskelenin etrafına yayıldı. Tüccar çaresizlik içinde ağlamaktan beter bir halde onlara bakıyordu. Bir kısım kayıkçılar soyunup denize atladılar. Hepsi denize düşen üçer-beşer kuruşları çıkarmaya başladılar.
Ama acayip! Kimse paraları alıp gitmiyordu. Parayı bulup getiren çuvalın içine atıyordu. Böylece etrafa, denize ne kadar yayılmış kuruş varsa sahibine verdiler.
Tüccar bu nazik davranış için etrafındakilere birkaç kuruş vermek istedi ama bunu kimse kabul etmedi.
“Biz vazifemizi yaptık efendi!” diyerek tüccarın uzattığı paraları geri çevirdiler.
Sonra bir hamal geldi ve tüccarın torbasını sırtladığı gibi tüccar önde o arkada, Tophane yokuşunda yukarıya doğru yollandılar.
Kaldığı eve gelen tüccarın ilk işi, gümüşleri yatağının üzerine sererek saymak oldu.
Tek bir kuruş bile eksik değildi.
Tüccar buna inanamadı. Tekrar, tekrar saydı…
Evet, evet! Etrafa dağılan paralar sağdan soldan koşan çoğu fakir halk tarafından tek tek toplanmış ama bir tanesi dahi kaybolmamıştı.
Not: Bu hikayeyi A.L. Castellan, 1811 yılında yayınladığı Lettes Sur La Gre’ce L.’Hellespont et Constantinaple adlı iki ciltlik eserinin ikinci cildinde anlatılır. Hadise bizzat yazarın bir dostunun başından geçmiştir.
“Gittiğiniz her yere sevgi götürün. İlk önce kendi yuvanıza. Çocuklarınıza, karınıza, kocanıza, yan komşunuza sevgi verin…”
Hiç kimsenin yanınızdan mutsuz ve kötü ayrılmasına izin vermeyin. Tanrı’nın zaferinin yaşayan bir örneği olun. Yüzünüzden, gözlerinizden, gülüşünüzden ve selamınızdan zarafet eksik olmasın.
30 TANE YILLIK TECRÜBE
Büyük bir şirketin pazarlama bölümünde yeni bir müdür getirildi. O bölümde 30 yıldır çalışan bir memur olaya tepki göstererek, yıllardır edindiği tecrübeyle müdürlüğün kendi hakkı olduğunu savundu. Şirketin genel müdürü bu sözlerin sahibine şöyle cevap verdi:
“Dostum, sizin gerçekte 30 yıllık tecrübeniz yok. 30 tane bir yıllık tecrübeniz var”