Öğrenen Anne: Aralık 2014
Gönderen Ogrenen Anne zaman: 16:23 31 yorum:
Etiketler: sosyal destek
Gönderen Ogrenen Anne zaman: 14:35 35 yorum:
1 aydır işe geri döndüm dostlar, tam oturmadan yazmak istemedim. İlk aşamada Ocak ayı sonuna dek Maya'yı babannesine bırakarak haftada 1 gün 2 saatlik terapi grubumu yöneteceğim, 1,5 saat de yol, 3,5 saat ayrıyız. Maya ayrılığa bu şekilde iyi tepki vermeye devam ederse, ben de dozu yavaş yavaş arttıracağım. Fakat sadece 2 saat grup terapisi yaptığım halde, grubun hazırlanması ve raporlamaya da kafadan bir 3-4 saat gidiyor yani toplamda 6-7 saatlik bir iş yüküm oluyor. Maya uyurken yapılmayacak iş değil ama Maya uyumazken o kadar aktif ki (1.5 yaş çocuğuna oyun ve aktivite uydurma, zamanı verimli doldurma konusunda yazdım burada) o uyurken sadece sessizliği dinlemek, tavana bakmak, yaseminli yeşil çay içmek falan gibi aktiviteler varken elim rapora gitmiyor. Elf kayınvalideme zaten hiç girmeyeyim, kendisi güzellik bakımları, sosyal aktiviteleri arasında Maya'ya çarşamba sabahları 8 ila 11 arası dışında kat-i surette zaman ayıramıyordu (başına bir de iş günüm eklendi), ben hala çarşambaları spora koşmak istiyorum, spor yoksa deliririm gibime geliyor. E geceler ve haftasonu da Beyaz Atlı Prens aşk bekler, o beklemese ben ondan beklerim, rapor aklıma gelmez. Eeee, hani rapor? Dağa kaçtı, dağ ne oldu? Yandı bitti kül oldu.
Şimdi benim teyzeciğimin bir lafı vardır; en kötü kreş, en iyi bebek bakıcısından iyidir diye. Ben buna inanıyorum çünkü tek bir kişiye yüklenen sorumluluk, insan hatasına çok açık oluyor. Bir de bunun kötü niyeti var, çocuk istismarı var, Allah korusun yani ama var da var.. İnsan korkuyor. Özellikle benimki gibi operalara layık sesiyle ağladı mı susmak bilmediği zaman sabrımı zorlayan, dışımdan renk vermeden içimden saydırdığım bir alem çocuk olunca, insan "kan bağı olmasa bu çocuk bakanın elinde kalır vallahi" diye de ekstra korkuyor. O nedenle 1.5 senedir bakıcıya sıcak bakmıyordum. Tabii ki kreşlerin de rezillikte diz boyunu aşmış olanları çıkıyor maalesef ama yine de kreşte en azından daha fazla çocuk, daha fazla çalışan ve dolayısıyla daha işlevsel bir kontrol /denetleme mekanizması var. Ya da öyle olduğuna inanıyoruz, umud ediyoruz. Hem de sosyo-psikolojik açıdan gelişimlerinin daha hızlı ilerleyeceği bilinen bir gerçek. Ama yine de Maya'yı kreşe yollayamıyorum çünkü hem haftanın 1-2 günü çocuk kabul eden kreş yok (en az 3 tam gün şartı var çoğunun), hem de işin maddi tarafı bizi gerçekten zorlayacak. Bu nedenle, Maya'ya babannesi, o uygun olmadığında da bakıcı baksın şimdilik dedik.
Son bir iki haftadır öğrenmeye çalıştığım bu bakıcı konusu. İncik cincik araştırdım, soruşturdum, iç güdülerimi dinledim veeeee.. Dakika bir gol bir, şu an bir bebek bakıcımız var! Tam bir acemi anne modeli olarak, ilk gördüğüm bakıcıya bayılmış, amanın bu nasıl da güzel bir şeymiş diyerek kızı "bağlamış" bulunuyorum. Kız tabii ki mükemmel değil, hatta büyük ihtimalle iyi bile değil ama ben mutluyum, Maya mutlu, daha ne!?
Bakıcımız 20 yaşında, Avustralya'lı, 5 çocuklu bir ailenin ikinci çocuğu, konservatuarda bale öğrencisi. Bildiğiniz internetten buldum (yuh). Referansları var ama bakmadım (yuh iki) çünkü referans en kolay uydurulabilen şey, bir arkadaşı ayarlarsın x kişisi gibi konuşuverir telefonda, seni över de över. Önemli olan benim gözlemim, Maya'nın kızla ilişkisi.. İnsan anlıyor zaten, yumuşak biri mi, eğlenceli mi, oyun yaratabiliyor mu, kriz anında kontrolü nasıl sağlıyor. Bir de elzem sorular var; kaç yaşındaki çocuklara bakmış, deneyimi nasıl, ilkyardım bilgisi var mı, ne kadar esnek, ne kadar kuralcı falan.. Ama özette: gözlem, gözlem, gözlem. Hani diyeceksiniz, sen ordayken başka, sen yokken başka davranmaz mı, tabii ama yine de ufak tefek hareketlerde bile kişilik özelliklerini insan açık ediyor. Bir de psikoloji eğitimi ve terapi tecrübem var tabii, bazı mimik ve hareketlerden anlıyorum ben niyetleri artık (insan sarrafı değilim ama bazı nöropsikolojik tepkiler aynı oluyor her insanda).
Bakıcımız saatine 10 euro alıyor, 5 Euro da yol parası. Haftada 1 gün 2 saat gelse (25 Euro), o bile yeter bana. Ben iç odada oturup raporumu yazarım, hazırlığımı yaparım, onlar oynar dedim. İlk seans güzel gitti. Maya yorgun değildi, neşeliydi, ikisi birbirini sevdiler. Kız yumuşak, sakin, aslında çok girişken ve hareketli bir insan değil ama ben de ön büro hostesi aramıyorum sonuçta. Baktım sakin sakin oynadılar 2 saat. Maya giderken kıza sarıldı, öptü, taaa merdiven sonuna kadar el salladı falan. Üstelik malum bizim kız pek yemez içmez'gillerden, buna rağmen tüm yemeğini yedi ve bir de muz götürdü üstüne (yuh). E daha ne olsun, biraz daha anlatsam benden iyi anne olmuş diyeceksiniz ;)
Şimdi önümüzdeki adım kızla Maya'yı tek başına bırakmak. İşte bu biraz düşündürüyor beni.. Ya ağlarsa, ya kız kendini kaybederse ve iki sarsıverirse, bu yaşta dili de yok anlatamaz.. Evde video kayıt sistemi olması bir çözüm tabii ama her odaya mı kurayım, o da biraz paranoyaklık. Bir de video olunca insan ilişkileri ister istemez yapaylaşıyor, videoya süper bakıcıyı oynayacağım derken çocuğu gözden kaçırma da var.. İşte bu paranoyamı da çözebilirsem sanırım bakıcı işi tamamdır.
İlgilenenler için, iyi bakıcı nasıl seçilir konusunda şurada ve şurada iki güzel yazı okudum, tavsiye ederim.
Gönderen Ogrenen Anne zaman: 12:14 15 yorum:
Etiketler: çalışan anne, okul, sosyal destek
Gönderen Ogrenen Anne zaman: 14:47 17 yorum:
Bu yazıyı birkaç yorumcunun ricası üzerine; hem bir klinik psikolog olarak, hem bir "tek çocuk" olarak, hem bir tek çocuk ile evli olarak, hem de bir tek çocuğun annesi olarak kaleme alıyorum. Özellikle kardeşli büyüyenler, tek çocuk olma ya da tek çocuk sahibi olma konusunda nedense bir takım önyargılara sahip oluyorlar, biraz bunları yıkmak istiyorum. Önemli olan çocuk sayısı değil, ailenin her bir çocuğun bireyselliğine gösterdiği saygı ve özen bence..
1. Tek çocuklar bencil, sorumsuz ve şımarık olurlar.
Yanlış. Ailesi tarafından dünyanın merkezi olduğuna inandırılan çocuklar bencil, sorumsuz ve şımarık olurlar ve bunun kardeş sahibi olmakla ilişkisi yoktur. Her iki çocuğu da birbirinden şımarık, paylaşmak nedir bilmeyen, kavgacı ve uyumsuz aileler de vardır.
2. Tek çocuklar paylaşmayı bilmez.
Yanlış. Paylaşmayı öğrenmek, sadece oyuncaklarınızı ya da anne babanızı paylaşmak değildir. En yakın arkadaşınızla bir salıncağı paylaşmak, kuzeninizle annenize asla söylemeyeceğiniz bir sırrınızı paylaşmak, annenizi babanızla paylaşmak, hiç tanımadığınız biriyle öğle yemeğinde ekmek sepetindeki son dilimi paylaşmak da olabilir. Bunların verdiği hazzı öğrenmek için kardeş sahibi olmanız gerekmez.
3. Tek çocukların anne babalarıyla ilişkileri zayıftır, sorunludur.
Yanlış. Ailede çocuk sayısı arttıkça, ilgi ve alaka bölündüğü için, çok çocuklu ailelerdeki ilişkilerin dinamikleri ile tek çocuklu ailelerin ilişki dinamiği farklıdır fakat bu ilişki kalitesinin daha iyi ya da kötü olacağının göstergesi olamaz. Ne emek verirseniz onu biçersiniz. Eğer siz ebeveyn olarak çocuğunuzun size ihtiyaç duyduğu anlarda onu görmezden gelirseniz, o da sizin yaşlılığınızda ona ihtiyacınız olduğunda sizi görmezden gelecektir. Siz ona sevgiyi, adaleti, merhameti gösterirseniz, o da size bu duyguları geri gösterecektir. Kaldı ki; en başta çocuğu "ilerde bana bakar" mantığıyla yaptıysanız, zaten baştan kaybedersiniz çünkü çocuk bir yatırım değildir.
4. Tek çocuklar aileden uzak, kendilerine odaklı yaşamlar sürerler.
Yanlış. Çocuğunuza kendi ayakları üzerinde durmayı öğretmek, sizden kopup kendi kanatlarıyla uçmasını beklemek, kendi yaşamlarını sizden bağımsız da yönetebileceklerini kabullenmek ve çocukların bu anlamdaki bencilliğini desteklemek ve saygı göstermek sizin ebeveynlik görevinizdir. Tek ya da çok çocuğunuz olsa da bu göreviniz değişmez. İnsanlar anne babalarına değil, anne babalar çocuklarına bakmakla yükümlüdürler. Sizin onlardan bekleyebileceğiniz en fazla kapınızı bir çiçekle çalmaları, arada arayıp sormaları, sizi sevgiyle anmaları olabilir, ötesi değil.
5. Tek çocuklar kavga etmeyi, haklarını aramayı bilmez.
Yanlış. Hak aramak, adil bir insan olmak, çocukken kardeşinizin kafasına iki vurmakla, kıçınıza iki temiz terlik yemekle değil, davranışların kökenine inip nedenlerini araştırmakla, zamana ve kişiye göre değil, genel bir etik anlayışı benimsemekle öğrenilir. Kavga etmenin çocuğa öğrettiği tek şey zorbalıktır.
6. Tek çocuklar yalnızdır, kendilerini hep yalnız hissederler, içlerinde hep kardeş özlemi olur.
Yanlış. Tek çocuklar ailede kıyaslandıkları bir başka çocuk olmadığı için, kendilerine daha güvenli ve sosyaldirler, yetişkinlerin dünyalarına daha fazla girip çıktıkları için sosyal kuralları ve farklı yaştaki insanlarla iletişim kurma becerisini daha erken öğrenirler, yetişkinlerin sosyal ortamlarına daha fazla katıldıkları için, sıkıldıklarında kendi kendilerini oyalamayı daha kolay öğrenir ve uygularlar, tek çocukların kendileriyle başbaşa kaldıkları zaman ıssızlık duyma, boş evlerden ve karanlıktan korkma riskleri daha azdır. Kardeş özlemi duyan tek çocuklar mutlaka vardır ama ben nedense hiç rastlamadım.
7. Kardeş muhteşem bir şeydir.
Doğru olabilir. Ama ilişkileri kabus gibi olan nice kardeş de vardır ve bunların bir kısmı yetişkin olduklarında dahi birbirleriyle kanlı bıçaklı olmaya devam ederler. Çünkü bazen bir insanla aranızdaki kan bağı, o insanla aranızda sevgi ilişkisi olacağını garantilemez. Bir çok kardeşli insanın "x arkadaşım bana ablamdan yakındır, y benim kardeşimden ötedir" demesi bundan olabilir..
8. Kardeşi olmayan erkek iyi baba olamaz.
Yanlış. Bilgi çağında yaşıyoruz. Artık ilim Çin'de değil, her isteyen istediği bilgiye ulaşabiliyor. İyi anne baba olmak, bence %100 eğitimle, bilgiyle alakalı (o "içten gelen şey" dediğiniz de aslında kalıtımla gelen bilgi, çünkü deneyim de öğrenilir, "iyi"nin tanımlanması da içinde yaşanılan topluma ve zamana uygun olarak değişir).
9. Tek çocuk yapmak ilerde yaşlı nüfusa neden olacağı için zararlıdır.
Yanlış. İlerde artan nüfusa karşı içecek temiz su kaynakları bulamamak, sanırım gayri safi milli hasıla'dan bir adımcağız daha önemli bir tehdittir.
10. Ben maddi manevi imkanlarımızı düşününce tek çocuk yapmak istesem de, onu kardeşsiz bırakmaya gönlüm razı olmuyor.
Yanlış. Tek çocuğa sunacağınız imkanlar bölündüğünde sizi de, çocukları da zorlayacaksa lütfen yapmayın. Tek çocuk olarak, tek çocuk eşi olarak, "kardeşsiz"lik gerçekten sorun değil, hatta psiko sosyal açıdan avantajlı derim.
Önemli olan yalnızlık değil, çevrenizdeki kalabalıkta kendinizi yalnız hissetmemek..
Gönderen Ogrenen Anne zaman: 23:40 37 yorum:
Gönderen Ogrenen Anne zaman: 08:50 32 yorum: