Bana Hiç Oyuncak Almıyorsunuz | Korto Psikoloji - İstanbul
Çocuk - Ergen PsikolojisiEkim/2014Kapak Yazısı
“Annemler Para Kazanıyorlar Ama Bana Hiç Oyuncak Almıyorlar!”
Karşılanmayan duygusal ihtiyaçlar nesnelerle karşılanmaya çalışılıyor!
Çocuğun karşılanmayan duygusal ihtiyaçlarıyla nesneler arasında kurduğu ilişki, pek çok farklı gerekçe arasında en çok önemsediklerimden biri. Çocuğun bu yoğunlukta ilişki kurduğu ilk nesne, sıklıkla, biberon veya emzik oluyor. Emerken emzik ağzından fırladığı için ağlayan bebekleri hayal edin. Emzik hemen ağzının kenarındadır ama henüz emziği alıp ağzına götürecek gelişim düzeyinde değildir. Bu ihtiyacını karşılaması için bir yetişkini çağırmanın en kolay yolu ağlamaktır.
Pek çok farklı kaynak, bebeğin daha anne karnındayken emme refleksi gösterdiğini, emziğin bu emme ihtiyacını karşılayarak bebeğin kendini güvende hissetmesine yardımcı olduğunu yazıyor. Bu durumda aslında emzik üzerinden bebeğin karşılamak istediği ihtiyaç güven duygusu. Yani öncelikli olan emzik değil güven duygusu. Anne-babalar çocuklarını rahatlatmak, susturmak gibi benzer gerekçelerle emzik kullanımına başvuruyorlar. Bu durumda emzik, karşılanmayan bir duygusal ihtiyacın yerini alması için bebeğin ağzına tutuşturulan bir nesneye dönüşüyor.
Çocuğumun duygusal ihtiyaçlarını karşılayamadığımda ben ne yapıyorum?
Eve geç geldiği için suçluluk hisseden babanın çocuğun sevgi ihtiyacını karşılaması için oyuncak alması, ev işlerinden vakit ayıramayan annenin çocuğun eğlence ihtiyacını karşılanması için televizyonu açması, sınıfta çocukla nasıl baş edeceğini bilmeyen öğretmenin çocuğun başarı ihtiyacına karşılık sürekli “sticker” dağıtması… Emzik, televizyon, tablet, bilgisayar, oyuncak, sticker veya daha farklı bir “şey” çocuğun karşılanmayan duygusal ihtiyacı karşısında hissettiği gerilimi, kaygıyı, korkuyu rahatlatmak için kullanıldığında işler giderek karmaşıklaşıyor.
Winnicott, çocuğun parmağını emerken bir yandan da emdiği eldeki diğer parmaklar aracılığıyla yüzünü okşadığını düşünüyor… Bebekle o nesnenin ilişkisini doğal olarak kabul eder ve destekleriz. Ağladığında hemen o nesneyi veririz, hatta evden çıkarken o nesnenin alındığından emin olmak isteriz. Çocuğun duygusal ihtiyacını bu nesneyle karşılaması, bazı uzmanların desteklediği bir durumdur. Bu durumu daha çok karmaşıklaştıran yetişkinin durum karşısındaki tutumudur.
Çocuğun bakımından sorumlu olan yetişkin olarak çok zorlandığımız anlar oluyor. Yetişkinler dünyasının sorumlulukları ile çocuğun ihtiyaçlarının çakıştığı noktalar tahammül düzeyinin çok azaldığı anlar olabiliyor. Verdiğimiz bir sözden dolayı hızlıca evden çıkmamız gerekirken, çocuk evin içinden çıkmamakta direnirse durumu yönetmek zorlaşabilir. Böylesi durumlarda durumu yönetmek için çocuğu rahatlatan veya oyalayan bir nesneden yardım almak işimizi kolaylaştırıyor. Bu durumun sık tekrar etmesi ise çocuğun duygusal ihtiyaçları ve nesne arasında doğrudan bir ilişki kurulmasına neden oluyor. Her vicdan azabı duyduğumda çocuğa oyuncak alırsam, çocuğun da kendi değerini ona verilen nesne üzerinden tanımlaması sürecini desteklemiş olurum. Onun için de oyuncağa ulaşmak, temelde sizin ona verdiğiniz değerin temsilcisidir.
Duygusal ihtiyaçlara duyarsızlaşmak
Israrcı Çocuğa Nasıl Davranmalı?
Categories: Çocuk - Ergen Psikolojisi, Ekim/2014, Kapak YazısıBy Psikolojik Danışman Yılmaz Erdal 01/10/2014
Tags: çocuğum bağımlı mı?çocuğum istediğini alamayınca ağlıyorçocuğum oyuncak bağımlısıçocuğumun duygusal ihtiyaçlarıçocuğumun ihtiyaçlarıIsrarcı Çocuğa Nasıl Davranmalıoyuncak icin aglayan cocuk
PreviousPrevious post:“Büyümenin Sancıları: Ergenliği Anlamak”NextNext post:MUTSUZLUĞUN KAYNAKLARI; ”KIYASLAMA VE KARŞILAŞTIRMA”