Kendi kendine yardım ve kendi ayaklarının üzerinde duracaksın safsatası günümüzde revaçtadır. Burada Kişisel Gelişim gerçekleştirdiği iddiası ile piyasaya sürülen –kendi kendini güdüleme- kitapları yarardan çok zarar verebilmektedir. İnsanın basit bir makine gibi belli yönelim ve duyguları varmış gibi değerlendiren bu yazarlar karmaşık ilişkileri göz ardı etmektedir. İnsanlar sadece kendileri ya da küçük çevresi ile yaşasa bile şüpheli olan yöntemleri kullanma önerisi kişilerde yetersizliğe yol açabilmektedir. Bu kitapları okuyan ya da bu tip şarlatanlarla görüşmüş kişilerdeki yetersizlik duygusuna çok defa şahit oldum. Kendilerine anlatılan ya da söylenenlerin gerçekleşmediğini gören kişi, bir şeyleri eksik ya da yanlış yaptığı için sorununu düzeltemediğini düşünür. Çünkü bu yöntemler çok sayıda öneriyi kişideki bireysel, iş, çevre özelliklerini göz ardı ederek arka arkasına sıralamaktadır. Kişi bunları yerine getiremediğinde ise yetersizlik duyguları artmaktadır.
Bazen öyle olur ki, tedavide bir mesafe alınır, birden çokbilmiş birileri Mevlana’nın hikâyesinde olduğu gibi eli kutsanmış kutlu birini bulduklarını söylerler ve hastanın tedavi süreci bozulur. Aylar sonra bin bir mahcubiyetle ve özürler dileyerek hasta yeniden tedavi için getirilir. Ancak hırsız kaçmıştır.
Yaşlı bir adam, kuyumcunun birine giderek “Altın tartacağım, bana terazini versene” dedi. Kuyumcu dedi ki. “Babacığım, hadi git, bende kalbur yok!” Adam: “Alay etme benimle. Ver şu teraziyi” dedi. Kuyumcu dedi ki. “Dükkânımda süpürge yok” Adam: “Kâfi yahu, bırak alayı. Ben senden terazi istiyorum. Sağırlıktan gelme; lafı şu tarafa, bu tarafa çekip durma, ver teraziyi” dedi.
Kuyumcu dedi ki, “Sağır değilim, sözünü duydum, söylediğim sözleri de manasız sanma. Sözünü duydum ama sen kuvveti, kudreti kalmamış bir ihtiyarsın, hiç şüphem yok, zayıflıktan elin titreyecek. Tartacağın altın da külçe değil, tozu var, kırık dökük bir şey. Elin titreyecek, yere dökeceksin, Sonra bana bir süpürge ver de toza, toprağa dökülen altınımı süpüreyim diyeceksin. Altını süpürüp bir yere toplayınca da güzelim, kalbur isterim diye tutturacaksın.
Ben, işin sonunu önceden gördüm, iyisi mi hadi sen başka bir yere git!”
 Mevlana Celalettin er-Rumi. Mesnevi, cilt 3. 1625-1630