Bunca cinayet işleniyor ve biz ister istemez yalnız kurbanları görüyor, onlarla, onların kurban edilmiş oluşuyla, onların eksikliğiyle yaşıyoruz. Öldürenlere bakmıyoruz. Onlar hakkında düşünmüyoruz. “Kırk bin insan öldürüldü” diyoruz meselâ. Bu, iyimser bir tahminle, en az bir kişi öldürmüş otuz beş-kırk bin arası insan demek. D E V A M I »»»
Burası artık kimsenin “bayram geldi, dargınlar barışsın” diyebileceği bir ülke değil. Dargınlığımız artık, giderilebilir türden bir mesafe değil. Görünen o ki, birarada yaşamanın katlanabileceğimiz tek şekli, bazılarımızın mahkum, bazılarımızın gardiyan olduğu bir vaziyet. Birbirimize ilişmeden, olabildiğince temas etmeden yaşayabilirdik, birbirimizden haz etmesek de. Böyle değil. “Asmayalım da besleyelim mi”ye pek uzak değiliz.
Elbette başka pek çok insan, başka pek çok mesaj da denk gelebilirdi, bunlar geldi. CHP İstanbul milletvekili Mahmut Tanal, birden göğsünü sıkıştıran muhalefet mesuliyeti ve zihninden taşan vasata kendini bırakıp, şöyle bir tweet atmıştı (yazımına dokunmuyorum): “Amerika uşağı mvekili Değilim Yahudi Madalyam yok.Halkımızın vekiliyim.Antiemperyalistim.Yolsuzluk ve hırsızlık yapanların korkulu rüyasıyım.” Tanal başka bir mesajında da, “Yahudi Üstün Madalyası”ndan sözediyordu. Maksat yine aynıydı: “Yahudi”den madalya aldığı için Tayyip Erdoğan'ı kınamak.
Radikal, 17.09.2015 Abi-abi'ci, öncelikle ulaşabileceği ortamları gözden geçirir, hangilerinde kavşaklar bulabileceğini araştırır. Kavşaklar, farklı yönlere uzanan yollar... Yolların ucunda fırsatlar, imkânlar, üzerlerinde belki sapaklar, yeni yeni yollar bulunur. Buralardan yürüyecektir. O yürüyüşçüdür. Parayı mı, iktidarı mı, şan şöhreti mi, neyiyse artık, getirecek olan, yürümektir. Hedef yolda değişebilir. Yürüyeceksin. Yeni imkânlar belirebilir. Yönünü değiştir, yeter ki yürümene devam et.
Helsinki Yurttaşlar Derneği'nin Yavaş/Gamatz Yaz Okulu için 9-16 Ağustos arasında Ermenistan'daydık. Ölmeden soykırım anıtına çiçek koyabildiğim için mutluyum. Bazı günlerde azıcık aceleyle ve telaşla da olsa geziler yapabildik. Genellikle, gördüklerimi aktarma amacıyla sınırlı fotoğraflar çekebildim. Fotoğrafları işledim, düzenledim, bulabildiğim temel ve kısa bilgilerle birlikte ipernity sitesindeki sayfama koydum. Türkiye'deki insanlık dışı durum başımızı kaldırmaya, ufka bakmaya, azıcık geniş ve uzun vadeli düşünmeye elvermediği gibi, kalıcı kültürel, sanatsal her türlü faaliyeti de neredeyse imkânsızlaştırıyor. Çünkü bu faaliyetlerin kendilerinden beklediği insanların ruhunu, zihnini yaralıyor, parçalıyor. Gözler dondurucuda saklanan cansız çocuk bedenini görüyorken hangi hayalgücü? Ancak her şeye rağmen hikâyeler romanlar yazmaya, fotoğraf çekmeye, filmler yapmaya, aktarmaya, anlatmaya, gelecek kuşaklara birşeyler bırakmaya mecburuz. Elimizden geldiği kadar.