Trabzon’daki dev mücadele şoklarla başladı. İlk şoku Fenerbahçeli taraftarlar sahaya çıkan 11’i gördüklerinde yaşadı. Tamam, teknik direktör Aykut Kocaman’ı Trabzon gibi bir deplasmanda çift forvet oynatma cesareti gösterdiği için kutlayalım, ama Semih ile Niang’ı besleyecek pasları kim atacak? Kadroya bakıp Özer diyebilirsiniz, ancak o da orta sahanın solunda. Emre ise Trabzonspor’un atakları karşısında daha çok savunma ağırlıklı oynuyor. İkinci şok art arda gelen Trabzonspor golleriyle yaşandı. Volkan Demirel’in yokluğunda kalede Mert Günok belki hatasızdı, ama gollere engel olamadı.
Aykut Kocaman bu iki şok gol karşısında ne yapacağını bilemez bir halde yüzü karalar bağlarken imdada Lugano’nun golü yetişti. Hemen ardından gelen 3’üncü Trabzon golü ise Kocaman’ın gardını düşürdü. Ve Aykut Kocaman abandone vaziyette ne yapacağını düşünürken bu kez imdadına Semih’in sakatlığı yetişti.
Semih kişisel olarak algılamasın, ancak sakatlığı takımın oyun kurgusunun düzelmesi adına hayırlı oldu. Bu hayırlı sakatlık sonrası Stoch oyuna girdi ve dengeler Fenerbahçe lehine değişmeye başladı. Ardından da Mehmet Topuz’un golüyle Fener soyunma odasına en azından morallenmiş gitti.
İkinci yarıda Colman’ın penaltısını Mert kurtardı. Bu andan itibaren iki takım oyundan düşünce Trabzon, 5, 6 golle kazanabileceği maçta 3-2’lik galibiyet elde etti. Abandone olmuş Kocaman son 20 dakikada kendisini destekleyen ve “Alex’i oynatmaması gerekir” diyen yazarların düşüncesiyle yanında oturttuğu kaptanı kurtarıcı olarak sahaya sürdü, ama nafile.
Sonuç: Trabzon hak ettiği maçı kazandı. Fener ise teknik direktörünün dahi olmaya kalkıp, abandone vaziyete düştüğü maçı kaybedip ligde ilk yenilgisini aldı. Ancak şunu da söyleyelim. Fener’in kadrosu kötü değil. Yeter ki Aykut Kocaman ayılıp doğru 11 ve taktiği bulsun.