Zemine Kazılı Notlar: Ağustos 2013
Gönderen Kadri Kerem Karanfil zaman: 02:48 3 yorum:
Bir eskici dükkânına sıkışıp kalan, dönüşmekte olan topluma ayak uydurmakta zorlanan hayatlar… Yokluğun, yoksulluğun yakalarına yapışıp tartakladığı insanlar... Hayaller, umutlar, kavgalar, pişmanlıklar…
İnsana insanı anlatır Eskici ve Oğulları adlı eserinde Orhan Kemal. Başta Topal Eskici olmak üzere karakterlerini öyle ustaca tasvir eder; maddi sıkıntıların kemirdiği aile bağlarını, çaresizliğin insana neler yaptırdığını, kıyısından köşesinden de olsa insanı hayata tutunduran umutları öyle güzel aktarır ki… Sayfalar geride kaldıkça her karakter daha bir sızar okurun yaşamına; dertleri okurun derdi, sevinçleri okurun sevinci, hayalleri okurun hayali oluverir.
Kemal’in karakterleri iyi ya da kötü olarak kesin çizgilerle ayrılmazlar birbirlerinden. Gerçek hayattan alınmışlardır ne de olsa. Tıpkı bizler gibi, hamurlarında hem iyi hem de kötü aynı anda barınmaktadır. Dedikodu ile yatıp dedikodu ile kalkan komşular, eskiciyi sabah akşam kızdırıp alaya alanlar, eskici ve ailesi dara düşünce yardıma koşuverirler örneğin. İnsan insana muhtaç kalınca tüm dargınlıkların, küskünlüklerin üzeri örtülüverir; öpüşülür, koklaşılır, birlikte gözyaşı dökülür. Hayatı çocuklarına zindan eden, tepesi atınca sayıp söven, geçinilmesi zor, aksi eskicinin yüreğinde sevgi de yok değildir. Bedeni heybetlidir ama ruhu çocuktur. Alevi parladığı gibi sönüverir. Yapar eder sonrasında pişman olur. Evlatlarına bir şey olacak diye aklı çıkar.
Gönderen Kadri Kerem Karanfil zaman: 04:53 Hiç yorum yok:
Etiketler: Eskici ve Oğulları, Orhan Kemal, roman, Türk Edebiyatı, yazar