Ana Sayfa Elifelif Elifelif Yazarları Eslem Yelgün Televizyonu Kapatıp İlim Yoluna Çıkan Hanım Talebeye Notlar
Allah’ın, hakkında hayır murat ettiği kardeşim! Niyetin kabul olsun öncelikle. Bilirsin ki bu yolda yükselmek de vardır, yükselenlerle olmayı dilemekte. Bilirsin ki kul seferden sorumludur. Zafer ise Allah’tan… Sen bu yola girince dalgalanır üzerinde binlerce bayrak. Sen geri dön diye eser rüzgâr, ters yöne. Sen yürüdükçe daha da daralır yolların. Ama sen o dar yolardan da geçersin; yeter ki sırtın dayansın Rabb’ine.
Önce kendine; Allah’ın dinini öğrenirken, Allah’ın emirlerine ters düşmeden barınabileceğin bir mekân belirlemelisin. Öyle bir yer ki Rabb’in razı olsun o gittiğin yerden. İffetinle gir, edebinle otur, dolu heybenle geri dön. İlim halkanda şeytan yer bulamasın kendine. Arkadaşların nezih kimseler olsun. Elin, gözün, ağzın, kulağın ve zihnin haramdan ve haram kokan her şeyden uzak olsun. Ne Rabb’inin senin için yarattığı güneşten mahrum kalasın, ne de güneş için ilimden. Sen öyle bir kapı bul ki kendine; güneşin yansımadığı pencerelerden, güneşi yaratan nur sızdırsın. Ama sakın Allah için gittiğin yer, onun istemediği durumlara kuluçka olmasın.
Sen ilim yoluna girdin ya şimdi; sana bakan gözlerden sızan yersiz bir korkuya, yersiz bir endişeye ve haksız bir yalnızlığa alışmalısın. Çünkü senin bir başına, tatmayanların anlayamayacağı bir sevdayla, koşa koşa vakfına, medresene, okuluna gittiğini görenler, seni ellerinden yitirdiklerini düşüneceklerdir. İyisi mi hiç göndermemek daha hayırlıdır onlar için. Üstelik Allah için gittiğin yer, daha sonra sana bir paralı bir avantaja dönüşmeyecekse seni sevenler senin için bir rızık endişesine düşerler. Bir de kendini ilme verir de gelen kısmetleri engellersin diye korkarlar. Oysa her şey yazılıdır yazgıda. Kuşları bile kalbi ferah yaratan, rızkını bir yolla veren Allah, dünyayı onun için yarattığı insanı aç bırakır mı? İşte bunlara aldırmadan; ama kimseyi de kırmadan, herkesin gölünü alarak, kendine hayran bırakarak, peygamberî bir metotla, kaş yaparken göz çıkarmadan, yüreğinde ilme duyduğun sevdanla yürümeye devam etmelisin. Etrafındaki herkesin seni anlamasını beklemeden, meramının her zaman kabul görmeyeceğine inanarak, Rabb’ine duyduğun sonsuz teslimiyetle bu badireyi atlatmalısın.
Sen ilme her şeyini vermeye hazırsındır. Aşabildiğin tüm engelleri aşmaya niyetlisindir. Ama bir de önüne çıkan, senden kaynaklı olmayan, gerekçesi
yaratılış gerekçesine dayanan tabii engeller vardır. Nasıl namaz kılmak, üzerindeki ev yükümlülüğünden seni muaf kılmıyorsa, namazı evin temizliğine bahane olarak gösteremiyorsan ilim okuyan bir kadının ev yükümlülüğünün de üzerinden kalkmadığının bilincinde olmalısın. Busenin yıkman gereken bir engel değil, bilhassa kabul ederek ve alternatifler üreterek ilim yolunda yanına alacağın ve asla hakkını yedirmeyeceğin bir sorumluluktur. Zorluğu da kendisi gibi tabiidir. Ama mükâfatı veren en adildir.
Sen ilim yolunda olduğun zaman, her hâlin ilim olmalı. Duruşun, bakışın, konuşuşun, oturuşun ilimle olmalı, ilimli olmalı. Sen ilimden nasibini alıyorsan senin olduğun yerde de ilim konuşulmalı. Ağız yoran konuşmalar yerine ümmetin fakihlerinden, müçtehitlerinden, bir hadisten veya bir ayetten konu açılmalı. Güncel ve dünyevi meseleler hararetini almamalı senin. Senin bulunduğun her mescit ilim meclisi olmalıdır. Mahalleyi, evi, dünyayı konuşmayı bırakıp cennetlere ve cennetlere götüren mazilere açılmalısın ki vakit, nakit olsun.
Çıktığın bu kutlu yolda yaşadığın asırda sana örnek olacak hemcinslerinin bulunmamasının zorluğu seni ümitsizliğe düşürebilir. Örneklerin olmaması tecrübelerden bir nebze uzak kalmaktır ki; yanlış şeyler yapma ihtimalin olabilir. Ama kimsenin konuşamadığı bir zamanda konuşmak, zorluğuna ve getirisine binaen daha sevaplı, ahiret açısından daha kazançlıdır. Kimse yokken bir senin olması seni nerelere yükseltir bir düşünsene.
Evet, ilmin sokaklara hâkim olduğu, bakkalın bile ilim konuştuğu zamanlarda ilmin ehli, amili ve müderrisi olmak muhteşem bir şeydir. Kıymetlidir. Ama kadınların dünya putunun önünde çaresiz kaldıkları ve ona alet edildikleri şu asırda ilme sarılan bir kadın olmakla, cehaletin sağanak sağanak yağdığı günlerde hakikate tutunmakla, ihlâsıyla küllenen ateşe odun atmakla; herkesin ilimden nasiplendiği bir zamanda âlim kadın olmanın kıymeti bir olur mu?
Bu yolda unutmamalısın ki; kadın kimliğiyle ilim yoluna koyulan ilk sen değilsin. Sen sadece uzun süredir gidilmeyen yolda yalnız yürüyensin. Bu biraz ürkütücü olabilir. Ama her zorluğun arkasında bir kolaylık mutlaka vardır.
Bir de kardeşim; yok yokken seni ilgilendirmez. Ama bir şeyin var olunca kaybetme endişesi ne demek anlarsın. İlim zihne yerleştikçe unutmak gibi büyük düşman edinirsin kendine. Unutmamanın yollarını ararsın. Ne var ki senden önce de bu yola girenler bunun sebeplerini sormuşlar ve aldıkları neticeler sonucunda farklı bir hassasiyet göstermişlerdir. Sanki kafalarının üzerine bir kuş var ve onu uçurmak istemiyormuşçasına hassas davranmışlardır.
Bunuşu şekilde özetleyebiliriz. Önce zihnindeki şeyleri kayda geçirmek güvenli olacaktır. Unutmamak için ise günahlardan uzak durmak gerekiyor. Çünkü ilim nurdur ve kötülük olan yere girmiyor. Tıpkı senin bedenin gibi ruhun da nezih ortamlar, hijyenik şartlar istiyor. Ona aklında yer açmalısın.
Ayrıca ne yediğine ve ne kadar yediğine de dikkat emelisin. Ne kadar uyuduğun ve ne zaman uyuduğun da önemli. Bunları kontrol ettiğinde zihindekiler çıkmak için ısrar emekten vazgeçeceklerdir.
Unutma ki; karşılaştığın her engel, bir öncekisinden daha engebeli olacaktır. Senin de her imtihan karşısında gösterdiğin sabrın aynı oranda büyüyecektir. İşin zor, vaktin azdır. Yolun hak, zaferin haktır.
Eslem Yelgün / Elifelif Medya Özel 2013-1434 Sayısı