Bir sözün acımasız bir dünyanın elinden kaçarak ,zaman yolculuğu esnasında kaç insana esir olduğunu,kaç insanı esir ettiğini ve kaç özgürlük savaşı vererek hayatta kaldığını, kim bilebilir ki ? CaNMaYBuLL
Hiç kimsenin bilmediğini herkes yazabiliyorsa durum vahim. İlk yapılması gereken şey durumu hiç kimse bilmeden herkese ilan etmek. Böylece körlük görmenin zıttı olmaktan çıkar, bakmanın anlamdaşı olur.
Anlamak için yazılan her söz ,edebiyatın niteliğine değer katıyorsa, yazarın kalemden düşen sözlerin anlamı ,yazarın hayatından okurun dünyasına düşürülen hayallerin toplamı, edebi dünyanın sanatsal kimliğinin (mürtecilâne) ilanıdır.
Bütün düşünceler hayatımıza sonradan girer. Aklımızda çıldıran düşünceleri, hayal dünyasından yazı dünyasına düşürmemiz, onları yola getirmemiz için en ideal okuldur. Okul sıralarında yetiştirdiğimiz o çılgın çocuklar ,her geçen gün bizim yazı hayatımızda giderek büyüyen ,anlamlarını giderek büyüten insanlar gibi ,her insanın düşüncelerine arkadaşlık edecek hale gelecek, fikir ve düşünce öğrencilerimiz olacak.
Düşünce dünyasına her fikri sokabilen edebiyat ,kendini her çağda insan hayatına bir ajan gibi sokmayı başaran ,her çağda yetiştirdiği sanat insanını ;Homeros’un İlyada ve Odyssela’sındaki hayali savaşın yıldızlarla yazılması ;Cervantes’in Don Kisot’ünün savaş meydanında bütün düşmanlarını yenerken ,asla bir ölünün olmaması; Dante’nin İlahi Komedya’sında ağır uyku aralarında, ölmeden Araf sınırında şeytanla pazarlık ederken ,cennetin insan hayatında yaşarken nasıl cehennem olduğu ;Montaigne’nin Denemeleri’nde Ronesans’ın o renkli giysisini giymesi ;Goethe’nin Romantizmin gölgesini, dünyaya hediye etmesi ;Shakespeare’in Romeo ve Jüliet’inde aşkı her defasında öldürüp büyütmesi ; Dostoyevski’nin Suç ve Ceza da vicdanın, ilahi adaletten önce insana asıl cezayı nasıl verdiğini ; John Steinbeck’in Bitmeyen Kavga’sında’ meyve bahçeleriyle dolu bir vadide küçük bir grevi ve insanın kendi kendisiyle sonsuz, amansız savaşımını sembol olarak kullanmak is¬tiyorum” demesini ; Knut Hamsun’un Açlık eserinde ,amacın doymaktan öte ,insanın açlık duygusunu örten, yine insanın sahip olacağı kişiliğidir iması; onların dünyasında büyüyen hayallerin düşlerin tümünü edebiyat uğruna birer jön ,okuyan için binlerce dünya oluşmasına en güzel neden değil mi?
Düzmece bir hayatı dünyadan alarak ,edebiyat içinde ,düşler sokağından geçirerek kağıt üzerinde yeniden bir dünya kurarak ;hiç kimsenin olmayan ama herkese ait olan bir dünya yaratarak, içini insanla dolduran edebiyat ,sanatı edebiyat olarak insana ekliyor.
Bizi ,sizi ve edebiyat içine giren her insanı bulunduğu yerde eğiten ,edebi üslubu bir hastalık gibi yavaş yavaş bulaştıran ,insanoğlunu dış güçlerce kovalandığı ,hırpalandığı ,çiğnendiği ,ezildiği zaman, öyle bir çığlık koparır ki ,insandan insana yansıyan bu coşku ,tüm zamanları aşarak evrenselliğin o baş döndürücü yıkımını alt ederek dehşet saçar .Bu bakımdan dil bir silah ,bir araç ,bir alettir .Yazı onun emanetini zamanın ötesine taşıyan yoldaşı ,aracısı olan Edebiyat o geminin ta kendisidir.