Marie Grubbe - II : 25
﻿ Ana Sayfa » Cumhuriyet Gazetesi Salı Kitapları » Marie Grubbe - II : 25
Ulrik Frederik onu orada yakaladı.
Marie neredeyse ağlamaklı bir sesle “Elindeki çelenkle kesme yolumu!” diye söylendi, sonra içeriye girebilmek için kendini sağa sola atarak, gözleri kapıya saplanmış bir durumda:
“Sen böyle birine çelenkler örüyorsun, gül çelenkleri… Evet… Buraya gelince nazik bir çoban oluyorsun. Hani kavalın nerede? Kavalın yok mu?” diye yineledi ve Ulrik Frederik'in elindeki çelengi çekip alarak yere fırlattı, ayaklarıyla ezerken, “Bir de değneğin olmalı senin, Amaryllis gibi ipek fiyonklu bir değneğin olmalı!” diye söyleniyordu. Sonra hançer yerine kullandığı iğneyi batırarak Ulrik Frederik'e gözdağı verdi ve “Bırak geçeyim diyorum sana!” diye bağırdı.
Ulrik Frederik Marie'yi iki bileğinden yakalamış, tutuyordu: sert bir sesle: “Yine batırmak mı istiyorsun?” diye sordu.
Marie yüzüne baktı. Oldukça yavaş bir sesle:
“Ulrik Frederik”, dedi, “ben Tanrı ve insanlar önünde senin karınım; beni artık neden sevmiyorsun? Gel benimle, bırak o içerdeki, olduğu gibi kalsın, sen benimle gel! Benimle gel sen, Ulrik Frederik, seni ne kadar ateşli bir aşkla sevdiğimi, senin için nasıl sararıp solduğumu, acı bir özlem çektiğimi biliyorsun! Söylediklerimi işitiyor musun? Gel benimle!”
Ulrik Frederik yanıt vermiyordu. Marie'ye kolunu verdi, bahçeden dışarıya çıkardı, hemen oracıkta duran arabasına götürdü. Binmesi için yardım etti. Sonra öne doğru yürüdü, atların çevresini dolandı, koşum takımlarını inceledi, kayışlardan birinin düğümünü sıkıştırdı. Bir şeyleri düzeltmesi için arabacıya aşağıya çağırdı ve ön tarafta dururken adama bir şeyler fısıldadı:
“Yerine oturur oturmaz atları koşabildikleri kadar süreceksin; eve varıncaya dek bir dakika bile durmayacaksın, anladın mı? Sen beni iyi tanırsın.”
Arabacı yerine tırmandı; Ulrik Frederik birlikte binecekmiş gibi yaparak arabanın kapısına doğru yürüdü. Kamçı atların sırtında şaklayınca geriye doğru sıçradı ve araba hareket etti.
Marie, bir an arabacıya durması için buyruk vermeyi, dizginleri yakalamayı ya da dışarıya atlamayı düşündü. Ama üstüne bitkinlikten gelen bir sessizlik çökmüştü. Gözleri ileriye dalmış, arabanın çılgınca gidişine dikkat etmeden öylece dingin yerinde oturup kalmıştı.
Ulrik Frederik yeniden Fiedel-Karen'in yanına dönmüştü.
Ulrik Frederik akşam eve döndüğü zaman biraz sıkıntılıydı. Doğrudan doğruya bir korku duymuyordu. Ama üstünde, kaçınılması mümkün olmayan birçok tatsızlık, aksilikle karşılaşmaya yargılı ve bunlarla karşılaşacağına kesin olarak inanan insanların gergin, sinirli hali vardı.
Marie hiç kuşkusuz krala duyduğu acıyı anlatmış, yakınmıştı. O da kendisine, sonuna kadar sabırla dinlemek zorunda kalacağı birtakım can sıkıcı serzenişlerde bulunacaktı. Marie erdemleri yaralanan insanların görkemli sessizliğiyle susacak, kendisi de bunu yapmacıklı davranışlarla görmezlikten gelecekti. Şatoda çok neşesiz, sıkıcı bir biçimde acılı duracak, olup bitenleri bilmeyen ama her şeyi sezen saray hanımları bir şey söylemeden oturacaklar, ara sıra yavaşça içlerini çekip başlarını yukarıya kaldıracaklar ve onu tatlı serzenişli, bağışlayıcı, iri gözlerle süzeceklerdi. Ah, hepsini biliyordu: Kraliçenin zavallı yaverinin daracık kafasını büyük yürekli bir bağlılık ve kahramanca bir özveri kalesiyle süslemek isteyeceğini, gülünç cesaretiyle ondan, Ulrik Frederik'ten yana çıkacağını, yüzüne nazikçe sözler, saygılı ve avutucu budalalıklarla bağıracağını, bu sırada açık renkli, su gibi mavi, küçücük gözleriyle, o çelimsiz giyimiyle ona açık açık şöyle diyeceğini biliyordu: “Bakın, herkes ondan yüz çevirdiği halde ben çevirmiyorum. Kralın öfkesine neden olmak, kraliçenin gözünden düşmek gibi tehlikelere göğüs gererek bu terk edilmiş adamı ben avutuyorum. Göğsümü bağlılıkla ona ben siper ediyorum…” Ah bütün bunları, bunların hepsini, hepsini ne kadar iyi biliyordu!
Kral onu Latince bir atasözünü yineleyerek kabul etmişti. Bu, neşesi yerinde olduğunun kesin işaretiydi. Marie ise ayağa kalkmış, olasılıkla her zamankinden biraz daha soğuk, biraz daha ölçülü, ama kesinlikle beklediğinden farklı bir biçimde ve her zamanki gibi ona elini uzatmıştı.
« 01 ... 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 ... 39 »