Ailemin tavrına artık dayanamıyorum
Konusu 'Bir derdim var : (' forumundadır ve katikula tarafından 1 Şubat 2010 başlatılmıştır. 3 sayfadan 1. sayfa
Merhaba herkese. Ben 23 yaşında çalışan bir genç kızım. Bekarım ve ailemle yaşıyorum. Üniversite mezunuyum. Ve üniversiteyi şehirdışında okudum 4 sene. Üniversiteye başlamadan önce de çok problemliydi ailemle aram. Neden derseniz bilmiyorum. Ama annem herkese karşı çok iyiyken sürekli beni eleştiren, istemediği şeyler yaptığımda da dayağa başvuran biriydi.
Öyle ki şu an onun izleri bile var vücudumda. İsteyerek yapmadım dediği şeylerdi diyor ne zaman bir tartışma ortamında bunları söylesem. senağlama
Annemle olan problemim hiç ama hiç bitmedi. Küçükken ilkokulda bile istemediği notları getirdiğimde beni döven bir anneydi. Tamam ekmeğimizi bakımımızı hiç eksik etmedi.
Ama zaman zaman ettiği hakaretler de aklımdan gitmiyor.
Mesela ben gözlük kullanıyorum. Numarası da çok büyük ve ben küçükken annem hep dörtgöz diye çağırır aşağılardı beni. Şakasına değil sinirini yatıştırmak için.
Sinirlendiğinde ettiği küfürleri hiç saymıyorum bile.
İlkokulda 5 ten aşağı not alsam eve ağlayarak giderdim çünkü bilirdim o gün annemden dayak yiyeceğim.
Biraz daha büyüdüm arkadaşlıklarıma ve yaptıklarıma hayatımın her alanına karıştı. Dayanamıyorum artık. Güzelce söylemek ayrı mesele uyarmak, ama annem resmen baskı kurup yapacaksın derdi.
Yapmayınca da babama şikayet ederdi.
Ne zaman onla birşey paylaşsam hemen babama anlatırdı aramızda özel anne-kız ilişkisi hiç olmadı.
Her kavgamız hep babamın kulağında. Kendi yaptıklarını kesip sadece beni kötülercesine konuşan bir annem var. senağlama
Aramızda halledebildiğimiz tek bir şey bile yok!
:gitme: Artık dayanamıyorum gerçekten dayanamıyorum.
Babamı sürekli üstüme salmasından bana beddualara edip bağırmasından bıktım.
Napmam lazım inanın bilmiyorum.
Tek istediğim huzur...
Sanırım insan küçükken yaşadıkları içinde yara olarak kalıyor,ne kadar büyüse de çıkarıp atılmıyor galiba..
Sizin için çok üzüldüm..:çok üzgünüm:
Nasıl olsa çalışıyorsunuz,akşamdan akşama görüyorsunuz annenizi.
Ayrı bir eve çıkana ya da evlenene kadar idare etmek zorundasınız.. Çok fazla muhabbete girmeyin,gereken zamanlarda konuşun,görüşün derim.. Aynı evin içinde zor da olsa kendi huzurunuz için en iyisi bu sanırım..:teselli:
Haklısın Laale insanın küçükken yaşadıkları içinde kalıyor. Bunu dile getirdiğimde ise bunları bunları yaptın deyince de beni kinci olmakla suçluyor halbuki bu dediklerim kincilik değil sadece içimde kalanlar.
Benle hiçbirşeyini paylaşmıyorsun gidip dışarıdakilere anlatıyorsun diyor. Ona anlatınca ileride bir gün kesin beni bu anlattıklarımla iğneyelecek. Çünkü daha önce defalarca yapmışlığı var.
Paylaşmayınca da sen beni hiç annen gibi görmedin ki diyor.
Ne yapsam yaranamıyorum artık şaşırdım inanın.
Ne yapsam yaranamıyorum artık şaşırdım inanın.Genişletmek için tıkla...
Yerinizde olsam hiç bişiy yapmam..
Geçmişi de hatırlatmam,şu an çevremle olan dialoğumdan da bahsetmem..
Çünkü ne geçmişi değiştirebilirsiniz ne de çevrenizdeki sıcaklığı annenizde bulabilirsiniz..
Canım ne zor bir çocukluk yaşamışsın...
Annen neden böyle acaba? Huyu mu böyle? Yoksa o da hayatın sıkıntıları arasında çocuğuna yeteri kadar ilgi ve sevgi veremedi mi? Bunu bilemeyiz ama anladığım kadarıyla ilişkiniz bu saatten sonra çok da sıcak olacağa, düzeleceğe benzemiyor. Allah yardımcın olsun, sabır versin. Sen yine saygından ödün verme. Kavgaya, tartışmaya, polemiğe girmemeye çalış. Ne de olsa annen.
Sanırım annenizin de sıkıntıları olmuş belki ruh durumunu dahi etkilemiş, çünkü bunlar normal sağlıklı insan tavırları değil, belki babanızdan beklediği ilgiyi sevgiyi göremiyor ona göstereceği hırçınlığı size yansıtıyor.. Bu da bir ihtimal..
annenin bi sıkıntısı var galiba bunun hıncını senden çıkarıyor olabilir.aslında onu bi uzmanın görmesi gerek
annemızı aılemızı secme sansımız olsa ıdı keşke..
calısıyo olmanıza bence sukretmelısınız en azından daha z gorusursunuz..
annenızın yapısı kışılıgı bu..ya restı cekıp ayrı ev ve yaşama adım atcıaksınız ..
yada sevdınız bırı var ıse evlenıp hayatınızın kalanın hzuur ıcınde gecırceksınız..
canım yazdıklarını okudukca kendi yaşadıklarım aklıma geldi onun icin yazma gereği duydum sana tavsiyem artık gecmişi düşünme okumuşsun inşallah iyi bir işe girersin kendi hayatına yön verirsin anneni değiştiremezsin ona sen haklısın de inşallah allah karşına anlaşabileceğin birini cıkarır evlenirsin ondan sonra gecmişi hic düşünme allah yardimcın olsun
herkes çocuk doğurabilir ama herkes anne olamaz dedikleri bu olsa gerek...
zor ama aynı evde iki yabancı olun,kendi işinizi kendiniz halledin muhattap olmayın,
önemli olan soğukkanlı olmanız aslında,siz sanırım annenize çok yumuşak merhametli davranıyorsunuz,ama bu ona yaramıyor baksanıza sizi böcek gibi ezmekten çekinmiyor.
o yüzden kavga falanda etmeyin,hee evet öyle diyip geçiştirin,ona sizi ezme sizi iğneleme hakkı vermeyin.
mümkünsede ayrı eve çıkın