Cemrelerin düşmeğe başladığı 20 Şubat tarihinden sonra doğaya bir canlılık gelir; çeşit çeşit çiçekler açar, fındık ve meyve ağaçları yaprak açmağa başlar, hayatiyeti toprağa bağlı olan bütün canlılarda bir yenilenme hareketliliği kendisini gösterir. Ünye’mizin en tatlı baharı, işte bu canlılığın görüldüğü günlerde daha belirgin hale gelir.
Havaların çok güzel olduğu şu günlerde çocukluğumun hatıraları olarak gönlümün derinliklerinde saklı bulunan bahar manzaralarını özler, doğayı doyasıya seyretmek için köylere çıkarım.
Köylerde, koşulu öküzleri ile çift süren babamı, ineklerini çeşit çeşit isimler takarak seven anamı, meleyen kuzuları ile sürüsünü otlağa götüren BEN’i bulamam. İşte o anda baharım, güze dönüşür. Ve kendime dönüp baktığımda, şöyle demek gelir içimden: “Baharlar gene eski baharlar, çiçekler gene eski çiçekler, arazi gene eski arazi. Fakat, senin sonbaharın gelmiş İsmail Hoca. Arkasından gelmekte olan müthiş kışa hazır mısın?”
Her birimizin birer ilkbaharı, yazı, sonbaharı kışı var. Cenab-ı Hak (c.c) bu dünya güzelliklerini bizler için yarattı. Zevk alsınlar, rahat etsinler, ve huzur içinde ömürlerini tamamlasınlar, diye. Ne acı ki bizler, bir telaşe, bir koşturma ve doymayan isteklerimiz uğrunda harcadığımız yıllarımızı son baharımıza ve kışımıza taşıyıveririz.
Allah, dünyayı bizler için yarattığı gibi, bizleri de kendisi için yaratmıştır. Ve öyle buyuruyor: “Gizli bir hazine idim; bilinmek istedim, insanı yarattım.” Allah’ı gerçek varlığı ile anlayan, hisseden bu hislerle kendisini yâdeden, O’na ibadet eden en üstün varlık İNSAN’dır. Bu bilinçle yaşadığımız sürece, bütün mevsimlerimiz, ilkbaharımız olur. Yeni bir hayata hazırlanıyoruz. O hayatın adı, AHİRET hayatıdır. Allah’ı tanıyarak yaşayanlar için o hayat, tamamen ilkbaharın gerçeğidir. Kur’an’daki cennet hayatı, öyle anlatılıyor.
Bu Haber 269 Kişi Tarafından Okundu.