Kemer sıkma - 2019 - Talkin go money
Paylaşın Video // www. Investopedia. com / terimleri / a / kemer sıkma. asp
Acımasızlık, bir hükümetin kamu borcunu kontrol etmeyi taahhüt ettiği bir dizi ekonomik politika olarak tanımlanmaktadır.
İhtiyati tedbirler, kamu borcu çok yüksek olan bir hükümetin, temerrüde düşme riskini veya gerekli borç ödemelerini borç yükümlülükleri karşısında yerine getirememesini sağlamak için gerçek bir olasılık haline gelmesinin tepkisidir. Varsayılan risk hızla kontrol dışı kalabilir; birey, şirket veya ülke borçlanma yaparken, borç verenler gelecek krediler için daha yüksek getiri talep ederek borçlunun sermaye artırımını zorlaştırıyor.
2008'de başlayan küresel ekonomik kriz, birçok hükümeti vergi gelirlerinin düşmesine ve bazılarının sürdürülemez harcama düzeylerine sahip olduğuna inandığına inandı. Birleşmiş Milletler, Yunanistan ve İspanya da dahil olmak üzere birçok Avrupa ülkesi, bütçe kaygısını azaltmanın bir yolu olarak kemer sıkma talebinde bulundu. Avro bölgesi üyelerinin, kendi para birimlerini basarak borçlanma sorunlarını çözmedikleri Avrupa'daki küresel durgunluk döneminde gerginlik neredeyse zorunlu hale geldi. Böylece, varsayılan riskleri arttıkça, alacaklılar bazı Avrupa ülkelerinde agresif olarak harcamaları zorlamak için baskı kurdu.
Genel olarak konuşmak gerekirse, üç temel kemer sıkma önlemi türü vardır. Birincisi gelir elde etmeye (yüksek vergiler) odaklanıyor ve daha çok devlet harcamalarına destek oluyor. Hedef, harcama ile büyümeyi teşvik etmek ve vergilendirme yoluyla fayda sağlamaktır. Bir başka türde bazen Angela Merkel modeli (Almanya Şansölyesi'nden sonra) gelir ve gerekli olmayan hükümet işlevlerini keserken vergileri artırmaya odaklanır. Düşük vergi ve daha düşük devlet harcamaları sunan sonuncusu, serbest piyasa savunucuları için tercih edilen yöntemdir.
Devletin makbuzları ve hükümet harcamaları arasındaki boşluk küçüldüğünde, büyüklük sadece gerçekte gerçekleşir. Devlet harcamalarında bir azalma, tasarruf önlemlerini dengelemek anlamına gelmiyor.
Vergiler ve Güvensizlik
Ekonomi uzmanları arasında vergi politikasının hükümet bütçesi üzerindeki etkisi konusunda bir takım anlaşmazlıklar var. Eski Reagan danışmanı Arthur Laffer, stratejik olarak vergileri kesmenin paradoksal bir şekilde daha fazla gelir elde etmesine neden olan ekonomik faaliyeti teşvik edeceğini iddia etti.
Yine de ekonomistler ve politika analistleri, vergileri artırmanın gelirleri artıracağına katılıyor. Bu, birçok Avrupa ülkesinin aldığı taktikti. Örneğin, Yunanistan 2010 yılında katma değer vergisi (KDV) oranlarını% 23'e yükseltti ve ithal edilen araçlara ek bir% 10 tarife dayattı. Gelir vergisi oranları üst gelir ölçeğinde arttı ve mülk üzerinde birkaç yeni vergi alındı.
Hükümet Harcama ve Şiddet
Karşı kemer sıkma önlemi, hükümet harcamalarını azaltmaktır. Çoğu, bunu açığı azaltmanın daha etkili bir aracı olarak görüyor. Yeni vergiler, onu kurucu unsurlara harcama eğiliminde olan politikacılar için yeni gelir anlamına geliyor.
Harcamalar, hibeler, sübvansiyonlar, zenginliğin yeniden dağıtılması, hak verme programları, devlet hizmetlerine para yatırma, ulusal savunmayı sağlama, hükümet çalışanlarına verilen menfaatler ve dış yardım gibi birçok biçimi gerektirir. Harcamalardaki düşüş fiili kemer sıkma ölçüsüdür.
En basit haliyle, genellikle mevzuat ile yürürlüğe giren bir kemer sıkma programı, aşağıdaki kemer sıkma önlemlerinden birini veya daha fazlasını içerebilir:
Yükseltilmeyen bir kesim veya dondurucu, hükümet maaşları ve menfaatleri.
Devlet işçilerinin işe alınması ve işten çıkarmalar konusunda dondurma.
Devlet hizmetlerinin geçici ya da kalıcı olarak azaltılması ya da ortadan kaldırılması.
Hükümet aylığı kesintileri ve emeklilik reformu.
Yeni ihraç edilmiş devlet iç borçlanma senetlerine verilen faiz kesilebilir, böylece bu yatırımlar yatırımcılar için daha az cazip hale getirilir, ancak hükümet faiz yükümlülükleri azaltılır.
Altyapı inşaatı ve onarımı, sağlık hizmetleri ve gazilerin menfaatleri gibi önceden planlanan hükümet harcama programlarını kesti.
Gelirler, şirketler, mülkler, satışlar ve sermaye kazançları vergileri de dahil olmak üzere vergilerde bir artış.
Federal Rezerv, koşulların krizin çözümüne yönelik olarak belirlediği şekilde, para arzını ve faiz oranlarını azaltabilir veya artırabilir.
Kritik emtia fiyatlarının belirlenmesi, seyahat kısıtlamaları, fiyat dondurma ve diğer ekonomik kontrollerin (özellikle savaş zamanlarında)
Küstahlık Önlemlerinin Tarihsel Örnekleri
Belki de en azından bir kemer sıkma modeli, en azından bir durgunluğa tepki olarak ABD'de 1920-1921 yılları arasında gerçekleşti. ABD ekonomisindeki işsizlik oranı% 4'den neredeyse% 12'ye yükseldi. Büyük Brüt Milli Hasıla (GSMH), Büyük Buhran ya da Büyük Durgunluk döneminde herhangi bir yıldan yaklaşık% 20 daha düşük bir oranda geriledi.
Başkan Harding federal bütçeyi yaklaşık% 50 oranında azaltarak yanıt verdi. Tüm gelir grupları için vergi oranları düşürüldü ve borç% 30'dan fazla düştü. Harding, 1920'de yaptığı bir konuşmada, yönetiminin "akıllıca ve cesur deflasyona, hükümet borçlanmasında grev yapmaya ve yüksek enerji harcamalarına ve her enerji ve tesise saldırıya geçeceğini" bildirdi.
Acil Durum Önlemlerinin Riskleri Nelerdir?
Tasarruf önlemlerinin amacı hükümet borcunu azaltmaktır, ancak etkinlikleri keskin bir tartışma konusudur. Destekçiler, büyük açıkların daha geniş ekonomiyi bozar ve böylece vergi gelirlerini sınırlandırabileceğini savunuyorlar. Ancak muhalifler, bir durgunluk döneminde kişisel tüketimin azaltılması için hükümet programlarının telafi etmenin tek yol olduğuna inanıyorlar. Yetkililer, güçlü kamu harcamalarını, işsizliği azalttığını ve dolayısıyla gelir vergisi mükelleflerini artırdığını söylüyorlar. Keynesyen ekonomi okulunu babası yapan İngiliz düşünür John Maynard Keynes gibi ekonomistler, düşen özel talebin yerine geçmek için hükümetlerin durgunluk döneminde harcamaları artırmanın rolü olduğuna inanıyorlar.Mantık şu: Talep hükümet tarafından desteklenmiyorsa ve istikrar kazanırsa, işsizlik artmaya devam edecek ve ekonomik durgunluk
İksirlik, Büyük Bunalım'dan bu yana ön plana çıkan bazı ekonomik düşünce okullarıyla çelişir. Ekonomik bir düşüş durumunda, düşen özel gelir, bir hükümet tarafından üretilen vergi geliri miktarını azaltır. Aynı şekilde, hükümet kasaları ekonomik patlama sırasında vergi geliri ile doldururlar. Bunun ironisi, işsizlik yardımı gibi kamu harcamalarının bir patlamadan daha durgunluk döneminde daha fazla olması gerektiğidir.
Keynesyen Ekonomi İçin Sınırlar
Avrupa Birliği gibi bir para birliğine mensup olan ülkeler, durgunluk döneminde ekonomilerini artırırken o kadar özerklik ya da esnekliğe sahip değillerdir. Özerk ülkeler, merkez bankalarını, yapay olarak faiz oranlarını düşürmek veya para arzını artırmak için kullanabilir; bu da, özel piyasayı bir krizden çıkış yoluna harcama veya yatırım yapmaya teşvik etme girişiminde bulunabilir.
Örneğin, Amerika Birleşik Devletleri Federal Rezervi Kasım 2009'dan beri niceliksel kolaylaştırma konusunda etkileyici bir program yürüttü. Ancak İspanya, İrlanda ve Yunanistan gibi ülkelerde mali esneklik aynı olmamıştır. Avrupa Merkez Bankası (ECB) de ABD'den sonra olmasına rağmen niceliksel kolaylaşmayı yürürlüğe koysa da, Euro'ya olan bağlılıklarına borçluydular
Neden İhtiyati Politikalar Yunanistan Ekonomisini İstikrarsızlaştırdı?
Ülkemiz toplam talebin eksikliğiyle mücadele ettiğinden, ağırlıklı olarak kemer sıkma önlemleri Yunanistan'daki mali durumu iyileştirmekte başarısız oldu. Toplam talebin kemer sıkma fiyatıyla düşmesi kaçınılmazdır. Yapısal olarak, Yunanistan büyük şirketler yerine küçük işletmelerin bir ülkesidir, bu nedenle daha düşük faiz oranları gibi tasarruf avantajlarından daha az yararlanmaktadırlar. Bu küçük şirketler, zayıflayan bir para biriminden yararlanamıyor çünkü ihracatçı olamıyorlar.
Dünyanın birçok ülkesi, 2008'deki finansal krizi yıllarca cansız büyüme ve artan varlık fiyatlarıyla takip ederken, Yunanistan da kendi depresyonunda batmış durumda. 2010 yılında Yunanistan'ın gayri safi yurtiçi hasılanı (GSYİH) 299 dolardı. 36 milyar. 2014'te GSYİH 235 $ oldu. BM'ye göre 57 milyar. Bu, ülkenin ekonomik servetinde 1930'lu yıllarda Birleşik Devletler'deki Büyük Buhrana benzeyen şaşırtıcı bir yıkımdır.
Yunanistan'ın sorunları, ülkenin vergi tahsilatına göre çok fazla para harcadığı için Büyük Durgunluk dönemini izleyerek başladı. Ülkenin mali kaynakları kontrol dışına çıkardı ve egemen borç faiz oranları daha da arttı, ülke kurtarma ya da borcunu ödemeye zorlandı. Varsayılan, bankacılık sisteminin tamamen çökmesi ile tam anlamıyla bir finansal kriz riski taşıyordu. Avro ve Avrupa Birliği'nden çıkış yol açması da muhtemel.
AB ve Avrupa Merkez Bankası, kurtarma karşılığında Yunanistan'ın mali durumunu kontrol altına almak için uğraşan bir kemer sıkma programı başlattı.Program, kamu harcamalarını kısalttı ve vergileri genellikle Yunanistan'ın kamu çalışanlarının pahasına artırdı ve çok popüler olmadı. Yunanistan'ın açığı önemli ölçüde azaldı, ancak ülkenin kemer sıkma programı ekonomiyi iyileştirmek açısından felaket oldu.
Tasarruf programı, Yunanistan'ın toplu talep eksikliği problemini artırdı. Harcamaların kesilmesi, toplam talebin daha da düşmesine yol açtı ve bu da Yunanistan'ın uzun vadeli ekonomik durumunu daha da kurutdu ve faiz oranlarının yükselmesine neden oldu. Doğru çözüm, toplam talebi Yunanistan'ın kamu sektörü ve vergi toplama departmanlarının uzun vadeli reformlarıyla dengelemek için kısa vadeli teşviklerin bir kombinasyonunu içerecektir.
Tasarrufun en büyük yararı faiz oranlarının düşürülmesidir. Nitekim, ilk kurtarma sonrasında Yunan borç faiz oranları düştü. Bununla birlikte, kazançlar hükümetin faiz gideri giderlerini azaltmasıyla sınırlıydı. Özel sektör faydalanamadı. Düşük fiyatların başlıca yararlanıcıları büyük şirketlerdir. Marjinal olarak, tüketiciler daha düşük fiyatlardan fayda sağlıyor, ancak sürdürülebilir ekonomik büyüme eksikliği düşük oranlara rağmen olumsuz seviyelerde borçlanmaya devam ediyordu.
Yunanistan için ikinci yapısal konu, önemli bir ihracat sektörünün olmamasıdır. Genellikle daha zayıf bir katalizör, bir ülkenin ihracat sektörü için bir destektir. Bununla birlikte, Yunanistan, 100'den az çalışanı bulunan küçük işletmelerden oluşan bir ekonomidir. Bu tür şirketler geri dönüp ihracata başlamaya donanımlı değildir. Yunanistan, kurtarma başarısı gösteren büyük şirketler ve ihracatçılar, Portekiz, İrlanda veya İspanya gibi benzer ülkelerdeki ülkelerden farklı olarak 2015 yılının dördüncü çeyreğinde tekrar bir resesyona girdi.