Benimsin Sevgilim - Her Şeyi Öğrenme Zamani - Wattpad
Ve yine resim koymaya çaliştim umarim olmuştur :)))
olduysa resim Selin ;)
Yine gec bir hikayee uzgunum bu son olcak sozzz ;)
Şaşkin şaşkin bana bakiyodu. Hakliydim.
-Bitanem sana her şeyi anlaticam.
-Ne anlatican Mert! Hem ben vazgeçiyorum. Al yüzüğünüde.
Arkama bile bakmadan.ilerlemeye başladim. Omzumda bi el hissettim. Tabikide Mert&apos;ti. Bi anda dudaklarini dudaklarima bastirdi. Ondan kurtulmaya çalişsamda işe yaramiyodu. Güçlü kollariyla bana simsiki sariliyodu. Bi şekilde ondan kurtuldum. Tokati patlatip ordan uzaklaştim. Herkesin bize baktiğini hissedebiliyodum.
Hastaneden dişari çiktiğimda deniz kokusunu içime çektim. Bu havada taksiyle gitmek olmaz tabii. Kulakliğimi takip yürümeye başladim.
Bi anda aklima Mert&apos;in bana anlatacaği şey geldi. Ne anlaticakti acaba. Merak etmiyo değilim. Keşke dinleseydim. Ama olsun eğer dinleseydim bu onu hãla sevdiğimi gösterirdi.
Sonra sahile gitmeye karar verdim.
Sahile geldiğimde boş bulduğum bi banka oturdum. Denizin kokusunu içime çektim. Beni kendime getiriyordu. Bi yandan da insanlari izliyordum. Hepsi bambaşka bir hayat yaşiyordu. Kimisi engelli, kimisi yoksul, kimisi fazla zengin... Hepsi farkliydi. Sonra aklima Mert geldi. Ahh! Salak! Neden beni orda birakip gitmişti ki? Bunu öğrenmeliydim. Ama sadece Mert biliyo. Ona sorsam mi ki? Zeyno&apos;ya danişmam lazim hatta Ayşin&apos;e he bide diğer Zeynep&apos;e sorsam iyi olur.
-Alo. Zeynom şimdi hiç bişi demeden beni dinle. Mert&apos;in beni biraktiğini biliyosun. Bana beni birakmasinin bi nedeni olduğunu söyledi. Ama ben onu dinlemedim hatta yüzüğü ona geri verdim...
-Sana sadece dinle demiştim. Neyse. Şimdi ben Mert&apos;e gidip beni birakmasinin nedenini sorsam mi?
-Bence git sor. Ama samimi davranma.
Şimdi elimizde bi tane "git sor" var.
-Alo. Ayşin tek kelime etmeden beni dinle sonunda sadece soruma cevap ver.
-Sen Mert&apos;in beni iki ay önce otelde sabah sabah tek başima birakip gittiğini biliyosun dimi?
-Evet noldu ki?
-Dinle işte! Mert bana beni birakmasinin bi nedeni olduğunu söyledi. Ama ben onu dinlemeyip gittim. Şimdi ben Mert&apos;e gidip beni birakma nedenini sorsam mi?
-Tabi ki kizim git sor!
-Tamam Ayşin sağol.
İki tane "sor" mu bence Zeynep&apos;i aramaya gerek yok. Hemen banktan kalkip caddeye doğru yürümeye başladim. Bulduğum ilk boş taksiye bindim.
Eveet Nergis Hanim&apos;in yattiği hastahaneye geldik. Hadi bakalim Selin başarabilirsin. Sen Selin&apos;sin gidip sorabilirsin. Sen Selin Türkmen&apos;sin bunu sormak onun yanina gitmek senin için çocuk oyuncaği...
Hastahaneye özgüven dolu adimlarla girdim. Herkesin bana baktiğini hissedebiliyordum.
Nergis Hanim&apos;in odasinin bulunduğu kata geldim ama Mert ortalikta yoktu. Odada da ne Mert vardi ne de Nergis Hanim. Hani benim o perfecto özgüvenim vardiya o şimdi bokukto oldu. Kendimi o kadar hazirlamiştim da. Nerdeydi bunlar?
Hastahaneden hayal kirikliğina uğramiş bi şekilde çikip eve doğri gitmeye başladim.
Eve geldiğimde annem evde yoktu. Noluyo yaa? Kimse yok! Herkes nereye gitti böyle??
Evdeki tüm odalara baktim. Ama annem yoktu.
"Bari bi haber verseydin, bi arasaydin ne biliyim mesaj atsaydin ölür müydün anne?!" diye tek başima söylenirken gözüme masanin üstünde duran kağit ilişti. Hemen gidip okumaya başladim.
Bana, sana haber vermediğim için kizgin olabilirsin haklisinda... Ama benim acelem vardi. O yüzden haber veremedim. Beni merak etme. Babanin yanindayim. En kisa zamanda babanla beraber döneceğiz.
Ya anne ya beni burda niye tek başima birakiyosun ya of. Odama gidip kendimi yatağa attim. Ahh kafami duvara çarpmiştim. Sizliyooo... Hemen koşup buzluktan elime gelen ilk şeyi kafama koydum. Şu an kafamda bi buzdolabi poşeti dolusu bezelye vardi. Kafamin sizlamasi yavaş yavaş azaliyordu. Sanirim uykumda geliyordu. Gözlerimi kapatip dinlenecektim ki telefonuma gelen mesajin sesiyle irkildim. Mesaj Mert&apos;tendi.
"Sana ihtiyacim var Selin lütfen hastahaneye gel. Bana kizgin olduğunu biliyorum ama lütfen gel."
Mesaji okuduğum anda aklima Nergis Hanim geldi. Ona bi şey mi olmuştu? Hemen bezelyeleri koltuğa firlatip dişari çiktim. Bi taksiye atlayip hastahanenin adresini verdim. Tam 20 dakikadir yoldayim. Hastahane bizim evden arabayla 5-10 dakika sürüyo. Kahretsin İstanbul trafiği! Arabadan indim. Koşa koşa hastahaneye geldim. Hemen bi asansöre binip 5. kata çiktim. Mert ağliyo muydu?
Hiçbir şey demeden bana sarildi.
-Selin onu kaybettim. Gitti. Artik yok.
-Mert bana bakar misin? Çenesi tutup yüzünü kendime doğru çevirdim. Belki yapmamam gerekiyodu ama dudaklarimi dudaklarina bastirdim. Bunu neden yaptim bilmiyorum ama yapmiştim. Onun dudaklarini biraktiğimda ağlamaya devam ediyordu. Onun ağlamasiyla bende başladim ağlamaya...
İkimizde koridorun sonunda ağliyoduk. Alinlarimizi birbirine yaslayip ona
Bana tam bi şey dicekken gözleri bi anda karardi ve yere düştü. Onun düşüşüyle kalbime biçak saplanmişti.
-Dokkktttooooooorrrrr!  diye bağirmamin ardindan doktor, hemşire hastahanede görevli kim varsa koşmuştu. Onu bi sedyeye yatirip yoğun bakima almişlardi. Durumu o kadar kötü müydü?
Hemşirenin yanima koşarak gelmesiyle bi anda irkildim.
-Siz hastanin nesi oluyorsunuz?
-Hangi hastanin? Selin&apos;in mi?
-Evet Selin Hanim&apos;in.
-Selin Hanim kafasina büyük bi darbe almiş. Kafatasinda birkaç ezik var. Şu anda endişelenicek bir şey yok.
-Nasil yok yaaa kafatasinda ezikler var diyosunuz?
-Küçük ezikler... Bayilmasinin nedenide tansiyonunun düşmesi yani merak edilecek bi şey yok.
-Onu görebilir miyim?
-Tabi kide hayir! diyip gitti.
Salak midir nedir? Hem kötü bi şey olmuş gibi koştura koştura geliyo hem de bi şey yok diyo ardindan Selin&apos;imi göremeyeceğimi söylüyo bu nasil iş ya?
Geri yerime oturduğumda annemin odasindan doktorlarin aceleyle çiktiğini gördüm ardindan annemi sedyeyle bi yere götürüyolardi. Ayağa kalkmamla beraber bi doktor beni oturtup;
-Burda kalin! diyip gitti.
Bu nasil hastahane ya karmakarişik!
Kisaaaaa oldu :((((((((((((((
umarim begenmissinizdir :)))