Bana ait bir şeyler olmadığını anlayalı çok olmadı bu dünyada. Zaman hesapsız akarken yüzüme bile bakmıyordu. Bedenimden yayılan kokular taşlı sokakta adımı yazsa da soluduğum havaya, bunu yalnızca ben görebiliyordum. Az kaldı varmama. Çok uzakta olmasa gerek. Ben dayanırım ama parçalanmış ayaklarımın pek vakti kalmadı gibi. Gördüğüm her şeye ezberlemek istercesine bakıyorum. Karıncayı bile görebiliyorum şimdi. Ya şu küçük bitkiye ne demeli. Mor olan. Yeşiller arasında mor. Güzel görünüyor ama o halinden memnun mu acaba. Yalnız mıdır şu koskoca dağ kadar ? Ya da ne zamandır burada. Benim onu farkettiğimi biliyor olsa gerek. Yoksa bilmiyor mu?
Yürüdüğüm yolda hiç kimsenin olmayışı şaşırtmadı beni. Bunu daha öncede görmüştüm. Toprak renk mi değiştirmiş bana mı öyle geliyor? Bu anı unutmamalıyım. Bu anı unutmamalıyım.
Az kaldı galiba. Ya her şey renksizleşiyor yada gözlerim artık çoğu şeyi seçemeyecek kadar susuz kaldı. Şimdi duyuyorum güneşin sesini. Ya ben çok yaklaştım ya da öyle olmasını istiyorum. Dudaklarımdaki çatlaklar dan anlıyorum zamanın hayli geç olduğunu.
İşte geldim en sonunda. Hiçbir şey değişmemiş. Her şey eskisi gibi. Annem en sevdiği sandalyesinde oturmuş o çok sevdiği şarkıyı mırıldanıyor gülümseyerek. Babam nerde? Nerde olacak yine o eski radyoyu tamir etmeye çalışıyordur. Canım yanmıyor şimdi. Beni görseler ne derlerdi acaba. Özlemişler midir beni? Benim kadar istemişler midir son kez görmeyi. Ne olacağını bilmedikleri bir yolculuğa çıkmadan önce herhalde onlarda beni görmeye gelmişlerdir. Parçalanmış ayakları ve kurumuş dudaklarıyla. Benim haberim olmadan. Şimdi anlıyorum beni neden beklemediklerini. Meğer zamansız bırakıp gitmelerin ardında gizli bir bahçe varmış. Gördüğün son düş olsa da belleğine her anıyla yerleşip yaşamının anlamını son kez hissetmene izin veriyor.