Yeni yetişen temiz fıtratlı gençlerimiz, Batı kültürünün etkisi altında kalarak fıtratlarından yüz çevirmekte, koca bir ömrü bir kuru sevda uğruna heba etmekte ve anlamamakta. Oysa ne olurdu biraz kendine gelseydi ve oturup yüreğinin sesini dinleseydi, yüreğini kendisine arş edinmiş Rabbiyle dertleşseydi ve keşke şöyle bir düşünseydi: "Ben de bir insanım, eninde sonunda herkes gibi ben de öleceğim; geçen gün dedem, sonra babam, bugün yahut yarın ben de öleceğim, demek ki bu boş ve geçici dünya için, geçici zevkler uğruna ebedi yaşamımı mahvetmemeliyim. Gelen gidiyor ve herkes kendine göre bir gaye için harcıyor hayat sermayesini. Kimi bir ev için bir ömür didinmekte, kimi bir kadın aşkına kendisini paralamakta, bazısı bir emeklilik hülyasında, bazısı parasına para katma tutkusunda, başkaları da yalan bir şöhret yolunda harcayıp gidiyor ömrünü… evet, sadece insana bir kez verilen bu ömrü haktan ve hakikatten uzak heder ediyor. Demek ki ben hiçbir zaman yok olmayacak için varım ve öldükten sonra O'na ulaşamaman
ın acısıyla yanacağım."