Safariye gitmek istiyorum : Hikayenin Devamını Getir | Melke On The Road
Hikayenin devamını getir oyununun ikinci bölümüne hoş geldiniz! (Önceki hikayeye buradan ulaşabilirsiniz.) Bu hafta öncekinden tamamen farklı bir hikayemiz var. Karantina günlerinde sıkılan herkesi hikayeye devam yazmaya davet ediyorum. Oyun yine aynı sadece basit bir basit kural eklendi: Yapacağınız yorumlar 350 kelime ile sınırlı olmalı. Ben de kendi yazacağım sonu 350 kelime kuralına uyarak yazacağım. Yorumunuzu bir word dosyasında ya da Google’da kontrol ederek kaç kelime olduğunu kolayca öğrenebilirsiniz. Yine yorumların sonuna instagram hesabınızı yazmayı unutmayın. Evet, hikayenin devamını en yaratıcı şekilde getiren üç kişi 50 TL değerinde hediye kitap çeki kazanacak. Bu arada hediyeleri Mehmet Kütük ve İnci Bengü Karagöz ile birlikte veriyoruz. Kendilerine böyle güzel bir oyunda gönüllü oldukları için çok teşekkür ederim. Bir de İnci Bengü Karagöz’ün Ateş’in İzi isminde bir kitabı ve hikayeler paylaştığı bir blogu var. Eğer hikaye okumaktan keyif alıyorsanız http://bengushka.blogspot.com/ adresinden bloguna mutlaka göz atın. Şimdi gelelim ikinci hikayemize: Safariye gitmek istiyorum sizlerle.
Gösterilerimizi izlemeye gelen birçok insan yaptıklarımın son derece heyecanlı ve havalı olduğunu zannediyor. Oysa benim durumumda biri için bu gibi şeyler oldukça sıradan. Bisiklet üzerinde akrobasi yapmak, ateşin içinden geçmek, ipte yürümek… Bunların benim hayatımda otobüse binmekten, uyumaktan, hamakta sallanmaktan pek bir farkı yok. Ama izleyici işin büyüsüne fazla kapılıyor. Onlara da hak vermek lazım. Onlar gösteriyi sadece bir kere izlerken ben bütün bir ay boyunca aynı şeylere çalışıyor ve sirkin açık olduğu bütün bir hafta boyunca da aynı gösteriyi yapıyorum.
Gördükleri şeyler karşısında büyük bir heyecana kapılıyorlar ama asıl heyecanlı şeyler onlar yokken oluyor. Örneğin geçtiğimiz gün bir ip cambazı neredeyse 10 metre yükseklikten düştü. Neyse ki ufak kırıklarla atlattı fakat yerine aynı gösteriyi yapmak için birini bulmak için epey uğraşmıştık. Sonra yine geçen ay gösteri yapması için kırbaçla korkutulan ayı eğitmenine saldırdı. (Ki bence bu olayda ayı son derece haklıydı. Ben olsam ben de aynı şeyi yapardım.) Şahsen ben yüksekte dans eden birini izlemektense bir ayı eğitmenine saldırdığında onları ayırmayı daha heyecanlı buluyorum. Ama bu bile anlık bir heyecandan fazlası değildi.
Ruhum farklı bir şeyler yapmak istiyordu. Mesela Safari’ye gitmek. Geçen gün bizimkiler izlerken görmüştüm. Safari diye bir yerde kocaman arazilerde aslanlar, kaplanlar, zürafalar, filler ve daha birçok hayvan bir arada müthiş bir hayat yaşıyorlardı. İnsanların arabalara binip onlarca aslanın arasından geçip gittiği, baktığın her yerin ufuk çizgisiyle birleştiği muazzam bir coğrafyada oluyordu tüm bunlar. Bu aslanların hepsi vahşi aslanlardı ayrıca. Bu durum her ne kadar tüylerimi diken diken etse de bir yolunu bulup Safari’ye gitmek istiyordum. Televizyonda izlediğimden beri beni gerçekten heyecanlandıran, kalbimin hiç olmadığı kadar canlı atmasına sebep olan tek şey buydu. Hikayenin devamını okumak için buraya tıklayın.
Yorumunuz önce onaya düşeceği için yaptığınız anda görünmeyecek. Paniğe hiç gerek yok, her şey kontrol altında. Kimse birbirinden kopya çekmesin diye yorumlar biriktikten sonra birkaç gün içinde yayınlayacağım.
Oğuz Atay Eylembilim Kitap Yorumu
Meditasyon yaparken ne düşünüyorduk? : Hikayenin devamını getir
Demolition – Yeniden Başla Film İncelemesi
3 Nisan 2020 Emel Cevapla
Düşünmesi bile beni bukadar heycanlandırırken bu duyguyu yerinde yaşamak tüm kalp atışlarımı bedenimde hissetmek, sanırım aradığım duygu buydu. Uzun zamandır bu keşfi yapmanın hayalini kurarken internette gördüğüm bir fotoğraf yarışmasında ödülün Afrikada bir safari seyehati olduğunu görünce neden olmasın dedim. Zaten fotoğraf çekmek yıllardır yaptığım bir işti sirkten kalan zamanlarda bol bol doğa seyehatleri yapar anı ölümsüzleştiririrdim. Zaten saferi hevesimde doğaya olan merakımdan doğdu. Ruhumu doyurmanın vakti gelmişti. Hemde sevdiğim şeyi yaparak. Çektiğim birkaç fotoğrafı da eliyerek karar kıldığım bir fotoğrafı yarışma için gönderdim. 1 aylık heyecanlı bekleyişin ardından kazanan 5 kişiden biri de bendim. Ruhumun kanatlandığını nasıl tarif edebilirim ki kazandınız mailini aldığım o heyecanı! Hiç vakit kaybetmeden biraz geziyle ilgili araştırmalar yaptım videolar izledim. O gün gelip çattığında kafamda birtek soru vardı “ya bir aslanla burun buruna gelirsem?” düşünmesi bile kalp atışlarımı hızlandırmıştı. Bir akrobasi sanatcısının bunları söylemesi size tuhaf gelsede benim için heyecan yeni başlıyordu. Sanırım evren sesimi duydu ve ben safari ye gidiyorum…
9 Nisan 2020 Melke Cevapla
Bu güzel hikayeyi bizimle paylaştığınız için çok teşekkürler. Sıradaki oyunda bol şans dilerim!
3 Nisan 2020 Ebru Buket Aytaç Cevapla
… fakat safariye gitme isteğimin geçici bir heves olup olmadığını sorgulamam gerekiyordu. Yaptığım işte iyi olmamı sağlayan yegane özelliğim doğru hamleleri doğru zamanda yapmaktır. Ne bir saniye erken ne bir saniye geç. Her işte olduğu gibi bu işte de atacağım adımların getirisini ve benden götürebileceklerini hesaplamalıydım. O halde akşam odama çekilip kendimle baş başa kaldığımda, kalbimi yeniden yoklayacak ve duruma göre yol haritamı çizecektim.
Her gösteri öncesi kendime iyi şanslar dilediğim boy aynamın karşısına geçip,gösteri esnasında 10 defa bozulup artık atılmasına karar kılındığı için sahiplendiğim kırmızı mikrofonumu elime aldım ve kendi gösterime başladım.
Safari diyorduk…evet… halen safari için büyük bir heyecan duyduğunuzu görüyorum. Öyleyse kalp ve akıl çarpışmalarına hepiniz hoşgeldiniz! Dınınınım…kendi gösteri dünyamın perdelerini açıyorum sevgili seyirciler… şak şak şak… ne kadar da kalabalık bir seyirci bu böyle.Anlaşılan meraklı bir kitlemiz var. Öyleyse ilk hamleyi akıl başlatıyor.Evet akıl lütfen bizi ikna et.
-Öhömm… sirkte çoğunu yakından gördüğümüz, üstelik evcilleştirilmiş olsalar dahi yine de ürkütücü bulduğumuz bu canlıları ait oldukları doğal ortamlarında, kendimizi güvende hissedip hissedemeyeceğimizi bile kestiremediğimiz bir yakınlıktan görebilme ihtimalimizi düşünmek kalp için nasıl bir his acaba?
…Aman Allah’ım neler oluyor böyle? Bunun düşüncesi kalpte sendelemeye, önünü alamadığı bir çarpıntıya neden oldu. Kalp? İyi misin?
-Elbette iyiyim, çok ama çok neşeliyim.Yaşadığımı hissettirdiğin içşn teşekkür ederim akıl. Bilinmezliğe doğru giden, heyecanlı bir yol mu bu? Hahhay keyfim yerine geldi. Bu işe ilk merak saldığımızda da akıl aynısını yapmıştı. Sürekli düşmekten, sakatlanmaktan ve daha “akılcı” işlerle uğraşmamız gerektiğinden bahsediyordu. Bak, onu dinlemedik ve hislerimizle hareket ederek önemli başarılara imza attık. İnsanlar yapabildiklerimizi seviyor ve bizi alkışlıyor. Kalpten kalbe heyecanla bütünleşiyoruz. Heyecanı ve ritmi hızlandırmayı seviyoruz. Adrenalinle sıkı arkadaşız. Bu işler tam bize göre. Durağan bir hayat, sıkıcı ve kasvetli rutinler… hadi ama… bu bedende akıl önderliğinde işler yapmadığımızı hepimiz biliyoruz. Bence bunu uzatmayalım ve beraber tekrarlayalım:
-En yakın zamanda safariye gidiyoruuuz!
Hikayeniz için teşekkür ediyor, sizi ödül töreni için instagrama bekliyoruz. 🙂 Tebrikler!
3 Nisan 2020 Tuğçe Cevapla
Aslanların savanalarda koşturmasını gördükçe aklıma Nero geliyor. Nero’yu son gördüğüm gün okullar kapanmış ve çocuklar karnelerini almıştı. Gösterilere o kadar yoğun bir talep vardı ki, durmadan atlıyor zıplıyor ve gelen çocukları eğlendiriyorduk. İşte o gün, o lanet olasıca gün, üst üste topun üzerinde gösteri yapmaktan yorulduğu ve düştüğü gündü. O kadar yorgundu ki, yerinden kalkamadı bile. İştahı da kalmamıştı son dönemlerde, yemek yemiyordu. Veteriner geldiğinde Nero’nun artık daha fazla gösteri yapamayacağını ve muhtemelen bir kaç güne aramızdan ayrılacağını söyledi. Sirk sahibi Kara Jonnie bunu duyunca Nero’yu aylardır kurtarmaya çalışan rehabilitasyon merkezine telefon açtı ve üzerine para alacağını da duyunca kafasını bize çevirip büyük bir kahkaha attı. Ondan daha mutlusu yoktu.
Rehabilitasyon merkezi görevlileri ertesi gün geleceklerdi. Bu da demek oluyordu ki, bu Nero ile geçireceğimiz son geceydi. Her gece uyumadan önce, Nero’nun üç metre genişliğindeki kafesinin yanına hasır örtümü serer, birlikte hayal kurardık. Nero’nun savanalarda arkadaşları ile birlikte koştuğu, yelesinin rüzgarla savrulduğu özgür günlerinin hayallerini kurardı Nero. Ben de planın bir parçasıydım. Onu salan, bu sirkten azad eden kişi ben olacaktım. Kapısını açacaktım ve koşarak uzaklaşacaktı. Defalarca elim gitti ama hep durdum. Hani hep haberlerde görürüz ya, hayvanat bahçesinden kaçan bir hayvan, onu kovalayan insanlar ve hüsranla biten son…
Buradan kurtulduğu için seviniyorum. Bari son anlarında ona iyi davranan insanlarla birlikte olsun. Sevincimi Nero’dan başka kimseye belli etmemeye çalışıyorum. Bu gece son kez hasır örtümü yanına serdim.Bu sefer daha çok ben anlatıyorum, o dinliyor çünkü konuşacak hali yok. Sabaha kadar ben anlattım o dinledi. Görevliler geldiğinde ise kafesinin kapısını ben açtım.
Tam 2 sene oldu Nero gideli. Sonrasında sık sık rehabilitasyon merkezini arayıp, Nero’yu sordum. Önceleri onu sirke geri getirmeyi planladığımı düşünerek bana bilgi vermek istemediler ama sonra dost olduğumu anladıklarında Nero’nun durumunu anlatmaya başladılar. Nero kendisini toparlamış, genç olduğu için hızlı bir gelişim göstermiş. Hatta artık Queen Elizabeth’de bir sürü ile birlikte yaşıyormuş. Kendi ayakları üzerinde duruyor, avlanıyor, arkadaşları ile birlikte takılıyormuş. Dediğini yaptı koca patili Nero.
Ben de elimde tuttuğum bu bilet ile Uganda’ya gideceğim ve onu göreceğim. O artık vahşi bir aslan, seni unuttu diyorlar. O beni unuttu mu bilmem ama ben onu hiç unutmadım.
Tuğçe’nin hikayesi ilk üçteydi ancak o hakkını bir başkasına devretti. Koca yürekli bu kadına teşekkür ederiz. Ayrıca bu müthiş hikayeyi okumak da çok keyifliydi. 🙂
3 Nisan 2020 Yasemin Cevapla
Hayatin kurgusundan cok gerçeğini yaşamak istiyordum. Safariye gitmek o anı yaşamak benim için gercek bir perde arkası olacakti.insan elinin değmediği bir vahşi yaşam deneyimlemek son arzum olarak kalacağını kimse bilemezdi. hayat mücadelem bitti sonunda herşeyi bırakıp son hayalime gidiyordum. Safari anında geçirdiğim kaza vahşi yaşamın döngüsünü kıramadı çok ağır hasarlarla yasamda kalmayı başardım bir aslana bacağını bırakan bir engelliydim. Bunu iş hayatım boyunca engellediğim hayatlarin bedeli olduğunu biliyordum. @kupakizi_sinekvalesi1
Etme bulma dünyası daha iyi anlatılmazdı sanırım 🙂 Bundan sonraki hikaye oyununda da hikayelerinizi okumak isteriz. Bol şans dilerim sonraki oyun için 🙂
4 Nisan 2020 Eyüp Günaydın Cevapla
Baharın geldiğini hissettiğim klasik hafta sonu rutinlerimden bir tanesi filtre kahve eşliğinde odamın balkonundan yaşlı meşe ağacını izlemek. Bu hafta meşe ağacımızın konukları iki tatlı küçük sincaptı ağacın dalları üzerinde köşe kapmaca oynuyorlardı bende onları balkondan heyecanlı bir şekilde izliyordum, bir yandan da safariye gitme planları yapıyordum sonra hafta sonları çalmasına hiç alışkın olmadığım telefonum çaldı, telefonla görüşürken bir yandan da gülümsüyor mutluluktan tuhaf hareketler yapmaya başlamıştım, görüşmeyi bitirdiğimde direk balkona fırladım ve avazım çıktığınca bağırdım fazla bağırmış olmalıyım ki ağaçta oyun oynayan sincapları korkutup kaçırdım. Az önceki telefon görüşmem de bir projeye dahil edildiğim ve haftaya Afrika’ya gideceğim haberini aldım, “evet yanlış duymadınız Afrika!” Afrika’da ki çocukları eğlendirmek ve mutlu etmeyi amaçlayan bu proje benim için çok önemli bir yere sahip çünkü, yaptığımız gösterilerin en büyük hayranları arasında bugüne kadar hiç görmedikleri bir şeyin verdiği heyecanı, merakı gözlerinden görebileceğimiz küçük çocuklar oluşturmakta. Onların yüzlerinde ufak da olsa mutlu olduklarının göstergesi gülümsemeyi görmek benim için en mutluluk verici şeylerden bir tanesi, bu yüzden de yaptığım işi seviyorum. Şimdi bende o küçük çocuklar gibi mutlu ve heyecanlıyım…
Bu keyifli hikayeyi paylaştığınız için çok teşekkürler. 🙂 Bir sonraki oyunda bol şans dilerim!
4 Nisan 2020 GÜRKAN YÜCEL Cevapla
Elbet bir gün bu hayalimi gerçekleştireceğim. Ne de olsa başarı hikayeleriyle dolu bir aileden geliyorum. Babam Çarli ünlü bir televizyon yıldızıydı. Dedem Albert ise inanmayacaksınız ama 1949 yılında uzaya çıkmış. Böyle bir aileden gelen biri olarak elbet ben de bir gün hayallerimi gerçekleştireceğim. Ancak bu seyahate tek başıma çıkamayacağıma göre önce eğitmenimi ikna etmem gerekecek. Bana şans dileyin:)
(Hikayenin sonuna bisiklet üzerinde akrobasi yapan bir maymun resmi koyabilirsiniz…mesela:)
Hikayenizin biraz daha uzun olmasını çok isterdim, neler olacağını çok merak ettim. 🙂 Son beş hikaye arasında olduğunuzu da söylemeden geçmeyeyim. Bir sonraki hikaye oyununda bol şans diliyorum şimdiden. 🙂
4 Nisan 2020 Zeynep Beroldo Cevapla
Uzun süredir takip ettiğim bir instagram hesabında Afrika’da bir haftalık Safari çekilişine katılmak ister misiniz? Yazısını görüp şansımı denemek istedim. Çekiliş sonucu ilk yedek kişi bendim. Kim böyle bir fırsatı kaçırır ki bana gülsün şans derken asıl talihlilinin bu şansı değerlendiremeyeceğini, şansın benim olduğunu öğrenmemle bavulumu hazırlamam bir oldu. Safarinin ilk günü heyecanla jeepin içinde zıplaya zıplaya giderken yolun geri kalanında yürüyeceğimiz söylendi. Bir bildikleri vardır elbet diyerek ürpersem de indim jeepten.Ama birden gruptaki insanlar hızla farklı yönlere koşarak beni yalnız bıraktılar. Jeepin anahtarı da yoktu ve düz kontak yapmayı bilmiyordum. Hayatımı riske atıp yürüyerek birilerine ulaşmak yerine nasıl düz kontak yapabileceğimi bulmayı denemeye karar verdim. Saatler sonunda bunu başardım ve safariye başladığım köy yerine karakola giderek durumu anlattım. Meğerse kendine eğlence arayan bazı insanlar bir kurban seçip onu vahşi hayatın içinde tek başına bırakıp köye sağ ulaşıp ulaşmayacağı üstüne yüklü miktarda bahse giriyorlarmış. Ama bu sefer sert kayaya çarpmışlardı. Polisler hepsini tutukladılar. Bu beklediğim bir şeydi ama benim hayatım adına girdikleri bahiste ortaya koydukları 10.000 doları da bana vermiş olmaları hiç beklemediğim bir şeydi. Bende onların beklemediği bir şey yapıp karakoldaki 7 polise 100’er dolar verip gerisini Afrika’da avcılığa karşı savaşan bir derneğe bağışladım.Kıssadan hisse diyecek olursak;1.Aslan dahil hiçbir hayvan insandan tehlikeli değildir. 2.İzlediğin hiçbir film/dizi boş değildir. Hepsinden öğrendiğin bir şey vardır. Yoksa Afrika’nın ortasında düz kontak kurabilmeyi nasıl başarabilirdim?
Bu keyifli hikaye için teşekkürler! Hikayeniz son elemeye kadar bizimle geldi 🙂 Sıradaki hikayede bol şans dilerim. 🙂
4 Nisan 2020 Hatice Cevapla
Bir sabah uyandım ve bu sıradan hayatı geride bırakıp ruhumun beni çağırdığı yere gitmeye karar verdim. Fakat önce güzel bir plan yapmalıydım. Neticede bu dünyada bu insanlar arasında bana verilmiş bir özgür irade- ruhum bunun tam tersi olduğunu söylese de – yoktu.. Dikkat çekmemeliydim.Kimsenin gözüne görünmeden burdan ayrılmalıydım.Akşam için her zamankinden büyük bir gösteri planlanıyordu.Civar şehirlerden bir sürü meraklı insan bizi izlemeye gelecekti.
Ben sirkte doğmuştum , büyük heyecanla bizi izleyip, hevesi hemen sönüveren bu insanlar arasında büyümüştüm.Onlara gerçekten bizi izlerken ne hissettiklerini sormak isterdim. Bizim ip üstünde yürümemiz, ateşten atlamamız onlara komik değil de neden tuhaf gelmiyordu mesela? Başka bir hayat bildiğimden değil elbette ama hep yanlış yerde olduğunu bilme hissiydi işte. Mesela bir insandan çita gibi koşmasını, kuş gibi uçmasını bekleyemezken derisinden çanta, tüylerinden kürk yapılamazdı değil mi ? Bunları bana şimdi düşündürten şey tıpkı burdaki dünyama benzeyen arkadaşlarımın doğal ve özgür bir ortamda yaşadığını,başka bir dünyanın varolduğunu şu televizyon denen şeyde izlemiş olmamdı.O zamandan beri başka türlü düşünür, aitliğimi sorgular olmuştum..Ve işte vakti gelmişti..
Burdan tek başıma gitmemeliydim..Arkadaşlarımı da yanıma alıp ait olduğumuz dünyaya birlikte ulaşmalıydık. Sirki mahvedemezdik. Hasta numarası yapamazdık. Bu konuda sert yaptırımları oluyordu insanların ve asla acımıyorladı. Arkadaşlarıma hayalimi ve planımı anlattığımda aynı hisleri paylaştığımız için öyle mutlu olduk ki. Bunun için her şeyi yapmaya hazırdık..En son gösterimizi tüm görkemiyle yapmaya ve sirk yönetimi uyuduğunda kaçmaya karar verdik.. Şahane bir gösteri gerçekleştirdik öyle ki bazılarımız daha önce hiç yapmadığı hareketleri yaptı. Bazıları tehlikeliydi de. İnsanlar gerçekten büyülenmişlerdi. Ve ben onların yüzüne hiç bu kadar içten gülümsememiştim. Belki de bu sefer beni eğlendiren onlardı. Gözleri yuvalarından çıkacak gibi oluyor birbirlerini dürtüyorlardı.Onların kendi mucizelerini yaratamamalarına ve heyecanlanmak için hep dışarıdan bir etkiye muhtaç olduklarını hissedebiliyordum artık. Bir tarafım onlar için üzümüştü de. Sonunda gösteri bitti, insanlar kesilmeyen homurtularıyla arabalarına binip yavaş yavaş uzaklaştı. Sirk yönetimi bir taraftan bizi iteleyerek odamıza sürüklerken bir taraftan da büyük bir hazla gecenin başarısını konuşuyorlardı.. Karşılığında bir nezaket beklemiştik ama her zamanki gibi biz onların dünyasında canlarının istediği her şeyi yapabildikleri oyuncaklarıydık..Görünmezdik, belki canlı bile değildik, ruhumuzun olduğu kısmına hiç girmiyordum bile…
Herkes zafer sarhoşluğunda uyurken sessizce sirk alanından çıktık ve bir daha buraya asla dönmemeye söz vererek uzaklaştık..Sonunda özgür dünyamıza, ait olduğumuz yere gidecek olmamızın heyecanıyla sessizce kutladık birbirimizi.
Asıl yolculuk şimdi başlıyordu..Tıpkı gerçekleşen tüm hayaller, denizini bulan tüm nehirler, bir kalbin atacağı yeri sonunda bulması gibi…
Hikayenizi çok severek okudum ve ilk üçte değerlendirmek istedim fakat hikayeniz 350 kelime kuralına uymuyordu ne yazık ki 🙂 Ellerinize sağlık, çok teşekkür ederiz. 🙂
5 Nisan 2020 Burak göre Cevapla
Bu düşünceler içinde yıldızları izlerken hiç inamasamda bir dilek tutmuştum alkolün uyuşturmaya başladığı beynimde sonrasında da sızmışım zaten. Sabah gürültüler uyandım hala kendimde değildim hayal mü görüyordum acaba koskoca sirki bşr yandan söküyorlar bir yandan da hayvanları araçlara bindiriyorlardı aslında bşr iki gün daha kalmalıydık galiba program değişmişti. Şaşkın şaşkın ne olduğunu anlamaya çalışırken dubai de özel bir gösteri yapacağımızı öğrenince kısa süreli bşr şok yaşadım bir dilek bu kadar kısa sürede gerçeklişir mi tabiki de benim ki bşr şansı çünkü paragöz patronum ayarlanmıştır bu işi bana da kaymağını yemek kalmıştı. Hemen dubai yi yapabiliceğim gezinin planlarını yapmaya başlamıştım. Bir kaç gün sonra hayallarime kavuşmuş etrafı gezerken yaptığım plana uyarak hiç bşr şeyi kaçırmamaya çalışıyordum. Turun sonunda aslında beni heyecanla izlemeye gelen insanlardan bahsetmşştşm ilk defa beni izleyenler nasıl hayretler içinde kaldıklarını şimdi daha net anlamıştım cünkü sırkte filinden aslanına hep iç içe olmama rahmen onları bu doğanın bir parçası olduğunu görememişim ve sirke döndüğümde onları ait oldukları yere gitmelerinde yardımcı olacaktım.
Bu güzel hikayeyi için çok teşekkürler, bir sonraki oyunda bol şans diliyorum! 🙂
5 Nisan 2020 hande Cevapla
Burada doğmuşum. Kalbim attı evet çünkü bu sirkten başka şey bilmedim ben. Annem güzeller güzeli bir akrobat. Bütün seyirciyi büyüleyen altın saçları var. Yani öyleymiş. Fotoğrafta görmüştüm. Babamla henüz konuşmayı kesmediğim zamanlarda bana o göstermişti bu fotoğrafı. Elleri titrerdi bunu gösterirken. Hatırlıyorum. Var gücüyle gözyaşını içinde tutmaya çalışsa da, o fotoğrafa düşen 1 damlayı hala hatırlıyorum. Ama babam da her gün başka bir şeyi hatırlıyor. Terbiyecisi, eğitim saati bittikten sonra kafesine götürdüğü aslan Kai’nin kilidini bir anlık ihmalle kontrol etmeyince annemin öldüğü günü, kanlar içinde kucağında tutuşunu hatırlıyor. Ben annemi hatırlamıyorum. Çünkü o kafesin açık kaldığı gün 2 yaşındaymışım. Ezbere bildiğim tek şey, her gece kendini alkolle kaybetmeye çalışan bir baba oldu. Aslan Kai de artık yok. Ama biliyor musunuz benim bir kardeşim var o günden sonra. Kai’nin yavrusu Luca. Bir tek onunla konuşuyorum artık. Aslında annemin ölümüne sebep olan şeyin Kai ya da terbiyecisi olmadığını, tek sebebin bu sirk olduğunu kavrayabildiğim yaştan beri babamla konuşmuyorum. Babam, bir zamanlar dillere destan şovlarıyla ünlü bu sirkin sahibi. Bu eziyetin, bu kafeslerin, bu kırbaçların kurucusu. Artık beni sadece Luca anlıyor ve onu sadece ben anlıyorum. Çünkü ikimizin de annesini bu sirk aldı. Yatağıma her yattığımda buradaki hayvanların acısını, her kırbacı yüreğimde hissettim. O gün televizyonda safari izlerken oradaki aslanların yüzünde olup Luca’da olmayan bir şey farkettim. Özgürlüktü bu. Bu hiç tadamadığı şeyi, ona vermeye mecburdum. Bir yolunu bulup onu buradan kaçıracaktım. Oraya, o hayvanların istediği gibi dolaştığı yere götürecektim onu. Kim bilir belki ben de orada onunla yaşardım. Evet, başarabilirdim bunu. Hem neden yapamayayım ki? İki gün önce doğum günümdü ve 12 yaşında kocaman biriydim artık. Belki gelen seyircilere sorardım nasıl gidileceğini. Elbet yolu tarif eden biri çıkardı değil mi? O an kalbimin hiç olmadığı kadar canlı attığını hissettim demiştim ya. Çünkü anladım, kalbim burada hiç atmamış…
Çok keyifli bir hikayeydi! Ödül töreni için instagramdan bekleniyorsunuz, tebrik ederim 🙂
5 Nisan 2020 Firdevs yanik Cevapla
Günlük yaşantım bana git gide sıkıcı gelmeye başladı. Her gün aynı sabaha uyanıyor gibiydim. Yarının nasıl olacağını çok uzun süredir bugünden kestirebiliyordum. Her günün tadı her öğün yediğim tuzsuz pilavdı. Sadece doymak için yiyor sadece yaşamak için uyanıyordum. Böyle bir ruh halindeyken bedenimi, zihnimi canlandıran safari fikri olmuştu.
Yeni bir turneye başlamıştık. Turnemizin ilk ayağını ülkenin kuzeyinde yer alan bir şehirde gerçekleştirecektik. Bu şehrin birçok özelliği vardı ama en çok futbola sevdalıymışlar. Evlerini, odalarını hatta caddelerini bile taraftarı oldukları takımın rengine boyarlarmış. Takımlarının sembolü de kaplanmış. Sanırım o yüzden sirkimize ilgi gösterdiler. İlk gösterimizde biletlerimiz yok sattı. Gösteri günü geldi çattı. Koltuklarda coşkulu bir seyircinin olduğu içeriye gelen çığlıkların sesinden anlaşılıyordu. Arkadaşlarımda aynı heyecan içerisindeydi ama benim için yine sıradan bir gündü.
Gösteri başlamıştı. Önce sunucu çıktı. Gösterinin akışını anlattı. Ardından akrobatlar, palyaçolar, trapezciler, cambazlar, tek tekerli bisikletçiler kusursuzca gösterilerini sundular. Sıra eğitimli yabani hayvanlara gelmişti. Tüm seyirci kaplanı görmeyi dört gözle bekliyordu. Kaplan da eğitmenin komutlarını eksizsiz yerine getirdi. Gösteri başladığı gibi sorunsuz ve coşkulu bitti. Misafirlerin gösteriden aldığı keyif alışlarından anlaşılabiliyordu. Ben ise hala aynı ruh halinde olup biteni izliyordum. Tüm bu izleyici sadece takımlarının sembolü olduğu için bir kaplanı görmeye gelmişti. Tüm bunlar arasında ilgimi sadece bu çekmişti. Galiba ilgimi çeken şey beni etkisi altına almıştı.
Gece olup el ayak çekilince bende odama geçtim. Uyumaya hazırlanırken televizyonu açtım ve bir belgesele denk geldim. İzlediğim belgeselde yavru fil su içmek için girdiği çukura sıkışmıştı. Diğer filler çıkması için ona yardım ederken annesi de pusudaki kaplanlara karşı nöbetteydi. Aklıma yine safari hayallerim gelmişti. Kaplan için gelen seyirciler de aklımın bir köşesinde duruyordu. Birden nasıl oldu değişti. Her şey başka bir renkti. Şimdiki gibi mavi ya da yeşil değildi. Gerçekte düşlediğim hayalin içerisinde yaşıyordum. Safariye gitmek istiyordum ama bir parçası olduğum gösteride safariyi yaşayarak deneyimliyordum. Her gün fille, kaplanla, ayıyla, zürafayla, maymunla birlikteydim. Bakışlarından ne istediklerini anlayabilecek kadar onları iyi tanıyordum. Belki de bu yüzden evlerini görmek istiyordum. Gösterinin bir parçası ama safarinin bir izleyicisiydim. Her şey daha netti. Doğadaki hayatlarına hayran olduğum hayvanlar elimdeydi. Hiç biri televizyondaki gibi değildi. Safari evimdi. Tek farkı sadece ürkmüş, korkmuş ve esirler olmalarıydı
Firdevs, önceki oyunumuzun kazananı olarak yine çok güzel bir hikaye yazmışsın. 🙂 Teşekkür ederiz!
5 Nisan 2020 Tuğçe Hilal Çil Cevapla
Yine sıkıcı bir gün gösteriden sonra kavrana doğru ilerlerken takım elbiseli bir adam bir ricası olduğunu söyleyerek yolumu kesti. Durup adamı dinlemeye koyuldum. Adam hiç beklenmedik bir teklifte bulunmuştu. Yıllar sonra ilk kez heyecanla uyanmama sebep olacak bir teklif!
Başıma resmen talih kuşu konmuştu. Böyle bir mucizenin olma ihtimali neydi ki? Zengin bir iş adamının oğlu ölümcül bir hastalığa yakalanacak ve en büyük isteği tek tekerlekli bisiklet süren bir ayı görmek olacak! Hadi diyelim bu oldu. Bu zengin adam da bu kadar sirk içinde beni bulacak ve bunu yaparsam beni safariye götürebileceğini söyleyecek. Resmen talih kuşuydu bu!
Kafaya koymuştum. Bu şansı kaçırmayacaktım. Kendi doğal ortamlarında özgürce dolaşan kaplanları, zürafaları ve filleri görecektim. Kim bilir ne macera dolu, ne heyecanlı olacaktı. Belki tehlikeliydi biraz onların arasında olmak. Ama olsun, işin heyecanı da buradaydı ya.!
Ayının eğitmeni zaten dünden razı geldi benim bir süre ayıyla çalışmama. Eğitmeninden ayrılıp bana gelirken mutlu olduğunu gözlerinden okudum ayının. Adeta kurtuluyordu.
Sonraki günler oldukça stresliydi. Ne kadar çalışsam da olmuyordu. İki tekerlikli bisikleti gayet süren ayı, tek tekerlikli olunca hiç dengede duramıyordu. Görmüştüm, bunu yapabilen ayılar vardı. Ah şu aptal ayı! Yoksa ben mi bir şeyleri eksik yapıyordum? Niye bir türlü olmuyordu?
Artık zamanım iyice daralmıştı. Başka seçeneğim yoktu. Elime kırbacı aldım. Hem ben vurmasam, eğitmeni vuracaktı zaten. Disiplin şarttı. Ayı yapamadıkça vurdum.
Sıkı çalışmam karşılığını vermişti, bizim ayı resmen tek tekerlikli bisiklette gidiyordu. Çok emek harcamıştım ama değmişti, kendimle gurur duyuyordum.
Sonunda gerçek bir safariye gittim. Çok şükür ayı bir terslik çıkarmadı. Zaten terslik çıkarmayacağını korku dolu bakışlarından anlamıştım. Bizim zengin adam da sözünü tuttu.
Rehberin dediğine göre safariye her çıktığımızda hayvan görmeyebilirmişiz ama bizim kafile şanslıydı. İlk günden bir fil ve bir zürafa gördüm. Bugünse iri yarı iki ayı! Yakınlıkları korkutmuştu beni. Bunu fark eden rehber:
-“Korkmana gerek yok.” dedi.
-“Nasıl korkmam? Şunların cüsselerine baksanıza.”dedim.
Rehber şöyle devam etti:
-“Bu bölgede aslında ayı yaşamaz. O gördüğünüz ayılar zamanında sirkten kaçıp gelmiş ayılar. Sirkte o kadar çok korkutulmuşlar ki hayvancağızlar insandan korkar olmuşlar artık, bir pençeleriyle bizi darmadağın edebileceklerinin farkında bile değiller. Sirkteki aşağılık insanlar hayvanların tabiatını değiştirmiş yani.”
Yutkundum. “Ya, Öyle mi? ” diyebildim.
Okurken “Allah Allah.. du bakalım nereye gidecek” şaşkınlığı yaşadığımı itiraf ediyorum. 🙂 Muazzam bir hikayeydi. Son elemeye kadar da geldi. Gönül isterdi ki üçe de kalsın ama bir sonraki hikaye oyununda başarılar diliyorum Tuğçeciğim 🙂
6 Nisan 2020 Necati Aytaç Cevapla
Tutkulu bir şekilde bu konuya kapılmıştım. Benim için hayatın anlamı sanki Tanzanya’nın o uçsuz bucaksız ovalarında biryerlerde saklıydı. Geceleri kaldığım karavandan gökyüzünü izlerken hayallere dalıyordum. Rüyalarım da bile savanadaydım artık ve oraların kralı olduğundan mıdır bilinmez bir aslan musallat olmuştu rüyalarıma. Tam bir iki hayvan görüyordum derken nedense rüya orada tıkanıp kalıyordu. O aslanda.Hep o ufuğa çıkıyordu rüyanın kalanı ve sararmış otların arasından başını kaldırmış bana bakıyordu o heybetli yelesiyle. Bilge bir hareketle başını eğerek ‘Gel’ diyordu. Safari tutkum bu hayvan yüzünden artık bir takıntıya dönüşmüştü. Gitmeliydim ve o aslana başarmanın verdiği gururla ‘evet geldim göster bana hayatın anlamını’ demeliydim. ‘Bende sizden biriyim’ demek istiyordum ona…
Hareket zamanı gelip çatmıştı. Şans beni uçakta hem cam kenarına hem de kanadın tam üstündeki koltuğa çivilemişti. Tıpkı içinde bulunduğum durum gibi. İki aya yakın bir süredir devam eden uğraşlarım sonunda cam kenarındaydım. Ama bu açıdan nasıl bir manzara beni bekliyordu bilmiyordum. İçimdeki bu heyecan tam aradığım şeydi aslında. Fakat ya aradığım mucize karşıma çıkmazsa ya o aslanı göremezsem. Bu durum hem müthiş hissettiriyor hem de bir o kadar korkutuyordu. Halbuki sirkteki palyaçolara göre en korkusuz bendim koca sirkte. Korkularımla yüzleşmeyi küçük yaşta öğrenmiştim tecrübeliydim. Yerden onca yüksekte pedal çevirken sonunu düşünmek, düşmekle aynı şey demekti. Korku neydi? Cevabını çok önce bulmuştum. Korku bilinmezlikten doğuyordu her zaman. Son hızla üzerinde gelen bir trenin on metre kala karşı raylara geçeceğine eminsen seni ezmesinden korkmana gerek yoktu. Ama ben sonu bilmiyordum ya göremezsem ya göremezsem..
Sirkin küçük derme çatma karavanında minimalist yaşamanın verdiği en büyük avantaj birikim yapabilmek olsa gerek. Yılların birikimini tek bir kurşuna dönüştürüp safariye ateş etmekte tam benim gibi bir çılgının işiydi. Ailemin küçük yaşta beni bırakıp bu dünyayı terketmesi ve palyaçolarla büyüyen bir çocuğun dünyaya kafa tutmasıydı önceki hayatımın özeti. Sanırım o yüzden yağmur ormanlarıyla çöllerin arasında kalmış bu yer bu savana beni derinlerine doğru çekiyordu. O şapşal aslan da bu hikayemin tanrısı.
Herhangi bir tura dahil olmamıştım. Bir mucizeyi bulmak için tek şansımı bir araba dolusu şapşalla heba edemezdim. Nihayet inmiştik. İlk anda uçaktan geldiğini düşündüğüm bu sıcak rüzgarın normal hava sıcaklığı olduğunu anlamam çok sürmedi. Gerçekten yıkıcı bir sıcaklık.Yakın mesafeden bir fön makinesinin yüzünüze durmadan üflemesi gibi sanki..Sıcak havanın verdiği sıkıntı yetmezmiş gibi sürekli kendinizi tokatlamanızı neden olan şu sivrisinekler.. Yılda bir milyon insanın hayatını alarak rekoru açık ara elinde tutan küçük seri katiller..
Şöför, rehber,bir silahlı koruma ve ben güneşten rengi yeşilden kahveye dönmüş çadırlara geldiğimizde güneş batmak üzereydi artık. Bana sürekli olabilecek tehlikeler ve rota hakkında bilgi veriyorlardı. Dinliyormuş gibi yapıyordum. Bir nevi yalnız çıkacağım bir hac yolculuğuydu bu yolculuk. Bu insanlarsa ellerime vurulan birer kelepçeydi sanki..
Gece kamp ateşinin başında kahvelerimizi içerken ileriden sırtlanların kahkahaya benzer çığlıklarını duyuyordum. Laf lafı açınca onlara üzeri kapalı bir gizem peşinde olduğumdan bahsettim. Arada bir çevirmen olunca muhabbet yavaş ilerlese de fena değildi. O ara adı anoroK olan çelimsiz korumamız beni işaret ederek rehberin bacağına dokundu. Kahvenin tadını beğenip beğenmediğimi sordu. Kahvenin tadı harika dedim. Rehbere anlattığına göre vahşi hayvanların onların inancında kutsal yerleri varmış. Onlarla nasıl iç içe barış içinde yaşadıklarından bahsetti. Bende de o ışığı görüyormuş. Aradığım gizemi bulacağımı düşünüyormuş. İddasına göre de dünyanın en pahalı kahvesini bana ikram etmişti. Köylerinde bu kahve meyve ağaçlarının yakına ekilirmiş. Fillerin gelip bunları meyvelerle beraber yemesi beklenir ve filler iki gün buyunca takip edilerek kahve çekirdekleri dışkılarından toplanırmış. Böylelikle midesindeki sıcaklıkla ilk dem gerçekleşirmiş. Bunu anlattığında kahveyi tükürmek istesem de…ama hayır bunu yapmadım bunları yaşamayı ben istemiştim. Akışına bıraktım. Yudumladım bir tane daha..
Artık dördüncü gündeydim. Safari ilerliyordu. Tüm hayvanlar ve savana benim için anlamını yitiriyordu sanki. Rehberin söylediğine göre de erkek aslanlar çoğu zaman sürüden ayrı bölgelerini gezer bölgelerini işaretlemek için kokularını bırakırmış. Yani sürüde erkek aslanı görebilme ihtimalim çok düşüktü. Birşeyler yapmalıydım. Peygamberlere tanrı onlar yanlızken konuşurmuş. Bu adamlardan kurtulmanın yollarını aramaya başladım. Planım hazırdı.Sabah erken kalkıp tüfeği ve cipi alıp yola çıkacaktım.
Öğlen olmuştu ve sıcaklık en üst seviyedeydi. Saçlarımın arasından akan terler kimi zaman gözüme kimi zaman da ensemden içeri damlıyordu. İleride iklime özgü tuhaf görünüşlü tepesindeki yaprakları bir şapkayı andıran ağaca doğru sürdüm. Tüfeği ve mataradaki suyu yanıma alarak ağacın gölgesine oturdum ve sırtımı yasladım. Tüfek bana bu yolcuğumdaki yoldaşım olmuştu diye düşünüyordum. Korkularıma bir kalkan olmuştu sanki. Yarım açık gözlerimle yanıma koyduğum tüfeği almak için elimi uzattım. İşte tam da bu anda elimin üzerinde bir acıyla irkildim. Bu küçük ama korkusuz bir yılandı. Bir anda kalktım psikolojik olarak şok yaşamaya başladım. Acaba zehirli mi? Elimin üzerinde iki diş izi duruyordu. Rehber iki diş izinin tehlikeli mi yoksa tehlikesiz mi olduğunu söylemişti. Acaba hangisiydi? Keşke daha iyi dinleseydim.Ne yapmalıyım diye paniğe kapılırken istemsizce arabaya koştum. İlk yardım çantasını aramaya koyuldum. Aracı çaldığım için çanta da rehberin yanında kalmış olmalıydı. Giderek daha da paniğe kapılmaya başladım. Çok hızlı nefes alıyordum ve bu yüzden bir süre sonra ellerim katılaşmaya yumruk olmaya başladı. Sakin ol dedim. Zehir değil panik atak geçiriyordum. Solumumu yavaşlatmalıydım yapamıyordum. Burada mı ölecektim. Mataranın üzerindeki kılıfını söküp azıma dayarsam oksijen seviyem düşer doğru nefes alırım. Evet çıkar çıkar hadi. Ellerimi kullanmak çok zordu. Çek çek hadi az kaldı. Çıktı. Kahretsin su da yere döküldü. Umursamadım matara kılıfını ağzıma dayadım nefes al nefes ver nefes al nefes ver. Sakinleşmeye başladım ve diğer tehlikelere karşı tüfeği almalıydım. Ağacın yanına doğru gittim. Yılandan eser yoktu. Oturdum tüfeği aldım tüfek düşdü elimden. Elim komutlara itaat etmiyordu. Hayır hayır zehirli mi bu küçük yılan. Sağ tarafım uyuşmaya başladı. Ağaca yaslandım. Durumu değerlendirmem lazım dedim. Derin bir nefes aldım. Bir rahatlama yaşıyordum. Hem çok büyük bir ağrı hem de derin bir rahatlama. İşte o anda savananın beni gerçekten içine çekiyordu. Zehir yayılıyordu.Bir süre sonra biraz boynumu biraz da ayak bileklerimi oynatabiliyordum.
Ağaç gölgesinde bir süredir oturuyordum. Kalbimin büyüklüğü sanki üç katına çıkmıştı
içerden deli gibi atsa da ben donmuştum. Sadece karşıya bakabiliyordum. O anda iki sırtlanın jeepin kenarında olduğunu gördüm. Tekrar panikledim. Rehberin sırtlanların kemikleri kırabilen çeneleri olduğu söylediğini hatırladım. Bir insan neden böyle bir detay verir ki demiştim. Çığlık atarak yarı korkak yarı saldırgan bir ileri bir geri geldiklerini gördüğümde hareket edebilmek için çabaladım. Bütün çabamı harcasamda hafifçe bir iki kez sallanabildim sadece.. Bir tanesi daha cesur davranıp ayak ucuma kadar geldi bir ileri bir geri gidiyordu. Tam bir şizofren gibi davranıyordu ve bir anda ayakkabımı ısırdı ve beni sürüklemeye başladı. Herşey buraya kadar beni canlı canlı yiyiyorlar. Kopan parçalarım ne kadar acıyacak.. İnsan beyni böylesine büyük bir korku yaşarken tam kapasite çalıyor galiba. Bir yandan bunları düşünürken diğer yandan da beni güneşe çıkardılar yemek olmazsam güneş yüzünden öleceğim. Yüzüme batan taşlar ne kadar da sıcak gibi şeyleri düşünebiliyor.
Tüm bu sırtlan çığlıkları bir anda benden uzaklaşmaya başladı. Tamamen hareketsiz yatıyordum. Savananın yakıcı güneşine doğru sol gözümle zor da olsa bakmaya çalışıyordum. Çalışan tek kaslarım çene kaslarımdı ve onlarda titriyordu. Yakıcı güneşin etkisi bir anda kesildi üzerime bir gölge düştü. Sol gözümle yukarı doğru baktım ve işte oradaydı. Heybetli yelesiyle karşıya bakıyordu. İnanamıyordum. Geldin sonunda geldin demek. Korkum sevgim hayranlığım herşey birbirine girmişti. Beni kurtardın mı şimdi? Anladım beni sen yiyeceksin ve yediğinde ben sen olacaktım. Tamam dedim sen beni ye bu leşçiler yemesin. Zaten senin için geldim ben buraya. Aslan başını çevirdi bana baktı ve evet dedim söyle söyle. Ama o direk karşıya döndü tekrar yüzünü ve güneşle aramızda durmaktan çekildi evet döndü ve arkasını gitti. Herşey kararıyor zihnim bulanıklaşıyor…
Pervane dönüyor. Tam tepemde.Her bir paleti saniyede bir gözümün önünden geçiyor. Bir iki üç dört. Artık sıcak toprağı hissetmiyorum. Neredeyim ben.Başımı kaldırabilir miyim acaba. Doğrulmaya çalışırken bir çift gözün bana baktığını farkettim. Dünyanın bütün renklerini üzerine beş beden büyük elbisede taşıyan kısa saçlı bu kadın sakin ol der gibi bir işaret yaparak dışarı seslendi. O kadar zayıftı ki gözlerinden sonra ilk kürek kemikleri dikkatimi çekmişti. Sağa baktım sola baktım. Pansuman arabası, sedyeler,paravan derken bir hastenede olduğumu anladım. Kapı açıldı koşar adım içeri dalan benim küçük safari ekibimdi. Ne kadar paniklemişler şaşırdım doğrusu. Aracı çaldığım için kızacaklarını düşünmüştüm halbuki. Onlardan önce özür diledim iyiyim dedim sakin olun dedim. Konuşmamız devam ederken rehber hararetli bir şekilde konuşan anoroK a sus işareti yapıyordu. ‘Ne anlatıyor’ dedim. ‘Aradığın gizemi buldun mu ?’ onu merak ediyormuş. Gülümsedim. anoroK Tanzanya beni dişleri arasına aldı sonra yuttu. Zehri beni sindirdi. Sıcağı beni kavurdu. Sonra onu gördüm teslim oldum ve ilk dem gerçekleşti..
Hikayeniz çok sürükleyiciydi, paylaştığınız için teşekkür ederiz. 🙂 Ancak 350 kelime kuralına uymadığı için değerlendirmeye alınmadı. Yine de okumak keyifliydi. 🙂
6 Nisan 2020 İnci Bengü Cevapla
Bir plan yapmalıydım. Bu sıkıcı sirk yaşamından kurtulup safariye katılmanın bir yolu olmalıydı. Ama benim doğduğu günden beri; her gününü; her dakikasını sirkte geçirmiş biri nasıl safariye gidebilirdi ki?
Hem televizyonda gördüklerimden anladığım kadarıyla bu safari Afrika kıtasındaydı. Hangi kıtada yaşadığımızı bile bilmediğime göre öncelikle bunu öğrenmem gerekiyordu sanırım. O kadar çok düşünmeye başlamıştım ki şu Afrika kıtasını, bazen nerede ne yaptığımı bile unutmaya başlamıştım. İpin üzerinde dans ederken, iki tekerlekli bisikletle o yükseklikte ileri geri giderken; sürekli aklımdaydı Afrika.
Bu kıtanın beni böylesine çekmesi şaşırtıcıydı. Bazen rüyalarımda orada olduğumu görüyordum. Bir ağacın üzerine çıkmış batan güneşi izlerken, ağacın altında kükreyen aslanların sesiyle kendime geliyor, annesinin kuyruğunu hortumuyla tutmuş bir fil yavrusuna şefkatle bakıyordum.
Bu kıtada benlik bir şeyler vardı. Ama kafamı toplamam gerekiyordu. Bir kaç kez dalıp gittiğim için ipten düşme tehlikesi yaşamıştım. Sirk sahibi çok kızdı, hatta neredeyse bana kırbaçla vurmaya bile kalktı. Ama o kadar küçüğüm ki sanırım o da bir kırbaç darbesiyle ölebileceğimi ve sonrasında cambazsız kalabileceğini fark edip vaz geçti.
Yeni bir şehre geldik. Yeni bir gösteriye hazırlanıyoruz. Benim kafamda Afrika kıtası, başka bir şey düşünemiyorum. İlk gösterimizde tüm sirk çadırı hınca hınç doldu. İlk kez bu kadar dolu olduğunu görüyorum. Tam ipin üzerine çıkıp bir kaç takla atmıştım ki birileri bağırmaya başladı.
“Hayvanlara özgürlük! Hayvanlara özgürlük!”
Aniden izleyicilerin çoğu ellerindeki pankartları açtılar. Kimisi kafesteki diğer arkadaşlarımı çıkarmaya çalışıyor, kimisi sirkteki çalışanlarla kavga ediyordu. Birden ayağım kaydı ve o yükseklikten yere doğru savrulmaya başladım. Hiç bitmeyecekmiş gibi süren bir düşme, çığlıklar içinde bağırışım…
Gözlerimi açtığımda beni kucağında tutan genç bir kızın güzel gözleriyle kendime geldim. Elini korkarak bana uzattı, kafamın üstünü okşadı.
“Merak etme, artık evindesin.” Dedi.
Biraz doğrulduğumda adeta kendimden geçtim ve heyecandan bir çığlık attım. Beni tutan kız gülmeye başladı.
“Hemen değil, önce kolundaki kırık iyileşsin; sonra arkadaşlarınla buluşacaksın!”
Buna inanamıyordum. Güneşim batmaya başladığı ufukta parlayan göz alabildiğine geniş araziye, kafasını yüksek ağaçlardaki dallarından arasından çıkarıp aracımızı izleyen zürafalara baktım. Hemen dibimizdeki bir ağaçtaki benim gibi küçücük maymunların şaşkınlıklarını paylaştım. Artık yuvamdaydım. Afrika’da!
Yine çok güzel bir hikaye. 🙂 Değerlendirmeye girseydi ilk üçte yer alırdı. 🙂 (Sevgili Bengü ödül almak yerine, ödüle sponsor olmayı tercih ettiği için değerlendirmede yok.)
6 Nisan 2020 Hatice Gönen Cevapla
Beni oraya çeken yerin ne gizemler sakladığını artık bulma vakti gelmişti. Gözümü karartıp turneden biriktirdiğim parayla uçak bileti ve kalacak yeri ayarladım. İnternetten tanıştığım Meghan bana oldukça yardımcı olmuştu.
Ve o gün gelmişti. Nairobi’ye vardığımda içim içime sığmıyordu. Havaalanından Maasai Mara’ya doğru gitmek için yola koyulduk. Otobüs demeye bin şahit isteyen cehennemden bu nadide parça bana acaba gelmese miydim diye sorgulattı. Klima kelimesinin bile buhar olup uçtuğu bu imkansızlıklar ülkesinde beni neyin beklediğini gerçekten merak ediyordum.
Üç araç değiştirip Maasai Mara Vahşi Parkı’na vardığımızda bizi Meghan karşıladı. İnternette konuştuğumuzdan farklı bir görüntüsü vardı. Hem modern hem milattan kalmış gibi görünüyordu. Elimi sıkarken gözlerimin içine baktı bir süre. O an aklımdan geçenleri okuduğuna yemin edebilirim.
Uzun bir yol yürüyüp kuru çalılar ve ağaçlarla kaplı ormanın içinden geçtikten sonra nihayet kalacağımız yer görünmüştü. Hayatımda ilk defa toprak ev görmüştüm ve büyük bir şaşkınlıkla içeriyi inceledim. Sineklik ve yatak dışında neredeyse birşeyin bulunmadığı bu ev beni tedirgin etmişti.
Biraz dinlendikten sonra Meghan’la bir yürüyüşe çıktık Meghan bana köylerini tanıttıktan sonra çok ilginç bir geleneklerinden bahsetti. Maasai Kabilesi hayatlarında bir kez erkekliklerini kanıtlamak için aslan öldürüyorlarmış. Vahşi hayvanları normalde avlamadıklarını hayatlarında sadece bir kez bu hayvanları avladıklarını söyledi. Bunları anlatmasının sebebi yarın bu geleneksel ava çıkacak olmalarıymış. Meghan tehlikeli olduğunu özellikle belirterek benim de gelmek isteyip istemediğimi sordu. Hiç düşünmeden kabul ettim. Oldukça pahalı olduğundan acaba her ziyaretçiye özel etkinlik düzenleyip düzenlemediklerini merak ettim. Onlar bunu hergün yapıyordı sanırım.
Sabah dörtte kalkıp gün ağarırken yola koyulmuştuk. Saatlerce yürüdükten sonra hiç konuşmadan savanaların arasına daldık. Av bölgesindeydik ve ben etrafımda kimseyi göremiyordum.Sirkteki aslanlarla haşır neşir olduğumdan içimde korku yoktu. Ta ki bir aslan gözlerini bana dikene kadar. Grubun gerisinde kalmıştım, artık herşey için çok geçti. Koşsam koşamam, dursam birazdan üzerime atlayacak. O an sirkteki aslanlar gözümün önüne geldi. Büyük bir acıyla doldu içim. Sanki kendi sonumu kendim yazmıştım. Tüm alınan o sirk biletleri, izleyicilerin kahkahaları, aslanların sırtındaki kırbaç izlerinden sızan pıhtılaşmış kanlar… Gözlerimden akan yaşlar ve tek bacağımla yine aslanlarla dolu bir kafeste, sirkte buldum kendimi. Bir an için bayılmış, geçen yıl olanları hatırlamıştım ve izleyiciler kahlahalarla Kenya maceramın gösterisini izliyorlardı…
Çok güzel bir hikayeydi gerçekten. Çok teşekkür ederiz paylaştığınız için 🙂 Sıradaki oyunda bol şans!
7 Nisan 2020 Şeyma Özenoğlu Cevapla
Bir aslanın yanından geçmesi insan aklının tahayyül edemediği bir gerçeklikti. Öyle bir anı kim yaşamak istemezdi ki… Hatta belki bir file sarılmak, onların nehirde yıkandıklarına şahit olmak. Bir Aslanın tek başına avladığı avını ailesiyle paylaşması bize bu hayatın ne kadar da paylaşılabilir olduğunu gösteriyor muydu ? Antilopların ve daha birçok hayvanın göç vakti geldiğinde, timsahların olduğu nehir geçişinin onlar için ne kadar zor ve çetrefilli bir yol olduğunu görmekte bize bu coğrafyanın muazzam dengesini gösteriyor. Öyle ki, insan elinin değmediği kusursuz bir coğrafya ! O topraklarda yalınayak koşmak isterdim gün batarken, ruhum güneşe toprağa doysun isterdim. Ağaçlara tırmanıp tepesinden bakmak isterdim doğaya, sonra bir zürafayla, ağaç yapraklarını yerken gözgöze gelmek o da şaşırır mıydı benim kadar ? Daha tahmin edemediğimiz neler görecektik kim bilir.Tüm bunlar eşsiz bir deneyim olurdu benim için, yağmurdan sonra güneşin açması, gökkuşağının çıkması gibi. Belki bir gün…
Çok teşekkürler hikayenizi paylaştığınız için 🙂 Bir sonraki hikayede tekrar görüşmek üzere!
7 Nisan 2020 Gülsen Nur Duyar Cevapla
Düşünsenize ben bir vahşi hayvanın gözlerine bakabiliyordum. İşin korkuncu o da benim gözlerimin içine bakabiliyordu. Tıpkı insanların beni izlerken heyecan duyması gibi ben de ona bakarken olağanüstü bir heyecan duyuyordum. Ama bu ona o kadar ilginç gelmiyor olabilirdi. Bana bakarken bir aslanın aklından ne geçebilirdi?
“Hmm yine bir insan bizi görmeye geldi. Ne buluyorlar gelip arabayla yanımızdan geçmekten bilmiyorum. Aralabalara doluşup fotoğrafımızı çekmek onlar için heyecan verici bir eylem olmalı. Halbuki her sabahki gibi uyanıyor, ailemizi beslemek için günlük yiyeceğimizi bulup bulamayacağımızın derdine düşüyor, bulursak ne ala diyor, bulamazsak da aç yatıyoruz! Düpedüz açlık, sefalet ve yer yer yoklukla mücadele ettiğimiz hayatlarımız onlar için bir tiyarto sahnesi gibi.. Sanırım biz farkında olmadığımız kadar çok havalıyız! ”
Aman Allah’ım! Hayalimin iç sesindeki aslanın resmen içi geçmişti! Benim kalp atışlarımı güm güm attıran, damarlarıma adrenalin pompalayan eylem onun ağzından duyduğumda iyice sıradan bir hal almıştı. Bütün hevesim ve heyecanım bir toz bulutu gibi uçup gitmişti. Garip olan ise o an içimde bir yerlerde bu aslanla mutiş bir empati yapma ihtiyacı hissettim. Rutinlerimiz bizler için değersizdi. Ama bize sıradan gelen işler bazen bir yerlerde birilerinin yüreğini ağzına getiriyor, heyecandan kalbini hızlandırıyordu. Günlük pratiğimi yapmak için ipin başına geçtiğimde bana bakarak heyecan duyan insanları düşündüğümde kendimi iyi hissettim. Ve ipin üzerinde yürürken hayalimdeki aslanın sesindeki son cümleler zihnimde yankılandı “Sanırım biz farkında olmadığımız kadar çok havalıyız”
Hikayenizi bizimle paylaştığınız için çok teşekkürler. 🙂 Sıradaki oyunda hikayenizi görmeyi bekliyoruz. 🙂
7 Nisan 2020 ATAKAN AKYÜZ Cevapla
Aslanlar demişken, bizim sirkte de 6 aylıkken geldiğinden beri tanıdığım sevgili Simba, sirkte büyümüş artık 5 yaşında yetişkin bir aslandı. Kendisi çok yetenekli olup, merhametli bakıcısı Mozambikli yaşlı Musa ile çok iyi anlaşıyorlardı. Ancak geçtiğimiz kışı zavallı Musa tamamlayamadı ve hep özlem duyduğu memleket topraklarına bir cenaze töreni ile kavuştu. Musa’nın yerine gelen genç bakıcı Joseph, aslan Simba ile duygusal iletişimi hiç kuramamıştı. Saçları rastalı, omzunda ejderha dövmesi olan yeni aslan terbiyecimiz, elinde Simba’nın atlayacağı ateşten çemberi tutarken seyircilere görsel açıdan güzel görünüyordu. Ancak gösteri harici zamanlarda birkaç kere Simba’ya fiziksel şiddet uyguladığını görmüş, zavallı uysal Simba’nın karşılık vermeyip, sadece homurdandığını duymuştum. Kafesinin yanından geçerken bakışlarıyla hep benden yardım ister gibiydi.
Günler günleri kovalıyor, biz bir ülkeden diğer ülkeye bana göre bayık ama seyircilere heyecan veren gösterilerimizi sergilemeye devam ediyorduk. Yaz mevsiminin sonbahara bağlandığı güzel bir Eylül gününde Türkiye’nin Mersin şehrinde son gösterimizi yapmıştık. Peşi sıra 1 gün izin verilmişti. O akşam arkadaşlarla dışarı çıktık, sahilde güzel bir meyhanede güzel bir akşam geçirdik. Ertesi gün ben nöbetçi olduğum için erken ayrılarak sirke dönmek zorundaydım. Diğer çalışan arkadaşlar pansiyonda kalıp, ertesi gün deniz – kum – şezlong keyfi yapmaya devam edeceklerdi. Onlara imrenerek bir taksiyle sirkte kaldığım izbe odama vardığımda, ilk defa içtiğim Türk rakısının etkisiyle uyuyakalmışım. Sabah bir patırtı ile uyandım. Gözümü açtığımda Simba ile göz göze geldim. Artık zamanı geldi der gibi bir bakış attı bana. Yerimden irkildim, sirkte nöbetçi olan ben dışında sadece yeni gelmiş Simba’nın bakıcısı Joseph vardı ve yerde yatıyordu. Anladığım kadarıyla maruz kaldığı şiddete dayanamayan Simba, bir darbesiyle Joseph’i yere sermişti. O anda Simba ile tekrar göz göze geldik. O anda sirkteki yaşlı filimiz, maymunlar, atlar ve papağanlar hepsi coşkuyla ses çıkarıyorlardı. Bir anda beynimde şimşekler attı ve anahtarları kaptığım gibi tüm kafesleri açmaya başladım. Yaşlı filimiz beni hortumuyla sırtına attı. Simba yanımızda diğer hayvanlar arkamızda Mersin Limanı’na doğru koşar adım kaçmaya başladık. Liman yolunda yakalanabileceğimiz endişesi ile soğuk terler döküyordum ama olsun be bir gemi kaçırıp, kendimizi Afrika’ya götürebilirdik. Safariye özgürleştirilmiş hayvan arkadaşlarımla gitmek, düşleyebileceğimden de güzel bir hayaldi…
8 Nisan 2020 Tuğçe Cevapla
Ne kadar benzer hikayeler varmış kafamızda…
8 Nisan 2020 Atakan Cevapla
Evet, ben de sizinkini okudum şimdi. Ortak payda olarak hayvanların sirkte esir tutulmasından rahatsızmışız demek ki…
Bu güzel hikaye kazanan üç hikayeden biri odlu. 🙂 Instagramda ödül töreni için bekliyoruz. 🙂
8 Nisan 2020 Ebru Toker Cevapla
Bunun için uzun zamanlar boyu ateşten geçip ipte yürüdüm. Gereken parayı kazanıp bir daha asla gerçekleşemeyecek o hayali gerçekleştirdim.
Tam 3 yıl oldu. İpler ve aslanlar hakkındaki konuşmalarımı hatırlıyorum, pratikle geçen günlerimi. Sirkin dopdolu zamanlarını, çocukların heyecanını. Özlüyorum.
Şimdi yalnız resim yapıyorum. Ayaklarımla.
Hikayenizi bizimle paylaştığınız için çok teşekkür ederiz 🙂 Sıradaki oyunda bol şans dilerim şimdiden 🙂
Reply on Twitter 1265239565310328832Retweet on Twitter 12652395653103288329Like on Twitter 126523956531032883288Twitter 1265239565310328832