Bay Afiyet ve Bayan Bal Şeker: Mayıs 2010
Bu sene İstanbul’da bahar uzun sürdü. Bundan en çok bahçemdeki tombul patili güzel kedi muzdarip. Aylardır inlemesi bitmedi garibin. Bitap düştü. Neredeyse patileri bile eridi gitti. Bahar bu; dalgalandırır, efkarlandırır.
Uzayan baharda dalgalanan ruhunuzu demlendirmeye Karaköy Lokantası’na gitmenizi tavsiye ederim.
Burası öğleleri evinizde kolay kolay pişmeyen Türk mutfağından yemekler tadabileceğiniz kalburüstü bir esnaf lokantası; akşamları ise en leziz mezeleri yiyebileceğiniz enfes bir Istanbul meyhanesi!
Ahtapot salatası, deniz börülcesi, lakerda şahane! Balık pastırması o kadar lezzetli ki, rakının yanında biraz ekmekle sadece onu yeseniz yetişir keyfinize. Ah hele o tarama!
Barbunya pilaki, lahana sarma ve daha niceleri ise, yiyemeyip te aklımda kalanlardan. Bir tek topiğe laf edebilirim, onu da yapmayacağım. O kadar kusur kadı kızında da olur.
İnternette Vedat Milor’un Karaköy Lokantası hakkında yazdığı bir yazıya rastgeldim. Yerden yere vurmuş ca’nım lokantayı. Kendisini birgün televizyonda yakın çekim hamburger yerken seyrettiğimde zaten yemek konusunda pek anlaşamayacağımızı hissetmiştim. Hiç başlamayan beraberliğimiz böylelikle Karaköy’de sonuçlandı.
Lokanta, Karaköy’de Kemankeş sokak üstünde, gümrük binasının hemen karşısında. Arabayla limandan Fındıklı istikametine doğru ilerlerken hemen solda karşınıza çıkacak. Dekorasyonu kibar ve şahsiyetli. Mavi çinileriyle sanki senelerdir orda durup bizi beklemiş gibi bir hali var. İlk gittiğimde ben burayı nasıl daha önce farketmedim diye düşündüm. Ağır başlı hali insanı yanıltıyor, oysa sadece on sene önce açılmış.
Karaköy Lokantası’nda herşey adabıyla yapılıyor. Rakıyı susuz içmek istediğinde ehl-i keyif hemen sofraya konuyor. Garsonlar saygılı ve sundukları yemek hakkında bilgililer. Sofraya tabakları koyarken özeniyorlar. Masada herşey tam olduktan sonra yavaş yavaş başlıyor muhabbet; kah taramadan, kah eski aşklardan, sanki eskisi olurmuş gibi.
Burada hiçkimse sıçramıyor, hoplamıyor, kafasında rakı döndürmüyor, göbek atmıyor. Sadece rakıyla beraber uzaktan bir ses duyuluyor “bir bahar akşamı rastladım size, sevinçli bir telaş içindeydiniz”.
Merak ediyorum benim tombul patili güzel kediyi karşıma koyup, biraz balık pastırması, biraz da rakı verip dillendirebilsem, ne anlatırdı bana bu bahar hakkında: “O kedi geldi, bana miyav dedi. Hadi ordan dedim, dinlemedi…”
Gönderen Bay Afiyet ve Bayan Bal Şeker zaman: 21:50 1 yorum
Etiketler: ehl-i keyif, esnaf lokantası, Karaköy, Karaköy Lokantası, meyhane, meze, rakı, rakı balık, tarama, topik
Gönderen Bay Afiyet ve Bayan Bal Şeker zaman: 15:11 1 yorum
Diyeceksiniz ki, "İyi ki bir Kazdağları'na gitti, ha bire orayı mı anlatacak!?" Ama İrfan'ı anlatmam lazım. "İrfan'ın Yeri" anlatılası bir yer!
Kazdağları ahalisinden birine bu akşam nerede yiyelim diye danıştık. Bize İrfan'ın Yeri'ne gitmemizi önerdi. Bir de üstün körü tarif etti:
-Küçükkuyu'ya geldikten sonra Assos'a doğru giderken, hemen oracıkta sahilde!
Bulunmuyor efendim, bulunmuyor! Tarifte yanlış birşey yok, ama bu tarifle bulabilen olursa lütfen bize yazsın, ben seve seve bu yön duygusu kuvvetli, zeki şahsiyete Bay Afiyet ve Bayan Bal Şeker'den yıldızlı pekiyi almış lokantalardan birinde bir yemek ısmarlarım.
Fakat gördük ki, bulunmasının kolay olmadığının farkına varan girişimci İrfan yol boyunca "sıcak sıcak" tabelalarını koymuş.
Bir de çok sevgili telefonum vasıtasıyla yüce google'a ulaşıp, "İrfan'ın Yeri" diye yazdığımda, İrfan'ın Yeri'nde sevdiği adamın kendisine nasıl evlenme teklif ettiğini anlatan bir blog yazısı karşımıza çıkınca, biz bir süre sonra İrfan'ı bulduk!
İrfan yaşını kestiremediğim bir adam: Dede mi, baba mı bilemedim. Yüzünde sağlıklı, mesut bir ifade. Kızı mı, gelini mi, karısı mı çıkaramadığım bir kadın yemekleri hazırlıyor. Televizyonda vahşi, yarı çıplak bir amerikan güreşi programı var. Sesi kısık. Onun yerine Zeki Müren "arım, balım, peteğim" söylüyor. Mekanda sadece iki masa var! İki masa, bir soba, bir kanepe ve bir yatak! (yanlış okumadınız, aynen öyle)
Rakı, biraz meze ve lüfer ısmarladık. Anladım ki, biz İstanbul'da taze taze diye kendimizi kandırıyormuşuz. Meğerse taze balık bambaşka birşeymiş. Selam olsun İstanbul'daki tüm balık lokantalarına!
Çok arayarak bulmuş olmanın, bulduğumuzun şahsına münhasırlığının ve tabi biraz da rakının verdiği başdönmesiyle, ilk önce ufukta, karanlıkta duran turuncu lekeye bir anlam veremedim. Biraz sonra kendime geldim:" Aa! bu ay! Denizden mandalina gibi bir ay doğuyor! "
O esnada kendinden biberli şahane bir roka salatasını masamıza getiren İrfan'ın kızı/karısı/gelini "hmm, evet buradan her gece böyle doğar" dedi, omuz silkerek.
Biz İstanbullu naçiz kullar, lüferin lezzetine gösterdiğimiz şaşkınlığı, bir de kendini mandalina dilimi sanan aya gösterdik.
İrfan'ın yerinde evlenme teklif etmeye kalkarsanız tutar mı bilmem, o konuda ben de başka bir blogcunun yalancısıyım. Ama ben size taze balık yiyebileceğinizi, içtenlikle ağırlanacağınızı, ve sizi şaşırtan birşeylerle karşılaşacağınızı garanti edebilirim.
İrfan'ın Yeri anlatılmaz, yaşanır.
PS: Yol için tarif almak isterseniz, İrfan tel no: 0286 7640007
Gönderen Bay Afiyet ve Bayan Bal Şeker zaman: 14:03 5 yorum
Etiketler: assos, balık lokantası, gezi, İrfan'ın Yeri, küçükkuyu, lüfer, roka, turuncu ay
Gönderen Bay Afiyet ve Bayan Bal Şeker zaman: 16:14 0 yorum