rojevakurdistan.org - Afrin ve Muharrem Kararnamesi
Dünyanın gözü önünde takviye üstüne takviye yaptığı ordusu ile Afrin bölgesine saldırmakta olan Türk devleti, Afrin kentini neredeyse kuşatmış durumda ve en kısa zamanda tüm gücü ve vahşeti ile, yakıp yıkmaktan çekinmeden Afrin işgalini tamamlamayı ummaktadır. ABD, Rusya ve Avrupa'nın Türk ordusunun işgal harekatına çoktan onay verdikleri artık bilinen bir gerçek. Kürdler Avrupa sokaklarında yine sloganlar atarak (her zamanki gibi) çırpınıp dururken, AB Türk devletine vermeyi taahhüt ettiği ve uzun zamandır beklettiği 3 milyar Euro'yu geçen günlerde verdi. Zamanlama tiksindirici(!). Kürdler hangi Avrupa şehrinde miting yapmak icin uğraşa dursun Türk devleti taa çok önceden işgal iznini almış bile. (Devlet olmuş kitle ile devlet olmamış kitlenin bir farkı daha). Evet Türk savaş uçaklarının desteğini alan Türk ve cihatçı ordu-çete ikilisi Afrin'i tamamen yıkmanın eşiğine gelmiş bulunuyor. Bu arada o aylarca önceden sözü edilen MANPAD'lar nerde, bilen var mı? Tek bir Türk uçağı düşürüldü mü? Belli ki bunları kullanmak için izin çıkmadı. Devlet olmanın bir farkı daha: Eğer egemen devlet iseniz kendinizi savunabiliyorsunuz. A ülkesinin silahlarına izin yoksa parayı bastırıp B ülkesinin silahını kullanabiliyorsunuz. Bu devlet olma farkı hususunu fazla uzatmayacağım, yalnız Türk solunun Kürdlere empoze ettiği, "devlet olmanın gereği yok tezine" inanan Kürd ile AKP Kürdü arasında bir fark olmadığını belirtmem gerek. Harita üzerine Türk ordu ve cihatçı çete güruhunun artık Afrin'den bir kaç kilometre ötede oldukları bildiriliyor. ABD ve Rusya eğer Erdoğan'ı kendilerine daha da muhtaç kılmak istiyor iseler Afrin'in işgaline yol açmadan bu noktada operasyonu durdurabilirler. Kitlesinin kendisinden Afrin zaferi beklediği ve Afrin'deki bir kesinti hayal kırıklığına yol açacağı için Erdoğan şu anda en zayıf ve de en çok tavizkar konumdadır. Ancak şantaja bir devlet politikası olarak başvuran Türk devleti için şu anda işler yolunda gözükmektedir. Burada temel mesele, Türk devletinin S-400'lü, Rusya'ya yanaşırızlı şantaj politikalarına ABD'nin nereye kadar taviz vereceğidir. ABD açısından başka sorunlar da ortaya çıkıyor. ABD Türk devletini S-400'den vazgeçirmeye çalışırken İran, S. Arabistan, Katar hatta Irak bile S-400 satın almayı düşünmektedir. Türk devletinin şantaj politikasından ilham alan Abadi-Irak yönetimi S-400'den vazgeçmek şartı ile ABD'den başta Güney Kürdistan ile ilgili olmak üzere bir takım tavizler isteyebilir. Ancak ABD açısından mesele göründüğünden daha da karışıktır. Irak Dışişleri Bakanı İbrahim Caferi, iki hafta önce Rusya'ya yaptığı ziyarette ABD'nin Iraktaki varlığını artık sonlandırması gerektiğini söylemiştir. Oysa ABD, Kerkük konusunda pasif davranarak, Irak'a şirin gözükmek, Irak üzerindeki insiyatifini sürdürmek istemişti. ABD, Suriye'de, Irak'ta, Türkiye'de istenmemektedir. ABD'nin Obama döneminden kalma pasif politikası giderek zemini daha da kayganlaştırmaktadır. Hal böyleyken eski ABD Dışişleri Bakanı Tillerson'un Minbic ile ilgili girişimlerine tanık olduk. Yeni Dışişleri Bakanı Pompeo'nun tavrı ne olacak bilmiyoruz ama Tillerson'un Minbic konusunda Türk devletine tavizler verdiğini duyuyoruz. Gariptir, kendine aşırı güvendenmidir nedir bilinmez, ucuz tavizler vermek ABD'nin genel bir politikası haline gelmiştir. Öcalan'ı Türk yetkililerine teslim edip Türk devletini tav edeceğini zanneden ABD yanıldığını geç te olsa anlamıştır. ABD, Kerkük'ün Abrams tankları ile ele geçirilmesine ses çıkarmamış, Abadi'yi desteklemiştir. Ancak Rusya, İran ve Türkiye tarafından şımartılan Abadi, ABD'ye meydan okurken, Haşdi Şabi çetelerine Irak'ta yasal statü de vermiştir. Oysa aynı Abadi G-7 zirvesinde görüşmek için bir parkta Obama'nın yanına uyuz kediler gibi sokulmaya çalışmış, rezil rüsva olmuştu. Esad da pek farklı değil. Hatırlayın, Putin Suriye'yi ziyaret ettiğinde Esad, Putin'e tekmil verecek Rus komutanın yanına sokulmamıştı. Durum budur, Suriye'nin sahibi Putin'dir ve Rusya kendi emperyal çıkarları için Suriye'yi Türk devletine peşkeş çekerken bir yandan da Suriye'nin toprak bütünlüğü diye feryat figan etmektedir. Aslında Suriye Rusya'nın umurunda değildir. Toprak bütünlüğü vurgusunu bölgede ABD karşıtlığını yükseltmek, Türk, İran ve Irak devletlerini kendine daha fazla çekmek için yapmaktadır.
Tekrar Minbic'e dönecek olursak, önce, Türk devleti ile ABD arasında bir anlaşma olduğu yolundaki haberleri ciddiye almak gerekir. ABD, uluslararası alanda bir zırnık bile yasal statüsü olmayan (Rojava) Kürdleri ile ortaklığının yeterince güvenceli olmadığı inancındadır. Verilmek istenen her statü de Rusya'nın itirazına çarpmaktadır. ABD, Minbic anlaşması ile kendini güvenceye alacağına inanmaktadır. Türk devletinin rüyası ise, tüm Suriye ve Irak sınırı boyunca bu ülkelerin içlerinde olmak üzere beş, on kilometre, mümkünse daha da fazla derinlikte, kendine bağlı çeteleri ve nüfusu yerleştireceği bir tampon- şerit bölge yaratmak ve daha sonra aynen 1930'lerdeki İskenderun sancağını ilhak etme yöntemi ile buraları kendine bağlama, parçalanmış Kürdistan'ı daha da parçalamaktır. Türk devleti, ABD ile Rusya arasındaki çıkar çatışmalarını kullanarak bunu gerçekleştirebileceğine inanmaktadır. (Bilirsiniz, Hatay Türk ve Fransız idaresi altında idi. Ancak 2. Dünya savaşının yarattığı şartları fırsata çeviren Türk devleti 1939'da Hatay'ı ilhak etmiş, Fransa da 2. Dünya savaşında zorda kalabileceği öngörüsü ile Türk devletinin bu manevrasına ses çıkarmamıştır.) Konu özelde Minbic, genelde Rojava ve hatta Güney Kürdistan olmak üzere, burada sorulması gereken soru, Türk devletine hizmet eden bu taviz politikasının nereye kadar sürdürüleceğidir. Ancak burada Türk devleti açısından handikaplar da mevcuttur. Birincisi, Minbic konusunda ABD ile varılan herhangi bir anlaşma ABD'nin Suriye'deki kalıcılığını meşrulaştıracaktır. Bu Rusya'nın genel politikasına terstir ve Putin ile dostu Erdoğan'ı ister istemez karşı karşıya getirecektir. Bu, Türk devletinin uygulamakta olduğu şantaj politikasının ne kadar kaygan ve riskli olduğunu göstermektedir. Aynı şekilde "Minbic anlaşması" Esad ile Putin'in de arasını açacaktır. Esad'ın YPG ile anlaşmak istediği ancak Putin'in, Türk devletini ABD'den uzaklaştırmak yolunda Afrin'i yem olarak sunma planına Esad'ın zorunlu olarak ses çıkarmadığı yolunda haberler gelmektedir. İkincisi, yumuşak karnını ABD'ye gösteren Türk devleti, ABD'ye İran konusunda yardım etmek, en azından ses çıkarmamak zorunda kalacaktır ki, İran'la ilgili İsrail ve S. Arabistan'ın ve de diğer ülkelerin de dahil olacağı bir takım gelişmelerin yaşanacağı, bunun pek de uzak olmadığı dillendirilmektedir. Ortadoğu'da bu konuda büyük "hazırlıklar" gözlemlenmektedir ve Türk devletine safını belirlemek konusunda daha çok baskı yapılacaktır.
Bir başka husus, New York'taki Zarrab-Halk Bankası davası sonunda Türkiye'ye 20 milyar dolardan fazla ceza kesileceğidir. Bu ceza ve Afrin'deki savaş Türk devletinin risk faktörünü daha da arttıracak, bu da borç faizlerini daha da yukarı çekecektir. Türk lirası da gün-be-gün dolar karşısında erimektedir. Türkiye'nin kendi iç çelişkileri derinleşmektedir. Bir yandan şövenizm öte yandan İslamcılık ivme kazanmaktadır. Sivillerin evde bulundurma mermi hakkı sayısı ikiyüz'den bin adete çıkarılmıştır. Erdoğan liderliğindeki Türk devletinin, içinde bulunduğu sorunları, adil, demokratik, insani yöntemlerle çözmek bakımında ne niyeti ne de siyasi-kültürel-ahlaki iradesi bulunmaktadır. Erdoğan'ın da sorunları barış içinde çözmek konusunda hiç bir itibarı kalmamıştır. Afrin'deki savaş yükünün üstüne, hem borcunu hem de faizlerini ödemekte zorluk çeken bir Türk devleti kendini, Osmanlı'yı çökerten yeni bir 1881 Muharrem Kararnamesi günlerinde bulabilir. Velhasıl kendisini Kürdlerin imhasına adayan Türk devletini karanlık günler beklemektedir.