SABAH - 18/06/2005 - Mansur Forutan
Kendimizi bu kadar yetersiz hissettiren güç nedir bilmiyorum. Kimse kendini sevmiyor, sevmediği gibi her daim kendinden söz edilmesine bayılıyor.
Bi'durun Allah aşkına...
Geçenlerde iş çıkışı mahalleye döndüm. Mahalle dediğim Teşvikiye.
Oturup kahve içip bir iki dergi karıştırıp ruhumu ve muhteşem gövdemi dinlendirme peşindeyim.
İki dakika sonra çok samimi olmadığım ama "idare eder klasmanından" bir tanıdık çöktü. Ne iş yaptığı önemli değil, ama anlattığı her şey kendisinin ne kadar önemli olduğuna dair. "Aga biz de hesap vericez bırak bir iki laf da biz edelim..."
Mümkünü yok. İdare eder klasmanından adam anlattıkça anlattı, kafamı şişirdi hesabı bıraktı gitti.
Bir süre sonra başka bir tanıdık. Ve inanılmaz bir şekilde gene aynı hikaye. Aman da ben şunu yaptım ben bunu tanıyorum ama değerimi bilmiyorlar.
Muhakkak öyledir de bu benim hayatımı nasıl etkileyecek?
Gene törenle masaya bırakıp gitme eylemi....
Size yemin ederim üç beş dakika sonra biri daha. Bu sefer bir bayan. Ama harbiden b-a-y-a-n! İki rekat da hanımefendinin ne kadar önemli olduğunu dinledik...
İki çift laf edecek olsam önce durduruldum sonra "aslında ben ne kadar önemliyim"e maruz kaldım.
Hayatta bi'halt yememişsin, bi'hikayen yok, bi'cümlen bile yok ama çok önemlisin.
Amerikalı bir hocam vardı. Ne zaman biri kafa ütüleme tadında adamı karşısına alsa dikkatle dinlemez "sure, sure" patlatırdı. sure (şûr) s 1. emin 2. kesin, muhakkak.. Ondan öğrendim ve dilimize Redhouse sözlüğünden araştırarak adapte ettim.
Ne zaman biri kafamı ütülemeye kalksa, ilgilenmediğim hikaye, anekdot ve türevlerini itelemeye çalışsa "muhakkak, muhakkak" diye karşılık veririm. Muhakkak'ın gizli anlamı kısaca "hacı yorma ilgilenmiyorum" dur.
Tavsiye ederim kullanın, işe yarar. Toplantılarda, sosyal yaşamda boş konuşmayı püskürtmeye bire birdir.
Ercan Arıklı da kendi ekolünü geliştirmişti. Haber toplantılarında beğenmediği, tıraş haberleri "başka"yla geçiştirirdi. Sizin de geliştirdiğiniz boşlafsavarlarınız varsa çekinmeden gönderin lazım oluyor.
Neyse, Teşvikiye'de "muhakkak"lar havada uçuştu. Ve önemli bayan da masaya para bırakıp gitti. Yani masaya parayı bırakan kafamı taşla ezme hakkına sahip oldu.
Gerçekten bilmek istiyorum, bu iş nerede patladı? Neden kimse sahip olduğundan memnun değil. Tamam modern yaşam, tüketim toplumu falan milleti maymuna çevirdi ama "alemin öznesi benim" "benden başka herkes amip" histerisi artık dayanılacak gibi değil.
İtiraf etmeliyim ki onca "ben ne kadar önemliyim"e maruz kalınca ne kadar önemsiz olduğum fikrine kapılıp kendimi birilerine anlatma ihtiyacı hissettim. Virüs gibi bulaşıcı. Önümüzdeki günlerde ne kadar önemli biri olduğuma dair yazılar yazarsam baskı altında kaldığımdandır.
Allah'tan gelen hesap masaya bırakılan paranın nerdeyse beşte biri kadarıydı da akşam eve bi'kilo et alıp götürme şansım oldu. Ama parayı verip kafa ütülemeye daha çok ihtiyacım var artık.
Bu yaz gerçekten çok sıcak geçecek / 16-06-2005
Fermuarı açık kırmızı ceketli adam / 15-06-2005
İşin sırrı yazılımda / 11-06-2005
Bir gün size de çıkabilir / 09-06-2005
Sanal mafya olmanın adresi / 04-06-2005
FHM'den tarihi bir sayı / 02-06-2005
Ne yaptıysam bilim adına! / 01-06-2005
Yaşadığını anlamak için vuranlar!... / 28-05-2005
Farklının farkına varmayan vasat kalmaya mahkumdur! / 26-05-2005
Gerçek taraftar olduğunuz maç hangisi? / 25-05-2005
Kendimizi bu kadar yetersiz...
Başarı kalıcı olduğu zaman anlamlıdır
İstanbul'da 'Ispartakule' kavgası
Bebek mamaları üzerine iki görüş
Bir süredir kafayı...
Boğaz'da bembeyaz bir güzellik.. Sortie!..
Grup Hepsi Pepsi...
Bizim gazete bugünlerde bir...
G.Saraylı yönetici Öztürk, ilk röportajını SABAH'a verdi: "Ribery'nin...
'Tarihle yüzleşme gereğini iyi biliriz'
Alman hükümet sözcü yardımcısı Steg, "Schröder, görüşlerini her zaman...
Son koz sine-i millete dönmek
Toplu istifayı planlayan CHP, Erdoğan'ın AK Parti oylarıyla...