İNSANI SEVMEK | Gölcük Haber Gazetesi
Anasayfa » Köşe Yazarları » İNSANI SEVMEK
İnsan yaşamında bazı değerler vardır ki yaşama anlam katar. Besledikçe, değer verdikçe anlamı genişler. Çevresindeki insanlara neşe katar. Hayatı renklendirir.
Tahmin ettiniz değil mi?
İnsan sevgisi. Sadece insanı mı? Hayır tabi ki..
Tüm canlıları sevebilmektir işin özü. O zaman renklenir hayat. O zaman insan insana destek olur, o zaman hayvanlar, bitkiler korunur. İnsanın iç güzelliği dışa vurdu mu çevremiz güzelleşir, içimize huzur dolar.
Günümüzde insan sevgisini bir kere daha düşünmek gerekir. Katledilen çocukları duydukça, darp edilen kadınları okudukça, salgın hastalıklarla onca insanın yok olmasını gördükçe ve haberleri dinledikçe soruyorum kendime,
“İnsanı sevmek bu kadar zor mu? Sadece kendini sevmek yetiyor mu?”
Henüz daha pek çok şeyin farkında olmayan çocuklarımızda, insan sevgisini, gördükçe nasıl açıklayacağımı bilemiyorum.
Bizler çocuklarımızı bilinçli olmaları konusunda eğitmeye çalışırken asıl bilinci biz büyüklerde aramamız gerekmiyor mu?
Eleştirilen bir çocukta duygusal farkındalık beklemek yanlış olur. Çocuk, bu ezik duygular altında farkındalık geliştirmekte zorlanır.
Bu nedenle onlara kızmak yerine o an ki duygularını anladığımızı hissettirmeliyiz. Bu şekilde çocuğu, kendi duygularına yaklaştırırız.
“Hmm Sinirlenmişsin.” “Bu konu seni öfkelendirmiş herhalde ” veya “Anladığım kadarıyla üzgünsün.”ya da “Keyfin yerinde gibi” dediğimizde
onun duygularını anlayan sözlerimizle, farkındalık kazanmasına yardımcı olabiliriz. Hem de onu anladığımızın mesajını vererek onu rahatlatmış oluruz.
Bizlerin farkındalığı geliştiği sürece çocuklarımızın da farkındalığı gelişecektir. Onlar için biz, bir rol modeliz.
Farkettiğimiz kadar farkına vardıklarımızı da kabul edebilmek önemlidir, o zaman farkındalığın bir anlamı olur. Kendimizi olduğu gibi kabul etmekte bir farkındalıktır, aynı zamanda bir yaşam biçimidir. Sevgiyle kalın.
Yaşamınızdaki gerçekleri fark etmeniz dileğiyle.. (aysuazak@hotmail.com)
Bebeğimi görebilir miyim” dedi yeni anne. Kucağına yumuşak bir bohça verildi ve mutlu anne, bebeğinin minik yüzünü görmek için kundağı açtı ve şaşkınlıktan adeta nutku tutuldu!
Aradan yıllar geçti, çocuk büyüdü ve okula başladı. Bir gün okul dönüsü eve koşarak geldi ve kendisini annesinin kollarına attı. Hıçkırıyordu… Bu onun yasadığı ilk büyük hayal kırıklığıydı; ağlayarak “Büyük bir çocuk bana ucube dedi…”
Annesi, her zaman ona “Genç insanların arasına karışmalısın” diyordu, ancak ayni zamanda yüreğinde derin bir acıma ve şefkat hissediyordu.
Delikanlının babası, aile doktoru ile oğlunun sorunu ile ilgili görüştü; “Hiçbir şey yapılamaz mı?” diye sordu. Doktor “Eğer bir çift kulak bulunabilirse, organ nakli yapılabilir” dedi. Böylece genç bir adam için kulaklarını feda edecek birisi aranmaya başlandı.
Operasyon çok başarılı geçti ve adeta yeni bir insan yaratıldı. Yeni görünümüyle psikolojisi de düzelen genç, okulda ve sosyal hayatında büyük basarılar elde etti.
Daha sonra evlendi ve diplomat oldu. Yıllar geçmişti, bir gün babasına gidip sordu: “Bilmek zorundayım, bana bu kadar iyilik yapan kişi kim? Ben o insan için hiçbir şey yapamadım…”
Bu derin sır yıllar boyunca gizlendi. Ancak bir gün açığa çıkma zamanı geldi…
Hayatinin en karanlık günlerinden birinde, annesinin cenazesi basında babasıyla birlikte bekliyordu.
Babası yavaşça annesinin basına elini uzattı; kızıl kahverengi saçlarını eliyle geriye doğru itti; annesinin kulakları yoktu.
Annen hiçbir zaman saçını kestirmek zorunda kalmadığı için çok mutlu oldu” diye fısıldadı babası “..
Ve hiç kimse, annenin daha az güzel olduğunu düşünmedi değil mi?”
Gerçek sevgi, yapıldığı bilinen şeyde değil, yapıldığı halde bilinmeyen şeydedir!(alıntı)
DÖRT ANLAŞMAYA VAR MISINIZ?
GÖZ ARDI ETTİKLERİMİZ