Okuduğum Kitaplardan Tayyip Bey'e Satırlar by Yalçın Toker - Book - Read Online
Şurası inkar edilemez bir gerçek ki, bugünlerde milletçe yaşadığımız bütün üzücü olaylar, Tayyip Bey'in Osmanlıyı ihya etme, Başkan olma hayalinin ürünleridir.Tayyip Bey Amerika'daki gibi bir Başkan olmak istiyor..
Publisher: artcivicReleased: Dec 16, 2017ISBN: 2789786016457Format: book
Nutuk: “Resimli ve Açıklamalı Tam Metin, Osmanlıca’dan Tam Çeviri”
Okuduğum Kitaplardan Tayyip Bey'e Satırlar - Yalçın Toker
Bu kitabı yazmak nereden mi aklıma geldi? Önce kısaca onu anlatayım..
Günümüz medyasında, özellikle de kitap alanında, önemli anlayış ve şekil değişimleri var.. Kitap denildiğinde çocukluğumdan beri benim kalbim çarpar, hastası olduğum kağıt ve mürekkep kokusunu içime çekmekten büyük zevk alırım. Kitap kokusu her zaman burnumda tüter.. Eminim pek çoğunuz da benim gibisinizdir..
Ancak, son zamanlarda görülüyor ki, bu durum da yavaş yavaş tarih olmakta, bu tür duygular ortadan kalkmakta..
Şimdi (e-Kitap) diye bir şey çıktı. O uygulama ile, artık herkes istediği kitabı, kendi bilgisayarından okuyabilmekte.. Özellikle de gençler, eskiden bizlerin en sıcak zevklerinden olan kitapçılara gidip, rafları karıştırarak kitap seçmeyi, külfet sayar olmuşlar. Şimdiki gençliğin çoğunluğu, kitabı eline almak, okşamak, sayfalarını çevirip incelemek, ondaki kağıt ve mürekkep kokusunu koklamak gibi zevklerle tanışmış değil.. Onlar istedikleri her kitabı, internet yolu ile bilgisayarlarına indirip okuyabilmekteler..
Bu çağdaş yenilik ve gelişmelere, Yayınevleri olarak bizler de ayak uydurmak zorunda kaldık.
Artık kitaplarımızı (pdf) denilen program formatında, serçe parmağından küçük flaş bellek denilen şeylere yüklemekte, bunları eKitap uygulaması olan firmalara göndermekteyiz. Öyle ki, kırk elli kitabın binlerce sayfası, renkli kapakları, quarkları, indizaynları, pdf’leri ile küçücük bir bellekte toplanabiliyor.. Okuyucularımız da, o firmaların internet sitelerine girip, istedikleri kitapları belirli ücret karşılığında rahatça bilgisayarlarına indirip okuyabiliyorlar..
İşte bu sebeple aylardır ben de, bu yeniliğe ayak uydurdum.. Yazmış olduğum kitaplarımı, Yayınevimde yayınlanmış bulunan yüzlerce eseri (pdf) denilen şekle dönüştürme çalışmaları yapıyorum. Bu çalışmalarım sırasında, yazdığım ve bastığım bütün kitapları, birer defa daha satır satır gözden geçiriyorum.
Beni tanıyanlar bilirler.. Yayınevimde basılmış her kitabın her satırında, yazarı kim olursa olsun, kesinlikle benim onayım olacaktır. Yoksa basmam.. Bütün kitapları mutlaka kendim dikkatle gözden geçiririm, yazarına, şurası şöyle olsa daha iyi olmaz mı falan diye uyarılarda bulunur, değişiklikler yaptırırım.. Yâni yayınevimdeki her kita bın her satırında benim de göz nurum bulunur.
İşte elinizdeki bu yeni kitabımı yazmaya, kitaplarımızı pdf’ye dönüştürmek için yaptığım tekrar okumalarım sırasında karar verdim..
Bilirsiniz, okumak kadar yazmak da önlenemez bir hastalıktır. İnsan okuduğuna odaklanmışken bile, bir yandan da yazacağını düşünür.. Bu arada okurken veya yazarken de, arasıra kafasını kitaptan kaldırıp, başka şeylerle meşgul olmak, zihnini dinlendirmek ihtiyacı duyar.. Bunun için de ara ara günlük gazetelere, televizyonlara falan bakar.. Yâni ben böyle yaparım.. Özellikle de içinde bulunduğumuz son bunalımlı günlerde, buna çok ihtiyaç duymaktayım..
Ancak, kafa dinlendirmek için televizyonu her açtığımda, zapladığım hemen her kanalda, karşı ma Tayyip Bey çıkıyor.. Çünkü birkaç kişilikli televizyon dışındaki bütün kanallar yağcılık, yandaşlık ve büyük çıkarlar peşinde koşan patronların elinde.. Bu yüzden hangi televizyonu açsanız, ya yağcılık gereği, ya da az sayıdakilerde olduğu üzere dürüst tenkit amaçlı, bütün ekranların Tayyip Bey’le dolduğunu görmektesiniz.
Ben bizdeki 1980 ihtilali döneminde, ailemle birlikte yedisekiz sene Almanya’nın Frankfurt şehrinde yaşadım. O zamanlar, Almanyada Helmuth Schmidt ve Helmuth Kohl’ün Şansölye (Başbakan) oldukları yıllardı. Vallahi size yemin ederim, bu Başbakanların demeçlerinin ve Hükümetleriyle ilgili haberlerin televizyonlarda 15 dakikadan fazla süre gösterildiğine hiç tanık olmamıştım. Şimdi bizde ise bunun tam tersi.. Televizyonlarda Tayyip Bey’in olmadığı sahneler yok gibi.. Üstelik bugünler, o yıllardan 30-40 yıl sonrasının ileri demokrasi denilen dönemi sözde..
Yalnız televizyonlarda değil, yazılı basında da manzara aynı.. Gazeteler, dergiler, kitaplar çok büyük çoğunlukla yandaşların elinde ve AKP iktidarının emrinde.. Gazetecilikle alâkası olmayan bir sürü adam, sırf büyük çıkarlar uğruna gazete sahibi olmuşlar, iktidara yağcılık, yandaşlık yaparak büyük paralar kazanmaktalar.. Gazeteciliğin ilkeleri, gelenekleri, objektiflik, halkı bilgilendirme görevi gibi değerlar ayaklar altına alınmış..
Ben 70 yılı aşkın zamanlardan beri İsmet Paşa, Menderes, Demirel, Ecevit, Özal dönemlerini yaşadım ve o günlerdeki çoğu siyasi olayın da içinde yer aldım.. Bu 70 yıl içinde bugünkü kadar bir rezillik görmedim.
D.P.’li yıllarda Menderes’e o yılların basın üstadları Nadir Nadiler, Falih Rıfkılar, Bedii Faikler, Ahmet Eminler çıkardıkları gazetelerinde rahat rahat muhalafet ve gazetecilik yaparlardı.. O kısıtlı demokrasi döneminde bile basın bugünkünden çok daha özgürdü. Çünkü onlar düşüncelerini özgürce yazarlar, okuyucular okur, bilgilenir, fakat eğer yazdıklarında suç varsa, yasalar gereği bağımsız mahkemelerde yargılanırlar, cezalarını çekerlerdi. Yâni okuyucunun bilgilenme hakkı asla engellenmezdi.
Şimdi öyle değil ki.. Basının çoğunluğu satılmış, iktidarın tehditleri ile korkutulmuş, yalaka patronların elindeki oyuncak durumunda.. İktidar patronu tehdit ediyor:
Emin’in işine son ver! Yoksa vergi memurları tepende! Rahmi’yi, Bekir’i, Yılmaz’ı gönder! Yoksa! Böyle tehditlerle sindirilen dirençsiz patron da hemen gereğini yapıyor. Böyle bir basın, nasıl olur da kamuoyunu aydınlatma görevi yapabilir? Sonuçta basında tam bir rezalet yaşanıyor..
Bugün gazetelerin yüzde 90'ı, gazetecilikten gelmemiş, eline kalem almamış, Devletten ihâle ve ilan kapabilmek için AKP iktidarının emrine girmiş çıkar peşindeki patronların elinde..
40-50 yıl önecesinde, yukarıda bir kaçının ismini verdiğim patron ve yazarlar döneminde, sadece iktidar veya muhalefet yanlısı değil, doğrudan partilerin kendi gazeteleri bile vardı.. Ama bilirdiniz.. Zafer DP’nin, Ulus CHP’nin gazetesidir. Menderes yanlıları Zafer’i, İnönü yanlıları Ulus’u okurlardı.. Gerçekleri öğrenmek isteyenler ise Cumhuriyeti, Dünya’yı, Yeni Sabah’ı, Vatan’ı falan okurlar, her yönden bilgilenebilirlerdi..
Ya şimdi.. Gazetelerin büyük çoğunluğu Tayyip Bey’in emir kulu durumunda.. Bunlar olayları tarafsız haberci gözlü ile değil, Tayyip Beyin gözü ile görmek, yazmak zorundalar.. Yorumlarını da Tayyip Beyin istediği şekilde yapmağa mahkûmlar.. Basını bu hâle gelmiş bir toplumda demokrasiden söz edilebilir mi?
Ha.. Bu noktada hemen bir açıklama yapmalıyım. Ben bu önsözü yazmağa başladığımda Tayyip Bey Başbakan’dı, yazılarıma devam ettiğim sırada Cumhurbaşkanı seçildi.. Artık siz okurken, satırlarımın Tayyip Bey’in hangi dönemine yönelik olduğunu anlarsınız.. Zaten, Cumhurbaşkanlığının ilk uygulamalarıyla gördük ki, değişen fazla bir şey yok.. Tayyip Bey aynı Tayyip Bey..
Neyse bu lâfları fazla uzatıp konuyu dağıtma yayım, sadete geleyim.. Kitapları (pdf) yaptığımdan söz ediyordum.. Eski kitapları gözden geçirirken, okuduğum her satır bana hemen günümüzdeki bir benzer olayı çağrıştırıyor.. Ben de ikisi arasında kıyaslamalar yapıyorum, tespitlerimi de işte bu yeni kitabımda malzeme olarak kullanıyorum.. Bakınız ben şu anda, Casson ve Carnegie’nin kitaplarını (pdf) yapma uğraşındayım..
Söz Söylemek ve İş Başarmak Sanatı isimli kitabının 77. sayfasını okumaktayım. Yazar bu sayfada, I. Dünya Savaşı yıllarındaki Amerikan Cumhurbaşkanı Wilson’un, nutuklarını nasıl hazırladığını anlatıyor..
Wilson diyor ki;
Konuşma yapacağım zaman önce söyleyeceklerimin bir listesini yaparım. Sonra nutkumu stenografi ile yazarım. Çünkü stenografi ile yazmak sayesinde epey zaman kazanırım. Daha sonra yazı makinemin başına geçer, cümleleri değiştirerek ve düzelterek, gereken eklemeleri yaparak, nutkumu baştan başa yeniden yazarım. (*) (*) Söz Söylemek ve İş Başarmak Sanatı/Toker Yayın ları, Tercüme: Ömer Rıza Doğrulsa: 77)
Aynı sayfanın devamında da, Amerikan Başkanlarından Roosvelt var..
Carnegie, O’dan söz ederken de konuya şu sözleriyle sürdürüyor:
"Roosvelt de nutuklarını kendine mahsus bir tarzda hazırlar, önce her olayı inceden inceye eler, sonra bunları toplar, bir daha süzgeçten geçirir, birer birer kıymetlerini dener, nihayet hükümlerini verir ve sarsılmaz bir güvenle işe başlar, notlarını karşısına alarak nutuklarını dikte ederdi.
Bunlara hayat akışı vermek, sözlerini içinden doğduğu gibi tesbit etmek ve sözlere hayat canlılığı kazandırmak için de sür’atle söyler ve söyledikleri nin hemen yazılmasını isterdi.
Roosvelt bunu yaptıktan sonra makine ile yazı lan nutkunu ele alıp tekrar gözden geçirir, baştan başa düzeltir, her tarafını kurşun kalem işaretleriy le doldurur, sonra onu yeniden dikte ederdi."
Roosvelt sonra şu tespitini açıklar;
Hayatımda kuvvetli çalışma, dikkatli muhake me, itinalı plân ve uzun çalışma semeresi olmayan hiçbir şeyi kazanmadım.. derdi.
Ben Amerikan Başkanları Wilson ve Roosvelt’le ilgili bu satırlar üzerinde çalışırken, okuduğum her cümlede, aklıma hemen, onlar gibi bir Başkan olma meraklısı olan eski Başbakan ve şimdiki Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan gelir..
Tayyip Bey de nutuklarını o Başkanlar gibi mi hazırlıyor acaba? Derim..
Bu yüzden merak edip biraz araştırmak istedim.. Tayyip Bey de yapacağı konuşmanın müsveddesini acaba Wilson gibi önceden stenoya mı çekiyor? Daktilo ile mi yazıyor? Nutka son şeklini nasıl veriyor? falan araştırdım..
Aslında, Başkanlık benzeri bir Cumhurbaş kanlığına heveslenen Tayyip Bey’in de normalde Wilson’un yaptığı gibi önce stenoya çekerek, daktilo ederek, düzelterek nutuklarını hazırlaması gerekirdi. Öyle değil mi?
Ama kısaca yaptığım araştırma sırasında gördüm ki, Tayyip Bey’in o taraklarda bezi yok.. Başbakanlığı ve Cumhurbaşkanlığı dönemlerinde Tayyip Bey nutuklarını hiç kendisi hazırlamamış..
O’nun nutuklarını vazife verdiği kişi veya kişiler hazırlıyor ve nutuk, kendisinin önüne hazır geliyormuş.. Prompter adı verilen cihaza yazı yerleştiriliyor ve Tayyip Bey, önündeki prompter cihazından o yazılı metni okuyormuş. Yâni Tayyip Bey'n nutukları konusunda bütün yaptığı sadece onu okumaktan ibaretmiş..
Nitekim Tayyip Bey’in bazı konuşmaları sırasında aniden durakladığına, kalakaldığına tanık olmuşsunuzdur. Neden biliyor musunuz?
O zamanlarda, nutkunun yazılı olduğu promter cihazı arıza yapmış da ondan.. Mesela Antalya mitingi sırasında da prompter bozulmuştu.. Zor anlar yaşamış, kısa süren suskunluktan sonra, âlet yeniden çalıştırılınca, yazılı metni okumaktan ibaret olan konuşmasına devam edebilmişti.
Hatırlarsınız, bu olayı hafife alarak değerlendiren CHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu da şöyle konuşmuştu: O camdan konuşur, bense candan konuşurum.. Önünde cam olmadan Tayyip Bey konuşamaz..
Bu arada Tayyip Bey’in, bazen önündeki yazılı metinden ayrılıp, irticalen bir şeyler söylemeğe kalkıştığı da oluyor.. Öyle anlarda sinirlenerek söyledikleri, az önceki sözleriyle taban tabana zıt cümleler bile içeriyor.
Bunun anlamı ise şudur; okuduğu nutuk kendisi tarafından yazılmadığı için tam olarak özümsenmemiş ve sadece okunmuştur..
Şu sırada benim İhtilaller ve Darbeler Arasında Gazetecilik ve Kitapçılık Anılarım isimli kitabımı (pdf) yapıyorum.. 70. Sayfadayım..
Bu sayfada siyasi tarihimize 555-K diye geçen olayı anlatmaktayım. Olay, bilindiği üzere 1960 ihtilali öncesinde Ankara’da cereyan eden bir gençlik nümayişidir. Demokrat Parti karşıtı Üniversite gençliği, "5'inci ayın 5'inde saat 5'te Ankara Kızılay meydanında (555K) parolasıyla toplanmış nümayiş yapmaktadır.. O sırada Başbakan Adnan Menderes de diğer Devlet büyükleri ile oradan geçmekte.. Olayı gören Menderes, arabasından iner ve hemen gençlerin arasına girer.. Sorar:
Ne istiyorsunuz, niye bağırıyorsunuz?
Gençler, İstifanı istiyoruz! Hürriyet istiyoruz! diye bağrışırlar.. Bunun üzerine Menderes, Öldürecek misiniz beni? Haydi öldürün.. diyerek yakasını açar..
Bu olayı, Atatürk’e Diktatör Diyenin.. (*) isimli kitabımda, İsmet Bozdağ’ın Atatürk’ün Sofrası eserinden yaptığım alıntılarla daha ayrıntılı olarak şöyle anlatmıştım:(*) Atatürke Diktatör Diyenin…/Yalçın Toker sa: 158
Eski CHP Genel Başkanı Deniz Baykal da nümayişçi gençler arasındadır.. O da, Başvekilin yakasına yapışır.. Başbakan Menderes, onun hürriyet istiyoruz, istifanı istiyoruz!" sözüne şöyle yanıt verir:
Evladım, Koskoca Türkiye Cumhuriyeti Başvekilinin yakasına yapışıyorsun.. Bundan daha büyük hürriyet mi olur?
555K olayları bu şekilde cereyan ederken, polisler, Başbakanı, gençlerden oluşan kalabalığın içinden çıkarmağa, onların elinden almağa çalış maktadırlar.. Sonunda saçı başı dağılmış Menderes’i gençlerin arasından çıkarırlar, o sırada oradan geçmekte olan Hürriyet Gazetesi yazarı Emin Alakuş’un arabasına bindirip götürürler.
Şimdi işte bu satırları yazmak için o kitabı okurken yine bugüne dönüyor ve düşünüyorum.. "Acaba Tayyip Bey’in Başbakan olduğu günler de de bu tür bir olay hiç cereyan etmiş midir? Daha doğrusu cereyan edebilir mi? Tayyip Bey de korumasız bir biçimde nümayişçi gençlerin arasına dalıp konuşabilir mi?
Gençler de onun yakasına yapışıp, istifanı istiyoruz! diye bağırabilirler mi?"
Bu soru cümlelerim sizleri de güldürdü değil mi? Çünkü bunlar, Tayyip Erdoğan’lı günlerde hayâl bile edilemeyecek olan şeylerdir..
Bugün Tayyip Bey, tam anlamı ile bir koruma ordusu ile dışarı çıkar. Çevresinde kuş uçurtulmaz..
Bu konuda, 2009 yılına yâni beş-altı yıl öncesine ait verilen resmi rakamlara göre, Özel Operasyon Timlerince korunmaktadır ve sadece yakın koruması 287’dir. Şimdi ise bu sayının 2000 kişiyi geçtiğini basında çıkan haberlerden öğreniyoruz.
Öyle ki, Tayyip Bey bir yere gideceği zaman, O yola çıkmadan önce bütün polis kuvvetleri teyakkuza geçirilir, polisler çevrede etten duvar örerler.. Çatılara keskin nişancılar, sokaklara Tomalar yerleştirilir.. Gideceği yere kadarki bütün trafik durdurulur.. Maiyetinde silahlı güçler, panzerler, keskin nişancılar, binlerce polis bulunur.. Millet, Tayyip Bey gideceği yere varıncaya kadar trafiğe kapatılmış yollarda saatlerce perişan edilir..
Ben bu satırları (pdf) yaparken, aklıma Atatürk dönemi geldi. Atatürk nasıl korunurdu acaba diyerek, kısaca onu da araştırmayı düşündüm.. Ulaştığım sonuç şu: Atatürk korunurdu ama, O korunmayı hiç istemez, sevmezdi. Milli Mücadele ve Cumhuriyet öncesindeki bu durum Cumhurbaşkanlığı döneminde de aynen devam etti.
27 Aralık 1919’da, Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti’nin Temsil Heyeti Başkanı ve Erzurum Milletvekili sıfatıyla Ankara’ya geldiği zaman, Mustafa Kemal Paşa’nın hiçbir koruması yoktu.. Ankara Garı yakınındaki evde uyurken, silâhını yastığının altına koyup yatardı. O zaman bu durumu haber alan Topal Osman Ağa’nın, kendi hemşehrilerinden kurduğu bir birlikle Mustafa Kemal’in korunmasını üstlendiği bilgisini verir tarihler.. Bundan sonra Topal Osman ve onun küçük birliği Paşa’nın koruması olarak kalır ve bu görevi sürdürür.
Kurulan Birinci Mecliste, Mustafa Kemal’in Müdafaa-i Hukuk Grubu adı ile oluşturduğu gruba karşılık, bir çok muhalif vekillerde Trabzon Milletvekili Ali Şükrü Bey’in başkanlığında Muhalif 2. Grubu kurarlar. Bu grup Meclisteki her ilerici girişime muhalefet etmektedir. Lozan Antlaşma sına, Saltanatın kaldırılmasına falan da karşı çıkarlar. Zaten İttihat Terakki döneminden beri Ali Şükrü Bey, daima Mustafa Kemal’e karşı idi. Son Osmanlı Meclisinde Trabzon mebusu olmuş, B.M.Meclisine katılmış ve Mustafa Kemal’e muhalefetini burada da sürdürmüştü. Onun sık sık Mustafa Kemal’le tartışması, hatta üzerine yürümesi Topal Osman’ı çok kızdırıyordu.
O gergin günlerde Ali Şükrü Bey birden ortadan kayboldu.. Kayboluşunun üçüncü günü, Mühye Köyü civarında koyunlarını otlatan bir çoban tarafından cesedi bulundu. Boğularak öldürülmüştü. Cinayeti araştırmak üzere kurulan komisyon, pek fazla delil bulamadı. Fakat kuşkular Topal Osman’ın üzerinde toplanıyordu. Cesedin avucunda bulunan hasır parçalarının Topal Osman’ın evindeki sandalyeye ait olduğu tahmin edilmekteydi. Araştırıldı, sonunda açıklama yapıldı: Ali Şükrü’yü Topal Osman öldürmüştü! (*) (*) Ayrıntı için Bkz. Atatürk Muhalişerinden Portreler/ Yalçın Toker, Cilt 1 sa: 66-67
Söylenenlere göre, Topal Osman, hemşehrisi Ali Şükrü Bey’in Mustafa Kemal’e karşı hareketlerine dayanamamış ve onu bir gece evine çağırıp öldürmüştü. (27 Mart 1923)
Atatürk’ün korunması konusuyla ilgili bu satırları yinelerken, bir eski olayı daha hatırlatmak isterim.. Böylece Tayyip Bey'li günümüze ait bilgiler de daha çok netleşmiş olur..
Atatürk Ankara’da Çankaya Köşkünü kullanır, İstanbul’da ise mevsimine göre Dolmabahçe Sarayı veya Florya Köşkünde kalırdı. Bu köşkler den, sık sık korumalarına görünmeden taksiye binip gider, halkın arasına karışıp oralarda rakısını da içerdi..
(AÇ PARANTEZ: Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan, 91 yıllık Cumhuriyet döneminde, 11 Cumhurbaşkanına ev sahipliği yapmış olan Çankaya Köşkünü, Başbakan Davutoğluna vererek, kendisi Atatürk Orman Çiftliği’nde binlerce ağacı katletttirerek ve devlete milyonlar harcat tırarak yeni yaptırdığı Başbakanlık binasını kullanacağını ilan etti. Adına da AKsaray denildi. Böylelikle Cumhuriyetin bir geleneğine daha son verilmiş oluyordu. Acaba Çankaya köşkünde Atatürk’ün ruhu dolaşıyor diye korkmuş, orayı onun için mi istememişti? Tayyip Bey'in Saray ve köşk merakını, tabii ki, bu kadarla bırakacak değilim. İlerdeki sayfalarda, Beylerbeyi Sarayının, Vahdettin köşkünün yerlerine dik tirdiği gösterişli Sarayları ayrıntılı göreceğiz.)
... Bir gün Atatürk yine Atatürk, Nuri Conker’le birlikte Florya Köşkü'nün nöbetçilerini atlatarak, Conker'in bir arkadaşının arabasıyla köşkten kaçar.. Bir süre ilerledikten sonra Atamız, yol kenarında, güneş altında çift sürmekte olan yaşlı bir köylüyü görür. Adamcağızın çiftinin bir yanında öküz, öteki yanında ise merkep vardır. Eşit güçlerle çekilmediği için, sapanı sağa sola yalpa yapmaktadır.
Atatürk şoföre durmasını söyler.. İnerler.
Atatürk köylüye; Kolay gelsin Ağa!.. diye seslenir.. Ve aralarında konuşmalar başlar.. Köylünün, tanımadığı bu kişiyle yaptığı konuşma epeyce devam eder..
Atatürk; Bakıyorum, sapanın bir yanında öküz, bir yanında merkep koşulu. Öküzün yok mu senin?
Vardı ya, hıdrellezde vergi memurları sattılar. Hiç vergi memurları köylünün üretim aracını satar mı? Olmaz böyle şey! Muhtara şikayet etseydin..
Köylü, muhtarın da vergi memurunun yanında geldiğini söyleyince Atatürk, sıra ile kaymakama, valiye, İsmet Paşa’ya niye çıkmadığı şeklinde sorular sıralar..
Köylü iyice şaşırıp gülmeye başlar.. Karşısındaki kim olduğunu bilmediği kişiye, Sen benle gönül mü eyleyon beyim? diye sorar..
Atatürk’ün amacı daha önce köyün zenginlerinden biri olan ve Halil Ağa diye tanınan bu zavallı adamcağıza Devlet eliyle uygulanan haksızlığı araştırmak, zararının telafi edilmesini sağlamak ve bu tür haksızlıkların devam etmesini önlemektir. İlerleyen sayfalarda bu olayın ayrıntılarını, adamın akşam nereye gideceği söylenmeden Florya köşküne getirilişini, Devlet ileri gelenleriyle birlikte sofraya davet edilişini de okuyacaksınız.
(AÇ PARANTEZ: Şimdi benim için önemli olan, acaba günümüzde de bu tür bir olay oluşabilir mi? Onu araştırmak.. Araştırıp bu soruma cevap bulmaya kalkışacaktım ki, aklıma birden şu olay geldi ve hemen vaz geçtim..
Hani Tayyip Bey Başbakanken, Mersinli bir çiftçi ona anamızı ağlattınız diyerek kendisinden yardım talep etmişti ya, işte o olay.. Bu olay, Atatürk’ün köylüyle yaptığı konuşmanın günümüzde de tekrar edilip edilemeyeceği yönündeki merakımı hemen giderdi.. Çünkü, Tayyip Bey’in yardım isteyen o çiftçiye cevabı şöyle olmuştu: Artistlik yapma lan! Ananı da al git!
Tayyip Bey’in, huzurundan kovarak uzaklaştırdığı o köylüleri Atatürk ise, gördüğünüz üzere Florya köşkünde misafir edip, yedirip içirip şikayetini dinlemek istemiş.. Adama yapılan Devlet haksızlığının telafisine çalışmıştı.)
Kitabın muhteviyatı içinde, öyle konularda dün-bugün kıyaslamaları ve ortaya çıkan Tayyip Bey’li sonuçlar var ki..
Tabii burada hepsini sayıp dökecek değilim.. Birkaç örnek daha