Kanalizasyonun yuttuğu Dilara'ya mektuplar
'Haber Arşivi & Gündem' forumunda KaRDeLeN tarafından 24 Mart 2009 tarihinde açılan konu
Kanalizasyonun yuttuğu Dilara'ya mektuplar konusu
SAVAŞ AY'ın haberi
Hatırlatması bile acı geliyor ama bizim meslekte "fikri takip" esastır ne edeceksin? 2 yıl evveliydi hani. Hani akıllara seza, yüreklere eza bir mümkünsüz iş oluvermişti. Bahçelievler'de genç bir ana 8 yaşındaki oğlunu okuluna bıraktıktan sonra 5 yaşındaki kızı Dilara'yı elinden tutmuş yürürken birden sanki yer yarıldı, içine giriverdi minik kız. Meğerse orada bir inşaat alanı, meğerse o alanda kapağı olmayan bir rögar, meğerse o koca deliği örtmek için bir karton plaka vardı. Dilara işte oraya basmış, boşluğa düşmüş, çığlıklar atarak kanalizasyon sularına kapılmış gitmişti. ACILAR EVİ
Çok değil yarım saat sonra o atıkların denize döküldüğü bir boru ağzından denize akıverdi cansız minik beden. Olayı duyar duymaz koşup gelen babanın kucağında tuttuğu yavrusuna son bakışını, belki yaşama döndürür diye nafile uğraşlarını unutmak mümkün değil elbet. Her duyan sarsıldı, ağladı, kahırlandı. Sonra günler, aylar geçti. Hayat gailesi bu felaketi herkesin zihninde seyreltti, soluklaştırdı. Ama o anne baba unutur muydu hiç? Asla... İşte onların evindeyim şimdi... Anadolu insanına has ağırbaşlı, mütevekkil, olgun haldeler. Lakin dakikalar ilerledikçe konu mayalanıyor, suskun yürek kırıkları dökülüyor halıya sofaya. 34 yaşındaki anne Songül Dumrul anlatıyor iç çekerek: "Kızımı kaybettikten sonra bir erkek bebeğimiz oldu. Belki kız olur diye yeniden hamile kaldım. Ama Mayıs'ta doğacak bu bebek de erkek. 16 yaşımda evlendim ben Savaş Abi. İlk bebeğim de yaşamamıştı. Şimdi 3 oğlum var ama Dilara'mın yeri dolmuyor. Çığlıkları hâlâ kulağımda. Eşimle umreye gittik. O günden beri her gece kızıma mektup yazıyorum. Ağabeylerini anlatıyorum onlara. Arkadaşlarını, kedileri, kuşları, mevsimleri anlatıyorum. Sevdiği yemekleri yapıyorum. Soframıza hep bir tabak fazla koyuyoruz Dilara'm için. Onu ancak son nefesimde unuturum." 'BİZİM ACIMIZ KENDİMİZE'
Baba Muhterem Dumrul ise " Bir an önce unutmak, unutulmak istiyoruz. Basın çevremizde. Rahatsız oluyorlar diye oğullarımın okulunu bile değiştirdim. Lokantamı kapattım. Serbest işler yapıyorum ki beni bulamasınlar. Ne çocuğumun cesedini satışa çıkarmadığım ne vicdansız babalığım kaldı. Birileri para ve imkân teklif edip, kızımın ölümünü İstanbul Belediyesi'ne karşı koz olarak kullanmak istiyor. 'Dosya hazırlayalım. Film yapalım' diyor. Kimse ne yaşadığımızı hissettiğimizi anlamıyor. Akılları kendi rantlarında" diyor.
Büyük ihmal Türkiye'yi sarsmıştı... 5 yaşındaki Dilara Dumrul, 27 Şubat 2007'de, İSKİ'ye ait İstanbul Bahçelievler'deki Tavukçudere Şantiyesi'nde üstü kartonla kaplı rögardan kanalizasyona düşerek can verdi. Dilara'nın ailesi, sorumluların yakalanarak cezalandırılmasını istedi. Konu, günlerce ülke gündemini meşgul etti. Olayda ihmali olan MVM şirketi yetkilileri hakkında yargılama başladı. Şirkete de Dilara'nın ölümünden 56 gün sonra 2 yıl kamu ihalelerine girme yasağı getirildi. Şirketin 26 Nisan 2009'a kadar hiçbir kamu ihalesine girmemesi kararını, İçişleri Bakanlığı'na başvuran İstanbul Büyükşehir Belediyesi aldırdı. ŞİRKET YİNE İHALEDE
Herkes, tam 'adalet yerini bulacak' derken, şok gelişmeler yaşandı. Dilara'nın ailesi, ceza davasından vazgeçti. Ailenin, sorumluların üzüntüsü ve yoğun ilgisi üzerine, kan parası karşılığında davadan çekildiği ortaya çıktı. Baba Muhterem Dumrul, "Biz helalleştik. Gerçek sorumlular hakkında tazminat davası açacağız" dedi. Şirketin ihale yasağı kararını bozdurmak için başvurduğu Ankara 4. İdare Mahkemesi, 22 Kasım 2007'de ihale yasağını kaldırdı. Yine MVM şirketinde görev yapan üst düzey yöneticilerin KBT Kanal isimli bir şirket kurduğu ve İSKİ'den ihale aldığı iddia edildi. Sonuçta da Dilara'nın ölümüyle birlikte toplumda oluşan derin yaraya şimdilik merhem bulunamadı. 2. bilirkişi raporu beklenen davada, önümüzdeki günlerde Bakırköy 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nde yeni bir duruşma görülecek. Sabah