Politikacı ne veriyor, vatandaş ne istiyor?
09 Eylül 2017, Cumartesi 10:21
Politikacıların verdiği sözleri tutmaması bilinen ve “normal karşılanan” bir durumdur.
“Normal karşılanan” sözü, normal bir söz değil tabii ki.
Söz verilip de tutulmaması tabii ki can sıkıcı bir durumdur.
Bunu yapıp da başkalarını hayal kırıklığına uğratan birisine hoş bakılmaması gerekir aslında.
Bizim ülkemizdeyse durum böyle değildir.
Kuzey Kıbrıs’ta insanlar unutkandır, kendisini defalarca kandıran “politikacıya” yeniden inanma gibi bir saflık içindedir.
Bin tane vaatten birisi kazara olsa, eski 999 vaadi bir anda unuturlar.
Hiçbir vaat gerçekleşmese de “politikacıdır, olur böyle şeyler” diyebiliyorlar.
Toplumsal çıkarlar için verilen bir ton söz tutulmaz ama kişisel bir çıkar halledilirse her şey tamammış gibi davranılır.
İnsanlar, maalesef kişisel çıkarı halledilince “toplumsal çıkarları” unutuyor.
“İşim olmuş, gerisi yalan” diyebilirsiniz ama çözümlenemeyen toplumsal sorunlar bir süre sonra sizi de vurabilir.
Bir süre sessiz kalabilirsiniz ama toplumsal sorunlara çözüm bulunamayınca ve katlanacak gücünüz kalmayınca da söylenmeye başlıyorsunuz.
Kahve köşelerinde, dost sohbetlerinde söylenerek, “Ne olacak bu memleketin hali?”, “Kim çözecek bu sorunları” diye kederlenirsiniz.
Ta ki bir genel seçim olsun, söylenip duran birçok kişi, bu kez de seçim arifesinde bazı kişisel çıkarlar elde edince yine şikayet ettiği o siyasilere oy veriyor.
Böylece bir kısır döngü devam eder.
Şikayet eder ama seçim günü geldi mi de gider aynı insanlara oy verir.
Sonra da tekrar şikayet etmeye başlar…
Eğer sandığa gitmenin bir faydası olacağına inanıyorsanız, illa ki oy vermek istiyorsanız, ne istediğinizi de bilmeniz gerekiyor.
Siyasilerin “ne deyip, ne yaptığına”, “geçmişiyle bugününe”, “ne yapmak niyetinde olduğuna”, “ne kadar gerçekçi olduğuna” bakmalısınız, “seçim bildirgelerini” saklamalı ve onlara hatırlatmalısınız.
Hükümet programlarında yazılanları sıkça hatırlatmanız gerekir...
Toplumsal sorunları çözmek için söz veren siyasilerden sözlerini tutmasını istemeliyiz.
Bunda ısrarlı olmalıyız, unutmamalıyız, ısrarla hatırlatmalıyız...
Hatırlatmanın birçok yolu var, tatlı tatlı da yapılır, sert eylemle de...
Siyasiler, yapmaya niyetli olmadıkları işler için söz vermemelidir, söz verdilerse de tutmalıdır.
Seçim öncelerinde seçim bildirgelerinde, iktidara gelirken de hükümet programlarında yazılanlar yapılmalıdır. Bunu yapmaya mecburdurlar.
İnsanlar onlara, verdikleri sözler çerçevesinde oy vermektedir, başkalarının yapamadığını kendileri yapacak diye oy talep ediyorlar.
Dereyi geçene kadar insanları kandırmak siyaset yapma modeli olmamalı.
Eğer “maddi olanaksızlıkları” ya da “siyasi irade koyamayacakları” konuları mazeret göstereceklerse önceden düşünüp taşınsınlar ve o konularda söz vermesinler.
Kendilerinden öncekilerin bozduklarını gerekçe gösterip de “enkaz edebiyatı” yapmasınlar.
İnsanlar zaten öncekiler yapamadı diye onları iktidara getiriyor, sorunları çözeceklerini, ülkeyi iyi yöneteceklerini söyledikleri için onları göreve getiriyorlar.
Halk enkaz edebiyatı dinlemek istemiyor, icraat istiyor.
İktidara gelen hükümetler, “partizanlık yapıyor”, “vaatlerini unutuyor”, “parasızlığı mazeret gösteriyor”, “bazı işleri Türkiye’nin engellediğini ima ediyor ve o konularda irade koyamayacağı izlenimi yaratıyor”, “beceriksizliklere imza atıyor”, “boş vaatlerle zaman kazanıyor” ve de bolca şov yapıyor...
Bu hükümetler içindeki bazı bireylerin yaptığı iyi işler ya da canla başla yapmaya çalıştıkları da büyük başarısızlıklar içinde kaybolup gidiyor...
Ancak biz boşuna konuşuyoruz aslında çünkü nesiller değişse de, kadrolar gençleşse de Kuzey Kıbrıs’ta politika yapma modeli değişmiyor.
Politikacının ne verme niyetinde olduğu, vatandaşın da ne istediği konusunda bir “netlik” ve “ciddiyet” olmadıkça, toplumun çoğunluğu “partisel” ve “kişisel” çıkarlardan vazgeçmedikçe biz daha bu konuları çok konuşuruz...