Anlatmakla bitmez bu ülkenin komiklikleri
10.10.2015 09:37 Karakter boyutu :
Devlet memurluğuna 1976 yılında TCDD Ticaret ve Hasılat dairesinde, baremin 9/1 derecesinden Rusça mütercim olarak başladım.
TCDD ve Rusça? Rusça’nın “R”sinin bile yasak olduğu yıllar...
Elbette babamın eski demiryolcu olması, personel dairesi başkanını tanıması, ticaret dairesi başkanı İhsan Kunday ile arkadaş olması Rusça ve benzeri “özelliklerimin” dikkate alınmasını sağladı.
Askerlik falan derken, 1984 yılında Varlık Özmenek’in deyişiyle kayıkları yaktım, ANKA Ajansı’nda kendimi Müşerref Hekimoğlu’nun “müşfik” kollarına bıraktım.
Devlet memurluğum sırasında hiç genel müdür görmedim, hiç müsteşarla tanışmadım, bakan Veysel Atasoy’u da bir kere, asansöre binerken gördüm. Tam asansörün çağırma düğmesine basmıştım ve beşinci kata çıkacaktım ki ortalık karıştı. İtelediler, kakaladılar... Ne olduğunu anlayamadan asansör beni de almadan yukarı katlarda bir yere gitti. Tam itiraz edecek, bağırıp çağıracaktım ki, “sus, bakan asansörde” dediler.
Ajansa dış politika muhabiri olarak Konçita Işık ve Haldun Armağan ile birlikte çalışmaya başladım. Her çarşamba Dışişleri Bakanlığı’nda saat 11’deki brifinge Konçita ile birlikte gidiyoruz. Daha “çömezim”, Konçita beni alıştırıyor.
Hayatımda hiç müsteşar görmemişim, brifingleri Dışişleri Bakanlığı sözcüsü Müsteşar Yardımcısı, Büyükelçi ve daha bir sürü ünvanı olan Yalım Eralp veriyor...
Müsteşar ile bu kadar yakın oturabiliyorum, şaşkınım.
Derken Hürriyet’in o sıralardaki dış politika muhabirlerinden Nezih Tavlaş kalkıyor, “bu papyon biraz eğri duruyor müsteşar bey, şöyle bir düzeltelim” diyerek papyonu düzeltiyor. Yalım’ın suratı beş karış...
Bu ne cüret? Devlet memurlarının huzura salavatla çıktığı müsteşarın papyonunu bir gazeteci düzeltiyor ve sırtına da hafif bir şaplak vuruyor.
ROMALI BİR ASKER GİBİ GAZETEYE DÖNÜYORUM
Oysa ben önümü ilikleyerek oturuyorum koltuğumda ve ben soru soracağıma, acaba bana soru sorar mı diye ağzının içine bakıyorum.
Sonra ANKA’dan kovuluş, yeniden devlet memurluğu, yeniden gazetecilik derken Kurthan Fişek ile birlikte Ankara’daki Aktüel dergisinin başına geliyorum. İstanbul’dan Alev Er arıyor, “Mümtaz, Milli Savunma Bakanlığı’na git, bakan Nevzat Ayaz ile bir röportaj yap...”
Telefon edip randevu alıyorum. Nevzat Ayaz hemen kabul ediyor beni ve oturup konuşuyoruz. Bir yığın sorun var, hepsini tek tek soruyorum o da kaçamak kaçamak cevap veriyor, ama görevimi yapmış Romalı bir asker gibi gazeteye dönüyorum.
İstanbul bu kez Kurthan Fişek’i arıyor. “Mümtaz bedelli askerlik var mı diye sormamış...”
Kurthan bana dönüp, “git şunu da sor” diyor. Yine telefon, yine randevu, bir saat sonra bakanın karşısındayım. Bedelli var mı? Yok...
Dönüp habere ekliyorum.
İstanbul yine arıyor. Yine Alev Er... “Kısa dönem çıkacak mıymış, onunla ilgili soru sormamış Mümtaz?”
Kurthan sinirleniyor, “Ulan” diye bağırıyor Alev Er’e, “zırt pırt gönderdiğiniz adam Milli Savunma Bakanı. Taksit taksit soru mu sorulur?”
Yine de bana gitmemi söylüyor. Yine telefon, yine bakanın karşısındayım. İşi kavramaya başlıyorum. Aklıma Nezih Tavlaş geliyor. Nevzat Ayaz’ın koyu lacivert takım elbisesine neredeyse bir “kelebek” gibi konmuş kırmızı kravatına yanaşıp, “Nevzat bey kravatınız...” diyerek düzeltiyorum.
Nevzat Ayaz da bana uyum gösterip kravatını düzeltiyor. Sorumu soruyorum, cevap olumsuz. Kısa dönem askerlik yok.
MÜSTEŞAR EMRE KONGAR... DAHA ÖNCE ADINI BİLE DUYMADIĞIM BİR ZAT
Aktüel ekibi Sabah gazetesinden ekip olarak ayrılıp, Hürriyet’in Tempo dergisine geçiyor. İşsiz kalıyorum. Yine devlet memurluğu...
Kültür Bakanlığı Müsteşar Yardımcısı Gülşen Karakadıoğlu beni arıyor yeniden devlet memurluğunun kapılarını açıyor.
Bu kez Telif Hakları ve Sinema Genel Müdür Yardımcısıyım... Kocaman bir odam var ve gazetecilik alışkanlığım oturduğum koltuğun çok dışında. Baremin bilmem kaçıncı derecesinden ayrıldığım devlet memurluğuna dördüncü dereceden geri dönüyorum.
TCDD’den tanıdığım bir arkadaşım da orada, daha önce gittiğimde görüştüğüm Fransızca mütercim arkadaşım. Onun yanına gidiyorum çay içmek için. Tam kahkahalar içinde çay içerken kapı açılıyor, hizmetlilerden biri “Müsteşar bey telefonda sizi istiyor” diyor.
Müsteşar Emre Kongar... Daha önce adını bile duymadığım bir zat.
“Beklesin geliyorum” diyorum gazeteciyim ya...
Bir daha da Emre Kongar ile yıldızım barışmıyor...
İsmail Kahraman geliyor Kültür Bakanı olarak, sinema genel müdürlüğünden kütüphaneler genel müdürlüğüne “şef” olarak atanıyorum...
Anlatmakla bitmez bu ülkenin komiklikleri...
Mümtaz İdil emre kongar memuriyet gazetecilik