Entarisi suratından akan kanla kırmızıya boyanmış delikanlıyı, yalınayak ve başı açık Eflatun'u görünce mevlevilerin şeyhi, canları yatıştırmak istercesine ellerini kaldırdı. Zikir kesilince diğerleri biraz afalladılar. Bu insanları rahatsız ettiğini düşünüp utanan Eflatun çekinerek, sikkesine destar sarmış şeyhe sordu:
''Beni affedin efendim, bir yanlış anlama da olabilir ama, beni siz mi çağırdınız, bana siz mi 'Gel' dediniz?''
Eflatun'u tepeden tırnağa süzen şeyh ona şu cevabı verdi:
''Biz insanlara 'Gel' diyenlerdeniz. Doğru yere geldin.''
Sevince kapılan eflatun, kendisine gülümseyen şeyhe şu soruyu sordu:
''Peki beni niye çağırdınız? Bir emriniz, bir ihtiyacınız mı var?''
Gözlerinin içi gülen şeyh, usül gereği kalkmadan önce yeri öptü ve ''Evet.'' dedi. ''Senin temiz kalbine ihtiyacımız var. Bazıları var ki buraya gelir ve huzur bulur, yine bazıları var ki buraya gelir ve biz onda huzur buluruz.''
İhsan Oktay Anar'ın Suskunlar'ını yaklaşık bir buçuk yıl aradan sonra o kadar yoğunluk arasında sıkılmadan,yorulmadan ve iştiyakla bir kez daha okudum. İstanbul'un, daha doğrusu Konstantiniyye'nin masalsı dünyasındaki naif ve ilginç, aslında bir o kadar da tanıdık karakterleri arasında geçen enfes olay örgüsünün arasına yerleştirilmiş felsefi yorumların, tasvirlerin, ironilerin tadına doyum olmuyor. Evden dışarı çıkması yasaklanmış, saf ve temiz kalpli, cinler ve periler aleminde yaşayan bir meczuptan farkı olamayan Eflatun adlı çocuğun,bir gün evde kimse yokken kendisini çağıran bir ses işitip, bu sesin kaynağını bulmak için dışarı çıkıp sokak sokak dolaşırken türlü insanlarla ve olaylarla karşılaşmasını, sırasıyla yedi kişiyi kendisini çağıran sesin sahibi olarak düşünüp yanılışını, en sonunda bir kayıkla Eminönü tarafından Galata'ya geçişini ve kendisini Galata Mevlevihanesinde buluşunu tasvir eden bölüme bir kez daha hayran kaldım.
Aslında bu bölüm, insanın hakikati, aşkı, yani Allah'ı bulmaya çalışırken hayatında yaşadığı yanılgılar serüvenini çağrıştırıyor. Kitapta daha bir çok güzel söz ve diyalog var elbet ama sanırım Galata Mevlevihane Şeyhi İbrahim Dede Efendi'nin söylediği söz de kolay kolay unutulmayacaklar arasında:
''Kusur benim imzamdır. Bir ismin olduğu sürece bir kusurum olacak ve olmalı.'' Ve tabi kitabın son cümlesi:
''Belki de susmak gerçeği anlatmanın tek yoluydu.''
Not: Eflatun'u anlatan yukarıdaki karikatür, Notos dergisinde yayımlanmıştı.
Tabii ben de bulabildiğim ilk fırsatta Galata mevlevihanesini, mevlevihane müzesini ve 'susmuşlar yerini' ziyaret ettim. Gönderen
'Mutluluk' diyordum, mutluluk…
Uzak durup gamzelerine uzanan kıvrımlı ve kurgulu yollardan
Yani peşinden koşmadan mutluluğun
Bir söğüt gölgesinde oturup dinlenerek sevmektir seni.
Diyordum demesine fakat fark etmiyordu Yahut fark etmezden geliyordu
Karlı bir yolculukla sürüklenirken bu ücra kente eski bir magirüsle
Yanımdaki yabancının omzunda salınan uykulu utangaç başım.
Ve kendimi alamıyordum Bulunma ihtimalinin olduğu karlı sokaklarda yürümekten.
Kar yağıyordu ve ben,
Kedere perva etmeyen adımlarla yürüyordum sokakları.
Çünkü en mahzun halimde bile
Kadere ve kedere perva etmeyen yanıma alışkınım yıllardır.
Zaten hüzün bembeyazdı bu karlı sokaklarda.
Kahvehanelerde bir bardak çayla hayata tutunmaya çalışan
Yorgun, mütebessim, mahzun, vakur,
Umut bekleyen çeşit çeşit yüzlerin
Ya da bir akşamüstü demledikleri çayların sıcaklığında umutlarını ısıtamayan
İntihara meyilli genç kızların hüznü, bembeyazdı içimde. Kar yağıyordu ve ben,
Kedere perva etmeyen adımlarla yürüyordum sokakları. Bir akşam vakti aniden vakar çöker şehre. Kemalist, laikçi, militarist tiyatrocuların uygarlık misyonu
Katleder genç İslamcıları bir tiyatro sahnesinde. Yürümek yasaktır şimdi sokaklarda Ve ne kadar yağsa da kar yakıcıdır hüzün.
Şimdi kimim ben? Öylece, tam ortasında kalakaldım
İslamcıların, milliyetçilerin, Kemalistlerin, askerlerin ve tarikatçıların.
Şimdi daha da yalnızım ve seni daha çok seviyorum.
Kendim olmak için kendimden soyutlayarak kendimi
Acemice kırıp döktüm bütün aidiyet bağlarımı.
Mahallemden, şehrimden ve ülkemden, ideolojilerden
Savunduğum fikirlerden ve anti-fikirlerden Ve aidiyet bağım olduğunda bana huzur verecek
Daha birçok şeyden soyutlanışım
Hep kendim olmak içindi.
Kendim olmak isterken hiç kimse Yani daha doğrusu seni seven mülteci şairden başka hiç kimse olamadım. Ondandır senden ayrı kalınca beni saran bu umarsız yalnızlığım.
Ondandır kar yağışını seyrederken odamın penceresinden
Seni aklımdan çıkaramayışım.
Oysa benimle gelmek için hazırlamıştın bavulunu. Ama sensiz ve neşesiz bir trenle ayrılıyorum bu şehirden.
Şimdi ne kadar yağsa da kar, yakıcıdır hüzün. Gönderen