22 Eylül 2012 Cumartesi	Hanzade Acar
Biz kadınlar her zaman birbirimize destek olmamız gerektiğini ifade ediyoruz. İş dünyasında kadınların daha aktif yer alması gerektiğini savunuyoruz. Yönetim kurullarında mutlaka kadın yöneticiler bulunsun diyoruz. Peki, birbirimizi hayatın her alanında gerçekten de savunduğumuz gibi destekliyor muyuz? Hiç zannetmiyorum ve hatta biliyorum.
Daha çocukken aslında zihnimize yerleşmeye başlayan bu yarış yetişkinliğimizde de tüm hızıyla sürüyor. Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler’i dinlerken, kötü kalpli kraliçe ile zavallı iyi niyetli Pamuk Prenses arasında yaşananlar, iyi niyetli Külkedisinin sadece bir baloya gidebilmek için kötü kalpli üvey anne ve kız kardeşlerden çektikleri biz büyüdükçe değişime uğrayarak farklı senaryo ve sahnelerde sürer. Beyaz perdeye geçtiğimizde ne olur? Tabi ki "Şeytan Prada Giyer!"
Girişimci iyi niyetli kadın oyuncunun çevresinde de vardır bu topuk sesleri… Onlar hep girişimcilere önce yaklaşırlar, onların şemsiyesinin altında yürümek isterler, aslında amaçları bilgi kapmak ve sonra aynı girişimin lansmanını kendileri yapmaktır. Bilgi transferi gerçekleştikçe uzaklaşırlar, tavırları farklılaşır. İşte hayat bize çalışan kadınlar olarak bu senaryoyu mutlak yaşatır.
Ne yapmalıyız? Önce kendimiz olmalıyız, bu topuk sesleri ile mücadele etmek yerine kendi yarattığımız değerler ile kendimiz için en doğru olduğuna inandığımız ortamda var olmalıyız. Karşımızdaki kişiyi değiştirmek mümkün değil, geliştirmek evet mümkün tabi kendisi istiyorsa…
İletişimin gücünü kullanmalı ve değerlerimiz ile örnek davranışlar sergilemeliyiz. Köstek olmak yerine destek olmalı, birbirimizin başarılarından mutluluk duyarak alkışlamalı ve kadın olarak yaşadığımız dünyaya fayda sağlamalıyız. “Mutlu ya da mutsuz olmanız küçük bir şeye bağlıdır. Düşünce biçiminize…” (Marcus Aurelius)