Kalem, Mustafa KUTLU, Küre Medya, Bu küreye dair ne varsa...
Kalem'in bir başka mânası da Levh-i Mahfûz'u, yani kâinatın yaratılışında takarrür eden kader'i yazan şey olmasıdır ki buna Kalem-i a'lâ denir. Bunu Akl-ı evvel, Nefs-i kül olarak tefsir edenler de vardır. Nitekim “Allah önce kalemi yarattı ve kendisine yaz dedi. Kalem,'Ne yazayım Yarabbi?' deyince,'Kader'i yaz,' dedi. Kalem de o anda olanı ve kıyamete kadar olacakları yazdı” mealindeki hadis-i şerif de bunu teyit etmektedir.
Ülkemizde dolma ve kurşun kalemler kullanılıncaya kadar kamış kalem kullanıldı. Bu kalemin çeşitleri, yapımı, yazılacak yazıya göre iriliği, ufaklığı, isimlendirilmesi, işlenmesi, mürekkep imali başlı başına bir konu olup “Hat” risalelerinde geniş olarak işlenmektedir.
Kalem “kalemdan” denen silindir biçiminde bir kutuda saklanır. “Kalemkâr” kalem işi yapan demektir. “Kalem” etrafında pek çok fikir oluşmuştur. Geniş bir edebiyat vücut bulmuştur. (Bunun için bk.: Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi, Dergâh Yayınları)
Eski edebiyatımızda kalem fevkalâde önemle üzerinde durulan bir unsurdur. Ehemmiyeti öncelikle Kur'ân-ı Kerim'de geçmesi ve kader'i yazması ile ilgilidir. Bu kalem hokkada duran ve hokkada durdukça harfleri ve sözleri dile getiremeyen mürekkebin bir lisan bulmasına, ilâhî bir ifade haline gelerek, gözlere ve gönüllere bilgilerin en yücesini vermesine alet olduğu için, mukaddes vazife görür.
Yazının başında belirttik. Eski dünyanın önemli unsurları giderek bizi terkediyor. Beş yaşındaki çocuğun elinde tablet var artık. Yeni nesiller kalemi kâğıdı unutacak. Eskiden her evde, iş yerinde, dairede bir âyet, bir hadis, bir beyit bulunurdu.