Melek Oğluşum Asil Miran..: Peygamberimiz de ağlamış..
yorum Peygamberimiz de ağlamış..
Hz. İbrahim, 16. ayına henüz ayak basmıştı.
Peygamber Efendimiz, hasta yatan nurtopu oğlunun gözlerinde eski par­lak­lığı ve hareketli bakışları göremiyordu. Gürbüz ve hareketli İbrahim, bir anda sessiz, sâkin ve dünyadan küsmüş gibi duruyordu. Bu haliyle ebedî âleme yol­cu olduğunu adeta ifade etmek istiyordu.
Bunu fark eden Efendimiz, kucağında tuttuğu sevgili oğlunun yavaş yavaş kayan gözlerine bakarak, “Allah’ın takdirine karşı elden ne gelir, ey İbrahim?” diye buyurdu.
Az sonra İbrahim, fani dünyaya gözlerini yumdu.
Hz. Abdurrahman b. Avf, “Yâ Re­sû­lal­lah! Siz de mi ağlı­yor­su­nuz? Böyle ağ­lamaktan halkı menetmemiş miydiniz?” deyince, Efendimiz şöyle buyur­dular:
“Ey İbni Avf! Ben size günah ve ahmaklığın ifadesi olan iki ağlayış ve bağı­rışı yasakladım: Nimete kavuşulduğu sıradaki eğlence, oyun bağırışından ve musibet ve felâket sırasındaki bağırışıyla yüz göz tırmalamak, üst baş yırt­mak­tan... Benim bu ağlamam ise, şefkatin eseridir, acı­madan ibarettir. Merha­met etmeyene, merhamet edilmez!”
“Göz Ağlar, Kalp Üzülür”
Peygamber Efendimiz, yukarıdaki dersinden sonra da gözyaşlarına hâkim olamadı. Gözleri yaşla dolunca, “Göz yaş döker, kalp tees­sür duyar. Biz, Yüce Rabbimizin râzı olacağı sözden başkasını söy­lemeyiz” buyurdu ve ilave etti: “Vallahi, ey İbrahim! Senin ayrılığın, bizi fazlasıyla mah­zun etti!”
Bir erkek evlada doyamamanın hasretli gözyaşlarını akı­tan Efen­dimiz, daha sonra karşısındaki dağa bakarak, “Ey dağ! Eğer ben­deki üzüntü sende olsaydı, muhakkak, yıkılmış, gitmiştin! Fakat biz, Allah’ın bize emrettiğini söyleriz: ‘İnnâ lil­lah ve innâ ileyhi râciûn.’”
Ağlama günahtır diyenlere, ben Meleklerle ağlıyorum diyebilmek isterdim.
Ağlamak da isyan etmek sayılır diyenlere, Peygamber Efendimizin "Bu benim ağlamam şefkatin eseridir" cümlesini hatırlatmak isterdim.
Ama o kadar yoruldum ki insanlara açıklama yapmaktan.
Haklısın deyip geçiyorum, haklısın ağlamamam lazım deyip geçiyorum.
Bebeğini toprağa vermiş bir anne ağlamamalı.
Taş olup yutmalı içindeki yangını.
Yanan bağrını tuta tuta gülmeli değil mi?
Gönderen Asil Miran'ın annesi.. zaman: 14:11
Etiketler: ölüm , ölüm acısı , peygamber
Adsız 3 Mart 2016 00:54
sayfanıza geldiğimden beri, dakikalardır ben de ağlıyorum sizinle.
Asil Miran'ın annesi.. 3 Mart 2016 08:33
Ayy, üzülüyorum böyle olunca, niye yazıyorum ki diye kendime kızıyorum. Hakkınızı helal edin Aynur Hnm.
Adsız 3 Mart 2016 13:16
asıl siz helal edin bize, yaşadıklarını bizimle paylaşan sizsiniz..
Adsız 19 Nisan 2016 19:03
Banada ayni seyi soyluyolar aglama gunah o melek kurtuldu yasasaydi dahami iyi olucakti dediler ben artik cevap bile vermek istemiyorum kimseye anlatsam ne olur ki anlamazlar benim dokulen goz yaslqrimin bir anlqmi yokki zaten icim agliyor gozumden yas dokulse ne olur dokulmese ne olur.allah kimseye yasatmasin ama evlat acisi cok kotu basina gelmeyen bilemez.bilmesinlerde zaten allah yasatmasin kimseye.acinin tarifi yok(cigdem)
Asil Miran'ın annesi.. 19 Nisan 2016 22:16
Ya o kadar zor ki acıyla boğuşmaktan kişilere cevap verecek mecali kalmıyor insanın. Bi de ne kadar anlayabilirler ki beni diye düşününce zaten susuyor insan.
Tabi ki teselli etmeye çalışan herkes iyi niyetli ama "Ağlama, günahtır!" diyerek zaten acıdan kıvranan birine bi de bu korkuyu salmak çok yerinde bi davranış olmuyo.
Allah kimseye ama kimseye yaşatmasın bunu, kimseyi evladıyla sınamasın..
"İnsanın kolları özler mi?"
Google Haritalar-Sokak Görünümü..
Peygamberimiz de ağlamış..
Üvey de olsan "Anne"ydin be kadın..!
Hayırlı yolculuklar, hepimize..
Senin yüzünden ben böyleymişim..
Ailemiz 15 yaşında..