Anne olmayı seviyorum
Gece Deniz’in üstünü örtmeye kalktığımda yatağının yanında yatmadan okuduğumuz kitapların üzerine basmayı
Banyodaki bardakta küçük dış fırçaları, evin girişinde boy boy ayakkabılar olmasını
Çantamdan kalaşnikof tüfek, montumun cebinden emzik kapağı çıkmasını
Evde yürürken ayağıma oyuncaklar takılmasını
Beni görünce her ikisinin de yüzlerinin aydınlanmasını
Derin’in eline geçen her şeyi olur olmaz yerler koyup buzdolabından tozbezi, mutfak çekmecesinden ayakkabı çıkmasını
Deniz’in kendiliğinden benim için resim yapıp “Anne, al bunu as” demesini
Oyun oynarkenki hallerini seyretmeyi
Dışarıda oynarken yerde buldukları çer çöp, boncuk, ot, pet şişe kapağı, kırık oyuncak parçası vb. her şeyi bana getirmelerini
Heyecanlanınca yerinde duramayışlarını
Uyuduktan sonra yüzlerini seyretmeyi
Arabada giderken birlikte bas bas bağırarak şarkı söylemeyi
Derin’in uykusu gelince başını göğsüme yaslamasını
Deniz’in kahvaltıda “Anne bu yumurta çoook güzel olmuş yaa!” demesini
Yemek yerken ağzını şapırdatmalarını
Beni öperlerken sırılsıklam olmayı
Derin’i yatağına koyduğumda elindeki emziklerle bana bay bay yapmasını
Deniz’in yatmadan önce mutlaka “İyi geceler anne” demek istemesini
Onlarla birlikte her şeyi yeniden öğreniyor, uğur böceklerini keşfediyor, çocukluğuma dönüyor olmayı
Anne olmak Annelik halleri Blogcu Anne'ce Tarihe not	2011-07-07
EtiketlerAnne olmak, Annelik halleri, Blogcu Anne'ce, Tarihe not
Önceki: Nefret etmek yetmez
Sonraki: Sorumsuz ebeveynler demiştik
Bir Pazar gününün (daha) anatomisi
07 Temmuz 2011, 09:03
Sabah sabah içim açıldı ne kadar güzel anlatmışsın. bende çok seviyorum anne olmayı
07 Temmuz 2011, 09:06
🙂 daha birçok güzel satırlar yazmaya….. ben de anne olucam inşallah merakla heyecanla bekliyorum…..
hepsi harika ve canı gönülden katılıyorum. En çok da Derin’in emziklerle bay bay yapmasına bayıldım :))
07 Temmuz 2011, 09:21
Elifcim bizde seni ve yazılarını çok seviyoruz…..Hepimizin yaşadıklarını ne güzel döküyorsun satırlara….
07 Temmuz 2011, 20:31
07 Temmuz 2011, 09:27
En yaramaz gunlerinde bile,harp bitip sizdiklarinda, O uyurkenki yuzleri…
O kisa ayriliklardan sonra,yuzlerindeki aydinlanma…
Basi boyna soktuklarindaki koku var ya…
Dedigin gibi! Bence her duygudan ustun…
07 Temmuz 2011, 09:35
maşallah ne güzel, içim açıldı okuyunca 🙂 ben 32.haftalık hamileyim ve bende bu güzellikleri yaşarım inş 🙂
07 Temmuz 2011, 09:44
anne olmaya ve oğluma bayılıyorum.
07 Temmuz 2011, 10:46
Ne güzel…Hepimizin böyle bir listesi vardır elbet,forumda paylaşılabilir.Şu anda tatildeyim ve oğlumlayım,çok mutluyuz ikimizde.Ağzı kulaklarında geziyor,henüz 13 aylık ve mutlu olduğunu çok belli ediyor,bir gülüşleri yetiyor…Deniz de Derin de mutlu çocuklar belli,Allahım ayırmasın sizi…
07 Temmuz 2011, 10:51
Gözlerim doldu Elif. İyi ki varlar. İyi ki , iyi ki.
“”Annecim sen çok güzel bir Nihhan annesin” demiyor muuu ???
07 Temmuz 2011, 10:59
Evet evet evet Elif hanım yukarıda yazdığınız hepsini ve bende anne olmayı çooook seviyorum ve bunu yazabilme şansını verdiğiniz ve sabah sabah bize bunu hissettirdiğiniz için sizide seviyorum teşekkürler
08 Temmuz 2011, 08:49
07 Temmuz 2011, 11:23
Her sabah kalkip gunAydin dedigimde bana gulmesini,
Her sabah altini degistirirken elime isemesini ve sonra gulmesini,
Kaka yapmasi icin ona yaptigim oyunlari
Tam gezmeye gidecek ve super hazirlanmisken ustume kusmasini
Evimize geldikten sonra evimizin duzenini tamamen degistirmesini
Kocamla tam opusurken aglayarak beni kaldirmasini
Yemekte bizi asla konusturmamasini
Butn gunu benimle gecirdikten sonra babasi gelince kahkaha atmasini
Beni anne yaptigi icin hayatimin erkegi oglumu herseyden ama herseyden cok seviyorum
07 Temmuz 2011, 12:21
ben 40 günlük anneyim,henüz böyle şeyler pek hissedemiyorum,tabii ki çok seviyorum ama ne biliim bazen de kaçıp gitmek istiyorum,bu yüzden de kendimi suçlu hissediyorum…umarım ben de böyle şeyler hissedicem bigün..
07 Temmuz 2011, 14:48
Hissettiklerin çok normal, hepimiz ilk aylarda zor zamanlar geçirdik…büyüdükçe hayat kolaylaşıyor ve keyif alınacak anlar çoğalıyor 🙂 endişelenme.
08 Temmuz 2011, 08:50
Ahşan, şu anda öyle hissetmen çok normal, lütfen kendini suçlu hissetme. Ve, çocuklar büyüdüklerinde de sürekli sevgi kelebeği şeklinde gezdiğimizi de sanma, iniş-çıkışlı ruh halleri devam ediyor 🙂
08 Temmuz 2011, 13:24
teşekkür ederim yazdıklarınıza,adaptasyon biraz zor oluyo ama alışıcaz-alışıcam heralde.öpüyorum
çok içten yazının ardından karnımdaki minik bebeğe şiir yazdım Elif’in sayesinde gelen ilham perisiyle 🙂
Şu an minicik de olsan bir hayat,bir kıpırtısın,
Bilirim ki seninle güzelleşecek düşlerim..
Düşlerim bendeki halini ,
Bilirimki evrendeki milyonlarca mucizeden biri..
O birine seslenirim , bebeğimsin !!
Hayal ettim bu sabah ; minik kulağına seslendim :
..Hoşgeldin Annecim… 🙂
07 Temmuz 2011, 13:58
Yazınız çok güzel aynı duyguları paylaşıyorum .Anne olmayı arzulayan herkezin bu duyguyu tatmasını isterim. Ben evde top oynamasını bile seviyorum.
Konuyla ilgisi yok ama geçen hafta sonu oğlumun bana söylediği bir cümleyi paylaşmak isterim sizlerle
‘Ben babasız yapabilirim ama sen olmazsan olmaz’ dedi ve ben bittim.O sırada babamızda yanımızda
(Oğlum 6 yaşında) Çocukların anne ve babaya olan düşkünlükleriyle ilgili yazı ve yorumlara yer ayırabilirmiyiz.
07 Temmuz 2011, 13:59
:))) dur ben de yzayım mim gibi:)
08 Temmuz 2011, 09:00
07 Temmuz 2011, 16:01
fotoğraf da çok şahane!
07 Temmuz 2011, 19:13
kesinlikle ben de anne olmayı çok seviyorum ama ikinciye cesaret edebilirmiyim onu bilmiyorum:)))
07 Temmuz 2011, 21:43
bu blog süperr elif iyi ki ,işi bırakıp kendini yazarken bulmuşsun. Tam umutsuzluğa kapıldığımda kesin elifte vardır bişeyler deyip siteye her girişimde hıh tamam deyip çıkıyorum.Anneliği bu kadar güzel anlatan başka bi insan olamaz sanırım YAŞASIN ANNE OLMAK 🙂
07 Temmuz 2011, 22:39
7 aylik huysuz mu huysuz bi oglum var..7 aydir adamakilli oturup yemek yemedim,tek basima nefes almak icin disari cikamadim,10 dak dan fazla dusta kalamadim,..cok huysuzz cook yoruyo beni..surekli agliyo ama surekli surekli..kafami yastiga koydugumda bile sabaha kadar ciglik sesleri kulagimda yankilaniyo.. ben sizlere cok imrendim sizler gibi hissedebilseydim yada oglum hissettirseydi..uzgunum ama ben anneligi hic mi hic sevmedim..
08 Temmuz 2011, 08:05
asumancım ben aynı anda seninkilerden bir çift büyütüyorum.haftalarca yıkanamadım, yatak odası banyo arasından aylarca çıkamadım.hazır yemeği bile yiyemedim.nasılsın dediklerinde ağlamaktan cevap veremedim.kocamla kedi köpeğe döndüm.aylarca doktora gidemedim.pijamalarımı banyodan banyoya çıakrdım.saçlarımı taramadım.1 yıla yakın 1 saat kesintisiz uyuyamadım.çocukları doğurduğum güne lanet ettiğim bile oldu. etrafımdaki tek bebekli anneleri görünce niye ben diye zırladım. sonra da zırladığıma zırladım. ama İNAN BANA HEPSİ GEÇECEK! ben bu cümleyi duyduğumda bas bas bağırarak ağlıyordum geçmiyor diye. şu an 13 aylıklar. hala ikisi de zor bebek, ama hayat biraz daha normale döndü elhamdulillah.bazen ikisini bir başımdan atıp yarım saat de olsa nefes alıyorum.dönüşümde beni görünce verdikleri tepkiler yok mu.işte onu görünce iyi ki benimler iyi ki iki taneler diyorum.yanına bir yardımcı bulmaya çalış.hergün gelmese bile haftada bir iki gelsin.nefes alırsın biraz.allah yardımcımız olsun.amin.
08 Temmuz 2011, 20:10
selcen cok tesekkurler su anda en cok ihtiyacm olan sey bu gunlerin gececgini; tecrube etmis birilerinin tasdik etmesi..evet bende agliyorum su anda cunku zaman gecmiyor,gecen hergun de benim icin bir zafer cunku benim huysuz agresif oglum bir gun daha buyumus oluyor..onceden cok uzulurdum her gecen yil benim gencligimden gidiyor diye..ama su anda istedgim sey yillarin su gibi akip gecmesi ve oglumun aglamadan,bagirmadan,iki ayagimizi bir pabuca koymadan istedigini anlatmasi,ya da okula falan gitmesi..daha dun bir aglama krizi daha gecirdi.babamiz isten apar topar geldi bir taraftan onu diger taraftan beni sakinlestirmeye calisti ve aksam yemegini bile yiyemeden yatmak zorunda kaldi..bilemiyorum annelik bu olmasa gerek,belkide bu benim sinavim..tekrar tsk ..bu kara gunlerin gectigini gordugum ilk anda(tahmin ediyorum yillar sonra) seni anacagim..
08 Temmuz 2011, 20:53
inan bana yıllara ihtiyacın yok. azıcık daha sık dişini.
bigün babama bugün perş mi cuma mı dedim. cuma dedi.yaşasııın diye bağırdım.ne fark eder ki senin için dedi? bir gün daha geçmiş baba dedim:) cevabını okurken o günü andım. gün gün, saat saat saydım ben. elhamdulillah, düze çıkmasam da yine de biraz kolaylandılar. seninki de çok yakında düzelecek. benim bebelerin dönüm noktası 8. aydı. annelik serüvenimi 8. aylarının öncesi ve sonrası diye ikiye ayırdım ben. üstelik yavaş yavaş değil bir anda duruldular. seninki de en kısa zamanda bir anda durulur inş.
o dönemde yaptığım en büyük hata onlar krize girdikçe benim de krize girmemdi. şimdi daha rahatım. sen soğukkanlı oldukça o da sakinleşecek göreceksin.
08 Temmuz 2011, 09:01
Asuman, annelik sürekli pespembe gezilen bir sevgi kelebeği hali değil. İnişleri çıkışları olan bir süreç, hele de ilk aylarda. İlgi isteyen bebeklerle biraz daha zor oluyor. Mümkün olduğun kadar etrafından yardım almaya çalışsan? Sana yardım edecek kimse yoksa da profesyonel destek alabilsen (terapi gibi), en azından deşarj olursun?
08 Temmuz 2011, 20:16
haklsin elif inisleri cikislari olan bir surec,genelde inisleri tecrube ediyorum su anda..abd de yasiyorum..turkiyeden cook uzakta..etrafimda yakinim yok..hatta dogumumda bile yalnizdim..haklisin belkide ciddi bir destek almam lazim..cook sey yazmak isterdim ama oglum yine bagirarak agliyor.gitmem lazim..allaha emanet olun
biri 11 diğeri 6 yaşında 2 kız annesi olarak onlarla beraber olmayı oynamayı bana birşeyler anlatırken gözlerinin içinin gülmeleri onlarla şımarmayı eğlenmeyi hiç bir şeye değişemem.iyiki anneyim tabiki bazen kızdırmıyor değiller
Bu yazdıklarını okudukça 2. çocuğu yapasım geliyor Elif.
Bir tanesi bile öyle muhteşem ki, ikincisini, beraber oynamalarını, birbirlerini sevmelerini hayal bile edemiyorm!
10 Temmuz 2011, 14:58
Bebeğim 1 aylık degildi henüz, buraya yorum yazmıştım. Bebeğim kabusum oldu diye, iç ferahlatan yorumlar bıraktılar benim için , çok mutlu oldum , biraz rahatladım. Ama bu kabus büyüğümde sosyal – esimle olan ilişkilerimi etkiledikce/mahvettikce ben de dibe gittim. 5 aylık anneyken esimin doktora ihtiyacı olduğunu düşündüm, kötü bir esti çünkü. Dr önce benle konuştu ve bingo postpartum depresyon ! Bunu duymak bile yükümü hafifletdi. Hastaydim ve her hastalığın iyileşme ihtimali vardı. Mutlu son diyemicem 2. Seansa gitmedim henüz , çok uzun yazdım kusura bakmayın. Diyeceğim o ki geç olmadan profesyonel yardım alın, lütfen. 6 aylık anneyim ve ben de anneliği çok seviyorum. Esim için yeniden boyle söyleyebileceğim günler gelecek diye düşünmek istiyorum
10 Temmuz 2011, 15:02
Umarım istediğiniz gibi olur. Çocuklu hayat çok güzel olsa da, eşler için gerçekten zor olabiliyor zaman zaman.
15 Haziran 2012, 15:21
Bende size katiliyorum:) anne olmak kadar guzel bir duygu yokmus, Dila buyudugu her an bunu daha iyi anliyorum..
Geribildirim: Anne olmayı seviyorum, hep… | Blogcu Anne