Tek Başına Rakı Masası Notları
Posted on Ocak 13, 2017 Nisan 6, 2017
5 Haziran 2016, Pazar’a denk geliyor. Öğleden sonra. Hava pek tatlı. Böyle tek bir gömlekle dışarı çıkabiliriz istesek, bir yandan da boynumuza doladığımız bir fularla şıklığımızı tamamlayabiliriz de aynı zamanda… Bunaltmaz. O kadar istedim ki 1-2 arkadaşım olsun telefonun ucunda, hop dedin mi Çarşı’da rakıya oturalım. Ama işte herkes bir yerlerde, bazen sırf yalnız kalmamak için de aklına en son gelen kişiyi aramak istemiyor insan.
“Yeter be ben çıkıyorum evden, tek başıma rakı içeceğim, meze yiyeceğim ben!” dedim. “Yemek yemek için milletten izin mi isteyeceğim?” dedim. Kendi kendime dayılandım biraz. “Bu eve ekmek getireyim diye, benim ebem s**iliyor sabahtan akşama kadar!” dedim. “Bizim de bir pazarımız var canım!” diye devam ettim. Neden birden, mutsuz bir karım ve iki sümüklü çocuğum varmış da onlara kötü davranıyormuşum psikolojisine girdiğimi anlayamadım. O şaşkınlıkla çektim kapıyı, çıktım.
Karnım biraz acıkmış. Çarşı’ya indim, mis gibi yemek kokuları arasından kıvrılarak geldim Olta’ya, kapıda karşılandım. Her zaman geldiğimiz yer, tek başıma ise ilk gelişim. İsmail Abi yalnız olmama inanamadı, bir yabancı bakıyor. Dedim, “Ben tekim.” Gözüme de dışarıdaki köşe masalardan birini kestirdim bu arada. Tatlı tatlı eser, kitabımı okurum. İsmail Abi beni içeri yönlendirdi, “İçeride daha rahat edersin.” dedi. Biraz boynum büküldü ama itiraz etmedim. Yani esasen ardı ardına masasına alevli meyveler gönderilecek bir kadıncık da değilim de işte İsmail Abi’yi huzursuz etmek istemedim. Geçtim içeri. İsmail Abi’nin içi rahat etmemiş olacak, önüme az önce açtığı servisi hızlı hızlı toplamaya başladı. “Yav, gel gel, gel sen dışarı ya!” dedi. Huysuz ve sempatik bir dedem varmış da istediğim otomobili bana hediye etmiş kadar sevindim. Dedem Hulusi Kentmen’miş de filan filan… Peynirim, salatam, kızarmış ekmeğim geldi, rakım sağ tarafta. Defterimi kitabımı dizdim böyle kenara. Okuyorum.
(Eve döndüğümde dinleyeceğim şarkı: Percy Faith Orkestrası’nın çaldığı: Perfidia. Çünkü şu an okuduğum bir Murakami kitabında geçiyor.)
Mekanda kalabalık bir yaşlı erkek masası var, güle oynaya rakılıyorlar. Her birinin göğsüne, siyah-beyaz bir genç adamın fotoğrafı iğnelenmiş. Anladım ki liseden, üniversiteden bir arkadaşları yeni vefat etti, cenaze dönüşü rakıya oturdular. Birkaç dubleden sonra teker teker kendi içlerine dönüp, sıranın kendilerine ne zaman geleceğini düşünüp hüzünlenecekler. Alkolün ve dörtnala yaklaşan güçten düşme korkusunun da verdiği yetkiye dayanarak birkaçının üreme içgüdüsü kımıldanacak içeride. Bu gece olur mu, bir şans bulunur mu, ne yapılır, bu işleri en iyi edebiyat sınıfından Mehmet bilir, filan derken, sönüverecek o yükselen vücut ısısı. Akıllarına iki gün önce vefat etmiş sınıf arkadaşları mı gelecek, yoksa evde bekleyen güzelim karıları mı bilmem. Bilmem ne olacak. Sadece şu an sönüvermesini istedim.
Ben kendi iç dünyamdan, yan masadaki adamların iç dünyasına fazla girmişim. Ayol ölen giden kimse yokmuş! İstanbul’un meşhur bir Amerikan Ekol Dö Alman Sion Erkek Lisesi mezunları bir araya gelmişler. Zevzeklik olsun diye de herkes “kendi” siyah beyaz gençlik fotoğrafını yakasına iğnelemiş. Gelsin, “kellik” şakaları, gitsin “kalın çerçeveli hipermetrop gözlük” şakaları…
Tüm bu şakalar havada uçuşurken, kimsenin ölmediğini anlayınca, yaşlı adamlar masasına duyduğum ilgiyi kaybettim. Yan masada yemek yiyen 2 delikanlıya çevrildi kulaklarım. Gözlüklü olan diyor ki, “Oğlum baksana, bir tek biz düz devlet lisesi mezunları buluşmuyor galiba… Galiba yaşadıklarımızı unutmak istediğimizden.”
Foto: Siyah beyaz fotoğraf eskiciden. Boncukları ben yapıştırdım. Fotoğrafın fotoğrafını ben çektim.
Prev Neden bize bir şey olur?
Sonraki Mutlu Bir Mutsuzluk Yazısı
Ocak 13, 2017, 3:49 pm
Tek başına rakı içmek hiç yapmadığım ama hep imrendiğim bir şey nedense, bir de küçükken Hulusi Kentmen’i dedem sanır ve hayal kurardım.
Ocak 13, 2017, 4:54 pm
Sana hediye etmek istediğim bir şeye ta haftalar önce şerefine güzel kadın diye not düşmüştüm, demek bunaymış ❤️
Ocak 14, 2017, 12:59 pm
Gençlik fotosunu yakaya iğnelemek de şahane fikirmiş. Bir dahaki Mahmut buluşmasına yakamızda çocukluk fotoğrafımızla gelelim.
Ocak 15, 2017, 2:18 pm
Ne münasebet içeriye oturtmak aaa!
Geri bildirim: Tek başına rakı masası notları #2 – the mahmut