delikizin sandigi: Mart 2012
Herkese hayırlı cumalar .
Bir süredir rahatsızlıktan ötürü bitiremediğim Abdülhamid'in Kurtlarla Dansı 2 yi bitirmiş bulunmaktayım.
Peşine de 3-4 günde çabucak okuyup bitirdiğim yeni kitabım var .
Vahdettin'den Mustafa Kemale Unutulan Gerçekler..
İlk olarak İlk serisini okuduğum Abdilhamid’in Kurtlarla Dansı 2 kitabından bahsetmek istiyorum sizlere..
İlk serinin devamı şeklinde belgeler ışığında tarihin kapısı aralanmaya devam ediyor bu kitapta da ..
Kur’an’ın tozuna bile saygılı bir padişahın ülkemize kazandırdığı demiryolu ağlarından tutun da Avrupadaki birçok ülkeden çok daha önce Osmanlıda telefonun kullanılmaya başlandığını mı anlatsam size ..
Yoksa günümüz gündeminden düşmeyen Kürt sorununa akılâne bir şekilde Hamidiye alayları ile çözüm bularak ,birleştirici bir padişah rolu oynarak tüm ülkeyi birlik beraberlik içerisinde tuttuğunu mu …
Siyonizme oynadığı büyük oyuna ne demeli.
Bir cihan padişahı olan Abdülhamid in dünyanın dört bir yanında doğal afetlerden ötürü yeri yurdu yıkılmış insanlara nasıl yardım ettiğini okurken insanın vicdanı bir kere daha sızlıyor.
Neden mi ? Bunları şuan okumuş olmaktan tabiî ki.
Tarihimize bu kadar yabancı kalmaktan ve geç kalınmışlıktan …
Dünyanın en büyük sanayi dönüşümünü gerçekleştirecek olan bor madeninin önemini kavrayıp, elden çıkarmamak için verdiği mücadelede Osmanlı padişahlarının ne kadar ileri görüşlü ve akıllı olduğunu bir kere daha anlıyor insan.
Hakkında çıkarılan bir sürü yalan ,dolan ,iftiraya rağmen Abdülhamid'in bu iftiraların tam tersini yapmış olması da ,tarihi hala yanlış öğrenen halkın gözünü açıp tarih okumasıyla öğrenilecek noktalar..
Öğrenecek çok şey var ama öğreten yok .
O yüzden yurdum insanına düşüyor her şey.
Öğretilmeyenleri öğrenmek için kolları sıvama zamanı ..
Kitaptan 1-2 anektot paylaşmak istiyorum sizlere ...
İngiliz Başbakanı Gladstone 1882 yılında İngiliz Parlementosunda eline Kur’an’ı alarak yaptığı ünlü konuşmasında Mısırlı Müslümanları kastederek:
Bu kitap bu Müslümanların elinde kaldıkça İngilizler hiçbir zaman onlara hakim olamayacaklardır.
Yegane çözüm,Müslümanları Kur’an’dan uzaklaştırmaktır.
İngiltere 1882 de Mısırı işgal etmiş ama Abdülhamidin bunu resmi olarak onaylamasını istemişti.
Abdülhamid ise buna asla müsaade etmeyerek şöyle söylemişti:
Hükümranlık haklarım ortadan kalkmadıkça ,hukuken mülküm olan yerlerde yabancı hakimiyeti ve geçici işgale asla razı olmam .
Senmisin razı olmayan ! Al sana Ermeni sorunu !
1895-96 yıllarında çıkan Ermeni isyanını bastıran askerlere karşı İngiltere Ermeni hamiliğine soyunmuştu hemen .
Sanki 1857 deki Hint ayaklanmasında binlerce insanı katleden,elebaşıları topların namlusuna bağlayıp ateşlemek suretiyle parçalayan kendisi değilmiş gibi , bir anda Osmanlı Ermenilerinin hamisi kesilmiştir.
Diğer kitabıma geldi sıra J
Vahdetinden Mustafa Kemale Unutulan Gerçekler.
Ah Vahdettin ah..
Nasıl da hain ilan edilmişsin maksatlı bir şekilde..
Hain olmadığını anlamak için okunman gerekiyormuş da haberimiz yokmuş.
Ya Ermenilerin yaktığı İzmir...
Bir de üstüne üstlük üzerimize atılan İzmiri Türkler yaktı iftirası..
Osmanlı tarihi ile Cumhuriyet tarihini birbirinden ayırıp birbirlerine üvey evlat yapmak isteyenlere inat ,Cumhuriyeti besleyenin arkasında bıraktığı kocaman Osmanlı mirası olduğunu ,Cumhuriyetin temelini oluşturan kurumların hep Osmanlıdan bize miras kaldığını ,Osmanlıdan aldığımız değer ve kurumlarla Cunhuriyeti kurduğumuzu anlamak için sanırım tek yapmamız gereken okumak , okumak ,okumak.
Tarihine ön yargılı olmadan ,Osmanlı ve Cumhuriyeti birbiriyle barıştırarak ,kendi tarihimize sırtımızı dönmeden ,doğrusuyla yanlışıyla bize ait olan bu tarihi özümseyerek okumak arkamızda bıraktığımız koca bir tarihi anlamak babında bize çok şey katacak..
İşte yine kitaptan bir anekdot ..
Mehmet Fuat Köprülü bakın ne güzel de anlatmış olayın özünü :
Ecdadından kalan sanat abidelerini yıkıp geniş caddeler açmak isteyen belediye reislerimizi,milli tarihini ve milli edebiyatını bilmemekle iftihar eden aydınlarımızı,medeni tarihimizin bakıyyelerini saklayan kütüphanelerimizi hafife alarak onların ortadan kaldırılmasını isteyen mütefekkirlerimizi,milli mazimizi sadece bir pislik ve rezalet haritasından ibaret gösteren tarihçilerimizi,çocuklarını yabancı kültür çevrelerinde okutup eğitmeyi bir medeniyet gereği sayan milliyetperverlerimizi gördükçe,ne derin ve korkunç bir kültür buhranı karşısında bulunduğumuzu anlamamak imkansızdır.
Geldik 2 kitap 2 yorumun sonuna J
Yeni kitaplar ve yeni yorumlarla buluşmak dileğiyle..
Nemli hava oldum olası bana hiç iyi gelmediği ve artı annemde herkes hasta olduğu için ben de şifayı kaptım :(((( Aslında pazar günü dışarı çıkmayacaktım ama kuzucuğa dayanamadık onu gezdirmek istedik.Yavrum yazık nasıl da sevindi bu duruma.
Uzun zamandır ,belki de 2 senedir sigara böreği yemiyorum :) Niye mi ? Sanırım eskiden bir numaralı misafir böreği olan sigara böreğinin pabucu dama atılalı seneler oluyor da ondan.
Bu arada bizi çekmeye çalışan birinin gazabına uğradık yakalanıverdik paparazziye :))) Bi çocuğu tutamadım elimde ,kaçıyor :)))
İşte yakaladım seni ,kaçamazsın artık ,bırakmam :)) Yavrucağımızı iyice sarıp sarmaladık .
Gerçi şimdi kış ama resim tam sonbahar resmi oldu :))) İşte altta bu resmin bensiz olanı var :))
AVM nin önüne geldiğimizde yanımızdan geçen arabanın korkusunda elime sarılmış kuzucuk ,arabalardan çok korkuyor .. Bu da avmnin içinden bir kare :))
Bu mutluluk gözlerinden nasıl da okunuyor değil mi ? Avmnin içersinde bir oyun alanı var .
Bu fotoları eve asansörle çıkarken asansörün kapısında zar zor çektim :)) Ne kadar da belli değil mi zar zor çektiğim :)) Yavrum ayakta uyuyordu ,gün boyu avm de oyun oynadı ,atladı ,zıpladı ,e bir de hasta ,gider gitmez de düştü zaten ,sızdı yavrucak..
Miniklere iyi bakın ,onları bol bol gezdirin :)) Ne yapsın yavrucaklar ,herşey yaşında güzel..
Facebook kullanmıyorum , eşimin facebooku yetiyor:))
Orada çok güzel bir kısım keşfettim .İz bırakan kitap cümleleri...
Okudukça okudum ve her biri ayrı hoşuma gitti yazılanların ...
Sizinle de paylaşmak istedim ...
***** ASLATüm bildiklerini söylemeDuyduklarının hepsine inanmaMalının tamamını harcama... ÇÜNKÜBildiklerinin tümünü söyleyenDuyduklarının tümüne inananMalının hepsini harcayanGENELLİKLEUygun olmayanı söylerBilmediğini yargılarGücünün yetmediğini harcarARAP ATASÖZÜ
Necip Fazıl'a sorarlar 'sevgi mi nefret mi ?' diye. Nefret der üstad ve ekler: Çünkü onun sahtesi olmaz..
Sevmek bu kadar güzelse, kim bilir sevmeyi yaratan ne kadar güzeldir..Şems-i Tebrizi
Hep hayıflanmalar... Hep kahırlar... Ara sıra isyanlar... "Gerçek aşkı bulduğumu sanırken yanılmışım" Hep iç geçirmeler... Hep candanlığının farkında olmaksızın "Canım acıyor"lar...Ah edip inlemeler.. "Bi daha sevmeyeceğim" diye yemin içmeler... Keşkeler...Eyvahlar.. Gel- gitler... Ömrümüzün kilometre taşlarına ölü canları gömmeler... Ürkmeler... Umutlar.. Kırlmalar ve.... Oysa bak Mevlana, Mesnevisinde ne diyor: "Ey gönül! Ne tuhaf değil mi? Bir ömür, şah damarından daha yakın bir Sevgiliyi hep uzaklarda aramakla geçiyor.” SİNAN YAĞMUR
“Aşk nasip işidir hesap işi değil, Aşk adayıştır, arayış değil”.Hz. Mevlana
Bana, “Sen kimsin?” diye sormayın. Ömrü azıcık kalmış bir hiçim. Ben, hiçbir şeyim, hiçbir şeyim. Yürek vermediğiniz ta içinize erişemez. İnsanlara baktım ki, her biri kendisine bir sevgili edinmiş. Kimi kadın, kimi erkek. Bazısı nefis, bazısı da heva. Kimi mal, kimisi de şöhret.... Herkes o sevgiliyle ölüm anına kadar beraber olabilmiş, bazısı da kabrin başına kadar beraber bulunabilmiş, toprağa verilince ona veda etmiş. Herkes sevgilisini karanlık bir kuytuya bırakıp geri dönüyor. Düşündüm. Kendime öyle bir sevgili bulayım ki, hayatımda ve vefatımda benimle beraber olsun. Ömrüm, özüm ve sözüm üç aşk üzerine örüldü: Allah aşkı, Peygamber aşkı ve annem. Bana kendini üç kelimeyle anlat deseler; yetimlik, yalnızlık ve yolculuk derim... Babasız kalmanın acısını imanla doldurdum, yalnızlığımda Allah’a sığındım. Yolculuğumu Habibullah’ın aşkına adadım.Veysel Karâni, ellerini kuma, alnını hırkaya dayayarak secde vaziyetine devam ederken sırtına bir ok daha geldi. Derken bir ok daha... Bir ok daha... Saplanan oklardan neredeyse sırtı görünmez olmuştu...Kana boyanmış dudaklarından son cümlesi düştü hırkanın üzerine:“Esselamü aleyke ya resulullah…”Bir şehit! Ne de güzel bir şehit! Görüyor musunuz, ne kadar tatlı, ne kadar huzur içinde ölüyor? Doksan yedi yıllık ömür, Allah yolunda savaşırken, şahadetle son buldu... Âşık, maşuğuna kavuşmuştu artık!Ey bütün zamanların çıldırtan gözyaşları! Şimdi sağanak sağanak dua. Hilalin sureti düşüyor suya. Ey aşka hep yalınayak koşanlar. Bakın gökte yıldız yıldız akıyor esma-i hüsna. Bir tek damla şahadet kanıyla tufandır yüreğimiz. Şimdi aşk. Şimdi şahadet vaktidir.Derdin nedir? Derdim aşk’a yolculuktur. Ya sizin derdiniz ne ki dudağınızda derman kelimesi hiç eksik olmuyor. Öyle bir derdiniz olsun ki bin dermana değişmeyesiniz.
İskender Palayı oldum olası çok severim.
Onu ilk keşfettiğim zamanlarda arka arkaya 10 a yakın kitabını okumuştum.
Tarihi romanla birleştirip okuyucuya sunarak ,hem tarihi bilgiler vermek hem de insanların roman tadını almasını sağlamaya çalışmakla kolay bir iş başarmadığı ortada ...
Türkçemiz ile ilgili yaptığı çalışmaları ise takdire şayan.
Bugün köşesindeki yazısı çok hoşuma gitti.
Maneviyatımızdan ne kadar uzaklaştığımızı ,materyalist ve kapitalist sistem içerisinde ne kadar debelendiğimizi ,yuvarlana yuvarlana tepe taklak olduğumuzu bir kere daha farkettim.
Günümüz insanının sorunsalına ayak basıyordu Pala..
Günümüz insanı kapitalist sistemin uydusu olarak herşeyi paraya ve maddeye bağımlı olarak yaşarken aslında özünde beslediği değerlerden ne kadar da uzak yaşıyordu bir kere daha hatırladım.
Cebimizdeki paranın ,altımızdaki arabanın ,statümüzün ,evimizin bulunduğu sokağın ,giydiğimiz kıyafetin markasının ne olduğunu düşünmekle meşgul olan zihnimizin ,ruhumuzla buluşamadığı dar geçitlerden ,labirentlerden geçiyoruz yeni düzende.
Bu öyle bir düzen ki yakaladığını hemen ham ediyor ,affetmiyor.
Bu kadar acımasız bir düzenle başa çıkmamızın yolu ise içimize yönelmekten geçiyor.
Dışımızı cilalamakla iş bitmiyor ..
Buyrun bakalım Pala'nın kaleminden bu işlem nasıl gerçekleşiyor.
İçinizden bir ses fısıldıyor; "Adaletli olmalısın, ahlakın güzel olmalı, alçakgönüllü davranmalısın, dürüstlükten ayrılmamalısın, davranışlarında samimi olmalısın, haddi aşmamalısın, erdemlerin olmalı vs... vs."
Kulak verseniz de vermeseniz de, dediklerini yapsanız veya yapmasanız da sizi asla terk etmeyen, her nereye gitseniz sizinle gelen bu ses de kimin sesi?!.. Niçin size fısıldayıp duruyor: "Kırmızı ışıkta geçme, yere çöp atma, yalan söyleme, hile yapma, kimseyi aldatma, sokak hayvanlarını koruyup kolla, insanlara iyi davran, muhtaçların imdadına yetiş vs... vs."? Üff!... Ne çok şey istiyor bu ses sizden? Ne kadar da otoriter üstelik!.. Şüpheye düşebilirsiniz: "Bu sesi yalnızca ben mi duyuyorum?" Öyle ya, herkes istediği biçimde davranırken bir ses sizi devamlı neden kontrol edip dursun? Başkalarının zihninde böyle kısıtlamalar yokken sizi böyle kıskıvrak yakalayan da kim? Ama bir dakika!.. Ya herkesin içinde böyle bir ses varsa!.. Hiç kimse diğerine bildirmese de az veya çok böyle bir sesi ya herkes duyuyorsa!.. Belki de şu imrendiğiniz kişi o sesi içinden söküp atan kişidir. Yahut tam tersine, belki de siz içindeki o sese kulak veren kişiye imreniyorsunuzdur? Hangisi önemli; içinizdeki sesin size iyilik adına yahut kötülük adına seslendiği mi, iç sesinizin sizi iyiliğe yahut kötülüğe yönlendirdiği mi? Hatırlayın o süvarinin başından geçen hikâyeyi. Hani atıyla ıssız çöllerde ilerlemekte iken, kavurucu güneşin altında susuzluktan dudakları çatlamış bir yolcuya rastlamış ya. Sonra da atından inmiş, ona matarasından su vermiş. Ama o da ne; yolcu suyu içince canlanır canlanmaz süvariyi kuvvetle ittirerek atına atlayıp dört nala uzaklaşmaya başlamasın mı? Çölün uzayıp giden düzlüğünde gözden kaybolmak üzereyken süvari arkasından seslenmiş. "-Tamam, atımı aldın, yolun açık olsun; lakin senden bir ricam var, lütfen bu hadiseyi kimseciklere anlatma!" Hırsız, süvarinin bu isteğini pek tuhaf bulmuş ve durup nedenini sormuş. Aldığı cevap şaşırtıcı: "-Eğer anlatırsan, bu hadise her yere yayılır da insanlar bir daha çölde çaresiz birini görünce yardım etmez olurlar!" İmdi düşünün, içinizde bir süvari mi var, bir hırsız mı? O ses menfaatlerinize mi sesleniyor, insanlığınıza mı? Gücünü nefsinizden mi, ruhunuzdan mı alıyor? Bu sorularınızın cevabını bilmek istediğinizden hiç şüphem yok. Çünkü bunlar, sizin nasıl düşündüğünüze, nasıl yaşadığınıza dair kendinizi anlamanızı sağlayacak ipuçlarına sahip sorulardır. Ben size şu kadarını söyleyeyim; siz o sesi doğuştan getirmediniz; hayır, içinde yetiştiğiniz toplumun genel kabulleri ve medeniyet birikimi o sesi yavaş yavaş, sindire sindire, yıldan yıla sizin içinize koydu. Yaşınız kemale ererken onun kelimeleri veya cümleleri inandığınız dinden, yaşadığınız kültürden, sahip olduğunuz töreden, uyduğunuz evrensel ahlaktan süzüle süzüle oluştu ve sizi diğer bütün yaratılmışlar arasında yüksek bir basamağa tertipledi. Böylece insaniyetin gereklerini harekete geçirmek, kimliğinizi güçlendirmek ve yaşanacak zamanları güzelleştirmek adına size fısıldamaya başladı. O ses size iyi, güzel ve yararlı olan tavırları söylüyor, o ses size sağlıklı muhakeme yeteneği bahşediyor, o ses sayesinde doğruyu ve yanlışı ayırt edebiliyorsunuz. Manevî bir yanı var bu sesin, biliyorsunuz; size güven veren bir yanı var. Herkesin içinde aynı sesin aynı biçimde fısıldadığına inanmak istiyorsunuz. Başkalarının içindeki ses ile sizin sesinizin çatışmadığını, bilakis bir orkestranın parçası gibi olduğunu düşünüyorsunuz. Çünkü o sesin manevî bir ilham olarak size verildiğini hissediyor, size bağışlanmış bir nimet olduğuna inanıyorsunuz. O sesin ilahi olduğunu biliyorsunuz: "Nefse ve ona bir düzen içinde biçim verene ant olsun!. Sonra ona fücurunu (sınır tanımaz günah ve kötülüğünü) ve ondan sakınmayı ilham edene ant olsun!. (Şems,7-8)." Düşünün hele, o ses sizin için nezakettir, doğruluktur, gülümsemedir, iyi niyettir. O ses sizin mutluluğunuzdur. O sese uyduğunuzda hayat güzelleşir, insanlık kurtulur. Bugün o sese kulak verin; bakalım diğer günlerden farklı bir gün olacak mı? Bugün o sesi dinleyin; bakalım diğer insanlardan farklı bir insan olacak mısınız? O ses, bugün sizin kendi kendinize doğruyu bulmanıza yardımcı olsun. O ses bugün sizin hümanist rehberiniz, insaniyete açılan kapınız olsun. Hani Hz. İbrahim'e yıldızları, ayı, güneşi ve ardından Allah'ı bulduran ses gibi. Bildiniz, bu ses sizin öz vicdanınızın sesi. Bu sese kulak verin, çünkü akıl ve şuur sahibi her birey, Yaratıcı tarafından kendisine ilham edilen vicdanının söylediklerinden sorumludur.