” Bir fark ortaya çıkarmak için çok küçük olduğunuzu düşünüyorsanız,bir sivrisinekle yatağa hiç girmemişsiniz demektir.” Anita Roddick..
:)) Makarnanın altına yazılacak söz müydü bu şimdi,diye düşünebilirsiniz,haklısınız da, ama çok hoşuma gitti,ve biran önce paylaşmalıyım dedim 🙂
Anita,kimdir,nedir bilmem ama çok doğru söylemiş 🙂
Hep kendimizi arka plana atarız,yetersiz ve donanımsız olduğumuzu düşünerek,seyirci kalmayı tercih ederiz ya olaylara…
Heleki farklı bir şey yapmak, sürüden ayrılmış kuzu hissi bile yaşatabilir bize..
İnsan kendi içinden geldiği gibi davranmak yerine, çoğu kere,çevreye,ona-buna-şuna göre yaşama çabasına girer..
Hal böyle olunca,onlarca farklı fikir,düşünce ve duygu da arada heba olup gider..
İnsanın yaptığı şeyin çok büyük ve küçük olmasının önemi yok aslında..
Yapılan her ne ise içten gelerek yapılması kafi..
Bazen gözümüze ufacık gözüken bir davranış bile çok büyük sonuçlara gebe olabiliyor..
Yeter ki,insan içinden gelerek,isteyerek ve keyif alarak bişey yapsın..Çok büyük bişey olmasına gerek yok..İçine sinsin,e biraz da faydalı bişeyler yaptığına inancı tam olsun..Başlangıç olarak hiç de fena bir adım sayılmaz..
Tabi sonrasında azimle yapılan şeyin arkasında durmak gerekiyor..
Kişisel gelişim ve başarı hikayeleri okumuşsunuzdur muhakkak, bir çok kişi sıfır noktasından başlayıp,türlü zorluklarla karşılaştıktan sonra zirveye gelmiştir..
Zirveden murat,holdingler kurup,başına geçmek filan da değil aslında 🙂 Bence,kişinin kendine sağladığı huzur ortamı,iç dünyasındaki çalkantılara karşı koyabilecek güce ulaşması,ve karşılaştığı olumsuzluklardan minumum etkilenebilecek düzeye gelmesi..
Hiç etkilenmese olmaz mı? Olmaz 🙂 insansak eğer,az da olsa bişeylerden etkilenmemiz,yerine göre canımızın acıması,yerine göre gözyaşı dökmemiz gerekir;insan demek duyguları olan varlık demek..
İçinde sevgi olan ve küçücük yüreğiyle çok şeyleri değiştirmeye muktedir olan yegane canlı demek..
İnsan hiçbir şey yapamasa bile,sevgi ile öyle büyük fark ortaya çıkartabilir ki..
İşte size ufacık bir örnek..
Bir profesör, sosyoloji sınıfındaki öğrencilerini Baltimore şehrinin kenar mahallelerine göndermiş ve o bölgede yasayan 200 kadar çocuğun durumlarını araştırmalarını ve her bir çocuğun geleceği hakkında bir değerlendirme yapmalarını istemiş.
Bundan tam yirmi beş yıl sonra bir başka sosyoloji profesörü tesadüfen bu çalışmayı bulmuş ve öğrencilerinden bu projeyi sürdürmelerini ve ayni çocuklara ne olduğunu araştırmalarını istemiş.
Öğrenciler, o bölgeden taşınan ya da ölen 20 çocuk dışındaki 180 çocuktan 176´sinin olağanüstü bir başarı gösterip, avukat, doktor ya da işadamı olduklarını ortaya çıkarmışlar.
Profesör çok etkilenmiş ve bu çocuklarla birebir görüşme ayarlamaları istemiş öğrencilerinden..
Birer yetişkin olan o çocukların hepsi o bölgede yasadıkları için, her biriyle buluşup konuşma şansına sahip olmuş.
“O koşullarda nasıl bu kadar başarılı oldunuz?” sorusuna verdikleri cevap hep aynıymış;
“Mahalle okulunda bir öğretmenimiz vardı.Onun sayesinde..”
Profesör, bu öğretmeni çok merak etmiş..
Hala hayatta olduğunu öğrendiği yaşlı öğretmenin izini bulması zor olmamış.
Kendisini ziyaret etmek için evine kadar gitmiş.
Karşısında yılların yüzüne eklediği kırışıklıklara rağmen hala dinç duran bir yaşlı kadın bulmuş.
Merakla yaşlı kadına bu çocukları kenar mahallelerden kurtarıp, başarılı birer yetişkin olmalarını sağlamak için kullandığı sihirli formülün ne olduğunu sormuş.
Yaşlı öğretmenin gözleri parlayıp dudaklarının kenarında bir gülümseme belirmiş ve şöyle cevap vermiş:
– Çok basit…Ben o çocukları çok sevdim…
Sevgi….Hayattaki en büyük güç..
İnsan bazen içten gelen sözlerle,bazen bakışıyla,bazen sarıp sarmalayarak gösterir sevgisini..
Bazen de domatesli bir makarna ile 🙂
Makarnayı yapıp masaya koyduktan sonra acilen dışarıya çıkmam gerekmişti..Okuldan gelen oğulcuğum ,masada makarnayı resimdeki şekliyle bulunca çok mutlu olmuş ve hemen aradı beni 🙂
– Anne sen benim için mi koydun kalpli tabağa,benim için mi hazırladın makarnayı? Sen beni çok mu seviyorsun ? 🙂
Basit bir makarnanın bu kadar sükse yapacağını hiç düşünmemiştim 🙂
Ama yaptı 🙂
Tavsiyemdir,özellikle çocuklarınız için denemeniz..
Sevgi ve umutla kalın..
Domatesli Kelebek Makarna
Derince bir tencereye yeteri kadar suyu koyup kaynatıyoruz.
Su kaynayınca içerisine istenilen kadar tuz koyup,makarnayı ilave ediyoruz.
Domatesleri rendeleyip,mümkünse süzgeçten geçirip,çekirdek kısımlarının süzgeçte kalmasını sağlıyoruz.
Başka bir tencereye tereyağ ve rendelenip,çekirdekleri ayıklanmış domatesi ekleyip pişiriyoruz.
Makarnamız haşlanınca suyunu süzüp,soğuk sudan geçirdikten sonra domatesli sosu hazırladığımız tencereye döküp karıştırıyoruz.
Yaklaşık,3 dakika kadar ateşte tutup ateşi söndürüp kapağı kapatıyoruz.
Servis tabağına alıp,fesleğen yapraklarıyla süsleyip süpriz yapıyoruz 🙂
Sevgi ve umut dolu günlere…..
Bu yazının etiketleri: domates soslu makarna makarna makarna sosları makarna tarifleri soslu makarna
30.09.2010 at 08:56
Bu makarnayı kızım 1 haftadır istiyor. Domates yok salçaylamı yapsam diyordum ama bu postunuz bana okul çıkışı domates aldıracak pazarı beklemeden.Ellerinize sağlık muhteşem görünüyor.
30.09.2010 at 09:00
Red Riding Hood ; Bence de beklemeyin 🙂 Çok beğeneceğinden eminim çocuğunuzun..Ayrıca blogunuza giriş yapamadım,sayfa görüntülenemiyor,umarım benden kaynaklı bir sorundur ve hallolur..sevgilerimle..
30.09.2010 at 09:06
Kiyamam ben senin yavruna, nasilda heyecanlanmis oyle. Ne kadar onemli cocuklar icin ailelerin ilgisi. Mutlu cocuklar mutlu yarinlar demek degilmi.
Senin ellerine saglik, oglunada afiyet olsun. sevgiler.
30.09.2010 at 09:09
30.09.2010 at 09:17
yazılarını kah duygu yüklü kah gülümseyerek ama hep merakla okuyorum ve büyük zevk alıyorum.
Bende sevginin her güçlüğü yeneceğini düşünüyorum yada büyük ölçüde öyle olmasını istiyorum
Kimsenin sevgisiz kalmaması dileğiyle
Makarna çok güzel görünüyor gerçekten ellerine sağlık
30.09.2010 at 09:21
ellerine saglik ,sevgiler,anlatima ayrıca teşekkur…
30.09.2010 at 09:27
Harikasin Zeliha,oglusunuda öp bizim yerimize:)
Sevgi her kapiyi acar…
30.09.2010 at 09:37
umut ve sevgiyle :))
ne kadar önemli şeyler bunlar değilmi?
önemsendiğini bilmek yarınları için çok gerekli çocuklarımızın bir tabak makarna bile yetiyor buna ,fazla söze gerek yok…
30.09.2010 at 09:40
zelihacım makarna benim için bir tutkudur.ellerine sağlık canım nefis görünüyor.
30.09.2010 at 10:01
Blogda sorun yok , isterseniz tekrar deneyin .Beklerim
30.09.2010 at 10:17
güzel bir araştırma, güzel bir yazı olmuş
oğulcuğuna da şifalar olsun
zelihacım canım ne güzel ne mutlu sana yavrun ne kadar çok sevinmiş gercekten öyle bende birşey yaptığımda onun o yüzündeki gülümseme için herşeyi veririm
canım benim ellerine sağlık afiyet bal olsun oğluna
30.09.2010 at 10:35
çok severim canım.ellerine sağlık.güzel bir gün diliyorum.sevgiler…
30.09.2010 at 10:53
Ahh..sabah sabah makarna yiyesim geldi. Ellerin dert görmesin.
30.09.2010 at 12:40
Canım paylaştığın söze ve yazıya ba
yıldım.Aslında mutsuzlukların çoğu
kendimizi olduğumuzdan farklı gös
termeye çalıştığımız için meydana çıkıyor.Beni sevsinler diye asla ki
şiliğimden ödün verip farklı görün
meye çalışmam.Makarnaya gelince sü
per ellerine sağlık öpüyorum.
Nefis görünüyor,ellerine sağlık.Makarnayı temekten hiç bıkmam heralde.
30.09.2010 at 13:08
çok güzel yazmıştım okurken gözlerim doldu. ellerine sağlık. birilerine değer vermek ve o kişilerin kendilerine verildiği değeri bilmesi ne kadar güzel.
!! Şekerperisi !! linstylebutik@hotmail.com says:
30.09.2010 at 13:11
ben bunu yapınca orta kısımları genelde sert kalıyor bir türlü çözemedim haşlanmasını:(
ufaklığı öp yerime sevgiler..
30.09.2010 at 13:14
bu makarnayı görsem kalpli tabak olmasa bile sevirdim 🙂
30.09.2010 at 13:50
Nekadar güzel bir post olmuş böyle,kalpli sunum oğluşunun memnuniyeti, aslında ne kadar küçük detaylarda gizli mutluluk..
30.09.2010 at 14:29
makarnaya geldim ama ben şu alttaki köfteye bittim hemide yoğrt soslu nayır nolamaz
30.09.2010 at 15:03
makarna enfes,hikaye harika,blog muhteşem 🙂 emeğinize sağlık…sevgilerle…
30.09.2010 at 15:14
kalpten gelen bir sunum kalpteki yerini bulurrr : )
bayıldım gerçekten sunuma ne kadar basit ama ne kadar güzel bir fart yaratmış
hikaye de ayrı güzel …
30.09.2010 at 15:41
böyle tabakta servis edilirse ben bi tabakla yetinmem 🙂 ve anita ne doğru söylemiş!!
30.09.2010 at 15:49
tatlımm makarnan ne kadar da güzel görünüyor ve ne kadar doğru cümleler paylaşmışsın zevkle okudum tatlım..
30.09.2010 at 16:49
Keyifli bir yaziydi, veee canim makarna istedi okuyunca hemde sabah sabah:) Ellerine saglik…
30.09.2010 at 20:45
Özel olduklarını hissettirebilmeliyiz bizim için özel olanlara. Birazıcık gayretle. Bir sunuş, bir tabak herşeyi anlatmaya yeter.
Makarnanın kıvamını tutturmak pek kolay değil özellikle de kelebek şeklindekinin. Ama sen çok güzel tutturmuşsun bu kıvamı, ne yapış yapış yumuşamış, birbirine yapışmış ne de çiğ kalmış. Ellerin dert görmesin.
01.10.2010 at 09:10
Makarnanın en sevdiğim hali. Ellerinize sağlık, sunum süper. Afiyetler olsun.
01.10.2010 at 21:06
ellerinize sağlık bende çok severim annamda biz seviyoruz diye çok yapardı.
02.10.2010 at 16:03
bu akşam fesleğenli+domatesli makarna yapıyorum :))
hic makarna yememis gibi icine dustum 🙂
ellerine saglik canim goruntu superrr
04.10.2010 at 22:23
gercekten sevgi ile herseyi degiştirmek mümkün