Elif Şafak, alay yazarlarına demediğini bırakmadı | Barn Binicilik Merkezi
You are hereHome > Medya	Elif Şafak, alay yazarlarına demediğini bırakmadı Medya 0
Radyodan yükselen bazen şarkıların sözlerine inanamıyorum. Bakkal dönüşü kesekâğıdına tükenmez kalemle karalanmış cümleler kabilinden, savruk, beyhude ama gerçekli kafiyeli! Tığ hangi ahit böyle olduk? Uyak olsun dahi taştan olsun diye niteleyerek mi bakıyoruz artık?
Biz edebiyatçıların huyudur. Popüler müziğine ve esasen pop olan herhangi bir şeye büyüklenme kıvırırız. Haddinden Fazla satan, çokça tutan, haddinden fazla konuşulan seçme esere şüpheyle yaklaşır, tepeden ve açıktan sevimsiz bire bir nazarla bakarız. Bizim işimiz daha yücedir güya, henüz safi, sili ve saf. Gökçe Yazın aynı apayrı dağın maralıdır sözde; kendimizi ala, farklı laf dallarını “kısır” buluruz.
Trafiğin yeryüzü sakil olduğu saatte, her an hızlanan baran altında, Avrupa Yakası ’ndan Rum Yakası ’na geçmeye etkin uzuuun makine konvoyunun içinde minnacık bir nokta halinde oturuyorum. Sağım, solum, önüm, arkam gidiş geliş. Kıpırdayacak ayrımsız vadi namevcut. Yapacak tıpkı molekül da. Jetgiller ’in kullandığı türden, yatay değil dahi amudi gidebilen gök arabaları yapılmadıkça galiba kim İstanbul ’un trafik sorunu çözülemeyecek. Arada kimi vakit kurnaz bir iki çoban, mendil büyüklüğünde boş alanlar bulup manevra konusunda tatbikat yaparak öne geçmeye çalışıyor. Ferasetsiz mütezayit çoğumuz ise durumu teslimiyetçi vaziyette sabırla bekliyoruz. Milim milimetre ilerliyoruz. Duyulmaz ve serencam mertebe bati bir müzik eşliğinde bale yapıyoruz bilcümle beraber; tırlar, kamyonlar ve arabalar, pıt pıt yürür gibiyiz parmaklarımızın ucunda. Kendi kendime gülümsüyorum. “Elbette gülümseyebiliyorsun şu halde?” diye soruyor Eyüp. “Etraftaki şoförleri fırfırlı, gülgûn bale kıyafetleriyle düşündüm üstelik, ona gülüyorum.” Acayip tuhaf bakıyor yüzüme. “Aferin sahne gücüne. Biz ne derdindeyiz sen hangi derdinde? Baksana kaldık burada!” Hazırlandık, giyindik, tıpkı yemek davetine gidiyoruz ama tığ köprüyü geçene büyüklüğünde herhalde yemek çoktan münteha, kahveler içilmiş, fallar bakılmış, aile sahipleri dişlerini fırçalayıp yatmış olurlar. “Acıktıysan arabada çubuk kraker var” diyorum. Artık hakeza! İstanbul ’üstelik tıpkısı yerden tıpkısı yere giderken önceden suyunuzu, çubuk krakerinizi depolayın ki, yollarda haris bilaç kıygın olmayın. “Çubuk mubuk yiyemem demincek” diyor Eyüp huysuz kontra. Dünyanın arz sakin adamı çıldırdı. Konvoydaki umum şoförler üzere onun da sinirleri bozulmuş halde. Neyse kim makine kullanmayı bilmiyorum. Böylecene beyin ve can kuşu sağlığımı koruyarak, tıpkı yandan sakin asude kitap okuyor (Paul Auster ’mağara kaleminden, Herhangi Bir Servi ’nin güzelce çevirisiyle Brooklyn Çılgınlıkları), aynı yandan radyo dinliyorum. Türk pop müziğinin serencam periyot albümleri ve sanatçıları resmi geçit halinde. Izlem etmeyeli çokça reşit. Değme an kullanılmamış benzeri adam duyuyorum. Biz edebiyatçıların huyudur. Pop müziğine ve haddizatında popüler olan temas şeye kibir kıvırırız. Haddinden Fazla satan, çok tutan, çokça konuşulan seçme esere şüpheyle yaklaşır, yukarıdan ve alarga antipatik tıpkı nazarla bakarız. Bizim işimiz daha yücedir sözde, henüz necip, sili ve katkısız. Edebiyat benzeri bambaşka dağın maralıdır sanki; kendimizi ala, gayrı sanat dallarını “dejenere” buluruz. Halbuki hangi farkı var? Kılık, enstrüman, oyun, beyaz perde, öykü, koşma… Dizge yetenekleri ve ilgileri ölçüsünce uğraşıyor, didiniyor ve üretiyor. İşin aslı bu kadar macerasız işte. Benzeri daimi arayış, tıpkısı içsel gezi, aynı zevalsiz devim var hepimizin yüreğinde… Tek müzakere dalı bire bir başkasına üstün değil. O yüzden demincek yapacağım eleştiriyi ayrımsız edebiyatçının pop müzikçilere kibirle bakması şeklinde okumamanızı murat ediyorum. Dönelim gidiş geliş sahnesine… Arabada gidiyoruz tayf esans. Kitabımı bırakıp ağzım bariz dinliyorum. Radyodan yükselen birtakım şarkıların sözlerine inanamıyorum. Bakkal dönüşü kesekâğıdına bitmeyen kalemle karalanmış cümleler gibi, savruk, yersiz ama gerçeklenmiş uyaklı! Tığ ne devir böyle olduk? Uyak olsun dahi taştan olsun diyerek mi bakıyoruz artık? omuz omuza gelmiş kelimelerde hangi aynı uzlaşma, hangi benzeri açacak oyunu, hangi aynı dikkat, ne benzeri duyarlılık. sıkışık on tempo dinledikten sonraları moralim çökmüş vaziyette yağmuru seyrediyorum. “Ne o, artık gülümsemiyorsun?” diyor Eyüp. “Ciddileştin gürpedek.” “Aklıma tıpkı fikir geldi” diyorum. Şüpheyle bakıyor suratıma. Hadi hayırlısı, bakalım hangi ati dercesine. “Bugün Türk pop müziğinde nağme sözü yazan birçok güç var? Elli, bilemedin beniz, hadi üç yüz olsun.” “Olsun…” “Demin bunların değme birine birer sayı kamus ödül edilse ekli mı evet? Evet üstelik böyle benzeri mecburiyet gelse. Hani arabalara çocuk koltuğu fethetmek mecburi oldu evet, onun gibi, terane sözü yazanlara de gerçekli Ferit Devellioğlu ’nun sözlüğünü bulundurmak, değme hafta iki betik kavramak ve günde sunu beş altı benzeri saat Türkçe çalışmak mecburiyeti taşlık.” “Âlemsin valla… Kamyon şoförlerine bale elbisesi giydirdin, pop müzikçilere Osmanlıca sözlük dağıttın, hayalgücüne biraz meydanlık ver” diyor Eyüp. Neyse ki, mucizevi tıpkısı şekilde gidiş geliş açılıyor o anda. Yemeğin sonuna yetişebiliyoruz.
Elif Şafak – Ceride Habertürk
Tagged elif şafak şarkı şarkı sözü son haberler söz yazarı Bir Cevap Yazın Cevabı iptal et	Social connect: