Bugün sevimli ve bir o kadarda zeki bir tartıcı çocukla bağdat caddesinde diz kırıp sohbet etme fırsatım oldu. İsmi Ömer olan küçük bebeğin konuşmaları ve soruları öylesine büyüleyici ki...Bulmacanın orta yerinde hissettim hayata bakışını görünce...12 yaşındaki çocukcağızın abisi ortapedi hastası,annesi gündelik temizliklere giden bir hanım babasıysa bekçi ...Buraya kadar herşey normal görünüyor..Ama sorduğum soru şuydu _Ne işin var Bağdat Caddesinde
((Aslında içten içe beklediğim cevap şu olsa gerek (((daha çok para kazanmak için)))aldığım cevap gözlerinmi yuvalarından fırlattı!))-Evimi izliyorum! -Aa hangisi senin evin :) _henüz benim değil ilerde sahip olacağım ev!! -Peki ama nereden biliyorsun sahip olacağını???
Çünkü ben diğer çocuklar gibi istesemde oynayamayan bir çocuğum. Onlar oyunlar oynarken izlemeye bile fırsatım yok. Geleceğime yatırım yapayım diye yani okuyabileyim diye çalışıyorum! Ben çocukluğumu bu ev için feda ediyorum...Abim için ortapedi doktoru olmamı ve annemin sevdiği bu evde oturmamı Abimin sakat olmasını isteyen Allah benim sağlıklı ve akıllı olmamla istedi!
Seni tanıdığım için çok şanslıyım Ömer! Allah sana dilediğin gibi bir gelecek sunar dilerim=)
Bunu neden paylaşıyorum?? Kaç kişi çocukluğunu feda etti? Bırakın çocukluğu iş beğenmeyen şu anı değerlendiremeyen bizler Ömerin yanında ne hakediyoruz biliyor mussunuz?? Ben biliyorum Çünkü Allah öyle istedi ;)