Poyraz'lı Günler: Doğum Hikayesi 2.Bölüm
Poyraz'ın doğumu sevgili ve benim için ne kadar heyecanlı bir olaysa bizim aile için de o kadar büyük bir olaydı ve pek çok hazırlık yapılmıştı. Hastanede öyle güzel anlar yaşadım ki bir daha doğurasım geldi :) Hastaneye gideceğimiz sabah Nesrin (küçük teyze) bize geldi ve birlikte gidip işlemlerimizi yaptırdık. Sürpriz bir şekilde Murat Dayım bizden önce hastaneye gelmişti zaten oralarda işi varmış doğumu bildiğinden gelmek istemiş sağolsun. Odamıza yerleştikten kısa bir süre sonra Necla (büyük teyze) , Koray (dayı), annem, Fatma Teyzem, kuzenim Şükran , diğer kuzenim Nergis geldi. Bizim sülale oldukça kalabalıktır annem 9 babam 6 kardeş ve 50 den fazla kuzenim var allah eksikliklerini hissettirmesin hepsi destek olmaya gelmişti. Aşağıda Ananesi Poyraz'ı bekliyor.
Teyzeleri ve kuzenlerim Poyraz'a hoşgeldin diyecek...
Bu resimlerde oldukça mutlu görünsem de birazdan ameliyathaneye gideceğim için biraz korkuyorum. Beni operasyon için aşağı götürdüklerinde odada hummalı bir çalışma başlamış ve odamız son hızla süslenmişti.
Ben yukarı çıkıp kendime geldiğimde odamız Poyraz beye yakışır bir şekilde süslenmişti. İnternette ararsanız hastane ve bebek odası süslemesi yapan pek çok firma bulabilirsiniz ablamlar önceden tüm araştırmaları yapıp herşeyi kendileri yaptılar ve bence o firmalardan çok daha iyi bir iş çıkardılar. Bunun için Nesrin önceden balondan çiçek yapma alıştırmaları yaptı Necla tüm balonları şişirdi :) odamız gerçekten çok güzel olmuştu herkesin eline sağlık...
Doktorum Şule Selvi hamileliğim boyunca her kontrolde hep bebeğin kilosunun olması gerekenden çok ileride gittiğini söyler sonrada eklerdi " ama bekleyelim bakalım belki son aylarda almaz" derken bu son haftalar oldu çünkü Poyraz her muayenede kilo almaya devam etti ve sonunda da iri bir bebek olarak dünyaya merhaba dedi doktor hanım odamızdaki açık büfeyi gördükten sonra şu yorumu yaptı " çocuğun neden kilolu doğduğu şimdi anlaşıldı :) "
Evet biz ailece yemeyi seviyoruz ve normalden daha kilolu olduğumuz resimlerden de anlaşılıyordur zaten ve fiziksel olarak her şeyiyle babasına benzeyen Poyraz bu huyunu bizim taraftan almış anlaşılan. Odamız çok büyük değildi ve inanılmaz sıcaktı birde kalabalık eklenince bazen aşırı sıcak olduğundan ablalarım dahiyane bir fikirle misafirler için katın yangın merdiveni boşluğuna da başka bir açık büfe kurmuşlar :)
Tabii herkes bu güzel şeyleri yiyip dururken ben açlıktan ölmek üzereyim düşünen yok ve benim yemek yemem de yasak. 2'de odaya geldim akşam 8 oldu ancak su içmem ve kraker yemem için izin verildi bu esnada odaya ziyarete gelen herkes yiyecekleri götürürken ben yalnızca bakmakla yetindim :)
Poyraz dünyadaki ilk 2 gününde 2 saatte bir emmek dışında gündüzleri sürekli uyudu çoğu zaman emzirmek için uyandırmak da bizim için çok zor oldu hemşireler şıp diye uyandırıp pıt diye memeyi kapmasını sağlarken bizim için bu iki eylem dünyanın en zor şeyi gibiydi çocuğu bir türlü uyandıramıyorduk ve benim hareket kabiliyetim az olduğundan memeyi bir türlü tutturamıyordum hemen her emzirmede hemşireleri çağırıp yardım aldık. Poyraz gündüzleri mışıl mışıl uyurken 2 gece boyunca ağlayarak bize "ben gecelerin adamıyım gece uyumam" mesajını da ilk geceden vermiş oldu tabii biz bunu sonradan anladık zira hayatının ilk 1 ayında geceleri uyumadı minik yaramaz....
Poyraz emip uyuduktan sonra baktım odada bir hareket lojistik destek sağlayan dayısı Poyraz'ın hediyelerini getirdi. Benim seçip beğendiğim bebek arabası ve yanında da mama sandalyesini alıp üşenmeyip onları kurdelelerle süsleyip birde hastaneye kadar taşımıştı kardeşlerim. Evet Poyraz çok şanslı bir bebek ilk hediyelerini doğar doğmaz aldı, Dayısı mama sandalyesinin oyuncaklarıyla oynamaya başlamıştı bile :)
Ve Poyraz'ı en az babası ve benim kadar heyecanla bekleyen teyzeleri, dayısı ve ananesi de ilk dakikalarında ona merhaba dedi ..
Tanışma ve hediye fasıllarından sonra odada gene bir hareket başladı laptop açıldı ve baktım üşenmeyip projeksiyon cihazı getirilmiş. Projeksiyon duvara yansıtıldı ışıklar kapatıldı ve Nesrin'in günler boyu uğraşarak yaptığı benim doğumdan itibaren hayatımı anlatan 168 sayfadan oluşan slayt gösterisi başladı. Tüm bebeklik resimlerim taranmış ve her sayfaya tek tek çok güzel şeyler yazmıştı ablam. Ömrümün sonuna kadar saklayacağım bu güzel hatıra beni çok duygulandırdı.
Ablamların hazırladığı sürprizler bunlarla da bitmek bilmedi bu kadar hazırlığı hangi ara yaptılar bende anlamadım ama herşey en ince detayına kadar hazırlanmıştı. Dünyalar tatlısı oğluma çok tatlı bir pasta yaptırmıştı Nesrin teyzesi. Kendisi henüz çok minik olduğundan pastasını ben kestim tüm hastane personeli ve misafirlerimize ikram edildi Poyraz'ın ilk pastası. (Bizim ailede acayip bir kutlama hastalığı olduğundan 2 ay içinde daha birçok pastası kesildi Poyraz'ın ama ilkinin yeri bir başka, özenle hazırlanmıştı )
Poyraz'la tanışmak için hastaneye gelen akraba ve dostlarımıza, telefon açarak bizi kutlayan, çiçek gönderen, güzel mesajlar gönderen herkese çok teşekkür ederiz...
Ve en önemlisi bizim için tüm bu hazırlıkları yapan, yorulan , herşeyin en güzeli olsun diye uğraşan kardeşlerime ÇOK TEŞEKKÜRLER, İYİ Kİ VARSINIZ, SİZİ ÇOK SEVİYORUM.. Sizi gördükçe Poyraz kardeşsiz yaşamamalı diyorum ona bir kardeş yapmak istiyorum ( yani tüm bu hazırlıkları bir kez daha yapacaksınız :))
Sevgilim hastanedeki 2 gecemizi çekirdek aile olarak geçirmek istedi, odamız küçük ve çok sıcaktı 2,5 kişi ancak sığdık :) Hayatında bebek kucağına almamış bir insan olarak çok da başarılıydı demek ki yalnızca annelik değil babalık da içgüdüsel bir şey. Dikişlerden dolayı ben kalkamadığım için 2 gece boyunca Poyraz'ın altını değiştirdi, piş pişleyerek onu uyutmaya çalıştı, onunla konuştu, onu sevdi , onunla uyudu , Poyraz babasına çok benziyor ve sevgilim bu durumdan çok memnun :) İkisini seyrettikçe ne kadar şanslı olduğumu düşünüp Allah'a şükrettim bize bu mutluluğu yaşattığı için. Dilerim isteyen herkes birgün anne baba olup bu duyguyu tadar, dünyadaki en güzel duygu olduğunu söyleyebilirim.
Burada Poyraz'a " Ne kadar güzelsin bebeğim, ne kadar tatlısın, iyi ki doğdun annesinin kuzusu" diyorum.. :)
Gönderen Nihal Ozel zaman: 00:05
Adsız 4 Aralık 2009 11:29
canım benim dünkü yazını okuyunca "insan bizim de bir tane resmimizi koyar di mi" diye düşünmüştüm ama bugünkü yazını görünce fikrim değişti :) bu güzel yazı için çok teşekkür ederiz, biz de sizi çoookkk seviyoruz. Poyraz bizim ilk bebeğimiz olduğu için biz de anlatılamayacak kadar mutlu ve heyecanlıydık ama bu hazırlıklar size az bile, daha havai fişek patlatmadık :) en komiği de pastayı yaptırmaktı, doğumun ne zaman olacağı belli olmadığı ve pastayı bir gün önceden sipariş vermek gerektiği için biraz zorluk yaşadık :) Poyraz'ı ilk gördüğümüz ansa gerçekten anlatılmaz, bütün bebekler tatlıdır ama Poyraz o kadar güzeldi ki maşallah, ağzı burnu gözleri herşeyi özenip bezenip yaratılmıştı canım benim şansı güzel olsun inşallah...doğumla ilgili bir sürü anımız var ama geçekten doğuma bizden kalabalık gelen aile yoktu galiba, bir de kaç kere söyledim sana şuraya yangın boşluğu deme diye, açıkhavada kokteyl yaptık biz :) sonra poyraz'ı emzirme girişimlerimiz çok komikti ama birkaç gün içinde alıştın neyse ki...Poyraz'a kardeş yapmanı biz de çok isteriz, ona da aynı hatta daha güzel hazırlıklar yapacağımızdan emin olabilirsin ne de olsa artık tecrübeliyiz ama önce poyraz'ın tadını çıkaralım biraz, şimdi gülmeye başladı o kadar tatlı ki onu yemeeeeekkkk istiyorum, bir de büyüyüp "teyse" dediğini duysak...canım benim size güzel bebeğinizle çok uzun ve mutlu bir hayat diliyorum, by mutluluğu bize de yaşattığınız için teşekkür ederiz...
göz yaşlarıma engel olamadım, mutluluk mu gurur mu, tarifi ne bilemedim. ama sımsıkı bir yumak gibi birbirize sarılmanız bana tarifsiz bir mutluluk verdi. hepinizi çok seviyorum ve mutlaka yeniden doğur -onlar eminim bu hazırlıkları pek çok defa severek hevesle yapacaklardır- doğurmalısın, çünkü poyrazcığında seninki gibi kardeşleri ve büyük bir ailesi olsun. ömrü uzun olsun, allah güvendirsin canım.
Adsız 9 Aralık 2009 15:40
benden başka bir adsız hayranın daha çıktı nihal'cim, bu adsız kim acaba çıkartamadım :)