Devlet n d nî cemaatlere müdahales -3
Yeni Asya - 2017-09-17 - Gündem - Cevher İlhan cevher@yeniasya.com.tr
15Temmuz “darbe girişimi” sonrası bir zamanların “devlete sızan irtica” iftirasında olduğu gibi “devlet içine çöreklenen ‘cemaat’ olgusu”nun icadıyla bir “devlet projesi” olarak dini cemaatlerin hedefe konulması, yine en evvel dine ve dini hizmetlere zarar veriyor.
Araştırmalarda dinî hayatın zaafa uğramasıyla ahlâkî erozyonun hızlandığı ortaya çıkıyor. Haziran 2015’te Gezici Araştırma Şirketi’nin yaptığı “Muhâfazakârlık Araştırması”na göre, özellikle son yıllarda Türkiye’de kendini muhâfazakâr veya dindar olarak tanımlayanların oranının azaldığı; oruç tutanların, namaz kılanların sayısının düştüğü, İslâmî yaşayışın zayıladığı belirtiliyor.
DEVLETİN “CEMAATLERİ TASFİYE PLÂNI” Daha da vahimi, cemaatlerin tasfiyesi ya da bir takım operasyonlarla devlete/rejime göre dizaynla kontrole alınarak asıl gaye ve işlevlerinden sapmalarıyla meydana gelen boşlukla daha da derinleşiyor.
Bu açıdan gazeteci yazar Cafer Solgun’un “Cemaatler, doksan yıldır devletin mücadele ettiği ve yok edemediği sosyolojik bir olgu. Cemaatlere karşı doksan yıllık Kemalist statüko döneminde başarılamayan şey bugün AKP eliyle yapılıyor” değerlendirmesi son dönemde cemaatlere karşı baş gösteren resmî agresif tavrın arka plânını açığa çıkarıyor. (Yen Asya. 2.2.16)
Özetle, sosyolojik bir gerçek olan cemaatlerle ilgili konuların hür ve demokratik bir ortamda yapıcı bir tavır ve üslûpla müzâkere edilmesi yerine, bir “cemaat“üzerinden bütün cemaatler hedefe konularak cemaat yapılarına ve mânevî hizmet işleyişlerine müdahale ediliyor.
Bed üzzaman’ın “Hak ve hakikat inhisar altına alınmaz. İman ve Kur’ân nasıl inhisar altına alınabilir? Hakaik-i imâniye ve esâsât-ı Kur’âniye, resmî bir şekilde ve ücret mukabilinde, dünya muamelâtı (işleri) suretine sokulmaz” cevabı da meselenin mahiyetini ortaya koyuyor. (Mektubat, 72)