Serbestiyet | Dağılmış bir duman
İdealizasyon gibi, öznenin dünyasını çökmekten koruyan bir ruhsal savunma düzeneği daha var: Bölme, ikiye ayırma... Bilinçli bir körlük, bana acı veren şeyi görüyor ama yadsıyorum. Onu iyi ve kötüye bölüyorum, kötü tarafın üzerimde yaratacağı hasarları onarması için ondaki iyiye sığınıyorum. Eğer ötekini sadece kötü olarak görseydik gerçeklik çok tehlikeli ve kötücül olacaktı. Aşk ve nefret. Mağdurun iyi ve boyun eğici imgesini, bir zevk ve kendimizi yüceltme aracı olarak kullanırız: ‘Biz iyiyiz çünkü sizi kabul ediyoruz.’’ Ama öteki saydığımız boyun eğmeyi ve görünmez olmayı reddederse, iyi Ötekinin varlığa ve dile bürünmesine izin vermek istemeyiz. Benimle aynı renge boyanmayan ve içimde erimeyi reddeden Öteki, tümden kötü ve düşmandır artık. Varlık ve dil isteyen sessiz iyi, bu talebiyle birden kötü ve tehlikeli bir hüviyet kazanır. Çünkü tahakküm zevki ve ahlaki üstünlük yanılsaması elden gitmiştir. Öteki artık bize yeterince iyi olma hakkını vermemektedir. ‘Önce sadakat!’ diye bağıran ses bu gölge tiyatrosunda ‘eğer yeterince iyi olsaydın…’ ‘eğer bizi yeterince sevseydin ’ demektedir bir bakıma. Böylece konuşmanın sınırlarına gelir dayanırız. Bir karşı dil, bir ikame dil; öteki tarafından sevilme arzusunu gizleyerek nefrete yönelir. Öteki bir kez ‘mutlak düşman’a dönüşmeye görsün, kötü bütün zamanlarda kötülüğün timsali sayılır. Zamanın çöküşüyle yüzyıllar önce vuku bulmuş travmatik olaylar sanki dün olmuşçasına bugüne getirilir. ‘Mendilimde kan sesleri’ vardır o zaman, daima kanayan bir yara, sürgit bir kan davası vardır. O iklimde kendi grubuma duyduğum sevgi, öteki gruba duyduğum düşmanlıkla at başı gider. Biz ve onlar arasındaki yarık büyür.
Cumali yapça4.07.2017 21:28:39
Bu dünyaya var olmaya değil , yar olmaya geldim.... bu cümleyi anlasak yetecek her şeye.....