Kahvehane, Arkadaşlara Takılma, Oyun Oynama, Eve Geç Gelme Gibi Alışkanlıklarınız Var mı?
İnsanlar boş zamanlarını değerlendirmek üzere bazı uğraşlar edinir. Beyler için en belirgin uğraş; ‘kahve alışkanlığı ya da arkadaşlara takılmadır. Eskiden kahvehane denilen yer; kitap okunan, hoş sohbetlerin edildiği ilim meclisleri iken, zamanımızda kâğıt oyunlarının, çayların ve sigara dumanlarının havada uçuştuğu yerler haline geldi. Beyler işten çıkar çıkmaz, kahvehaneleri dolduruyorlar. Böylece çocuklarla ve eşle ilgilenecek zaman kahvehanede heba edilir oldu.
Acaba eşim olacak kişi için bu tür alışkanlıklar ne ifade ediyordu? Ahmet Bey “Şimdiye kadar hiç böyle alışkanlıklarım olmadı.” dedi. Bu tür yerlere takılan beylerin aileleriyle ilgilenecek vakitleri olmaz. Hanım ise gün boyunca eşini beklemekle yorgun ve bitap düşer. Beyefendi akşam geç vakitte geldiği için artık o saatte paylaşılacak bir şey kalmıyor. Zaten sabah erkenden işe gittiği için de iletişimsizlik meydana geliyor ve ipler geriliyor. Yapılabilecek en iyi şey, en azından saat sınırlandırması getirmek. Mesela kahvehanede 5 saat geçiren bir bey, bu süreyi 2 saate indirmeli. Ya da belli günlerde kahvehaneye gitmemek suretiyle ailesine daha çok zaman ayırmalıdır. Sonuçta eşin ve çocukların da eğlenmeye hakkı var. Bu konuda hassasiyet gösterildiği takdirde toplumda daha sağlıklı aileler oluşacaktır.
Bir hanımla paylaşmıştık. Hanım “Eşim akşamları eve çok geç geliyor, kahvehaneye takılıyor, arkadaşları var ve onlarla birlikte mutlu olduğunu söylüyor. Fakat o arkadaşlarıyla birlikteyken ben yalnız kalıyorum. Çocuklar da daha fazla bekleyemiyor, uykuya dalıyorlar. Sonunda ben de eşimi beklerken mutsuz bir şekilde uyuyakalıyorum. Sabah olunca da sadece eşimin uyandığını ve iş için hazırlandığını görüyorum hepsi bu… Günler eşimle hiçbir şey konuşamadan ve hiçbir iletişim kuramadan geçip gidiyor. Güya evliyiz ama evliliğin neresinden bakarsak bakalım bir beraberliğimiz yok.” demişti. Bunun üzerine beyefendiyle görüştüm; “Bu benim alışkanlığım, ben haftanın yedi günü bu şekildeyim. Mutlaka kahvehaneye gitmem gerekiyor.” dedi. “Gereklilik duygusu nereden çıkıyor?” dedim. “Ben öyle alıştım ve öyle yapmam gerektiğini düşünüyorum.” dedi. “O zaman niye evlendiniz, çocuklarınızın ve eşinizin size ihtiyaçları var. Paylaştığınız ortak hiçbir anınız yok, bu şekilde sağlıklı bir evlilik sürdürmüyorsunuz.” dedim. Konuşa konuşa sonuçta ortak bir nokta bulduk ve haftanın 2 günü kahvehaneye gidecek, diğer günleri çocuklarına ayıracaktı. Hanım, eşinin ilk günlerde biraz zorlandığını ve küçük kaçamaklar yaptığını, fakat zamanla her şeyin yoluna girdiğini ve şu anda hiç sorun yaşamadıklarını söyledi.
Eğitimlerime katılan ve ‘ben ara sıra oyun oynuyorum’ diyen bir beyle konuşmuştum. Fakat böyle küçük küçük oyunlar üst üste bindiği zaman, beyefendinin maaşının yarısını bitiriyordu. Küçük oyunlar deniyor ama sonuçta oynanan kumar ve üst üste kaybedince büyük paralara dönüşüyor. Bu beyefendinin eşi, “Bazen ekmek alacak paramız olmuyor ve eşim bunu düşünmediği için çok üzülüyorum.” demişti. Hatta bütün parasını kumarda kaybedenler var. Küçük oyunlar derken, çay ısmarlamaktan tutun da, bir sürü ufak tefek harcamalar birikerek ciddi anlamda maddi kayıplara dönüşebiliyor. Bu tür alışkanlıklar maddi manevi büyük kayıplara yol açıyor. Beyefendi alışkanlığından vazgeçmedi ama artık paralı oynamıyor. Maalesef sahip olduğumuz değerlerin farkında değiliz.
Bir önceki yazımız olan Para Sizin İçin Ne İfade Ediyor? Güç mü, Amaç mı, Araç mı? başlıklı makalemizde para amaç mıdır, para araç mıdır ve para güç müdür hakkında bilgiler verilmektedir. Posted in Süper Beyin , eve geç gelme, kahvehane alışkanlıkları, oyun oynama alışkanlığı	| No Comments »	You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.	Bir Cevap Yazın Cevabı iptal et	E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdirYorum İsim * E-posta * İnternet sitesi Giriş