Kızlarımız – Venhar Haber
Bugün kız çocuklarımızı, erkek çocuklarımızı kimi savruluşlar içinde görüyorsak, anne-babalar ya da Müslüman kanaat önderleri olarak, bilim insanları olarak, bu duygu alaborasını doğru okumak ve yüreklere merhem bulmak zorundayız. Anneler ağlasın, ama kızlarına sarılarak, üstünü çizerek değil. ... Babalar kızlarına sarılsın. İslâm sabırlıdır. Kapısını açık tutar. Kızlarımızın dönüp dolaşıp geleceği yer İslam’dan başka neresi olabilir ki! Çağdaş sömürgecileri ve onların yerli uzantılarını sevindirmeyin çocuklar!
Genç kız, İslam’ı öğrenmişti, İslam’ın “Müslümanca bir hayat” çerçevesinde ondan tesettüre girmesini istediğini öğrenmişti ve başını örtmüştü.
Bir kısmı başını açtı, geceler boyu ağlayarak…
O günlerde “Başörtüsü teferruattır”beyanında bulunanların sözleri, başörtüsü yasağını kutsayanların gazetesinde manşet oldu. Bu beyanla başlarını açan genç kızlar kurulu düzenin kutsallarına boyun eğiyor olmanın övgüsünü kazandılar.
Hepsinin özünde “Başörtüme dokunma”çığlığı vardı.
Frantz Fanon’un Cezayir Bağımsızlık Savaşının Anatomisi (Pınar Yayınları)kitabını yıllar önce okumuştum.
Orada sömürgeci Fransız yönetiminin Cezayir’li kadınları çarşaftan çıkartmak için nasıl şeytanca planlar uyguladığı anlatılır. Sömürgeciler Cezayir kadınını modernleştireceklerdir, bunun için devlet memuru olan kocaları kullanılır. Çarşaftan çıkan kadının kocası terfi ettirilecek, ödüllendirilecektir. Bunun için “çarşaftan çıkma” kutlamaları yapılır. Fransa’daki sömürgeci politikasıyla bizdeki kemalist modernleşme aynı menzile yürümekteydi.
-Bir sonraki adımda İslam’ın sorgulandığı bir eylem haline gelecek.
Anneler ağlıyor, kızlar anneleri yargılıyor. Babalar şaşkın. Bir yanda evden uçup gidebilecek kadar duygu yüklenmesi yaşayan kız evlat, diğer yanda değerler, o değerler üzerinde oluşan anne titizliği… Ne yapsın baba! Kızının duygu dünyasını yakalamak için zaman kazanmaya çalışıyor, vs…
Kemalist cenah, tıpkı Cezayir’deki sömürge yönetiminin “zafer” duygusunu yaşıyor.
İslâm adına kaygılanmak gereksiz. İslâm’ın ölçüleri orada durur. Yüreği belli bir kıvama gelen onunla buluşur ve hayatını tanzim eder. Geçmişte kızlarımızın çok çetin şartları aşarak giyim – kuşam dahil hayatlarını İslam ölçülerine göre tanzim etmeleri, böyle bir yürek kıvamının eseri idi.
Anneler ağlasın, ama kızlarına sarılarak, üstünü çizerek değil. …
Kızlarımızın dönüp dolaşıp geleceği yer İslam’dan başka neresi olabilir ki!