İstanbul’un Yedi Hali | Mimesis Sahne Sanatları Portali
PATRICK DE BANA – BOĞAZ
Ben yarı Alman yarı Nijeryalıyım ve Türkçe konuşmayan tek koreografım. İstanbul Devlet Opera ve Balesi’nde ders verirken buradaki menajerim beni Murat Uygun’la bir araya getirdi. İlk anlattıkları anda proje çok hoşuma gitti. Zaten sıradışı işleri seviyorum. Aslında folk danstan çok iyi anlamam. Shaman grubunun dansını gördüğümde büyük bir enerji hissettim. Bendeki enerjiyle grubun enerjisinin ortak olması sayesinden projeyle hemen bağ kurabildim. Kendi bölümümü enerjiler üstüne kurdum. İstanbul çok saf bir enerjiden oluşuyor. Özellikle de Boğaz… Her şeyin başlayıp bittiği bir noktayı, sonsuzluğu ifade ediyor. İnsanlık Boğaz’ın ölümünü hiçbir zaman görmeyecek. Ayrıca ters akıntıların olması da beni çok etkiledi. Ters akımlar bile bir noktada kesişiyor, bu da yolumun Shaman grubuyla kesişmesine benziyor.
Çarşı gibi duaya açtık
ERSİN AYCAN – KAPALIÇARŞI
ÇİĞDEM TEZCÜR – MARTILAR VE SELİMİYE
Mekan belirlemem istendiğinde Selimiye’yi seçtim. Sadece erkeklerden oluşan bir kısım yaptım. Askerler koğuşlarında uyurken hep birlikte aynı kabusu görüyor: Savaş, esaret, işkence, ölüm. Bu sıkıntılarla boğuşurken Florence Nightingale beliriyor. Askerlerin annelerini, sevgililerini, kız kardeşlerini temsil ediyor; bir süreliğine huzur veriyor. Ancak çok kalmadan karanlıkta kaybolup onları yeniden kabuslarıyla baş başa bırakıyor. Sonunda asker olduklarını hatırlayıp cesaret topluyor ve uyanıyorlar. Bu kurguyu yaparken kabusta martılar da yer alacaktı ama onlar için ayrı bir kısım çıkardım. Martılar İstanbul’la özdeşleşen en önemli kuş. Marmara Denizi ve Boğaz olduğu sürece martılar da hayatımızda olacak. Uçarken özgürler, karadaykense ataklar. Bu özellikleriyle martıları güçlü kadınlar olarak gösterdim: kendinden emin, dinamik ve cesur…
UĞUR SEYREK – KIZ KULESİ
Kız Kulesi, bana hep İstanbul’un en itici yeri olarak geldi. Hem İstanbul’da olmasına karşı dışarıda kalması hem de hikayesiyle… Bir yandan da özellikle sevmediğim işleri yapan biriyim. Bu nedenle Kız Kulesi’ni seçtim. Konu olarak mekanın hikayesine sadık kaldım. İçerikteki kadın-erkek, aşk, nefret ve ölüm temaları bana yakın geldi. Üstüne bir şey eklememe gerek yoktu. Ancak sahneye koyarken bile bu mekanı İstanbul’a uyan bir yapı olarak görmedim. Bunu seyirciye de yansıtıyorum; huzurlu, mutlu sonlu bir kısım olmayacak. İzleyenlerin olumsuz şeylerin de tadına varmalarını istiyorum.
SELÇUK BORAK – GALATA
Hikaye azınlıklarla Müslümanların kardeşçe kaynaştığı sıcak bir İstanbul mahallesi olan Galata’da geçiyor. Kabadayıdan boyacıya, mahalle içindeki tipleri işledik. Ortaya müzikal tadında, neşeli bir eser çıkardık. İstanbul’un her yeri benim için çok önemli ve güzel ama kendimi en çok buraya yakın hissettim: 1940’ların Galatası… Tarzım olan mimikleri ve jestleri de kullanma imkanım oldu. İfadelerin dansa katkısı oluyor. Ekip için de faydalı oldu. Zaten büyük bir uyum içinde çalıştık. Her şeyi öğrenmeye hevesliydiler.
Önceki Konu: Pink Floyd Balesi
Sonraki Konu: DT’den Kadın Sığınağı