“HEY DOST DEYİ DEYİ”
21:0923 Eylül 2018
Bulunduğumuz şehirlerde topu topu birkaç kişiydik. İşte bizim dünyamız bu birkaç kişinin bir araya geldiği evlerimiz (odalarımız) veya bize yakın, adeta isimsiz küçücük derneklerdi. Kardeşlikten öte bir hayatımız vardı, bu ayrı illerden bir araya gelmiş Türk, Kürt, Laz, Çerkez… gençlerin. Secdede birleşiyor, bütünleşiyor; ideallerimizin ortaklığında buluşuyor ve mutlu oluyorduk. Tek idealimiz vardı; iyi bir Müslüman olmak, secdeyi hayat, hayatı secde eylemek ve Allah’a kul olarak varmak, O’nun Sevgilisi’ne yar olmak.
Gelecekle ilgili pek bir beklentimiz yoktu; çünkü gelecek bize uzak görünüyordu. Her yer tutulmuştu ve bize pek bir yer bırakılmamıştı. Makam- mevki gibi şeyler zaten hiç gündemimizi meşgul etmiyordu; bundan dolayı da zihinsel olarak çok rahattık. Bütün çabamız okumak, iyi şeyler düşünmek, yapmak ve şu fani dünyayı adam gibi terk ederek Rabbimize kul kimliğiyle varmaktı.
Bu kargaşanın içinde olamazdık ve olmadık. Elimize kardeşkanı bulaştırmadık. Sanki bir güç bizi geri çekiyor ve “Siz kendinizle uğraşın, kendinizi yetiştirin.” der gibiydi.
Hayata atıldık, memur olduk; her birimiz bir yerlere geldik. Uzun zaman anlayışımız, aşkımız aynen devam etti; çünkü dünyalık beklentilerimiz neredeyse hiç yoktu. Devletlûların gözünde “öteki” konumundaydık; zaten fişlenmiştik ve de bütün bunlar pek umurumuzda da değildi. Bulunduğumuz yere sürgün veya başka türlü “bizden” biri gelse, onu, yılların dostu gibi bağrımıza basardık. Bu durum, gelen arkadaş için de bir umut ve açılım olur, boşluğa düşmekten kurtulurdu. Bizler için de aynı durum geçerliydi.
Allah, o kan-revan bir zamanda adeta bizi yoklukla korumuştu. Rabbimizi, yoklukta bulmuştuk. Varlık bizi kuşatınca neler oldu, neler? Yüzler tanınmaz oldu, lisanlar anlaşılmaz oldu, dostluklar uçup gider oldu; velhasıl insanın içinde kaynayan volkan dışa fışkırır oldu!
Günler geçti, devran değişti. Hurma bahçeleri çoğaldı, Kisra’nın sarayları alındı. Bozulmalar, erozyonlar, kişilik yitimleri başlar oldu. Hayır hayır, o bir avuç idealist grupta bozulmalar pek olmadı; nereden, nasıl geldiklerini anlayamadığımız yığınlar bir anda, iktidarı ele alan bu idealist grubun etrafını sarar oldu. Şaşırmıştık, ama olanlar oluyordu. Dünya pisliği etrafa saçılınca, sinekler çoğalıyordu. Bal koysanız, üç beş tane arı gelir; tıynet meselesi işte.
Ya dağlardan aşağıya doğru akan su olarak kalacaksınız (mümkün mü?), ya da ovalara doğru akarsanız ormana bürünmeyi önleme şansınız yok. Orman olunca da içiniz vahşi hayvanlarla dolup taşar. Ne var ki, siz, oksijen üretmeye devam edersiniz, ağaçlarınız kesilinceye kadar.
“Mecnun olup da yürüyem,
Yüce dağları bürüyem.
Mum olam sızıp eriyem,
Yanam hey dost deyi deyi.”