Yazı Evi İçin 2015'te Bir Yol Seçtim | Yazı Evi - Yaratıcı Yazarlık Atölyesi Kadıköy
YAZI EVİ'NE DAİR2015 ve Yazı Evi	0Yazı Evi için 2015’te bir yol seçtim29 Ara 2014admin2015 yılı, yazarlık atölyesi, yazarlık kursu, yazı evi, yeni yıl, yeşim cimcozŞimdi o yolda yürüme vakti. Sonuca varır mıyım bilmiyorum. Bu yolun sonu sislerin arasında kayboluyor. Bilmemek bir macera, bir heyecan.
abah 6:30. Heryer karanlık. Yusuf bu hafta tatil, uyuyor. Hüseyin uyanmak üzere. Sessizce giyiniyorum. Bir eşofman altı, içime uzun bir tayt. Üzerime t-shirt, eşofman üstü ve mont, başıma yün bere, boğazıma atkı. Lastik ayakkabılarımı giyiyor evin kapısını arkamdan usulca kapatıyorum. Soğuk bir İstanbul sabahı vuruyor yanaklarıma, derin bir nefes alıyorum mecburen. Sokağı süpüren adam, parkı temizleyenler henüz gelmemiş, çay bahçesinde çay tütmüyor daha. Sokak köpeklerinin ve yürüyüşe çıkanların saatinde ben de yeni kabileme katılıyorum. Biz yürüyüş yapanlarız.
Şükran’la sahilde buluşuyoruz. Deniz kudurmuş, dalgalarına martıları, karabatakları katıp dans ediyor. Gökyüzü pembe. Karşı kıyıda yüksek binaların, sicim gibi akan bir trafiğin arasından Camiler yükseliyor. Martıların çığlıkları, sokak köpekleri çetelerinin oyun seslerine dolanıyor. Biz yürüyoruz. Bir ileri bir geri sahil boyunca yürüyoruz. Sohbet ediyoruz, hayattan, işlerden, yazmaktan konuşuyoruz. “Dur çok konuştuk, havayı soluyalım biraz” diyor Şükran. Susuyoruz ama uzun sürmüyor, birimiz yine bir konu atıyor ortaya ve konular adımlarımızı unutturuyor, dakikalar akıp gidiyor, gökyüzü aydınlanıyor, sahilden martılar çekiliyor, sokak köpekleri kuytulara çekilip uykuya dalıyor, insan kalabalığı artıyor. Bir saat sonra ayrılıyoruz, bir sonraki buluşmamızın tadı şimdiden damağımızda. Saat 10’da Yazı Evine girdiğimde benim için gün çoktan başlamış, zihnim berrak, ruhum hafiflemiş.
Bir kart çektim
Bugün bir Osho Zen kartı çektim 2015’e. Yolculuk. O pembe gökyüzünü görünce şaşırmıyorum. Sisin içinden uzanan, sonu görünmeyen, kartın ortasındaki patikaya bakıyorum bir süre. Kitabı açıp kartın açıklamasını okuyorum.
Bir Ateş kartı. Hedefle ilgilenme. Sen kendin kutsal bir yersin. Hedef değil yolculuk önemli. Her adım senin için önemli. Hareket ve değişim zamanına işaret. Kolay olacak, büyüme hissi getirecek. Plana çabaya gerek yok. Macera bekliyor. Yeni deneyimleri, kişileri, olayları kucaklama fırsatı. Hedefe varınca ne olacak ki. Hedefe odaklandığında ve varacağın yere vardığında yolda bir çok şeyi kaybetmiş olduğunu anlayacaksın, o yüzden sen yolu düşün.
Ne kadar da ortüşüyor bu kartta anlatılanlar ve Şükran’la sabah yürüşümüz. Ne kadar da örtüşüyor bunlar hayata bakışımla. Yola çıkıyoruz erkenden, mızıldamadan, şikayet etmeden, sadece buluşmanın, temiz bir sabahın içinde adım atmanın ve yanında bir yol arkadaşının olmasının verdiği keyifle. Hedefimiz yok mu? Var tabii ki ama biz yolda hedefi düşünmeden ilerliyoruz. Hızlanalım, yavaşlayalım, hedefe uygun adımlar atıyor muyuz? kaygıları taşımadan yolun keyfini çıkartıyoruz. Yarın beraber yürümeye devam eder miyiz? Birimizin gelemediği gün diğeri kalkıp yola koyulacak gücü bulur mu? Bilmiyoruz. Bilmemiz gerek miyor… birşeyler iyi gidiyor, birşeyler doğru geliyor. Doğru yolda olduğumuzu biliyoruz, gerisi teferruat.
Ben yapabildiklerime odaklanıyorum
2015’te hepimize dileğim savaşmayı bırakmak, her şeyi kontrol etmeye çalışmadan, yapabildiklerimize enerjimizi saklamamız. Her sabah uyanmak benim kontrolümde şimdilik, giyinmek, yola çıkmak, yürümek, hepsi benim yapabileceklerim dahilinde. Ben yapabileceklerime odaklandığım sürece, martıları görebiliyorum, rüzgarı yüzümde hissedebiliyorum, sohbetlerimizin keyfini doya doya yaşıyorum. Bazı sabahlar denizin kudurmuş haliyle içim dalgalanıyor coşuyorum, bazı sabahlar kıyıda köşede derin uykuya dalmış kedilerin sıcaklığında ilerliyorum. Ve her sabah o sahile indiğimde bir yere doğru gittiğimi biliyorum ama nereye olduğunu bilmemenin heyecanı ve merakı ile bir maceraya adım atıyorum.
Şimdi o yolda yürüme vakti
2015’te bir yol seçtim Yazı Evi için. Şimdi o yolda yürüme vakti. Sonuca varır mıyım bilmiyorum. Osho Zen kartındaki gibi bu yolun sonu da sislerin arasında kayboluyor. Bilmemek bir macera, bir heyecan. Türkiye’nin durumu, politik olaylar, toplumsal sıkıntılar, para, iş hayatının getirdikleri, yolda karşıma çıkacak çukurlar, “Boşver bu ülkede bir şey olmaz” diyen seslere değil martıların çığlıklarına, sığırcıkların gökyüzünde o uyumlu hareketlerine, denizin kuduruk dalgalarına, attığım her adıma ve yol arkadaşıma odaklanmayı seçiyorum. Her sabah saatimi 6:30’a kurup, uyanmayı, giyinip beni bekleyen mucizeler, macera ve dinginlikle dolu bir güne adım atmayı seçiyorum. Sizi de bu Yolculuğa davet ediyorum.