Ömür Boyunca Sevenler – İbretlik Hikaye
by Burak Pehlevan · 14 Kasım 2014
Dondurucu soğukta bir an önce evime varabilmek için hızla yürürken, ayağımın ucunda bir cüzdan gördüm.. Hemen aldım. Sahibini gösteren bir kimlik vardır diye acele acele açtım.. İçinde beş lira ve sararıp kat yerleri yıpranmış eski bir zarftan başka birşey yoktu…
Sol üst köşede yalnızca gönderenin adresi, alıcı adresi yerinde bir posta kutusu numarası vardı. Bir ipucu bulabilmek belki biraz da merakımı giderebilmek için zarfı açtım ve içindeki mektubu okumaya başladım. Mektup, sol yanı çiçek resmiyle süslenmiş bir kağıda, özenli bir el yazısıyla yazılmıştı ve “Sevgili Mustafa” diye başlıyordu.. Ve “Annesi yasakladığı için onu bir daha göremeyeceğini” anlatarak devam ediyor.. “Ama sakın unutma, seni daima seveceğim” diye bitiyor.. İmza.. Hande!..
Elimde yalnızca, mektubu yazan kişiyle, mektubun yazıldığı kişinin birinci adları vardı. Eve gider gitmez hemen telefon idaresini aradım. Görevli kişi, kendisine bildirdiğim adreste yaşayanların telefon numarasını vermesinin yasalara aykırı olduğunu söyledi. Fakat ısrarım karşısında:
“Belki, size yardımcı olabilirim”
“Bu adreste bulunan numaraya telefon ederim ve onlar Kabul ederlerse, sizi görüştürebilirim lütfen bekleyin..”
Telefonda, karşıdaki hanıma
“Hande diye birini tanıyıp, tanımadığını”
“Bu evi, 30 yıl evvel, Hande diye kızları olan bir aileden aldık”
“Hande annesini bir huzurevine yatıracaktı. Oradan takip ederseniz, belki adres bulursunuz..”
deyip bana huzurevinin adını verdi.. Hemen aradım.. Yaşlı anne yıllar önce ölmüş..
Ama kızına ait eski bir telefon numarası var. Belki ordan bilirlermiş..
“Bunların hepsi aptalca aslında”
dedim kendi kendime.. İçinde sadece beş lira ve 60 yıl önce yazılmış bir mektup bulunan cüzdanın sahibini aramak için bunca zahmete ne gerek var ki.. Aradım numarayı..
“Şimdi Hande’nın kendisi bir huzurevinde”
“Evet, Hande burda yaşıyor”
dedi.. Saat on’a geliyordu ama hemen yola çıktım, Hande’yı görmek için.. Devasa bir binanın üçüncü katında şirin bir oda.. Gümüş saçlı, sıcak tebessümlü bir yaşlı kadın.. Gözlerinin içi ışıl ışıl ama.. Anlattım olanları.. Cüzdanı ve mektubu gösterip..
Derin bir iç çekti mektuba bakarken ve
“Bu mektup, Mustafa ile son kontağımdı.. Onu öyle seviyorum ki.. Sean Connery gibi yakışıklıydı.. Hani şu meşhur aktör.. Ama ben 16 yaşındaydım.. Çok küçüğüm diye annem kesinlikle izin vermedi..”
“Mustafa Yılmaz harika bir insandı. Eğer bulabilirseniz ona söyleyin lütfen.. Onu hep düşündüm.. Hep..”
“Ve hiç evlenmedim.. Mustafa gibi birisini bulamadım ki..”
Hande’ye teşekkür edip odadan çıktım.
“Hande Hanım yardımcı olabildi mi size”
” Hiç değilse bunun sahibinin soyadını öğrendim”
dedim.. Cüzdanı elimde sallayarak.. O sırada yanımda dikilip duran hademe bağırdı..
“Hey baksana.. Bu Mustafa Bey’in cüzdanı.. Üzerindeki bu kırmızı şeritten onu nerde görsem tanırım.. Cüzdanını hep kaybederdi zaten.. Üç kere ben buldum, koridorlarda.“
Mustafa sekizinci katta yaşıyordu.. Ok gibi fırladım tekrar asansöre. Mustafa yatmamıştı. Okuma odasında kitap okuyordu. Hemşire beni ve elimdeki cüzdanı gösterdi. Mustafa elini arka cebine attı, hızla.. Sonra sevinçle
“Evet bu benim cüzdanım”
“Öğleden sonraki yürüyüş sırasında kaybetmiş olmalıyım. Size teşekkür borçluyum.”
“Hiç birşey borçlu değilsiniz”
“Ama özür dilerim. İpucu bulmak için açtım ve içindeki mektubu okudum.”
“Sadece okumakla kalmadım.Hande’yi de buldum..”
“Çok iyi.. Hem de harika”
“Bana onun telefon numarasını ver. Yarın onu hemen arayacağım.”
Asansörle üçüncü kata indik.. Odanın kapısı açıktı. Hande sırtı kapıya dönük televizyon izliyordu..
“Bu beyi tanıyor musun?”
Mustafa, kapıda, kısık sesle..
“Hande.. Ben Mustafa.. Beni tanıdın mı?..”
diye yutkundu Hande.
“İnanmıyorum.. Bu sensin. Benim Mustafa’m.”
Mustafa Hande’ya doğru yürüdü yavaşça.
”Gördün mü, bak?”
“Yaşamda, yaşanması gereken her şey, er ya da geç, bir gün kesinlikle yaşanacaktır.”
“Üç hafta sonra beni huzur evinden aradılar. Pazar günü bir nikah vardı.. Gelebilir miydim?
Harika bir nikah töreni idi. Hande ve Mustafa beni nikah şahidi yaptılar üstelik. Hande açık bej elbisesi içinde çok güzeldi.. Mustafa de lacivert takımı içinde hala çok yakışıklı..
Aşklarını on sekiz yaşın heyecanı ve duygusuyla yaşayan 76 yaşındaki gelin ile 79 yaşındaki damadın nikahında keşke siz de bulunsaydınız… Altmış yıl önce bittiği sanılan bir aşk öyküsünün, altmış yıl sonra, kaldığı yerden nasıl filizlendiğine siz de tanık olacaktınız.
Tags: Ağlatan HikayeleraskAşk Hikayeleri | Etiketleri Ağlatan hikayeaşk hikayesiben onu ömrüm boyunca sevdimçok güzel hikayecüzdanhuzurevisevgi
Hayali Gerçek dedi ki:
14 Kasım 2014, 10:04
Bu ne ya yarıda kesiynz yazmayn ozaman hala hala ya merakta bırakynz
işte sevgi bu olması gerek
Yağmur Yüreklım dedi ki:
15 Kasım 2014, 01:55
Böyle sevgiler nerdeeeee….eskidenmis o
Umut Kök dedi ki:
15 Kasım 2014, 07:12
Bunların devamı nerde a. Yarı da klmış hepsi
İbretlik Hikayeler dedi ki:
Buyrun : http://ibretlikhikaye.com/2014/11/14/omur-boyunca-sevenler/
Gül Ne'Cel dedi ki:
16 Kasım 2014, 05:22
devamını çok merak edyrum ltf.anlatırmsın ?
16 Kasım 2014, 23:26
Gsli Erhan Kaya dedi ki:
Bu kadar güzel bi hikayeye Niye kötülük yapıyorsunuz
Enes Han Kokden dedi ki:
Şahan Aksoy dedi ki:
23 Kasım 2014, 06:28
gercek aşk yoktur bunlar bir takim hikaye
Next story Yorumsuz
Previous story Senin için ölürüm