sea to land: bu süre içinde
Sessiz balık, okurken biri içimin seslerini buraya yazmış gibi bir duyguya kapıldım, benzer duygularla zaman zaman bende sarıldığımı hissediyorum, içimdeki tartışmalardan başka birşeye odaklanamama sorununu düşünmekten başka bir şey düşünemez hale geliyorum.:) Garip ama bunu başka birinin kaleminden okuyunca kendimi daha iyi anlıyor gibi oldum sanki..
12 Mart 2008 16:41
içinin seslerinin daha çok bir bahar şarkısı bir kuş cıvıltısı bir şelale sesi ile tarif edilmesini dilerdim Yıldız Yağmurları
Bu karmakarışık , suskun , suskun olduğu kadar da çığlık çığlığa seslerle değil
keşke ben de :)böyle olmasaydım sen de
napsak ki şimdi ?
Sevgili Sessiz Balık, o kadar çok sordumki kendi kendime "ne yapsam şimdi, ne yapsam,ne,ne" bu kadar çok sorulunca kelimler de anlamını yitiriyor. Her akşam yatmadan önce tamam diyorum yarın farklı bir gün olacak, şunu yapıcam, bunu yapmicam, falan filan. Ve her sabah içimde aynı isteksizlikle uyanıyorum, ben bunu tabi biraz yalnız kalmama da bağlıyorum eski ortamımdan ve konuşabileceğim tüm arkadaşlarımdan uzaktayım son bir kaç yıldır... hala bunu aşmaya çalışıyorum umarım bir şeyler değişir... Senin için olumsuz bir durumda olsa içimin benzer seslerini duymak beni sorunumla yüzleştirdi... Dilerim sende en kısa zamanda atlatırsın seni zora sokan tüm bu pürüzleri.
13 Mart 2008 00:29
Dilerim ikiniz de atlatırsınız. İkinizi de seviyorum ve böyle olduğunuzu bilmek hiç hoşuma gitmiyor. Hani yakınımda olsanız sanki size ulaşmak -daha doğrusu zirve yapmış duygularınıza ulaşmak- daha kolay olurmuş gibi geliyor. Boş sözlerle avutmaya çalışmaktansa sarılmak isterdim, inanın...
13 Mart 2008 02:45
Dilek ; bu cümlen var ya " ben bunu tabi biraz yalnız kalmama da bağlıyorum eski ortamımdan ve konuşabileceğim tüm arkadaşlarımdan uzaktayım son bir kaç yıldır" dediğin . İşte bu benim de halimi tasvirindir.
ve Sema ; evet senin gibi bize sarılacak bize ulaşacak bir arkadaşa benim çok ihtiyacım olduğu kesin .
Neyse ; en azından yazdık ...
13 Mart 2008 08:21
Hormonal bir durum da olabilir.Kadın olmayan anlayamaz bu hisleri.Bazen hayat hiç yok yere korkunç kötü geliyor insana.Durmadan ir ağlma isteği,saçma sapan sinir atakları vs.
Bence bu tip durumlarda sevinecek şeyleri düşünmek işe yarayabilir.
Sağlıklı olmak,aşık olmak, sevdiğin biriyle evli olmak,işinin olması,annenin olması,bu blogun varlığı,yazın geliyor oluşu....
Bunları ve düşünüp bulduğun şükredecek şeyleri bir kağıda yaz.Yazarken bile daha mutlu olacağını umuyorum.
İş arkadaşın her an ilişkinin bitebileceği biri Onu kırmamayı başarıyorsan kocanı da kırmamayı başarabilirsin.Bu konuda ben de tıpkı senin gibiydim ama anneme karşı.
Kocan sonsuza dek seninle kalacak biri oysa bir iş arkadaşı nedir ki? Evlenir gider, işen ayrılır gider,sen ayrılırsın filan filan..
Özlemcim belki geyik olucak ama inan bir zaman zaman herkes hissediyor böyle. Ben sık sık yaşıyorum. Bazen kendimi kendimle tartışır buluyorum. Eğer bu durumdan çıkabilmek için yapacağın en ufak birşey varsa kafanda! Hiç durma yap! Ya da zamana bırak! Ama en iyisi birşeyler yapmak! İyi haftasonları!
14 Mart 2008 12:28
Öslemmmmm yazını okurken bir an bu blog benimmiş gibi geldi ya, bu kadarmı aynı olur ya hissedilen şeyler, ne lan bu çektiğimiz 3 günlük dünyada bi rahat bi huzur yokmu sıkıldım ben hepisini içimde aramaktan başkalarıda dikkat yapsın artık kendine yaaaaaa. Neyse daha fazla gaza gelmeden daha beter şeyler yazmadan burda nokta şettiriveriyim ben çok çok öpüyorum seni.
14 Mart 2008 14:54
bazen şnsanın sadece kendini affetmesi herşeyi çözüyor, uzun bir süredir böyleydim ben de, ama biraz olsun sıyrılmayı başardım, kendime işkence etmişim diyorum, bunu ruhumuza yapmaya hakkımız yok inan ki,sanırım bazen görülmesi gerekenler zamanından önce gelmiyor ve insan kalbi kendini yormaya başladığında herşeyin çözümsüz olduğunu sanıyor, oysa geriye dönüp noktaları birleştirdiğimiz pek çok şey var, "ne kadar yanılmış,ne kadar yanlışmışız" dediğimiz. Yarın görebileceklerin bu gün hissettiklerinden beslenecek elbet.