Küçükken hiç unutamadığınız bir arkadaşınız oldumu bu benim arkadaşım deyip övünebileceğiz bir arkadaş?
benim akif diye bir arkadaşım vardı çakı gözlü alnı geniş başı dik okulda aynı sırada otururduk dışarda semtimize yakın gece kondu bir evde oturuyordular evin tek çocuğu sarhoş bir baba ve babasının hayatını 90 m. Karede yaşattığı iyi yürekli bir annesi vardı akif 11 yaşında işe başlamıştı sanayide çalışıyodu elleri simsiyah gelirdi bazen okula fatma diye bir öğretmen vardı herkesin ortasında azarlamıştı arifi ne kadar kirli bişeysin sen diye temiz yürekli kardeşim o ellerini cebine sokmaya çalıştığı an dün gibi aklımda hatırladıkça gözlerim dolar ya öyle gülerek adama bakan bir insan nasıl ölür 15 yaşında hayatının 3/1 ni çalışarak geçiren insan nasıl ölür hem daha güneşin sıcaklığına bile doyamadı yarım kalmış bir türkünün acısını götürdü toprağa ama ben biliyorum onu verem öldürmedi akifi bu nankör bu kalleş insanlar öldürdü ama ne mutlu akif gibilere kimseye kin tutmadı elleri kirlendi ama kimseye muhtaç yaşamadı şerefiyle namusuyla 15 yıl yaşadı bu kalleş dünyaya bu nankör insanlara inat 15 yıl. -
ben 8,9 yaşlarındayken gidip komşunun kapısını çalar ... abi evdemi top oynayalım derdim o da gelirdi .Kaç yaşında ama 23,24 o zaman belki de daha fazla. onunla oyun oynardık o zaman benim dünyamda o benim arkadaşımdı işte :)) abi arkadaş , arkadaş abi :))) Çocukluk güzeldi ya : )
mükemmel bir arkadaşım vardı hala da hayatımda... adı Eda... benim doğduğumda o 6 aylıkmış :) beşiklerimiz yanyana büyüdük biz... 22 yılımızı beraber geçirdik. halada yaşadığımız yerler arasında 7 saat olsada sıkça gidip gelemesekde ben onu aradığımda o beni aradığında gözlerimiz doolar... çok şeyi beraber yaşadık beraber omuzladık... mükemmel bir insan çok fedakar ve yüce gönüllü bir dosttur... Rabbim onun gibi bir dost bir arkadaş nnasip etsin herkese inşaAllah ...:)
o degılde arkadasına uzuldum allah rahmet etsın
99 depreminden sonra İzmit'ten Zonguldak'a gittik. Kısa bir süre orada kaldık. Kafam dağılsın diye bir okulun 3. sınıfına geçici kaydımı yaptırıp okula gönderdi bizimkiler. Sıra arkadaşımın adı Murat'tı. Beslenme saati olurdu, ben hiçbir şey götürmezdim, Murat ne getirirse iki kişilik getirirdi. Bir gün beslenmesinden haşlanmış yumurta çıkardı. "Ben sevmem. Keşke püskütlü pasta olsaydı." deyip yememiştim. Ertesi gün beslenme saati gelince Murat çantasını açtı, "Baaak püskütlü pasta, babanneme yaptırdım..." dedi. Ne güzel çocuktu, ne güzel insandı. Kısa süre sonra İzmit'e döndük, bir daha göremedim. Ne zaman "püskütlü pasta" görsem, arkadan da Murat'ın sesi geliyor...
ne zaman püskütlü pasta görsen murat aklına gelir ama hangi pasta muradın seninle bölüştüğü pasta kadar güzel olur? murat gibi yarin dudağından hariç herşeyi bölüşebilen ve akif yürekli insanlarla aynı havayı solumak şereftir bizim için
varlığıyla övünebileceğim bir arkadaşım olmadı malesef
17 ağustos depreminde kaybettim ... Mezarı da yok, denize kayan binalar arasında o da gitmiş...
başın soğolsun canım benim
Allah rahmet eylesin.Vardı çok sevdiğim bir arkadaşım hayat bizi farklı şehirlere savurdu.Artık onu bulamıyorum.:(
bir gün kavuşmanız dileğiyle.
Benim okulda değilde aynı mahallede oturduğumuz bir arkadaşım vardı adı sümeyye idi. Çok tatlı bir kızdı çok iyi anlaşıyorduk mahallede çete gibiydik erkeklerle kavga eder dururdu erkek gibi bir kızdı :D:DDd Canım ya nasıl özledim o günleri, onu.
duygulandım allah belanı versin...:(
Kendi kaybımı hatırlattı satırların bana..
benimde var aslıhan onu çok seviyorum doğduğumdan beri yanımda uzaktan akrabayız bn onla yürüdüm onla koştum onla oyun oynadım halada yanımda
benim hiç gerkek anlamda dostum yok ne yazık ki
az vardır ama vardır. herkese lazım. bu arada sende de birilerine gerçek dost olmalısın!
olmuyo işte 9 yıllık arkadaşım beni 2 ayda tanıdığı iki yüzlü insanlara sattı kime iyi niyet gösterdiysem hep en sonunda canımı yaktılar
bi yanlış anlaşılma olmuştur bazen gerçek dostlarda kavga eder anlaşamadıkları durumda olur ben akifle en az 6 defa küsmüşümdür böyle şeyler olur ama düzelir hep bence ilerde pişman olcağın şeyler düşünme arkadaşın hakkında 9 yıllık dostluğa 2 yüzlü insanlar 2 günde gölge düşürmesinler
Böyle insanlarda var işte..
allah rahmet eylesin, hiç öyle çok yakın olduğum unutamayacağım arkadaşım olmadı hep 2-3 yıllık samimiyetler daha doğrusu samimiyetsizlikler
amin çevreni değişmeye bak sende.
değişmiyor ki yani ailenle kalıyorsun e okul oluyor mesela okul bitecek ne olacak bu insanlarla can ciğer olsam da biliyorum hepimiz dağılacağız yeni çevre alışma dönemi yeni insanlar yeni hayatlar çok zor özellikle bırakıp gitme kısmı hani başta normal geliyor ama zamanla anlıyorsun o insanları bir daha görmeyeceğini
aileni Allah yarattı ama dostlarmızı kendimiz seçtik sen okulda ne yap biliyo musun en arka sıralarda otur orada ki insanlar saf temiz not kaygısı yok .arkadaşlıklar ön sıralara doğru gelin çıkar menfeat üzerini kuruluyor yani bizim sınıfta öyleydi.ama şu bir gerçekçi sen nerede olursan ol okulda sırada caddede ol RAB den korkan ve utanan dostlar edin çünkü sadece ozaman esenlikle yaşayabilirsin arka sıralardaki saf temiz akif yürekli insanlardan azda olsa her yerde böyle insanlarla karşılaşman dileğiyle
yok,hep yalnızdım ben
7 yaşlarımda semih diye bir arkadaşım vardı, çok kavgalı da olsa arkadaşlığımız güzeldi, bir de selman vardı.
Marmara depreminden sonra bir daha göremedim, tek hatırladığım oturdukları binanın yıkık dökük olduğuydu hala meraktayım arada aratırım google da filan belki bulurum diye...
Antakya hatayda 1994-1997 yıllarında yaşadık. Maliye lojmanlarında kalıyorduk. Hayrettin özkan ilköğretim okuluna gidiyordum. O yıllarda yan apartmanın birinci katında emrullah koşar diye bir arkadaşım vardı. Çok severdim onu. Benden tahmini 6-7 yaş büyüktü. Şimdi 30undadır sanıyorum. Antakyadan taşındıktan sonra bir süre mektuplaştık. Sonra koptuk gittik. İnanın çok ulaşmak istedim senelerce. Benim abim yoktu, ancak o benim abimdi.
Birde aynı lojmanın 5 katında oturan sınıf arkadaşım onur vardı. Soyadını hatırlamıyorum. Babası onun da maliyeciydi.
Hey gidi çocukluğum hey.
Ben o kişilerin arkadaşı oldum ama yine vardır benim ama geldi geçti
kuşlarım vardı aşkınla taşkın bir sabah kalktığımda aşkın ölmüştü taşkında dayanamadı aşkına 3 gün ya yaşadı ya yaşamadı .(
Ben çok bağlandım tam 10 yıl.Hep başkalarından korudum.Birileri gelip onu yanımdan alıp götürecek diye.Beni unutacak,o arkadaşlığımız lafta kalacak diye.O kadar üstüne düştüm ki,onun sıkıntıları benim başıma gelmiş gibi tepki verir oldum.Yıllar çok çabuk geçti ne zaman ki lise'ye geçtik arkadaşlık bitti.Evler,mekanlar değişmedi.Tek değişen onun kişiliğiydi..O saatten sonra çok zor arkadaş seçer oldum.
benimde coşkun diye bir arkadaşım vardı 2 yıl birlikde okuduk kimsesizdi sabancı yurdundan geliyodu o fakir ben fakir mısır ekmeği vardır buralarda paylaşıp yerdik bir onu unutamadım keşke cıksa karşıma keşke :(
hyr olmadı son zamanlarda arttığını fark ettim hatta
kucuklukten devam eden arkadasım hala var senın yasadıgın kotuymus kardesım ama ıyıkı tanımıssın hayatta bır sıbav yerı degıl mı zaten
Ana Sayfa > Spor > Küçükken hiç unutamadığınız bir arkadaşınız oldumu bu benim arkadaşım deyip övünebileceğiz bir arkadaş?