Bütünlüğü koruyamayan sistemlerden kurtulmalıyız. Bunu yaparken de derdimiz üzüm yemek olmalıdır. Çünkü bahçenin sınırlarını biz çizmedik. Müslüman ülkelerin hiçbiri sınırlarını kendi çizmemiştir. Sınırlarını kendi çizmeyen bir ülke, çizilen sınırlar içerisinde milletinin görüşüne göre kendini yönetebilir mi?
Mısır olayları bana, Minyeli Abdullah filmi başlarken “bu olaylar gerçek olaylara benzetilerek” yapıldığı yazısını hatırlattı. Mısır’da yaşanan olaylara bakınca ne kadar da ülkeme benziyor diyorum ama bunu ifade ederken Mısır’a vurgu yapıyorum. Çünkü kişi kendini göremez, bu yüzden mümin müminin aynasıdır.
Tahrir’de bir yıl önce olan olaylar, bir diktatörün devrilmesi için yeterli görülürken, bir yıl sonra aynı olaylar darbe yapmak için yeterli görülmüştür. Demek ki görüntü, kişinin algısına göre şekilleniyor. Bu yüzden şimdi Tahrir’i değil, Adeviye meydanını konuşuyoruz. Düşünüyorum da dün Taksim’e karşı çıkanlar bir yıl sonra Taksim’de buluşursa ne olacak!
Sorunu doğru tespit etmek, demokrasi anlayışımıza bağlıdır. Sınırlarını başkalarının çizdiği bir ülkenin yönetim biçimini de sınırları çizenler belirliyorsa ne yapacağız? Yönetim biçiminin ne olduğundan daha önemli bir şey var: bir ülkenin yönetim biçimi o ülkenin bağımsızlığını mı artırıyor, bağımlılığını mı?
İnsan, ülkesinin bağımlılığını artıran bir demokrasiden taraf olabilir mi? Hem de bu insan müslüman kimliği ile bunu yapabilir mi? Son iki ay içinde ülkemizde gerçekleşen “meydan” muharebelerine baktığımızda bu temel ayrımı net bir şekilde görmek mümkündür. Son bir ay içinde Kazlıçeşme Meydanı’nda iki ayrı mitingi en önemli farkı da bu olsa gerektir.
Milletin lehinde olmayan milli irade ile ümmetin görüşüne göre yönetilmesi önümüzdeki dönem daha çok tartışılacağa benzemektedir. “Kime karşı olursa olsun darbe, o ülkenin geleceğinin katilidir” sözü ne kadar doğru ise, “milletin lehine olmayan demokrasi” sözü de bir o kadar doğrudur. Bu ikisi arasında kalmak ise ülkenin geleceği ve Batı’yla ilişkisi açısından çok ciddi bir şekilde kritik edilmesi gereken bir durumdur. Ele ele, omuz omuza çalışmak, her alanda emin adımlarla ilerlemek bunu anlamaya bağlıdır.