İlk defa bebek sahibi olacaksanız pek çok şeyden korku duyabilirsiniz. Ben duydum. Başıma gelen en güzel şey olmasına rağmen kızım doğmadan önce ve doğduktan sonra hiç alışık olmadığım türden korkularım oldu.
36'sından önce çocuk düşünmediğimi bildirmiştim kocama.
Kocam anne, ben kaynana baskısından yırtmak için kendi kendimizle bir nevi anlaşma yaptık da diyebilirim.
Dünyaya getireceğimiz ufaklık için endişelerimiz genelde aynıydı; dünya kötüydü, çok sorun vardı, hava kirliydi, yiyecekler hormonluydu, hayat pahalıydı, ev küçüktü, dahası eve kapanmak istemiyorduk, festival konser gezmeye, dağ bayır tozmağa, geç saatlere kadar kitap okumaya, erken uyanmaya, yüksek sesle müzik dinlemeye, çok içmeye, arkadaşlarımızla muhabbet etmeye, güzel bahçemizde bolca mangal partileri yapmaya devam etmek istiyorduk. Ve en önemlisi hala gençtik! Konuşmalarımızı dışarıdan biri duysa 20’lik çıtırlar olduğumuzu sanırdı.
Bir süre sonra “biz böyle iyiyiz” konulu sohbetlerimizden biri esnasında kendimizi çocuksuzluk fikrine ikna etmek için çabaladığımızı fark ettim. Yavaş yavaş öteki tarafa mı geçiyordum ne! Kocama cephe aldım ve onu ikna etme çalışmalarına giriştim. Zira son kertede hormanlar fütursuzca hayatıma girmesini istediğim bir çocuk arzuluyordu. Normalde çocuk seven tipler değildik. Hatta eş, dost, akraba, yakın çevrenin sahip olduğu çocuklara bebelere karşı tamamen ilgisiz olduğumuzu söyleyebilirim. Ama ne olduysa oldu ve ben o uzun gaflet uykusundan 34 yaşında aniden uyandım.
Hamileliğim şeker gibi geçti. Doğana kadar minik zatla birlikte işe gidip geldik. Hamilelik güzeldi, vücudunda büyüyen bir canlı hissetmek güzeldi. Ufaklığı karnımda taşıma fikri dehşet iyiydi. Ama yaşadığım bedensel, fiziksel ve ruhsal değişime uzun süre alışamadım. Alışamadığım arıza şeyleri genelde severim. Hamileliğim sırasında kocam “3 çocuğumuz olsun, kalabalık bir aile olalım, ev her zaman dolu olsun” demeye başladı. Onun da hormonları harekete geçmişti anlaşılan. Ben daha birini doğurmadan diğerinin fantezisini kuramıyordum. Hatta kara kara var olanı nasıl ve ne şekilde doğuracağımı düşünüyor ve korkuyordum. O kadar testten ve ultrasondan sonra hala göremedikleri bir anormalliğin olmasından çok çok endişeleniyordum. Ama çok çocuklu bir evin güzel ve neşeli olabileceğini, en azından hamile olduğum ufaklığın kardeşlerinin olması fikrini sevmiştim.
Tüm bu korkular bitti geçti gitti. Her şey olacağına varıyor. Biraz da böyle görmek gerekiyor hayatı.
"Hoş geldin bebek / Yaşama sırası sende" diyorum artık...