Şarkı söylemeyi sever misiniz? Lisedeyken yıl sonu gösterilerinde sahneye çıkanlardan mı, yoksa sadece duşta yalnız kalınca söyleyenlerden misiniz? Rakı masasında efkar dağıtan bir şarkı patlatmışlığınız var mıdır mesela? Ya da yeni nesil müzik ortamlarında söylemişliğiniz ???
Bütün çocukluğum, neşelendiğinde, efkarlığında, üzüldüğünde şarkı söyleyen bir annenin kızı olarak geçti ama benim böyle bir yeteneğim olmadı. Zorunlu haller ve dışardan katkıların (ki bu katkılar çoooook olmalı) haricinde bir kuple bile çıkmaz benden. Ama yalan yok özenmişimdir şarkı söyleyenlere…
Efendim birazdan okuyacağınız, bu haftaki sineterapi yazısı, müziğin insana nasıl iyi geldiği ile ilişkili olunca, öncelikle sizin durumunuzu sorayım istedim. Başka bir amacım yoktur yani 😉
Neyse efendim, lafı çok uzatmadan başlayalım yazıya:
Başrolde baş belası ve güzel genç kızımız Jamie (Letitia Wright) var. Kaderin getirdikleriyle uyuşturucu müptelası bir annenin kızı olarak dünyaya geldikten ve sürüsüyle aile sorunu yaşadıktan sonra, sosyal hizmetler duruma el koymuş. Henüz 18 yaşını doldurmadığı için de hala sosyal hizmetlerin yurdunda yaşıyor. Ancak bir yandan da daha hükmedici konumunda olan kankisi Leannna ile (Isabella Laughland) başını beladan kurtaramıyor.
Film, 2011 Londra Ayaklanması ile başlıyor. İkili bu olaylara karışınca iş çığırından çıkıyor ve yardım almaları şart oluyor. Tam da burada diğer başrol oyuncumuz hüzünlü Kate (Shirley Henderson) devreye giriyor. Kate ölen oğlunun ardından depresyonun dibini görmüş, kimseye dokunamadığı akademik kariyerini bırakıp sosyal hizmetlere dahil olmuş bir kadın.
Ancak bu işler hiç de kolay değil. Bir yanda asi, kankisine ve onun kol kanat germesine alışkın Jamie (ve zangoç misali tepesinde nöbet tutan Leanna), diğer yanda sosyal yardım kurallarını yeni öğrenmeye başlamış, depresif Kate. Kate’in, Jamie’nin güzel sesini keşfetmesiyle ikisinin ortak yanı ortaya çıkıyor: Müzik 🙂
Kate, oğlunu kaybetmenin acısının verdiği hüzünle, onu hatırlamak için müziğe sığınıp, bir koroya dahil oluyor. Jamie ise şarkı söylediğinde içinde bulunduğu durumu ve kötü ruh halini unutuyor. Yani biri hatırlamak, diğer unutmak için şarkı söylüyor ama şarkı söylemek ikisine de iyi geliyor. Sonra neler mi oluyor? İşte burada ben susarım daha da fazla spoiler vermem, tanıtımı buraya iliştirir, size de keyifli seyirler dilerim 🙂
Yazıyı paylaş "Şehrin Şarkısı (Urban Hymn)"