Rakamlar neyi gösteriyor Makalesi | TOLGA TIKIÇOĞLU
Rakamlar neyi gösteriyor
Çevremize bakıyoruz, olup bitenleri gözlemleme fırsatımız oluyor; ülkemizle ilgili bilgiler edinip fikir sahibi oluyoruz. Ya bir takım şeyler bizi umutlandırıyor, ya da umutsuz oluyoruz. Tabii ilgilenene… Yoksa ilgilenmeyen insan bu ülkedeki en mutlu insandır. “Cehalet mutluluktur.” diyen Karl Marx`ı saygıyla anıyoruz.
Bunları neden söylüyorum, sık sık karşımıza birtakım haberler çıkıyor, bizi en çok ilgilendiren meselelerden biri: terör mesela.. İyi şeyler duyuyoruz gibi oluyor, aslında gibiden ziyade kulağa hoş gelen, huzur veren türden; “Geçtiğimiz ayda şu kadar terör operasyonu yapıldı, bu kadar kişi etkisiz hale getirildi, son bir aydaki terör bilançosu” vs. Deaş`ı, Fetö`sü dahil.
Bir temizlik, bir huzur ve işte özlenen tablo! Türkiye terörün belini kırıyor. Bir şey dediğimiz yok, Allah güvenlik güçlerine zeval vermesin, göz açtırmasın ki hainlere, kimsenin canını yakamasınlar.
Ancak! Verilen rakamlar ve etkisiz hale getirilen terörist sayısına bakarak her şeyin hallolduğu ve ne kadar öldürürsek o kadar biter algısının bizi yanılttığı gerçeğini ne zaman kavrayacağız acaba?
Yani meseleyi biraz da tersten okursak: Bir evi ilaçladığımızda ölen ve evin yüzüne serilen haşere sayısı ne kadar çoksa, bir o kadar da korkmamız gerekmiyor mu? Bunlar ne ara bu kadar türedi? Sahi nasıl bastılar bu evi?
Baklayı çıkarıp meselenin özüne dönüyorum: Merkezi Avustralya`da bulunan “Ekonomi ve Barış Enstitüsü” (The Institute for Economics & Peace /IEP) tarafından yayımlanan Kasım 2017 raporu olan “Küresel Terörizm Endeksi”ne göre Türkiye, terörden en çok etkilenen ilk 10 ülke arasında. Afganistan, Pakistan, Yemen, Somali, Suriye, Irak ve Libya gibi ülkelerle aynı kategorideyiz! Şaka gibi.
“Küresel Terörizm Endeksi”`ne göre:
2015 yılında dünyada 27. sırada
2016 yılında dünyada 14. sırada
2017 yılında ise 9. sıraya kadar gelip, potaya giriyoruz.
2016 yılında 658 kişiyi teröre kurban vermişiz. Bölgede ayakta kalmak zor, içerde ve dışarıda kurulan tezgahlarla boğuşuyoruz. Harflerin yan yana gelmesiyle anılan terör sayısı giderek artıyor; haşereler ölüyor, mutlu oluyoruz. Süpürüp süpürüp tekrar ilaçlıyoruz. Zehir sağlam, etkili.
Giderek artan terör -maalesef- ve baş etme konusunda profesyonel olan bir sistemimiz var, Allah`a şükür.
Sınırımızın karşısında alenen var olan, ve açık açık “İşte buradayız” diyen bir bela.. Görüyoruz, duyuyoruz, kızıyor ve kabul etmiyoruz. Ama ortada duran gerçeği değiştiremiyoruz. Müttefik silahıyla tehdit ediliyor, büyük ağabeylerin taşeron örgütleriyle karşı karşıya kalıyoruz.
İçeriden darbe yiyoruz, dünün saygıdeğerleri, bugünün hainleri oluyor! Bu süreç içerisinde, bunca travmaya iyi dayanıyoruz, şok atlatmakta üstümüze tanımam.
Bir de üstüne krem şanti geliyor: ABD Ulusal Güvenlik Danışmanı Raymon McMaster, Türkiye ve Katar`ın radikal ideolojilerin yeni sponsorları olduğunu söylüyor. Al bir de buradan yak!
Tabii bu ciddiye alınacak bir cümle değil, ama farkında mısınız? Kartlar artık açık oynanıyor.
Türkiye birden hedef tahtasına oturtuluyor, hayırlı olsun (!)
Algı oluşturuluyor, değiştiriliyor. Orta Doğu`da kartlar yeniden dağıtılıyor. Gözden ne kadar çıkarıldığımızı daha net anlamaya başlıyoruz ve şunu görüyoruz; bizi daha da zor günler bekliyor. Gücümüz yettiğince varız.
Haşereleri ilaçladıkça ortadan kaldırıyoruz, ortadan kaldırdıkça yenileri geliyor. Süpürüp süpürüp başa sarıyoruz. Ev bizim!
Peki ilacı kimden alıyoruz? Haşereyi kim çoğaltıyorsa ondan. Firma yolunu bulmuş, hayırlı işler.
İyi tamam da nereye kadar, artık daha radikal olmamız gerekmiyor mu?