OKUDUM | ozgurtamsen
Kategori arşivi: OKUDUM	aL! beyin
Etiketler: anlamak, araştırmak, beyin, david eagleman, hediye, inanmak, insanoğlu, kardeş, kitap	ayaklar yorgana hep uzun…
‘’ Gerçek hayat kurmaca öykülere benzemez, … ‘’
Sayfalarca okuyorsun aklında kalan bazen yalnızca bir cümle oluyor. Bir şarkıyı yüzlerce kez dinliyorsun, hissettiğin ilk kez dinlediğin âna takılı kalıyor. Büyüyünce tek bildiğin büyüklerin her şeyin yanıtını bilemedikleri oluyor. Çokça yalnız kalmak istiyor, yalnız kalınca korkuyorsun. Sarhoş olunca unuturum sanıyor, unutamıyorsun. Yaz gelidiğinde kışı, kışın yazı özlüyorsun. Senin olsun istiyor sahip olunca kaybetmekten korkuyorsun. Cesaret edemiyor sonra pişman oluyorsun. Fazlasını istiyor, azın ne olduğunu unutuyorsun. Yalan söylüyor, defalarca tekrar edince gerçek sanıyorsun. Gözlerinle görüp inanmıyor duyduğuna inanıyorsun. Yargılıyor, yargıladığını kendin yaparken utanmıyorsun. Zamanı gelsin diye beklerken zamanı kaçırıyorsun. Başıma gelmez sanıp geldiğinde isyan ediyorsun. Hiç gitmeyeceğine inanıyor, hiçbir zaman senin olmamış olduğunu anlayamıyorsun. Yanındayken görmüyor, gittiğinde özlüyorsun. Zayıflayınca giyerim diyerek alıyor asla giyemiyorsun. Günü gelince diye saklıyor, günü geldiğinde farkına varamıyorsun. Arayacağım diyor, unutuyorsun. Unutulunca küsüyorsun. Buza yazıyor güz geldiğinde siliyorsun. Bakmıyor, bağ değil dağ olunca üzülüyorsun.
Halbukî mavi gözlüler her şeyi mavi görmez, köpekler siyah beyaz görürler. Erkekler ağlayabilir, kadınlar susabilirler. Insanoğlu en kolay kendi yalanını yaşar. Evdeki hesap çarşıya uymaz. Evlat demek ömür törpüsü demektir. Büyükler yanılabilir, çocuklar çığlık atabilir, atmalıdırlar. Herkes gidebilir, gidenlerin çoğu geldikleri yerde kalabilirler. Evler unutulsa bile kokuları unutulmazlar. Bir yazarın her kitabı şahane olmaz. Ayaklar yorgana hep uzun, kalpler kalbe hep uzak kalır. Yalanın azı karar çoğu zarardır. Bazen susmak şahane, dinlemek sıkıcıdır. Gözler yalan söyleyemezken, diller destan yazabilir. Soğanın acısı ağlatır. Kuru fasulyenin haşlanmamışı gaz yapar. Balı buzdolabına koyarsan bozulur. Eskilerin çoğu dedikleri doğru, yaptıkları yanlıştır. Çocuktur ağlar ağlar susar. Aşk kavuşamayınca büyük aşk, kavuşunca bitmeye mahkumdur. Yalan söylemeyen politikacı yok, yalanlarına inanan halk boştur. Uzağı yakın eden de, yakını uzak eden de insanın kendisidir. Ana gibi yâr olmaz. Boş laf karın doyurmaz. Samanlık da seyran olmaz. Azın kararı, çoğun zararı herkese göre değişir. Ve
not: ” Gerçek hayat kurmaca öykülere benzemez, ..” cümlesi Aslı Erdoğan’ın Mucizevi Mandarin adlı öykü dizisinden alıntılanmıştır.
Yazan: ouzelf 10 Ekim 2016 in GENEL, OKUDUM
Etiketler: anlamaca, aslı erdoğan, hayat, kardeşlik, okumaca	bir hayat bir hayata değer ( ahmet altan )
Gene gece… Sessiz… Sakin… Şükür huzurlu. Başucumda elime almak için sabırsızlandığım bir kitap. Bitmesini istemediğim, sayfa ayracı kullanmadığım türden. Elime her aldığımda denk gelen sayfayı daha önce okuyup okumadığıma aldırmadan okuyorum. Aslında hep bildik duygular, bilip uygulayamadığım, bir türlü vazgeçmediğim tekrarlar, pişmanlıklar, heyecan umutlar… Ama diğerleri gibi değil, kişisel gelişememişliğimi yüzüme yüzüme abuk sabuk cümleler, hayali hikâyelerle vuranlar gibi daha doğrusu vuramayanlar gibi değil. Sadece anlatıyor. Sırf muhteşem bir kokuya sahip olduğu için tarumar edilmiş, adı kötüye kullanılmış bir çiçek diye bahsettiği leylek mesela. Leylek kokulu bir sabahı anlatışı var arkadaşına yazdığı bir veda mektubunda; ‘’ Hepimizin, birbirimizi son kez gördüğümüz bir gün olacak. O günün hangisi olacağını bilemeyeceğiz. Ve o gün gelecek. Koyu bir gecede beliren kara bir muhrip gibi girecek hayatımıza. ‘’ diye başlıyor mektup.
Tam da bunlara benzer haller içinde okuyorum; özünde – başlangıcında ne olduğunu hatırlamaya çalışırken kabuğumu soy soy bitiremediğim, ben cevaplayıp susturmaya çalışmaktan yorulduğum halde kafamın içinde konuşanın konuşmaktan yorulup vazgeçmediği, çokça uyumak isteyip uyuyamadığım, susmak isteyip susamadığım, çoklu günlerde. Kötü falan değil yani tanıdık haller. Benden şimdilik bu kadar, uykum kapı eşiğinde evde yokum sanıp gitmesinden korkuyorum.
Etiketler: ahmet altan, ayrılık, aşina, aşk, bir hayat bir hayata değer, hayat, kadınlar, kitaplar, okumak, tebessüm, yazar	taksit taksit
Dolunay şahitli güzel geceler, rüyalar diliyorum. Dualar kabul olsun. Herkese gönlüne, hayrına göre payolsun inşallah, maşallah, amin.
Etiketler: aile, çocuklar, dolunay, enginar, film izle, gece, kitaplar, murat gülsoy, selfless, taksit, yalnızlar için çok özel bir hizmet	sen benim hayatımsın ( ferzan özpetek )
Roma’da bir apartman dairesi… Her Pazar terasına kurulan kocaman yemek masası… Masanın etrafına oturan farklı hikayeleri olan insanlarla rengarenk o masa… Birbirlerini oldukları gibi kabul edebilmiş, sevebilmiş dostlar… Yargılamadan, ötesine düşmeden düşürmeden… Ve bir hikaye toplayıcı… Olduğu gibi kabul görüp, kabul edebilmiş birisi… Birbirlerine; ‘’ ‘’Ben’’ nerede bitiyor, ‘’Sen’’ nerede başlıyor… Bir bütünüz şimdi, sıyrılmış dizin benim, alnımı dayadığım omuz senin. ‘’ diyebilen iki aşık…
Romanı kafamda oluşan bu tablo ve büyük keyifle okudum. Hatta benimle Venedik’e geldi. Sayfalarının arasında San Marco meydanında önüme düşen bir tüy hatırasıyla kütüphanemde şimdi. Ilk sayfalarda yer alan paragraf ise karşılaşmalarımızın hiçbirinin tesadüfi olmadığına olan inancımın yazıya dökülmüş haliydi belki de onun peşisıra devam etmişimdir. Edebiyat parçalama derdinden sıyrılıp, olduğu gibi yazılmış dil rahatlatıcıydı. Ki; çok nadir de olsa gereksiz gördüğüm sıfat ve tasvirler bile kitabı elimden bırakmama sebep olmadı. Yazarın okuduğum ilk romanı. Diğerlerini bilmiyorum fakat ‘Sen Benim Hayatımsın’da ikisini bir arada yapmış Ferzan Özpetek; romanı okurken izledim. Keyifle…
Yazan: ouzelf 03 Ocak 2016 in OKUDUM
Etiketler: aşk, dostluk, ferzan özpetek, film, hikaye, hıv, okumalık, roma, roman, sen benim hayatımsın	âlim değil, arif…
Işte o gelen giden, katıp savuran zamanın içinde Orhan Pamuk’la yapılan bir söyleşi dinlemiştim. Yazar sohbet sırasında ‘’Tarihin izi tarih kitaplarından değil, dönemlerde yazılanlardan, romanlardan, çekilmiş olan fotoğraflardan sürülebilinir. En güzel onlar saklar, gizler. ‘’ demişti. Sanırım laf Masumiyet Müzesi adlı romanı üzerinden gelmiştide, söylemişti. Ha bu arada ünlü yazarın cümleyi benim sahip olduğum, deryada damla kelime dağarcığımla hatırladığım gibi kurmamış olma ihtimali çok yüksek. Üzerinden geçen bunca zamana rağmen hâlâ aklımdaysa düşünün artık adam nasıl ifade etmiş olmalı. Neyse diyeceğim şudur: Bugün elime aldığım dergideki deneme yazısını okurken bir kez daha hatırladım, farkına vardım; tarih yazılıyor. Tanıklık ettiklerimiz tarihe yazılıyor. Tarihimiz kitap sayfalarında, fotoğraflarda, facebook-instagram paylaşımlarında… Tebessümümüzün çalındığı günleri kaydediyoruz. Huzurumuzun toprak altına gömüldüğü günleri. Kimse mizah yapamıyor. Iyi, güzel şeyler yaşamaktan utanır hale gelindi. Umutlu iki kelime biraraya gelemiyor, getirilemiyor. Ortadan kaybolan gençler, ölen çocuklar, barikat kurulan mahalle-caddeler, polisler, kaçaklar… her paragraftalar. Ve tanıklığımıza baktıkça, okudukça bir kez, bir kez daha farkına varıyoruz ki; tarih hep tekrar ediyor. Hiç bırakmamış yakasını halkların bu dümen dolaplar. En tiksindirici olanlar ise hiç değişmeyen politikacılar. Adları, partileri değişse bile cinsleri değişmeyen politikacılar. Tüm yaşananlar üzerinden politika yapanlar… Bunlar gider yenileri gelir, bu yara yamanır yenisi açılır, bunlar susar diğeri kudurur… Peki gözleri kör, gönül gözü açık, âlim değil, arif bir Veysel daha gelir mi, bilinmez. Zamanında gelmiş ve demiş Veysel:
Etiketler: adalet, alim, arif, aşık veysel, istanbul, orhan pamuk, saklamak, tarih, tarih yazmak, zalim, şiir	ölmek ne demek
Etiketler: anne, ağlamak, çocuklar, ölüm, büyükler, buz, cenaze, cizre, kardeş, kim, kuşlar, nermin yıldırım, ot dergisi, savaş, türkiye	← Eski yazılar
ozgurtamsen	WordPress.com'da Blog Oluşturun. Şuraya gönder