Ak Ülke Kralı Cişein
Ak Ülke'nin içerisinde bulunduğu ortam pek iç açıcı değildir. İnsanlar mutsuz ve umutsuzdur. Ülkenin başında hemen her grubu da temsil eden Üçbaşlı adlı bir kral vardır. Cişein, işte bu karmaşık dönemde sahneye çıkar. O, Üçbaşlıdan umduğunu bulamayanların yeni önderidir. Cişein, Cihangirlik uğruna şeyhini bile harcayan, bu uğurda şehadeti(!) göze alan bir insanoğludur. O, ilk iş olarak Derya Ötesi Ülke'nin kralı Büyük Şeci ve gezegenin her işini organize eden Yaşe'nin desteğini almak için kanatlı büyük ejder ile Derya Ötesi Ülke'ye gider. Onların desteğini alır. Yine aynı ülkede yaşayan, eski düşmanı Güfeci'yle de bir ortaklık antlaşması yapar, Ak Ülke'ye döner. Taraftarlarınca muhteşem bir törenle karşılanır. Bu sırada hauşlar, Üçbaşlı'yı ağılar. Kral ölmese de artık iyileşemeyen bir hastadır. Cişein, öte yanda tahtı ele geçirme hazırlıkları yapmaktadır. Büyük bir güreş müsabakası ile tahtın el değiştirmesi beklenirken Üçbaşlı ölür. Taraftarları darmadağın olur. Cişein, Kutsal Mızsopkıl'ı ele geçirerek orta tahta oturur.
Bu kitapta ne var biliyor musunuz?
Aşk, sevgi, hayat, tarih, edebiyat, kültür, vatan hatta dünya var.
Ama hepsinden daha fazla, herkesin içinde bir nebze de olsa bulunan, hüzün var…
Eminim ki bu romanı okurken; iki şehirdeki iki insanın caddelerde yürürken ayaklarını bastıkları kaldırım taşlarını, gezdikleri-gördükleri yerlerin gözlerinde bıraktıkları izleri, yaşadıklarından gönüllerinde kalan hatıraların bazılarını veya benzerlerini, ben de biliyorum, ben de yaşamıştım diyeceksiniz. Yirmili yaşlardaki bir Sağlık Memuru ve aynı yaşlara yakın bir Ebenin gencecik yaşlarına rağmen memleketlerinden çok uzaklardaki serhat şehrinde tek başlarına yaşadıklarını, altmışlı yaşların sonlarına yaklaşan bir Türk aydınının hayata, tarihe, kültüre ve yaşadıkları şehre dair sözlerini okudukça, hem merakınız hem de bilginiz artacak. İçinde yaşadığınız, hatta çok iyi bildiğinizi sandığınız iki şehrin bu kitapta anlatılan bazı yerlerini aslında hiç de bilmediğinizi anladığınızda en kısa sürede oraları görme isteğiniz de uyanacak. Hele bazı sayfaları okurken içiniz acıyacak. Bir şehirde yaşamanın, o şehrin adını telaffuz etmekle olmayacağının da farkına varacaksınız.
Farklı kurgusuyla birlikte dilinin sadeliği, akıcılığı ve duru anlatımıyla bir solukta okuyacaksınız…
Okuyan, düşünen ve analiz eden bir anlayışla hareket ettim.
Ülkücü teşkilatlarda görevler yaptım. Hapis yattım ve kurşun yedim. Yılmadım, mevcut durumda hareketimize hizmet etmek gayretindeyim.
Tam kırk yıldır fiilen hareketin içindeyim. Öyle büyük dava adamları tanıdım ki, önünde saygıyla eğilmek icap eder.
Bu süre zarfında son yıllarda iki farklı Ülkücü anlayış olduğunu en ağır ıstırapla müşahede ettim.
Birisi, bizi biz yapan inandığımız gerçek Ülkücülük, diğeri eyyamcıların yarattığı Ülkücülük.
Birincisi bilgi, fedakarlık ve sistemli hizmet gerektiriyor. Her daim organize olmuş bir vaziyette milletle hemhâl olmak hali. Diğeri, politik mevzi ve kimlik kazanmak kaygısı ile mücehhez. Sadece bir sıfat. Sadece seçimden seçime giyilen bir gömlek. Basit mensubiyet duygusu. Kafam o kadar karışık ki... Yığınlaşmanın ve sisteme uymuş olanların ezici üstünlüğü altında eziliyor ruhum. Öyle tipler ön planda ve yetki sahibi ki ben onları, onlar beni anlamıyorlar.
Okuyorduk, bir araya geliyorduk, sosyal ortamlarda davayı temsil ediyorduk…
“Yine gece ve yine sen varsın aklımda... Bir de hüzün... Aynı o şiirdeki gibi... Seni düşünmediğim zaman mı var ki? İşte bu vakitlerde bambaşka bir aleme geçiyorum. Hep böyle mi yaşıyorum ki? Sen olduğunda dünya sürgünüm eziyet halinden çıkıyor, sanki bin bir türlü çiçeğin olduğu bir bahçeye dönüyor her yanım birden... Yalnız çiçeklerin rengi değil rayihaları da dolduruyor dört bir tarafı. Anlıyorum ki tüm çiçeklerin kokularının karışmasından oluşmuş senin kokun... Ne muhteşem bir şey... Dünyada senden başka birinde yok o rayiha. Hayattan bıkkınlığım bitiveriyor o kokuyu duyduğumda. Hafiften bir tını geliyor kulağıma, bazen uşşak, bazen hüzzam veya hicaz çokça da nihavend oluveriyor gönlümün sesi. Karıştırıyorum ara sıra bunlarla senin sesini.
Her seste senin sesini duyuyor, gözlerini görüyorum baktığım her yerde. Gülümsüyorsun bana, hiç konuşmadan bakıyorsun öylece. İşte o anlarda daha çok şükrediyorum Allah’a... Seni, gönlüme düşürdüğü için...”
Bülent Keskin2 Hamdi Mersin1 Harun Maral1 Tuba Duman1