Gözleri buğulu genç İzmir Bornova’da bulunan Kokluca Mezarlığında 4.parselde yol üzerinde bulunan çeşmenin arkasındaki süslü aile mezarlığına gider. Elinde bir çiçek ve ardında bol bol kırılganlık. Erken gidenlere selam olsun.
Nasılsın baba? İyisin iyi, sen hep en iyisiydin ki şimdi mi iyi olmayacaksın? Bu sefer sana da çiçek getirdim. Boş duruyor başındaki saksı be baba, kuşlara da mı huysuzluk yapıyorsun gelmiyorlar testinden su içmeye.
Babam benim be, en iyisi, en güçlüsü benim babam. En çok sana dua ediyorum baba, çünkü sen hayattayken en çok bana namaz kıl der dururdun, her an bir dua öğretirdin bana. Başta babamsın ki hakkın çok üzerimde. Nasıl ödeyeceğimi bilemiyordum uzun zamandır ama buldum. Geliyor değil mi dualarım? Bir “oh” çekiyor musun baba?
Sorma baba, soru sorma. Bildiğin gibiyim ben. Her gün bir size dua ediyorum birde beni sizin yanınıza alması için Allah’a. Bakma güldüğüme, gerçekten aynıyım.
O kızın bana bıraktığı acı var içimde, her ne kadar unutulmaya yüz tutsa da. Sonra faturalar çok birikiyor bu aralar. İyi ki o evi almışsın. Yoksa ben yaşayamazdım belki. Kolu komşu geliyor arada birkaç tabak yemekle. Senin okuma odanı ve yatak odanızı ve bide kızların odasının kapısı siz gittikten sonra hep kitli. “Çok toz olmuş” dedi teyzelerim halalarım. “Kapıyı açmaya kalkanı vururum” dedim. Küstüler. Sende gülüyorsun değil mi? Hayatta güldüremedim suratını bari şimdi gül be baba.
“Neden 8 yıl önceki trafik kazasında tüm ailem öldü?” diye sormuyorum artık kendime baba. Geçen rüyama girdin “artık sorma” dedin ya. Bende sormuyorum artık baba ama onun yerine “Neden 8 yıl önceki trafik kazasında ben ölmedim?” diyorum Allah’a. “O en doğrusunu bilir” diyorsun değil mi baba! Haklısın.
Anne? Annem, bak bunlar mevsimin en güzel papatyaları. Bir bu yanına birde diğer yanına. Kulaklarının arkasına koymuş gibi oldu. İyisin değil mi annem. Bak hayta oğlun büyüdü be anne. “Saraylarda yaşatacağım” derdim ya sana ama bir türlü yapamadım. Şimdi orda saraydasın değil mi anne? Her gün dua ediyorum sana. Adam olamadı/olamıyor oğlun anne. Yemeklerini özledim, sen gittiğin günden beri temiz giysi giyemiyorum anne. Ütü yapmasını öğrendim ama. İyi ki evimiz varmış anne. Koca evde tek başıma kalıyorum falan ama iyi oluyor bir yandan da. Bazen mutfağın ışığını açık bırakıyorum, radyoyu açıyorum, senin radyonu, senin o hep türkü dinlediğin kanal sabit zaten anne hele birde “Kara Kaş Gözlerin Elmas” çalınca sanki sen mutfaktaymışsın gibi hissediyorum. Bekliyorum senin şarkıya girmeni girmiyorsun anne.
Annene bak gör halini”
Ağlamıyorum anne, yalan söylemiyorum, gerçekten ağlamıyorum. Gözlerim doldu ama. Zoruma gidiyor anne, hepinizin gitmesi zoruma gidiyor. İnsanların omzumu pışpışlayıp “buda geçer” demesi zoruma gidiyor anne. Birde enişteler, amcalar, dayılar çıkıyor geliyor bazen eve. Böyle pasta, börek hediye paketlemişler bazen gömlek pantolon falan getiriyorlar. Giderken de bir saat, uzattıkları parayı alırsın/almazsın kavgası yapıyoruz. Sıraya geçmişler anne, sıralarını ezberledim. Her hafta Pazar günü birisi geliyor eve. Sıra tamamlanınca tekrar başa dönüyor. En son babamın okuma odasına girmek istedi Remzi Amcam kavga ettik, o gelmiyor artık. Bana “piç” dedi anne. Elimden bıçağı zor aldılar. Zor geliyor hayat anne.
Siz ne yapıyorsunuz kız melekler?
Kusura bakmayın hepte sıra ikinize gelince sigara yakıyorum, bu arada baba özür dilerim hala bırakamadım sigarayı.
Şu dünyadaki en zor manzara bu biliyor musunuz kızlar? Biri ömrünün baharında 18 yaşında bir kız, diğeri 14 yaşında kardeşi. Hiç tanışamadık bile sizle. Belki senin bir sevgilin vardı, seninde var mıydı kız? Belki üçümüz bir kere sinemaya giderdik ve bunu sık sık tekrarlardık, belki size yazdığım yazıları gösterirdim, yorum yapardınız.
Şimdi bazen salondaki resminizi görüyor gelen arkadaşlarım, sizi hiç tanımadıkları halde bile öve öve bitiremiyorlar. Tabi sonra hemen kapıyorlar konuyu benim dalıp gittiğimi görünce.
Sizi tanımak güzeldi. Ama ağabeyler kız kardeşlerini gömmemeli. Sizden yana gönlüm o kadar rahat ki. Ama ben bu aralar çok kalp kırıyorum, belki bulunduğunuz cennete gelemem, şartları zorluyorum ama gelemeyebilirim. Gülmeyin, bu dediklerim doğru. Ama uğraşacağım bunun için.
Sanırım yağmur yağacak, hafif hafif çiseliyor. Evet şanslıyım baba, göz yaşlarımı saklayacak tabi eğer iyi yağarsa. Bir dahaki sefere daha güçlü olacağım baba söz. Anne? Neden ağlıyorsun? Tamam söz bende ağlamıyorum bak, söz bir dahakine ağlamayacağım. Hadi gülsün yüzün anne.
Annesi olmayan tüm çocuklar için gül anne.
Fatoş Nihal Aytaç 12.10.2010 12:53
“Neden 8 yıl önceki trafik kazasında ben ölmedim?” keşke ben de ölseydim derdim ben de,ve peşinden amin duası okurdum ama Allah doğrusunu biliyor, baban haklı. Allah insanın sabrına göre acı verirmiş ya, sana bağış edilen sabır ne büyüktür! Kız kardeşlerin ve annen baban o kilitli odalarda değil hep yanındalar senin eminim, hoş denilenler seni sadece gülümsetebilir ' Siz ne anlarsınız ' dedirtebilir, haklısın şurda hiç acı tatmamış bizler ne anlarız!
sultan tuğrul 13.10.2010 13:39
Allah yardımcın olsun daima Enes...Nolursa olsun belkıde hayata erken atılmak zorunda kaldın...Bazı şeyleri çok çok erken yaşadın... bu sayede daha çok olgunlaştın..Büyüdün. Acıların en büyüğünü yaşadın..Hep büyüttün içinde..Arkana baktığında elinden tutucak, gerçek anlamda seni ailen gibi kucaklayacak kimseyi bulamadın... Umarım hayatta herşey istediğin gibi olur..Daha fazla büyüme Enes...
yudum .. 14.10.2010 00:45
Söyliyecek söz bulamıyorum. Başın sağ olsun. Allah sabırlar versin..
Ceylin Yıldırım 18.12.2011 19:16
Ağlamadan sonunu getiremediğim yazın....güzel günler yaşaman dileklerimle.....