Kanser öğreten insanların yaşama değer verdiğini
Zaman sınırlı bir kaynaktır, ancak genelde düşünmüyoruz. Ancak, kanser teşhisi konan kişilerde zaman ve kendi ölüm oranları fikri tamamen değişiyor.
Kanserle yaşayan üç kişi, zaman yönetimi ve verimlilik üzerine kitap yazan Laura Vanderkom ile yaşadıklarını paylaştı. Pc-Articles, Laura'nın makalesinin çevirisini yayınlar.
"Çabuk ciddi konuşmalar yapıyorum"
Matt Hall, 2006'da, 32 yaşındayken lösemisi olduğunu öğrendi. Neyse ki, kanser şekli tedavi edilebilirdi. İlaç alırken nispeten normal bir yaşam sürdürebilirdi, ancak bunun gerçekleşmesi hemen gerçekleşmedi.
“Doktordan eve döndüğümü hatırlıyorum” diyor Matt. - Eşim araba kullanıyordu, ben de diğer arabalara ve insanlara camdan baktım. Sokaktaki yaşam devam etti ve benimki yerin donmuş gibiydi. ”
Bir süre sonra, kronik bir hastalıkla yaşamak zorunda kalacağını fark ettiğinde, Matt, hayata yeni bir bakış açısı koyması gerektiğine karar verdi.
“Şimdi daha kararlı ve sebatlı oldum, bazen onu çevrelemek bile beni garip hissettiriyor. Matt “Bir şey yapmak istediğimde genellikle yaparım” diyor. “Ve insanlarla daha hızlı ciddi konuşmalar yapıyorum.” Matt ortak bir iş kurabildi (Hill Investment Group) ve ayrıca bir kitap yazdı.
Böyle yoğun bir yaşam ritmi dezavantajlarına sahiptir. Matt, “Bazen çok yorucudur” diyor. - Sadece rahatlamak ya da yavaşça bir şeye nüfuz etmek için kendinize zaman vermeyin. Belki de hala bunun üzerinde çalışmam gerekiyor. ”
“Ben kendini beğenme yapmam”
Gazeteci Erin Zammet, 23 yaşındayken hastalığını öğrendi ve 15 yıldır onunla yaşıyor. Zamana olan tutumu da değişti, ama Matt gibi değildi.
Erin, “Önceden her zaman her saat, her saat her şeyi sıkmaya çalıştım” diyor. - Her zaman bir şeyler yaptım, bir şeyler başardım ve gelecek için endişelendim.
Teşhisi öğrendikten sonra çok şey değişti. Bütün bunların önemli olmadığını anladım. Nispeten normal bir hayat sürdürebilirim, kendimi iyi hissediyorum ve bu en önemli şeydir, böylece rahatlayabilirsiniz.
Bugün bütün dünyayı fethetmek zorunda olduğum düşüncesiyle uyanmayı bıraktım. Evet, hala hedeflerim var ama bu konuda delirmiyorum. Eğer akşamları sadece diziyi izlemek istersem, onu yapıyorum ve kendiliğinden alevlenme yapmam. ”
Erin, kanserle olan yaşam tecrübesi hakkında bir kitap yazdı.
"Bir huzur duygusu buldum"
Pittsburgh Üniversitesi'nde psikiyatride kıdemli bir öğretim görevlisi olan nörobiyolog Laila Banihashi, düğünden sadece birkaç ay sonra 32 yaşındayken kanser olduğunu öğrendi. Gelecek yıl boyunca kemoterapi, cerrahi ve radyasyondan geçti.
Laila, “Hastalıktan önce neredeyse tüm zamanımı işte geçirdim” diyor. - Tabii ki yapmak istediğim şeyler vardı, ama her zaman daha önemli bir şeyler vardı, bu yüzden onları daha sonra erteledim. Gelecekten sürekli endişe duydum ve bu yüzden başka olasılıkları fark etmedim.
Radyasyon terapisinden sonra travma sonrası stres semptomları yaşadım ve duygusal ve ruhsal seviyelerde farklı iyileşme yolları aramaya başladım. Bir yoga eğitmeni olarak çalışmaya karar verdim. Uzun zamandır bunu hayal etmiştim ama hiç zamanım olmadı.
Hafta sonları çalıştım, stüdyoda yaklaşık 10 saat geçirdim. Bana bir barış duygusu bulmamda yardımcı oldu. Şimdi gelecek hakkında daha az endişeleniyorum. Doğru yolda olduğumu, hayattaki her şeyin kader olarak olacağına inanıyorum. ”
Herkes kendi dersini kendisi alır, ancak genel düşünceyi takip edebilir: Kanserle yaşarken, insanlar bizim için önemli görünmeyen ve neşe getirmeyen bir şeye zaman ve enerji harcamasının bir anlamı olmadığını anlar. Ve gelecek için endişelenme.