#SonikHanım: ✉ 17 yaşındaydım
mart ayı olduğunu, bolca kar yağdığını, en üst kattaki odamın balkonundan bakınca bütün çatıların bembeyaz göründüğünü çok net hatırlıyorum.
kuzenim bi' telif hakları ajansında çalışıyordu. iş yaptıkları yayınevlerinden biri kuzenim işlemleri hızlandırdığı için hediye olarak üç set sabahattin ali yollamış. o da bir seti abimle bana hediye etmişti. evde okuyacak kitabım yoktu. hakkında pek bir şey bilmediğim şu adamı bir okuyayım diye düşünüp ve 'sevmezsem sadece öyküleri okur bırakırım' gibi küçük hesaplar yapıp başladım okumaya.
değirmen'le başladım. 'oha ne yaptın sen?' dedim, sarıldıkça sarıldım sayfalarına. hanende melek'le uyuyup sulfata'yla uyandım. raif bey'e içlendim, taraf oldum maria puder'e bozuk attım. ömer'e sinirlenip macide'ye içimden akıllar verdim. en sona şiir kitabı kalmıştı. 'ah be o da mı senin şiirindi?' diye diye şiirleri de içtim. hayatımda ilk kez bir şiir kitabı bitirdim ve bittiğinde çok üzüldüm.
keşke bu kadar erken ölmeseymiş dedim içimden. sonra "bari bu şekilde ölmeseymiş" dedim. aklıma geldikçe içimi acıttı umuda sanırken ölüme gidişi. kim bilir neler yaşadı kimse bilmezken.
keşke kaçıp kurtulabilseydi, kurtulabilseydi ne kadar da şahane yazardı bunun hikayesini. öyle eminim ki.
17 yaşımın üzerine bir 17 sene yaşadım. "en sevdiğin yazar kim?" dediklerinde hiçbir zaman cevap veremedim ama cevabı düşünürken gözümün önünden geçen film şeridinde, yuvarlak gözlükleri ve elinde piposuyla sabahattin ali bana gülümsüyordu hep.
sevgili sabahattin ali. doğum günün kutlu olsun.
Aze 25 Şubat 2016 21:26
Ne güzel, ne kadar eken tanışmışsın.
Sonik Hanım 25 Şubat 2016 23:26
okuduğumda çocuksu- ergensi bir telaşla sanırım 'ne kadar da geç kalmışım' demiştim, hatta gizli gizli utanmıştım o güne kadar onunla ilgili bir şeyi merak etmediğim için.
ama 17 yıl sonra bugün, tam zamanında tanımışım diyebiliyorum. sanırım daha da öncesinde okusam anlayamazdım onu.