Tutmadın ellerimi! - Birol Keskin
30 Aralık 2014 Salı 00:00 Güncelleme : 30 Aralık 2014 Salı 00:00
Dışarıda sulu kar yağıyor. Az önce saçlarıma yağıyordu. Gençken korkmuyordum, saçlarım soğuk rüzgarda savrulsa, başıma karlar yağsa umurumda olmuyordu. Şimdi üşürüm diye korkuyorum. Ellerimi koltuk altıma sokuyor, ısıtıyorum. Belki bir an gelir ellerimi tutarsın diye sıcak kalsın istiyorum.
Yine bir yıl bitiyor ve yeni yıl geliyor. Benim yılım ne bitiyor, ne yenisi geliyor. Yıl sende başladı, sende dondu. Kaç yıl önceydi? Hatırlayamıyorum. Ne zaman dondu, inan unuttum. Sadece donduğunu biliyorum, o kadar. Bu yıl İsa’dan sonra kaçıncı defadır dünyanın güneş etrafında dönüşü, hesap etmedim ve hesap edenleri dinlemedim. Yarın kaçıncı yıla gireceğiz, onu da bilmiyorum. Sevdanın yılı olmaz diyorum. Sevdanın asrı, sevdanın milenyumu…yılları sayacağım ama, bırakmadın seveyim!
Zaten içime akıtmıştım. Zaaf olarak algılansın istemedim. Göğüs kafesimin hızla çapışından hıçkırığımı tuttuğum anlaşılabilirdi. Gözlerime bakmak yeterliydi. Gözlerin, bakış oluyor derdin; bakışların dağları deliyor. Yalan söylemeyi bir türlü beceremedim.
Gözyaşımı görmedin. İşte tek yalanım; gözyaşımı hiç akıtmadım ki…
“Dönemedim İstanbul !
Ne zaman bu şehirden kaçıp gitme isteği gelse, Bir köşeye oturup geçmesini bekliyorum. Gidersem dönmem çünkü biliyorum.” (Cemal Süreya)
Ayrılık değil bu!
Dönüşü olmayan Ferman!
Eller. Ellerin. Ellerim. Uçurumdan kayarken son bir umut uzattığım ellerimi, kalbine doğru, mağmaya doğru, uzattığım ellerimi…