Ne vardı, O zalım sen olmasaydın - AÇIK GAZETE
Ana Sayfa YAZARLAR Gulsen Feroglu Ne vardı, O zalım sen olmasaydın
Size “keşke”yle başlayan cümleler kurdurturmuş hayat denilen şey, belki de “ sen bu kurşunu yine mi yedin Türkiye” hüsranlı kaybedişlerle ordan oraya savrulmaktır. Peki ya bu savrulmalarımız, acılarımız hiç bitmezse? Süre…akıyor mu? Yoksa yeni mi başladı?
Sonra bir gün, daha hiç bir şeye başlamamışken zamanın, yılların akışındaki sinsiliği fark edip “geç kaldı(k)m her şeye, belki …” dargınlığında, baka kalırsınız bıçkın takvimlere.
Takvim, zaman pervasızca geçip giderken; medeni ülkelerin gelişimi incelenerek, hayatı çekilmez kılan sorunların çözümünün keşfe ihtiyaç bırakmayacak kolaylığı, sıradanlığı da anlaşıla bilinirdi; eğer yaşadığınız ülkede karşıtına, ötekine nefretin obsesifleştirdiği zihniyet egemen olmasaydı.
Yıllardır sürdürülen, “belki şehre bir film gelir. …, ”i literatürden silerek depresyona davetiye çıkaran bu tavır, var ettiği; her olumsuzlukta kendisiyle aynı partiye oy vermeyenleri “oh olsun! hakediyorlar”la yargılayarak duygularını tatmin eden, umutsuz, çelişkilerle dolu kitlenin bloklaşmasını da beraberinde getirmiştir.
B.Obama’nın ”dünya çapında tek adam politikalarının yükselişine“ dikkat çektiği bu konjonktürde; insanların otoriter, ötekileştirici bir lideri tercihlerinin nedenini araştırarak bir sonraki seçimi kazanma için çalışma, değişme zahmetine de girmeyen; Meclis başkanlığı seçiminde oy verirken karşılaştığı B.Yıldırım’ın elini sıkan P.Buldan’a “dünden beri sosyal medyada linç kampanyası başlatanlar ….belki utanırlar” tweetini attırtan o kitlenin, karşıtına nefretinin çığırından çıkmışlığıysa ,artık gizlenemeyecek bir durumdur.
Ötekileştirilmenin her türlü melanetine maruz kaldığından herkesten çok diyaloğu, barışı savunması gereken HDP’nin eş başkanı P.Buldan’nın; her medeni, normal insanın yapacağı gibi karşılaştığı kişiyi selamlama, elini sıkma davranışını Yıldırım’a göstermesinin, isteği dışında gerçekleştiğini o âna ait videoyu yayınlayarak ispata çalışması da, nerdeyse kendisine tepki gösterenlerin kabalığına, uzlaşmazlığına onaydır.
Böylece her kötülüğü, şiddeti, terörü, …, …, karşıtına yükleyip “haklı, doğru olan, düşünen benim, partim, örgütüm ,…, …., dür “ vurgulu aklayıcı yandaşlık; yaşamı renklendiren, anlam kazandıran farklılıkların değerinin anlaşılmasını geciktirirken, köhnemiş duygulara, düşüncelere boyun eğmeği erdemle, onurla bağdaştıran; birey, parti ve örgütler de değişimi, dönüşümü kilitleyeceklerdir.
Görüşü, kökeni, mezhebi, dini farklı bir insanın, her koşulda savunulması, korunması gereken yaşam hakkını elinden alan ister devlet, ister desteklenen örgüt kim olursa olsun; niye infaz, tehdit ettiğinin, niye şiddete başvurduğunun kendisine göre haklı gerekçesini hiçleyen, sıfırlayan şey de; ortadaki katledilmiş insanların varlığıdır.
Onca F.Gülen, A. Oktar, A.Hulusi, …, …, liderliğindeki cemaatlere girmenin “trendy”liği yüzünden “şeyhler, dervişler, müritler ve meczuplar memleketi” yolunda da hızla ilerleyen Türkiye’de; partisi, örgütü, cemaati kendi arasında yüzleşmeye de yanaşmadığından ; hep vurgun yiyecek sevgi de, barış da, uzlaşma da yaşanmışlıklıklar, yaşanamamışlıklar arasında sendeleyip dururken; keşke bir terk ediş masalı olabilseydi savaş, nefret hayalinize nispet gün de… gece de solar…
Önceki haberNesnenin adı ve eylemin rengi
Sonraki haberPompeo: Yaptırımlar ciddiyetimizi gösteriyor