﻿ Kandilleri bekleyen çocuklardık – Gerçek Hayat
Kandilleri bekleyen çocuklardık
Leyla Şerif Emin 21 Mayıs 2018
Bizler ne yapıyorduk peki? Telefon yok, bilgisayar yok, çizgi film yok. Ramazan manileri türetiyorduk kandilleri beklerken. Oruçluysak, yaşlı bir amca mutlaka satın almıştı onu, biraz iftardan sonrası için abur cubura kimse yok demezdi. Poşette çikolata, şeker ve kek, dillerde maniler, gözler de minaredeki kandillerdeydi hep. Hem biliyor musunuz eskiden “ezanlar” kısık sesliydi burada, yani hoparlör yoktu. Müezzin minareden okurdu ezanı. Sanırım 90’lı yılların ortalarına doğru hoparlörden okunmaya başlandı. Kandillerin dışında da mahyalı değildi minareler, mesela “Hoşgeldin Ramazan” diye yazılar ancak Sultan Murad Camii ile Saat Kulesi arasında asılmaya başlandı son yıllarda. Bizim her hayalimiz “İstanbul’daki gibi…” cümlesiyle başlardı. Sofralarda dua ve bereket vardı. Güzel hatıraları olanlar onu yaşatmaya çalışır, insanı yaşatanlar da devletini yaşatır. Kültür, ibadet, kimlik, gelenek ancak insanla yaşar; Rumeli’de de insan yaşadı ki her şey uzun süre aynı kaldı, yani o eski devlet yaşadı. İnsanlar olmasaydı, ne minarede ezanlar ne de sofralarda iftarlar olurdu.