Çok uzun bir konu, özel bir konu ama fark ettim ki bunu yaşayan milyonlarca kadınız. İnsanın kalbinin en orta yerini acıttığı için bunu konuşmuyoruz, anlatmıyoruz, yazmıyoruz; fakat yalnız değiliz, yalnız değilsin. Ben de aylardır yazmaktan çekiniyorum, yazarken hıçkırıklara boğulurum diye korkuyorum ama yine de bu yaşadıklarımı, öğrendiklerimi içimde tutamıyorum. Yazabilecek gücü buldum ve tüm kadın dostlarım ile tecrübemi ve bilgimi paylaşmak istiyorum. Instagram hesabımdan gelen mesajlar ile anladım ki, bu konu kapalı bir kutu. Ben kutuyu açıyorum sevgili kardeşlerim... Bu konu belki üç haftalık yazı olur ama başlıyorum. Genç, yaşlı, çoluklu, çocuksuz herkesin okumasını isterim...
Ben 34 yaşımda evlendim ve hiçbir zaman öyle aman aman çocuk isteyen biri olmadım. Hatta itiraf edeyim, hiçbir hayat planımda yoktu. İlk başlarda evliliğe alışma, cicim seneleri vs derken geçti 3 sene, geldim 38’e. Bir anda ensemde yaş almanın soğuk nefesini hissettim. Eşimin de çılgınlar gibi çocuk istediğini biliyorum. Dünyanın en sevgi dolu erkeklerinden biridir ve harika bir baba olacağına eminim. Etrafımda devamlı çocuklarından ve çocuklu hayattan şikayet eden sosyal medya anneleri yüzünden, "hele sen bir doğur da ondan sonra seni görürüm"cüler yüzünden senelerce kaçmıştım ama eşimin elinden bu hakkını almak istemiyordum. Bir yandan da hayal edince benim de içim kıpırdamaya başlamıştı. Eşime söyledim, havalara uçtu... Karar verdik ve korunmayı bıraktık. 4 ay geçti ve hiçbir şey olmadı. Beni hep korkutan yaş etkeninden dolayı doktora gittik. Yumurtlamam yaşıma göre çok iyiydi, eşimde bir sorun yoktu ama doktorum yakından takibe başladı. Adına yumurta takibi deniyormuş. Bu dünyada daha çok yeniydim.
2 aylık takip sonrası beynime inen bir balyoz... Rahim duvarımda incelik var ve gebelik bu nedenden dolayı oluşamıyor. Geri dönüşü yok çünkü sebebi ilk evlendiğimiz aylarda yapılan bir yanlış kürtaj. O dönemde, daha hazır değilken, sadece bir kez korunmayıp hamile kalmıştım ve kürtaj olmuştum. Herkes kürtaj olduğu günün ertesi günü işine gücüne giderken ben bir hafta ağrıdan kalkamamıştım. Bir hafta sonra içeride parça kaldığı anlaşılmıştı ve canlı canlı alınmaya çalışılmıştı. Hayatımda yaşadığım en kötü dakikalardı. Yaşadığım acıyı kelimelerle anlatamam. Dayanamayınca anesteziye alındım ve 1 hafta arayla iki kez kürtaj oldum. Bu esnada rahim duvarım fazla kazınmış ve artık incecik!
Bunu duymam, o doktoru bulup boğazını sıkmak istemem, suratına tokatlar atmak istemem, gecelerce anıra anıra ağlamam ve sonrasında gelen kabul ediş... 1 ay da böyle geçmişti. Artık hayat aylarla ve adet döngüleri ile geçiyordu. Allahım ne zor bir süreçti...
Şimdiki doktorum tedaviler ile rahim duvarımın kalınlaşabileceğini, çok umutsuz olmamamı söylemişti. Bu esnada da psikolojik destek almaya başladım. Tek başıma kaldıramayacağım bir yükün altına girmiştim. Şimdiki jinekologum Arzu Ilknur Özdemir ve canım psikologum Begüm Kodalak olmasa o zamanki süreci atlatabilmem çok zordu. Bir başkası, bir insanoğlunun hatası yüzünden çocuk sahibi olamıyordum ve artık deliler gibi istiyordum.
Rahim duvarını gerekli kalınlığa getirmek, doğru zamanı tam ayarlayabilmek için ürememizde bir sorun olmamasına rağmen doktorumuz tüp bebek tedavisi önerdi. Bu şekilde kontrol bizde olacaktı ve Eylül 2017’de tedaviye başladık.
Hayatımda ilk kez , 39 yaşında bir tüp bebek merkezinin kapısından içeri girdim. Ben içeride hep bizim yaşlarımızda, 40-50 yaş arası, yaş alma nedeni ile üreyemeyen insanlar olacağını sanıyordum. Malum hepimiz bir geç evlenmeve kariyer peşinde koşar olmuştuk. Etrafta, bankolarda, transfer odalarında 25 yaşında gençleri görmemle şoka girdim. Bu çocukların burada ne işi vardı? Bunlar neden tüp bebek merkezindeydi? Bu çocuklar, hormonlarının ve üremelerinin tavan yapması gereken yaşta neden buradalardı? İşte o an, hayatımın değiştiği an oldu. Durmak bilmeyen sistemi ve hayatı sorgulayan yanım yine işbaşındaydı.
Konu çok uzun, anlatacak şeyim çok. Hiç konuşulmayan, dile getirilmeyen şeyler öğrendim ve Fonksiyonel Tıp okuma kararımı da o zaman verdim. Haftaya devam edeceğim...
Herkese şimdilik harika bir hafta dilerim..
Ahh ne kadar aynı... Gereksiz bir kürtaj daha sonra 3 aşamalı olarak yapışan uterus septum operasyonu ve geçirilen yapışıklar yüzünden 5 operasyon daha. Tüp bebek sürecine girdik ama 7 aydır rahimi kalınlaştırıp dondurulmuş embriyoları transfer edemiyorlar. Kimseler anlamıyor...
31 Ağustos 2018 Cuma 21:36
Canım bende bu süreçleri farklı sebeplerle geçirdim şimdi Allah uzun ve sağlıklı ömür versin ikiz kızlarım var 18 yaşındalar senin dediğin çok doğru biliyormusun hayatında tek yumurtadan çocuk sahibi olmuş şimdi istesede çocuk sahibi olamayan kadınlarımız var bunları çok uzakta arama maalesef
31 yaşındayım kasım sonu aralık başı 7 haftalık bebeğimi kaybettim bir yılın sonunda hamile kalmştım şimdi nerdeyse bir yıl olcak sabırla bekliyorum...
Nekadar dogru nekadar guzel anlatmissiniz ama bi okadarda uzucu malesef
Siz Harika bir kadınsınız ve bir kadın olarak sizinle gurur duyuyorum! Yazının devamını heyecanla bekliyorum , çok zor üreyebilen bir kadın olarak.
evet tüm bu yazdıklarınız ne yazı ki doğru. artık doğal olandan çok çok uzağız. ama malesef yaşadığınız durumda "hazır değilim" diyerek size gelmiş bi canlının hayatına bile isteye son vermenin de etkisi var. hem fiziki, hem manevi... bu konuda da tek değilsiniz
31 Ağustos 2018 Cuma 00:22
Merakla beklıyoruz devamını
29 Ağustos 2018 Çarşamba 13:46
konunun devamını merakla bekliyorum sema hanım
Toplumun kanayan yarası...