Ocak 2018 - Gezici Kütüphane
Başlat: Ready Player One - Ernest Cline | Kitap Yorumu
"Gerçek dünyada yaşamıyorsun, Z. Bana söylediklerinden biliyorum, hiç gerçek dünyada yaşamamışsın. Sen de benim gibisin. Bir illüzyonun içindesin."
Daha önce de bahsettiğim üzere oyuncu bir babanın oyuncu kızı olarak büyüdüm. Babamla birlikte devasa büyüklükte ve kaba bir bilgisayarda oynadığım ilk bilgisayar oyununu da, ilk atarime sahip olduğum günü de dün gibi hatırlıyorum. Bu yüzden “Ready Player One” ve “Game Over” sözlerinin ifade ettikleri hep anlamlarından çok daha fazlası olmuştur zaten benim için. O piksel piksel görüntüler yepyeni dünyalar açıyordu bize çünkü. Mario ile prenses kurtarmak veya benim için en efsane atari oyunu olan Battle City’de bütün mahalleyi eve toplayıp turnuva yapmak çocukluğumdan bana kalmış harika anılarımdandır. Kitabı çok seveceğim başından belliymiş değil mi? Kitapta yaratılmış olan sanal gerçeklik oyunu (oyundan çok bir yaşam biçimi) Oasis, yeryüzündeki her oyuncunun hayallerini süsleyen bir teknoloji ürünü. Oasis’te yarattığınız avatarınız ile kendinizi ve hayatınızı yeniden tamamen kendi istediğiniz şekilde yaratma gücünü elde ediyorsunuz. Oasis’teyken kelimenin tam anlamıyla her şey ama her şey gerçekten mümkün.
Yıl 2045 ve dünya yaşanacak bir yer olmaktan çok uzakta. Doğal kaynaklarını tüketen insanlık için Oasis bir oyundan çok daha fazlası; bir kaçış yeri, mutluluğa sahip olabildikleri tek yer ve bu mutluluğun bir illüzyondan ibaret olması kimsenin umurunda değil. Oasis’in kurucusu James Halliday öldüğünde ve arkasında bir video bıraktığında Oasis zaten olduğundan çok çok daha fazlasını ifade etmeye başlar. James Halliday asla evlenmemiştir ve bir varisi yoktur. Bu yüzden bütün servetini ve Oasis’in tam kontrolünü oyunun içine sakladığı 3 anahtarı bularak, 3 kapıyı açan ve nihayetinde paskalya yumurtasına ulaşan kişinin olacaktır. Halliday’in ölümünün ardından 5 yıl boyunca bırakın anahtarı bir ipucu bile yakalayamamış insanlar bütün bu yumurta olayının doğru olmadığını düşünmeye başlarlar ve yavaş yavaş aramaya devam edenlerin sayısı düştükçe düşer. Hatta hala arayışta olanlarla dalga geçilmeye bile başlanmışken Wade Watts ilk anahtara giden ipucunu bulduğunda gerçek dünyadaki kaos, Oasis dünyasını da hakimiyeti altına almak üzeredir.
"Bugüne dek bu gezegende yaşamış bütün insanlara olan şey olacak sana da. Öleceksin. Hepimiz öleceğiz. Olacak olan bu."
Uzunluğuna ve sonu gelmeyen paragraflarına rağmen bu kadar akıcı olabileceğini hiç tahmin etmezdim. O kadar eğlenceli ve heyecanlıydı ki okuduğum süreç boyunca inanılmaz keyifli bir ruh hali içerisindeydim. Bütün kaos, aksiyon ve maceralarının yanında bol bol 80’ler referansı da 90’lar çocuğu da olsam keyfime keyif kattı. Öyle bir nostalji moduna girdim ki kitap ayracı olarak 90’lardan kalma lisanslı Yu-Gi-Oh ve Pokemon kartları kullandım. Bu kitabı okuduğumda şu an elindeki tabletten gözlerini kaldıramayan çocukları gördükçe 90’lar çocuğu olduğuma tekrar tekrar şükreder bir haldeydim. Yine de yeni bir COD oyunu çıktığında bir hafta benden haber alınamadığını hesaba katarsak Oasis düzeyi bir sanal gerçeklik oyunu muhtemelen gerçek hayatla bağlarımı tamamen koparırdı. Bu kitaba Oasis’in devasa evrenindeki bütün yıldızları veriyorum, ha-ri-kay-dı.
Bir gün geç saatlerde ofiste mesaiye kalmış harıl harıl gece 12’ye kadar mutlaka gönderilmiş olması gereken dilekçelerim üzerinde çalışıyordum. Pür dikkat çalışırken içeri girdiğini hiç farketmediğim küçük bir kızın karşımda dikildiğini görünce hem şaşırdım hem de korktum. Üzerinde kendine fazlaca büyük bir erkek ceketi ve uzun eteğiyle zaten garip görünen bu kız çocuğu üstüne bir de elinde bir kaplumbağa taşıyordu. Sanırım çıplak ayakla gezdiğinden geldiğini duymamıştım. “Sen kimsin? Nasıl girdin içeri güvenliğe görünmeden?” diye sordum. “Beni hatırlamadın mı?” dedi. “Hayır hatırlamadım, her kimsen şu an vaktim yok. Lütfen zorluk çıkartmadan git.” dedim. Küçük kızın suratına üzgün bir ifade yerleşti. “Ben Momo, küçükken hep birlikte harika oyunlar oynardık. Sen hani periymişsin gibi yapardın. Bence bu kitabı okuma vaktin geldi.” diyerek bana turuncu kapaklı bir kitap uzattı. “Kitapları severim ama gerçekten ne kitap okuyacak ne de oturup burada seninle sohbet edecek vaktim yok Momo, gerçekten bu dilekçeleri bitirmem gerekiyor.” diye çıkıştım ve Momo yere bıraktığı kaplumbağasını da alıp, elinde uzattığı kitabı masama bırakarak gitmeye yöneldi. Çıkarken de “Okuduktan sonra beni nerede bulacağını biliyorsun.” dedi ve gitti.
İşte bu kitap elime böyle garip bir olay ile geçmişti. Okumaya başladığımda yavaş yavaş hatırladım Momo’yu. Antik tiyatro harabelerinde yaşayan bu küçük kızın günümüzde çoğu insanda var olmayan bir yeteneği vardı; dinlemek. Öyle güzel dinlerdi ki insanın içinde tuttuğu ne var ne yok istemsiz dökülürdü ağzınızdan. Momo’nun dahil olduğu her şey daha güzel, daha eğlenceli olurdu. Daha sonra ben kendime bir iş buldum, oradan uzaklaştım ve zamanla herkesi unuttum. Meğer asıl olaylar buradan sonra ilginçleşiyormuş. ⠀⠀⠀
Duman adamlar diyorlar onlara. Zaman Tasarruf Şirketi’nden geldiklerini söyleyip yetişkinlerle zamanlarını tasarruf etmeleri için anlaşma yapıyorlarmış. Zamanla insanlar her şeyi daha kısa sürede yapmaya çalışır, iş dışında hiçbir şeye vakit bulamaz hale gelmiş. Hepsi mutsuz, hiçbir şeyden zevk almayan, robot gibi insanlara dönüşmüşler. Kendime bir baktım, ne kadar tanıdık geldi. Aynı o insanlar gibi iş dışındaki şeyleri ne kadar kısarsam kısayım vaktim asla yetmiyor ve gün çabucak bitiyordu. Oysaki ben duman adam falan hatırlamıyordum. Bunların da sebebini kitabı okudukça öğrendim. Momo beni kurtardı, kitaptaki diğer insanlara ne olduğunu mu öğrenmek istiyorsunuz, onun için de kitabı okumanız gerek. Modern çağın getirdikleri arasında kaybolmamanız dileklerimle, iyi okumalar.
Hayalperest - Pam Munoz Ryan, Peter Sis | Kitap Yorumu
"Dıştaki yaralar aldatıcıdır. Belki acısı başka bir şeyden kaynaklanıyordu. Bir kuğunun başka kuğulara ihtiyacı var, tıpkı insanların başka insanlara ihtiyacı olduğu gibi."
Aynı hataya pek çok kez düştüm; büyük puntolu yazılarını,güzel illüstrasyonlarını görünce naif ve hafif bir çocuk kitabı bekliyorum hep nedense. Çocukken okuyunca güzel bir deneyim yaşatan ama yetişkin aklının çok daha derin anlamlar çıkartabildiği kitaplar bunlar, Küçük Prens gibi, Küçük Kara Balık gibi, Şeker Portakalı gibi ve Hayalperest gibi. Kafanızı çevirdiğinizde her yerde görebilirsiniz kendi içlerinde kalan, yapamadıkları şeyleri çocuklarına baskılayan aileleri. Daha neyin ne olduğuyla alakalı hiçbir fikirleri olmayan çağlarında "Benim kızım doktor olacak, benim oğlum avukat olacak." diye kaderlerini mühürleyip, daha ufacık cüsselerinin kaldıramayacağı bir yük yüklerler çocuklarının omuzlarına.
Neftali Reyes ile birlikte büyüyoruz bu kitapta. Daha 8 yaşında baskıcı babasına rağmen hayallerine sığınan bir çocukken başlayan kitap, üniversite dönemine kadar sürüyor. Neftali çevresiyle fazlaca ilgilenen ve doğada, sokakta bulduklarını hazine olarak saklayıp biriktiren ve sürekli gündüz düşlerine dalan bir çocuk. Babasına göre bu kadar hayalci olmamalı, sürekli içeride kitap okuyup durmamalı, dışarı çıkıp diğer erkek çocuklarla birlikte oyun oynamalı ve güçlenmeli çünkü erkek dediğin Neftali gibi zayıf, çelimsiz olmaz. Şiir yazmak gibi aptalca ve gereksiz uğraşları bırakmalı ve bir dişçi veya doktor olabilmek için derslerine odaklanmalı. Aynı baskılara maruz kalan, muhteşem bir sesi olmasına rağmen kendini bulduğu tek şeyi, şarkı söylemeyi bırakan ve babasına itaat etmek zorunda kalan abisinin ardından Neftali de büyüdükçe aynı konuda kendi savaşını verir.
Her daim varım;
ve yazarın biricik yolunda
Daha fazla kitaptan bahsetmeyeceğim çünkü sonunda yaşadığım şaşkınlığı sizin de yaşamanızı istiyorum. Sonunda öğrendiğim bir şey bu kitabı benim için bir kat daha etkileyici kıldı. Sadece şunu söyleyeyim, kitabın yeşil mürekkeple yazılmış olmasının bir sebebi var.
Son olarak da daha küçücükken bile kendi kararlarımı alabilen bir insan olmam için kıyafetlerimi bana seçtiren, büyüdüğümde ise kendime çizeceğim yolda beni özgür bırakan ama yine de hangi mesleği seçersem seçeyim başarabileceğime inandıran, attığım her adımda en büyük desteğim anneciğime teşekkür etmek istiyorum. Bunu okuyacağını biliyorum, seni çok seviyorum.
by Gezici Kütüphane - Ocak 18, 2018
Öncelikle belirteyim ki bu yazım sadece avukat stajyerlerine yönelik olmayacak. Her meslekte zorunlu stajyerlik olmasa da gerek sorumluluk almayı öğrenmek, gerek deneyim kazanmak ve CV’mizi etkileyici hale getirmek, gerekse tam zamanlı işe dönüşme ihtimalinden ötürü staj pek çoğumuz için oldukça önemli bir unsur. Pek çok staj çeşidi var tabii. Gerçek hayata atılmadan ve ciddi anlamda yetişkinlemek (evet bu kelimeyi ben uydurdum, bkz. Adulting) zorunda kalmadan yaz tatillerinde veya öğrenciyken derslerin hafif olduğu dönemlerde yapılan stajlar, avukatlıkta olduğu gibi belirli bir süre yapılması gereken tam zamanlı zorunlu stajlar gibi listeyi uzatabiliriz ancak ben burada tüm stajlar için ayrım yapmadan nasıl çalıştığınız yerin gelmiş geçmiş en iyi stajyeri olursunuz bunu anlatacağım.
Daha öğrenciyken stajyer kariyerime yaz stajlarıyla başlamış, şimdi 1 senelik zorunlu stajımın sonuna gelmiş ve işverenimden stajım bittiğinde de işyerinde kalma teklifi almış (ofiste en çok istediğim yeri kapmam da cabası heheh) bir stajzede olarak bu dönemi sağ atlatmakla kalmayıp nasıl olabildiğince verimli kullanabileceğimiz konusunda kendi deneyimlerimden çıkarımlar yapabilecek konumda olduğumu düşünüyorum. O zaman başlayalım genç padawanlar.
1. Her zaman dakik olun ve işe vaktinde gelin.
Kendiniz hakkında doğru izlenim vermek için en elverişli zaman işe yeni başladığınız zamandır ve her gün işe vaktinde gelmek “Ben sorumluluk sahibiyim.” demenin en etkili ve basit yollarından biri. Hatta ben işe başladığım ilk 7-8 ay boyunca işyerimde 09.00 da işbaşı olmasına ve 15-20 dk hatta yarım saat geç kalınınca çok da sıkıntı yapılmamasına rağmen 8.45’te her gün istisnasız ofisteydim. Sadece ofise gelmekle alakalı bir durum da değil bu. Örneğin bana bir dilekçe verilirdi ve dilekçelerin 2-3 hafta süresi olurdu. Bütün arkadaşlarım son gün yazıp teslim ederken ben her seferinde bana verildiği gün, en kötü ertesi gün tamamlayıp teslim ettim. Gerekirse iş çıkışı fazladan kaldım, gerekirse eve iş götürdüm ama her zaman elimdeki işi tamamladım ve baştan savma değil, hakkını vererek tamamladım. Artık ofiste kalıcı olduğum için biraz daha işler değişti benim için tabii. Arada bir 09:09-09:10 gibi geldiğim oluyor veya artık kendi işlerimi kendim organize edebileceğime güvendiklerinden işlerimi ne zaman yapacağımı bana bırakıyorlar. Hatta iş vermeden önce “Programın nasıl, yarın müsait misin?” diye soruyorlar. Herkesin dışarıda işi varsa haber vermesi gerekirken bana aynı zorunluluğu dayatmıyorlar mesela. Bazen sabahtan adliyeye gidiyorum ve haber verme gereği duymuyorum çünkü zaten biliyorlar ki ben geç kalmam ve ofiste değilsem başka bir yerde işim vardır. Böylece karşılıklı güven ilişkisi kurulmuş oluyor.
2. Bol bol soru sorun.
“Bilmiyorum.” demek zor geliyor en başlarda çünkü olabildiğince yetkin göstermek istiyoruz kendimizi. Ben başlarda aynı hatayı yaptım ve boşu boşuna kendime zorluk yarattığımı şimdi görüyorum. Siz stajyersiniz, zaten öğrenmeye ve deneyim kazanmaya gelmişsiniz. İşverenleriniz de bunu biliyor. Bir iş verildiğinde bilmiyorsanız açıkça “Ben bunu bilmiyorum, yardımcı olur musunuz?” diyebilmelisiniz. Size verilen işi biliyorsanız bile detaylarını sorabilirsiniz. Örneğin dilekçe yazacaksanız “Ben şu açılardan cevap vermeyi düşünüyorum, sizce uygun olur mu?” veya “Siz ne önerirsiniz?” gibi sorular sormanız sizin konuyla ilgilendiğiniz ve yaptığınız işe özendiğiniz anlamına gelecektir.
3. Daha fazla iş isteyin.
Lütfen ama lütfen o kenarda oturup en büyük başarısı “hiçbir şey” yapmak olan stajyerlerden olmayın. Bana sürekli sorular geliyor “Bana iş vermiyorlar.”, “Bütün gün boş oturuyorum, bir şey öğrenmiyorum.” diye ve “Sen gidip iş istedin mi?” diye cevap verdiğimde cırcır böcekleri duyuluyor. İlk olarak yardımcı olabileceğiniz bir şey olmadığı cevabı alırsanız da pes etmemeniz ve ara ara sürekli bunu sormanız gerek. Hiç işim yoksa alırdım dosya okurdum ben sürekli mesela ki şu an dilekçe yazarken bol bol dilekçe okumuş olmam bana çok yarar sağladı veya gider dosyaları yerleştirirdim, ofisi organize ederdim ama hiç boş durmazdım. Gerçekten istekli ve çalışkan olduğunuzu böyle gösterebilirsiniz.
4. Yaptığınız işler hakkında geribildirim isteyin.
Sınav dönemlerinde öğretmenlerimiz sürekli “Çok soru çözmekle olmaz, yanlışlarının doğrularını öğrenmen gerek” derlerdi hatırlıyor musunuz? İşte bu da aynı mantık. Eğer yaptığınız işlerde eksikliklerinizi, hatalarınızı öğrenmezseniz asla ilerleyemezsiniz ve zaten şu anda yapabildiğinizi yapmaktan öteye gidemezsiniz. Siz istemezseniz çok yüksek ihtimalle kimse size eksiklerinizi anlatmaz. Bizim ofisimizde bizim yazdığımız dilekçeler kıdemli avukatlarımızın kontrolünden geçerek mahkemelere sunuluyor. Ben ne zaman bir dilekçe yazıp mail atsam, gönderdiğim kişiye gidip düzeltilmiş halini bana geri atmasını, eksiklerimi ve hatalarımı inceleyeceğimi söylüyorum ve bunun onları nasıl etkilediğini size kelimelerle anlatamam. Hatta bazen hevesli olduğumu bildiklerinden beni yanlarına oturtuyorlar ve üzerinde tartışarak birlikte kontrol ediyoruz. Üzerinde hiçbir değişiklik yapmadıkları bir dilekçem olduğunda benim için önemli olduğunu bildiklerinden özellikle odama gelip olduğu gibi mahkemeye sunacaklarını söylüyorlar mutlu olmam için. Ama diğer arkadaşlarım dilekçelerini gönderdiğinde onlar için iş bittiğinden kıdemli avukatlarımız düzeltiyor ve onlara hiçbir şey söylemeden mahkemeye sunuyorlar, yazdıklarının son halini görmüyorlar bile. Bu gerçekten önemli bir madde çünkü ancak bu şekilde kendinizi geliştirebilirsiniz. Bulunduğunuz işyerinde sizden kıdemli bir sürü insan olacak ve onların bilgisinden, tecrübesinden yararlanmak sizin elinizde. Bu harika imkanı olabildiğince çok şey kaparak değerlendirmelisiniz.
5.Çalışma arkadaşlarınızla iyi ilişkiler kurun, olabildiğince çok kişiyle iletişime geçin.
İş arkadaşlarınızla iyi geçinmek sizin için daha mutlu ve huzurlu bir iş ortamı yaratacak olsa da benim bu maddeyi bu yazıya eklememin sebebi bu değil. İş ortamında veya iş vesilesiyle tanıştığınız herkes sizin için ileride iyi bir profesyonel çevre haline gelecek ve insanların ileride nerelere geleceklerini tahmin edemezsiniz. Buna kendi networkümüzü oluşturmak diyoruz. Sahip olduğunuz network ne kadar genişse, ileride o kadar rahat edersiniz. Hatta bu olaya okulda başlamanız daha bile iyi olacaktır. Sınıfta 200-300 kişi olabilir ve bir düşünsenize hepiniz aynı bölümdesiniz. Aşağı yukarı birbirinizle bağlantılı, ilintili hatta bazen aynı mesleklere sahip olacaksınız. İyi ilişkiler demek bir gün başınız sıkıştığında her şey bir “Alo” kadar kolay olacak demek. Çevreniz size zor zamanlarınızda yardımcı olabileceği gibi aynı zamanda size pek çok yeni fırsatlar da getirebilir. Örneğin bu avukat olarak benim için İzmir’de olan tek bir duruşmam için İstanbul’dan kalkıp oraya gitmektense orada yaşayan bir arkadaşımdan rica ederek halletmemden, alanlarımız olmayan konularda gelen müvekkilleri birbirimize paslamamıza kadar varıyor. Bu yüzden iş yerinizi değiştirecekseniz bile iyi şartlarda ayrılmanız çok önemli. Hatta bunlar pozisyon açığı yoksa ve iş teklifi alamamışsanız bile harika bir referans alarak bir sonraki işinize çok rahat geçiş yapmanızda bile yardımcı olabilir.
5 maddede kendi altın ilkelerimi anlattım, gerisi size kalıyor. Hadi, ofisinizin gördüğü gelmiş geçmiş en iyi stajyer olun!
Kadın Savaşçılar - Irene Civico, Seio Parra | Kitap Yorumu
by Gezici Kütüphane - Ocak 17, 2018
"Bir çocuk, bir öğretmen ve bir kalem dünyayı değiştirebilir."
Bu tarz kitapları ilham kaynağı olarak görüyorum. Tıpkı Hep Kitap’tan çıkan Asi Kızlara Uykudan Önce Hikâyeler (üzerine tıklayarak yorumuna ulaşabilirsiniz.) gibi illüstrasyonlarla zenginleştirilmiş ve herkese hitap edebilecek şekilde hazırlanmış Kadın Savaşçılar, her biri farklı bir savaş vermiş 26 kadının kısaca hayatlarına değiniyor. Savaşmak sadece savaş alanlarında kılıç ve silahla yapılmıyor biliyorsunuz, dünyanın kendisi ve her insanın içi başlı başına bir savaş alanı zaten. Ama bu kitapta bahsi geçen kadınların şöyle bir farkı var; pes etmek lügatlarında yok.
Bu kadınların çoğunu zaten tanıyordum ama aralarında hala bilmediklerim çıkmasına şaşırdım. Her bir hikâyede ayrı bir gururlandım hemcinslerimle ve üstüne bazılarında duygulandım. Zaten hikâyelerini biliyor olsam da Irena Sendler ile Nancy Wake biliyorsunuz ki Kristin Hannah’nın Bülbül romanındaki karakterlerin esinlenildiği kadınlar ve onları da bu kitapta görmek beni çok mutlu etti, olağanüstü hayatlarıyla her seferinde büyülüyorlar çünkü beni.
"Hata yapma ihtimali olsa bile, o hatayı yapma özgürlüğüne sahip olunmalıydı."
Kitabın mesajı benim de size tekrar tekrar söylediğim şeylerle aynı aslında ve bu yorumu bunları hatırlatmak için bir fırsat olarak görüyorum. Çevrenizdeki negatif seslere kulak asmamayı öğrenmeniz gerek çünkü gerçekten isterseniz ve çabalarsanız her şey mümkün. Siz sevgili hemcinslerim, her şeyi yapabilme ve başarma kabiliyetine sahipsiniz. Çevrenizdeki olumsuz insanların ve koşulların size köstek olmasına izin vermek veya vermemek de sizin elinizde. Tekrar söylüyorum; her şey mümkün, yeter ki kendinizden şüphe etmeyin.
Eğer ki size ilham verecek, umut aşılayacak ve örnek alınacak kadınların öykülerinden destek almak isterseniz de işte bu kitap tam size göre. Özellikle genç yaşta olanlarımızın hayatlarına ve karakterlerine, kendilerine örnek aldıkları ve idolleri olarak gördükleri kişilerin büyük ölçüde etki ettiğini düşünüyorum. Lütfen içinizdeki “Kadın Savaşçı”yı ortaya çıkartacak kişileri örnek alın ve tıpkı bu kitaptaki 26 savaşçımız gibi hiçbir zaman, hiçbir koşulda, asla pes etmeyin.
"Dünyadaki durumların en doğru, en hakça, en eşitlikle ayarlananlarından biri budur: Hastalıkla üzüntü nasıl bulaşıcıysa neşe, iyimserlik ve kahkaha da öyle insandan insana geçer, yayılır."
Bir Noel Şarkısı’nı ilk lisedeyken ingilizce okumuştum. Okuyanlar bilir, Scrooge’un meşhur “Humbug!” diye Türkçede “Saçmalık, palavra” anlamına gelen bir tepkisi vardır. Bu söz arkadaşlarımla aramızda espri haline gelmişti o dönem ve sürekli “Humbug!” diye bağırıyorduk. Kitabın Türkçe çevirisini okumak için yılbaşını bekliyordum ve yılbaşı zamanı okumaya başladım. Biliyorum ayın 4’ü oldu ve ben yorumunu yazmaya yeni fırsat buluyorum ancak benim için yılbaşı 3 ay falan sürüyor. (Evet yılbaşı ağacını hala kaldırmadım.)
Ebenezer Scrooge huysuz mu huysuz, cimri mi cimri bir ihtiyar. Cimriliğinden kışın ortasında 1-2 küçük kömür parçasından fazlasının yakılmasına izin vermediğinden bürosu da kalbi gibi hep buz gibidir. Katibi 15 dk geç kalsa maaşından keser, yılda bir gün noel zamanı bile zar zor izin verir çünkü Scrooge noellerden nefret eder. 5 kuruşu olmayan insanların senenin bir günü bu derece mutlu ve coşkulu olmasına asla anlam veremez ve üstüne bağış için gelenleri bir sopayla kovalamadığı kalır. Bir gün eski iş ortağının hayaletinin onu ziyarete gelerek 3 hayaletin daha ona musallat olacağını söyler; geçmişin, bugünün ve geleceğin hayaletleri. Eski iş arkadaşının kasalardan, paradan, kontratlardan ve başka binbir türlü şeyden oluşma zincirini görünce ödü kopsa da eh bir hayalete diklenmek çok da akıl karı bir şey değil sonuçta.
"Kendi kalbi gülümsüyordu nasılsa,bu ona yetiyordu."
Bu kitabın verdiği mesajlar ve dersler dışında en sevdiğim özelliği kesinlikle yazım tarzı. Charles Dickens ustalığını bir kez daha öyle bir konuşturmuş ki o noel coşkusunu, havadaki kasveti ve o kasvetin içinde parlayan neşeyi, burnunuzun ucuna düşen kar tanesini, gözlerinizin önünde parıl parıl parlayan noel ışıklarını ve akşam yemeği için özenle hazırlanan masalardan gelen yemek kokularını resmen hissediyorsunuz.
Hepi topu 146 sayfalık bir kitap zaten. Verdiği mesajları almak da çok zor değil bu yüzden daha fazla anlatıp kendi alacağınız tadı kaçırmayacağım. Bence tam bir kış okuması, hatta belki her sene okumak gibi bir gelenek edinirim.
“Bildiğim şu ki, o gelince İstanbul annem olurdu birden; duvarlar annem, kapılar annem, pencereler annem olurdu. Kapıya koşar, kimsenin ruhu duymadan içeriye alırdım onu, yüzünü saklardım bir yerlere, gözyaşlarını, ortalığa saçılan ayak seslerini ve bakışlarını saklardım. Kalırsa sevgisiyle şefkati açıkta kalırdı sadece, onları hiçbir yere sığdıramazdım.”
Hasan Ali Toptaş’ın kitapları hakkında yorum yazmak benim için hep zor oluyor çünkü böyle bir dehaya ne yazsam az gelecekmiş gibi geliyor. Ben Bir Gürgen Dalıyım (yorumuna üstüne tıklayarak ulaşabilirsiniz.) kitabına yaptığım yorum belki de hesabımdaki en çok özendiğim ve gurur duyduğum yorumlarımdan biri olabilir ve oradan zaten Toptaş’a hayranlığımı biliyorsunuz. Nasıl yapıyor bilmiyorum ama insanın içine dokunuyor her seferinde. Bir de üstüne bu kitap, Ümit Ünal'ın harika resimlendirmeleriyle görsel şölen haline gelmiş.
Hasan Ali Toptaş, 5 kısa öyküden oluşan bu kitabı 18 senedir yazıyormuş. Bu 5 kısa öyküden asla birini diğerinin önüne koyup daha çok sevdim diyemiyorum. Her biri ayrı bir tat bıraktı damağımda. Usta yazarın naif ama çarpıcı bir dili, tuhaf ve özgün ama ferah bir anlatımı var. Her kitabında duru Türkçesine hayran kalıyorum ve hep daha fazlasını istiyorum. Bu kitapta yine sadece kelimelerle duygudan duyguya, düşünceden düşünceye koştum. Yatağımı sırtıma attım ve dağ tepe yürüdüm mesela, hüznüm kanatlarım oldu uçtum, cam kenarında annemi bekledim sonra. Toptaş’ın okuduğum her cümlesinde zihnim renkleniyor gibi bir his, anlatamıyorum. Öykü kitaplarının kısalığından mıdır bilmem, bazen eksik geliyor bazılarımıza ama ben tadımlık olacağını bilerek başladığımdan yine çok beğendim. Zaten Hasan Ali Toptaş yer yer öyküde boşluklar bırakmayı seviyor ve bu kitabın eksikliğinden değil, sizin zihninizin doldurması amacıyla yapılan bir şey aslında. Ha doydun mu derseniz, tabii ki doyamadım çünkü ben 500 sayfasını da okusam Toptaş’ın diline zaten asla doyamıyorum.
"Şimdi sen, öyleyse bütün bunları neden yazdın, diyeceksin belki. Doğrusu, neden yazdığımı ben de bilmiyorum. Demek, yorganı omzularıma doğru çekip, bu yatak beni öldürecek dedikten sonra yazının içinde uyuyakalmışım."
by Gezici Kütüphane - Ocak 03, 2018
Hukuk Fakültesi kazan.✔(2013)
Hukuk Fakültesi'ni bitir. ✔(2016)
Avukatlık ruhsatını al. ✔ (08.02.2018)
Piyano veya çello çalmayı öğren.
Mısır'da piramitlere dokun.
Sahnede tiyatro yap.✔
Sahnede şarkı söyle.✔
Sahnede dans et.✔
Bir tablo yap ve duvara as.
Kendi hukuk büronu aç ve stajyerlerine iyi davran. (Hahahahahah)
Çadırda kalmalı kamp yap.✔
En az kendi annen kadar mükemmel bir anne ol.
Sosyal sorumluluk kapsamında bir kurum veya kuruluşta gönüllü çalış.✔ (1 sene boyunca Düşler Akademisinde çalıştım, hayatımın en güzel deneyimlerinden biriydi.)
Japonya'da cherry blossom ağaçlarıyla ve Hachiko heykeliyle fotoğraf çekil.
Ünlü biriyle tanış ve sohbet et.✔ (Tellef Raabe'ye burdan selamlar kıpss)
Gece denizde yüz.
Yağmurda da yüz.✔
Kuzey ışıklarını gör.
Makaron yapmayı öğren.
İngiltere'de çay iç, London Eye'a bin.
Çin Seddi'nin üzerinde yürü.
Paris'te Love Bridge'e bir kilit tak.
Mavi yolculuğa çık.
Tamamen kendi kazandığınla lüks bir şey al. ✔
Araba kullanmayı öğren ve ehliyetini al.
Bir dövme yaptır. ✔ (04.02.2018)
Poligona git ve silah kullanmayı öğren. Bam bam bam! (Hayalim sniper tabii..)
Bir bilgisayar oyununda master degree ol. ✔(Call of Duty 4'te siz hepiniz ben tek.)
Bir ağaç dik.
İlkokul öğretmenine çiçek gönder.
Bir yarışmada dereceye gir.✔ ( İstanbul ve deniz konulu bir şiir yarışmasında Türkiye 2.si olmuştum, hediye olarak MP3 player vermişlerdi.)
Ata binmeyi öğren ve dört nala git.
Okçuluk kursuna git.
Bir zürafa, fil, panda ve koala gör. Hatta mümkünse dokun, besle.
Dikiş dikmeyi öğren.
New Orleans'ta Before I Die.. duvarına yaz.
Los Angeles'ta Harry Potter Wizarding World'ü gez ve butterbeer iç.
Polaroid fotoğraf makinesi sahibi ol.✔
Santorini'de bir infinity poolda yüz.
Amsterdam'da Van Gogh müzesini gez.
Üçüncü bir dil öğren.
Kayak yapmayı öğren, uzun bir pistte kay.✔ (Kayak öğrendikten 3 gün sonra kendinizi 1 kmlik pistten aşağı salmak çok mantıklı bir hareket değil yalnız.)
Tayland'da ışık festivaline git ve bir fener uçur.
Psikolojik sorunlar için bir destek hattı veya internet sitesi gibi bir proje gerçekleştir.
Arabayla uzun bir yol yolculuğu yap.✔ (2008-Karadeniz Turu, 2017-Ege Turu)
Trenle uzun bir yolculuk yap.✔
Bir çöle git.
1000+ kitap sahibi ol, oku.
1000+ parça puzzle bitir.✔
Rollercoastera bin.✔ (Buna ancak cesedimi bindirirsiniz dediğim şeyden bir daha bir daha diye bağırarak indim.)
Scuba Diving yap.
En yakın arkadaşın ile yurtdışına çık.
Topluluk önünde bir konuşma yap, seminer ver.✔ (2013- Koç Üniversitesi- Karikatürde Kadının Yeri adlı bir seminer verdim.)
Hiçbir teknolojik alet kullanmadan 1 gün geçir.
Bir dizi-filmde figüran ol.✔ (Hangi dizi olduğunu hatırlamıyorum bile ama bankta oturan kız olmuştum.)
Tek başına şehirdışına çık.✔ (2017-Yalova, 2018-Ankara)
Tek başına yurtdışına çık.
23/59 çok da fena değil sanki. Şimdilik bu kadar, bu liste lise yıllarımdan beri bir defterimde uzuyordu. Yeni yılın gelmesiyle takip ettiğim yabancı bloglarda gördüm ve ben neden burada tutmayayım dedim. Bundan sonra aklıma bir şey geldikçe veya maddelerden birini tamamladıkça bu yazıyı güncelleyeceğim. Kendi listenizi yaparsanız benimle de paylaşmayı unutmayın. :)