Emine Erdoğan Resepsiyona yakışmadı mı? - Havva Bütün Saraç | Hür HABER - Türkiye'nin Online Haber Platformu
Emine Erdoğan Resepsiyona yakışmadı mı?
Cumhuriyet Yazarı Cüneyt Arcayürek’e göre Emine Erdoğan şişmanlıktan resepsiyonda yuvarlanarak yürüdü, Hayrunnisa Gül’ün de başörtüsü at gözlüğü gibiydi, vs. Bu güne kadar o resepsiyonlara Angelina Jolie boyunda, posunda, endamında fırst ladyler gelmiş de biz fark edememişiz. Saçı başı ağarmış anneanne, babaanne yaşlarındaki, eski fırs ladylere laf yoktu, şimdikilere çok.
Nedeni belli. Hazımsızlık başa bela boyutta. Yoksa mesele başörtülülerin her türlü kamusal alanlardan, üniversitelerden, görünür görünmez her sahadan iteklenmeye çalışılırken Cumhurbaşkanlığı resepsiyonlarına, meclise kadar geliyor oluşu muydu?
Onlar Emine Erdoğan’ı yerden yere vururken bir el geldi, aldı onu başının üstüne koydu. Başbakanımız kendi hayatının anlatıldığı “Ustanın Hikayesi” programında eşinden övgüyle söz ederken “Biz bir aşık olduk, pir aşık olduk” dedi. Yani kaşa, göze, boya, posa göre değerlendirme yapanlara inat o, eşinin manevi anlamda kendisi için ne ifade ettiğini çok net anlattı. Takdir ettiği en önemli özelliği ise bir gün bile “neden geç geldin?” dememesi ve ona hep destek olmasıydı.
Türk kadınlarının en çekilmez özelliğidir. Hedefleri, çalışma azmi olan adamların karşısına geçip “nerde kaldın, benimle neden ilgilenmiyorsun, bizi hep ihmal ediyorsun” vs, dırdır edip eşini canından bezdirmek. Oysa Emine Hanım, evde oturup eşini bomboş beklemek yerine yurt içi ve yurt dışı seyahatlerinde hep yanında, her zaman sağ kolu, o hizmetin, o davanın baş aktörlerinden olmuştur. Zaten bu millet onu öyle sevdi, benimsedi ki elinde aynası, manken ölçülerinde sürekli kendi güzelliğiyle meşgul birini asla istemezdi diye düşünüyorum.
Emine Hanım, çok yoksul, bulaşıcı hastalıkların kol gezdiği ülkelere ziyaretinde dahi hastalık bulaşır mı korkusunu yaşamadan bütün samimiyetiyle, aç açık çocukları bağrına basıp öpebilen, anne şefkati gösterebilen, bir mazlum gördüğünde ağlayabilen samimi, ender insanlardan biridir.
SEN HÜRSÜN ESMA, BİZ HENÜZ DEĞİLİZ
Formalitelerin, robotlaşmış tek tip görüntülerin hakim olduğu, kim kiminle tokalaşmış, kime selam vermiş, vermemiş, ne giymişlerin konuşulduğu bu toplantılardan, resepsiyonlardan ziyade Türkiye’nin gündeminde Suriye ve Mısır vardır, olmalıdır. Özellikle Mısır gündemden hiç düşürülmemelidir diye düşünüyorum.
Şehit Esma’nın son görüntüleri boğazımıza düğümlenen bir hıçkırık oldu yutkunamadık bile. Dünyevi, çok değerli sandığımız, peşinde koşturduğumuz her şey değerini yitirdi o gözlerini dünyaya kapatırken. Öyle güzel ve heybetli bir ölümdü ki ne bir feryat ne de bir kula yalvarış. Yalnızca dua ve Allah lafzı döküldü solgun dudaklarından. O an bütün Firavunlara meydan okuyuş, bütün Sisilere, Esedlere, darbelere sessiz bir haykırış vardı. Bütün putların yıkılışını hissettik sanki…
Esareti kabullenmediği için şehit edilmişti. Artık hem dünyada hem de ahirette ölümsüzlüğe erişti o. Yalnızca Mısır’ın değil, tüm dünya Müslümanlarının özgürlük savaşçısı, kahramanı oldu Esma.
“Ahı ente hurrun”. Sen hürsün Esma, sen hürsün kardeşim. Dünyalık bağlarımızdan kurtulduğumuzda, inşallah biz de hür olacağız…