enis | Mumdan Gemiler enis – Mumdan Gemiler
Yazar arşivleri: enis
29/03/2020 enis 2 Yorum
Bu sıkıntılı günlerde canı sıkılanlar için linkler…
26/03/2020 enis 4 Yorum
Liste yapma işine nerden bulaştım az çok hatırlıyorum. Harbiye’deki iş yerinde, sınırlı zamanda, ki haftada bir gidiyorum, bir şey unutmadan işleri yetiştirmek için bulduğum bir çareydi. Aynı gün içinde yapılması zorunlu olan beyanname, girilmesi gereken evrak çok olunca mecburen bir şey atlamamak için listeler yapmaya başladım. İnziva günlerinde ise dağılmamak için yapıyorum. Tamamını yapmayacağımı bilsemde yine de liste hazırlamak beni derleyip toparlıyor, düzene koyuyor, rahatlatıyor.
Yazım hiçbir zaman iyi olmadı. Okul sırasında hele çok kötüydü. Bazen ben bile ne yazdığımı okuyamazdım. Daha sonra beyannamelerdeki rakamların okunaklı olması gerekliliği beni cetvelle yazmaya alıştırdı. Rahmetli Ahmet abi de öyle yazardı. Sanırım ondan gördüm. Gerçi o bu konuda bir efsane idi. Kesik uçlu kalemiyle sabahtan akşam dört beyanname yazardı, sanırsın hat eseri. İşleri alelacele yetiştirme alışkanlığı olan biz piyasa muhasebecilerinin asla anlayamayacağı bir şey. O yüzden listeler kargacık burgacık harflerle yazılıyor hâlâ.
Bugünkü listemde iş öncelikli. Bir diğer iş okumak istediğim Gadamer makalesi. Dünkü listeden devrediyor. Okumak isteyen olursa linki. Anlama kavramı üzerine bir ömür vermiş bir insan Gadamer. Kavramlar batı felsefesi için önemli. Tarih içinde serüvenleri var. Bir kavram başka bir dönem farklı algılanabiliyor. Bu yüzden dışardan boş iş, gevezelik gibi görülüyor bazen. Bir de teknik yanı var. Felsefe üzerine bir şeyler yazsam mı diye düşünmüyor değilim. Uzun yazıları kimse okumyor mecburen kısa kısa notlar olmak zorunda. Sonra devamını getiremem, dağılırım diye düşünüyorum vaz geçiyorum. Bilemiyorum.
Kargo gelirse bağkur başvurumu hazırlayacağım. Sabah kardeşim bugünler için kargo günleri dedi ona güldük.
Eskiden opera denince gülerdim bıyık altından. Şimdi başka bir şey dinleyemiyorum. İnsan büyük konuşmamalıymış. Aşağı dinleyen, seven olursa diye Delphine Galou’nun bir Bach yorumunu bırakıyorum. Bir de latin bırakayım çeşit olsun.
maddeyi çizebilirim. Şimdi gideyim evde 10 dk. hamsterlar gibi turalayım. Tai chi ye falan bakmak lazım aslında. Bütün kaslar için, iyice hamladık. Birileri skypeden yapmayı akıl etse. Neyse…
09/03/2020 enis 2 Yorum
Yavaş yavaş ellide ilerliyorum. Bu doğumgünün bir önemi vardı benim için, emekli gün sayımı doldurmuş oldum. Çok mu önemliydi, bilmem, bir etabı daha bitirmiş oldum.
Görüşemesem de iyi dostlar, iyi insanlar biriktirmişim. Bu kadar zaman içinde az iş değil. Geriye kalanlar çok fazla önemli değil. Kalan zamandan dileğim biraz gezmek. Neşeli insanarla olursa daha zevkli olur.
Akşam Dalida dinlerken buldum kendimi. Bugünde Rafella Carra. Kendime ilişmiyorum bu akşamlık. İstediğini dinlesin.
Rafella Carra hiç dinlememiş olanlar için şunu söylebilirim Seyyal Taner in İtalya şubesi. Çocukluğumuzun siyah beyaz televizyonlarının neşelerinden.
Bunuda ekleyeyim tamam olsun
19/12/2019 enis 2 Yorum
Bu aralar fb da önüme bolca eski İstanbul resimleri düşüyor. Bazılarını dayanamayıp arşive alıyorum. Çoğunda dikkatimi çeken bir şey var. Köprüde, vapurda, piknikte nerde olurlarsa olsunlar insanlar çok şık. 40’lardan 80’lere kadar böyle. Resimlerde bir şeyin beni rahatsız ettiğini hissetim. Yok, eskiye duyulan nostaljik bir özlemden değildi. Daha derinde bir şey olmalıydı. Aklıma bir aralar öz saygı üzerine okuduklarım geldi. Belki bir kısmı bununla alaklı. Ama bana da özgü bir şey değil sanki. Bugün bir meydanda, kalabalık bir toplumda o özen yok artık. Belki de amatör dikiş diken terzi ev kadınlarının ( ne enterasan bir toplumduk, her ailede birden çok terzi vardı, tam romanı yazılacak kadınlardı) ve terzilerin neslinin tükenmesiyle; konfeksiyonla alakalı bir zevksizlik dalgasıdır bu. Bilemiyorum, bizleri bir kota, tişörte mahkum eden şey bir sosyal değişim mi, yoksa toplumsal öz saygı kaybı mı kestiremiyorum.
30/10/2019 enis 2 Yorum
Bu aralar sık sık uyanıyor annemi soruyor. Bazen akşam üzerileri, biraz endişeli artık erken kararan sokağa bakarak”annen geç kaldı” diyor . Kendi annesiyle karıştırdığı da oluyor, “kimi soruyorsun benim annemi mi, senin anneni mi? dediğimde “buranın annesi” diyor. Her seferinde “annem öldü” demek zor geliyor. Kaç yaşından bu soruyu sorduğuna emin olamıyorum. Sonra avutmaya çalışıyorum “ben varım, D. var, hep beraber oturuyoruz işte” diyorum. Mekanları karıştırdığı da oluyor. Bu sabah “burası neresi E.” diye uyandırdı beni. Burasının Karagümrük değil de Bakırköy olduğunu söylediğimde pek ikna olmadı ama ses etmedi. Böyle zamanlarda Karagümrüğe, çocukluğuna dönüyor sanırım. Fatih’in, Yenimahalle’nin adını ise hiç anmıyor.
İki aydır evdeydim. İlk bir ay ayağımın şişiyle geçti. Zor bir dönemdi. Nedenini bilemediğim bir şekilde sağ ayak yorgundu. Öyle pek şiş falanda yoku. Ama diz buna rağmen tam açılmıyordu. Benim de, babamın da performansı geri gitti. Artık evin içinde pek yürüyemiyor. İki defa işe gittik, on beş gün arayla. Kapıdan bindik, iş yerinin kapısında indik. Buna rağmen her ikisinde de fenalık geçirdi, ambülans çağırmak zorunda kaldık. Harbiye’ye artık yalnız gidiyorum. İşleri ise evrakları eve alıp, alpemixle büroya bağlanıp evden giriyorum. Yeni bir sistem oturtmamız gerekecek.
01/10/2018 enis 2 Yorum
Mevsimlerden Hegel… Şimdilik yavaş ilerliyeceğim. Kant’ın bitecek nispeten okuduklarımdan daha az önemde bir 200 sayfası var. Onu da araya şıkıştırarak.