"Sözüm Meclisten İçeri" | SAÜ Kampüs
“Sözüm Meclisten İçeri”
Yazı yazmak, düşünceleri ifade etmek, doğru sözlü olmak ve en önemlisi kimsenin söyleyemediklerini ifade etmek zor iştir. Kırılsalar da, üzülseler de, nefret duysalar da sözlerimizi doğru söylemekten geri durmayacağımızı bildirmek isterim. Sosyoloji benim alanım değil fakat çok ilgi duyduğum bir kavramdır. İnsanları uzaktan gözlemlemek ve onların hal, hareket, tavırlarını incelemek benim için mutat bir alışkanlıktır. Kendimce doğru kabul ettiklerim olsa da kimi zamanda çevremde ki insanların yanlışlarını analiz etmekten kendimi alı koyamıyorum. Hep ısrarla dokunduğum bir kısım var.
Sosyal medya kullanımı…
Evet, birçoğumuz vazgeçemediğimiz daha doğrusu vazgeçmek istemediğimiz bir alan. Buralarda yapılan paylaşımlar beni çoğunlukla üzmektedir.
Neden mi? Bir arkadaşım Suriye’de yaşanan açlıkla ilgili bir resim paylaşarak, üzerine acıklı acıklı şiirler serpiştirmiştir. Farkındalık oluşturması açısından harika bir şey. Fakat bir-iki saat sonra İstanbul’da yediği waffle fotoğraflayıp, “eh işte bugün de böyle” yazması beni derinden üzmektedir.
En acısı da şehitlerimizin fotoğraflarını paylaşıp, aradan 10 dakika geçip, bir A.V.M’de yer bildirimi yaparak “Eğlence var dediler geldik” demesi beni hayretler içerisinde bırakmaktadır. Bana diyebilirsiniz; “Burada ne ye hayret ediyorsun?” diye… Farkında değil misiniz? Bu iş tam bir şizofrenlik hale geldi. Diyeceğim o ki kitapları sosyal medya ’da paylaşana kadar okusaydınız, o resimleri/ o paylaşımları yapmayacak kadar daha dikkatli olurdunuz.
İnternetle birlikte sosyal ağlar hayatımıza girdiğinden beri pek çok değerimiz tepe taklak oldu. Eskiden mutluluk kimsenin gözüne sokulmaz, mutsuz olanlar düşünülerek dikkatli hareket edilirdi. Hatta Anadolu da karı koca yan yana yürümez, erkek bir adım önde giderdi. Hâlâ devam eden yerler vardır. Kadına değer verilmediği için karı kocanın yan yana yürümediği gibi bir izlenime sebep olan bu davranışın altındaki sebebi öğrenince şaşırmıştım. Savaş sırasında kocası cephede olan ya da şehit olan hanımlar yolda yan yana yürüyen karı koca görüp üzülmesinler diye hanımlar kocalarının yanında yürümeye çekinirlermiş. O zamandan kalan bir alışkanlık. Ne kadar incelikli bir hareket.
Fakat günümüzde o kadar bencil olduk ki olanı var olmayanı var diye düşünmüyoruz. Her mutlu anımızı insanlara göstermekten çekinmiyoruz. Söz fotoğrafı, nişan fotoğrafı, düğün fotoğrafı, bebek fotoğrafı, yemek ve sofra fotoğrafları, mezuniyet fotoğrafı, ailecek çekilmiş sohbet anı fotoğrafları…
Bu fotoğrafları görmek isteyen yakınlara e-posta yoluyla gönderilebilir ama nedense facebook ve twitter gibi sosyal ağlarda daha çok kişinin görmesi için sergilemek tercih ediliyor.
Şunu fark ettim. Paylaşacağınız mutluluksa iyileri de üzebilirsiniz kötüleri de… İyiler üzülebiliyor. O nimeti çok isteyip de ona nasip olmadığı için… Mesela evlat hasretinden yanan, çocuğu olmayan bir arkadaşınız, sizin çocuğunuzun poz poz fotoğrafını gördükçe üzülür, derdi depreşir. Sizin mutlulukla baktığınız fotoğrafa o ağlayarak bakıyor olabilir: “Bir evlada sahip olamadım” diye.
Belirli vakıf, camia, cemaat, dernek gibi oluşumlarda bulunan gençlerimiz sevgililer günü adı altında servis edilen bu saçma günü kutlamaları ne kadar kabul edilir? Yapılan kutlamalar, atalarımızın kemiklerini sızlamaktan çok ileri gitmiştir. Kimsenin yaşam tarzına karışma gibi bir durum söz konusu olamaz. Fakat herkes temsil ettiği kuruma yakışır şekilde davranması gerekir.