Hepimiz bir zamana kadar hayatı toz pembe sandık, size aslında öyle olmadığını gösteren neydi?
herşey güzeldi akıp gidiyordu hayat,dert yoktu tasa yoktu varsa da görmüyordum o güne kadar ; 23 yıl önce babamın kaybıydı bana hayatın güzel olmadığını gösteren ilk şey,sizde ne oldu da hayatın pempe olmayan tarafıyla tanıştınız yada tanıştınız mı?
Babannem hiç ölmicek zannederdim..
Çok neşe doluydu, hiç yaşınoın kadını değildi hep pozitif beraber çokca uyumuşuzdur ve öldüğünde dokunamadım.. ürperdim..
Anladım kii herşey gelip geçici..
Şuan da da ananem için böyle bişe söz konusu yine böyle bişe yaşarsam iyice içime kapanıcam sanırım o insanlarla büyüyüp gözünün önünde kaybetmek koyuyo..
Babaannen için başın sağolsun Anneannen için de ALLAH gecinden versin...
amin Hakan Teşekkürler..
çocukluk aşkım vefat ettiğinde anladım bunu,hayat toz pembe değil ve insanlar eninde sonunda ölüyorlar...
Hayatın tozpembe olmadığını hımmzz sanırım 11-12 yaşlarında anladım , hatta yaşayarak öğrendim ... Birisinin kaybıyla olmadı öğrenmem .
Anneannemle helalleşmeye girdiğimde o şişmiş bembeyaz ellerini gördüğümde , tabutu alıp gömmek için götürdüklerinde aslında ne kadar boş şeylere üzülüp yıprandığımızı anladım. Bu fazlasıyla acı sanırım.
hayat hepimiz için düşündüğümüzden daha kısa aslında,kaybın için başın sağolsun...
Sağol abim seninde başın sağolsun.
binbir zorluk ve çabayla okuduktan sonra ilk iş tecrübem..vasattı..sonrasında dayanmayıp ayrıldım ama şans gülmedi sonrasında..birileri bişiyler bilmezken sırf tanıdıkla iş girmenin sevincini yaşarken ben olmadık işler yaparak bir yerlere gelmiştim..o ilk yıllar çok zordu..
Okuldan mezun olduğumda
7 yaşındayken babannemin vefatı
bir vakitler öleceğim demeye başladım. bundan başka bir şey düşünemez olmuştum. ama şimdilerde iyiyim. hayatı tam anlamıyla bilmiyorum bilmediğim şey için de güzel ya da çirkin dememem lazım.
sanırım kızın biri bebeğimin kafasını kopardığı halde ablası en yakın arkadaşım olduğu için ona da dondurma vermek zorunda kalmam ilkiydi
dedm öldüğünde :/
9 yaşımda öğrendim.Annemi kaybettiğimde.Sonrasında hiçbir zaman hayat tozpembe olmadı.
Tozpembe hayaller vardı.Pembesi gitti, tozu kaldı. :(
rahmetli abiciğimin daha 30 yaşındayken şehit olması ve zamanın su gibi akıp geçtiği gerçeğiydi
sürekli karartmaya çalışanlar oldukca pembe görmeme imkan yokki..
Evet insan hayatında kayıplar yaşayınca gerçeklerle kalıyor.Aslında çok erken yaşlarda öğrendim.Ama inat edip yinede tozpempe bakmakta yarar var.Yaşadığım ve beni olabildiğince gerçekliğe iten şeylerde biri amcamı kaybettiğim zamandı.Ozaman çocuklar daha küçüktü.Kuzenimle aynı yaştayız.Ve babasını kaybetmişti bu yetmezmiş gibi annensinde akıl sağlığı yerinde değildi.Ve göç edildi buralardan.Bu hayatta en çok değer verdiğim insanlardan amcam yoktu ve en çok sevdiğim kuzenim artık yanımızda değildi.Ama üstesinden geldiler.Yeniden hayata tutundular.Ve şimdi gayet iyiler.Onların acıları büyüktü ve sonuçta benimde başımda yıpratıcı olaylar oldu.Bir süre sonra insan şunu görüyor.Hayat bize iyi şeyler sunmuyor.Ama insan olarak çabalamakdan vazgeçmiyoruz.Ve bu çaba bize huzur veriyor.Belki bu yüzden hayat çekilir geliyor bize.
Ben pembe gözlüğümü biraz indirerek kullanıyorum (: beni üzücek birşey gördüğümde gözlüğümden bakıyorum eğer bir sorun yoksa gözlüğümün üstünden bakıyorum şu ana kadarda zarar görmedim benimki biraz kendime olan aşk (: yani kendimi şımartmayı seviyorum..
31.12.2002 benim hayatımın kabusu oldu
evlilik, büyük bir sorumlulukmuş, yok diye bişey yok mutlaka para bulmak gerekiyor, hani derler ya parasızda olur diye, olmuyor arkadaş parasız hiç birşey olmuyor, dünya kadar masraf
yıllar geçip olgunlaştıkça , iyi ve kötünün ayrımını yapmayı öğrendiğimde, zaten hayatın toz pembe olmadığını idrak edebildim. kendimi kandırmaya gerek yoktu, kabullendim
Eski sevgilimin hayatımı s..tiğinde anladım
Hayatın pembe yanıda mı var üstat.. ?
Nedense hayat bana hala tozpembe görünüyor.
hayat aslında çok acımasız. ama biz çok renkli ve eğlenceli sanıyoruz.
Olay olarak bilmiyorum ama ben bunu erken öğrendim.
ne zaman Long Island Ice Tea'mde son bir yudum kalsa bu hisse kapılıyorum:/
Anaokulundan eve gelip, gene evde kimsenin olmadığını anladığım ve anahtarımla kapıyı açmaya çalışırken (açamazken) öğretmenimin yardım etmesi bana hayatın zorluğunu gösterdi.
Pek pembe göremedik yani. =)
Ana Sayfa > Spor > Hepimiz bir zamana kadar hayatı toz pembe sandık, size aslında öyle olmadığını gösteren neydi?