Melisa 13 yıl sonra eline kavuştu - Korkusuz Gazetesi
İstanbul’da yaşayan ortaokul öğrencisi Melisa Gökgöz’ün (13) doğuştan sağ eli yoktu. Bir belediyede işçi olarak çalışan baba Esat ve anne Muazzez Gökgöz’ün tüm çabalarına rağmen maddi yetersizlikler nedeniyle robot ele ulaşamayan Melisa’nın hayalleri, Robotel Türkiye sayesinde gerçek oldu. 7 üniversite öğrencisi de Melisa’nın bu hayalini emekleriyle destekledi. Robotel Türkiye’den gelen talep üzerine çalışmalara başlayan İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesi öğrencileri, Merve Boşnaz, İremnaz Çay, Sinem Sera Ertaş, Mustafa Bekir, Abdülkerim Aksak, Muaz Dervent ve Hüseyin Muhammedi bir ay gibi kısa bir sürede Melisa için gerekli olan robot eli tasarladı.
“ÜÇ BOYUTLU YAZICILARI KULLANDIK”
Melisa’nın elinin ölçülerini almak için öncelikle Gökgöz Ailesi’ni üniversiteye davet ettiklerini anlatan Yazılım Mühendisliği 3. sınıf öğrencisi Sinem Sera Ertaş, “Biz öncelikle Robotel Türkiye ile gönüllü olarak iletişime geçtik. Onların toplantılarına katıldık ve bu sürecin nasıl işleyeceğiyle ilgili bilgi aldık. Sonrasında Melisa’nın bilgileri bize ulaştırıldı. Melisa’nın bilgilerine ulaştıktan sonra aileyi okulumuzda misafir ederek Melisa’nın el ölçülerini aldık. Ölçeklendirme, boyutlandırma gibi süreçlerden sonra 3 boyutlu yazıcıları kullanarak baskı sürecini tamamladık. Baskı sürecinin ardından montajlamayı yaptık. Aileyi tekrardan çağırıp yaptığımız eli denedik. Deneme süreci çok başarılı geçti” dedi.
“KAYBETTİĞİ BİRÇOK HAYALİNİ GERÇEKLEŞTİRECEK”
Robot elin kullanımının çok kolay olduğunun altını çizen Sinem Sera Ertaş, Melisa’yı mutlu etmekten dolayı çok heyecanlı olduklarını söyledi. ‘O sadece bir el değil kaybedilen onca hayaldi’ diyen Ertaş, “Bir projenin bizi bu kadar mutlu ve tatmin edeceğini düşünmemiştik. Yaşadığımız çok farklıydı. Hiç beklemediğimiz kadar sevinçle dolduk. Herkesin bu mutluluğu yaşaması lazım. O sadece bir el değil. Kaybettiği birçok hareketi hayal ettiği birçok şeyi kazandı. Bu nedenle çok mutlu ve sevinçliyiz. Projenin daha büyük kitleye ulaşmasını hedefliyoruz. Gönüllü ekip olarak biz hazırız” ifadelerini kullandı.
ARTIK BEN DE ‘KALP’ YAPABİLİYORUM
“Aslında hayatıma kattığı çok büyük bir zorluğu yoktu. Ama yapmak istediğim bazı hareketler kısıtlanıyordu. Mesela bir ‘kalp’ yapmak istediğimde bir elim olmadığından yapamıyor, arkadaşlarım yapınca üzülüyordum. Sağ elimle kalem tutmak ve su içmek istiyordum. Öğrenci abla ve ağabeylerim sayesinde artık bunu gerçekleştirebiliyorum. O elimde bir şeyleri tutup kavrayabilmek, su içebilmek, çantamı taşımak benim için büyük mutluluk. Gece yatarken dahi çıkarmak istemiyorum. Mutluluğumu kelimelerle ifade edemiyorum. Elim takılınca ilk kalp yaptım. İlerde ise doktor olmak istiyorum. Benim yaşadığım sorunu yaşayan kişilere umut olmalı, onları sağlıklarına kavuşturmalıyım.”
“MELİSA’YI HAYATA BAĞLAYAN 7 GENCE MİNNETTARIZ”
Robot elin ücretini karşılayacak durumda olmadıkları için Melisa’nın 13 yaşına kadar sağ eli olmadan yaşadığını söyleyen baba Esat Gökgöz ise kelimelerle ifade edemeyecek derece mutlu olduğunu belirtti. Projeyi geliştiren ve Melisa’ya el uzatan 7 gence minnettar olduklarını kaydeden baba Gökgöz, “Melisa’nın rahatsızlığı doğuştan geliyordu. Bir tanıdığımız vasıtasıyla Robotel Türkiye ile tanıştık. Bir hafta içerisinde protezi yapıp bize teslim ettiler. Çocuğum şu an yeniden doğmuş kadar mutlu. Bu mutluluk anlatılmaz yaşanır. Daha önce çok araştırdık. Robot elin Melisa için kullanılabilir olduğuna dair rapor aldım. 35-40 bin dolar arasında bir fiyatı olduğu söylendi. Bunun da benim kaldıracak kapasitem olmadığından temin edemedim. Bu projeyi geliştiren herkesten Allah razı olsun. Bu çocuklarımızın devletimizin ufak bir dokunuşuna ihtiyacı var. Devletimizin bu tür projelere destek vermesi gerekiyor. Bu gençleri destekleyelim ki biz daha çok yükselelim. Bu gençler bizden hiç para istemediler” diye konuştu.
“ARKADAŞLARININ YANINDA ZORLANIYORDU”
Bir anne olarak Melisa’nın yaşadığı zorlukları en yakından gözlemleyen isim olan Muazzez Gökgöz de mutluluğunu şu sözlerle ifade etti:
“Kendisi yaşadığı sıkıntıları bana fazla yansıtmıyordu ama ben bir anne olarak onun durumunu gözlemliyordum. Özellikle arkadaşlarının yanında zorlanıyordu. Benim kızım çok başarılı onu çok yıldırmadı bu durum. Şu an çok mutlu gece bile o eli çıkarmak istemiyor. Eliyle yazı yazmaya bile başladı. Ben bir anne olarak çok mutluyum. Kızımın bunu bu kadar istediğini bilmiyordum. Onu mutlu görmek çok güzel.”