﻿ Huzur Pınarı - Ab-ı Hayat - Âb-ı Hayat - 1736
Buradasınız: Anasayfa Makaleler Âb-ı Hayat Âb-ı Hayat - 1736
Âb-ı Hayat - 1736
Cuma, 24 Kasım 2017 07:14 tarihinde yayınlandı.
Enver abiler, zaman zaman bizim muayenehaneyi teşrif ederlerdi, diş kontrolleri yapılır, ihtiyaç varsa tedavileri yapılırdı.
İnsanın fıtratında acelecilik vardır. Herşeyin çabucak olması istenir. Fakat herkesin bazı hadiselere intibakı farklı olur. Bazı insanlar islamın emr ve yasaklarını, zaten aradığım buydu dercesine hemen kabul edip kolayca uygulayabildiği gibi, bazılarının nefslerine zor gelebiliyor, bazıları da kabul etmekte zorlanıyor. Bazı insanlardaki anlayabilmek veya kabul edebilmenin gecikmesi, anlatan ile ilgili olmadığı halde, ters giden birşeyler var zannederek, üzülürdüm ve bu vazifeyi yapamadığım zannına kapılırdım. Bu hizmet galiba devam etmeyecek, bıraksam mı diye düşündüğüm zamanlar, Enver abiler telefon eder veya çağırır, kimlerin geldiğini, neler yapıldığını sorarlar, hizmetin kıymetini ve ehemmiyetini anlatırlardı. Sonra da bir miktar şeker veya çikolata verirler, "Akşama gelenlere verirsin, bu hizmeti bırakmak yok" buyururlardı. Akşama çikolatalar dağıtıldığında, gelenler adedinden ne bir tane fazla, ne de bir tane noksan çıkardı. Kaç kişi varsa, o kadar verilmiş olurdu. Bu hadiseyi defalarca yaşadım.
Enver abilerde öyle derin merhamet ve anlaşılamaz bir sabır vardı ki; herkes kurtulsun, ahiretde hiç kimse yanmasın diye fevkalade bir gayretle uğraşırlar ve her türlü sıkıntıya da sabr ederlerdi. Hiç kimsenin, hatta kendisine kötülük yapanların dahi kalbini kırmazlardı. Yetiştirdiği talebelerine de böyle olmak lazım olduğunu nasihat ederlerdi. Hepiniz birer Enver abi'siniz, dışarıda kendinizi değil, hocamızı ve İhlas'ı temsil ediyorsunuz, ona göre davranın derlerdi.