Allah’ı çok sevmiştim!
Geçenlerde galiba CNN Türk’te bir konuk, “Diyanet İşleri Fetva Kurulu acilen, hemen lağvedilmeli” diyordu. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
Fetva Kurulu’nun “Babanın kızına şehvet duyması” gibi sapıkça bir soruya dini açıdan getirdiği yorumları okuduğumda CNN Türk’teki o konuğun ne demek istediğini daha iyi anladım.
Adamlar, “Haşa… O da ne demek? Böyle sapıkça bir soruya dini nasıl alet edersiniz” diye tepki göstereceklerine “ensest” ilişkiyi teşvik niteliğinde yorum yapıyor, bunu kamuoyu ile paylaşıyor ve bu sapıklığa ortaklık için de bizim cebimizden ödenen vergilerle maaş alıyor.
Aslında Diyanet İşleri Başkanlığı denen kurumun top yekun varlığı da başlı başına sorunlarımız arasında değil mi?
Din İşleri Yüksek Kurulu Dini Bilgilendirme Platformu, bir süre önce de evlenme hazırlıkları yapan nişanlı çiftleri uyarıp, nişanlılık döneminde çiftlerin el ele tutuşmaması ve baş başa kalmaması gerektiğini buyurmuştu.
İşleri güçleri yok adamların!
Akılları fikirleri cinsellikte!
Erkek-kadın arasındaki cinsellik konusu hayatlarının merkezine oturmuş. Beyinlerindeki bütün girinti-çıkıntılar cinsellik ağı ile örülmüş.
Zannederseniz bu dinin kadın ile erkek arasındaki cinselliği organize etmekten başka hayata dair başkaca bir düzenlenmesi yok!
Bir sapık, Diyanet İşleri’nin malum kuruluna sapıkça bir soru soruyor.
Bunu hangi şerefsizin sorup, işleyeceği suça zemin aramaya çalıştığı bir yana, Diyanet İşleri Başkanlığı denen kurumun maaşını cebimizden alan diğer sapıkları, bu ahlaksız, iffetsiz, hayasız soru için oturuyor, düşünüyor, taşınıyor, araştırıyor ve şu yanıtı veriyor:
O ahlaksızca soruyu soran adam belki cahilin tekidir. Ama bu yanıtı hazırlayan ahlaksızlar gurubunun herhalde biraz mürekkep yalamışlığı, öyle bir kurulda görev aldıklarına göre de birazcık din-iman-ahlak süzgecinden geçmiş olmaları gerekmez mi?
Böyle bir kurulun, nasıl olur da böyle sapıkça bir soruya sapıkça bir yanıt verebileceğini sorup duran arkadaşıma tahminimi açıklamadım, o da makul buldu. “Bu kurulun içerisinde de mutlaka böyle sapıklıkları olan insanlar var ki, böyle bir sorunun üzerine atlayıp, fetva hazırlayarak kendilerini temize çıkarma gayreti içerisine girmişler” dedim.
Laik bir ülkede Diyanet İşleri Başkanlığı gibi bir kurumun varlığının yanlışlığı başlı başına ayrı bir tartışma konusu. Ancak, son günlerde Diyanet İşleri Başkanlığı’ndan yapılan saçma-sapan-sapkın açıklamaları gördükçe Ahmet Altan’ın son kitabı “Bir hayat bir hayata değer”deki “dine” dair kendi çocukluk anılarını anlattığı bölüm geldi aklıma…
“Allah’ı çok sevmiştim” diye başlıyor Ahmet Altan ve şöyle devam ediyor:
“Ondan benim anlamadığım kelimelerle bahsediyorlardı ama o benim için, beni sevmesini istediğim temiz yüzlü yaşlı bir dedeydi. Oruç tuttuğum zamanlarda biraz gülümsediğini düşünürdüm.
Doğrusu ya ondan pek korkmazdım. Ama beni sevmesini isterdim.
İlk kez okulda din hocası cehennemi uzun uzadıya tüm korkunçluğuyla anlattığında dehşete düşmüştüm., Benim teravih namazlarında, iftarlarda, sahurlarda hissettiklerimle hocanın anlattıkları hiç birbirine benzemiyordu.
Beni sevmiyordu. Kötü birşey yaparsam beni ateşlerin içine atacak, beni yakacak, bana acılar çektirecekti.
Din hocası benim çocukluk dünyamın en huzurlu hayalini o soğuk yatakhanelerde uyumadan önce dua edip kendisine gülümsediğim, herkes bana yaramazlık yaptım diye kızdığında kendisine sığındığım “yakınımı” benden koparmıştı.
O çocukluk dönemimden sonra bir daha hiç dindar olmadım, oruç tutmadım, dua etmedim, namaz kılmadım….”
Bence islamiyetin en büyük talihsizliği onu yorumlayan din adamlarının kalitesizliği olsa gerek. Şu dünyada islam dininin geldiği noktaya baktığınızda iyi birşey görebiliyor musunuz?
Bu tür din adamları yüzünden çoğumuz Ahmet Altan’la aynı ortak duyguları yaşamadık mı?