İdam cezasının kaldırılmasına inancım gereği karşı olanlardanım. Ancak, ülkemiz zaman Zaman bir takım darbeciler ve darbe yandaşlarının tesiri altına girdiğini, bu dönemlerde adaletin tecellisinden çok, siyasi kararlar verildiğini düşününce insan bu ülkede idam cezasının kaldırılmasının iyi olduğunu düşünmeye başlıyor.
Ülkenin darbeye hazırlandığı ve darbenin arkasından gelen süreçlerde verilmiş kararların pek çoğu toplumun vicdanında karşılık bulmamış, hatta öfkeye yol açmıştır. Böyle olduğu içinde çok geçmeden mahkeme kararları ile idam edilenlerin itibarları iade edilmiş, idam edenlerde kendilerinde karşı çıkma gücünü bulamamışlardır. Çünkü, mahkemeleri baskı altına alıp, istedikleri kararları çıkartma gücüne sahip oldukları dönemlerin ardından onlarda toplum ile barışma ihtiyacı duymuşlardır.
Cumhuriyetin ilk yıllarından bu yana verilmiş bazı idam cezaları hâlâ toplumun vicdanını kanatan kararlar olmuştur.
Pek çok örneğinden bir kaçını hatırlatmak istiyorum.
İskilipli Atıf Hoca bunlardan birisidir. Bugün Atıf Hoca'nın önce asıldığı sonra karar verildiğini biliyoruz.
Adnan Menderes ve arkadaşlarının nasıl yargılandığını, haklarında verilen idam kararlarının hangi şartlar altında uygulandığını da biliyoruz.
Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının da toplumda oluşturulan linç kampanyasının ardından idam edildiklerini bilmeyen var mı?
Yine 12 Eylül 1980 darbesinin ardından bir sağdan bir soldan anlayışı içinde gençlerin asıldığını unutmuş değiliz.
Kısacası yargının belli çevrelerin tesiri altına girerek ve özelliklede emir komuta zincirine dahil olduğu dönemlerde verilen bazı kararların adaletin tecellisinden çok güç sahiplerinin otoritesini pekiştirmek için verildiğini biliyoruz.
Meseleye bu açıdan bakıldığında idam cezalarının kaldırılması doğru olmuştur. Ama, idam cezasının kaldırılması da estirilen bir rüzgarın sonucudur. Birileri öyle istemiştir,s iyasilerde o isteğe direnememişlerdir..
Olağanüstü dönemlerde yargıdan sadece tartışmalı değil, iktidar sahiplerinin sopalığını yapan kararlar çıkabilmektedir. Sanıyorum darbeler döneminin kapatılması için sadece darbecilerin yargılanması yetmez. Bu dönemlerde verilmiş kararların yeniden ele alınması,serinkanlılıkla ve adaletin tecellisinden başka hiçbir hedef gözetmeyen yargılamaların yapılması gerekiyor.
Bu bakımdan Salih Mirzabeyoğlu kardeşimin olağanüstü dönemde ve olağanüstü şartlar altında, estirilen linç kampanyasının bir sonucu idama mahkum edildiğini düşünüyor ve bu haksızlık son bulmadığı sürece darbe dönemlerinin kapanmayacağını hatırlatmak istiyorum.
Çünkü, darbe dönemleri hukukun rafa kaldırıldığı dönemlerdir. İnsanlar birilerine göre suçlu olabilirler ama kararlar mevcut kanunlar çerçevesinde verilmek durumundadır. Gerçi darbe dönemlerinde de verilen kararlar bir takım kanun maddelerine dayandırılmaktadırlar ama o maddelerin aradığı delillerin olup olmadığına fazlaca dikkat edilmemektedir. Özellikle güç sahipleri kendilerini kanunların yerine koymak gibi bir yanlışa saplanmakta, adaletin yerini öç alma duygusu almaktadır.
Bu dönemlerde açılan her dava elbette güç odaklarının isteğine uygun sonuçlanmamıştır. Ancak, insanlar mağdur olmuşlardır. Söz gelimi 12 Eylül darbesinin ardından Akıncılar hakkında TCK 168. maddeden dava açılmış, 103 kişi alt sınırı 10 yıl olan, idama kadar giden bir iddia ile yargılanmıştır. Yani mevcut anayasal düzeni devirip yerine İslam esaslarına dayalı devlet kurmak için silahlı çete oluşturmakla suçlanan 103 kişinin ev ve işyerlerinde yapılan araştırmalarda bir tek silah bile bulunmadığı halde insanlar silahlı çete kurmaktan yargılanmıştır.
Salih Mirzabeyoğlu da hiçbir silahlı eylemin içinde olmadığı halde, sırf düşüncesinden duyulan rahatsızlık sebebiyle o günün şartları içinde idama mahkum edilmiş, 12 yıldır cezaevinde en ağır şartlar altında yatmaktadır. Bu haksızlığa mutlaka bir çözüm bulunmalıdır. Bulunmalıdır ki artık hem darbecilerden hesap sorulduğu hem de bundan böyle darbeler dönemin tüm sonuçları ile kapandığı söylemi anlamına kavuşmuş olsun.