Sözler - Lemeât - s:1005 - Risale-i Nur Külliyatı | Sorularla Risale
âcize : güçsüz, kuvvetsiz
akıl-sûz : akla ters, aklı rahatsız eden
ecrâm-ı ulviye : gökcisimleri, gökteki büyük cisimler
edvar : devirler, dönemler
emirnâme : emir yazısı
evham-sâz : vehimli, kuruntu saçan
hil’at-ı vücud : vücud, beden elbisesi
istikbal : karşılama
istimdatkârâne : yardım dilercesine
kalâk : sıkıntı, huzursuzluk
kanun-u meşiet : irade, dileme kanunu
mahiyet : öz nitelik, esas
menzil-i naz : naz makamı
muhrik : yakıcı
mürekkep : oluşmuş, bileşik
müz’ic : rahatsızlık, sıkıntı veren
perdâz : uçan
ra’şet : titreyiş, ürperme
sırat-ı müstakim : dosdoğru yol
şehbâz-ı edvar-pervaz : her devirde uçarcasına hâkimiyetini kuran
tevahhuş : korku, ürküntü
vâesefâ : esefler olsun
vicdan-sûz : vicdanen sıkıntı ve ızdırap veren, vicdanı yakan
yütm : yetimlik, kimsesizlik
İşte bu elîm yolda nereye bir başvurduk, onda bir belâ bulduk. Zira mağdub ve dâllîn yolları böyle olur. Tesadüf ve dalâlet o yolda nazar-endaz.
O nazarı biz taktık, bu hale böyle düştük. Şimdi dahi halimiz ki mebde’ ve meâdi, hem Sâni ve hem haşri muvakkat unutmuşuz.
Cehennemden beterdir, ondan daha muhriktir, ruhumuzu eziyor. Zira o şeş cihetten ki onlara başvurduk; öyle hâlet almışız.
Ki yapılmış o hâlet, hem havf ile dehşetten, hem acz ile ra’şetten, hem kalâk ve vahşetten, hem yütm ve hem yeisten mürekkep vicdan-sûz.
Şimdi her cihete mukabil bir cepheyi alırız, def’ine çalışırız. Evvel, kudretimize müracaat ederiz. Vâesefâ görürüz ki âcize, zaife. Saniyen, nefiste olan hâcâtın susmasına teveccüh ediyoruz. Vâesefâ, durmayıp bağırırlar görürüz.
Sâlisen, istimdatkârâne, bir halâskârı için bağırır, çağırırız. Ne kimse işitiyor, ne cevabı veriyor. Biz de zannediyoruz:
Herbir şey bize düşman, herbir şey bizden garip. Hiçbir şey kalbimize bir teselli vermiyor; hiç emniyet bahşetmez, hakikî zevki vermez.
Râbian, biz ecrâm-ı ulviyeye baktıkça, onlar nazara verir bir havf ile dehşeti. Hem vicdanın müz’ici bir tevahhuş geliyor akıl-sûz, evham-sâz.
İşte, ey birader! Bu dalâletin yolu, mahiyeti şöyledir. Küfürdeki zulmeti bu yolda tamam gördük. Şimdi de gel kardeşim, o ademe döneriz.
Tekrar yine geliriz. Bu kere tarikimiz sırat-ı müstakimdir, hem imanın yoludur. Delil ve imamımız inâyet ve Kur’ân’dır, şehbâz-ı edvar-pervaz.
İşte Sultan-ı Ezelin rahmet ve inâyeti vaktâ bizi istedi, kudret bizi çıkardı, lütfen bizi bindirdi kanun-u meşiete etvâr üstünde perdâz.
Şimdi bizi getirdi, şefkat ile giydirdi şu hil’at-ı vücudu. Emanet rütbesini bize tevcih eyledi; nişan niyaz ve namaz.
Şu edvar ve etvârın, bu uzun yolumuzda birer menzil-i nazdır. Yolumuzda teshilât içindir ki kaderden bir emirnâme vermiş sahifede cephemiz.