Adını Abdullah Malik olarak değiştirmiş Doktor Hans`la Londra`nın doğu yakasındaki varoşların birinde bulunan Müslümanlar kıraathanesinde buluştuk.
Adını Abdullah Malik olarak değiştirmiş Doktor Hans`la Londra`nın doğu yakasındaki varoşların birinde bulunan Müslümanlar kıraathanesinde buluştuk. Sarımsı sakalı yüzüne sempatik bir anlam vermişti. Hep gülümsüyordu. Davranışları cana yakın, içten ve ihlas yüklüydü. Sonradan Müslüman olmuş Avrupalıların çoğunda ben bu cana yakınlığı, ihlası müşahede ettim. Bir ömür cehalet, şirk, küfür, zulüm, ahlaksızlık bataklığında boğulduktan sonra İslam`ı tanıyanların ona verdikleri değer, bizim gibi hazıra konanlardan çok daha farklı oluyor.
Karşılıklı sıcak çaylarımızı yudumlarken Doktor Hans`a nasıl ve niçin Müslüman olduğunu sordum. Her zaman yaptığı gibi gülümsedi.
----- Ne zaman o günleri hatırlasam ağlamam gelir! Diye anlatmaya başladı. Aslında beni kurtaran ruhumdaki özgürlükçü duygulardı. Kişisel çıkarlara, dünya tapıcılığa, şehevi arzulara, bencilliğe dayalı ve sahibini katı kalplileştiren, zalimleştiren pis Avrupa ahlakına batık bir yaşamın sahibiydim. Ama özgürlükçülük duygularım ölmemişti. Zulme uğrayan halkların halini televizyonlarda izleyince içim parçalanır, onlara yardım etmek için dayanılmaz bir arzu duyardım. Bir İslam önderinin meşhur bir sözü vardır: “Ey dünya özgürlükçüleri! Neredesiniz?” der. İşte ben de kendini o çağrıya muhatap kabul eden kişilerden biriydim.
Özgürlükçülük damarım beni Filistin`e kadar götürdü. Kendimi bir anda Filistin halkının acılarını dünyaya duyurmaya çalışan bir aktivist olarak buldum. Ne kadar güzel günlerdi o günler! Yiğit Filistinli gençlerle İsrail askerlerinin ciplerini taşa tutuyor, kendimizi tanklara siper ediyorduk.
Bir gün Gazze`de bir Hamas mensubunun evini ziyaret ettik. Çok yoksul bir evdi. Genç oğullarını şehit vermişlerdi. Yaşlı bir baba, İsrail bombardımanında her iki ayağını kaybetmiş, tekerlekli sandalyeye mahkûm yirmi yaşlarında bir genç kız ve evin bütün yükünü omuzlamış dul bir eş… Şehit Ahmet`in yirmi beş yaşındaki dul eşi Zeynep… Daha on sekiz yaşındayken dul kalmış. Ahmet`le evliliği birkaç ay sürmüş. Bu şerefli aileye Hamas bakmaya çalışıyordu. Korkunç bir ambargonun varlığı altında…
Ben çok mutsuz, perişan, hayatlarından usanmış bir aileyle karşılaşacağımı sanıyordum. Lakin gördüğüm manzara beni tam anlamıyla şok etti. O kadar mutlu, o kadar sakin, o kadar huzurluydular ki anlatamam. Şehidin babası pırıl pırıl bir yüzle bizi karşıladı. Yoksul evlerinde ne varsa önümüze koydu. Sohbet esnasında ikide bir Allah`a şükrediyordu. Allah`ın bahşettiği büyük lütuflara layık olmadıklarını söylüyordu.
----- Doktor Hans! dedi bana. Oğlum Ahmet bir istişhadi eylemde şehit oldu. Tam yedi yıl önce. İsrailliler cesedine el koydular. Üç ay önceki esir takasında oğlumun cesedini de bir demir tabut içinde teslim ettiler. Teşhis için oğlumun tabutunu açtılar. Aradan yedi yıl geçmesine rağmen oğlum sanki bir saat önce öldürülmüş gibiydi. Yüzü güneş gibi parlıyordu. O kadar parlak ve nurluydu ki… Vücudunda en ufak bir kokma ve çürüme yoktu. Hala yaralarından kan sızıyordu. Anlatabiliyor muyum? Aradan tam yedi yıl geçmiş ve oğlumun yaralarından hala taze kan sızıyor! Bu tıbben mümkün mü? Bunun bilimsel veya akli bir açıklaması var mı? Kesinlikle hayır! İnsanın ölü cesedi birkaç gün içinde kokmaya başlar. Benim oğlum ise yedi yıl boyunca ilk gün ki gibi kalmış. Bu ancak ilahi bir mucizeyle açıklanabilir. Ondan da öte bir şey söyleyeyim size. Ahmet`imin tabutunu açtıkları zaman kanlı elbiselerinden öyle güzel bir koku yayıldı ki etrafa o güne kadar hiç kimse böyle güzel bir kokuya şahit olmamıştı.
Doktor Hans`la uzun uzun sohbet ettim. Doğrusu o ihlaslı yürekten dökülen incilere doyum olmuyordu. Lakin vakit hayli ilerlemişti. Doktorla vedalaşıp oradan ayrılırken:
Sadullah Aydın / İnzar Dergisi – Nisan 2017 (151. Sayı)
15-04-2017 0 Yorum