Çikolatalı pasta: abant-safranbolu-ankara
Geçtiğimiz hafta henüz daha üniversitede dersler başlamamışken kaçamak bir tatil yapalım dedik Kompozitle. Perşembe sabahı attık arabımıza eşyaşarı ve kendimizi, düştük yollara. İlk durağımız Abant’tı. Kızımızın bu ilk kışında hiç kar görememiş olması çok üzücü diye düşünerek Abant’tan medet umduk. Neyse ki az da olsa kar vardı. Sardık sarmaladık küçük hanımı ve gölün çevresinde, karların üstünde yürüyüş yaptık. Minicik burnu kıpkırmızı oldu yavru kuşun ama keyfine de diyecek yoktu doğrusu. Tabi bizim de.
Abant’ta birkaç saat geçirdikten sonra tekrar arabamıza atladık ve bu defa Safranbolu’ya doğru yola çıktık. Akşam karanlığı çökerken girdik Safranbolu’ya. Otelimiz eski şehrin orta yerinde1645 yılında yapılmış bir taş handı. Odaya yerleşir yerleşmez yine attık kendimizi dışarı. O lokumcu senin, bu helvacı benim dükkan dükkan gezdik. En sonunda da Arasta denilen çarşının içindeki Boncuk kahvesine oturduk. Orta yere bir kuzine kurulmuş, üstünde demlikler fokurduyordu. Tarhana çorbası içip köy böreği yedik. Üstüne de bakır kaplarda, yanında şeker yerine dut pekmezi ile ikram edilen ıhlamur ve ada çayını içtik. Sobanın başında ısındık. İşin en güzel yanı biz yemeklerimizi yerken kahvedeki teyzeler de Neva’ya baktılar. Neva’nın zaten canına minnet, öyle mutlu öyle mutlu oldu ki ertesi sabah yine aynı yere gittik.
Ertesi sabah Nevacık babasının kucağında şehir turu atarken bendeniz de Cinci Hamam’a giderek bir güzel hamam sefası yaptım. Nasıl güzel geldi anlatamam. Hamam sonrası biraz daha şehir turu ve sonrasında Ankara’ya doğru yola çıkış. Ankara’da dayımızla yengemizin evine gittik. Anneanne ve dede de Ankara’daydı. Kocaman bir aile buluşması yaşadık. Kuzen E amca, eşi E teyze, iki ay sonra aramıza katılacak Derin bebek de bizi yalnız bırakmadılar ve böylece kadroyu tamamlamış olduk. Neva kucaktan kucağa dolaştı, dedesi ve dayısıyla kahkahalar attı, kuzen Kutay tarafından simitle beslendi (!), anneannesi tarafından uyutuldu, yengesi, E dayısı ve E teyzesi tarafından bol bol öpülüp koklandı. Neva’nın etrafı böyle kalabalık oldukça, o kucaktan kucağa bir kelebek misali kondukça ben de çok mutlu oluyorum.
Pazar akşamı evimize döndük. Bu hafta okulda işler yoğun. Haftaya dersler başlıyor, bu hafta da kayıtlar var. Ama ben süt biriktirip de evde stoklayamağıdım için sürekli Neva’yı emzirmek için okul-ev arası taşınıp duruyorum. Yalnız bu sabah tekrar doktora götürdük Neva’yı kilo kontrolü için. Neyse ki 15 günde 350 gr. Almış. Benim anne sütü inadım şimdilik işe yaramış görünüyor. Ek gıdalar için altı ayın bitmesini bekleyeceğiz.
Gönderen senem zaman: 15:04
Etiketler: 5 aylık, gezi, günlük, Neva
ne kadar yaklaşmışsınız bize :)
safranbolu çok güzel bir yer eskisini çok seviyorum ben.
artık baharda ve yazın sizi kimse tutamaz siz de bizim gibi gezmeyi seviyorsunuz anlaşılan,bebiş falan farketmiyor :))
kuzuya da kocaman bir maşallah!
10 Şubat 2009 15:30
ne güzel yapmışsınız Senemcim,
sesi çıkmıyor diyordum, arada bakınıyordum bloguna, meger gezmelerdeymişsiniz :)
Nevacık ne tatlı tam bir yumoş olmuş o kıyafetler içinde.Maşallah.
10 Şubat 2009 16:31
hep diyorum süt ar-tı-yooorrr.
herkesin sütü zaman zaman azalıyor, kimisininki en başta coşuyor sonra normale dönüyor, kimisinin memeler sonradan coşuyor. ama sabırlı olmak gerek süt meselesinde. hemen formulaya saldırmak da sütü azaltıyor. seni çok tebrik ediyorum çabandan dolayı.
kardan prensesi de öpüyorum
10 Şubat 2009 16:33
Valla imrendim size şimdi görünce bu yazınızı . Eşimle benimde böyle bir gezintiye ihtiyacımız var aslında. Süper olmuş ayrıca küçük Nevaya'da iyi gelmiş olmalı ki teyzelerinin kucağında gayet mutlu görünüyor. Hasta olacak aman evden çıkmayalım derken belki de çocuklarımızı farkında olmaksızın bunaltıyoruz. Süt konusundaki inatçılığınız içinde alkış:)Sinem
10 Şubat 2009 17:05
oh ne guzel gezmissiniz Senem! Turkiye'de bu bebeklere olan yakinlik cok hosuma gidiyor. Burada korkudan dokunamiyosun bile bebeklere, analarindan korkumuza! :)
Hamami ben de cok severim bu arada...
Okul da basliyormus, hadi kolay gelsin... Sut konusundaki inadindan dolayi tebrikler. sevgiler...
10 Şubat 2009 17:11
bende nerede bunlar diyordum meğer geziyormuşsunuz oh oh..
10 Şubat 2009 23:55
Ne iyi etmişsin Senemcim...Bi de öyle güzel anlatmışsın ki gitmiş kadar oldum:)Öpüyorum Nevacığımı..
11 Şubat 2009 00:26
Nasıl içim gitti anlatamam ben de böyle bir gezinti hayal ediyordum ama Tolga yı üşütürüm diye gözüm yememişti, sanırım senden cesaret bir adım atabiliirim.
11 Şubat 2009 10:34
Siyapcım, zaten yolda çerkeş tabelalarını gördükçe hep aklıma geldin. Gidip de şu pamuşu bir öpsek, sevsek ne güzel olur diye düşündüm ama olmadı tabi :- )
Sorma kirazsevdası, ani bir kararla yola çıktık, plansız programsız olunca da sanki daha keyifli oldu. Nevacık paltosunun içinde çok sevimli oluyor ama hiiiiç de sevmiyor giyinmeyi.
Hülyacım, ben zaten sütümden umudu hiç kesmemiştim. Şimdiye dek bir kez elma bir kez de yoğurt denedi Neva, Onun dışında hala yalnızca anne sütüyle tam gaz devam ediyoruz. Emzirebildiğim kadar emzireceğim inşallah.
Sinem merhaba, bence siz de Zülal’i alın kısa da olsa bir gezi yapın. Çocuklar bütün gün evde öyle sıkılıyorlar ki aslında. Neva çok mutlu oldu bu gezimiz boyunca. Eve dönünce de evini özlemiş olacak ki, çok keyiflendi :- )
Ayşe merhaba, burada da bazen abartıyorlar gerçi. Çocuk kamunun malı sanki. İzin bile istemeden kucağına almaya kalkanlar oluyor, inanamıyorum. Ama yine de sevgisizliktense sevgiyi ve ilgiyi yeğlerim. Ben de çoğu kişinin kucağına veriyorum gidiyor. Neyse ki Neva henüz kimseyi yabancılamıyor. Bu arada benim ilk hamam deneyimimdi, pek güzelmiş yahu!
Geziyoruz Betül, geziyoruz. Gerçi sizin kadar olmasa da biz de fena sayılmayız bu konuda :- ) Öp Efeciği benim için.
Esracım, nasıl oldu Ece? İyileşsin iyice de siz de bir moral gezisine çıkın bence. Şu bahar gelse de çocukları bir tanıştırsak, e biz de tabi..
Meltem, iyice giyindiler mi hiç üşümüyorlar çocuklar. Onlar inan bizden daha dayanıklı. Bir de nasıl alıştırırsan öyle gidere çok inanıyorum ben. O yüzden fazla üstüne düşmemeye çalışıyorum neva’nın. Bu arada oyun grubuyal ilgili emailini aldım, henüz cevap yazamadım ama yazacağım :- ) Tolga’ya sevgiler..
Ne guzel bir gezi olmus. Safranbolu'ya hep gitmek istemisimdir.
Bazen dedigin gibi abartili da olsa Turkiye'de cocuklara gosterilen ilgi ve sevgi super. Biz ariyoruz onu buralarda bazen. Sanirim gecen yazin etkileri hala devam ediyor bizim icin, herkese gidip merhaba diyen bir cocuk oldu bizimki yazdan beri, benim hosuma gidiyor boyle sicakkanli olmasi.
11 Şubat 2009 20:31
11 Şubat 2009 21:19
Sokaktan Danıştay’a çevre mücadelesi sürüyor