Yeliz & Obi'nin dünya turu
Kuzeyden Orta Avustralya’ya
Gün 16: Darwin - Litchfield NP (175 km)
Darwin’den sonra Litchfield Milli Parkina geliyoruz. Burasi icin kücük Kakadu deseler de bence alakasi yok. Litchfield dogal bir eglence parki gibi, flip flop turistlerin takildigi bir yer yani. Ciddi ciddi trekking botlarinizi giymenize gerek yok. Hic Kakadu gibi degil ama yine de güzel. Darwin’den günübirlik gezi icin gelen bir cok turist var.
Litchfield’e en enteresan sey manyetik termit moundslar. Bu hayvanlar bi cesit karinca ama körler. Evlerini, bir yüzü kuzeye bir yüzü güneye bakacak sekilde yapiyorlar ki iceride günesten korunakli guzel bir sicaklik olsun. Arastirmacilar kör hayvanlarin bunu nasil algiladigini ögrenmek icin deney yapmislar ve bir teorem bu hayvanlarin manyetik algilarinin oldugu yönündeymis. Deneyde miknatis ve toprak kullanilmis ve kuleyi miknatisin üzerine yapmislar. O yüzden isimleri manyetik karinca olmus. Daha detayli ve cümle düsüklügü olmayan bilgi acin; bakiniz asagidaki 3 foto :)
Karincalarin yaptigi bu tepeler ortamda yasayan baska calilar icin de barinak görevi görüyor. Minik kafalar arasindan fotograf cekmek :)
Bu araziye dalamiyorsunuz, bir platform var ancak oradan gözlemleyebiliyorsunuz. Bosuna flip flop demedik :)
Aksam Litchfield Milli Parki’nda kamp yapacagimiz alana geliyoruz. Kampa yakin olan Wangi Falls’a sandalyelerimizi de yanimiza alip “plaj” keyfi yapmaya gidiyoruz. selalae ve havuzun kenarinda yayilabileceginiz bir alan var. Bu alanda sizin gibi her türlü canli da yayiliyor :)
Wangi Selalesi ve Havuzu
Evet fotodaki kafa benim :)
Flying Fox (Türkce’de ne deniyor bu hayvanlara bilmiyorum bi cesit yarasa iste). Havuzun cevresinde bir yürüyüs yolu var. Yine platform ve terlikle yürünebilir. Burada yürürken kafanizi kaldirip agaclara bakin. Flying Foxlari uyurken görecekseniz. Aksam üzeri günes batinca, siz aksam yemeginizi yerken sürüler halinde ciglik atarak gökyüzünde ucarken görüyorsnuz kendilerini.
Aksam üzeri günübirlik turistler de gidince park daha bi güzellesiyor.
Efenim bunlar oralarin örümcekleri. Disileri cinsel birlesme sonrasi erkegi yiyor! Seninle isim bitti danacim hadi tiiieeee diyolar yane
Son kez kimse yokken bi daha gireyim havuza
Günü domuzlar kapatiyor. Herkes gidiyor, onlar geliyor
Gün 17: Litchfield NP - Mataranka (436 km) 24 Eylül 2013
Ertesi gün yolumuz uzun ve yolda pek de görülecek bir sey yok aslinda. Mataranka’ya yakinlarinda ögleden sonra Bitter Springs’e ugruyoruz. Buranin adi suyunun koyu yesil renginden ve aci tadindan geliyor.
Evet oradaki kücük kafa benim
Gün 18: Mataranka - Marble Devils (674 km)
Ertesi sabah erkenden yola cikiyoruz, malum yolumuz uzun. Bölgedeki en eski yerlesim yerlerinden biri olan Daly Waters’a sadece ugruyoruz. Burada 1878 de kurulmus ve hala acik olan bari ziyaret edebilirsiniz. Bizim buraya vardigimiz saat sacma sapan, kahvaltidan sonra ögle yemeginden önce bi saat oldugundan ne karnimiz ac ne de bira icebiliriz. Ole olunca sadece disaridan fotograf cekmekle yetiniyoruz ama bar hala ayakta hala müsterisi var. Burasi Ingilizlerin Kuzey Bölgesi’ndeki ilk yerlesim yerlerinden biri. Ilk yaptiklari da heralde bu bar oldu :)
Uzun bir yolculuktan sonra Marble Devils’e variyoruz. Burasi Aboriginallar icin kutsal bir bölge. Peki bu kayalar Aboriginallara göre nasil olusmus. Yakin bir tepeden gelen ve bölgeden gecen Seytan, kendisine sactan bir serit kemer yapar. Seritleri yapmak icin dödürdügü saclar, sac tutamlarini yere düsürür. Bu tutamlar kirik, kopuk kaya parcalarina dönüsür. Excuse me, rocks!
Otutup gölgede kitap okuyalim istedik ne mümkün. Bati ve kuzey bölgesinin kara sinekleri resmen üzerinize yapisiyor. Ben hayatimda böle bi’si görmedim. Hati sakin durursam belki gelme diyorsunuz, 5 tanesi yüzünüze yapiyisor, 3 tanesi gözünüze girmeye calisirken 2 tanesi agzinizi zorluyor. Obi gözünp kasirken bi tanesini öldürdü yani kacmak gibi bi dertleri de yok. Sicaktan sinekler bile kafayi yemis valle. Not: Bati ve Kuzey Avustralya turu icin yüzünüzü sineklerden koruyacak tüllü sapka kesinlkle yaniniza alacaginiz seylerden biri olmali. Yoksa bu sinekler ciddi kafayi yedirtiyor adama.
Günes batinca kara sinekler gidiyor, sulu bölgelerde yerlerini hemen sivri sineler devraliyor :)
Ama arabamiz nasi tatli de mi?
Eeeee ?!?! hmm
Dünyanin ilk Pacman’i. Günes +2 puan
Gün 19_ Marble devils - Alice Springs (398 km) 26 Eylül 2013
Ertesi sabah kamp alanina Dingo geliyor. Vahsi olmasi gereken Dingolar yani vahsi köpekler ne yazik ki insanlara alismislar yine de yaklasmamak gerekiyor. Beslemek de yasak.
Alice Springs’e dogru yola cikiyoruz.
Bu günde sadece araba kullaniyoruz ve ögleden sonra Alice Springs’e variyoruz. alisveris yapip önümüzdeki günleri planlamamiz lazim. Turist Ofisini ziyaret edip brosür falan toplamamiz gerekiyor. Cok isimiz var coook.
Gün 20: Alice Springs - Ayers Rock (Uluru) (435 km)
Efenim Avustralya’ya gelip Ayers Rock’i görmeden gitmek olmaz dedik biz :) Iyi ki de demisiz, Aboriginallari ve kültürlerini daha yakindan tanimak icin iyi bir yer. Ayers Rock cölün ortasinda duran yalniz bir kaya oldugundan, cölün ortasina resmen turistik bir resort kurulmus. Icinde süper lüks otel tesisinden kamp alanina kadar her türlü konaklama olanagi mevcut. Ancak baska herhangi bir kamp alani olmadigindan gayet pahali bir kamp alani. Otelin de bayagi pahali oldugunu ögrendik ve saskinlikla dolu oldugunu da gördük. neyse zenginin parasi fakirin cenesini yordu yine biz tipis tipis kampimiza ögleden sonra yerlesiyoruz. Ayers Rock parkina giris icin alacaginiz bilet 2 gün gecerli oldugundan hemen parka gidip kültür merkezini geziyoruz, parki nasil gezebilecegimiz, saat kacta nerde olmamiz gerektigine dair bilgi aliyoruz. Günes batisi ve dogusu burada cok onemli cünkü.
Efenim Ayers Rock Aboriginallar icin yine kutsal bir kaya. Uzerine tirmanilmasini istemiyorlar ama yasak degil. Bize saygi duyun ve lütfen tirmanmayin diyorlar ve yine de tirmanan insanlar görüsyorsunuz ne yazik ki. Biz tirmanmadik. Aboriginal hikayelerine göre bu kaya söle olusmus; Dünya ilk olustugunda üzerinde hicbirsey yoktu, daglar, denizler, kayalar, agaclar hicbirsey. Daha sonra olusum dönemi basladi, ve Aboriginallarin atalari bu bölgede seyahat etti. Minyma Kuniya, kendisi bir woma pitonu kadini, dogudan Erldunda yakinlarindan geldi. Icinde kötü bir his belirdi, bir seylerin yanlis gittigini biliyordu. Bu durumda Uluru’ya gitmesi gerekiyordu. Bu arada Kuniya (yilan kadin) inma’yi yaratti. Inma bir cesit seramoni, yilan kadin bunu kendi gücü icin kullaniyor. Yumurtalarini boynunda tasidigi bir halka ile Uluru’ya tasidi ve Kuniya Piti’ye birakti.
Bu arada, Kuniya’nin yegeni Uluru’nun diger tarafina geldi. Kata Tjuta’nin disindan gelen ve zehirli bir erkek yilan olan Liru tarafindan takip ediliyordu. Kuniya’nin yegeni yasadigi bölgedeki bir kurali ihlal etmisti ve bölge halki onu sürgüne cezalandirmak icin göndermisti.
Liru (zehirli erkek yilan), Kuniya’nin yegenine mizraklarini firlatti. Bir mizrak yegenin bacagina, diger bircoklari ise kayanin yanina saplandi. Baska bir Liru savascisi, yarali pitona (Kuniya’nin yegeni) bakmak icin görevlendirildi ama savasci görevini yerine getirmedi ve yarali adami (Kuniya’nin yegeni) tek basina birakti.
Minyma Kuniya, yegeninin yaralandigini ve gerektigi gibi bakilmadigini ögrendi. Asagida fotografini göreceginiz, Mutitjulu Waterhole’a kostu ve Wati Liru’yu (yegenine bakmasi gereken savasci) tepede gördü. Yegeni hakkinda konusmak icin onu cagirdi ama adam sadece ona güldü.
Minyma Kuniya, kazma sopasini tam önündeki topraga sapladi. Insan sekline bürünüp, diz cöküp vücudunu kumla kapladi, sarki söyleyerek ve kendini topraga bulayarak vücudunu güclendirdi. Wati Liru ile karsilasmasinda kendisine yardim etmesi icin tekrar inma yaratti.
Kuniya, Liru’ya dogru sarki söyleyerek ve dans ederek (Akuta) yürümeye basladi. Bu dans, kadinlarin savasa hazir oldugunu gösteren bir dans. Kuniya, Liru’yu wanasi ile tek atista kafasindan vurdu. Liru düstü ama yeniden ayaga kalkti. Kuniya, 2.vurusunda Liru’yu öldürdü.
Kuniya, daha sonra yarali yegenini buldu. Onu da kuma buladi ve Mutitjulu Waterhol’e tasidi. Tekrar bir inma yaratti ve kedisi ve yegeninin ruhunu birlestirdi. Ikisi beraber Wanampi’yi (gökkusagi yilani, iri bir yilan) olusturdular. Bu yilan hala bu waterhole’de yasiyor.
Bu hikaye Aboriginallara, yaptigimiz her kötülügün karsiligini alacagimizi ögretiyor. Cezalandirici, yarali yegene kendisine bakabilecek duruma gelecek kadar bakmaliydi. Ayrica, kadinlarin cocuklarini korumak icin herseyi yapacagini da anlatiyor. Peki bu hikayeyi bu kayadan nasil okuyoruz. Asagidaki fotoda sag taraftaki kayada gözüken damar seklinde iz, piton yilani olan Minyma Kuniya. Yegeninin yaralandigini ögrendiginde savasciyi bulmak icin waterhole’a gidiyor. Sol tarafta ise yapilan kavganin izlerini görebilirsiniz.
Mutitjulu Waterhole. Wanampi’nin yasadigi su birikintisi.
Yani atalari hala burada bu su birikintisinde yasadigi icin Aboriginallar bu kayaya tirmanmanizi istemiyor.
Günesin batisini kaya ile izlemek icin cabucak kendimize bir yer buluyoruz. Zira turistler burayi hemen dolduruveriyor. Tavsiyem, masanizi sandalyenizi getirin, bir de biranizi acin, kayanin kirmiziligina karsi söle keyifle icin. Biz yaptik, pek güzel oldu :)
Aksam oldukca gölgeler büyüyor, kaya daha bir kirmizi oluyor.
Ay benim canim yamuk kafalim ya
Artik aksam oldu. Parkin kapanma saati oldugu icin, konvoy halinda tüm turistler tek konaklama yeri olan kamp alanina gidiyoruz.
Gün 21: Olgas - King Canyon (417 km)
Ertesi sabah Olgas’da günesin dogusunu seyretmek icin daha sabah olmadan kalkiyoruz. Olgas’a gitmeden önce bir Ayers Rock’in da fotosunu cekiyoruz.
Bu arada turistlerin arasinda yine yer kapma yarisi var :) hazirlikli olun yani :)
Sabah günesinde Olgas. Burasi ile ilgili de bir cok hikaye var. Bunlardan biri, bu kayalarin Wanampi’nin (yegen ve Kuniya’nin ruhlarinin birlesimi olan yilan) yumurtalari oldugu yönünde.
Arabada kahvaltimizi yaptiktan sonra, sabah serinliginde Olgas’in etrafinda yürüyoruz.
Ogleye yakin artik Kings Canyon’a gitmek icin yola cikiyoruz. malum yolumuz uzun.
Gün 22: Alice Springs’e dönüs (332 km)
Sabah yine cok erken kalkiyoruz ki sabah serinliginde kanyonu gezelim. Zaten 11’den once bu yürüyüsü sonlandirmaniz tavsiye ediliyor. Kanyon gayet etkileyici, kelimelerle kirletmicem
Baslangicta yaklasik yarim saatte cikilabilen bir dik tepeden sonra kanyonun üzerinde yürümek gayet kolay ve zevkli.
Cantamizin da gölgesi cikmis :)
Kanyonun asagisindaki gorge
Ogle yemegimizi yedikten sonra Alice Sprins’e dogru yola cikiyoruz. Kiralama sirketine tatli kizimiz arabamizi teslim ediyoruz ve hostele geri dönüyoruz.
Ertesi gün Melbourne’e ucagimiz var.
Avustralya’ya seyahat planliyorsaniz bati, kuzey, orta Avustralya’yi sakin pas gecmeyin derim. Tavsiye almak icin konusacaginiz Avustralyalilarin %90’ini doguya gitmenizi tavsiye edecektir. Kendilerine sorun hic batiya gitmisler mi diye. Bu Avustralyalilarin hic biri bati ve orta Avustralya’yi görmemis insanlar olacaklar :) Sahsi fikrim, bati ve orta Avustralya’da daha cok eglendim ve ogrendim. Dogu Avustralya da güzeldi tabii ki, ama sörf, plaj, parti, baska pek bir sey yoktu. Ha dalis yapiyorsaniz ve balinalari görmeye de giderseniz dogu da kesinlikle harika. Ama, demek istedigim bati ve orta Avustralya daha bi aksin daha bi enteresan gibi. Tabii bütün bunlar secim yapmaniz gerekiyorsa düsünülmesi gerekenler. Yapabiliyorsaniz heryeri gezin en iyisi olur. Yaslanmadan, hala kaya falan tirmanabiliyorken bati ve orta Avustralya’yi görmekte fayda var derim. Doguyu 60 yasinda emekli olunca da gezersiniz tabii bu durumda sörf, plaj, kizlar size ne ifade eder bilemiyorum :)))
Kalıcı bağlantı 1 not 16 11 / 2013
Bati Yakasi Hikayesi - 4 - Kuzey Bölgesine gecis - Kakadu Milli Parki
Gün 10: Lake argyle - Nitmiluk NP (Katherine Gorge) (536 km)
Ertesi sabah baraji disaridan ziyaret ediyoruz, cok sükür bu baraja turistik gezi düzenlenmiyormus. Obi baraja sadece disaridan bakmak zorunda heheh ben de baska bir baraj ziyaretinden böyle yirtiyorum ama tabii ki yaklasik 1 saatlik hidro elektrik üretimi dersimi aliyorum Bu barajda da su nerden geliyo, nereye gidiyor, nerden cikiyor hepsini ögreniyorum. Sahsi fikrim bir kac yila hidro elektrik santralerinde calismaya baslayabilirim
Bu baraj gölünde timsalarin yasadigi söyleniyor, biz görmedik.
Obi hemen, “gördün mü, barajlar sadece cevreye zarra vermiyor böle yeni olusumlara da yardim ediyor” seklinde beni meslegine karsi ikna etmeye calissa da, teknolojinin her sekil cevreye zarar verdigi kanaatindeyim. Ha onsuz da yasayamiyoruz o da ayri :(
Artik Bati Avustralya’dan ayrilip, Kuzey Avustralya bölgesi sinirlari icine giriyoruz.
536 km araba kullandiktan sonra aksam üzeri Katherine’e variyoruz. Nitmiluk Milli Parkinda kamp yapiyoruz. Burada heryer wollaby dolu, bazilarinin karninda bebekleri de var.
Karindaki minik eki görüyor musunuz?
Erkek masallah !!!
Gün 11: Nitmiluk NP (Katherine Gorge) - Gunlom (Kakadu Gorge) (536 km)
Buradaki yürüyüs yollari genelde uzun. Katherine nehrinde botla gezi yapip, buradaki 2 ya da 3 gorge’a da gidebilirsiniz. Bizim gitmek istedigimiz gorge’un selalesi sezon sebebi ile kurudugu icin herhangi bir bot gezisi yapmiyoruz.
En kisa yürüyüsu secip nehire tepeden bir bakiyoruz.
Daha sonra Katherine sehir merkezine dönüp alisveris yapiyoruz. Alisveristen sonra Edith Falls’a gidiyouz. Ilk once asagi havuzda serinliyoruz :) Kocaman br dogal havuz, icindeki baliklar suda hareketsiz kalirsaniz sizi yemek sanip issiriyorlar :) Hareket ederseniz sorun yok :)
Sonra yukari havuza gidiyoruz. Hava cok sicak oldugu icin yukari havuz cok daha tenha ve tabii ki daha güzel :)
Artik Kakadu Milli Parkina dogru yola cikiyoruz. Kakadu’ya giriste 25$ lik giris bileti almaniz gerekiyor. Bu bilet kisi basi, ARAC BASI degil ve üzerinde isminiz yaziyor ve hep yaninizda tasimaniz lazim. Ogleden sonra milli parktaki Gunlom kamp yerine geliyoruz. Hava cooook sicak, ama Obi tabii ki durmuyor ve kamp alanindan Gunlom havuzuna tirmaniyoruz. Yaklasik 15 dk biraz dikce bir tirmanis oluyor. Burada da hem asagi hem yukari havuz var, asagi havuzda su cok berrak degil ayrica timsah uyarisi var, havuza kendi sorumlulugunuz ile giriyorsunuz. havuza girenler var, ama biz girmiyoruz.
Her zamanki gibi yukari havuz o kadar güzel ki, ucunda sanki hicbirsey yok ve önünüzde nefis bir manzara var.
Yukari havuzdan asagi havuz :)
Bize eslik eden arkadasimiz
Obi’yi fotograf cekmekten alamiyorum Kamp alanina dönerken
Gün 12: Gunlom (Kakadu NP) - Garnamarr (Kakadu NP) (210 km)
Farkettim ki tarih girmeyi unutmusum :) 12.günümüzde, Kakadu Milli Parkindayiz. Tarih 19 Eylül 2013.
Ertesi sabah Yellow Water’a gidiyoruz, bir gece önce yagan yagmur nedeli ile yollar aksiyon dolu :) Bu meysimde böyle yagmur yagmasi normal degil. Ancak bu sene yaz buraya da cok gec gelmis.
Yellow Water’da yine bot gezisi yapabilirsiniz, bu bölgeye yerliler wet land (islak bölge) diyorlar. Yagmur sezonunda sel oluyor, kuru sezonda ise yerliler icin susuzluk yüzünden alanda toplanan kuslar sebebi ile iyi bir yemek kaynagi. Yürüme yolunun bir kismi kapali oldugu icin biz pek bir sey anlamiyoruz buradan.
Yellow Water yakinlarinda Cooinda adinda bir tesis var. Burada kalabilir, havuza girebilir ya da yemek yiyebilirsiniz. Tur sirketleri burada konakliyor. kakadu’nun flip flop turistleri icin
Daha sonra Jim Jim Falls’a 8 km uzakliktaki Garmarrar kamp alanina geliyoruz. 1 saat kadar dinlendikten sonra tabii ki Obi yerinde duramiyor ve Jim Jim Falls’un girisindeki lookout a girmeye karar veriyoruz. Ve 4x4 ü kullanma zamani
Gün 13: Garnamarr (Kakadu NP) - Muirelle Park (Kakadu NP) (210 km)
Ertesi sabah ilk olarak Twins Falls’a gidiyoruz. Cünkü yürüyüs yolu gölgeli degil ve hava da cok sicak oldugu icin sabah serinliginde yapmanizda fayda var. Buraya ulasmak icin 4x4 e KESINLIKLE ihtiyaciniz var. Yaklasik 60 cm yüksekligindeki bir su birikintisini gecmeniz gerekiyor. Snorkel bazi durumlarda gerekli olabilir o yüzden arabanizi kiralarken snorkelli olmasina dikkat edin.
Park yerine ulastiktan sonra yaklasik 300 m yürüyüp bota binmeniz gerekiyor cünkü Twins Falls’a yürüyerek ulasamiyorsunuz. 5 dk lik bilgilendirici bir bot yolculugu ile selalelere yürümek icin karaya iniyorsunuz. Botun gectigi kanal
Selaleler sezon sebebi ile yine akmiyor ama yine de cok güzel. Burasi Aboriginallar icin kutsal bir yer. Kendileri burada avlanmiyor, suya girmek de yasak. Twin Falls’tan dönüste
Daha sonra Jim Jim falls’a gidiyoruz. Burada suya girebilirsiniz. Jim Jim falls’a ulasmak icin saglam bir yürüyüs gerekiyor. Yürüme yolu kismen gölgeli, ama özellikle son bir kac km sirf kaya. Biz yürürken kayalar daha sabah günesinde isinmamis. Buraya sakin ögleden sonra gelmeyin. Nasi bir sicak olur bu kayalar düsünemiyorum bile.
Jim Jim falls zannettigimiz gorge. Hem heyecanlaniyor hem hayalkirikligina ugruyoruz. Heyecanlaniyoruz cünkü yürüyüs gercekten zordu, bitirdik diye seviniyoruz. Hayal kirikligina ugruyoruz, cünkü bu kadar yürüyüsü bu bulanik su icin mi yaptik diyoruz. Sonra ilerden birilerinin sesini duyuyoruz. Haaaa daha yürümemiz lazimmis :)
Iste asil gorge’a geliyoruz
Heh simdi oldu :)
Aksam üzeri Murielle Parka geliyoruz. Burada kamp yapiyoruz. Kamp alaninda isik yakmamiza gerek yok :) Tabak gibi ay bu gece
Gün 14: Muirelle Park (Kakadu NP) - Ubir (Kakadu NP) (120 km)
Ertesi sabah ilk is Nawulandja lookout ina cikiyoruz. Burada park görevlisi ile buluyoruz. kakadu Milli Parkinda, park görevlileri belli saatlerde belli noktalarda ücretsiz yarim saatlik bilgilendirici sohbetler yapiyorlar. Parka girdiginizde What is On brosürlerinden alirsaniz, parktaki tüm sohbet saatlerine ulasabilirsiniz. Bu sohbetler gayet bilgilendirici, tavsiye ederim. Aboriginallari tanimaniz icin, en ucuz, en kolay ve belki de en güvenilir yöntem. Cünkü bu insanlar Aboriginallar ile beraber yasiyorlar.
Park görevlisi bize Jeffrey’den söz ediyor. Jeffrey bu topraklarin sahibi. Peki kim bu Jeffrey?
Bilindigi gibi, beyaz adam bu topraklara gelene kadar Aboriginallar bu bölgelerde yasiyormus. Beyaz adam gelmis ve topraklari Aboriginallar’dan almis. daha sonra Kakadu bölgesi milli park yapilmis. Uzun yillar süren görüsmelerden sonra, devlet bu topraklari asil sahiplerine geri vermis. Toprak sahipleri ise milli parki devlete kiralamislar.
Simdi Jeffrey bu topraklara atalarinin baktigi gibi bakiyor. Kendi klanindan kalan tek kisi. Cocugu yok. Bu büyük bir sorun teskil ediyor, cünkü Aboriginallarin cok karmasik bir sosyal yapilari var. Ole istedikleri ile istedikleri gibi evlenemiyorlar. Bu topraklarin Jeffrey’nin cocuguna kalmasi lazim ama Jeffrey hala bekar.
Jeffrey bu topraklar icin cok calisiyor. Timsahlarin yer degistirilmesi gerektiginde Jeffrey en önde (Timsahlar sezon basinda toplanip baska yerlere birakiliyorlar ki turistleri yemesinler), topraklarin yakilmasi gerektiginde de Jeffrey yine en önde (otlarin yakilmasi bir cesit Aboriginal tarimi, Aboriginallar bizdeki gibi tarim yapmamislar. Göcebelermis zaten, bir gölgede belli bir sure yasadiktan sonra, bu sure genelde sezonlarla alakali, yer degistirmisler ve eski kaldiklari yerdeki otlari yakmislar ki yeni ot ciksin, bu yöntem hala milli parkta toprak bakiminda kullaniliyor. Ozellikle yagmur sezonunun sonunda baslatiliyor bu yanginlari. Bu arada Aboriginallarin 6 tane sezonu var.) Neyse nerde kalmistik ha Jeffrey hep en önde.
Peki, Jeffrey’i burada özellikle neden paylasiyorum? Iste Jeffrey’nin hikayesi.
Bu topraklar maden zengini. Maden sirketleri bunlari cikarabilmek icin devletten degil, toprak sahibinden izin almak zorunda. Bu durumda, Jeffrey’nin arayani cok oluyor. Jeffrey hayir demekten yoruluyor ama maden sirketleri hayirdan anlamiyor, sürekli Jeffrey’e geliyorlar. Jeffrey bunaliyor ve baskent Canbera’ya gidip meclisten yardim istiyor. Canbera pek yardim edemiyor. 2007 yilinda Jerrfey UN’e basvuruyor. Unicef’in organize ettigi bir uluslararasi tolantiya konusmaci olarak katiliyor. Once kendi ana dilinde, sonra Ingilizce, konusmasini yapiyor ve yardim istiyor. Bu topraklarin kendisine atalarindan kaldigini ve maden sirketlerine asla izin vermeyecegini anlatiyor. Daha sonrasinda UN in baskilari ile bu bölge maden haritasindan cikartiliyor yani Jeffrey savasini kazanmis oluyor. Peki Jeffrey’e ne vaad edilmis de Jeffrey kabul etmemis dersiniz? Yilda tam 5 milyon dolar. Jeffrey Kuzey Avustralya’nin en zengin insani olabilirmis ama o bu topraklarda yasamayi secmis. Respect Jeffrey!!!
Bu bölge acik hava sergisi gibi. Aboriginallar egitimlerini bu duvarlardan almislar. Hayat kosullarinin cok zorlu oldugu bir bölgede, bir cocugun kendi basina yasamaya baslayabilmesi icin yaklasik 20 yillik bir egitim gerekiyor. Bu egitimini ise iste bu duvar resimlerinden aliyor. balik nasil avlanir, nasil ayiklanir. Insanlar nasil yaratildi, atalari kimler. Hersey duvarlarda.
Asagidaki bu resim, Aboriginallarin yaratilis hikayesi.
Asagidaki resimde bumerang var. Bu demek oluyor ki, bu resim Avustralya daha ana karaya bagliyken yapilmis. Yani daha buralarda agac yokmus. Avustralya ana karadan ayrilip, mevsimler degisip agaclar cikmaya baslayinca bumerang islevini kaybetmis. Park görevlisi bu resimlerin nasil yapildigini anlatirken
Ubirr. Aboriginallarin dünyanin en eski insan irki oldugu tezinden yola cikarak Ubirr icin dünyanin en eski acik hava resim sergisi diye