"Kör Kavunun Rüyası / Dream of the Blind Melon", performance documentation, 2017
"Kör Kavunun Rüyası / Dream of the Blind Melon" is a performance realized by Şafak Çatalbaş in the framework of the performative exhibition "Blow Up: Kavunu Gördüm" in collaboration with Elif Süsler, Aslı Narin, Didem Erk, between 20-23 April 2017 at SALT Galata, Istanbul.
Şafak Çatalbaş walks around the city with a melon and records the words she can make out from the mass of endless conversations, which her fellow traveller melon, known as one of the oldest domestic seeds, has been collecting and storing all along like an ancient memory. Şafak brings the dialogs, voices and whispers from the street to the exhibition space and keeps typing them on a typewriter. Sitting and meditating in the middle of a melon circle during her sessions throughout the day, she re-performs these “quotations from street” as an improvised monolog for the duration of the whole exhibition, i.e. for four days.
"Blow Up: Kavunu Gördüm", performatif sergi, 20-23 Nisan 2017, SALT Galata / Şafak Çatalbaş, Elif Süsler, Didem Erk, Aslı Narin
Evcilleştirilen tohumların en eskilerinden olan kavun, kadim bir kaydedici gibi işliyor: O, binyıllardır insanlarla birlikte, tüm sesleri, konuşmaları, düşünceleri toplayan bir bellek. Şafak şehirde kavunla birlikte dolaşıyor, kavunu şehrin değişik yerlerine bırakıp kaçıyor. Bu eylemini gerçekleştirirken sokakta kulak misafiri olduğu konuşmaları,''fısıltıları'' topluyor ve içeriye taşıyıp süreç boyunca dönüştürüyor: Dışarda not ettiği parçalar halindeki diyalogları mekanda daktilo ediyor, belirli aralıklarla yerdeki kavun çemberinin ortasında oturarak sessiz meditasyon, ardından konuşma seansları yapıyor. Her bir konuşma seansı bu sokak fısıltılarının etrafında örülüyor. Didem, Şafak'ın toplayıp ona getirdiği sokak diyaloglarından hareketle, İstanbul'da tarih boyunca terkedilmiş, el değiştirmiş mekanlara ve İstanbul'u terk eden insanlara mektuplar yazıyor. Elif, Şafak'ın kavunla şehirde yapmış olduğu performanslarından kaydettiği fotoğrafların ve videoların arka planındaki detaylara odaklanıyor. İmajların altına Didem'in mektuplarından ve ütopik/distopik kitaplardan aldığı ilhamla biriktirdiği cümleleri ekliyor. Aslı, birbirinden parçalar ve detaylar alarak ilerleyen ve ilerleyecek bu mekanizmayı bir bütün haline getiriyor. Didem, Şafak ve Elif'in sürecinden parçaları birleştirerek fotoğraf ve metinle bir sanatçı kitabı ve mekandaki sesleri kaydederek bir ses kolajı oluşturuyor.