Çocuğun Öyküsü Kitap Özeti - Peter Handke
Çocuğun Öyküsü Konusu ve Özeti
Çocuğun Öyküsü kitabını okuduysanız inceleme eklemeyi unutmayın. Neokur kitap hakkındaki düşüncelerinizi ve yorumlarınızı merak ediyor.
Sayfa: 91 sayfa
"Çocuk, camlı bölmenin ardında gösterildiğinde, yetişkin yeni doğmuş bir bebek değil, eksik bir insan gördü orada..."Peter Handke'nin bu anlatısı da tıpkı Solak Kadın gibi, yaşama denen akışın ortasında durup yeni bir deneyime açılmayı isteyen birinin, bir "baba"nın başından geçenler. Çocukla birlikte hayatı yeniden tanımlayan, gören, dinleyen ve değişen birinin öyküsü; başka bir deyişle, "çocuğun öyküsü" ile tamamlanan bir "babanın öyküsü"; gene başka bir deyişle, "ileride bir zaman bir çocukla birlikte yaşama" düşünü gerçekleştirmenin güncesi...
Çocuğun Öyküsü - S41
Çocuğun Öyküsü Sözleri ve Alıntıları
Tüm insanların ruhudur oysa çocuklar. Gerçi daha az acı çeker bunu yaşamayan, ama rahatlığı, kaçırılmış bir mutluluktur. (s: 31)
Buna karşın bu aksilikler de, insana acı veren kasvet ve tutukluklar da, geçip gittikten sonra yalnızca istekle hatırlanırlar. Geriye kalan ve geçerli olan, belleğin yüceltmeyi amaçlamadan, “Bu benim yaşamım” deme kararlılığı içinde, sanki kalıcı bir zafer kazanmış gibi hep yeniden döndüğü bir imgeydi; bu anı kırıntıları, olaylara bakılacak olsa, aslında bir donup kalma dönemi sayılması gereken o dönemde bile sürüp giden, insanı ileriye götüren bir varoluş enerjisini ortaya çıkarıyordu. (s: 14)
21.09.13 - Ankara
"..bir gelenek kurabilme yeteneği yokedilmiş adamın, gerekli olduğunu duyumsadığı halde, heveslerinin hafifliğinde her gün acıyla yitirdiği ciddiyeti."
03.07.17 - İstanbul
"çocuk çocukken, kollarını sallayarak yürürdü, derenin ırmak olmasını isterdi, ırmağın sel, su birikintisinin de deniz. çocuk çocukken, çocuk olduğunu bilmezdi, herşey yaşam doluydu, ve tüm yaşam birdi. çocuk çocukken, hiçbir şey hakkında fikri yoktu, alışkanlıkları yoktu, bağdaş kurup otururdu, sonra koşmaya başlardı, saçının bir tutamı hiç yatmazdı, ve fotoğraf çektirirken poz vermezdi. "
when the child was a child, it walked with its arms swinging, wanted the brook to be a river, the river to be a torrent, and this puddle to be the sea. when the child was a child, it didn’t know that it was a child, everything was soulful, and all souls were one. when the child was a child, it had no opinion about anything, had no habits, it often sat cross-legged, took off running, had a cowlick in its hair, and made no faces when photographed.
Tuna, Sava, Morava ve Drina'ya Bir Kış Yolculuğu