[ Home ] [ Up ] [ Özgeçmişi ] [ Cennete Merhaba ] [ Balıkçının Bodrumu ] [ Ne Dediler ] [ Vasiyeti ] [ Bodruma Dönüş ] [ Eserleri ] [ Bir Zamanlar Bodrum ]
"Yalnız benim ve öbür dostları için değil Halikarnas balıkçısı, bütün Türkiye için, Türkiye dışında birçok insanlar, okurlar ve düşünenler için canlıdır. Gitgide daha da canlanacaktır. Neden derseniz, o bir canlılık kaynağıdır. Hep değişen, düşünce ve sanatın çeşitli alanlarında ufuklar ve çığırlar açan bir canlıdır o. Canlılığının kaynağının kaynağı nedir diye sorarsanız, bu onun doğa ve insanla yeni bir ilişki kurmayı başarmış olmasıdır.
Her yazar, kendine özgü, bir görüntüler dünyasını anımsatır insana. Halikarnas’ın adının da bende uyardığı çağrışım, çivit mavi bir deniz, çiğ aydınlık sokaklar, beyaz taş evlerdir. Bir zaman dışılılık. İlk çağda günümüz, denilebirki, özdeşleşmişlerdir. Halikarnas’la 2500 yılı aşan oldukça geniş sayılabilecek bir alanda gidiş gelişler yapar, havasıdır bu onun, kuş gibi uçar orada,eğilir, doğrulur,zikzaklar çizer. Kuşkusuz günümüzde yaşamaktayız, ama bir adım da attık mı ilk uygarlıkların beşiğinde buluruz kendimizi. Ve içten, sesi sağduyudan gelen bir anlatım biçimi içinde, doğasal bir karmaşada, doğanın şaşmaz düzeni kapsar, kuşaklar tüm yapıtını.
"Halikarnas Balıkçısı bana ne zaman rehberlik yapabilecekse Türkiye’ye o zaman gelmek isterim.
Pompidou Fransa Devlet Başkanı
"Ölülere can vermekten daha zor ne var? diye sormuşlar Balıkçıya, ‘Canlılara can vermek demiş.
"Cevat Şakir büyük bir sanatkar, deha ile cinnet arasında gidip gelen bir harika çocuk.
"Heredot en ünlü Halikarnaslı. Ama bir büyük Halikarnaslı daha var. Gerçek bir Halikarnaslı. Hemşehrimiz Halikarnas Balıkçısı.
"Bir toplum bir yazar yetiştirebilir ama birde insanın, yaşamının bütün hesabı önüne çıkarıldığı zaman aldığı bir bütünlük var. Kişilik orada beliriyor. Öyle özgün bir kişiliği var ki, o sevgili büyük insanın kendinden önce gelen bir kimseyi nasıl anı satmıyorsa, nasıl eşsizse, kendinden sonra da yerinin doldurulacağına inandırıverir, kendisini tanıyanları. Önce buradan duyuyor, yorumluyorum onun kaybını. Sanki büyük bir heykel kaldırıldı büyük bir alandan.
"Halikarnas Balıkçısı’na gelinceye kadar bizim edebiyatımızda pek öyle yaşayan doğa yoktu. Balıkçı kişi olarak gümbür gümbür bir insandı. O, doğanın bir parçası gibiydi...
Bizim edebiyatımıza sağlıklı, gördüğümüz, güzel olan doğayı getirdi. Yunmuş arınmış yıldızları, yıkıntıları, ağaçları, yürüyen taşan gökyüzünü, akar suları, bir uçtan bir uca akan karanlıkları, kuşları, balıkları, toptan denizi getirdi. Balıkçı bir yaşayan,
doğaya tekmil coşkunluğuyla karışmaya can atan kişiydi. İyi kendinden, yüreğinden veren, toprak gibi, çok cömert bir torak gibi veren kişiydi.
Balıkçıyı okurken insan doğayla bütünleşmiş, doğanın güzelliğinde atan bir yürek bulur.
"Bilmeyene zor anlatılır Balıkçı ’yı dinlemenin ne demek olduğu. Derin mağaralara kapatılmış rüzgarların birden boşanıvermesi gibi konuşur desem edebiyat sanırsınız. Ama gerçekten bir rüzgar olur Balıkçı konuşurken. Yıllar yılı içinde birikmiş yıldızlı karanlıklar, masalı ve gerçeğiyle Akdeniz, yaşanmış, tadılmış mavilikler, bir başka türlü yeşil deniz dipleri, bütün bunlar içinde öpülesi, dövülesi, övülesi insanlar, yaratan ve sömüren insanlar Balıkçı ’nen ciğerinden palas pandıras, üfürüle tükürüle, çevrile savrula dökülür ortalığa.
Dünyanın sisini pusunu ne temizler?
Poyraz bir, Balıkçı ‘nın merhabası iki!