II. Dünya Savaşı'nın uçakları: Northrop P-61 Black Widow
yazar Burcu Kara 24 Haziran 2020, 18:38
Northrop P-61 Black Widow özellikler
Avrupa’da Northrop P-61 Black Widow
Pasifik’te Northrop P-61 Black Widow
Savaş sonrası Northrop P-61 Black Widow
1940 yılında II. Dünya Savaşı, tüm şiddetin doruk noktalarına ulaştığı bir dönemi yaşıyordu. Bu zamanlarda Kraliyet Hava Kuvvetleri Londra'daki Nazi baskınlarıyla mücadele edebilmek için yeni bir gece avcısı üretme sürecine girdi. Britanya Savaşı'nı kazanmaya yardımcı olması için radarı kullanan İngilizler, daha küçük hava radarı ekipmanlarını yeni tasarıma dahil etmeye çalıştı. Bu amaçla RAF, ABD'deki İngiliz Satın Alma Komisyonu'ndan Amerikan uçak tasarımlarını değerlendirmesini istedi. İstenen özellikler arasında hedefe kilitlenme, yaklaşık sekiz saat boyunca seyir, yeni radar sistemiyle uyumluluk ve birden fazla taret monte yeri vardı.
Londra'daki ABD Hava Kuvvetleri Komutanı Korgeneral Delos C. Emmons, İngiltere'nin hava radarı sayesinde elde ettiği başarı konusunda bilgilendirildi. Ayrıca RAF'ın yeni bir gece avcı uçağına gereksinim duyduğu da kendisine anlatıldı. Bir rapor hazırladı ve Amerikan havacılık endüstrisinin istenen tasarımı üretebileceğine inandığını belirtti. Amerika Birleşik Devletleri'nde, Jack Northrop İngilizlerin ne istediğini çok iyi şekilde kavradı ve büyük, çift motorlu bir tasarım üstünde yoğunlaştı. Emmons başkanlığındaki ABD Hava Kuvvetleri komitesi, İngiliz şartnamelerine göre bir gece avcı uçağının üretimiyle ilgili talepte bulunduğunda, Northrop'un çalışmaları da hız kazandı. Bu istekler Wright Field OH'daki Hava Teknik Servis Komutanlığı tarafından daha da geliştiridi.
Uzunluk: 49 ft., 7 inç
Kanat açıklığı: 66 ft.
Yükseklik: 14 ft., 8 inç
Kanat alanı: 662.36 fit kare
Boş ağırlık: 23.450 lbs.
Yüklü ağırlık: 29.700 lbs.
Maksimum kalkış ağırlığı: 36,200 lbs.
Maksimum hız: 589 km/s
Menzil: 981 km
Tırmanma hızı: 2.540 ft / dak.
Maksimum yükseklik: 33.100 ft.
Motor: 2 × Pratt & Whitney R-2800-65W Çift Wasp radyal motor, her biri 2.250 beygir
Ventral gövdede 4 × 20 mm Hispano M2 topu
4 × .50 Uzaktan kumandalı, tam dönüşlü üst tarette M2 Browning makineli tüfekler
4 × 1,600 lb'ye kadar bomba ya da 6 × 5 inç HVAR güdümsüz roket
Ekim 1940'ın sonlarında, Northrop'un araştırma şefi Vladimir H. Pavlecka, aradıkları uçağın nasıl olacağını kelimesi kelimesine detaylandıran ATSC'den Albay Laurence C. Craigie ile temasa geçti. Notlarını Northrop'a götüren iki adam, USAAC'ın yeni talebinin RAF'ın isteği ile neredeyse aynı olduğu sonucuna vardı. Sonuç olarak, Northrop, İngilizlerin arzularına yanıt olarak daha önce yapılan çalışmaları sonuca ulaştırdı ve rakiplerini devredışı bıraktı. Northrop'un ilk tasarımı, şirketin iki motor naceli ve kuyruk bomları arasında asılı bir merkezi gövdeye sahip bir uçak oldu. Silahlar biri burunda diğeri kuyrukta olmak üzere iki kulede yerini almıştı.
İLGİLİ: II. Dünya Savaşı'nın uçakları: Supermarine Spitfire
Üç kişilik bir mürettebat (pilot, nişancı ve radar operatörü) taşıyan tasarım, bir savaşçı için alışılmadık derecede büyüktü. Bu büyüklük hava trafiğini yakalayan radar ünitesinin ağırlığını ve daha uzun uçuş süresi ihtiyacını karşılamak için gerekliydi. Tasarım USAAC'a 8 Kasım'da Douglas XA-26A üzerinden gösterildi ve onayı aldı. Çabucak yerleşimde değişiklikler yapan Northrop, kule konumlarını gövdenin üstüne ve altına kaydırdı.
USAAC ile devam eden görüşmeler, daha fazla ateş gücü talebine yol açtı. Sonuç olarak, alt taret, kanatlara monte edilmiş dört adet 20 mm'lik topu eklemek için kaldırıldı. Bunlar daha sonra Alman Heinkel He 219'a benzer şekilde uçağın altına yerleştirildi. Böylece kanatlarda ekstra yakıt için yer açıldı ve kanatların aerodinamik profili iyileştirildi. USAAC ayrıca motor egzozlarına alev tutucuların yerleştirilmesini, radyo ekipmanlarının yeniden konumlandırılmasını ve yedek tanklar için bölmeler eklenmesini istedi.
Temel tasarım USAAC tarafından onaylandı ve 10 Ocak 1941'de prototipler için ilk sözleşme yapıldı. XP-61 olarak adlandırılan uçak, dört kanatlı, otomatik, tam geçişli pervaneleri olan Curtiss C5424-A10'u uçuran iki Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp motoruyla güçlendirilecekti. Prototipin yapımı ilerledikçe, beklenmedik birkaç gecikme yaşandı. Bunlar arasında yeni pervaneleri temin etme zorluğu ve üst taret ekipmanı vardı. Taret konusunda önceliği, B-17 Flying Fortress, B-24 Liberator, ve B-29 Superfortress gibi diğer uçaklar alıyordu. Sorunlar bir şekilde aşıldı ve prototip ilk olarak 26 Mayıs 1942'de uçtu.
Tasarım geliştikçe, P-61'in motorları iki-aşamalı, iki-seviyeli mekanik supercharger'a sahip iki adet Pratt & Whitney R-2800-25S Double Wasp motoruyla değiştirildi. Ayrıca daha yavaş bir iniş sağlayan daha geniş açıklıklı kanatçıklar kullanıldı. Mürettebat, kokpitin önündeki yuvarlak bir burnun içine monte edilmiş hava radarı bölmesi ile merkezi gövdeye yerleştirildi. Merkezi gövdenin arkası pleksiglas koni ile çevrelenirken, ön kısım pilot ve nişancı için kademeli, sera tarzı bir kanopi içeriyordu.
Nihai tasarımda, pilot ve nişancı uçağın önüne doğru yerleştirilirken, radar operatörü arkaya doğru izole bir alana çekildi. Bu bölümde pilotu düşman uçaklarına yönlendirmek için kullanılan bir SCR-720 radar setine yer verildi. P-61 bir düşman uçağına yaklaştığında, pilot kokpite monte edilmiş daha küçük bir radar alanını görebiliyordu. Uçağın üst tareti uzaktan kontrol ediliyor ve General Electric GE2CFR12A3 jiroskopik ateş kontrol bilgisayarı tarafından hedefleme yapılıyordu. Dört adet .50 kalibre makineli silahın montajlanması silahların nişancı, radar operatörü veya pilot tarafından ateşlenmesi demekti. Sadece pilotun silahı ileri doğru ateşleme pozisyonunda kilitliydi. 1944'ün başlarında hizmete hazır olan P-61 Black Widow, ABD Ordusu Hava Kuvvetleri'nin ilk amaca yönelik tasarlanan gece avcısı oldu.
P-61'i kullanan ilk birim Florida merkezli 348. Gece Avcı Filosu oldu. Bir eğitim birimi olan 348, Avrupa'ya konuşlandırılmak üzere hazırlanıyordu. Denizaşırı bölgelerdeki gece avcı filoları, Douglas P-70 ve İngiliz Bristol Beaufighter gibi eski uçaklardan P-61'e geçerken, Amerika Birleşik Devletleri'nde sıfırdan Black Widow birimleri kuruldu. Şubat 1944'te, ilk P-61 filoları olan 422 ve 425 İngiltere'ye sevk edildi.
Oraya vardıklarında, Korgeneral Carl Spaatz da dahil olmak üzere USAAF komutanlarının, P-61'in en yeni Alman avcı uçakları ile çarpışma yeteneğinden yoksun olduğundan endişe ettikleri görülüyordu. O nedenle Spaatz, filoların İngiliz De Havilland DH-98 uçaklarıyla donatmayı tercih etti.
Avrupa'da Northrop P-61 Black Widow
Aynı direnci mevcut tüm De Havilland DH-98'leri korumak isteyen RAF tarafı da gösterdi. Sonuç olarak, iki uçak arasında P-61'in yeteneklerini gösterebilmesi adına bir yarışma düzenlendi. Yarışma Black Widow için rahat bir zaferle sonuçlandı, ancak birçok USAAF subayı şüphe için kaldı. Çünkü bazıları RAF'ın kasıtlı olarak yarışmayı kaybettiğine inanıyordu. Haziran ayında uçaklarını teslim alan 422. filo, ertesi ay İngiltere bölgesinde görevine başladı. Bu uçaklar, üst kuleleri (taret) olmadan gönderilmeleri bakımından benzersizdi. Teğmen Herman Ernst, 16 Temmuz'da P-61'in ilk V-1 uçan bombasını düşürdüğü ilk bombasını attı.
İLGİLİ: II. Dünya Savaşı'nın uçakları: Hawker Typhoon
Yazın İngiliz Kanalı'nı geçen P61 uçakları düşman Almanlarla karşılaştılar ve hayranlık uyandıran bir başarı oranı elde ettiler. Bazı uçaklar kazalara ve yer ateşine maruz kalsa da, hiçbiri Alman uçakları tarafından düşürülmedi. Aynı Aralık ayında P-61, Ardenler Taarruzu sırasında Bastogne'nin savunulmasına yardımcı olarak yeni bir sorumluluk almış oldu. 20 mm'lik topunu başarılı bir şekilde kullanan uçak, kasabayı kuşatan düşman askerlerine yardım eden Alman araçlarına ve tedarik hatlarına saldırdı. 1945 baharı boyunca, P-61 pilotları düşman uçaklarının gittikçe azaldığını tespit etti. Uçak Akdeniz bölgesindeki savaşlarda da kullanılmasına rağmen, oradaki birimler anlamlı sonuçlar görmeyi beklediği için P-61'i çok geç teslim aldı.
Pasifik'te Northrop P-61 Black Widow
Haziran 1944'te, ilk P-61'ler Pasifik'e ulaştı ve Guadalcanal'daki 6. Gece Avcı Filosuna katıldı. Black Widow'un ilk Japon "kurbanı", 30 Haziran'da düşürülen bir Mitsubishi G4M "Betty" oldu. Yaz ilerlerken yeni P-61 birimleri tek tük düşman birimleri arasında operasyon bölgesine ulaştı. Bu durum birçok filonun savaş süresince düşmanla karşılaşmadan yerde beklmesine neden oldu. Ocak 1945'te, Filipinler'deki Cabanatuan savaş esirleri kampına yapılan baskına bir P-61 yardım etti. Bölgeye taarruz kuvveti yaklaşırken Japon muhafızlarının dikkatini dağıtmayı başarmıştı. 1945 baharı ilerledikçe, Japon hedefleri neredeyse yok oldu, ancak P-61, 14/15 Ağustos'ta son Nakajima Ki-44 "Tojo" yu düşürdüğünde savaşın sonunu getirmekle kredilendirilecekti.
P-61'in performansıyla ilgili kararsızlıklar devam etmesine rağmen, USAAF henüz etkili bir jet motoruyla çalışan bir gece avcısına sahip değildi. O nedenle P-61 savaş sonrasında da tutuldu. Ardından 1945 yazında geliştirilen Northrop F-15 Reporter isimli keşif uçağı aileye katıldı. Esasen silahsız bir P-61 olan F-15, çok sayıda kamera taşıyan bir keşif uçağı olarak tasarlandı. 1948'de yeniden tasarlanan F-61, o yıl sonra hizmetten alınmaya başlandı ve yerini North American F-82 Twin Mustang aldı. Gece saldırı uçağı haline getirilen F-82, jetle çalışan F-89 Scorpion'un gelişine kadar geçici bir çözüm oldu. Son F-61'ler Mayıs 1950'de emekliye ayrıldı. F-61'ler ve F-15'ler 1960'ların sonlarına kadar sivil kurumlarda çeşitli roller üstlendi.
Önceki yazı II. Dünya Savaşı'nın uçakları: Boeing B-17 Uçan Kale
Sonraki yazı II. Dünya Savaşı'nın uçakları: B-24 Liberator
II. Dünya Savaşı'nın uçakları: Boeing B-17 Uçan Kale