önüm, arkam, sağım, solum sobe: Haziran 2011
Gönderen Fareli Köyün Kavalcıları zaman: 19:09
Elimin ayarı hiç yok. Neye çarpsam kırıp geçiyorum.
Bu, bazen masanın tam da kenarına konmuş bir bardak, bazen yanlışlıkla yere düşürdüğüm bir kalem, bazense birinin kalbi oluyor.
Nesneler hissetmiyor. Onlarla bir sıkıntım yok. Ellerimi kesen kalpler.
Gönderen Fareli Köyün Kavalcıları zaman: 20:26
Ankara'dan ayrılmak sevgiliden ayrılmak gibiydi. Ankara tabelasının üstündeki kırmızı çizgiyi görene kadar her yere tek tek bakmaya çalıştım. İl sınırından çıktıktan sonraysa biraz yıldızlarla etkileşim içine girdim. Aylardır yıldız görmüyormuşum. O kadar çoklardı ki. Unutmuşum varlıklarını da sayısızlıklarını da.
Evde her yer valiz dolu. Tatile gidiyor ya da tatilden gelmiş gibiyiz. Halbuki öyle değil, evime tatile geldim ben. Temizlik hastası bir anneniz varsa birkaç gün çıplak dolaşacağınız anlamına gelir. Bütün kıyafetlerimi yıkayacağını büyük bir gururla söyleyerek evin içinde halkı selamlıyordu en son. Halk da ben işte.
Gönderen Fareli Köyün Kavalcıları zaman: 20:47