Home Misafir Yazar Misafir Yazar Hasan Yılmaz: Göç edenler ya da göçüp gidenler
Memleketimizden ayrıldığımız an ile Kanada’ya ayak bastığımız ana kadar bir rüya aleminde yaşadık.
Eksilerde bir hava sıcaklığı rüzgar ile yüzümüze çarptığı anda rüyadan uyandık. Bu soğuk çarpması bir tokat çarpması gibi etki bıraktı üzerimizde.
Yavaş yavaş Türk işyerlerini keşfettik. Konserve sarmaya, bezelyeye can simidi gibi sarıldık.
Paranın kıymetini öğrendik. Paranın herşey demek olmadığını öğrendik.
Kendimizi kalabalık içinde yalnız hissettiğimiz zaman anne-babanın, kardeşlerin, akrabaların, dostların kıymetini öğrendik.
Bekardık evlendik, evli idik boşandık, çocuktuk büyüdük, büyüktük yaşlandık.
Toplumumuzu, toplumumuzun kurumlarını eleştirdik, diğer toplumlara methiyeler dizdik. İnsanlarımızdan kaçar olduk. Ancak kendi insanımızın kıymetini ancak başımıza bir bela ya da hastalık geldiği zamanlarda anladık.
Çocuklarımızı gerçek birer Kanadalı yaptık. Dilimizi,dinimizi, kültürümüzü aşılayamadık.
Gün geldi kalabalıklar içinde yalnızlaştık.
Kısacası, kimimiz göç etti, kimimiz ise göçüp gitti.
Eldekinin kıymetini bilmek
Bir güzellik merkezi işleten kişi yanında çalışan tüm kuaförleri toplayıp nasihatte bulunur. Sizin en değerli müşteriniz kuaför koltuğunda oturan müşterinizdir” der ve ekler: “Eğer koltukta bir müşteriniz varsa bütün ilgiyi, alakayı o kişiye verin. O kişinin kendisini kral ya da kraliçe hissetmesini sağlayın.
Siz müşterinizin saçını yaparken kapıdan kim girerse girsin, bu Celine Dion da olabilir, bir başkası da… sakın ilginizi çekip o kişiye yönelmeyin. Özellikle kapıdan ilk kez giren bir kişi sizin devamlı müşterinizden asla kıymetli olamaz ve de olmamalıdır. “Bu nasılsa bizden, devamlı geliyor” diyerek boş bulunmayın ve müşterinizi rencide etmeyin. En iyi müşteri eski müşteridir, gel geç ise müşteri bile değildir.”
Bir işletme sahibinin yanında çalışanlarına verdiği nasihat bu.
Aslında bu nasihat hepimize.
Bir çok defa elimizdekinin kıymetini bilmeyip başkalarına daha fazla değer veriyoruz. Dostluklarımızda da durum bu, ticaretimizde de.
Dostun eskisi makbuldür sözünü unutuyoruz çoğu zaman.
Kimi zaman elin kadını veya erkeği eşten daha çok değer görüyor.
Yüzde 90 Türk müşterisi olan işletmeler yüzde 10’luk yabancı müşteriyi daha kıymetli buluyor.
Bir yabancıya, bir başka dinden olana gösterilen hoşgörü, kendi milletinden, kendi dininden olandan esirgeniyor.
Bazen “bizim mahallenin çocuğudur, salla gitsin, bir şey olmaz” deniliyor.
Bütün bunlar olurken de bakıyorsun “bizden dediğin” zaman içinde elinin altından kayıp gidiyor.
On beş – yirmi yıl sonrasını düşünmek düşününce de ürpermek
Yavuz Çobanoğlu: Değerler Eğitimi: Kadim Yaraya, Süresi Geçmiş Merhem