Osmanlı’nın özünü ve temellerini besleyen manevî unsurların en başında “ilâ-yı kelimetullâh aşkı ve peygamber sevgisi” gelmiştir. Osmanlı sultanları, hayatları boyunca gazâ meydanlarında bu mukaddes değerlere karşı sonsuz sevgi, saygı ve bağlılıklarını ispatlama sevdasıyla harikalar sergilemiştir.
Sultan II. Abdülhamid dönemi, Osmanlının en çalkantılı dönemlerinden biridir.
Her anlamda yoğun sıkıntılar vardır. Buna rağmen, mübarek beldeleri korumak ve hacıların güvenle gidip gelmelerini sağlamak amacıyla meşhur Hicaz demiryolunu yaptırmıştır.
Bu konuda Padişah o kadar hassastır ki, İstanbul’dan Medine’ye uzanan demiryolu, Harem hudutlarına yaklaşılınca, rayların döşenmesinde sadece Müslüman işçilerin çalışmasını emretmiştir.
31 Ağustos 1908 tarihinde Medine’ye ulaşan hattın son 30 kilometrelik kısmına ise Padişahın emriyle keçe döşenmiştir. Amaç Peygamber’i rahatsız etmemekti.
Lokomotif şehre yaklaştığında hızını keser, yavaşça perona yanaşır, yolcular parmak uçlarına basarak trenden inerler, gürültüsüzce dağılırlardı.
Mekke ve Medine, belli aralıklarla gülsuyu ile yıkanırdı. Ayrıca Sultan II. Abdülhamid, memleketin muhtelif yerlerini gösteren fotoğraflardan albümler hazırlamıştır. Yıldız Albümleri olarak anılan fotoğraf albümlerinin arasında Hicaz’a ait albümler daha bir özenle yapılmıştır.
Ciltleri daha görkemli ve gösterişlidir. Bu albümler Abdülhamid’in mübarek topraklara duyduğu hasreti dile getirmektedir.
Anahtar Kelimeler: sultan 2. abdülhamid hanhicaz demiryolukeçePeygamberimiz