Üçüncü on gün dolmadan Hoca’yı görmeye gittim, bu kez Neclâ ile. Bulamadık. Yoğun Bakım’da dediler. Yok. Poliklinik’te, Servis’te dediler. Yok. Yok. Defalarca merdiven inip çıktık. Yorulduk. Helak olduk. Hoca o gün Yoğun Bakım’daymış aslında ve nöbetçiymiş, ama Yoğun Bakım’da doktor görmek de hemen imkânsızmış. Hafta boyunca da göremezmişiz. E, verilen haplar otuz gün içindi. Kesilecek mi, dozu mu değiştirilecek? Devam edilecekse elimde hap yok –reçeteyi kim yazacak? Nasıl yazacak?
Aldı beni bir telaş! Bir yıl kadar önce ayak tabanına masaj yaparak, ahşap şiş batırarak kendince bir tedavi yöntemi uygulayan Düzceli bir şifacıdan söz etmişlerdi. Biraz karıştırınca gördüm ki yöntem Düzceliye mahsus değil. En az beş bin yıllık. “Ayaklar bedenin aynasıdır” esasına dayanan bir yöntem. Ayak tabanı ve parmaklar usulünce ovularak vücudun kimi bölgelerinde sıkışmış enerji boşaltılıyor, vücut bu terapiyle kendi dengesine yeniden kavuşuyor anladığım. 1930’larda ABD’de geliştirilmiş bu tıp, bugün başta ABD olmak üzere Belçika, Fransa, İngiltere gibi ülkelerde Refleksoloji adıyla bilinmekte, bunun eğitimini veren okullar da açılmakta.
Hastaneden, ilaçlardan vazgeçmiş değilim. Nitekim Hoca’nın bir yakınından da öğrendim ki Yoğun Bakım nöbetinin ertesi günü izinli oluyorlarmış doktorlar, Çarşamba günü Hoca’yı görebilirmişim. Gerçekten de gittim, gördüm. Uykularım düzelmişti ama titreme, ayak sürüme, ilk adımda çöpleşme devam ediyordu. Hapları değiştirmedi Hoca. Sadece uyku hapımı çeyrek dozdan yarıma çıkardı. On beş gün sonra görünmemi istedi.
Fakat bir önceki gün, Düzceli’den söz eden arkadaşı aramış, götürmesi için sözleşmiştik. Gerçi Düzceli’yi bilen kendisi değil bir arkadaşıymış, beni arkadaşına götürecek, etraflı bilgiyi arkadaşından alacağım. Hastane çıkışında aradım, geldi, beni aldı, Erenler’deki sanayilerden birinde bir yere götürdü. İlginç bir gündü. Yakınları ve tanıdıkları benim de yakınlarım ve tanıdıklarım olan insanlarla tanıştım. Eski Adapazarı’ndan, doğduğum sokaktan, Çeşmemeydanı’ndan muhabbeti koyulttuk. İnsan tuhaf! Bir güler yüz, bir tatlı dil, bir karşılıksız yardım nelere kadir! Bizi ayakta tutan bunlar aslında. Hastayı iyileştiren de. Nasıl ki dualar, şifa dilekleri, hatırlanmalar da iyiyi daha iyi yapmakta.
2 Temmuz’daki yazımı Facebook’ta da paylaşmıştım. Yakın çevremden, eski dostlardan, okul arkadaşlarımdan, öğrencilerimden, öğretmenlerden, yazar arkadaşlardan, hocalardan öyle içten, öyle sağlam, öyle inandırıcı mesajlar aldım ki... Hele Nedret’in (Kuşaksızoğlu), Arzu’nun (Açıkel), Servet’in (Sezgin), Suzan Orhan’ın, TC Ayşe Bahar Aysu’nun, Nazım Hikmet Polat’ın, Asuman Sağır’ın, Gülöz Serin’in yazdıkları unutulur gibi değil. Asuman Bağana Akpak annesi Zehra Yenge’nin şifa dileklerini de iletmiş –nerden baksanız altmış yıl olmuştur elini öpmeyeli- bilseniz nasıl doluksadım. Hastalığıma sevinesim bile geldi vesilesi için.
Bugün 22 Temmuz. Cuma. Gece. Pencereler açık. Kent Meydanı gümbür gümbür. Yazımı yazıyor, sol ayağımın verdiği rahatlıkla da zaman zaman balkona çıkıyor, oradan dinliyorum marşları, aralarda yapılan konuşmaları. Sol ayağımdaki rahatlığı dün fark ettim. Ondan önceki gün, arkadaşım beni hastaneden aldı, Düzceli’yi bilen arkadaşına götürdü, meğer aynı yöntemi uygulayan bir de İzmitli varmış, Çarşamba günleri de Adapazarı’na geliyormuş, ona götürüldüm. Adamcağız önce sağ, sonra sol ayağımın başparmaklarını merhem gibi bir şeyle ovdu baştan, peşinden parmakla ve elindeki tokmaklı şişle acıttı, ayak tabanımda gezindi, galiba parmağı tabandaki karşılıklarıyla buluşturdu. Solumu hiç kullanmamışım sanki. Parmağım sertti. Uyandırılması kolay olmadı. Ne diyelim? Adamcağızın dediği gibi: “Gayret bizden, şifa Allah’tan.”
“Zâhid bizi ta’neyleme / Hak ismin okur dilimiz / Sakın efsane söyleme / Hazret’e varır yolumuz // Sayılmayız parmağ ile / Tükenmeyiz kırmağ ile / Taşramızdan sormağ ile / Kimse bilmez ahvâlimiz.”