Restless | Tramvay Durağı
Home » BİR FİLM İZLEDİM » Restless
Gus Van Sant kariyeri boyunca birkaç istisna dışında daima gençlerin başrolde olduğu filmler çekmiş bir yönetmen. Gerry ile minimalizme, deneyselliğe yönelmesinin sinemasına rahat bir nefes aldırdığını söyleyebiliriz. Ticari olmasa da saygınlık açısından bir yükseliş söz konusu. İki ters bir düz misali birkaç bağımsız, bir görece büyük bütçeli olarak ilerletiyor kariyerini. Psycho’yu görmezden gelirsem Good Will Hunting ile Milk sevdiğim filmler. Fakat küçük filmleri beni daha çok ilgilendiriyor. Eleştirilerim bu yönde olacak. Benim için ilgi çekiciliği anlattığı şeyden ziyade anlatış tarzından geliyor. Gerry, Elephant, Last Days ve Paranoid Park’ta anlatım tarzı ön plandaydı. Restless’ta ise hikayesi. Ölümle ilgili bir derdi var Gus Van Sant’ın. Az önce sözünü ettiğim üçlüde ölümün farklı hallerini anlatmıştı. Gerryler’in macerası bir intihar girişimiydi belki de. Ölüm de kurtuluş. Elephant’ta ise ölüm başka ellerden geliyordu, ki ölüme kendi ayaklarıyla gidenler de vardı. Last Days’te nasıl geldiğini görmüyorduk ama sonunda oradaydı. Yönetmenin anlatısı ölümün soğuk bir şey olduğu yönündeydi. Restless’ta ise ölüm temasını daha sıcak bir şekilde anlatıyor. Mesafeli değil çok yakınında. Çünkü bizlere has bir durum değil ölüm. Bizden önce de böyleydi, bizim zamanımızda da böyle, bizden sonra da böyle olacak.
Hobi olarak cenaze törenlerine katılan Enoch ile ölümcül bir hastalığa yakalanmış Annabel’in aşkıdır izlediğimiz. Enoch ailesini bir trafik kazasında kaybetmiş, aynı kazada kendisi de üç dakikalığına öbür tarafa gidip gelmiştir. Görüntüsüyle, haliyle, tavrıyla buralara ait değilmiş gibi bir havası vardır. Ayrıca bir kamikaze hayaletiyle de arkadaştır. Annabel de şirin mi şirin, kaçınılmaz sonunun gündelik yaşantısını etkilemesine izin vermeyen, her sahnede birbirinden canlı renklerle karşımıza çıkan bir kızdır. Gezip tozarlar, eğlenirler, sevişirler, hatta kendi aralarında ölüm temalı bir piyes hazırlayıp bu durumla dalga bile geçerler. Annabel durumu kabullense de Enoch istemez sevdiğini kaybetmeyi. Doktorun karşısına çıkıp aldığı paranın hakkını vermesi gerektiğini söyler. Sonra yavaş yavaş o da kabullenir durumu. Cenaze törenindeki yemeklerin bol ve güzel olacağına dair plan bile yaparlar. Belki başka bir çift de aynı onlar gibi masabaşında bir şeyler atıştırırken, belki de krakerden kulübe yaparken tanışır.
Ölümün korkulası, üzülünesi bir şey olmadığı anlatılıyor filmde yönetmen. Çünkü geriye sadece çok güzel şeyler kalıyor. Omzun üstünden atılan bir bakış, parmaklara kenetlenen parmaklar, yolun ortasında öpülen dudaklar, konuşurken noktalama işareti görevi gören öpücükler, birlikte geçirilen geceler, aynı yatakta uyanmak. Gülümsemeye hep gülümsemeyle karşılık veriliyor.
Rahatsız olduğum bölümleri de oldu Restless’ın. Senaryo şablona uysun diye karakterlerin ikinci yarının ortalarında ayrılıp finale doğru tekrar bir araya gelmeleri ve şu “yarın çok geç olabilir” klişesi. Bu tavır bir gıdım düşürüyor filmin gözümdeki değerini. Filmlerde çok sinirime dokunuyor artık böyle şeyler! Hal böyle olunca finalle ilgili yürüttüğüm bir tahmin vardı. Yanılmış olmam mutlu etti beni. O değil de, sinirimi bozan diğer bir şey de filmin imdb sayfasındaki soundtrack sekmesinin boş olması. Bağımsız filmlerin ses bantlarında çok güzel müzikler barındırmaları gibi bir özellikleri var. Restless’ta da durum farklı değil. Imdb bana yardımcı olmayınca jeneriğe gömülüp kendi işimi kendim gördüm. Olur da birileri merak edip tekrar dinlemek isterlerse diye şöyle bir şey yaptım;
Two of Us – The Beatless
Train Tracks – Gus Van Sant ve Danny Elfman
Sorry for Your Loss – Gus Van Sant ve Danny Elfman
Twenty Four Robbers – Fats Waller and His Rhythm
Wisconsin – Bon Iver
Rake – Sufjan Stevens
Annabel’s Wake – Jordan Dykstra ve Danny Elfman
Musique # 4 – Gus Van Sant