20. Kendileriyle Savaşanlar / Hölderlin – Kleist – Nietzsche
Kör Baykuş hem yazarıyla, çevirmeniyle, hem çağdaş İran edebiyatıyla ama daha da önemlisi dünya edebiyatının modern klasikleriyle bütünleşmiş eşsiz kitaplardandır. Avrupa modernizmini İran edebiyatına taşırken, Behçet Necatigil’in şiirsel Türkçesi sayesinde, kırk yıldır bizim edebiyatımıza da örnek olmuştur; okurumuzun çağdaş İran edebiyatına ilgisini tek başına canlı tutmuştur.
Sâdık Hidâyet ile Behçet Necatigil’e bu baskıda Hemad Javadzade de katılıyor. Kör Baykuş’un yarattığı dünya, Türkiye’de yaşayan genç sanatçı Javadzade’nin çizimleriyle, fantastik bir boyut kazanıyor.
8.3/10 (1.605 Oy)1.432 beğeni5.093 okunma1.267 alıntı44.786 gösterim
8.5/10 (1.935 Oy)1.828 beğeni5.540 okunma1.806 alıntı33.003 gösterim
3. Anayurt Oteli
7.3/10 (1.441 Oy)1.066 beğeni5.309 okunma360 alıntı24.633 gösterim
8.4/10 (2.733 Oy)2.467 beğeni8.257 okunma6.160 alıntı43.274 gösterim
8.2/10 (3.214 Oy)3.044 beğeni10.782 okunma3.176 alıntı51.494 gösterim
6. Küçük Kara Balık
8.8/10 (1.919 Oy)1.748 beğeni6.557 okunma813 alıntı36.927 gösterim
8.5/10 (1.567 Oy)1.474 beğeni4.277 okunma634 alıntı27.775 gösterim
8.7/10 (1.263 Oy)1.481 beğeni4.179 okunma2.107 alıntı28.744 gösterim
7.7/10 (1.315 Oy)1.004 beğeni4.462 okunma689 alıntı18.278 gösterim
9.1/10 (2.693 Oy)2.684 beğeni6.742 okunma4.883 alıntı60.820 gösterim
Düzenlendi: 19 Haz 2017Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@AkakiAkakiyevic·19 Haz 2017·Kitabı okudu
Osman Y. Kör Baykuş'u inceledi.
@osmany·30 Mar 2018·Kitabı okudu
“Siz bilmezsiniz size anlatmak da istemem”
HERKES KENDİNE AĞIRKEN HAFİF KALIYOR BAŞKASINA AĞLAMAK
Kör Baykuş.. Henüz birinci sayfadaki şu ifade bize bu kitabın anlatılmasının ve anlaşılmasının ne kadar güç olduğunu açıklamaya yetmiyor mu?
“Acaba bir gün bu metafizik olguların ,ruhtaki bu kendinden geçme halinde ve uykuyla uyanıklık arasında beliren gölgeler yansımasının sırrı anlaşılacak mı?”
Ne diyor Sadık Hidayet? Al bu benim çocukluğum,ergenliğim,gençliğim. Al bu benim yalnızlığım, hayallerim,düşlerim,melankolim. Al bu benim sevgim,aşkım,cinselliğim. Al bu benim bedenim, ruhum. Al bu benim başladığım yere döndüğüm çemberim.
Dücane Cündioğlu zaman zaman bir soru sorar. “Kendini hiç özlemiyor musun?”
Kendimizle aramızdaki mesafe ne haldedir farkında mıyız?Biz ne ara başka biri olduk ya da tam olarak kendimiz olamadık. Kendimizi dışarıdan izleyebilsek ne düşünürdük? Belki de bazıları bunu başarıyordur. “Kendimi kendimden çıkarsam sıfır kalmaz” diyen şarkıcı da bu yolun yolcusu değil mi?
Kadınlar.. Hidayet’i ve yeryüzündeki istisnasız bütün erkekleri avucuna alanlar. Bir muhtaçlık hikayesi bu, kınamayın kimseyi. Kadınlarla örülü saltanatı yıkılan erkeklerin dünyası bu. Yine de kadınlara koşup, çırpınıp ,ulaşıp tamamlanmaya çalıştıkları bir insanlık hikayesi bu.
Aşk.. Gençlikte ve belki bir de genç kalanlarda görülen iflah olmaz saplantılı duygu. Erkek açısından bakarsak Leyla’yı gördükten sonra Mecnun olan kişi artık bir başkasıdır. Erkeğin bir kadında aradığı aslında her kadında aradığıdır. Her kadında aradığı da o bir kadını bulma çabasıdır. Bir şefkat arayışıdır bu, kınamayın.
Zeki Demirkubuz’un birbirinin devamı niteğilindeki iki filmi “Kader” ve “Masumiyet” ne çok şey anlatır. İzlemenizi tavsiye ederim. Bir anlık yakınlık uğruna ömrünü feda etmek. Dostoyevski ,” beyaz geceler” kitabının girişine Turgenyev’in sözünü iliştirmiştir, “Yoksa o bir anlık da olsa senin gönlüne yakın olsun diye mi yaratıldı?”
Ölüm. İnsan ölümden gelip ölüme giden varlık. Gülmek ve ağlamak ne kadar iç içe ve aynı bütünün parçalarıysa , hayat ve ölüm de öyle. Aynı zamanda bir o kadar da zıtlıklarla dolu.Ölümün çokça anlatıldığı,nerdeyse ölüm üzerine inşa edilen bir kitap.
Kitap herkes için başka şeyler görüp başka şekilde yorumlayacağı bir metine sahip. Metaforlar,imgeler,hayaller. Belki de gerçeğin ta kendisi de biz bilmiyoruz. Her şeyin zıttıyla bilinebildiği bir kainattayız. Tanımlamak için zıtlıklara ihtiyacımız var. İsmet Özel, “küfre yaklaştıkça inancım artıyor “ diyor şiirinde.Kitabı da belki bir bakıma özetlemeye yeter bu şiir. Böylece noktalayalım, ya da aralık bırakalım kapıyı..
geçmiş günlerimi aşağılamaktadır
ve rüzgar buruşturuyor polis raporlarını
denizin satırları arasında
küfre yaklaştıkça inancım artıyor
Erhan Kör Baykuş'u inceledi.
@rhozd·16 Şub 2018·Kitabı okudu
Sadık Hidayet ismiyle sitede tanıştım ilk defa. Konu ile ilgili cehaletimden, son dönemlerde tanıdığım Fürüğ Ferruhzad (sayılırsa bir de Ömer Hayyam) dışında kimseyi bilmiyordum İran Edebiyatından. Sitedeki Hacı Ağa incelemelerine bakınca, Aziz Nesin gibi genel olarak muhalif birisi olduğunu sandım Sadık Hidayet'in. Sonra Kör Baykuş incelemelerini okudum uzun bir süre.
Kitaptan nefret edenler ve kendisine bir şey ifade etmediğini belirtenler dışında hemen herkes eserin bir baş yapıt olduğu konusunda birleşiyordu. Kısa olmasına aldırılmamalı, derin bir okuma yapmalı, hatta bir kaç kere okunarak düş ile gerçek arasında geçen döngüsel hikayenin içine girilmeli tespitleri de yapılıyordu genel olarak. Ölüm arzusu ana temaydı anladığıma göre. Ama daha sonra incelemelerde fikirlerin fazlasıyla dallandığını gördüm. Herkes farklı bir şeyler alıyordu kitaptan. Hinduizm'e atıf yapanlar, Kafka/Poe'dan esinlenmiş diyenler, kitabın sonunda hayatını anlatan arkadaşına destek çıkıp Hayyam'ın büyük etkisini görenler , eseri distopya olarak niteleyenler, afyon bağımlısı bir şizofren'in düşlerini yorumlayanlar, çocuk tacizcisi/ nekrofili bir karakter üzerinde duranlar, romanın sizi gitgide kendisine ya da ölüme çektiğini iddia edenler, vs.vs. Bu 80-90 sayfa kitaptan herkes bir şeyler almıştı gerçekten. Hatta tıpkı Ulysess ya da Hayatı Kullanma Kılavuzu gibi, kitabın anlaşılabilmesi için bir kitap yayınlanmıştı Türkiye'de. (Oğuz Demiralp, Kör Okur)
Haliyle başladım kitabı okumaya ben de (Olumlu eleştiriler olmasaydı da başlayacaktım gerçi). İncelemelerin büyük bir kısmında göreceğiniz o cümleyle başlıyordu kitap. "Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar." Yazarın bir yarası olduğunu düşünüyorsunuz tabi hemen. Kitabı sonuna kadar okuyunca da anlıyorsunuz bu yaranın ne olduğunu. Başlarda fazla giremedim kitabın içine, yazarın betimlemeleri öne çıkıyordu (benim hoşuma gitmiyor fazla doğu tarzı betimlemeler, beğenenler çıkabilir tabi) Sonra olaylar gelişti, her şey farklılaştı. Metafor üstüne metafor, içiçe geçen gerçekle hayal, yazarın nerede bitip kahramanının nerede başladığı, herşeye karşı bir eleştiri/isyan, ölüm korkusu, ölüm sevgisi, sürekli değişim, değişenlerin sürekli tekliği, sürekli tekrarlanan deja vu'lar (kitapta değil sizin kafanızda) üst üste geldi . Gerçekten de herkesin farklı bir şey aldığı kadar vardı kitaptan. Farklı bir deneyim diye düşünüp bırakabilirdim kitabı, ama gerçekten çok şey vardı alınacak.
Kitabı okurken not aldım bayağı, inceleme yapınca yazarım diye. Ama kullanmayacağım onları. Bu kitabın güzel yanı zaten sadece size özel bir şey olması belki. Okuyup yaşamanız gerekiyor. Benim gibi kitaptan önce okumayın incelemeleri, ya da ilgili yazıları. (İkilem oldu biraz biliyorum) Kitabı okuyun, sonra bakın diğer herşeye, herkese. Başkaları ne görmüş,ne almış ondan, öğrenin. Sonra onlarla özel bir şey paylaştığınızı fark edip mutlu olun ve tekrar okuyun kitabı. Yeni bir şeyler hissetmek için tekrar okuyun.(Burası kişisel gelişim köşesi gibi oldu galiba). Oğuz Demiralp'in kitabını inceledikten sonra ben de tekrar okuyacağım ve farklı bir keyif alacağıma eminim. Teşekkürler.
NOT 1: Kitabın sonunda arkadaşı Bozorg Alevi'nin Sadık Hidayet'in yaşamı ve kitap üzerine görüşlerini okuyoruz. Özellikle kitabı yazarken afyon kullanmadığını belirtmesi gibi bazı cümleleri nedense bir parça korumacı geldi bana.
NOT 2: YKY yayınlarından Behçet Necatigil'in çevirisi oldukça güzel. Ama Almanca çevirisinden çevrilmiş olduğu için, oriijinalle bazı farklılıklar olabilir diye düşünüyorum. Mahmut ÇAYIR Bey'in Ayrıntı Yayınlarından incelediği kitapta Gündüz Sefası yerine Nilüfer geçiyor anladığım kadarıyla. Başka farklılıklar için iki çevirinin de karşılaştırılması gerekebilir.
NOT 3: Bazı incelemelerin sonunda "Keyifli Okumalar" temennisi gördüm . Lütfen aldanmayın, bu kesinlikle keyifle okunacak bir kitap değil.
Büş Kör Baykuş'u inceledi.
@meinhof·04 Oca 15:12·Kitabı okudu
Çevirileriyle Sadık Hidayet’i Türkiye’ye tanıtan Behçet Necatigil’e teşekkürlerimi sunarak incelememe başlıyor ve kitabı okumamış olanların incelememden uzak durmalarını istiyorum. Çünkü bu incelemede kitabı adım adım değerlendirecek ve bir sonuca ulaşmaya çalışacağız. Sadık Hidayet’in diğer eserlerini okuyup daha sonra bu eseri tekrar bir dedektif gibi ipuçlarını toplayarak gittiğinizde size bir şeyler vadediyor bu kitap. Kesin olarak sonuç budur diyemeyeceğimizi zaten biliyoruz , bu incelememde yalnızca kendi vardığım sonuçlara değineceğim .
Uyarı: Bu inceleme, inceleme yazarının akıl yürütme mantığına göre oluşturulmuştur. Sadık Hidayet’in anlatmak istediklerinin gerçekten bu olduğu asla söylenemez.
Kitabın ilk sayfalarında afyonla kafayı bulmuş bir adamın sürekli gölgesine anlatmak istediği bir şeyler olduğunu ve kalemdanlara sürekli çizdiği bir resim motifini okuyoruz.
“ Hep bir servi çiziyordum. Dibinde ihtiyar , kambur bir adam bağdaş kurmuş oturuyor, bir Hint fakirine benziyordu. Bir abaya sarınmış, başına bir şal bağlamıştı. Sol elinin işaret parmağını bir hayret ifadesiyle dudaklarına götürmüştü. Karşısında uzun , siyah entarili bir genç kız hafif eğilmiş, ona bir gündüzsefası uzatıyordu. Ve bir dere akıyordu ikisinin arasından.”
Kitap bu resim üzerindeki bilmece üzerine kurulu. İlerdikçe her cümlenin altındaki sırrı ortaya çıkaracağız.
Romanın devamında Zerdüşt geleneğinden kalma bir şarap sayesinde bu motifin baş rolleri olan ihtiyar adam ve o kadınla karakterimiz karşılaşıyor. Şarabı almak isteyen kahramanımız şarabın arkasında çizdiği resmin manzarasını görüyor. Ardından olaylar kızın eve gelmesi ve kahramanın ölmüş kızı gömmek için onu parçalara ayırmasıyla ve ihtiyar bir mezarcıyla birlikte kızı gömmesi ve romanın her yerinde karşımıza çıkan ihtiyarın kahkahasıyla bu süreç bitiyor.
Daha sonra kitap kahramanın içinde bulunduğu fiziki dünyaya dönüyor. Peki nasıl bir dünya bu?
Dadısı, sütannesi, karısı(kahpe), karısının tıpkı karısına benzeyen bir erkek kardeşi, bir dilenci var etrafında.
Kahraman bir aile buhranının içine doğmuş. Annesi Hindistan'da bir tapınakta dansçıymış ve babası ona vurulmuş yalnız babasının bir ikiz kardeşi varmış. O da hemen vurulmuş bu kadına. Ancak kahramanın annesi , kahramanımıza hamileymiş ve onların adetinde iki erkekten birini seçmek için kobra yılanının olduğu bir kafese iki aşık da yerleştirilir yılan hangisini sokarsa o içeride kalır , diğeri dışarı çıkarak kadınla evlenirmiş. Yılan onlara göre babasını sokmuş ve amcası bembeyaz bir saçla ve yaşlı olarak kafesten çıkmış. Kitabın başında bahsedilen şarapta da kobra zehri olduğunu unutmayalım. Doğan çocuk için yapılan zehirli bir şarap…
Bildiğiniz üzere karısıyla cinsel veya duygusal yönden hiçbir ilişkisi yok kahramanımızın. Karısına karşı platonik , hastalıklı bir ruh hali içerisinde .
Pekii , şimdi kahramanımızın hayatındaki üç kadından bahsettik. Annesi , öldürdüğü kadın, karısı. Bunların ortak özellikleri ne peki?
İri çekik gözler, birbirine neredeyse bitişik ince kaşlar , bir de sol işaret parmağını ısırma durumu.
Resimdeki kadını bulmaya başladık. Resimdeki kadın kahramana gelip ölüyordu ve kahramanımız da karısını öldürüyordu. Bunu da büyük bir tutkuyla istiyordu. Çünkü kadın kendini o hariç herkese veriyordu .
Kahraman karısıyla ilgili tek bir hayalin içinde yaşıyordu. Suren ırmağında onunla körebe oynadığı çocukluk zamanlarını , karısının çocukken ki ıslak ve sıcak tenini. Hiçbir zaman sahip olamadığı , arzudan kafayı yediği teninin hayaliyle yaşıyordu. Pekii şu resimde sürekli çizdiği nehir, gömdüğü kadının mezarının karşısında gördüğü nehir , acaba neresiydi? Çocukluğun en güzel hatırasını taşıyan Suren Irmağıydı.
Karısını öldürdükten sonra , kendisi bir ihtiyara dönerek çadırdan çıkmıştı. O kahkahasıyla içini buz eden, onu yerin dibine sokan ihtiyarın kahkahası kendi sesi olmuştu. Bu ihtiyar kahkaha halasının kocası olarak , mezarcı olarak, dilenci olarak ve kafesten çıkan amca olarak en sonunda da kendi olarak dışarı çıktı. Bu kahkaha neydi? Kendisi de amcası ve babası gibi olmamış mıydı? Bir dilenciyle yarışa girmiş ve yılan dilenciyi sokmuştu kendisi de kadına sahip olarak kafesten çıkmış ve zafer kahkahasını atmamış mıydı? Peki en başından beri o kafesten çıkan gerçekten kendisi miydi yoksa dilenci mi ?
Böyle bir hayal dünyasını nasıl yaratmıştı peki? Sadece afyonla mı? İran'ın büyülü dünyası ona çok yardımcı olmuştu bir de amcasının , annesinin ve babasının hikayesi … Çocukken uykuya dalmadan önce yarı karanlıkta o işlemeli perde de bu masalları yeniden canlandırarak, annesini yeniden dans ettirerek, kobra yılanlarının tıslamalarını duyarak uykuya dalıyordu ve bu perde Hindistan’dan gelmişti. Hayallerini beslemek için yeterince malzemesi vardı
“Döndüm kendime baktım: Üstüm başım yırtılmıştı, tepeden ayağa kana belenmiştim, çevremde iki mayıs böceği dolanıyordu, ve küçük beyaz kurtçuklar, kıvıl kıvıldı tenimde- ve bir ölünün ağırlığı , eziyordu göğsümü…"
Kahraman en başından beri bir ölü kokusu alıyordu. Karısını ne zaman iyileşti de öldürdü , ne zaman kendinde o gücü buldu? Asıl ölen kendisi değil miydi? Ölmeden önce hayalinde almıştı intikamını.
Ve Kör Baykuş , neden baykuş diye düşünüp durdum. Hastaydı , yalnızdı, karanlıktaydı , gecedeydi. O hep gecede yaşadı, baykuşlarda gecede yaşamıyor mu? Her şeyi o karanlıkta görmüyorlar mı? Kendisi de karanlığında her şeyi gören bir baykuştu.
Son olarak kendi elinde karısının gözünü taşıması olayı da , küçüklüğünden beri tanık olduğu kurban kesme işlemi onu çok etkiledi. Naif ve kırılgan biriydi , ölü koyun bakışları o cam gibi gözler onu etkilemişti. Kelime haznesindeki neredeyse tüm kötü kelimeler bu kasaplarla ilgiliydi. Ve ölen iki kadının da o cam gibi ölü gözleri boşluğa bakıyordu.
Hasta bir adam kendi buhranlarını yatağında bu şekilde yaşadı. Yalnızdı, silikti, tatmin olamayan arzuları vardı, naifti , bu dünya ona göre değildi. Gölgesi bile ondan güçlüydü. Ve tek hayali odasındaki o zehirli şarabı içmekti.
zeyneb Kör Baykuş'u inceledi.
Düzenlendi: 15 Nis 18:19Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@duseyazan·12 Mar 2018·Kitabı okudu
Şimdi ben bu kitabı neden okudum, niçin okudum ,nasıl okudum, sahiden okudum mu?
Şırfıntı öldi mu?
Isız acun kaldi mu?
Anlatıcı öçin aldı mu?
İmdi beyin yırtilur.
Şuraya kafasında deli sorularla, imge çözeceğim diye beyni yanan bir adet zeyneb çizelim. Duman kokuları geldi di mi?
Kitap dün bitti evet. Fakat ben de bittim. Hani kitabın atmosferinden çıkamamama mı yanayım? Haftalarca ışıl ışıl bir Pazar günü bekleyip, bulmuşken günümü bu kitapla kasvete boğduğuma mı yanayım? Kurguyu tam manada idrak edemememe mi yanayım bilemedim. Hala “Mecnun aslında engelli bir çocukmuş. İsmail abi var ya, japon balığıymış. Erdal Bakkal var ya Erdal Bakkal, tuzlukmuş o ya.” afallayışındayım. Bende bıraktığı etkiyi varın siz düşünün.
Sanırım Sadık Hidayet ne kadar “Hayat tecrübelerimden şunu anladım ben: Meğer benimle başkaları arasında ne korkunç bir uçurum varmış! Anladım ki mümkün oldukça susmalıyım, mümkün oldukça düşüncelerimi kendime saklamalıyım.” (sf.14, Ayrıntı Yay.) dese de yaşamı boyunca içinde biriktirmekten onu zehirlemeye başlayan ne varsa, imge dolu bir labirentin içinde baş döndüren bir kurguyla kusmuş Kör Baykuş’ta. Okumayı bitirince kitabın adı, Hidayet’in Labirenti olabilirmiş aslında dedim kendi kendime. Çıkış yolunu bulamadım, kayboldum o gotik havada. Tüm okuma sürecimde kafamda yarattığım atmosfer Dövüş Kulübü’nden farksızdı. Hele o şırfıntı, bildiğiniz Marla'ydı o. Kitabın sonuna geldiğimde bu benzetmelerimde pek de yanılmadığımı gördüm.
Kör Baykuş öyle bir oturuşta ya da bir okuyuşla idrak edilecek, derdine varılacak bir kitap değil bana göre. Anlatıcının buhranlı havası gerçekten sizi boğuyor. Normalde karakterin havasına çok çabuk girerim ancak Hidayet’in anlatıcısı, gerçekten kafası çok uç noktalarda ve benim kavramaya iç dünyamın yetmediği, baştan sona bunaltı kokan bir adam adam.
Kitapla ilgili anlatılacak çok mevzu var aslında. Kör Baykuş her açıdan katman katman bir kitap. İncelemeleri okuyunca birçok farklı yöne değinildiğini gördüm ve ben de anlatıcının durumunu şu yönde ele almak istedim; bilirsiniz, 0-1 yaş çocuğun, temel güven ve bağlanma duygusunun oturma sürecidir. Kitapta anlatıcının çok küçük yaşlarda anne-babası tarafından terk edilip halası tarafından büyütüldüğünü görüyoruz. Sevgi, temel güven ve bağlanma becerisinin burada tam manada doyurulmadığını söyleyebiliriz. İşbu durumda anlatıcı sevgi ihtiyacını halayla tamamlamaya ve ardından onunla bütünleştirdiği halasının kızı (eşi-şırfıntı) tarafından bu ihtiyacını doyurmak ister. Bu süreçte genç yaşta halasını kaybeder ve ona halasını kaybettiği gün şehvetli bir tutumla yaklaşan kuzeniyle evlenir. Bu onun için inanılmaz bir durumdur. Çünkü tam manasıyla karşılıklı sevgiyi ve bağlanmayı tadacaktır. Ancak eşinin baştaki bu şehvetli tutumu, evlilik sonrası anlaşılmaz bir hal alır. Eşi onunla hiçbir şekilde birlikte olmak istemez, bahaneler uydurur. Ona iğrenç bir yaratık gibi bakar, yüzünü görmek istemeyecek kadar beğenmez bir duruma gelir. Anlatıcımız onu anlamaya çalışırken daha vahim bir gerçekle karşılaşır; eşi, onun aşağılık gördüğü ayak takımı olarak nitelendirdiği, karaktersiz yozlaşmış insanlarla birlikte olmaya başlar. Bu durumu ondan saklamaya da hiç gocunmaz. Anlatıcı, eşinin yaptığı tüm bu ahlaksızlıklarını bildiği ve ona artık şırfıntı demeye başladığı halde, onun bu davranışları anlatıcının sevgiye olan açlığını, eşine sahip olma arzusunu bileyerek onu vahşi bir hırsla çevreleyen, kör bir tutkuya dönüştürür.
Kitapta sürekli bir gölge imajı döner. Yazar, “düşüncelerimi kendime saklamalıyım.” dedikten sonraki yazma sebebini, kendini gölgesine tanıtmak olduğunu söyler. Ancak bir yandan da ”Acaba hayat denilen şey tümüyle komik bir hikâye, inanılmaz, ahmakça bir masal değil mi? Ben kendi masalımı, kendi öykümü yazmıyor muyum acaba? Öykü yerine gelmemiş arzular için bir kaçış yolu değil mi? Ulaşılamayan arzular. Her masalcının kendine kalıtım yoluyla geçmiş, sınırlı ruh haline uygun olarak tasavvur ettiği arzular.” (sf.56) diyerek gölgesini ancak kurguladığı öykü vasıtasıyla açığa vuracağını belirtir. Bana göre karakterin gölgesini oluşturan asıl karanlık yine yukarda belirttiğim; sevgi, güven ve bağlanma ihtiyaçlarıdır. “Her an mezar gibi daralıp karanlıklaşan bu odada gece korkunç gölgeleriyle beni kuşatmıştı. Tüten kandilin önünde sarıldığım kürküm, abamla, boynuma doladığım şal ile kambur vaziyetteki gölgem duvara vurmuştu. Gölgem gerçek bedenimden daha renkli, daha hassas olarak duvara vurmuştu. Gölgem vücudumdan daha gerçekti. Ivır zıvır satan ihtiyar, kasap, dadım, şırfıntı karım, hepsi benim gölgelerimdi; aralarında hapsolduğum gölgeler.” (sf.99) Ve anlatıcı içinde ne tür duygular barındırdıysa, farklı suretler ve karakter imajlarıyla doldurur gölgesinin içini. Bana göre hala kendine tam manada gölgesini açıklayamamıştır aslında. Yine üstü örtüktür gölgenin.
Kitap “Hayatta öyle yaralar var ki, ruhu inzivadayken cüzam gibi yer, kemirir.” (sf.13) diye başlar ya hani, sevgisizlik – akabinde ilgisizlik en büyük yaradır vesselam. Anlatıcıyı sağlam yemiştir. Okurken sizi de yer, kemirir efendim. Öykünün sonunda sağ çıktığımıza şükretmek gerekir.
Başta bu etkinliği düzenleyerek yazar hanemize yeni bir isim ekleyen NigRa ’ya, ardından okunacak onyüzbin kitabım varken, dayanamayacağımı bilerek beni bu etkinliğin içine çeken pek sevgili arkadaşım Melike 'ye teşekkürü borç bilirim.
Gölgelerin gücü adına, keyifli demeyi çok isterdim ama en azından benim gibi ışıl ışıl bir Pazar gününde değil de mümkünse bol bulutlu bir günde okuyunuz efendim. :)
Şimdiden okumaya niyetlilere bulutlu okumalar dilerim. :)
ANIL-©a Kör Baykuş'u inceledi.
@anilakcan·09 Şub 2017·Kitabı okudu
"Gölgem için yazıyorum" cümlesiyle girmiş hikayeye Sâdık Hidayet. Anlatmak istediği, "okur kaygım yok benim". Sanat bence budur; insanlığı yok edip kendi ve karakterleri ile dans etmek, gülmesek, ağlamak veya ölmek. İnsan eserinde ancak bu şekilde "gerçek" olabilir.
Yazarın Paris' te kiraladığı dairede, evin tüm deliklerini tıkayıp havagazı ile intihar etmesi ise onun, hikayesini bitirdiği noktadır. Varolmaya katlanmak ya da ölmek...
Hangisi insanı özgür kılardı ki?
Özgürlüğü seçti o...
Icetree Kör Baykuş'u inceledi.
@yagmurM·11 Mar 2018·Kitabı okudu
Merhaba arkadaşlar :) Sevgili Beyza nın hediyesi olan bu kitabi hüzünlü bir sonla kitaplığıma kaldırmak istemediğim için Sadık Hidayet üzerinde Paul Kalanithi'nin yardımıyla küçük bir operasyon yaptık.:)Son Nefes Havaya Karışmadan ve Kör Baykuş kitaplarının ortak incelemesi gibi oldu.Diyaloglar her iki kitaptan derlenmiştir.Tekrar alıntı şeklinde belirtmedim. İyi okumalar:)
~~SADIK HİDAYET AĞLADIĞINDA~~
PK: Merhaba Sadık Hidayet Bey. Ben nörocerrahi uzmanı Dr. Paul Kalanithi. Sizle görüşmek istemenin sebebi, gözlemlerimiz ve yaptığımız tetkikler sonucu beyninizde Butimar Sendromu'na bağlı tümör bulunduğunu saptamamız. Acilen operasyona almamız gerekiyor sizi.
SH: Hayat denilen şeyden elimi eteğimi çektim. Bıraktım pekala, gitsin elimden!! Birbirine ters düşen öyle çok şey gördüm, birbiriyle çelişen öyle çok şey duydum ki! O görmeler yüzünden gözlerim, eşyanın yüzeyinde, ruh özünü örten o ince ve sert kabuk da aşındı. Artık hiçbir şeye inanmıyorum, açık seçik gerçeklerden şüphe ediyorum.Tükendim.
PK: Sizi anlayabiliyorum. Bakın ben işinin manevi boyutuna çok önem veren bir doktorum. Bir insanın hayatını kurtarmak, hayatından da öte kişiliğini hatta ruhunu kurtarmak tartışılamayacak kadar kutsaldır. O yüzden operasyon öncesi kendi iç dünyanızı bana açmanızı rica ediyorum. Beyninizdeki urdan önce ruhunuzdakini temizlemeliyiz.
SH: Bakın Paul Bey! Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen,kemiren yaralar, bilir misiniz! Kimse kavrayamaz neler hissettiğimi. Kendimden kaçmak istiyorum. Hem sormayın bunları bana! Hepsini yazmıştım...
PK: Evet...Okudum hepsini.
SH: Ahh okudunuz mu?
(Elleriyle kıpkırmızı olmuş yüzünü kapattı ve kalkmak istedi) Utancımdan yer yarılsaydı da içine girseydim!!
PK: Durun lütfen! Sizi anlayabiliyorum. Gerçekten. Kendimi ifade etmeme izin verin. Her ne kadar farkli türde olsa da sizin beyninizde taşıdığınız urun çok daha tehlikelisini taşıyorum bünyemde. Ölüm herkesi bekleyen flu bir sonken, ansızın beliren katı bir gerçekliğe dönüşüverdi dünyamda. Bir ay mı, bir sene mi yoksa on sene mi yaşayacağım bilemiyorum. Ölmek üzere olsam bile, gerçekten ölene kadar hala yaşadığımı unutmamaya zorluyorum kendimi. Anlıyor musunuz? Tüm kariyer planlarım bitti. Ve siz benim son hastamsınız. Birşeyler yapmak istiyorum sizin için.
SH: Biliyor musun Paul, bütün bunlar beni hiç etkilemiyor. Aksine diğer insanların geçici bile olsa, birkaç saniye için benim yaşadığım alemlerden geçmesine seviniyorum. Benim odam hep bir tabut...Yatağım mezardan daha soğuk, daha karanlık...O yatak ki hep hazır ve beni uykuya çağırıyor.!
Yine de anlaşmaya başladığımızı hissediyorum. İhtisas alanınız değil ama bir şeyi merak ediyorum.
Kalp durunca duygular, düşünceler de kayboluyor mu yoksa kılcal damarlarda kalan kan sayesinde belli belirsiz hayat sürüp gidiyor mu? Sağlam bir genç, ölüme karşı var gücüyle savaştıktan sonra birdenbire ölürse ne hisseder?
PK: Bilemiyorum. Aklıma gelen tek şey Samuel Beckett'in şu sözleri. "Bir gün doğduk. Bir gün öleceğiz. Aynı gün. Aynı an. Bir ayağımız mezarda dünyaya getirirler bizi, güneş bir an parıldar, sonra yeniden gece olur..."
SH: Ahh.. Kalbim acıyor...
PK: Üzgünüm... Neşteri yokken bir cerrahın yegane silahı sözcüklerdir.
PK: Evet .Tümör fiziksel duygusal ve bilişsel alanlara hükmeden subtalamik nukleusa oldukça yakın.Sadık Bey operasyon süresince sizi duygusal bir teste de tabi tutacağız.
- Ben Kendimi...Çok üzgün hissediyorum.
-Ahh şimdi daha iyiyim.
-Akım ve empedansi tekrar kontrol edelim.Tamam mıyız.Evet ,akımı verin.
-Hayır olamaz...Herşey ne kadar üzücü. Sadece kapkaranlık bir hüzün.
Ameliyat başarılı geçmiştir ve birkaç ay sonra Sadık H. ve Paul K. karşılaştığında, kanser Paul'ün bedeninde 3.evreye varmıştır.
PK: Benim bedenimde taşıdığım kanseri sen ruhunda hala taşıyorsun. Kurtul ondan! Duygularımı, zayıflığımı senden saklamıyorum. İskelet gibi kaldım. Kalem tutmaya bile mecalim yok. Zaman benim için bir saatin tik taklarından çok bir varoluş süreci. Ne kadar zamanım var ,bilemiyorum. Ölüm bir anlık ama ölümcül bir hastalıkla yaşamak ise her anlık.
SH: Elimde olsa dünyadaki tüm zamanları sana verirdim.Ne yapacağımı bilemiyorum!!
PK: İsteğim kendini bırakmaman ve ailemi şu konuda ikna etmen:
İş son noktaya kaldığında kalp masajı istemiyorum...
Rüzgarın usul usul estiği , kuşların bile ötmeye çekinip korudukları sessizlikte, üzerinde "1977-2013 Paul Kalanithi" yazan bir mezar taşının önünde ağlıyordu Sadık Hidayet. Bir an şaşırdı. 1937 de değil miydi?Birden sağ taraftan birinin yaklaşmakta olduğunu hissetti. Baktı. O ihtiyarı gördü ama bu sefer yüzü Paul'le aynıydı, hem de dostça bir gülümseme takınmıştı. Aniden sol tarafından gelen kahkaha sesleriyle irkildi. Yine o rezil, çirkin ihtiyarı gördü, hem de yanında o kadınla. İhtiyarla kadın el ele tutuşup hızlıca uzaklaşırken bir yandan kahkahayla karışık şu sözleri duyuluyordu.
"Herşey bitti artık, biz gidiyoruz.Ya! Bir daha görüşmeyelim. Evinin adresini de unuttum zaten .Ya! Hahahaha!"
Sadık Hidayet onların arkasından bakarken, ruhundan da kapkaranlık bir şeyin tüm zerrelerinden koparılıp uzaklaştığını farketti. Hala ağlıyordu, ama yüreğine huzur yerleşmişti çoktan...
Bekir İstanbul Kör Baykuş'u inceledi.
@Bekir34·16 Nis 2016·Kitabı okudu
Hiç bu kadar acayip bir kitap okumamıştım. Farklı, gerçekten çok farklı, ürpertici, sıra dışı bir başyapıt. Kendi etrafında dönen ama döndükçe derine giren, matkap gibi gerçek ve hayalin, zaman ve mekanın, ruh ve bedenin birlikteliğini oyan, aşındıran ince bir çalışma. Gerçeklerin hayaller, kabuslar üzerine bir iz düşümü, rüyaların gerçekleşmesi gibi bir birliktelik... Güneş'in karşı apartmanın camından evin içine, pencereden geçen yansımanın aynada yansıması gibi... Taşın üstünden akan ırmak gibi sular hep gidiyor başka topraklara ama hep sular akıyor taşın üstünden. Süreklilik ve durağanlığın el ele birlikte yürümesi gibi...
Edebiyat severlerin mutlaka ama mutlaka okuması gereken bir kitap.
Not: Bir eseri beğenmek onun içinde verilen, anlatılan her şeyi beğenmek demek değildir, anlatımı beğenmektir...
@matmazelbrownie·23 Oca 2016·Kitabı okudu
@butimar·09 Şub 2015
Butimar bir kuştur, deniz kıyısına çöker, denizin bir gün kuruyacağını düşünür, bu tasa yüzünden de su içmez hiç.
@Fatihdmrts·08 Tem 2018·Kitabı okudu
@VIIIIMCMXCVIII·30 Eki 2017·Kitabı okudu
Hayat, soğuk kayıtsız, herkesin maskelerini çeker alır zamanla...
Sayfa 81 - Epub
@BIROL07·18 Tem 2015·Kitabı okudu
Kendimi daha iyi tanımak istiyorum.
@Muratsezgin·06 May 2016·Kitabı okudu
Ölümün varlığı bütün vehim ve hayalleri yok eder. Bizler ölümün çocuklarıyız, hayatın aldatmacalarından bizi o kurtarır.
Kitabı okuyanlar 4.859 okur
1.486 okur beğendi.
4.859 okur okudu.
2.128 okur okumayı düşünüyor.
10 üzerinden 8.3 Puan (1.646 Okur)
419 inceleme eklendi.
2.602 alıntı yapıldı.
34.007 defa gösterildi.
339 defa gösterildi.
En beğenilen kitaplar'da 146. sırada.
En çok okunacak kitaplar'da 162. sırada.