Osmanlı Dönemi Türk Okçuluğu - Okçular Vakfı
Türk okçuluğunun Osmanlı dönemi ile alakalı olarak belirtilmesi gereken ilk tespit ok, yay ve onunla bağlantılı öğelerin, daha önceki Türk devletleri ve topluluklarının yaşamları için vazgeçilmez bir unsur olması durumunun Osmanlılar döneminde de devam ettiğidir. Bununla beraber ifade edilmelidir ki, Osmanlı Devleti’nin uzun süren yaşamı boyunca dünyada yaşanan askeri, siyasi, ekonomik, sosyal ve kültürel değişikliklerin doğal olarak etkisinde kalması neticesinde okçuluğun da hem işlevsel anlamda hem de toplumsal olarak algılanıp sosyo-kültürel hayattaki yerinin tayin edilmesinde farklılıklar yaşanmıştır. Burada ifade edilmesi gereken durum, yaklaşık 17. yüzyılın sonlarından itibaren ateşli silahların giderek yaygınlaşması sonucunda, ok ve yayın birer savaş aleti olma durumunun zamanla içerisinde manevi ve simgesel anlamlar barındıran bir spor dalının aletleri haline gelmiş olmalarıdır. Bu bağlamda okçuluğun Osmanlı Devleti’nin kuruluşundan yaklaşık 17. yüzyılın sonlarına kadar hem askeri hem de spor faaliyetleri noktasındaki iki fonksiyonunu da muhafaza ettiği, daha sonraki süreçte ise sadece bir spor faaliyeti halinde varlığına devam ettiği söylenebilir.
Okçuluğun Osmanlı Devleti ve toplumu içerisinde taşıdığı anlam ve işlevi açısından Türk toplumunun kültürel kodlarının bir gereği olarak oldukça önemli olduğu söylenebilir. “Asker millet” anlayışı çerçevesinde Osmanlı toplumunun bir şekilde okçulukla alakalı olduğu aşikârdır. Osmanlı coğrafyasında bulunan ok meydanları ve kapsadığı alan bakımından daha küçük olduğu tahmin edilen, okçuluk literatüründe bir atış çeşidi olan “kabak atışı”ndan mülhem “kabak meydanları”nın yaygınlığı toplumun okçuluğa olan ilgi ve alakasını ispatlar niteliktedir.