deliremeyenlerin dillerinde diziliyor en güzel delirêler...
kaç kadının aklında?
kaç kadının içinde
bilmiyorumm ben bir iz bıraktım mı birinde bile? hiç bir kadın diğerine benzemez ama, her kadında bi iz buldum senden. kaç kadına kaç afilli söz bıraktım da; hepsi başka bir birinden, ve hepsi hep ve illâ senden bahseden...
ya da aklım sende.?
aklım başımda değil..
aklını ev bilmiştim
evsiz barksız, kayıp..
benim, aramaya dermanım yok.
aklımı da al;
ellerin korkar da; sesin bari dolaşsın saçlarımda, gözlerin utanır bakmaya, kapatayım gözlerimi; sen ne olur bak ama,. dudakların değemez ya; nefesin dokunsun boynuma. biliyorum hiç girmeyeceksin koynuma,? seninle değilse bırak sesinle sevişeyim.. ne olur bir şey söyle; hadi bir şey anlat bana.
bana bir masal anlat. başını hatırlamayacağım, sonunu duymayacağım, derin bir uykuya dalacağım bir masal anlat bana..
bi daha uyanmayayım...
sen bi ormana bakınca sayısız ağaç görürsün yanyana, yanındakinden mesut, yanındakiyle kocaman, bi orman düşün küçüğüm.. ama onu orman yapan her ağaç sayısı kadar ağaçlar ölmüştür orada..
ağaçlar insan gibi değildir, bi ağaç bilmez öldürmeyi aslında. belki bizim duymadığımız bi yas tutarlar aralarında da.. bi ormanda kaç ağaç varsa; o kadar ağaç ölmüştür orada .çünkü hiç bi ağaç başka bi ağacın gölgesinde büyüyemez küçüğüm. ve hiçbir ağaç bilmez küçücük başka bir ağacı öldürdüğünü, hiçbiri bilmez gölgesi olduğunu bile zaten..bi orman, adı tekil, kendi çokluk olan, bi orman, sayamayacağın kada ağacın olduğu, sayamadığın ağaçların dostluğu, ve her orman, yaşadığı kadar katildir aslında...
az önce bi kelâm hediye ettim bi adama ve bi kadına..
sözlerim yolunu kaybetti sen olmayınca! bi yanım çok acıo senin sözlerin gibi geliyor ağzımdan çıkan her söz ve sanki onu başkalarına vermek günah gibi..ve sen duymuyorsun ya? oysa ben her gördüğümü, oysa ben her duyduğumu ve ben her sözlediğimi aynı anda sana anltıyorum aslında. hani anlatmıştım da sana; sen de aynısını yapana kadar nasıl olduğunu anlamamıştın ya??
sen hala aklımdasın, aklını ev bildiğim...aklından kovduğun; gitmedim!
anlatamam; anlarsın? ahhh olsan burda? olsan ki senin olman mesafelerden ve zamanlardan başkadır ve senn, benim zavallı aklıma göre zaten sen hep yanıbaşımsındır!
ve aslında senin "soluna" benim sağıma dönüp bakmamız kadar yakındır. DÖNMEDİN...
gece, gündüz, rüyanda, haberin olsa da olmasa da, ben her soluğunu dinledim de; sen soluna dönmedin...
dönmedin; soluna, soluğuma...
derler ya eli elime değmedi! doğru bi yerde dedikleri haliyle.. de
ahh ben hiç bırakmadım ki yumuk ellerini, gözün gözüme değdi değeli...
sahi kaç gün oldu? elin elime, gözün gözüme değmeyeli...
şimdi kızacaksın rüyana gireceğim, uyuduğunu görür mü insan? olmaz ya ama sen , sen bileceksin, habersiz, selamsız, destursuz.. ben geldim , gene geldim.. hergece her seferinde hem uyurken uyuduğundan haberin bile yokken geldiğimi bilmeni sen de anlamayacaksın, kızacaksın; saçını koklayıp gittiğime, her seferinde penceren açık mı kaldı diye bakacaksın uyanmadan, bilmez gibi ben olduğuğumu ve bi rüzgar saçını okşamış gibi yapacaksın canım gözlerini geri kapatacaksın sanki hiç rüzgara sarılmak istememiş gibi. inadına dönmeyeceksin soluna bakarsan beni göreceğini bildiğinden, bana hiç rüüzgar dememiş gibi. odanda neden rüzgar estiğini düşünememeye çalışarak sımsıkı kapatacaksın gözlerini, o rüzgar saçına dokunmamış gibi, o rüzgar ve her rüzgar ben değilmişim gibi.
seni hiç saçından öpmemişim gibi...
bi daha uyuyacaksın, uyurken aslında.. hiç ben hiç yok yok hiç kıyamam da bi damla dökeceksin caanım sağ gözünden sadece hiç hatırlamayacağın bi damla uyandığında.. bi daha uyanacaksın hatırladığın bi uykusuz geceden; bütün gece yanında olduğumu bilmeden... mümkün değil de bilmemen..
o derin nefesin var ya sanki yüzyıllar sonra ilk defa içine çeker gibi aldığın o derin nefes bi benimle aldığın..
o nefesi çektiğin an hatırlayacaksın! ahh şimdi anlayacaksın gecene rüyana uykuna aklına geldiğimi...
ne zaman anlayacaksın hiç ama hiç gitmeyeceğimi....
üşüyen adam sevmez kışı. "büyümek hep üşümektir" diyen büyüdükçe daha da sevmez. kışı, büyümeyi, üşümeyi. hele hele büyümeyi! sevmezz yalnız olan. büyümek birleşmektir başkaları ile, artmak, çoğalmak. ard arda defalarca başkaları gidince yıllarca ve devamınca.. o büyümek olmaz ki küçüğüm, yaşlanmak denir belki ona. yaşlanmak ne kötü?
seninle büyümek istedim küçüğüm.artmak, çoğalmak olmadığım kadar kocaman olmak. ve hep benim küçüğüm ol istedim.birlikte "büyük"ten de fazla, adı konulmaz, tadı bilinmez, akıl alınmazz olacaktık?!..
".. gittin küçüğüm.." hani o bi arkadaşın açınca telefonunda o çok eski şarkıyı, gözlerinden akıvermişti ya, damla damla.. o şarkı gibi gittin.. gözlerimden değil sadece iç organlarımın hepsinden damla damla döktüm, yok yok gittiğinde değil, daha gitmek aklına geldi diye.. aklından geçince bile.
o kışşş?! o kıştan sonra ne bahar geldi, ne yaz, sonbahar zaten sarısız, kızılsız, renksiz, sanki yapraklar bile dökülmedi dalından, sahi nereye kayboldu o yapraklar? ne oldu maviye? göğe ne oldu? göğe bakmak!!!! ah eziyet şimdi, işkence...
bi plak, bi penbe-mor meze, bi duble vardı hatırladığım, arada geçen zaman nerede? kim içti? dublelerce-litrelerce-gecelerce..
o hatırlamadığım aylarca? bilmiyorum...
üşüyorum küçük!! çok.
bi bildiğim üşüdüğüm.
hani beyaz gömleğimle gece yarısı, (çünkü daha çok beyaz giymelisiniz demiştin), soğukta donakalamıştım ya "o" apartmanının önünde, üşümek neyse de sen gidecektin? dişlerim birbirine vururken hani tüm gecenin en güzel kısmında, vedalaşırken; ahh o sana sarılma vaktinde, .. o sefer, bi sefer de olsa titrerken ben kollarını korkakça doladığında, bütün kalkanlarını, bütün duvarlarını ve tabularını, yasaklarını, korkularını saniyenin bilmem kaçta kaçı süre unuteverdiğinde..
sarıldığınn gibi... bi daha sarılsan diye;..
bekliyorum 703 km uzakta, başka bi sokakta, hem aslında sen bikaç yüz km daha yakında iken ve benden hiç bu kadar uzak olmamışken, ..
simsiyah boğazlı kazak (boğazlı kazak sevmediğini söylediğin geliyor aklıma başka bi adama) üzerinde siyah yün hırka ve siyah palto hatta, ama hala, ama çok ve kappkara üşüyorum küçük!
ne kadar örtünsem, ne kadar bürünsem, ne kadar saklanasam geçmeyecek. bu üşümek değil yok değil büyümek de değil bu, buyaşlanmaktan bile beter..
ben günde kaçkere..
haberin var mı ben ..?
ben ölüyorum küçük.!
bi daha, bi daha, bi daha, bi daha...hergün kaç defa??
ve sen gelmeyeceksin ya?;
ben sana seni bir milyon yıl seveceğim dedim ya.. becerebilirim demedim ki..?! sen benim seni sevmemi sever misin? düşünmedim ki.. sen bilirsin, bilir misin sen? senin beni sevdiğin gibi; kimmsenin sevmediğini beni, hiç bir kadının hiç bir erkeği... bilmez misin? öyle olmasa ben sana seni bir milyon yıl seveceğimi söyler miydim?
sen geçtin diye, ben vaz geçer miyim??
artık sana hiç benzemeyen bi kadına ya da bi adama bakarken bile seni hatırlıyorum.. nasıl bi özlemekse...
"yalnız"? bu bir kelime isim, sıfat, edat, zarf, bağlaç olabiliyor. ironik bi şekilde yanındaki kelimelere bağlı nasıl adlandırıldığı. yalnızken "yalnız" ne bilinebiliyor ne olduğu, ne anlatılabiliyor, ne anlaşılabiliyor... şimdi hiç bir işe yaramazken ben, hiçbir şey olamamışken yalnız da mı değilim o zaman? her bakanın her yakınıma sokulanın başka başka bildiği, bulduğu, zannettiği.. ama bi benim bulamadığım ben? yoksa ben miyim en yalnız ?
ay yarım, yarım ay, yarımım ayy..
ben seni çizmeye çalışmadım
ben seni çözmeye çalışmadım
ne benim kalemim yeter seni çizmeye, ne benim aklım yeter seni çözmeye. çok azdır da haddimi bildiğim, ben seni bildiğim gibi hiçbir şeyi bu kadar iyi bilmediğim içindir belki; senin karşında bu çaresizliğim.senin haberin bile yokkken aklından geçtiğinin, aklına bile getiremediklerini, aklının ötesinden alıp getirip küçücük avuçalrına bıraktığımda dudaklarının kilitlendiği, caanım gözlerinin o benim caanım gözkapaklarınla yarısı kapandığında, aşağı, masa sehpa ya da ne varsa orda ona bakar gibi ama aslında asırlarca uzaklara gittiğinde..beklememiş miydim seni? herhangi bi göze bi kaç saniye, bize göre yüzyıllarca süre? gitmek! gitmek kolay küçüğüm başkalarınca ve biz uzun uzun konuştuk bunu aslında başkalarına aldırmayarak hatta kaçmalara kızarak, kolaylara küfürler savurarak.. sen şimdi kolay" diye gittin ya? ne kadar?? diyelim ki yüz yıl kilitlendi dudakların, bi yüzyıl kapattın ışık ışık gözlerini?.. diyelim ki ben zaten yaşlıydım, diyelim ki ben öldüm; bi daha? çünkü ben insan suretiyle kaç kez geldim de çün kü ben kaç yüzyıl yaşadım da, çünkü ben ölmeyi seninle öğrenmiştim.. hadi diyelim bi yüzyıl daha? bensiz. boşvermişsin mesela? parantez içinde ve sonunda ünlem işareti ile hepsi de tırmak için de ... İYİ sin..
ben sensiz, bi gün olamaz da yanında olmadığım; ben yakınında olmadığım hergünü saydım. şimdi iki yüzyıl geçti ise sesini duymadığım, yumuk ellerini tutmadığım, teline kıyamdığım saçlarını koklamadığım,. iki koca yüz yıl...
hadi inat ettin? edersin, inadın ne garipitr? bi iki yüzyıl daha beni senden seni benden bizi bizden mahrum ettin. dört yüzzz yıl etti küçüğüm; benim için dört bin yıl senin için canımm gözlerinin sol aşağı baktığı ve "müjgan" en güzel görünür o zaman bi kuğu sızısı bi göze böyle yakışır, o senin gözlerini kırptığın saniyenin bilmem kaçta kaçına kaç hikaye, kaç film, kaç şiir sığar..
hadi hadi olsun 4 kere gözünü açıp kapadığın o sürede.. 4000 yıl özledimdi seni...
sayılar numaralar rakamlar hesaplar kitaplar...
yapma diye yalvarmıştım sana, yok yok hesap edemezsin, aklına sığmaz her gözünü kırptığında bi adamın 1000 yıl eziyet çekmesi. yok yok...
bunun hesabını veremezsin...sana hesap soracak değilim ama habrin olsun;
hesapsız kitapsız zamansız ... özledim seni...
ölmedim küçüğüm.. gibi bişey oldu da...
benim kararım değildi, tercih hakkım yoktu, yaşamam gerekti, zorunda kaldım. ölmedim küçük ve kaç kere ölmek gerek ki bunun için sadece; sen hiç merak etmedin..
nefes alamadığım oldu. bana yüzyıllar gibi gelen, demek ki yüzyıllarca nefesim kesildi. ama ölmedim küçük, ölemedim. ölemezdim. nefes almak gibi "sözler" benim için. susamadım ben. geceye, karaya, aya, adı sen olan ya da sana adanan yıldızlara, gezegenlere, delilere, sarhoşlara, fahişelere, günlerin ve gecelerin emekçilerine, çaycıya, çöpçüye, hademeye, öğrencilerime, öğrendiklerime, anneme, babama, kardeşlerime, sabah pencereme konan güvercinlere ve adının kumru olduğunu senden öğrendiğim boz renkli serserilere, göğe, güne, güneşe.. söz ettim, hep. hep senden.daha içinde sen olmayan bi cümle kurmadım. sana verdiğim sözlerim ve seni tanımadan önce ettiklerim, zaten onları da sana vermiştim, bilirsin ya, bundan sonraki "delirê-meme-lerim de hep senin, hep senin için. kağıda, deftere peçeteye, göğe, geceye, suya yazdıklarım. hatıraladıklarım ve hatırlamadıklarım, aklımda tutamadıklarım , unuttuklarım...
ahh bi de tutamadığım sözler... ahh..
sözvermiyorum artık küçüğüm.. sözlerimi sana verdiğimi bağıra çağıra haykırabiliyorum da, adını kimseye anamıyorum. kıyamıyorum. benim sayfalarca aradığım, satırlarla anlatamadığım bi yarım gülüşünü, bi yarım cümleni kimseyle paylaşamıyorum. bende kalsın senin söylediklerin. ama sana sözlediklerim? neden-niye bilmiyorum da herkes duysun. sen de kızmazdın sanki.. ya da kız ne bileyim! ben artık sana kızabiliyorum. sinirlenebiliyorum bazı bazı, serzenebilirim ara ara artık sana.. ama sık sık, ama hep, ama ben seni çok..
seni hep.. ben seni her nefeste, her kalp atışında o ne güzel ritimlerde
ben seni çokk özlüyorum...
zikrin ne güzel sessiz sessiz, tekrar tekrar..
otuzyedibuçukyıl ve yirmi gün.. bugün; hayatımda hiçbir konuda hiç bir şey beceremediğimle yüzleştim. hiç bi şey olamadım.hiç umurumda değildi bugüne kadar; sen geldin. afilli sözlerim vardı senin için, eskileri de sana vermiştim, şimdi dişerim un ufak oldu sıkmaktan, açmayayım ağzımı, ağzımdan zehir, ağzımdan bok akıyor.. içimde tutmadığım sözlerim gitti. verip de tutamadığım sözlerle kaldım, gittin; sözlerim bitti_
hatırlayamadığımı hatırlamak çok canımı sıkıyor, unutmak için unuttuğumu; bozduruyorum aklımdan kalanları...
gülüşü yarım, çık dışarı oynayalım...
akşam ezanı okundu, topunu aldı gitti.. annesi zaten pencereden çağırıp duruyor. gitme dedi çocuk, oynayalım azcık daha? Hı? birazcık daha oynasak? yok, kucakladı topunu yumuk elleriyle seke seke gitti. bakakaldı çocuk arkasından. dolu dolu gözleri, yürü git dedi.. eşek dedi deli,.. hiç yakıştı mı çocuk sana zaten anneler seninle oynamasınlar diye tembihlemişler, kimden duydun sen o ayıplı sözleri hem?, dolu dolu gözleri bağırmasa ağlayacak belli...
yerden yarım bi izmarit aldı, cebinden kav kibrit çıkardı, gözlerinden ateş çıkan çocuk, yok yok ağlamayacaktı.. bok dedi.. bokum gibiymiş topun da zaten, yürü git!
yakıştı mı çocuk sana, hem ne var onun topu, alır gider, oynadığın kadarına teşekkür ettin mi? kimse oynamazdı sokakta seninle, o korkmadan yanına gelmişti. şimdi topunu alsan elinden, olur mu o üzülür ki? yapmazsın di mi sen?
akşam ezanı okundu, topunu aldı gitti.. kırmızıydı eteği, pabucu, simsiyah saçları karmakarışık rüzgardan bi eliyle onları düzeltti hemen sarıldı geri topuna,
hadi sen de git evine çocuk hem hangi mahalledensin sen?
ben ne bileyim çocuk?
hergünü sana anlatıyorum saniye saniye aynı anda gündüz düşleri hep sana dair, geceleri uykularım kaçıyor
doluşmuş genci-yaşlısı, çekgini hovardası, bi hüzünlü bi mutlu ama hep umutlu, hep suskun, hep gürültülü... hep karışık, karmakarışık...zeki mürenden orhan gencebaya geniş bi ruh halindeyim. kaç kaç zamandır yatağımdan kalkmaya yok da mecalim;
içim bi meyhane bu akşam...
soğutamıyor gecenin serinliği,
susturamıyor gecenin sessizliği,
alev-alev, çığlık-çığlık sensizliği!
çok uzak bi şehre yağmurlar düşer, içimdeki bi şiire bi damla...
yüz gün geçmiş yüzünü görmeyeli...
ucu bucağı görünmeyen bir yola düştüm. düşe kalka yoruldum. ne oldu bilmem, nasıl oldu ama durdum. meğer; herkes yürürken, bilmedikleri yerlere koşarken, ben oturmuş seni beklemişim senin geleceğini bile bilmeden. o kadar çok beklemişim ki, son gençliğime doğru şimdi hem yolların yılların yorgunluğu, sen gelince fırlayıp kalkamadım yerimden, öyle tutulmuş uyuşmuş bacaklarım, yürümeye yürümeye yürümeyi unutmuşum, o kadar beklemişim.
yolu seyrettim, yolcuları, karışmamışım hiç aralarına, takılmamışım peşlerine, önümden geçenler takılmasın diye ne kadar sakınsam, takılanlar sendeleyenler olmuş, özür de diledim hepsinden. dönüp gitmişler, bazıları dönüp bakmadan, bazıları küfür kıyamet, bazıları tekme tokat.. önüme bozukluklar atan da olmuş, kısa süre gelip yanıma oturan da, oturduğum yerden kovan da... beklemişim...
sonra sen geldin...sağ yanımdasın; sağ yarım yokmuş sen gelmeden..
şimdi sen herkesin koştuğu bu yolun kenarında oturmak istemezsen, herkesin gittiği ve ama neye niye gittiğini bilmediği yerleri merak edersen? ben seninle her yere yürümek istemez miyim, sen beni ister misin? bilmem de ben sen yürüme taşıyayım sırtımda istemez miyim? ama korkuyorum küçük; o kadar çok beklemişim ki seni, oturduğum yerden kalkabilir miyim? bir daha yürüyebilir miyim?
yüz gün olmuş yüzünü avuçlarıma almayalı,
başına geldiyse hiç düşünmeden, alıp başını gitmeli insan, akıl baştan gitmeden.. yaşına başına, başına sonuna aldırmadan...
sana sarılmadığım 86 günümü şimdi ben kimden geri isteyeyim..
sizinkiler ne zaman kısalır bilmem de benim gecelerim hep uzundur,.. kara geceye yakışır, karartmayın hayatları yeter, yetsin! bitsin, gitsin içimizdeki karanlıklar...
senden-benden çok fazla, ne benim afilli sözlerim yeter, ne senin güzelim susmaların...
şairlerden, şiirlerden en çok da gök'ten medet umduğumuz dile getirsin diye O şey., anlamadığımız, anlayamadığımız, anlatamadığımız kadar güzel...
sarılmalar bilir, sarılmalar anlatabilir ancak..
onları da kimse bilmesin zaten..
memleketim dedim ya sana sarıldığım her şehre! aklımı aklına bıraktım, memleket oldu aklın, memleket oldun ya? sana memleketi anlatayım;
çünkü gitmesek de, o köy bizimdir, bizim evde toroslara ancak cenazeye gidilir..
aghh be torosların da bi dili olsa bi şivesi, bi zaza, kurmançi isyanı, bi bektaşi nefesi,bi kemençe figanı..
yok ki torosların derdini anlatsın
ahh yiğittir torosların kadını eri, sevdi mi toroslar gibi yücedir, dellendi mi toroslar gibi dik, kayaları gibi sert, kızınca öyyle yaman, yoktur aman. bakma tahta kaşığa öyle vurduğuna,bakma dönüp durduğuna;
torosun adamı vuramaz, kıyamaz, döner kendi etrafında, etrafında döner sevdiğinin, deliye döner de bazen, torosun adamı dönmez yolundan..
yamandır torosun kışı; nefesin donar, suyu serttir, kardan erir zirveden gelir,insanı merttir,.
... de bi çift göze, bi çift söze erir...
toroslarda sevdalar saza, söze değil kalplere işlenir!
toroslardan bi adam,
toroslardan bi kadın sev!!
can ını verir!!!
ha ben sana geldim ya torosların inadı gibi, dağları yerinden oynatırcasına, canım ya ferhat dağ delmek, ulen mecnun çölgeçmek de dert midir?
hah işte o toroslar biraz benim içimdir, sanki toroslar benim içindir, o toroslar illa ki ben dir...
bi yanı akdenize bi yanı bozkıra bakan, suyun ve susuzluğun ortasında yüce bi sınır..
şimdi sana torosları anlatmam küçüğüm, ne kadar küçük olduğumu toroslara baktığımda anladığımdan, memleketim be küçük, memleketimsin ya sen, öyle küçüğüm, küçücüğüm,
sana her baktığımda...
ankarada, masamda gaziantep mutfağı, kulağımda karadeniz müziği, aklımda istanbul, iki duble sonra...
yürüyemiyorum; elini tutmayınca,
dengemi, dengimi kaybettim...
akşam başladı hiç durmadan yağıyor, ben böyle bir yağmur görmedim?
ister inanın ister inanmayın benim için yağıyor, bana yağıyor..
evvela bir şeyi izah edeyim, 2007 yılında abi çok güzel bi network dedi bi arkadaşım hesap açtım fb da. kardeşim sadece undergrad e-posta hesabı ile üye olunuyor diye bahsetmişti kısa süre önce, haberleşmek için haberdar kalmak için çok iyi idi. çok da güzel oldu bir sürü şarkı öğrendim, bir sürü kaynak paylaşmış insanlar. bir sürü insanla irtibatta kaldım, ulaşamadıklarıma ulaştım vs.. çok güzel insanlar tanıdım sadece buradan,.. sonraları daha uzunları buradan paylaştım.
peki bu klavye kahramanlıkları? neden? neden bu saçma sapan kelime canbazlıkları, kafiye hokkabazlıkları, bu afilli sözler, bu olmadık paylaşma, teşhir ve dikiz halleri sanal sepet alemde?..
çok yalnızım lan? hepiniz kadar yalnızım.ve hepinizin toplamından fazla. starfaksta sosyal yalnız olayım diye tezi orda yazmaktan falan başka fazla yalnızım. kaybedenler kulübünün filmi değil de orjinal kayıtlarında kaanın telefonla arayan annesine bisürü saçmalayıp da sonunda dalaktan böyle “çokk yalnızım be anne” dediği kadar, ozzy nin mama aym kamin hom diye böğürdüğü kadar yalnızım. bağırmak gelio içimden, çağdaş hali işte. 16-17 yıldır tv seyretmiyorum gazete almıyorum haberlerden haberim olmasın daracık çevremde bile kimseyi arayıp sormadığımı bilir herkes, karşılaştıklarım anca, duyulmak istiyorum lan bazen, paylaşmak istiyorum, hepiniz kadar.. taşıyor. durmuyor.
şiir falan yazmıyorum, babam şair benim ben değilim. afilli sözler ediyorum işte. akıl falan vermiyorum, hayatımızda hiçbirimize kendini sevmekle ilgili bi çalışma, etüt, antrenman vermediler de ben 22-23 yıldır kendimi çalışıyorum, kendimi deniyorum, kendimi seviyorum. biliyorum ne kadar akılsız olduğumu. akıl vermenin haddim olmadığını. tevazu falan değil biliyorum ve zaten çok yakışıklı olduğum için umrumda değil.. hoş bir kaçzamandır aynada kendimi beğenmiyorum.. “O” neden beğenmedi ki beni? patolojik seviyede narsisizmden muzdarip ve fakat narsist olduğunun farkında olduğundan belli imkanlarda kontrollü bi adam da olarak beğenilmek nefesten sonra sudan önce benim için. biliyorum. ama bunlar beğenilmek için de değil. duyulsun, istiyorum. duyulmak ister herkes. anlaşılmak ister. anlamak. şimdi herkese yazayım hepiniz duysun, “O” anlasın ama.. ben anlatamıyorum anlayan biriniz aslında hepiniz bi dah bi daha anlatın “O”na..
ha bi de ne olursa olsun “O” hiç ağlamasın ya...
ben hiç yalnız kalmayacaktım? noldu ya? niye böyle oldu. ben bunu haketmek için ne yaptım? ben bunu haketmek için ne yaptım? ben bunu haketmek için ne yaptım? ben bunu haketmek için ne yaptım? ben bunu...
ne zaman unuttum lanetli olduğumu. mucize işte ya. hala mucize diyorum “O”na ben. size hepinize diyorum ben mucize gördüm! gerçekti lan hem. bütün saçmalamlar, acılar, birikenler, taşanlar, beklenenler sonunda hep hep “O”nun içinmiş! şimdi niye böyle oldu?
iliklerime kadar ıslandım yağmurda. “O”nun yağdırdığı gibi mucize, öyle sıcacık, ışık ışık değil bu yağmur. bu baya baya hüsnünün dediği gibi delik deşik ediyor. ister inanın ister inanmayın benim için yağıyor, bana yağıyor.. benimle yarışıyor, kaç gün yağacaksın durmadan? günlerdir aralıksız ağlıyorum da, kaldığım yerden devam mı ediyor? ben şimdi
ağlayabilemiyorum... gözyaşım bitti.
lan öyyle güzel ki gözleri böyle kocaman kocaman...
gözleri n/m i aldı ya...
yazamıyorum bile sözlerim gitti.. “O”nu “O”na anlattım “O”nu söze dedim, yazıya döktüm, bundan sonra da yazacaklarım hep “O”nun zaten, yetmedi bugüne kadar ki bütün sözlerimi de “O”na verdim. Ahh ne sözler verdim de tutamadan daha sözlerimi aldı gitti.
sözlerimi de alsın gelsin.. söyleyin ya nolur hepiniz söyleyin gelsin. nolur hepiniz dileyin gelsin. Dua dilek totem enerji ne ise işte bildiğiniz, yapın ya gelsin. acizliğimi mazur görün de biriniz hepiniz hanginiz napıosanız yapın ya nolur gelsin..
ben âşık oldum lan, ben aşkı buldum, ben ışık gördüm; pervane oldum, ben aşk olucaktım lan?!!
Ahh aklını ev bildiğim, aklım sende kaldı ben akılsız kaldım..
neyin cezası bu. hanginizi kırdım bu kadar. nasıl bi ah aldım? sorun soruşturun, arayın tarayın nolur hanginiz dilediyse acı çekmemi; tahmin bile etmemiştir bunu, aklına hayaline gelmeyecek hale geldi, görsen haberim yoktu, ben bu kadar dilemediydim diye pişman olursun herkimsen.? ben hiç bi kalbi bile isteye kırmadımdı. bilmeden istemeden kırar mıyım diye dönüp dönüp arkama baktım o kadar zaman.
bokunuzu yiyim lan!
özür dilerim hayatıma giren her adamdan, özür dilerim aklına dokunduğum her kadından.. bilmeden bastığım karıncadan, görüp de gözkırpmadığım yıldız varsa, geçerken gülümsemediğim ağaç, koklamadığım çiçek, bakıp da dua etmediğim çocuk varsa, şükretmediğim bi damla yağmurdan özür dilerim.. üçgünlük dünya lan etmeyin! nolur hakkınızı helal edin!!
geçsinn, bitsin yetsin...
yine sabah oluyor, akşam başladı hiç durmadan yağıyor, hava durumunda kaç gün önce ne dediler bilmem de ben böyle bir yağmur görmedim? ister inanın ister inanmayın benim için yağıyor, bana yağıyor..
durmayacak bu gidişle, benim gözümden akamadıkça bi damla, bu yağmur durmayacak durmayacak,
bu kadar pisliğin içinde, bu kadar kin öfke çirkinlik nefretin içinde bokumuzda boğulmadık bunca zaman da bu yağmur da boğulacağız,..
şimdi günlerdir çakılıp kaldığım kanepede bile bakamıyorum sağıma, bakıp da seni görürsem diye, sarılamayacağımı bile bile...
o kadar küçük olsan, küçücük aklıma sığsan..
ben böyle uluorta bağırayım, bi tek sen anla:)) sezenler olur mu bilmem de arayanlar ne çoktur seni, seni sevmek ne doğal, herkes sever ki seni, biri ben... benim haberim bile olmayacak dinlerken alt dudağını ısırdığından, olsun.. hepsi hepsi bi satırını al senin olsun! ben sana deyince benim olmuş, şimdi senin olsunmuş bi şarkıdan hepsi hepsi bi satır, bi kafiye bi kelime,. benim çok sözlerim var da hem nası havalı off nası afilli, benim sözlerim bana yetmeyince iyi ki var şiirler, iyi ki var şarkılar, kocaman sonsuz binmavi gökyüzü var hem, iyi ki sonbahar geldi de her sarı yaprak bi elçi bin kitap yükü taşır benden sana şimdi, ve kızıllar morlar, iyi ki onlar herkesin... de; iyi ki seçtiğin bi satır bi kelime bi nota şimdi.. sadece senin!
kızarmısın ki burdan herkes duysun da; bissürü şarkı bisürü şiir bisürü şair şimdi daha mutlu ben seni böyle sevdiğim için..
gülümseyerek uyan! haberin olmadan rüyanda çalacağım söyleyeceğim dansedeceğim uyandığında hatırlamayacaksın, uyumak zor, uyanmak dertken hem de uzun zamanlardır sebepsiz bu sabah gülümseyerek uyan, sen bile hatırlama ben bileyim, dudağımın kenarında bi gülümsememsin bazen gördüğün, bazen görmediğin... o ışık ışık kocaman gözlerinle nasıl görmediğini bilmediğin..
öyle güzel ki gözleri, kocaman kocaman....
Aşk bir eylemlilik halidir. ne güzel eylemdir aşk, başkaldırmak. isim tanımından kurtulmuş eylemdir aşk, isimlere, sıfatlara aldırmayan, zarflarından, zamirlerinden, açık gizli öznelerinden ve 3. tekil-çoğul şâhıslarından müstesnâ, tek başına, hem başlıbaşına cümledir, cümle âlem de aşk içindir. her dilde yazıldığı gibi okunmaz da; yaşandığı gibi hissedilir. tamlanmaz, tamamlanmaz, tanımlanamaz da.. özel isimlerden de başka her nasıl yazılsa; her harfi büyük okunur aşkın...
ve aşk küçüğüm illâ ki işteş bir eylemdir.
yazmak; seni özlemenin en güzel halidir. sıla gibi her satır, her şiir. memleketim sana sarıldığım her şehir..
*sıla: Bir süre uzak kaldığı memleketine, vatanına ve yakınlarına ulaşma, kavuşma
aynı saatte, aynı günde,
sonbaharla buluşmuşuz ikimiz de
ikimiz iki ayrı şehirde
üzerimizde uzun hırkalar,
benim ki sevdiğin mor, sarısına sarılsın diye baharın,
senin ki gri olsun hani üzerindeyken bana sarıldığın..
aynı sonbahara anlatmışız birbirimizi
aynı sonbaharı anlatmışız birbirimize
ikimiz de aklımızda
ayrı ayrı, aynı anda,
uzak ama yanyana
sen bana sarıldığın şehirde,
ben sana sarıldığım şiirde..
Yürek kendini koşulsuz güzele verendir. (oruç çakmaklı, 2016)
Cumhur: (ﺟﻤﻬﻮﺭ) i. (Ar. cumhūr) Halk topluluğu, halk
-iyet: Sıfat ve isimlere eklenerek türkçedeki lik -lık ekinin vazifesini yüklenen ek.
Cumhur-iyet "halk" olma durumu, "halk"lık. yönetim biçimi olarak isim olarak ifade ettiği halkın kendini yönetmesi.
Türkiye Cumhuriyeti' nin kuruluşu mucizedir. Hz. Musa'nın denizi, Hz. Muhammed'in Ay'ı ikiye yarması gibi, Hz İsa'nın ölüyü diriltmesi gibi mucizedir Cumhuriyet. 13 milyon ölünün dirilmesi!
hayatın kendisinin mucize olduğunu bilmeyenler, kıymet bilmiyorsunuz. ne ateşin ne suyun, ne güneşin ne yağmurun, ne ağacın ne taşın, ne meyvenin ne çiçeğin, ne insanın ne hayvanın... kıymetini bilmiyorsunuz. sadece doğmuş olmak mucize iken kendini sevmeyenler, e başkasını sevmek mümkün değil zaten, bi çocuğu sevmek, bir kadını, bir adamı, sevmeyi bilmiyorsunuz. bir "halk" ı nasıl seveceksiniz lan?
kötüsünüz, çirkinsiniz, kalpsiz, ruhsuz, vicdansızsınız.
hepinize diyorum. "siz" diyorum, ben başka "siz" başka artık. ayrı. olamayız yan yana. "biz" demem ben daha. benim biz" im başka. biricik.
her şeyi ve herkesi sevecek kadar kocamanken kalbim, sevdiğim her şeyi bok ettiniz. o güzelim insanların kurduğu Cumhuriyetin çocukları, siz nasıl, nasıl böyle boktan bir kalabalığa dönüştünüz. neden?
nasıl ki sen ne yaparsan yap Dünya'ya bir şey olmaz, sen toprak olacaksın, dünya olacaksın istesen de istemesen de, Dünya senden önce de var idi senden sonra da var olmaya devam edecek.
Cumhuriyet de öyle. siz ne yaparsanız yapın, ne kadar hak etmeseniz de kurucusunun dediği gibi nâçiz vücutlarınız elbet toprak olacak fakat;
Türkiye Cumhuriyeti ilelebet pâyidar kalacak!
naçiz: (ﻧﺎﭼﻴﺰ) sıf. (Fars. olumsuzluk bildiren nā- ve çіz “şey” ile nā-çіz) Adı anılmaya değmeyecek kadar ehemmiyetsiz, hiç hükmünde, değersiz,
pâyidar: (ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ) sıf. (Fars. pāy “ayak” ve dār “tutan” ile pāy-dār) Kalıcı, devamlı, sâbit.
gideceğim birazdan sesimi alıp, sesim sende kalacak aslında ama geçecek o tütsü kokusu,
gideceğim şimdi ellerini bırakıp, ellerin bende kalacak aslında, ellerinde ellerimden kalan tütün kokusu...
"Olan" aşktan ibâret, aşık olmak ibâdet...
hatırlat da bana seni hatırlatmayan bir yer bulayım sabaha, bir şey, bir tek şey olmaz mı ya.. seni hatrılatmayan? bir kişiye senden bahsetmeyeyim mesela, olmaz mı ki? sana anlatılmayan bir zaman, bir an geçmez mi? ya da boşver bulsam da nasıl olsa ilk iş sana anlatacağım aklımda.. sen benden iyi bilirsin değil mi? benim anlatamadıklarımı dahi, yeri gelir ahmed arif seninle konuşur bemim yerime, bazen bi şarkıda ya da bi şiirde bi cümle..
sen benden iyi bilirsin değil mi; bi an düşünmekten seni, vaz geç mem ki!
sen benden iyi bilirsin değil mi; sen bırakmasan, ben elini hiç bı rak mam ki...
günaydın demeden uyumayı mı öğreniyorsun? kabuslar, hayaletlerle uğraşayım ben sen güzel uyu diye, gecem gündüzüme karıştı şimdi. ne gece varsın ne gündüz, ne yanımdasın ne yakınımda? sen neden gelmez oldun. sen aklına yine gitmeyi mi koydun, aklını ev bildiğimi unutup... kendi aklından gidemeyeceğini sen bilmez misin?
hatırlıyor musun en kötü zamanında orada olmadığı için affetmemiştin. anlamamıştın.. maalesef hayat çok garip bir öğretmen zaman sonra da olsa da sana öğretme şekli sert oluyor. anlamak için yapman gerekiyor. en kötü zamanımda "arka arkaya geliyor böyle hep" derken aynı akşam biraz yalnız kalayım dedin. başka bi gün değil. ailem arkadaşlarım iş konusunda arka arkaya ne kadar harcanabilir kıymetsiz, değersiz olduğumu söylediğim gün, başka gün değil. demiştim ya hoyrat! o kadar acıtıyosun ki.. hepsi herkes neyse de sen ya ? sen için bi varım bi yokum ya? ben niye senin gibi senin başkasından gittiğin gibi senden gidemiyorum? şimdi Ada geldi ve ben yanından kaçtım hüngür hüngür ağlıyorum bi çocuğu sevmek seni sevmekken, ilk aklıma gelen sana anlatmakken o kadar canım yandı ki şimdi.. aliye sarıldım ağladım,
"eksiklik kendi özümde" başka şarkı değil bunu paylaşmışsın..
oha bilgisayardaki fb mesajı uyarı sesini duyup, kalbinin sıkışması..
bir şehir deyince ne gelir akla? rakım? nüfus? trafik ya da telefon alan kodu?
bir şehre şiirler yazılabilir mesela; deresine, kaç tepesine, havasına, suyuna, caddelerine, sokaklarına, boğazına, vapuruna, aslında pek de çirkin yaratıklar olan leş yiyen martılarına hatta,.. konu olabilir romanlara, fotoğraflara, resimlere, filmlere,.. özlenebilir bile bazen bir şehir, kavga bile edilir belki bir şehirle, meydan okunabilir,.. yakılabilir bir şehir, kolayca yıkılabilir..
çok şey gelebilir akla bir şehir deyince ama;
hiç aklına gelir mi, insan bir şehri kıskanabilir mi, sadece senin aklında diye bir şehir? bir de şimdi sen o şehre dokundun ya!.. dokunduğun her şey nasıl da güzelleşir..
senin aklını ikâmet gösteren adamın aklında soru işaretidir şimdi; biricik şehir başka bir şehre taşınabilir mi? anlaşılmaz gibi görünebilir ama;
zaten hiç aklı başında bir insan bir şehri kıskanabilir mi?
iki satır izin aldım aklımdan, iki kafiye çaldım uykumdan, illa ki kavruk bir şair sesiyle okunacak, âşığa memleket sorulmaz da; elbet sesi biraz toroslar kokacak.. şimdi sabah ezanını okuyan imam bile utanacak. taşınıyorum kendi aklımdan, ilmuhaberimde bundan sonra cadde-sokak yazmayacak, kaçıyorum hiç kimsenin hiç birşeye ve dahi hiç kimseye inanmadığı bulvarlarınızdan, hiçbirşey almadan yanıma, aklımdan taşanlardan başka, taşınıyorum ben, tesâdüflere alışık, aşka âşık, mucizelere âşinâ, kendisi mucizeden müsemmâ bir akla...
bi kelimeye aklımı versem, ver kelimemi, al aklımı,
hani senin gibi sana benzeyen bi kelime olmaz olamaz da.. baktım o sevdiğin şiirlere, en sevdiğin ve dahi bilmediğin az sayıda şarkıya.. yok... aczimi anlatan ne çok adam var da seni sana anlatamamanın, seni mucizelere bile benzetebilen yok?..
bari benim içimdeki ormanları anlatan bi kelime olsa?! bi ağaca sarılırım ya ben, çünkü güzel olan herşeyi sevmek seni sevmektir ve bir çocuğun gözleri ancak senin sesini baktığından bu kadar güzeldir.. bi orman diyorum!! herbirine bi kere sarılsan yetmez zaman, öyle bi mutluluk, öyle bi telaş öyle nefesnefese... sadece sen'i yakın olmasan da yanımda hissettiğim o küçük anlar için! her seferinde içimde, yeniden yaşlanan, yıllanan yepyeni bi orman diyorum. maviye bakmanın, maviyi duymanın, maviyi solumanın en güzel yolu, en sevgili rengi yemyeşiller gibi içim için bi kelime bulsam, sana anlatabilmek için; içim içimi kemiriyor için için.. ahhh bi kelime bulsam...
şimdi bir şey yazacağım ellerin için, aklımdan çıkmıyor ellerin, hele ellerimi tutarken, sıkı sıkı... biri bi zaman, benden önce, başka bi elleri daha güzel anlatmış olacak, canım sıkılacak.. aradım aradım da bulamadım bi kelime bi cümle, bi kafiye? ellerini ben şimdi, hem senin kendi ellerini, sana nasıl anlatacağım?
ah benim güzel arkadaşım
bu kadar güzel bi adam, öldü. pislik dolu dünyada yaşamayı bilen, hep heyecanlı gözleri fıldır fıldır, yerinde duramayan, cümlesinin sonuna "taam mı" ile kendine has kahkahasını ekleyen, denizi, kumu, datça'yı, geceyi, kadını, erkeği, müziği, dansetmeyi, çimeni, çiçeği, ağacı, kediyi, köpeği, kuşu, doğayı, yemeyi içmeyi, seven adam öldü... öle öle bu adam öldü o kadar pislik içinde... yaşlanıcaktık lan ne güzel beraber, ne kadar zaman görüşmesek hergörüştüğümüzde kaldığımız yerden gibi hep.. herkesi çağırdığın cennet gibi datça da itlik edicektik? şimdi her duble rakıya bi damla akacak senin için, senin hatrlanmadığın hiç bi yudum olmayacak...
ölümü kaçkere kandıran, ölmeyi bilmeyen adam, sen nasıl öldün lan? kendi cennetindeydin zaten niye gittin lan? güzel bakan, güzel gülen, güzel kardeşim, selam söyle ömer'e yıllarca önce giden, ve gidenlerin, özlenenlerin hepsine.
hoşçakal bro, görüşmek üzere...
ışık oldun, ışık olsun yolun...
hadi beceremedin şiir yazmadın da, her nasıl olabiliyorsa iki satırda olsa okumadın da diyelim, boyaya da dokunmadı ellerin, şarkı da mı söylemedin be, e muhtemelen hiç dansetmedin...hadi hiç hanımeli koklamadın, diyelim ki dalından kopardığın karadut elini yüzünü boyamadı, gülleri sulamadın, domatesin dibini çapalamadın kokusu gelmedi burnuna,hiç fidan dikmedin 15 yıl sonra gövdesine sarılmadın, çimleri biçip üzerine uzanmadın yağmurun altında çıplak, tamam o fazlaysa yahu yağmurun altında ıslanmadın mı gerçekten hiç? bi sokak köpeğine sarılıp ağlamamış olabilirsin, kuşları beslememiş, bi kedi ile uyamadın belki, bi kızın yok belli ki, bi çocuğun gülüşü aklını almadı di mi? yahu sarhoş olma tamam da hiç mi âşık olmadın be?
ulan doğduğundan beri sayısız kere göğe baktın bari onu inkar etme,
bırak kaç gün yaşadığını ve kaç kere başını kaldırdığını saymayalım da;
lan bir kere! bir kere bile göğe bakan biri nasıl çirkin olur bana onu bi izah etsene.
nasıl bu kadar kötü oldunuz???
deliremeyenlerin dillerinde diziliyor en güzel del...
kaç kadının aklında? kaçının kolunda, kaçının koyn...
aklım.. aklımdasın! ya da aklım sende.? aklım; akl...