Hayat – Luminess Coaching
epimizin kendi bahçeleri var. Birbirinden farklı bitkilerin yetiştiği, kimisi rengarenk, kimisi sade, kimisi büyük, kimisi küçük, kimisi uzaklarda. Yaşamın tüm genellemelerinden uzak, tamamen bize ait ve ruhumuzun sesini duyabildiğimiz bahçeler.
Daha çocukken doldurduk onları. Bizi heyecanlandıran çiçekler ve ağaçlarla bir köşeden bir köşeye donattık. Hayallerimizle, en sevdiğimiz özelliklerimizle zamanın nasıl geçtiğini anlamadan en verimli anlarımızı geçirdik. Kimimiz en renkli olanlarıyla aralıksız doldurduk, kimimiz sıra sıra dizdik en naif çiçekleri ve eşsiz bahçeler yaptık. Kimsede olmayan çiçeklerimiz, ağaçlarımız vardı. Bize hep mutluluk verdi onlara bakmak. Belki çizdiğimiz bir resimdi o bahçeyi güzelleştiren, belki ne kadar güzel güldüğümüzü, ne kadar sevilesi olduğumuzu fark ettik. Bir potansiyel gördük içimizde geleceğe dair, ne kadar güzel şarkı söylediğimizi, esprilerimizin beğenildiğini gördük ve daha çok çiçek açtı. Uzun saatler geçirdik o bahçelerde. Aklımıza yeni yeni fikirler gelirken yaşama sevinciyle dolup taştık. Her saniye daha çok sevdik kendimizi. Melodiler en çok orada güzel geldi kulağımıza, hayatı en çok orada sevdik. En ait olduğumuz yerde.
Ancak zaman soldurdu bahçelerimizi. Ya bir dolunun hasarı kaldı, ya da özensiz bir komşu geldi çiçeklerimizin üstüne bastı. Bir arkadaşımız izinsizce kopardı en sevdiğimiz çiçeği veya farklı sebeplerle anlamsızlaştırmak istedi gözümüzde. Zaman tüm coşkusuyla ve hoyratlığıyla geldi üzerimize. Belki en özen gösterdiğimiz çiçekleri ve ağaçları elimizden aldı. Gün oldu ailemizin eksileri vuruldu yüzümüze, gün oldu giydiğimiz ve giymediğimizle anıldık, sevmek istedik ama yenik düştük, en çok değer verdiklerimiz incitici cümleleri sıraladı karşımızda. En beklemediğimiz zamanlarda düştüğümüzde kalkmak en zoru oldu. Bizler hep güvensiz kaldık her an her saniye değişen ve bizden gücümüzün yettiğinin katbekat fazlasını isteyen hayat karşısında. Hayallerimizden her geçen saniye biraz daha uzaklaşırken son bir umutla bahçemize sığınmak istedik. Bu defa da yaptıklarımızdan sonra aynı sevinç ve sevgiyle bakamadık onlara. Sevilmeye layık olmadığımızı ”kabul ettiğimizde” ne kadar güzel güldüğümüz de anlamını yitirdi, ne kadar güzel şarkı söylediğimiz de. Çiçeklerimiz de eskisi gibi görünmez oldu, birer birer soldu. Belki ilgimizi çektik, uğramaz olduk ve gittikçe kalanları da kaybettik. Otlar sarmaya başladı o güzel bahçeyi, dikenlerle dolup taştı. Gitmemizi engellemek istercesine ve bizi küstürünceye dek.
Ve sonunda olan oldu. Kapattık, unuttuk o bahçeyi. Görmek istemeyerek gitmez olduk, ”eski haline hiç döner mi bir daha?” dedik kendi kendimize. Hal böyle olunca işler iyice çekilmez oldu. Arkamızı dönmek zorunda kaldığımız bahçenin öfkesi içimizde kaldı. Çevremizdekiler de bahçesini birer birer kapattı ve gitti. O zaman iyice normalleşti uzaklaşmamız. ”Hayat bu işte, hala bahçeyle ilgilenmek hayalperestlikten başka şey değil” düşüncesine inandık. Arada hala bahçesiyle bağını koparmayanları gördük biraz özendik, biraz anlam veremedik ve yaşamı hafife aldıkları için suçladık.
Bize hiçbir yerin o bahçe kadar iyi gelmeyeceğini göz ardı ederek geçirdiğimiz yıllarda bazen tek bir çiçeğin özlemini bağımlılıklarla, pahalı tatillerle ve türlü nesnelerle geçiştirmek istedik.
Bizden bir şeyler bekleyen çiçeklerimizi ellerimizin tersiyle ittiğimizde çöllerde savaştığımızı fark edemedik. Bizi çağırdığında, bir yerlerden göz kırptığında aklımız çiçeklerimizi ezen komşuda, hoyratça davranan arkadaşımızda kaldı, ileri gidemedik.
Halbuki onların bahçesine de bir başkası aynısını yapmıştı. Acımız bunu anlamaya hep engel oldu.
Yaşam bizden acı ve tatlı anlardan oluşan tüm geçmişimizi sevgiyle, kabulle yoğurarak yeniden umutla ortaya çıkmamızı bekliyor. Çok para, içten bir aşk, mutlu bir hayat kalp kırıkları üzerine inşa edilemez. Önce her bir anımıza ayrı ayrı gülümseyebilmeyi başarabilmemiz ve geriye baktığımızda o renkli bahçeyi hala görebiliyor olmamız gerekir.
Öyleyse bahçelerimize dönmenin ve onları yeniden canlandırmanın bir yolunu bulmalıyız. Tüm dikenlerden, otlardan kurtarmalı ve sevgimizi yeniden sunarak renklenmesini sağlamalıyız. Hep aradığımız, en hızlı şekilde bizim olmasını istediğimiz gerçek mutluluk ancak böyle mümkün.
O yolun nasıl olduğunu siz çok iyi biliyorsunuz. Hala geç değil. Bahçeniz sizi beklemekten hiç vazgeçmedi.
7 Haziran 2017 3 comments
63	Facebook Twitter Google + Pinterest