Geçtiğimiz yıllarda hazırladığımız devlet korumasındaki çocukların fotoğrafçılıkla tanışması amaçladığımız “Ben2 Doğa Fotoğraflama Projesi” geçtiğimiz günlerde tamamlandı. Projeyle koruma altındaki 7 ilden 70 genç doğa fotoğraflama üzerine eğitimler alıp, ülkemizin farklı güzelliklerini fotoğraflayıp sergiledi.
Proje, koruma altındaki çocukların en temel ihtiyaçlarından birisine cevap vermek üzere kurgulanmıştı: Özbenlik saygısını artırmak. Bizler yuva ve yurtlardaki çalışmalarımızda çocukların bir çoğunun fotoğrafının dahi olmadığını, 4 yaşındaki bir çocuğa kendisini gösterdiğimizde tanımadığını, yanındaki arkadaşını gösterdiğimizde ise onu tanıdığını şaşırarak gördük. Çocuk o zamana kadar aksini ayna dahil hiç görmemişti. Bizler ise bu çocuktan özbenlik saygısının yüksek olmasını bekliyorduk. Halbuki unutuyorduk:Bir insan için en değerli nokta, geçmiş ve gelecek arasında bağ kurabilmektir. Fotoğraflar da bunun en önemli araçlarıdır.
Bu durum, bir çok sorunu beraberinde getiriyor. Bunların başında yuvadan veya yurttan ayrıldıklarında veya gönderildiklerinde fotoğraflarının eski kurumunda kalması. Koruyucu ailelerden ve evlat edinen ailelerden en yaygın aldığımız geri bildirimlerden birisi, çocukların geçmiş fotoğraflarına ulaşamamak. Veya okullarda öğretmenlerin bebeklik fotolarını istemeleri gibi durumlarda çocuklar çaresiz kalıyor. Geçtiğimiz günlerde bir hocamız, koruyucu ailedeki bir çocuğun sırf arkadaşlarının yanında küçük düşmesin diye komşusunun çocuğunun bebeklik fotoğrafını alarak okula götürdüğü şeklinde idi. Yurttan ayrıldığından çocuk ve gençlerin gene geçmişle ilişkileri kurulamıyor. Geçmiş bu çocuklar için flulaşıyor. Bu durum çocuk ve gençleri bir boşluk duygusunda yaşama hissine sürükleyebiliyor. Son dönemde sıkça gündeme getirmeye çalıştığımız intiharlar, işte tam da bu noktada anlam ifade ediyor: “Geçmiş ve gelecek arasında bağ kuramayarak canına kıymak.”
Tam da bu noktada yapılması gereken belli başlı birkaç proje var. Bunlardan ilki çocukların etkinliklerde fotoğraflanması ve her birinin albümlerinin oluşturulması. Bu albümler çocuklarla birlikte, çocuk nereye giderse gitmeli. Devlet, eğer arşivine almak istiyorsa, kendisi için ayrı bir tane çıkartsın :)
Diğer bir proje de, bütün yuva ve yurtların fotoğraf arşivlerinin dijital ortama çekilerek, müze haline getirilmesi. Bunun yapılması özellikle ayrılan bireylerin geçmişleriyle ilişkilerini daha sık hale getirip, karşılaştığımız intihar gibi sorunların çözümünde bir nebze olsa katkı sağlayabilir.
Fotoğraf önemlidir. Gönüllülük de. Koruma altındaki çocuklar için herkes gönüllü olmak istiyor ama kaliteli gönüllülük ve projeler için bizlerin şu anda en önemsediği konu tam da bu.