BİZİM DARICA - Darica Haberleri - Darica Gazetesi - Kemal Uyar >> Ahde Vefa
23 Temmuz 2012 Pazartesi Saat 20:23
Bundan yaklaşık 1370 yıl önce bir gün, Hz. Ömer arkadaşlarıyla sohbet ederken, yanlarına üç genç gelir. Gençlerden biri der ki: “Ey halife, bu aramızdaki arkadaş bizim babamızı öldürdü, ne gerekiyorsa lütfen yerine getirin”.
Hz. Ömer suçlanan gence dönerek: “Söyledikleri doğru mu?”.
Suçlanan genç der ki “Evet doğru”.
Bu cevap üzerine Hz. Ömer: “Anlat bakalım, nasıl oldu?” diye sorar.
- Ben hali vakti yerinde olan bir insanım. Ailemle beraber gezmeye çıktık. Bu arada bir güzel atım var ki, bakan dönüp bir defa daha bakıyor. Bu arkadaşların bahçesinden geçerken atımın bir meyve koparmasına engel olamadım. Arkadaşların babası içerden hışımla çıktı, atıma bir taş attı, atım oracıkta öldü. Nefsime hâkim olamadım, ben de babalarına bir taş attım öldü. Kaçmak istedim, fakat arkadaşlar beni yakaladı ve buraya getirdi.
Hz. Ömer “Söyleyecek bir şey yok, bu suçun cezası idam. Madem suçunu da kabul ediyorsun, bedelini ödeyeceksin”.
Bu karardan sonra delikanlı söz alarak:
- Efendim bir özrüm var. Babam rahmetli olmadan önce bana epey altın bıraktı. Kardeşim henüz küçük olduğu için ona söylemedim. Altınları sakladığım yeri kardeşime söyleyemeden bu cezayı infaz ederseniz, yetimin hakkını zayi ettiğiniz için sorumlu olursunuz. Bana üç gün izin verirseniz, emaneti kardeşime teslim eder, gelirim. Ben geri gelinceye kadar da yerime birini bulurum.
Hz. Ömer dayanamaz sorar: “Burada yabancı birisin, sana kim kefil olur ki?
Genç adam çevresindekilere bir göz atar ve birini göstererek der ki: “Bu zat benim yerime kalır”. O kişi Peygamber efendimizin en iyi arkadaşlarından, daha yaşarken cennetle müjdelen Amr İbni Asr'dır.
Hz. Ömer Amr'a dönerek: “Ey Amr, delikanlıyı duydun, kabul ediyor musun?”
Sahabi: “Evet, ben kefilim” der ve genç adam serbest bırakılır.
Üçüncü günün sonunda vakit dolmak üzeredir. Ancak, giden gençten bir haber yoktur. Medine’nin ileri gelenleri Hz. Ömer’e çıkarak, gencin gelmeyeceğini, Amr İbni Asr'a verilecek idamın yerine, maktulün diyetinin ödenmesini teklif ederler.
Fakat gençler razı olmaz ve “Babamızın kanı yerde kalsın istemiyoruz” derler. Hz. Ömer ise, kendinden beklenen cevabı verir: “Kefil olan babam olsa fark etmez, cezayı infaz ederim”. Amr İbni Asr ise tam bir teslimiyet içerisinde der ki: “Sözümün arkasındayım”.
Bu arada kalabalıkta bir dalgalanma olur ve insanların arasından beklenen genç görünür. Hz. Ömer gence dönerek sorar: “Evladım gelmeme gibi önemli bir fırsatın vardı, neden geldin?”.
Genç vakurla başını kaldırıp; “Ahde vefasızlık etti demeyesiniz diye geldim”.
Hz. Ömer bu defa Amr İbni Asr'a sorar: “Ey Amr, sen bu delikanlıyı tanımıyorsun, nasıl oldu da onun yerine kefil oldun?”.
Amr İbni Asr cevap verir: “Bu kadar insanın içerisinden beni seçti, insanlık öldü dedirtmemek için kabul ettim”.
Babaları öldürülen gençler söz alır: “Biz bu davadan vazgeçiyoruz” derler.
Bu söz üzerine Hz Ömer sorar: “Biraz evvel babamızın kanı yerde kalmasın istiyordunuz, niye vazgeçiyorsunuz?”.
Gençlerin cevabı ilham vericidir: “Merhametsiz insan kalmadı demeyesiniz diye”.
Affetmeyi sevmem. Adalete ihanet olduğunu düşünürüm. Ancak, madem mübarek bir aya girdik: Her iki kişiden birini kendi adıma affediyorum.