Ahu Kız Almanya'dan bildiriyor : Januar 2012
Artık tüm sözlerimi sustum. Avazım çıktığı kadar bağırıyorum sessizliğe. Beni duymayan, bana cevap vermeyen bir sessizliğe bağırıyorum.
Cevaplar beklemiyorum artık. Aramıyorum nedenini, sebebini. Olduğu gibi kabul ediyorum.
Susuyorum sözlerimi. Anlatmıyorum kendimi. Yazılara döküyorum içimi. Saatlece yazıyorum kara kalemle. Hatalarımı bırakıyorum. Karalamiyorum üzerini. Kabulleniyorum yanlislarimi ve güvenmiyorum kendime bile.
„İki kişinin bildiği sır degildir“ , „söyleme dostuna, dostunda gider söyler dostuna.“ Annemin ne demek istediğini anlıyorum.
Kızıyorum. İyi niyetime kızıyorum. içimdeki sessizliğe bürünüyorum.
Kapının önünü temizliyorum. El süpürgesi ile tüm pislikleri topluyorum bir kenara. Sonra bir kovanın içinde boşaltıyorum çöplüğe. Arkasından gidişini seyrediyorum, sesimin, sessizligimin, düşüncelerimin, düsünemediklerimin, hislerimin, paylasamadigim düslerimin. Sessizce gidişini seyrediyorum.
Gözüm yaşlı, elimde bir beyaz mendille arkasından el sallamiyorum bile.
Eingestellt von Ahu Kader um 14:53 Keine Kommentare:
Eingestellt von Ahu Kader um 12:55 Keine Kommentare:
„Bir heykel istiyorum“ dedi annem bu sabah.
"Agos'un önünde tıpkı ceseti bulunduğu gibi bir heykel yaptırsın Şişli Belediye Başkanı" dedi annem.
İbreti-alem için, her gün yolu o sokaktan geçenler için.
Yapılsın ki bu heykel, herkese ibret olsun. Herkes hergün oradan geçerken bir kere düşünsün. Niçin Hrant'in öldürüldüğünü düşünsün. Neden geride kalanların acı çektiğini düşünsün.
Ve düşünsün, düşmanlığın, anlayissizligin, farklı görüşlere saygı duymamanin ne kadar kötü birşey olduğunu.
Yırtık ayyakkabilari bile görünsün … Görünsün ki ne kadar insan olduğu, ne kadar bizden olduğu bilinsin.
Eingestellt von Ahu Kader um 16:06 Keine Kommentare: