İlk yardım yapamadığımız bir kadına son yardımı onun sesini duyurmaya çalışarak yapmak boynumuzun borcu...
25.08.2019 13:57 Karakter boyutu :
Belki hatırlayanlarınız olabilir.
Açlıktan zayıf düşmüş Afrikalı bir çocuğun hemen yanı başında onu avlamak için bekleyen akbaba fotoğrafı, Amerikalı gazeteci Kevin Cartner’a 1994’te Pulitzer ödülü kazandırmıştı. Oysa fotoğraf ödülden 1 yıl önce çekilmişti. Kısa bir sürede New York Times’ın sayfalarına düşmüş, kamuoyunun ilgisini çekmiş ve Sudan’a yapılan yardımların kat be kat artmasını sağlamıştı.
Ama kimse çocuğun durumunu bilmiyordu. Akbabanın saldırıp saldırmadığını da...
Çünkü Cartner 10 metreye kadar yaklaştığı yerden deklanşöre bastıktan sonra uzaklaşmıştı.
Uzun süren tartışmalar Cartner’ın “salgın hastalık nedeniyle kimseye yaklaşmamamız söylendi” açıklamasıyla zirve yaptı ve ruh sağlığının bozulmasına yol açacak tepkilere sahne oldu.
Çok geçmemişti ki Johannesburg’da bir çocuk parkının önünde park halindeki pikaptan kulağında walkman ile bir ceset çıkarıldı. Bu ceset egzoz gazıyla intihar eden Cartner’a aitti.
Kimse onun gözündeki son kareyi bilemedi.
Benzer bir sarsılmayı Emine Bulut cinayeti ile yaşadık.
Vahşetten tam 5 gün sonra, bir site aracılığı ile internete düşen video kamuoyunun dikkatini çekti ve saatler içinde milyonlara yayıldı. Buradaki Cartner ise 19 yaşında dönercide yemek yiyen bir gençti. Cinayetin son anlarını cep telefonuyla çeken genç Bulut’un açı değiştirip kameraya dönmesiyle gördüğü manzara karşısında çığlık atarak kaydı durdurdu.
Kimse Cartner’ın gözündeki son kareyi bilemedi ama herkes Emine Bulut’un tek isteğini, son nefesinden öğrenme acısıyla yüzleşti.
SONUNDAN BAŞLAYAN HİKAYE
Tam adı Emine Badegül Bulut, 38 yaşında aslen Yozgatlı. Hasta bakarak geçiniyor. Fedai Varan ile ilk evliliğinden 10 yaşında bir kızı var. 4 sene önce resmi olarak boşanıyor ve baba evine Kırıkkale’ye geri dönüyor. Kızıyla babasını bir araya getirdiği buluşmaların sonuncusu 18 Ağustos Pazar günü gerçekleşiyor. Tartışmayla sonuçlanan görüşme sonrası Bulut, karakola gidip yardım istiyor. Sonrasında ise kızıyla birlikte dolmuşa binip, indiği yerdeki dönerciye sığınıyor. Ne oluyorsa da orada oluyor. Elinde bıçakla eski karısını takip eden Varan, herkesin ve kızının gözü önünde Bulut’u boğazından bıçaklıyor.
Tartışmalar da tam da burada, 19 yaşındaki gencin çektiği video kaydıyla başlıyor. Onlarca insan vahşetin yaşanmasıyla dükkanı terk ediyorlar. Dışardan çekilen kayıtlarda da birkaç kişinin Varan’ı yakalamaya çalıştığı, kalan onlarca kişinin ise hiçbir şey yapmadan içerden yükselen çığlıklara rağmen herhangi bir müdahalede bulunmadıklarını doğruluyor.
Zaten şah damarı kesilen Bulut, kısa bir süre içinde komaya giriyor. Ambulans son derece hızlı gelmesine rağmen Bulut’un zaten orada hayatını kaybettiği tahmin ediliyor.
Yılın 233. günündeyiz, 223. de kadın cinayetinde... 2002 yılında işlenen kadın cinayeti 69’ken şu an neredeyse her güne bir kadın cinayeti düşüyor. Yani 41 milyona yaklaşan kadın nüfusundan her gün bir kadın kocası, eski kocası, sevgilisi, abisi gibi birinci derece yakını tarafından cinnetle, şiddetle ve vahşetle öldürülüyor. Kesilerek, vurularak, deşilerek, parçalanarak, lime lime edilerek... Sokakta, çarşıda, mağazada hiç fark etmiyor artık. Şiddet sahneleşiyor. Kamusal alan, gözü dönen erkekler için değil caydırıcı olmak, daha dakışkırtıldığı bir sahneye dönüşüyor.
SONRASI ÖNCESİNDEN BETER
Doğanın kadına verdiği doğurma gücüne mi inat, erkekler de öldüren taraf olmakta bu kadar iştahlı? Yoksa devlet, hukuk, din gibi alanlardan gelen üstü kapalı, açık, her yere çekilen, yuvarlak ifadelerin daha da güçlendirdiği bir bilinçaltı mı?
Olayın hemen ardından Diyanet İşleri Bakanlığı’ndan yapılan “Kadınlar emanetimizdir.” açıklaması adeta yaranın üzerine bıçak sallamak gibi... Kadını nesneleştirirken erkeği bir basamak yukarı konumlayan, o da yetmezmiş gibi celladı bile olabileceğinin kapısını aralayan bu ifade son yılların yumuşacık örtüsü talihsiz deyimiyle bile karşılanır cinsten değil.
Bir de “Adamı bu raddeye getiren kadındır, benim eşimin de sonu böyle olacak.” ifadesi var. Sosyal medya aracılığı ile cinayetin hemen sonrasında yayılan ve söyleyenin tutuklanmasına neden olan cümle kadını tüm kötülüklerin anasıdır koltuğuna hiç utanmadan oturtuyor. Üstelik bu görüşe sadece erkekler sahip değil, nice kadının da yine sosyal medya aracılığı ile bu fikre destek vermesi hakkın, adaletin, özgürlüğün, sevginin, inancın, acının hiçbir bedende ve zihinde aynı şekilde yaşanmadığının en belirgin kanıtı. Maalesef en temel vicdan seviyesinde çok ayrı düştüğümüz insan müsveddeleriyle aynı havayı soluyoruz. Seviyoruz, inanıyoruz sonunda da ölüyoruz.
Sonra biri takım elbise giyip başını önüne eğiyor. Kanımız yerde kalıyor. Kuruyor. Hatta o kan kurumadan yeni bir cinayet işleniyor. Aynı Emine Bulut örneğinde olduğu gibi çok geçmeden Konya’da üç çocuk annesi bir kadın 20 yerinden bıçaklanarak öldürülüyor, Gaziantep’te yeni doğum yapmış başka bir kadın ise daha hastanedeyken üç yerinden bıçaklanıyor.
Çünkü değişmeyen, değişmeyecek bir bakış açısı. Üzerine değil iğne oyası gibi işlenen, beton gibi düşen resmi açıklamalar... Cinnet geçirdim, erkekliğime dil uzattı, namus meselesi gibi cümleler... İyi hal indirimleri... Cebinde bıçak dükkanı ile gezen erkekler... Sokağı sahne, halkı seyirci, izleyeni şakşakçı, düzeni ise akbaba yetiştiricisi bir ülke...
Evet, bir can borcumuz var.
Onu da Allah’a değil, avının peşindeki akbabalara ödüyoruz.
emine bulut cinayet kadın diyanet düzen