Karşımda gerçek bir ‘Osmanlı’ veya asil bir “Bursalı” veya “Bursa Aşığı Biri” duruyordu. Öğretmenler evindeki kısa bir sohbetimizden sonra Bursa’da beni gezdirmesini teklif ediyorum. Bana dünyanın en iyi rehberini verselerdi ancak bu kadar dolu ve içli olabilirdi. Bana hemen hemen her taşın her mezarın bir hikayesini anlatıyor, çocukluğundan itibaren karşılaştığı kişilerin artık yaşamadığından hayıflanarak, taş ve duvar muamelesi gören tarihin gerçek değerini vurgulayarak başlamıştı söze... Bana özellikle gezmek istediğim bir yer olup olmadığını sormuştu. Ben öyle bir tercihimin olmadığını söyleyince beni “Tophane”ye götürmek istedi. Orayı bu sabah Musa ile gezdiğimi söyledim. “O halde gel seni Üftade’ye götüreyim” dedi. Seve seve kabul etim. Bana yolda bu zata ait menkibeler anlattı. Rastladığımız her yapının önünde “burası benim çocukluğumda şöyleydi...” diye başlayarak onunla ilgili küçük bir anısını anlatıyordu. Doğrusu şehrine bu kadar bağlı bir insan karşısında hayran hayran dinlemekten ağzım açık kalmıştı. Bu durumum onda bana ait nasıl duygular bıraktı bilmiyorum, ama, ben hala öyle nadir bir insan tanıdığıma sonsuz derecede mutluyum. Osmanlı’nın 700 yıllık mazisi adeta bu insan üzerinde yeniden canlanıyor ve Bursa’nın topraklarında tüm cihanı kapsayacak hale geliyordu.
Hatice’yi dinlerken aynı zamanda kafamda şehrin tahlilini ve anlattıklarıyla şimdiki çarşı-esnaf ve toplulukla kıyaslıyordum. Kendimi, Bizans şehrine giren, bir Osmanlı casusuna refakat eden at seyisi gibi hissediyordum. Yolda dolaşan üniformalı birkaç tane polis ve asker öğrenciyi de casus avına çıkan Bizans askeri...
Hatice yorgunluğunu biraz belli ediyor, ama ben Erzurum’um Aşkale dağlarında Düzyurt Köyüne gitmek için oniki kilometre dağa tırmanmakla bayağı tecrübeliyim. Zaman zaman bir kaldırım kenarında bekleyip konuşarak dinleniyoruz. Büyük bir manevi haz duyuyorum bu havadan. İçim içime sığmıyor, kendimi başkalaşmış veya bambaşka biri olmuş gibi görüyorum. Tepemden aşağıya yeşil bir maske geçirilmiş gibi geliyor bana... Sanki birkaç saat önceki dünya işleriyle kafası allak bulak olan Ramazan gitmiş de yeni biri girmiş bedenime. Ama boş durmak istemeyen şeytan burada da peşimi bırakmıyor ve bir bakkalın önünden geçerken “sigarasız şair olmaz” edasıyla beni dürterek bakkala girmeye zorluyor. Ecnebi markalı bir sigara alıyorum. Ağzıma alıp yakmaya çalışırken, önünde durduğumuz tepeye tırmanan merdivenlerin başında “MEHMET MUHİTTİN ÜFTADE” yazısını görünce saygısızlık olmasın diye geri koyuyorum paketine sigarayı. Ve tırmanıyoruz merdivenlerden.
Mehmet Mühittidin Üftade ile ilgili menkıbeler anlatıyor Hatice. Her anlattığına hayran kalıyor ve takdirlerimi bildiriyorum. Başucunda durup fatihalar irâd ediyoruz. Üftâde’nin türbesinden Bursa bir başka güzel görünüyor. Hava sisli, bu nedenle ovaya yayılmış şehri görmek mümkün olmuyor ama, yakın pozisyonda görülen yerler de bir başka güzellik... Ova dedim de ova diye bir şey kalmamış ki zaten. Bu güzelim ova estetiği olmayan beton ve tuğla yığınlarıyla kaplanmış durumda. Hatice’nin ova ile ilgili güzel bir de hikayesi var: “Bursa Fatihi olan Orhan Gazi buyurmuş ki: “kim ki benim ovamdan bir ağaç keser veya bir bina dikerse, yevm-ül-mahşer günü on tırnağım yakasında ola!” bunlar bilmezler mi hocam, kıyamet günü hesap vermenin ne olduğunu?.. Bunlar nasıl verecekler hesabı?” diye sitemli bir soru yöneltiyor bana Hatice. Ben suçun ovaya ev kuranların olmadığını belirtiyorum. Konumuz az da olsa günümüz sosyo-ekonomik durumlarına ve köyden-kente göçün zararlarından bahsediyoruz biraz.
Arayan Yeni Şafak Gazetesinden Melih Bayram Dede. Hafta sonu olduğundan izinli. Eğer uygun isem birlikte dolaşma teklifinde bulunuyor. “Çok güzel bir mekanda ve çok güzel bir insanla beraberim” deyince “İstanbul mu?” diyor... Hayır bilemedi... Birkaç şehir adı dizdikten sonra Türkcell firmasına fazla para ödememek için kısaca Bursa’da olduğumu belirtiyor ve selamlaşarak kapatıyoruz telefonları. Ben bundan sonra cep telefonumu tümüyle kapatmaya karar veriyorum böyle ortamlarda.