- Gönül Sayfam
Garip bir telaş var içimde. Gönül sayfalarım, ılık bir rüzgârın esintisinde tek tek aralamakta yapraklarını.
Her bir sayfa okunmaya değer anılar taşıyor. İçinde bazılarını buruşturmuşum; ama yırtmamışım nedense. Ne zamandır açmamıştım anılarımı. Bugün onları okurken anlıyorum ki kendimle yüzleşecek kadar yol gelmişim. Yine de anılarıma göz atıp taşınmak istiyorum ve kapamak gönül sayfalarımı tek bir ciltte.
Hep giderken bulunduğun yerden uzaklara istersin ya. En değerli olanları yanında götürmek. Ben, istemiyorum. Kapatacağım anılarımın sayfasını gönül mahzenimde. Her bir sayfayı okudukça, neden artık acılarım bana eskisi kadar tat vermiyor?
Buruşturup yırtmadığım yapraklar bile dudaklarıma garip bir tebessüm olarak yayılıyor. Oysa ben, yazmıştım duygu kalemimle hepsini tek tek asla silinmeyen gözyaşlarımla. Son kez okuyup kapatıyorum her bir sayfayı. Bir daha bakar mıyım, bilmiyorum.
Uğruna yüreğimi dağladığım sevdiklerim nerede? Hepsi gitmiş hayatımdan arkasına bakmadan. Bir ben kalmışım oysa beni bana anlatan. Peki şimdi mi anlıyorum ben bunları tükenmişken duygularım. Eğer geri dönebilseydim diyorum, yazabilir miydim yine aynılarını ve okuyabilir miydim bugün duyduğum cesaretimle.
Değer miydi bilmiyorum. Ama hep bir yanımız ararken öteki yanını duygu denizinde, en güzel hikâyeleri yazıyor gönül sayfalarına adı olmayan satırlarında ve yazdıkların değil değerli olan. Yazılanlardan geri kalanlar gerçek anlam.
Saklı kalmış birkaç cümle kıyıda köşede. O da anlamını yitirmiş akıp giden zaman içinde. Her bir cümle, beni yazmış; silgisi olmayan kalemimden farklı bir biçimde. Neden bu kadar bekledim görmek için, soruyorum kendime.
Ezildikçe sevgim, küçüldükçe yüreğimde, tek bir sayfa da yitip gidenlere "Olsun," diyorum ve kapatıyorum bir yaprak daha. Yırtıp savursam keşke. Savursam ya da yaksam tek tek. Yok etsem, yok olsam. Ama olmuyor.
Yine de bir vefâ borcu hissediyorum kendimde. En azından bir parçası kurtulmuş diyorum duygularımın ve mutlu ediyorum kendimi.
Bitti özlem duyduğum gelecek. Bitti duygularımın isyânı. Bitti kendimi kandırmalarım ve bitti artık hayallerim. Kapadım gönül sayfalarımı ve sustum.
Yeni, bembeyaz bir sayfa açtım kendime. Ama kalemimi alıp elime, eski heyecanımla yazar mıyım, anlatır mıyım son cümlelerini geri kalan hayatımın, daha düşünmedim. Taşınıyorum gönlümden. Ama daha gideceğim yeri de belirlemedim.
En firârî zamanım. Şimdi başladığım yere dönmeyeceğim. Bu sefer hiç bilmediğim yeni cümleler kuruyorum. Ama daha yazmayı denemeye cesaretim yok. Çünkü ne yazarsam yazayım gönül sayfama, bir tek ben kalıyorum anılarımdan geri. O halde yeniden denemeliyim. Bembeyaz sayfama ilk cümlemi yazmalıyım ve bırakmalıyım kalemimi; tamamlasın bende kalan ne varsa.
İşte ilk cümlem.
08 Eylül 2010, Çarşamba.
Yorumu gönderen: Deniz, 19.10.2010, 06:44 (UTC):
Yorumu gönderen: Selma .D, 18.10.2010, 20:40 (UTC):
:)Deniz bu gülücük sana bi anlamasaydın hele
Yorumu gönderen: Deniz, 18.10.2010, 19:56 (UTC):
selma abla niye ortaligi kariştiriyosun şimdi anladimya:)
Yorumu gönderen: Selma .D, 18.10.2010, 19:06 (UTC):
Canım kardeşim sen bunların kulağını tutup anlatmadıkça bunlar anlamayacak
Yorumu gönderen: Deniz, 18.10.2010, 18:55 (UTC):
anladım:))anlamasamda korkutuyon beni diyememki artık anladım:P
Yorumu gönderen: Bircan, 18.10.2010, 18:35 (UTC):
Gönül sayfama aynı yazıların yazılması mümkün değil derken her yaşanmışlık başka bir hikaye yaratır...Ama yazmak istersen ben istemiyorum...Beklediğimi buldum evet ama bu bir kişi değil bu kişiler değil sadece ne istediğimi buldum....Sevdiklerin gider ama anıları kalır ve biz o anılara çok şey borçluyuz ve anıları özenle saklarsak sevdiklerimiz gitmez...Hep yoldaş olur can evimizde...Beklentim yok sadece gelene açığım gidenede diyelimki kabullendim...Yani bu ciltleri toplarken öğrendiğim bişeyler olmalı...Yeni bir sayfa evet ama bu sefer sadece benle dopdolu ve istediğim tek şey yapabildiğimin en iyisini yapmak ve herşeyden önemlisi sevdiğimi ve istediğimi yapabilmek kendime engel koymadan...Umarım anladın artık bunuda anlamadıysan:) ne diyebilirmki...
Yorumu gönderen: ayşegül, 18.10.2010, 18:28 (UTC):
:)ben bu soruların benzerlerini yaklaşık bir saat boyunca kendisine yönelttim ki soru sormakta üstün bi yeteneğim vardır:)ama cevap almakta ve bulmakta o kadar yeterli değilim bunu bir kez daha anladım çünkü cevap vereceğini söylediği halde söylemediii:)ama bir yandan da sevindim çünkü tek anlamayan kendim zannediyordum:)
Yorumu gönderen: Deniz, 18.10.2010, 18:17 (UTC):
gonul safana yazılanın aynısı yazılsın ister gibi mumkun diildir demişssin..o zaman neden yeni bir sayfa..bekledigini buldugunda hayyattan bi beklentin kalmazda demişssin buldunmuki..o zaman neden yeni bi sayfa.. madem tum sevdiklerimiz gidiyo bi sure sonra neden orda yanlız olmıycaz bu sefer yani bu sefer bırakıp gitmiyceklermi.. madem bi beklentin yok ki bu kezde böle yazmıssın:) neden yine yeni bi sayfa..niye anlamadım ben bunları:( anlat hadi
Yorumu gönderen: Deniz, 18.10.2010, 17:16 (UTC):
bunca yitirilmişlikler varken gecmisi yok sayip bişilere yeniden baslamak, baslayabilmek gercekten zor gibi..ama insan isterse herseyi yapabilir diye düşünüyorum..ee sende bunu basarmıs silbastan diyebişmissin bu sevindirici tabii:)guzel ve yüreklendirici bir yazi olmuş biz sevgili okuyucuların için:) kalemine saglik severek okudum..ama yorumuna anlam veremedim acikcası bidaha anlat bana olurmu:)
Yorumu gönderen: Bircan.M, 18.10.2010, 15:14 (UTC):
hımmm üç soru bir yorum:)Bazen bir beklentin kalmaz hayattan beklediğini bulduğunda...Ve hep birşeyler yazılır gönül sayfana ama bu sefer yazılanın aynısını yazman mümkün değildir...Ve bir sayfa açarsın yeniden orada artık yalnız olmayacağını bilirsin...Yani bir beklentim yok ama alıp kalemimi elime gönül sayfama değilde buraya yazabilirim:))Yakında...
Yorumu gönderen: ayşegül, 18.10.2010, 14:33 (UTC):
hımmm...ne olacak peki şimdi???yani nedir beklentilerin...tekrar aynı şeylerin yazılmayacağının garantisi var mı gönül sayfana:)
📊 19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 52765504 ziyaretçi (134112977 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)