Canım annem, şiir nasıl okunur, nasıl duygu katılır ve topluma nasıl kendimi dinlettiririm onu öğretti. Boş boş değil duyguyla, heyecanla, şevkle, el kol hareketleriyle şiirin içinde yaşamayı ve o duyguyu yaşayarak okumayı öğretti.
Sıra bende! Benimde bir oğlum var. Bir çocuk ailesinden ne görürse hafızasına kazıyor, hele ki küçük yaşlarda sünger gibi emiyor bilgileri, öğretileri.
Kahvaltımızı yaptık ve anneanneye gitmek için yola koyulduk. Anneannenin evinin karşısında ilköğretim okulu var. Neşe doluyor insan, onların heyecanına şahit oldukça. Bugün 26 şubat, okullarda özel bir kutlama varmış. Anneannemize doğru giderken mikrofonda bir ses bağırarak “şimdi saygı duruşu arkasından İstiklal Marşı” dedi; koşa koşa sürdüm bebek arabasını ve okulun demirli duvarının önüne park ettim. Oğlumu arabasından indirdim ve önce saygı duruşunda durduk ve sonrasında İstiklal Marşını söyledik(henüz konuşamıyor ancak can kulağıyla hareketsizce dinledi). Sanki her şeyi anlamış gibi oğlum hiç kımıldamadı ki mümkün mü Alvin’in arabadan inip serbest kaldığında yerinde durması! Benimle beraber hazırolda durdu. O an gözlerimin önüne Alvin geldi; büyümüş ve çıkmış kürsüye annesi gibi bağıra bağıra, hissederek ve hissettirerek İstiklal Marşını şiir gibi okuyor… Göz pınarlarıma hakim olamadım ve başladım ağlamaya. Allah’ tan güneş gözlüğüm vardı da Alvin ağladığımı çakmadı. Yoksa üzülürdü.
26-02-2016 Kategori Genel | Etiketler: 26 şubat, anne, arkadaş, hertelden xyz, istiklal marşı, ırk, medeniyet, okul, şehit, ulus, vatan