GÜNEŞ GAZETESİ CUMARTESİ KÖŞE YAZILARINDAN
DEĞİŞEN DÜNYA ve İNSAN
Son kırk -elli yılda dünyadaki hızlı değişim içinde gençliklerini geride bırakanların kaybolmadan ayakta kalabilmeleri, övgüye değer ve çok şaşırtıcı bir başarı olarak kabul edilebilir. Mektupların ulaşmasının haftalar aldığı, bir şehirlerarası telefon için saatlerce beklemenin gerektiği, pompalı ocaklardan sonra en çağdaş pişirme araçlarının peş peşe sıralandığı bir dünyanın içinde adeta yeni nesle köprü oldular. Televizyonu tanıdılar, kahvelerini elektrikle kaynattılar.
Ben tele faksı ilk kez, rahmetli Karikatürist Nehar Tüblek’in çalıştığı, Turgut Dinselin sayfa yönetmeni olduğu gazetede staj yaparken görmüştüm. Faksa benzeyen alet, fotoğraf da iletebiliyordu, aşağı yukarı 1972 yılıydı. Henüz İstanbul Boğaz Köprüsü bile yapılmamış, bir de bu hayal için şiir yarışması açılmış; elemelerini yapmam için de bana gazetenin en üst katında bir masa ayrılmıştı. Bu günün devlerinden olan o gazetenin kuruluş kokteyli kendi binasının çatı katında, Cağaloğlu’nda az sayıda kişiyle yapılırdı.
O zamanlar önemli haberler radyodan dinlenir, radyoya çocuklar dokunmazdı. Televizyon da komşuda izlenirdi. Bir gün renkli olabileceği hayal bile edilmezdi.
Suyunu komşunun dolabında soğutan, çamaşırını merdaneli de yıkayıp; balkonda kurutan anneler ve babalar; değişime ayak uydurmak için çocuklarına bütün kazançlarını harcamaktan çekinmediler. Bu gün size, son kırk elli yılın tomurcuklarının birinden söz edeceğim.
Bozkurt Küçük bir çocuk, onu tanıdığım zaman dokuz yaşındaydı. Aradan bir yıl geçti. Bozkurt, İstanbul Üniversitesi ile Doğa Eğitim Kurumlarının birlikte yürüttükleri proje içinde; Çocuk Üniversitesine devam ediyor. Bodrum Yaz Kampımızda Bozkurt Selvi ile mükemmel bir kamp dönemi geçirdik. Bozkurt’un en büyük şansı, bir çocukla yola çıktıklarını unutmayan; eğitimci ve bilim insanlarıyla çalışması. Ceyn’e giden, atomun parçalanmasına izleyen dokuz çocuktan biri. Gelecekte bizleri ileriye götürecek buluşlar yapmaya hazırlanırken, topluma hizmeti amaç ediniyor. Bir çok projede yer alan Bozkurt, kurduğu mail ağıyla, basından topladığı, onlarca haberi çok sayıda kişiye karşılıksız olarak; internet üzerinden büyük bir ciddiyetle ulaştırıyor.
Genellikle çocuklarla ilgili haberleri ayıklayarak duyuran Bozican mailleri; eğitime ve yaşama büyük katkı sağlıyor. Los Angeles’ta mail kutuma ulaşanlar her düşünen kişinin ilgisini çekecek, insanlara umut verecek haberler. Küçücük bir çocuğun, kurduğu sistemle ciddi bir iş yapması, içimize heyecan veriyor. Bozican’dan gelen maillerden bir kaçı.
Çocuklar İçin Eğlenceli Eğitim
Mart ayında İstanbul’da dünyanın en büyük temetik akvaryumunda çocuklar büyük etkinliklerle buluşup, “Çılgın Profesörlerle vakit geçirecekler. Otuz beş farklı ülkede çocuklarla buluşan onların yaşamına ve geleceğine güzel şeyler ekleyen, “Çılgın Profesörler” Türkiye’deki çocukların hayal dünyasına da verimli pek çok şey katacaklar. Bu çalışma içinde bilimin tüm formatlarının tanıtıldığı yüz yirmi atölye çalışması olacak. Dört – on altı yaş arasındaki çocukları olan ailelerin bir telefon ederek rezervasyon yaptırmaları yeterli.
Dünya İle Ay Arasındaki Mesafe
Kule benzeri bu yapının toplam 96 bin kilometre yükseklikte olması, ucuna ise yapının dengesinin sağlayacak bir ağırlığın yerleştirilmesi hangi amacı hedefler? Bu yükseklik, Dünya ile Ay arasındaki mesafenin dörtte biridir. Proje yöneticisi Satomi Katsuyama, “İnsanlar hep yüksek kulelere hayranlık duymuşlardır” şeklinde konuşuyor. Uzay istasyonunun enerjisinin ise güneş panelleri aracılığıyla sağlanması ve yeryüzündeki merkezde depolanması öngörülüyor. Projenin maliyetinin ne kadar olacağının henüz hesaplanamadığını belirten yetkililer, henüz bir yatırımcı bulunamadığını, ayrıca söz konusu dev borunun dünyanın hangi noktasına kurulacağı ya da kimin bu asansör ile uzaya çıkmak isteyeceği gibi soruların yanıtsız olduğunu kaydediyor. Projenin sadece bir hayal olarak kalmaması için, bu fikir üzerinde çalışılacak. İlk bakışta tam bir çılgınlık gibi gözüküyor. Ancak ciddi bir şekilde 2050 yılına kadar yeryüzünden 36 bin kilometre yükseklikte bir uzay istasyonu ve bu istasyona uzanacak bir çeşit asansörün inşası planlanıyor. İstasyona yolculuğun saatte ortalama 200 kilometre hızla yaklaşık bir hafta süreceği hesaplandı. Asansörün, 30 kişinin nakledilebileceği bir kapsül olması, kapsülün içinde de bir haftalık yolculuk için yaşam mekanları ve tuvaletlerin olması öngörülüyor.
Size asansörde yer ayırtmak için bir iletişim adresi vermemiz olanaksız, ama profesörlerle tanışmak isteyen varsa telefonu çevirerek çocuğu için yer ayırabilir;0212 219 83 19
Posted by filiztosyali at 4:13 PM No comments:
Güneş Gazetesi Köşe yazım
Öpmeye kıyamadığımız küçücük eller; eteğinizden çekiştiriyormuş gibi gelmeye başladığında, “Özgür olamıyorum” Diye düşünüyorsanız, sorunlarınız var demektir. Çocuk sahibi olup, kucağınıza bebeğinizi aldıktan sonra, ya da eşinizin kucağına verdikten sonra, nasıl bir anne olarak yaşanılacağı eşlerin seçimidir. Gelecekte nasıl bir ruh hali içinde olacağı annenin davranışlarıyla sınırlı değildir.
Birlikte yuvayı paylaştığınız eşiniz isteklerini peş peşe sıraladığında boğuluyormuşuz gibi oluyorsanız, ilk soracağınız soru, “Ne oldu da bu hale geldik?” olmalı.
“Nasıl oldu da kendinizi bu kadar ihmal ettiniz?” benim size soracağım soru da bu olur.
Aslında özgürlüğünüzün bitişini siz yaratıyorsunuz. Bazı kuralları yerine getirmeden yola çıktınız. Şimdi kurallara bir göz atmalısınız.
Kendinizi suçlamamalısınız, ama bir kez daha, karışan yaşamınızı düzene sokmanın sizin sorumluluğunuzda olduğunu kabul etmelisiniz. Böyle devam edip mutsuz yaşamaktan çok daha kolaydır düşünmek, kendiniz için harekete geçmek.
İsteyerek çocuk sahibi olmak, çocuk gelmeden önce neler yapılacağı bakımının nasıl sağlanacağı düşünülüp konuşulursa sıkıntılar neşeye dönüşür. Bir yetişkin anne babalığa hazırlanmalı.
Bazı anneler çocukla tamamen yalnız kalır. Her an bakım isteyen bebek annenin elini kolunu bağlar. Çocuk zamanını doldurur. Birçok alışkanlığından vazgeçmek zorunda kalan anne, haklı olarak bu durumları geçirmeye başlar.
Böyle zamanda en büyük desteği eşi olabilir. Aile büyüklerinden herhangi birinin desteği olsa bile eşinden çok daha az da olsa, yardım gören anne; kendini iyi hisseder. Bazen de yardımlaşmalar çok iyi olmasına rağmen özgürlüğü kısıtlayabilir. Özellikle yakın akrabalar bebek yeni doğduğu zaman genç çiftin yaşamına girer. Bunu gençler ister veya istemez, hiç üzerinde durulmadan pek çok şey ortak yaşanır.
Yeni Doğumda Aile Büyükleriyle İlişki
Bu durumda en az anne baba kadar heyecan içinde olan aile büyüklerine anlayışlı olmak düşer. Ne zaman destek vereceklerini, ne zaman serbest bırakacaklarını çok iyi bilmeliler.
Özgürlük insanın beyninde de yaşanması gereken zaruri bir ihtiyaçtır.
Evde bebek bakan genelde annelermiş gibi, genelde beyler neler oluyor diye seyretmeyi seçmemeli. Biraz bebekle ya da çocukla annenin dışında birinin ilgilenmesi, anneye güven kazandırır, rahatlama sağlar. Eşin göstereceği ise hepsinden farklı bir duyguyu yaşatır.
Baba, annenin bebek için yaptıklarını sözlerle onaylayarak, emeklerini görebilir, ama yetmez. Sadece davranışları, evi için çırpınması da yetmeyebilir. Aileyi dolaşmaya çıkarmak, hafta sonu için kısa da olsa bir program yapmak her zaman destektir.
Anne birkaç saat kendi kendine kalmalı. Annenin bir çok ihtiyacı vardır. Özel bakımı, dinlenmesi; bebeğin ihtiyaçlarının hazırlığı nedeniyle zamanı kullanması zordur.
Bebekle o saati annenin dışında birisi geçirirse, anne kolay alışır. Anne ne yapmak istiyorsa onu yapsın. Bebeğin sorumluluğunu aldığını, bebeğin uyuduğu anda bile baba söylese, annenin elinden “Sorumluluğu aldım, bebek şu saate kadar bana ait dilediğini yapabilirsin” denildiğinde, anne kendini kuşlar gibi hafif hisseder. Oysaki bebek uykuda da olabilir.
Anneler Babadan Destek İstemeli
Bunları okuyan sizseniz tatlı bir dille eşinize ihtiyacınız olduğunu söylemekten çekinmeyeceksiniz demektir. Bazı şeyler alışkanlıktır. Toplumda yaşayan dedeler, ya da sizin babalarınız bebeklerle çok fazla ilgilenemediler. Bu günkü yaşam içinde, bebeğin bütün sorumluluğunu tek bir eşe bırakmak ileri yaşlarda tartışma konusu olarak karşınıza bile çıkabilir. Zaman zaman bazı şeyleri yapmaktan bebeğinizle veya çocuğunuzla uğraşmayı babaya bırakmaktan; aile büyükleri yadırgasa da uzak durmamalısınız.
Bebeğin bakımını, çocukların sorumluluğunu sağlamak 21. Yüzyıla beraberliğin ve mutlu bir evliliğin yıllarca devam edebilmesinin ilk romantik şartlarından gibi görünüyor.
Posted by filiztosyali at 9:54 PM No comments:
Güneş Gazetesi Köşe yazım Amerika
AMERİKA ORADA, AMA YÜREKLER TÜRKİYE’DE
Okyanus ötesinden sizlere bir şeyler yazmak istedim. Güneş Gazetesini okurken adeta gözleri parlıyordu, memleket hasreti çektiklerini anlamamak olanaksızdı.
Amerika sözcüğünün yanında büyük sözcüğü eş anlamlısı gibi kullanılmalı. Tuvalet kağıdınızdan tutun masadaki tabağa kadar hepsi dev kadar büyük. Bir lokantaya gittiğiniz zaman şaşırıp da iki kişi için iki kişilik yemek isterseniz bir paketi taşımak zorunda kalabilirsiniz. Amerika’da artan yemeklerinizi güzel bir paket haline dönüştürerek yanınıza verirler. Bazen bir akşam yemeği ertesi günkü öğlen yemeğine de artabilir. Bizim de gittiğimiz lokantalardan birinde yemeğimiz bir kuğuya, bir ördeğe ve bir çiçeğe dönüştürülerek elimize verildi. Başka bir lokantada masaya gelen Kobi etini elde edebilmek için altı ay süreyle bira ile beslenen dananın eti ızgara halinde masamıza geldiğinde yememek çılgınlık olabilirdi. Okyanus kenarındaki lokantada Japon garsonlar hizmet ediyordu.
Amerika’da İngilizce bilmeniz de çok gerekmez aslında, sizin konuştuğunuz İngilizce ile tam anlaşılmanız da hemen hemen olanaksızdır. Neredeyse bir korkuya kapılırsınız, “Ben dil bilmiyor muyum?” diye düşünebilirsiniz. Her zaman devlet yanınızdadır, size her konuda tercüman verebilir. Ehliyet almak istediğinizde kendi dilinizdeki testle de başvurabilirsiniz, konuşmanız ve dili öğrenmeniz için zorlamaz. Devlet yönetimindekiler, kamu hizmeti yapanlar konuşsun yeter. Amerika bu özellikleriyle tabi ki özgürlüğün sembolü olarak görülebiliyor.
Buradaki karşılaştıklarınız hepsi kendi diliyle İngilizce’yi karıştırıp konuşurlar. Yani yarı Japonca- yarı İngilizce, Yarı Türkçe- yarı İngilizce bir dille konuşurlar. Araya karışan ve İngilizce olmayan sözcüklerle dil başka bir hale, anlaşılmaz bir duruma gelebilir. Zannedersiniz ki her sözcük sizin duymadığınız, henüz kulağınıza gelmeyen bir İngilizce sözcük gibi sizi şaşırtır. Bu yüzden kendinize güveniniz kalmayabilir. Üniversitelerde Amerikan İngilizce’sinin ne olduğunu hemen anlarsınız.
Bilgi sözcüğünün yanında da Amerika’daysanız gizli sözcüğü eklenmeli. Amerika’da size kimse bilgi vermez. Kimse kendi işi olmayan bir konuyla ilgilenmez. Ne ev işiyle ilgilenirler ne de alım satım vergisi var mı yok mu, ya da bir başka kanun maddesi değişti mi diye düşünmezler.
Neye ihtiyacı varsa o bilgiye bir ödeme karşılığı ulaşırsınız.
Sizin Amerika’ya gitme, orada eğitim alma, çalışma gibi bir düşünceniz varsa, yolunuz Amerika’ya düşecek demektir. Bilginizin cebinizde olması gerekir. Amerika’da para bilgi ile kazanılır. Birçok Türk tanıyorum Amerika’ya gelmiş yerleşmiş, marka olacak işler peşinde koşan, kazanan ve mutlu olan. Rastladığınızda çok gururlanıyorsunuz. Bilgiye ulaşmanın zor olduğu bir ülkede bilginin gücüyle yaşamak da farklı bir durumu gözler önüne seriyor.
Biz Türkiye’de bir ev ya da bir mobilya almaya kalksak, gecenin yarısı bile alış veriş yapabiliriz. Ama Amerika’da bir ev almak, evin mülkiyetini üzerinize geçirmek aylarınızı alabilir. Genelde bütün evler kredi boğulması içindedir. Böyle olunca satmak isteyince; kredilerin devredilmesi gerekir. Bazen de kredi üzerine verilen krediler evin fiyatını oldukça şişirmiştir. Ev sahipleri ödeyemediği krediler için evini bankaya bırakabilir, bunu da yapabilmesi için; gerçekten kazanç kapılarının kapanmış olması gerekir. Mutlaka ödeyemeyecek hale gelmiş olması gerekir. Banka ödeyemeyeceğini kabul ederse, satışı uygun fiyatlarla sunabilir. Bankanın evet demesi bu yazışmaların yapılması aylar alabilir.
Amerika’da elli dolar harcayarak dolabınızı ağzına kadar doldurabilirsiniz. Meyve ve sebze çok ucuz. Kıymanın kilosunu dört dolara alabiliyorsunuz. Bonfile gibi etlerin fiyatları da cep yakmayacak şekilde.
Sokaklarında her an ünlü bir konuğa rastlayabileceğiniz Kaliforniya, eyaletlerin içinde en güzeli. Orada neler var, yaşayanlar nasıl yaşıyor, nasıl eğleniyorlar. Hollywood ve Beverly Hills’de Rodeo Driver’da kimlere rastlıyorsunuz. Universal Stüdyolar neler yaşatıyor hepsi meraklanmaya değer.
Posted by filiztosyali at 4:02 PM No comments:
En güzel Türkçe sözcükleri buralarda duymak beni çok heyecanlandırdı. Orange County’deki okulda çocuklarla buluştuğumda yüreğim yerinden oynayacaktı.
İçlerinde hiç Türkiye’yi görmeyenler de vardı, ama Türkçe konuşmanın keyfini yaşatan çocuklara kitaplarımı imzalamak, onlarla ; şiirler, çizimler, öyküler paylaşmak çok güzeldi, duygulandırıcıydı.
Bir tatil öncesi çocuklarla oyunlar oynarken kendimi adeta Türkiye’de zannettim. Öğretmenleri ve Müdürleri Berna Korkusuz, Berna Öğüt ve Aysu Hanım isimlerini hatırladıklarımın arasında. Türk okulunda yapılan çalışmalar o kadar başarılıydı ki, daha şimdiden 23 Nisan hazırlıklarına başladılar bile.
Onlarla şakalar yaptık, öyküler ürettik. İki dilin önemi bir kez daha gözler önüne serildi. Çok uzakta olsalar da, Türkiye’de neler olduğunun farkındalar. Bütün hayalleri bir gün Türkiye’ye yerleşebilmek, ülke toprağında yaşayıp, çalışabilmek. Ufukları ve hayalleri çok geniş. Onlarla konuşurken bir anım canlandı.
Amerika’dan gelip Türkiye’ye yerleşen ailenin çocuklarından biri, Türk okuluna gitmeye başladı. Velisi de ben olmuştum. Türkiye’yi tanıması, uyum sağlaması için destek veriyordum. O küçük çocuk okulla bir geziye katıldı. Dolmabahçe Sarayını gezdikten sonra bana adeta bir öğüt verdi.
“Filiz Teyze, siz çocuklar kitap okusun istiyorsunuz. Öğretmenimiz de çocuklar kitap okuyun, okumuyorsunuz diyor. Ama bu durumda çocuklar okumaz tabi,” dedi.
“Nasıl yani” diye sorarken, küçük çocuğun bildiği bir şey olduğunu düşündüm. Bana açıklamasını istedim. “Sizin örneğiniz Atatürk değil mi çocuklar onu örnek alıyor… “dedi.
”Evet örnek alıyorlar da, o zaman okumaları gerekir” dedim. Atatürk’den söz etmesi hoşuma gitmişti de, yanlış bildiği bir şeyi düzeltmek istiyordum.
Hemen karşı çıktım;
“Hayır, Atatürk çok okurdu. Nutuk kitabını da yazdı. Bir sanat eseri. Bu gün her genç onu zevkle okuyor” dedim.
“Yok” dedi çocuk ısrar etti,
“Biz müzeyi gezdik. Müzede Atatürk’ün her şeyi vardı. Kütüphanesini de gezdim. Kitaplığı bomboştu. Tek bir kitap bile yoktu.” Dedi. Gözlerim fal taşı gibi açıldı.
Atatürk’ün Dolmabahçe’deki dolabında gerçekten tek bir kitap bile yoktu. Ben de gezdiğim günleri hatırladım. Kitaplık boştu. Yatak örtüsü, sabahlığı her şeyi vardı. Küçük bir çocuğa mesaj göndermek istiyorsak, oraya birkaç kitap koymamız gerektiğini yetkililere duyurmaya karar vermiştim.
Amerika’daki Türklerin hemen hemen hepsi Türk televizyonlarını izliyorlar. Çocuklar özellikle kadınlara gösterilen şiddetten çok etkileniyorlar. Türkiye’nin çok eğlenceli olduğunu düşünenler çoğunlukta. Amerika çalışan insanların ülkesi, tatilsiz yapmadan çalışanların ülkesi.
Kenan Gökoğlu yıllar önce Amerika’ya yerleşmiş bir Türk erkeği, eşi ve çocuklarıyla beraber Kaliforniya’da yaşıyor. Yüreği Anadolu’da, Los Angeles’de kuaför olarak çalışıyor. Amerikalıların gönlünde sadece fırçasıyla taht kurmamış, kültürümüzü de taşıyan sevilen biri olmuş. Kapısını açtığınız anda Türk müziği dinleyerek mutlu oluyorsunuz. İnsanlığı ve Türkiye’yi tanıtması ile çok seviliyor.
Şirin Peltekçi eşi Corc Peltekçi ile beraber kuyumculuk yapıyor, dürüst ve güvenilir çalışmaları içinde, Kaliforniya’da; İstanbul’u, Bodrum’u anlata anlata turizm elçiliği görevini de üstlenmişler. Burada yaşayanlar özellikle kuyumculuk işinde çok başarılılar. Yaşanan Ekonomik kriz nedeniyle altın satışları hemen hemen yok denecek kadar azalmasına rağmen bu işi ısrarla sürdürüyorlar.
Posted by filiztosyali at 3:57 PM No comments:
yaz kampları çocuk kampı ÇOCUK KAMPLARI
AMERİKA'DA ARABA KULLANMAK
Amerikada ehliyet almak istediğinizde Türkçe test alarak sınava girebilirsiniz. Trafik kurallarını mutlaka öğrenmelisiniz. Avrupa'dan çok farklı işaretlerle karşılaşıyorsunuz. İngilizce trafik kştabıbıb ücresiz tercümesine ulaşmak için beni arayabilirisniz. İstedim ki Türkçe sınava girenler sıkıntı çekmesinler
Küşltür sanat ve kişisel gelişim kamplarıyla çocuklarınızın dünyaısnı renklendirebilirisniz. Kamp için bizi aramalısınız sınırlı kontenjan. Telefon ile başvurular ancak Mart ayında alınıyor. Mail ile her an basvurabilirisniz.
AMERİKA ve GREEN CARD sorularınıza
YANIT ARIYORSANIZ ARAYIN GEREKLİ BİLGİYİ VERELİM.
Posted by filiztosyali at 3:46 PM No comments:
SABA TÜMER’İN COŞKULU SUNUMU
“Her evin ışığı yandığında
Hele bir de gurbetteysem vay halime derdin-Filiz Tosyalı”
Karıncanın Su İçtiği An Kitabından
Bu gün farklı bir yazı yazmak istedim. Bir güzelliği yaşayıp da yazmamak olmazdı. Yazmasam haksızlık ederdim. Övmesem içimde kalırdı. İnsan çok uzaklarda olunca; yüreğine dokunan programlardan, kişilerden nedense daha çok etkileniyor…
Türkiye’de gece sabaha karşı saat 04.24. Bizim saatimiz akşamüzeri Kaliforniya’dayız. Saba’nın doğum günü. Bu nasıl güzel bir sunum, ne fedakarca hazırlanmış bir program, tatlı bir sohbet. Sanat camiasından inanılmaz haberler.
Her zaman canlı bir insan Saba Tümer. Her zaman onunla ilgili yazmak istedim, ama bu günmüş kalemimi çevirmek. Toplumun sevdiği sanatçıları halkla buluşturmayı başaran, ne kadar hüzün olursa olsun o hüzne neşe ekleyen bir programcı. Keyifle dinledik yine. Sibel Can’ı bizlere tanıttığı programda biz Amerika’da televizyon başındaydık. Anne Sibel Can’ı, sanatını severek, özenerek ortaya seren Sibel Can’ı, güzel Sibel Can’ı evlerimize getirdi.
Nesrin Topkapı’nın anıldığı, sahnedeki dansının izlendiği program hepimizi mutlu etti. Dansın nasıl sanata döküldüğünü anlatan Nesrin Topkapı dans öğretmedi, FELSEFE yaptı sahnede. Bütün Türkiye’ye dansın nasıl konuştuğunu anlattı. Her hareketi bir halı dokur gibi bizlere gösterdi. Yabancılara tercüme ettiğimiz dansın hareketlerinin söze dökülmüş hali soluksuz dinlendi. Dans adeta şiir oldu. Depremi, rüzgarı, meyveleri yaşattı hareketleriyle.
Yıllar önce Nesrin Topkapı’yı izlemiştim. Sahnenin tam kenarındaydım. İlk kez dansın bir sanat olduğunu anlamıştım. O sanata destek veren Nesrin Topkapı’nın çıplak ayaklarıydı, çocuk bakışlarımla o kadar şaşırmıştım ki, Nesrin Topkapı’nın küçük ama el gibi ayakları vardı. Henüz on sekiz yaşındaydım. Annem dans izlemeyi çok sevmezdi, benim kulağıma şunu fısıldadı; “Şu küçücük ve güzel ayaklarıyla kazanıyor “dedi.
Orhan Gencebay’ı bir sanatçı olarak her zaman her yerde gözlemledim. Bir EDEBİYAT programında engellilerle ilgili çalışmaya destek veren yayınevlerinden birinin hazırladığı sunumda efendiliği ile dikkatimi çekmişti. Ben de davetliler arasındaydım. O günden sonra müziğinin dışında da hayranlıkla izledim. Müzik yaşamına verdiği emekten de öte örnek olmasıydı hep dikkatimi çekti. Saba Tümer’in programına katılımı heyecan yarattı, Gencebay’da farklı olan, gizli olan neydi; paylaşımcılığı, sabrı ve sakinliği. Bir sanatçıya güzel huyun, disiplinin ne kadar yakıştığını bir kez daha gördüm.
İbrahim Tatlıses’in şarkılarında güçlü sesi biliniyordu, ama yurt dışında da muazzam bir ses kabul edildiğini; Atilla Şereftuğ’dan dinlemiştim. Atilla Bey Bayramoğlu’nda evimize konuğumuzdu o akşam. Geç saatlere kadar bize İbrahim Tatlıses’in o muazzam sesinin yankılarından söz etmişti. “Sevginin Şarkısı” nın daha yeni yapıldığı günlerdeydi.
İbrahim Tatlıses’i dinliyoruz, bütün yaşadıklarından sonra, döktüğü gözyaşları için. “Orada kal hangi duygudaysan orada kal, susturma gözyaşlarını, rahat edene kadar ağla “ diyorum içimden. “Bir dakika kendime geleyim” ona yanıt veriyor sevenleri, “Sen kendindesin, onlar kendine gelsin, seni ayıranlar” Şimdi mutlusun, gözyaşların; varsın diye, korundun diye…
Tatlı tatlı ağlamayı da hak etmeli insanlar. Durduğunda gözyaşların bir soru gönderiyorum sessizce; “Gözyaşlarının dili olsaydı neler söylerdi”
“Haydi gidelim karayemiş’e
Eğlence dorukta. Geçmiş olsun diyoruz yaşlarına karışan gözyaşlarıyla.
Sevgili Saba Tümer doğum günün kutlu olsun, okyanus ötesine taşıdığın bu güzel program için. Biz buyuz , bizim sanatçılarımız; şarkılarımız, şiirlerimiz, nağmelerimiz bunlar bizim.
Şimdi yeni bir romana başlayabilirim bu programın anısına.
Posted by filiztosyali at 11:35 PM No comments:
Güneş Gazetesi Köşe Yazım 10 Aralık 2011
Posted by filiztosyali at 11:04 PM No comments:
SINAV BAŞARISI GETİRİR
“Hayatım roman, bir yazsam” diyen çok kişiye rastlarsınız. Yazma tutkusu, sanki okumanın daha da önündedir. Yazmaya bu kadar çok değer veren ve yazmak isteyen kişi varken, ne oluyor da az sayıda kişi kitap yazıyor? İki bin yılına kadar şiir diyen Türk toplumu son on yıl içinde romanlara ve kişisel gelişim kitaplarına yöneldi.
Okudukça yazılır, ne kadar çok okunursa o kadar üretilir.
İlköğretimde ilk sınıftan sonra çocuklara, yaz demeyiz de, oku deriz. Yazmıyor demeyiz de okumuyor deriz. Oysaki sınav başarısında yazan çocukların büyük farkla öne geçtikleri söylenebilir.
Yazar olabilmek için; okuma ve yazmanın birbirine yakın bir şekilde yürümesi gerekir. Yazarların genelde çocukluklarında tiyatro ile de ilgilendiklerini söyleyebiliriz. Sandalyeleri yan yana dizip, ekten bükten yarattığı bir sahne ile gösteri yapmak, birkaç metin ortaya çıkarıp sunmak; pek çok yazarın çocukluk anıları arasında vardır. Eski bir araba bir saraya, bir bahçe parka dönüşür. Çeşmelerden su yerine mutluluk akar. Hayallerle başlamış olur yazmak. Bu durumda bir çocuğunuz varsa, onu; ’Yaratıcı Yazarlık,’ ‘ Yazma Atölyesi’ gibi çalışmalardan birine yerleştirmelisiniz. Tıpkı; spor, müzik, yabancı dil gibi eğitim almasını sağlamalısınız. Çocuklarının hayallerinin kâğıda dökülmesini isteyen aileler, bu yıllarda önemini anlamak zorundalar. Yazan bir bireyin okuyan bir birey olması her zaman daha kolaydır.
Facebook, twiitter, sözlük sayfaları; gibi sosyal paylaşım sitelerine yazılmaya başlanıldığından beri okuma ve yazma önem kazandı. Yazarlarımızın da çok desteklediklerini görüyorum. Zaman ayırıp yazan pek çok ünlü kapısını hayranlarına bu sitelerde açıyor. Football, sinema, konferanslar her şey yazıya dökülüyor. Okunmuyor sözünü artık kullanmamalıyız. Gözümüzü okuyanlara çevirirsek okumaya teşvik edeceğimize inanıyorum.
Kitap Fuarlarını Nasıl gezelim
Okullar çocuklarımızı kitap fuarlarına götürüyorlar, ama fuara gelmeden önce nasıl gezileceğini genelde anlatmıyorlar. Fuarda kitaba dokunulmalı, okunmalı. Çocuklar ayraç toplayarak zaman geçirirlerse yeterince yararlanamazlar. Bunun yerine yazarlarla tanışmak, sohbet etmek, kitaplar hakkında bilgi almak onların amacı olmalı. Yazarlardan kitap ve fuardaki ürünlerin fiyatını öğrenmeye çalışıyorlar. Bir yazarın nasıl tanınacağı, satış yapanın nasıl bir bekleyiş içinde durduğu anlatılmalı. İki saat için fuara konuk olan yazarın önünde bekleyen bir kalabalık yoksa “Bu kaç lira” “ Şu kitap var mı “ gibi hiç bilmediği konularda destek vermesi bekleniyor.
Çocuklarımızı fuara hazırlayalım. Çağdaş yazarlarla tanışsınlar. Fuara kitap listesi verip de çocuğu göndermek, onu markete göndermek gibi bir şey. Ucuz kitap alınmak amaç ise; bunu öğretmenler, ya da görevli veliler yapmalı. Çocuklar tıpkı kitap seven yetişkinler gibi fuarın keyfini çıkarmalılar. Fuarların sonunda kitaba ve yazara farklı bakmayı öğrenmeliler. Her çocuğun mutlak sevdiği bir kitap var. Yazarla iletişim kuran çocuk, en beğeneceği kitaba mutlaka ulaşacak.
Yazar Etkinlikleri aylar öncesinden tasarlanıyor. Ama ne yazık ki çoğu bomboş salonlarda. Geçiyor.
Kitap fuarlarına okullar sınırlı zamanla gelmemeli.
Yurt dışındaki fuarlarda kitaplardaki karakterlerin giysilerine bürünen gençler, çocuklar, yetişkinler fuar alanını neşeyle doldururlar. Kitap okumayana bile okutacak kadar ilginç giysilere bürünürler. Kâğıtlardan kumaşlardan yapılan giysilerle, boyalı yüzleri ve yanaklarıyla adeta fuar alanını kitap kahramanları cennetine çevirirler.
Anne Babalar Öğretmenler Fuarda
Fuarlar bir alışveriş yeri gibi düşünülmemeli. Özellikle kendilerini ilgilendiren kitaplara bakmadan geçen gençler ve çocuklar her zaman içimi acıtır. Almak zorunda olmadıklarını bilmeliler. Yanında minderiyle gelip bir köşede kitap okuyan çocuklara yurt dışında rastladığımda nasıl kıskandığımı size anlatmak isterim.
Bırakın dokunsunlar, karıştırsınlar, söyleşilere girsinler bir fuarı kitapla yaşasınlar.
Posted by filiztosyali at 4:40 PM No comments: