Levh-i Mahfuz'da kalem sesleri | Fıkıh Köşesi
12.04.2013 Süleyman Kösmene Kader
Peygamber Efendimiz’in (asm) Mi’raçta kader kaleminin cızırtılarını işittiği haberi sıhhatli kaynaklardan geliyor. Bu haberi Peygamber Efendimiz (asm) İsra ve Mi’raç olayını anlattığı bir hadisinde bildiriyor.
Ezelde kaderin yazılmış olması demek, olacaklar bilgisinin Allah’ın ilminden Levh-i Mahfuz’a yazılıyor olması demektir. Bu, ezelî bir olaydır. Burada ezelden maksat, yaratılmış zaman dilimlerinden münezzeh bulunan Allah’ın ilmidir. Yoksa Allah’ın ilmini zaman dilimleri arasında var sayarak, bilinmeyen geçmişe kadar inip, kaderin orada yazıldığını düşünmek, başka bir ifadeyle, Allah’ın olacakları bilinmeyen bir geçmişte yazdığını var saymak doğru değildir. Böyle düşünmeyi Allah’ın Kadim ismi, Ezel ismi, Ebed ismi, Baki ismi, Hâlık ismi, Muhalefetün li’l-havadis sıfatı kabul etmez. Çünkü Allah’ın bu isimleri, Kendi Zât-ı Muallâ’sının zaman içinde olmaktan münezzeh bulunduğunu bildiriyor.
ZAMAN, ALLAH’IN DEĞİL; BİZİM KAYDIMIZDIR
Dolayısıyla, ‘Allah, olacakların yazısını zaman bakımından geçmişte yazdı’ denilmez. Fakat ‘Allah, olacakları, yaratırken bilir ve takdir eder’ denilir. Çünkü olacaklar için; olduğu an da, olmadan önce de, olduktan sonra da yaratılmış hallerdendir.
Her yaratış, Allah’ın bizzat tasarrufudur.
Allah’ın ilmi dün ile bugünü bir görür, bugün ile yarını bir kuşatır.1
Demek, etrafımızdaki her şey bir İlâhî Plânın yürürlüğe girmiş hâlidir, ayrıntısıdır, parçalarıdır!