Bebeğimi kaybettim, 44 kiloya düştüm, bunu yapanlar cezasız kaldı
Dolmabahçe'de polis tarafından tekmelendiği için bebeğini düşüren öğrenci E.Ö. son 4 yılda yaşadıklarını anlattı: "Bunları okuyanların bana acımasını istemiyorum. Lütfen öyle yazmayın. Ortada acınacak değil herkes için korkulacak bir durum var."
Aralık 2010’da Başbakan’ın Dolmabahçe'deki ofisinde rektörlerle yaptığı ‘ilim’ toplantısını protesto etmek, daha doğrusu ‘Madem eğitimi konuşuyoruz, bizim de söyleyeceklerimiz var’ demek için bir grup öğrenci toplanmıştı. Bu küçük öğrenci grubuna 5 misli kalabalık bir polis grubuyla ve tabii gazla müdahale etti. Bu öğrencilerden 19 yaşındaki E.Ö. yerlerde sürüklendi tekmelendi. Hamileydi, bebeğini düşürdü. Polislere dava açtı, fakat ne MOBESE görüntüleri ne de E.’nin teşhis etmesi için o gün görev yapan polislerin fotoğrafları mahkemeye gönderildi. 4 yıl sonra, yani birkaç gün önce çıkan Adli Tıp raporu da “darp izine rastlanmamış” diyordu. Dolayısıyla dava düştü. Tüm bunlar olurken, vakit geçerken, bir bebek ölür, bir eziyet cezasız kalırken genç bir kadın da korkunç ve hayli zor günler geçirdi. “Evlenmeden hamile kalmış, protesto hakkını kullanmak için toplanmış bir kadın olarak elbette devletin gazabına uğrayacaktım” diyen E. ile konuştum. Onun bu 4 yılda başına gelenleri tarif için ‘sarsıcı’ ve ‘karanlık’ kelimelerinden başkasını bulamıyorum.
4 yıl önce başınıza gelenleri anlatabilir misiniz? -Başbakan, Dolmabahçe’deki ofisinde rektörlerle buluşmuştu. Biz de DİSK’e bağlı Genç-Sen üyeleri olarak ofisin yakınlarında kısa bir açıklama yapacaktık. Aslında madem eğitim konusunda konuşuyorsunuz, biz öğrencilerin de taleplerine kulak verin demek istiyorduk. Hatta “Anadilde Bilimsel Demokratik Eğitim” başlıklı bir dosya da hazırlamıştık. Onu da vermeyi planlıyorduk. Sayımız çok azdı. Bizim için orada biriken polis sayıca 5 kat fazlaydı. Dolmabahçe’deki camiinin orada bizi çevrelerdi. Benim elimdeki flamayı tuttu içlerinden bir tanesi. Ben vermedim. Dolayısıyla çekiştirdik. Bayrak kısmı polisin elinde, sopası benim elimde kaldı. Hem polis hem de ben sendeledik. Hemen sonra üstümüze gaz sıkmaya başladılar. Biz de Kabataş’a doğru kaçıştık. 30-40 metre gidebilmiştim ki omzumda bir el hissettim, beni yakaladı polislerden biri. Elimle elini ittirdim, “Vurma hamileyim” diye uyardım. Duydu ama özellikle sırtıma belime vurdu. Yere düştüm, bayağı bir tekmelendim. Karnımda küçük bir sancı hissettim. Pantolonuma baktığımda kan vardı. Herhalde bebeğim o sırada düştü.
Yanınızda kimse yok muydu? -Hayır. Odada üç kişi vardı, ikisi doktor, biri de hemşire sanıyorum. Sedyeye yatırdılar. Ve çok kötü davrandılar. Makineymişim gibi. Bacaklarıma vurdular. O zaman korktum iyice ve istemiyorum yaptırmayacağım diye kalktım. İleride bebeğin olmaz, kanaman var filan diye beni ikna ettiler. Hemen bir kağıt imzalattılar. Tam okuyamadım ama bana bir şey olursa doktorlar mesul değildir anlamına gelen bir kağıt imzalattılar. Kürtajda iki yöntem varmış, sonradan öğrendim. Biri vakum, diğeri kazıma. Bana kazıma yöntemi uygulandı. Ve çok çok canım acıdı.