Huzur = Knulp!
@tubafrtna·09 Eki 2019
"Yanımda biriyle kuru otlar içine uzanıp yatmak,gecenin ve uykunun yolunu gözleyip gökte ilk yıldızların doğuşunu izlemek güzeldi,huzur veriyordu insana."
Esra Duran Knulp'u inceledi.
@nimrodel·01 May 2019
"... herhangi bir yerde gece vakti bir havai fişek atılmasından daha güzel bir şey düşünemem. Onda mavi ve yeşil ışık kürecikleri vardır. Bunlar karanlıkta yukarı doğru yükselirler ve tam en güzel anlarında küçük bir kavis yapıp sönerler. Ona durup bakıldığı zaman önce bir sevinç, aynı zamanda da hemen bitecek diye bir korku duyulur: Bu iki duygu da birbirine bağlıdır ve bunun bitmesi uzun sürmesinden daha güzeldir."
Knulp dünyaya düşmüş bir havai fişekti tüm yaşamıyla. Hayatın seyircisi olan ve gittiği her yere neşe götüren bu adamın, kendi içinde yaşadığı kırılma noktasını tüm ömrüne yaymaktı belki de tüm yaptığı. Her şeyin farkında olup hayattan kaçmaktı belki. Yahut kendi için yaşamın anlamı, dünyadaki diğer görevlerden daha önemliydi. Dostluklar yaşayıp hatırasını aklına nakşederek ama yinede zahmet olmayarak kimseye özgür ruhuna uyup yolları katetmekti isteği. Güzel bir hayal gibiydi, bir çok insanın onun gibi yaşamak isteyeceği. Bir o kadar da zordu yürüdüğü yolu yürümek. Herkes kendisini karşısına alıp yüzleşmek zorunda kalmayı ister miydi onun gibi?
Bazen içinde sıkışmış anılara ait bir çocuk, bazen dostluk ve sevmeye dair akıl yürütmeleriyle bilge edasında bir yaşlı. Hayata ait olmak ile dahil olmak arasındaki akıntıya kendini koyvermiş bir gezgin. Gençliğinde her girdiği yerde sevilesi olmayı başaran bu adamın yaşlılığında yalnızlığa dönüşen yaşamı incecik kitap içinde ihtiyar bir ninenin yolları ağırca bitirmeyen adımları gibi bir huzur. Zaten Knulp'ta gerçek güzelliğin içinde her zaman bir korku, bir acının olmasından bahsederdi dostuna. Ona göre güzel bir kız ihtiyarlayacağı ve güzelliği son bulacağı için güzeldi yoksa daimi bir güzelliği her vakit izleyebilme ihtimali ile güzelliğin zevkini böyle tadamazdı. Kitabın güzelliği de inceliğinden ötürü sonunun çabuk gelmesi ile katlanıyordu. Hesse yarattığı karakterle çoğu kalbin şu dünyayı bırakıp gitme ve kafasına her eseni yapabilme özgürlüğünü anlatıyordu. Knulp gibi yapabilmek zordu belki ama yaşadığı her ana ruhunu katarsa insan bir nebze o tadı alabilirdi belki.
Yollarda yürümek, bir çayır üstünde oturup sohbet etmek, yıllar önce bulunulan bir yerden geçmek her ne olursa yaşadığı ana insanın kattığı anlam ve ruhunun hislerine eşlik etmesi ile değer kazanıyordu.
Knulp'a kitapta üç şekilde rastlıyoruz. Gençliğinin ilkbaharı ile karşımıza çıkıyor. Onun huzur veren hali ve yaşamayı bilen hünerli davranışları ile bize de sevdiriyor kendini. Yalnız bununla kalmıyor ama insanın aklını kurcalıyor da sürekli. "İyi peki ama neden böyle?" diyor insan kendi kendine. Ağır çekimle akmasın isteniyor o konuşmaya başlayıp hayatı sorguladığı anlar. Zarafeti yanında düşünceleri ile de derin bir iz bırakıyor o sayfalarda.
Sonra bir arkadaşı anlatıyor Knulp'ı. Evet yansıtıyor kendini yakınlarına, bir raddeye kadar anlıyorlar onu. Ama bir noktaya kadar hepsi. İçindeki Knulp sadece kendiyle arasında yaşanan bir muhasebe. Sezilen ama anlaşılamayan. Sonda varılan huzur ise dimağda ayrı bir tat bırakıyor.
Karmaşa içinde yaşanılan dünyaya bir soluk verebilmek ve hızına yetişemediğimiz saatleri birazcık uzatabilmek adına Knulp ile tanışmak gerektiğine inanıyorum. Onun yaptıklarından veya yapamadıklarından ders almak gerektiğine inanıyorum. İkinci okuyuşum olmasına rağmen yine aynı hisleri ve tadı verebildi eminim bir kez daha okusam o dokusundan bir şey kaybetmiş olmayacak. Bu yüzden kitaplıklardan seyretmeli bence bizi Knulp:)
Hermann Hesse'yi okumamda vesile olan canım dostum ( Beyza ) Knulp'la birlikte sana çok teşekkür ederim:)) Ve herkese güzel okumalar...
Hermann Hesse, Zahide Gökberk (Çevirmen)
8.1/10 (294 Oy)
@stara·25 Nis 2019·Kitabı okudu
Murat Ç Knulp'u inceledi.
@muratcepni·14 Ağu 2018·Kitabı okudu
Naifliğin ve İnsanlığın ötesinde bir karakter; O bir KNULP!
Bir banka oturmuş etrafı izliyorsunuz, boş yolda iki eli cebinde, temiz giyimli, başına fötr şapka takmış saf saf dolaşan birini görüyorsunuz. Yüzünde tebessüm, şaşkın bir ifade ile yürümeye devam ediyor. Güneşin yeni doğduğu sabahı hoşgörü ile karşılıyor, etrafında ki insanların koşuşturmacasına sakinlik ve umursamazlıkla karşılık veriyor. Hiçbir yere yetişmiyor, hiçbir yerden gelmiyor, hiçbir yere gitmiyor. Olduğundan başkası değil, olmaya çalıştığı biri de değil. Ne var, ne yok. Oturduğunuz banka geliyor ve size selam veriyor.
"Üzülmen gereksiz. Herkes ölecek günün birinde." Sy.84 diyor ve sana bakıyor. Tepkisiz kalıyorsun, bir anlık şaşkınlığın, onun devam etmesine yarıyor. Ve devam ediyor…
"Yaşamaya karşı fazla bir istek duymuyorum artık." Sy.98 diyor.
Senin şaşkınlığın devam ederken ve belki de yapabileceğin tek şeyi yapıyor, NEDEN diyorsun, sana bakıyor ve ufak tebessüm ile anlatmaya başlıyor…
"Herkesin ruhu kendinindir. Kimse ruhunu başka bir ruhla karıştıramaz. İki kişi buluşabilir, birbiriyle konuşabilir, birlikte olabilir; ama ruhları çiçekler gibidir, her biri kendi bulunduğu yere kök salmıştır, hiçbiri öbürüne varamaz; varmak isterse kökünden kopması gerekir. Bunu da yapamaz. Çiçekler kokularını ve tohumlarını çevreye saçarlar. Çünkü birbirlerine ulaşmak isterler ama bir tohumun konması gereken yere varması için çiçek bir şey yapamaz, bu rüzgârın işidir, o nasıl isterse, nereden isterse öylece gelir, eser, gider."
Rüzgarın estiği yere savruluyordu Knulp, sakince ve yavaş yavaş, kimseye ilişmeden.
"Kimseye yararı dokunmasa da, yararı dokunan kimilerine oranla çok daha az zararı dokunur. Knulp gibi yetenekli ve hayat dolu insanlar, yaşadıkları çevrede kendilerine yer bulamıyorlarsa, bunda onlar kadar çevreleri de suçludur." diyor Hesse.
Zararsız bir gezgin, her vardığı yere huzur getiren bir yürek. Amaçsız gibi gözüken insanların, o çok amaçla etrafta koşuşturan insanlardan daha az amaçları yoktur bu hayatta. Dünyanın sonsuzluğuna hiç kimse erişemeyeceğine göre nereye koşturuyoruz. Neden insanlığımızı kötülük için kullanıyoruz. Neden hoşgörümüzü kaybettik, neden iyilik ile yakın temas kurmuyoruz, iki yüzlü insan ilişkileri ile yaşamak neden daha iyi geliyor, gerçekliğin zor olmadığı bu yaşama neden yalanın sanallığını katıyoruz. Neden Knulp gibi yararımız dokunmasa bile zararsız birer insan olamıyoruz?
Çünkü, insan doyumsuz bir varlıktır. Doyumsuzluğun izinde, sonsuzluğun keşfine parmak basıp, dünya da ne varsa sömürmek istiyoruz. İnsanoğlu, insanoğlunun asıl düşmanı olarak karşımıza çıkıyor. Kendisi ile çetin bir savaş başlatıyor. Kazananı yok, kaybedeni çoktan belli olan bir savaşa girişiyor.
"Eğer insanlığı iki büyük gruba ayırırsak bir tarafın yaşamak için çalıştığını, diğerlerininse çalışmak zorunda olmadığını söyleyebiliriz." der Kierkegaard.
Knulp çalışmak için değil, gezmek için var olmuştur. Onun hayatı; gezerken vücut bulmuş bir yaşam formuna dönüşmektedir. Bu form onun için yeterlidir. Ne daha fazlasını istemektedir ne de hayattan beklentileri vardır. İnsanlardan bir şey beklemediği gibi, her konuya iyimser yaklaşabilmektedir. Yalnız bir insandır Knulp ve bunu kendisi seçmiştir. Kimseye yük olmak istemez. Kıvrılıp bir köşeye yatabilir.
"İşime geldiği gibi yaşadım hep, elimin altında bol bol özgürlük ve güzellik vardı, ama ben hep yalnız kaldım." Sy.72
Yalnızlık bir seçim olduktan sonra insanın canını yakmayacaktır. Kendi seçimlerimiz, katlanmamız gereken dikenleri yolumuza serecektir. Buna seve seve katlanmak, seçimlerimizin bir ödülüdür. Yalnızlığın naifliği ile Knulp bütünleşmiş bir ikilidir. Bu yalnızlık onu daha kötü biri haline getirmiyor tam tersi, karşılaştığı her insana huzur veriyor ve onları mutlu edebiliyor. Yalnız insanlar ne dertleri olduğunu pek söylemezler. Söyleyip diğer insanların canlarını sıkmak istemez ve onların belki de samimi olan ya da olmayan yardımlarını kabul etmek istemezler. Knulp tam olarak bunu yapmaktadır.
Ruhunuzun dinlenebilmesi için; doğa ile baş başa olmalı, günlük hayatın koşuşturmacasından kısa bir süre dahi olsa uzak durmalısınız. Bir göçebe olmayabilirsiniz ama sistemlerin insanı da olmak zorunda değilsiniz. Kendi özgürlüğünüz istisnai bir durum yok ise her zaman elinizdedir. Özgürlük nedir sorusuna vereceğiniz kendi cevabınız aynı zamanda özgürlüğünüzün tarifi de olacaktır.
Knulp ile bir yürüyüşe çıkacaksınız. Bu yürüyüş yüreğinize işleyecek ve ruhunuza hafif bir tebessüm olarak konacaktır. Hesse’nin bu naif eseri ile birlikte konuk olduğumuz öyküden çıkmak istemiyor, devam etmesi için sayfaları ağır ağır çevirmeye başlıyoruz. İlk sayfayı çevirdiğimizde sonun başlangıcına adım atıyoruz aslında.
Dünyanın tüm kötülüklerine karşılık hiçbir işe yaramayan ama hiç kimseye de zararı dokunmayan bir insan olmak ister miydiniz? Bir okuyun bakalım KNULP’u, belki istersiniz…
“İnceleme hangi yöntem ile yapıldı bir fikrim yok. Hisli ya da teknik mi, yoksa simetrik ya da asimetrik mi bilmiyorum. Knulp’a özel, Knulpça bir inceleme olduğunu söyleyebilirim.”
“Huzur sizlerle olsun, İyi okumalar…”
8.5/10 (11.400 Oy)