Bende bu konuda çok üzgünüm.
Post Mortem Zorba'yı inceledi.
@POST_MORTEM·01 Kas 2019
Uzun zaman sonra ilk kez bir kitaba tam puan vermeden içimin rahat etmeyeceği hissini tattım. Her şeyi bir kenara bırakarak. Tamam, kitabı teknik olarak değerlendirmek mümkündü, kimi fikirlerine karşı durmak da mümkündü. Hatta bazı fikirleri benim de kabul edebileceğim türden değildi. Kimimiz dine bakışını sevmedik Zorba'nın, kimimiz ise kadınlara olan yaklaşımını. Kimimiz bu kadar hedonist bir yaşamın, içinde bulunduğumuz sistemde mümkün olamayacağını düşünerek fazlasıyla ütopik bir karakter kabul etti Zorba'yı. Kapitalizmin meyveleri karaciğerlerimizde yağlanma yaparken, bu hiçbir yere ait olmayan adamı meczubun teki kabul ettik belki. Sonda söylemem gerekeni başta söyleyeyim: Günün sonunda, hayatınızın Z raporunu aldığınızda, bilin ki Zorba hepinizden daha canlı, daha fazla "yaşamış" olacak, ağzının dolusuyla "yaşadım bre" diyebilecek ve siz onun ağzının içine bakakalacaksınız... Ben de öyle tabii...
Zorba ile Patron'un birbirlerini buluşlarında bir acelecilik ve oldubittiye geliş sezsem de, buna talih demek istedi bir yanım. Diğer yanımsa, arkadaşlarımın da bakış açıları sağolsun, Zorba ile Patron'un aslında birbirlerini bulmadıkları, zaten birbirlerinin içinde var oldukları (bir nevi Fight Club etkisi) izlenimini uyandırdı bende. Zorba da Patron'un, toplumsal baskılardan münezzeh yanı yani. Yaklaşımı okura bırakmak gerek...
Zorba, başta da değindiğimiz gibi, yaşamanın ne olduğunu bilen, onun dilinden anlayan, onunla dans etmesini ve onu ehlileştirmesini ustalıkla beceren bir karakter. Tıpkı bir orkestra şefi. Tabii orkestrası bilcümle profesyonelden oluşmamakta. Hayatı boyunca aykırı sesler çıkaran elemanları olmuş hayatının. Yalnız bu onu asla başarısız bir orkestra şefi haline getirmemiş. Çatlak sesleri susturmuş, kimine yol vermiş, kiminden uzaklaşmış, kimini ise yola getirmiş. Yoksa gamsız kedersiz bir insan değil bu adam. Derinlerde aldığı birçok yaranın izlerini görmek mümkün. Yalnız bu yaralar, birçok insanda olduğu gibi kavgayı bırakmaya ya da boylu boyunca yere serilmeye değil, daha güçlü bir şekilde ayağa kalkmaya yaramış. Patron ise tam bir kağıt faresi. Hayata dair bildikleri, okuduklarından ibaret. Burada da şu soru, cevabıyla birlikte geliyor ister istemez: Çok okuyan mı bilir çok yaşayan mı? Cevap: Elbette ki çok yaşayan. Azıcık düzeltelim: Dolu dolu yaşayan.
Patron'un yer yer, kağıt fareliği ile geçen bir ömrün pek de kayda değer olamayacağına ayıkması ve Zorba'ya öykünmesi, her ne kadar takdire şayan olarak görülse de nihayetinde karakterinin getirdiği bir takım sıkıntılar dolayısıyla, Zorba sürümünün Patron aygıtına yüklenmesi, aygıtta bir takım sıkıntılara ve de sistemde çökmelere sebebiyet verecekti. Bu nedenle bir dönüşümün olmaması beni memnun etti doğrusu. (Azıcık SPOILER oldu bu sanırım, kusura bakmayın, devamında da olacaktır)
Kitabı okuyalı biraz zaman geçtiği ve sıcağı sıcağına yazamadığım için ordan burdan anekdotlarla dolu bir şeyler yazacak gibiyim. Bunun için üzgünüm. Çokça dem vurulan, Zorba'nın kadınlara bakış açısına değinecek olursak, devrine göre gayet beyefendi ve de centilmen bir adam Zorba. Kadınları zevk için kullanıyor diyebilirsiniz, onları aciz veya şeytan gibi görüyor diyebilirsiniz, eyvallah, yalnız şu da var ki kadınlara karşı zorba bir karakter değil kendisi. Adına pek çekmemiş vesselam :) Dul kadın olayında yaptıkları ve Madam Ortans'ın ardından yaşadığı ruh hali, beni kadınları sadece meta olarak kullandığına inandıramaz doğrusu. Yoksa bir kadının yokluğunun etkisi, pek de uzun sürmezdi. Bu konuda epey duygusal buldum kendisini.
Bunların yanında, Zorba'nın yaşama dair öğretilerinin yanında aldığımız bir ders daha var ki, yaşam denilen nanenin peşinde illa ki gelir: Ölüm... Zorba'nın belki de hayata dair yenilgiye uğratamadığı ve birçoğumuzun da aynı dertten muzdarip olduğu o kaçınılmaz son. Zorba, ölüm fikrine pek de uzak değil aslında. Onu anlık ve kabullenilmesi gereken bir şey olarak görüyor fakat onun derdi yaşlılıkla. Belki de alışkın olduğu hayatın, yaşlılıkla gelen o acizlikle sekteye uğramasından endişe ediyor. Zorba'yı Zorba yapan da, yaşam şekli elbette.
Hep karakterlerden bahsettik, biraz da mekandan bahsedelim. Bize komşu topraklardan gelen bu tatlı "hayat" esintisi, bizi doğal olarak ayrı bir etkide bırakıyor. Nihayetinde içinde kendimizden de birer parça bulduğumuz karakterler, olaylar, ezgiler ya da doğadan manzaralar, biz Türkleri kitaba daha bir yakın hissettiriyor haliyle. Ayrıca bize dair herhangi bir taşlamaya vs. denk gelmemek, aksine hoşça anılmak da ruhumu okşamadı değil hani. Az ama öz sayıdaki tasvirler beni tatlı bir Akdeniz esintisiyle sarmaladı, sonbaharın da son demlerini yaşadığımız şu günlerde.
Neticeye gelelim. Daha çok şey yazmak, daha çok şey söylemek ister bu kitap üzerine ama bir kısmı da o, kitabın son sayfasını çevirdikten sonraki hissin zamanla dağılmasından dolayı uçup gitmiş olsa gerek. Şöyle bir sahne çizelim madem: Girit'te sahil kenarında Zorba ile oturup şöyle derinlemesine bir sohbet eder insan. Hayattan, ölümden, kadından, şaraptan, işten güçten dem vurur da vurur. Zorba bunların o kadar da dert edilesi olmadığına inandırır o imrenilesi pervasızlığıyla. Bir an için siz de onunla hemfikir olursunuz, zira öylesi bir aurası vardır ki, ona karşı gelmek içinizden gelmez. Kavgacıdır da ama ona hak vermeniz korkunuzdan değil, aksine ona imrenmenizden ileri gelir. Anlaşamadığınız yerlerde kalkıp hora oynarsınız, belki keyfi gelir, size santur dahi çalabilir. Sizi çok severse sizinle sarmaş dolaş olur ve denizin kenarında uyuyakalırsınız onunla. Ama yollar ayrılmaya durduğunda, yaşamaya devam etmek üzere yola koyulacağınız hayat, Patron'un hayatından hallice olacaktır. Zorba'sı olmayan bir Patron'un hem de... Bu da sistemin küçük bir latifesi olsun artık ne diyelim...
8.5/10 (1.346 Oy)
Maggie Olağanüstü Bir Gece'yi inceledi.
@Maggie·30 Eki 2019·Kitabı okudu
Üzgünüm fakat okuduğum diğer Zweig kitaplarına göre çok sönük geldi bana. Normalde okuduğum diğer kitaplarında yazarın cümlelerini daha iyi kavrayabilmek için birçok kez üzerinden geçmişliğim vardır fakat Olağanüstü Bir Gece okuma açısından bende ters etki yaptı, yani okuması en kolay Zweig kitabıydı benim için. Gerçi bu eser Avusturyalı bir askerin notlarından oluşturularak derlenmiş. Yazar da bu notları bozmamak için kendinden pek aktarım yapmamış olsa gerek, yazarın büyülü sözcüklerini bu yüzden göremediğimi düşünüyorum.
Yazar kendi düşüncelerinin aksine, kitabın en başında kahramanımızın akrabalarına göre yazılanların edebi bir çalışma olduğunu düşündüklerinden bahsediyor. Bu konuda akrabalarına katılıyorum. Bize bahsedilen değişim (daha doğrusu değişimler) fazla uçlardaydı. Duyguları hakkında duyarsız birinin, bir gün içindeki ani değişimi bana gerçekçi gelmedi. Daha çok değişimi için birbiriyle örtüşmeyen bahaneler üretmiş izlenimi verdi bana.
7.9/10 (8.722 Oy)
@cirkinkrall·07 Eki 2019
"Hayatım boyunca şöyle bir kaç kişinin suratına tokat atmadığıma da çok üzgünüm.."
Sema Öztürk Şeker Portakalı'ı inceledi.
@Semaaozturk·09 Ağu 2019·Kitabı okudu
Benim canım, küçük Zezém; neden daha önce seninle tanışmadık, neden senin gibi zeki birisinin en yakın arkadaşı olamadım, neden sana doya doya sarılmak ve seni tanımak, sevmek, çok sevmek için bu kadar geciktim ki! Üzgünüm...
Senden belki on sekiz yaş büyük olabilirim ama, sevgisini artık istemekten vazgeçtiğin insanları kalbinde nasıl öldürüyosan bende öyle öldürüyorum, bu konuda yaşıtız galiba :) Senin Noel Gecesi'nde beklediğin hediyeleri ben belki doğum günümde bekledim ama senin hissettiğin o duyguların hepsini miniminnacıkken bende hissettim :) Elimde olsa sana tüm istediğin hediyeleri verirdim, sana sırrımı söyler, belki Portuga kadar olamasam da beni de çok sevmen için elimden geleni yapardım benim minik temiz kalpli Zezé'm :) Biliyo musun bende öğretmenim ve senin gibi benim bardağımın boş kalmaması için bana hep çiçek getiren bir öğrencim olsun çok isterdim, öğretmenin çok şanslı :) Sen büyümüşte küçülmüş olsan bile bir gün gerçekten büyüdüğünde de böyle temiz kal olur mu? Ağaçları çok sev, özellikle şeker portakallarını :) Bir gün çok zengin olup arabanı aldığında senin gibi zeki çocukları arabana bindirmeyi, Portuga'yı anmayı unutma... Kelimelerin anlamlarını hep merak et, öğrenmekten usanma :) Ha bir de bu arada babaları çok fazla kafana takma, büyükleri anlamak zor gelir her zaman :) Seni kimse sevmiyor değil; Jose Mauro De Vasconcelos seni bizle tanıstırdıgından beri biz seni çok sevdik :) Bugün bir arkadaşın daha oldu, ben Sema, seninle tanıstıgıma çok memnun oldum benim minik Zezém, hep böyle kal... :))
9.0/10 (16.133 Oy)