Bir Şarkı Söyleyeceğim
Küçük bir çocuktum eskiden. Büyüdüm. Büyütüldüm. Mecbur bırakıldım. Küçük yaşlarda gereğinden fazla gördüm hayatın acımasız gerçeklerini. Şaşırdım, garipsedim, yalanladım, hakverdim, midem bulandı, iğrendim.. Gerçeklerden nefret ettim. Sahip olduğum her şeyden, bedenimden, ruhumdan.. Aldığım her nefese lanet ettim.Gözümü her kırptığımda daha fazla saydım kirpiklerimi. Gözyaşlarımda gizledim yalnızlığımı. Duvarımdaki her fotoğrafın anısını arkalarına yazıp mor duvarlara sakladım. Rüyalarımda unuttum sevdiklerimi. Kurduğum hayallerde kaybettim çocukluğumu. Pembe panjurlu bir ev hiç hayal etmedim. Güzel yemekler pişirebileceğim bir mutfağı, düşlere dalıp gidebileceğim bembeyaz banyosu, yalanlardan sıyrılmış rüyalar görebileceğim bir çift yatağı ve yıldızların biririne söylediği şarkıları duyabileceğim balkonu olan bir ev istedim sadece..
Kokusunu hiç bilmediğim tenleri sevdim bir gecelik.
Umutlarım can verdi tanımadığım bedenlerde.
Cennetin önünde diz çökeceğim, af dileyeceğim günlerde gelecek elbet.
ama benden önce af dilemesi gereken kişiler varken, benden diz çökmemi beklemeyin.
Ben bir yalnızlığıma diz çöktüm,
bir de sebebi kendi olan gölgelerime..
Tanrı aslında sever hepimizi yalanlarıyla..
gunes5 Şubat 2011 17:35Sever ya... Taparız Tanrımıza... Bazen de tapınmaya yakın dururuz:) bir de;bazı dünyalar o kadar özel ve geniştir ki ortalama insan zekası onları anlayamaz. Yaftalar sadece... Bu insanlar da sürüden farklı oldukları için çoğu zaman kendilerin suçlarlar. Nefes alıp verdiğimiz sürece canlıyız, o yüzden nefesine lanet etme lütfen!güzel yazı, paylaşım için teşekkürler.YanıtlaSilCypherx8 Şubat 2011 18:16Sürünün içinde oluncada pek işe yaramıyo aslında.Canlı kelimesiyle bitse keşke.Ben teşekkür ederim.YanıtlaSilYorum ekleDaha fazlasını yükle...