Büyü Şiiri – Erdoğan ALKAN - Mehmet CABAR
Kahkahalar içinde yaşıyorken, ağlamaya başlamak gibi bazı yaşanmışlıklar. O neşeli saatlerde insan durumun farkına varamaz ve sonrasında kaybettiği gülücükleri geri kazanmak için çabalar durur. Özellikle kadın erkek ilişkilerinde ikinci bir şansı yakalamak çok büyük bir kazanım. Sevinci de cabası!
Erdoğan Alkan’ın Büyü şiirini ilk kez duyduğum zamanı şu unutkan hafızamla an be an hatırlayabiliyorum. Çünkü kulaklığı takmış; akşamları ve sabahları işe giderken başa sarıp sarıp dinlediğim ve dinlerken insanın kalbine işleyen hikayenin bana hissettirdiklerini unutamam. Tabi o zamanlar aptalız, an’a odaklanıyoruz; şiirin neler düşündürdüğü kısmında değiliz :) Seslendirilmiş bir şiir duymanın hazzına kapılmış gidiyoruz ama o işler öyle olmuyormuş.
Bir falcı var mesela. Seni “2 vakte kadar” kalıbına inandırıyor ve buna gerçeğe dönüştürüyor. Sevinç nidalarıyla güzel bir haberi duymanın mutluluğu ile “ama” kelimesini bile duymuyoruz falcının. Ama’dan sonrası da varmış. Ama’lıları biliyorsunuz…
Sonra uzun bir sessizlik oluyor.
Üşüdüğünüz bir Denizli gecesinde, iki öğretmenle karşı karşıya oturuyorsunuz. Başlıyorlar size büyü şiirini okumaya. O yıllar önce duyduğun sesi; yine o şiiri okurken duyabiliyorsun, daha kısık bir sesle. Sanırım son kez duyuştu.
Bu bir aşk yazısı değil, bir özlem yazısı da değil. Unutulmayacak sahnelere ait bir şiirin yazısı.
Etiketler: Büyü ŞiiriSeslendirilmiş şiirler
28 Aralık 2017, 11:38
Bayan hiç okuyamamış şiiri.