Aslı Astarı: Çelişkiler
Gönderen Aslı zaman: 03:21
"Nasıl ki herhangi diğer bir canlı, yaşam aktivitesi sonucu oluşturduğu bir ürün için acaba doğaya zarar verir miyim, miktarını falan mı azaltsam acaba gibi kaygılar gütmüyorsa, biz niye güdüyoruz?"
Yapımızın bize sunduğu ve başka türlere sunmadığı bir düşünsel karmaşıklık kapasitesinden ötürü bu kaygıları gütmeye elverişliyiz.
Gerçi, ben bunu bi neden olarak göremiyorum. Yanisi, tür olarak insanların yok oluşuna gideceği kesin bir yolda yürüyüşümüzden ben rahatsızım fakat çevremde "70 yıl yaşayacağım, bana ne?" diyen insan da var. (Çok kötü duyulsa da konuşurken umrundaymış gibi konuşup eylerken öyle eylemeyenlerden çok daha iyi olduğunu düşünüyorum.)
"Bu insanı ikna etmek için ne diyebilirim?" sorusu kafamı epeyi kurcalıyor. Bu arkadaş bana böyle söylediğinde hiçbir şey diyememiştim. "Bunu umursamalıyım." cümlesinin kafamda aksiyom olarak durduğunu ve epeyi sallantılı bir aksiyom olduğunu farketmem de böylece olmuştu. Hani kendimi buna nasıl ikna ettiğimi bilebilsem arkadaşımı da edecektim, yapamadım.
[Hâlâ geçerli bir yanıt bulabilmiş değilim, aksiyomumu da silmedim. Duruyoruz öyle. :)]
23 Ocak 2012 18:53
Benim bu konuyu tartıştığım kişi de aynı şeyi söylemişti ve ben de onu ikna edememiştim. Diğer canlılarla eşit ve doğanın parçasıysam niye onu koruma gibi bir sorumluluğu üstleniyorum, eğer üstlenmem gerekiyorsa o zaman zaten kendimi diğer canlılardan üst bir kategoriye koymuş oluyorum, demişti. Benim cevabım 'Hayır efendim hem onlarla eşitiz hem de doğayı koruma sorumluluğumuz var ama ben kendimle çelişmediğimi söyleyemem' olmuştu. (Gördüğünüz üzre tartışma kabiliyetim oldukça gelişmiştir!) Kendi açımdan doğru olduğunu düşündüğüm fikirleri çelişkili de olsa kabul edebiliyorum ama başkalarıyla tartışırken 'ama böyle olmalı işte' demek elbette ki ikna edici olmuyor . :( Aksiyomlu beklemelere devam yani. :)
Bu arada, bu tip düşünceleri aksiyom olarak tanımlamak cuk oturmuş bence, apaçık görünüp kanıtlanamayan...
Pembe Pano dedi ki...
Sevgili Aslı, öncelikle yazılarınızı çok beğendiğimi söylemek istiyorum. Akıl tartımlarınız ise; birçok insana göre çok olgun ve gelişmiş, çelişkileriniz gayet insani, tepkileriniz gayet doğal, belki az insanlasınız ama doğru yoldasınız.
27 Ocak 2012 12:33
Beğenmenize sevindim Aslıhan hanım, güzel yorumunuz için teşekkür ederim. :)
28 Ocak 2012 03:48
Bu konuda düşünen/yazan pek çok düşünür ve bilim insanı vardır muhtemelen, ben pozitif bilimler söz konusu olduğunda pek de yetkin olmayan biri olarak haddime olmadan yazacağım. Öncelikle diğer canlıları, ya da cansız çevre de olur, koruyup kollama arzusu çok eskilere gidiyor gibi gelmiyor bana. Bu arzunun orataya çıkma sebebi insanın oluşturduğu tahribat ve kirliliğin insana ciddi ölçüde zarar verebilecek duruma gelmesi ya da en azından böyle olabileceğinin anlaşılması olabilir. Bu ölçüde doğanın korunması, verilen zararın azaltılıp makul boyutlara indirgenmesi de insanın kendi menfaatlerini gözetmesi gibi değerlendirilebilir. Menfaat deyince bundan anlaşılabilecek pek çok şey var ve bu konuda bir yorum yapmak zor ama biz insanın günlük, pratik yaşasında karşılaşabileceği zorlukların- hastalık, yemek ihtiyacı gibi şeyler de olabilir ya da sadece kötü hava olabilir mesela bu- ortadan kalkması diyelim. Yani insanın doğayı koruma çabası kısmen yine kendine dönüyor gibi görünüyor. e insanların kendi çıkarına olmayacak olsa da doğayı koruma sorumluluğunu üstlendikleri de oluyor dediğinizi duyar gibiyim :) belki çoğu zaman bu böyle de olabilir, ama insanın doğanın güzelliğiyle duygulanması böyle bi şefkat, mutluluk falan hissetmesi de bir özelilğimiz işte. bunun pek günlük menfaatlerle ilgisi yok derim ben. sadece insanın menfaati değil kastım, diğer canlılarınki de. zaten bizim dışında bir şey hakkında onun yerine düşünmeye başladığımızda durum genellikle tehlikeli bir hal alır. tabi burda bir argüman sunmuyorum farkettiğiniz gibi, böyle yaklaştığımı söylemek istedim sadece :)
İnsanın diğer canlılarla eşit olduğu görüşüne katılıyorum. Herhangi bir farklılığın bir tarafı üstün yapması bana pek hoş görünmüyor. Bu tabi biraz da bakış açısı ile ilgili bir konu. insanlığın yok oluşu ya da devam edişi konusunda ise pek birşey hissetmiyorum. bence insanın tür olarak varlığı ya da yokluğu arasında bir fark yok. tüm insalığın yarın yok olacağını bilsem pek de üzülmem açıkçası. ha biri öldüğünde, zarar gördüğünde şiddete maruz kaldığında üzülmüyor muyum. üzülüyorum pek tabi ve bunu engellemek için uğraşıyorum. ama dediğim gibi bunu insanların adına düşünerek değil kendimi düşünerek yapıyorum ki bence hepimizin yaptığı da budur.
Çok uzatıp kendimi tekrarlamama rağmen sosyal ilişkiler konusuna da değineceğim. İnsanları kıracağını düşündüğünüz birşey varsa bence çekinmeden söyleyin. İnsanlar kırılmaya alışkındır, hatta bazılarına iyi bile gelebilir. Hem siz de rahatlamış olursunuz. İnsanları kırmamanın yolu düşündüğünü söylemekten kaçınmak değil de insaları kırmayacak şekilde de düşünebilmektir belki de. zaten yazıdan da biraz bu çıkıyor gibi. Peki sen insanları kırmayacak şekilde mi düşünüyosun yani derseniz tabi ki hayır :) ben kırılmayacaklarını düşünsem de kırıldıkları ya da bilerek kötü düşündüğüm zamanlar oluyor. ama eskisine göre daha az. uzun süre "bu da bir garip" dediler toplumda, dışlananlardan oldum. hala da öyledir. yani bunun da zorlukları var.
22 Haziran 2012 17:16
'e insanların kendi çıkarına olmayacak olsa da doğayı koruma sorumluluğunu üstlendikleri de oluyor dediğinizi duyar gibiyim' Doğru duymuşsunuz nitekim :) Bu biraz empatiyle de ilgili gibi geliyor bana. En azından ben, kendimi onların yerine koyarak da düşünmeye çalışıyorum, bana böyle bir şey yapılsaydı gibilerinden. Ama dediğiniz gibi empati kurarken bile aslında bir bakıma kendi üzerimden kendi menfaatimi düşünerek bunu yapmış oluyorum. Her düşünce ve eylemimizin sonu istesek de istemesek de 'gen bencildir'e çıkıyor galiba. :(
İnsanlığın veya canlılığın yok olmasıyla ilgili de, bir arkadaşımla biyoçeşitliliğin önemi hakkında tartışırken ben baştan 'Ama yaa biyoçeşitlilik <3 'derken, arkadaşımın-ki kendisi fizikçi idi- 'Merkür bu haliyle de güzeldir bence, canlılığa ne gerek var ki' demesiyle bütün düşüncelerim alt üst olmuştu. :(
İnsanları kırmaktan korkmakla ilgili de haklısınız, benim insanlara höyt diyebilmeyi öğrenmem lazım. Geçen gün Dogville'i izledikten sonra aslında fazla hoşgörülü olmanın asıl kibir olduğu tokat gibi çarpıldı yüzüme. Başkalarını kırmak da insan olmanın bir özelliği ve kendimi üstün görmüyorsam eğer bunu benim de yapma hakkım var, hem dediğiniz gibi bazılarının gerçekten kırılmaya ihtiyacı da olabiliyor. :)
30 Haziran 2012 12:54