Merak ediyorum, beni anlıyormusun?
ama en çok da söyleyemediklerimi?
Kursağımda kalan kelimeler oluyor ya hani,
büyüdükçe kalbime batan...
Sende o acıyı hissediyormusun
a r a a r a?
Yazarken bütün bunları, duyuyormusun parmaklarımın klavyede bıraktığı usul tıkırtıyı?
Etrafımdaki gürültünün fısıltıya dönüştüğünü
şöyle bi üç beş nefes kadarlık?
Bazen oturup bilgisayarın başına
yazıyor yazıyor siliyorum ya,
İnsanlara sadece kasten kötülük yapmak
istediğinizde kötülük yapmış olmuyorsunuz çünki.
İnsan insanın kurdudur demiş birileri.
Uzun zaman bu cümleye anlam verememiştim.
Böyle sevdiklerimizle olan ilişkilerimiz çok daha sağlıklı olabilir.
Tuhaf bir şekilde insanın içini rahatlatabilen,huzur veren bir kitap.
Yazarın cana yakın uslübuyla Mektup şeklinde yazılmış olan denemeler, içimde nerdeyse her defasında güçlü bir cevap mektubu yazma isteğini uyandırdı.
O kadar samimi, düşündürücü ve 'bana yazılmış' gibiydi.
Üstte ki yazı alıntı olarak en sık kullanılan yer olmasıyla birlikte, kitabın ne kadar can alıcı dizeler içerdiğini anlatıyor.
Pencerenin önünde ruhumda olup bitenlere hayat
bulacak kelime ararken, gecenin karanlığına bürünmüş
yollara ilişti gözlerim.
„İnsan için önüne çıkan bütün yollar yürünebilir yollar ise;
o insan artık kaybolmuştur“ diyordu İsmet Özel.
Büyük bir ihtimalle başarmamışmıydık bunu?
Kaybolmamışmıydık, kaybolmak üzere değilmiydik?
Son zamanlarda ve aslında her zamanlarda Dünya'da
olup bitenler bunun ispatı değilmiydi?
Bizim ispatımız.. yani insanlığımızın?
Kendimizi belki hıç olmadığımız kadar özgür hissederken,
aslında her zamankinden daha fazla oynatılmıyormuyduk kuklalar gibi?
Gençlerimiz farklı olmak adına daha da aynılaşmıyorlarmıydı?
Her zamankinden daha çok görüyorum, sabit kalmanın,
doğru yolu kaybetmemenin ne kadar zor olduğunu.
um 22:00 1 Kommentare
Lal-ü ebkem kalır bazı anlar
mesela bir kaç hüzünlü tebessüm,
bakışlar, kaçışlar, dokunuşlar…
derin derin yüreğine kazınır
ve emin olabilirsin ki
Kucagı rahmet dolu bir ayın onsekizini 10 geçe..
Mumlar ve ayrılıklar sönmek üzere.
Geceye ve içimdeki huzura
içimin yangınından bir kıvılcım da buraya düşsün...tık
um 02:06 1 Kommentare
Nasibimizde varsa eğer Rabbim
bize tevafuklardan öyle köprüler kurar ki
Dışardaki şiddetli rüzgarın dışında hiçbir kimseyle aynı dili konuşamıyorum.
aldanmayın, ben değilim bu aralar karşınızdaki.
varsam da yokum aslında,
konuşuyorsam da susuyorum...
Kimseden habersiz esiyorum ortalıkta,
içimde dalgalanan tüm manaları satır aralarına bırakarak...
bugün bir ağacın gövdesine dokundum mesela,
- Kalbim dur emrini dinlemiyor, nasıl öleyim?
Eski bir hikmet sahibinin sözünü dilime pelesenk ettim.
'Ya ol! Ya öl!'
gencecikti… hayalleri vardı.
kenarında oturmak istediği bir nehir vardı yakınında,
seyretmek istediği bir sonbahar,
kuşlar, ağaçlar, yapraklar vardı...
hofgarten’i dolaşası vardı,
kulaklıkları takıp şu güzelim şiiri dinleyesi vardı …
okumak istediği kitaplar vardı bisürü, görüşmek istediği insanlar…
gözlerinin kapanmasını engellemek için sürdozaj kahve içmek istemiyordu artık-
çay istiyordu o,
sevdiğim, o çok sevdiğim
soul için sound isteyene gelsin...tık
diye bağırasım geldiğinde
“sessiz ol,” diyorlar,
kurşun ağır çekim modunda geldi.
usulca kalbime kondu.
Buralarda zor rastlanan güneşli bir sonbahar gününde renkli yaprakların arasında dolaşırken, birden bir kız gördüm uzakta. Bana doğru geliyordu, yürüyüşü telaşlı, kaşları çatık, bakışları bulanıktı. Elinde okumaya çalıştığı bir kitap vardı, birkaç kitabı daha koltuğunun altına sıkıştırmış, çantası omzundan düşdü düşecekti.
Önce güldüm bu garip haline. Insanların luzumsuz hızzına yetişmeye çalışan, fakat içindeki ağırlık yüzünden birtürlü ayak uyduramayan bu beceriksize gülmemek elde değildi.
Adım adım ilerledi…o yaklaştıkca ben kuşkulandım…mahçup hissetdim kendimi birden.
Aramızda bir adımlık mesafe kalınca durakladık.
Yere diktik gözlerimizi. Ikimizde. Düşme korkusuna kapılmış gibiydik.
Cesaretimi topladıkdan sonra gözlerimi kaldırıp yüzüne baktım. Acıdım içinde fırtınalar saklayan bu yabancıya.
Dudak büküp gülümsemeye çalıştım.
Karşılık vermedi. Yutkundum.
„Jeder sieht, was Du scheinst. Nur wenige fühlen, wie Du bist“* dedim.
Yapraklara bakıyordu. Gözleri doldu.
„Machiavelli demiş…“ diye fısıldadım.
Yardım etmek istemiştim. Edememiştim. Ama on ikiden vurmuştum.
Basmıştım tuzu yaraya.
Dikkatlice elimi kaldırdım. Elini kaldırdı. Gözlerimi gözlerine diktim. Kaçırmadı.
Elimi usulca kalbine koydum,
Çaresizce kafamı salladım, suçlu suçlu omuzlarını kaldırdı. Bakışlarımız bulandı, kaçırmadık… dudaklarımızı sıkıca yumduk. Bu gibi anlarda söylenecek kelimeler daha üretilmemişti, bunu biliyorduk. Yalana aralamadık dudaklarımızı, tuttuğunu koparacaktı o!
Bütün gücümüzle sustuk.
Ve aslında ikimizde aynı çığlığı yolladık içimizdeki yalnızlığa...
Tuhaftır… kısa bir zaman sonra dünya tekrar dönmeye başladı… ciğerlerimiz nefes almaya, ayaklarımız yürümeye alışdı…netleşen bakışlarımızı tekrar yere eğdik ve yavaşca birbirimize sırtımızı döndük,
…hükmüne razı, hükmüne muhtaç!
Içimde ise kocaman bir taş,
ve DÖNÜLECEK OLAN `dan
başka hiçbir şey ve hiçbir kimse
“Ey Muhammed! Senden önce de hiçbir insanı ölümsüz kılmadık, sen ölürsün de onlar baki kalır mı? Senin ölmenle rahata kavuşacaklarını mı sanıyorlar?”
“Her nefis ölümü tadacaktır. Sizi bir imtihan olarak kötülük ve iyilikle deneyeceğiz. Hepiniz de sonunda bize döndürüleceksiniz.”
“Ki, onların başına bir musibet gelince, "Doğrusu biz Allah'a aidiz ve muhakkak O'na döneceğiz!" derler.”
Bildiğiniz gibi değil bu Honk!
Senenin bilmem kaçıncı gribi tuttu beni. Actimel içmek gerek! Hastalanmanın zamanı da hiç değildi- ama zaten hiç değil, tabii ki degil...
Şaşırmamak lazım aslında! Uni- evimde kalorifer bozuk. Babam telefonla talimat verdi, ben tamir ettim. Şimdi ikide bir tamir ediyorum. Günde en az iki defa. Derdimi babamdan başkasına açmayı düşünmüyorum çünki.
Baba can`dır. Başkaları Honk`dur- inan uğraşılmaz!
Son bir hafta kaldı burada geçireceğim, sonra başka mekan. Özlicem burasını… yeşilimi, pembemi, kokusunu buranın, kapıyı açtığımda yüzüme gülümseyen yalnızlığı, aklına estiğinde avazı çıktığı kadar bağıran sessizliği, buraya dair gerçekleştiremeyeceğimi bildiğim hayallerimi, bozuk da olsa kaloriferi… anlıyacağın
hüzünlüyüm biraz - şaşıyorum küçücük algılara duyubildiğim sevgilere, açıkcası pek normal gelmiyor bu bana ama konumuz şimdi bu değil...
Kar yağmış her yere. Bir tek buraya uğramadı. Usulca cama vuran oluyo bazen geceleri- o zannediyorum. Sabah karşılaşacağım manzarayı rüyalarıma nakş ederek bölündüğü yerden uykuma devam ediyorum. Sabah yağmurun izlerini görünce biraz buruk başlıyorum güne…
Bu arada evet, blogumla konuşuyorum... ne var?
güzel yerlerden taşınmak zorunda kalanlara gelsin...tık
Als die Langeweile so groß wurde, dass in 36m² kein Platz mehr für uns beide war, gab ich nach (weil die klügere und so), nahm die Stadt an der Hand und ging.
um 09:57 4 Kommentare