Autochronicles: Aralık 2010
Herkese bol otomobilli, bol yarışlı yıllar diliyoruz! 2011'de görüşmek üzere, MUTLU YILLAR!!!
Posted by Berk Sarıoğlu at 11:02 0 comments Links to this post
Posted by Berk Sarıoğlu at 02:11 2 comments Links to this post
Kullanılan otomobil: Opel Insignia
Bir otomobil yılın otomobili ödülü aldığı zaman ona bakış açınız değişiyor, bu bir gerçek. Hatta belki markaya bile...
2009 yılında Insignia, bu başarıya ulaştığında etkilenmiştim çünkü herşeyden önce çok güzel görünüyordu; Opel için bir çağın, Vectra modelinin bitişini simgeliyordu. Bunun böyle bir başarıyla taçlandırması güzeldi, umut vaad ediyordu ve Opel’in sadece tasarım anlamına değil başka açılardan da gelişmelere imza attığını kanıtlıyordu.
Neden bunları anlattığımı sormayın çünkü uzun zamandır Insignia’nın peşindeyim ve etkilendiğimi söylemem gerek. Gerek tasarımı, gerek tok duruşu, gerek ST modelinin alçak tavanı, gerekse kalitesiyle göze ve akıla hitap ettiği gibi duyularınızı da harekete geçiriyor. Evet bir Alfa Romeo modeli gibi ilk görüşte aşk yaşamıyorsunuz ama bir sıcaklık, gülümseme yayılıyor yüzünüze otomobili inceledikçe.
Ilımlı, zarif ve erkeksi görünüş
Sedan modeli zaten etkileyici tasarımıyla beğendiğim bir otomobildi, ST ise bunu bir adım daha ileri taşımış. Tavandaki alüminyum çıtaları, alçak tavan çizgisi, büyük bagaj kapağı (belki biraz fazla büyük olabilir), ilginç tasarımlı arka farları ve krom çıtasıyla gerçekten çok şık. Burada kararsız çizgiler, tuhaf yüzeyler, garip detaylar yok. Herşey çok net ve temiz, gözünüzün takıldığı bir şey yok. Alçak tavanı ve basık camlarıyla sanki Mercedes CLS’nin station versiyonu olsa nasıl olurdu sorusunun cevabını veriyor.
ST, Insignia’nın üçüncü gövde tipi; diğerleriyse sedan ve liftback. Bu ikili arasındaki fark dikkatli gözlerin algılayabileceği kadar az, liftback’in arka camı ve bagaj kapağı biraz daha uzun sedana göre. Her neyse konumuz bu değil...
Opel, Insignia ST’nin sedan kardeşine göre aynı aks aralığına (2737 mm) sahip olduğunu söylüyor ama yükleme alanı için otomobile 80 mm eklenmiş. Bu ekstra uzantı bagaj hacmini 540 litreye çıkarmış, koltuklar yatırıldığındaysa bu hacim 1530 litreye kadar genişliyor. Sedan versiyon 500 litre ve genişletilemeyen hacim, liftback ise 530- 1465 litre hacim sunuyor. Bagaj çözümleri gayet güzel ve Flex Ride sistemi çok işe yarayan pratik bir çözüm ancak takıldığım ve üzerinde birçok kere düşündüğüm bir detay var ST’nin bagaj kapağında.
Şöyle; sürücü koltuğuna oturduğunuzda hemen sol tarafınızdaki cebin üzerinde duran ve bagaj işareti olan bir düğme olduğunu görüyorsunuz. Buraya kadar tamam. Düğmede 3/4 ve max gibi iki farklı kademe olduğunu görüyorsunuz. Bu da tamam, sorun şurada: Düğmeyi ¾ konumuna getirmediğinizde bagajı açamıyorsunuz, getirdiğinizde de bir yere kadar açılıyor, ibaresinin de belirttiği gibi. Ayrıca sistem sadece elektrikli olarak çalıştığından dolayı elle de açamıyorsunuz.
Bunu bir alışveriş merkezinin otoparkına girerken yaşadığım acı deneyim sonrası öğredim: Malum, güvenlik görevlileri otomobilin bagajını açmaya çalıştılar ama ben henüz otomobili yeni teslim almış olduğumdan dolayı bu düğme olayını çözmemiştim ve haliyle sadece düğmeye basmakla yetindim. Israrla açılmayan bagaj için anahtarın üzerindeki düğmeye basmak zorunda kaldım ama o da otomobili kapatmadan devreye girmedi. Neyse sonunda güvenlik görevlisi bana sinir olarak, tuhaf bakışlarla bagajı inceledi ama olan olmuştu... Bir düğme insanın hayatını neden bu kdar zorlaştırır diye sormadım değil... Özellikle de pratikliği artırması gereken bir düğmenin... Ardından hep max konumunda kullandım o düğmeyi...
Peki alçak tavan ve dar camlar kabinde sıkışıklığa sebep oluyor mu? Aslında olmuyor, ön taraf gayet ferah, sadece arkada oturduğunuzda hacim olarak olmasa da görüş olarak dar camlar, bazılarına göre (ben çok sevdim, dar cam ve hafif basık tavanlara bayılıyorum çünkü) klostrofobik bir ortam oluşmasına neden olabiliyor. Ama kullanışlılık ve değişkenlik konularında hiçbir sıkıntısı yok.
Ön tarafta da klasik Insignia göstergeleri ve kumandaları bulunuyor. Orta konsoldaki düğme kalabalığı gözünüzü korkutsa da kullanımı çok zor değil, sadece biraz daha sezgisel olması otomobili kullanırken dikkat dağılmasını engelleyebilirdi.
Hemen cevap vereyim etkileyici. Ancak buna geçmeden önce 2.0 litrelik dizel motorla başlayalım. Bundan sadece birkaç hafta önce sizlerle Astra ST’nin lansmanından ve sürüşünden biraz bahsetmiştim. O tanıtımda da aynı motoru kullanma şansı elde etmiştim ve ilk oturduğum anda dikkat ettiğim nokta motorun oldukça gürültülü çalışması olmuştu.
Belki Astra oluşundandır demiştim kendimce ama Insignia’da da bunun varolduğunu görünce açıkçası biraz şaşırdım. Bu sınıftaki bir otomobilde böyle bir motor sesinin kabine bu kadar sızması pek hoş değil, özellikle de duyulan ses hiç mi hiç rafine değilken.
Sesi güzel değil belki ama verileri etkileyici: 4000 d/dak’da 160 bg güç ve 1750- 2500 arası sabit olarak üretilen 350 Nm maksimum tork. Tork overboost ile 380 Nm’ye kadar çıkıyor ki otomobilimiz otomatik şanzıman olduğu için bu seçenek mevcuttu.
Tork 1750 d/dak’da, güçse 4000 gibi dizele göre yüksek bir devirde üretildiği için her devirde oldukça canlı bir karaktere sahip Insignia. Her daim elinizin altında belli bir güç olduğunu bilmek keyif veriyor ve bu sayede çok fazla vites değiştirmek (manuel moddaysanız) gerekmiyor. Hızlanma yeterli, belki biraz daha iyi olabilirdi ama motor sakin kullanımda oldukça ekonomik ve en büyük özelliği de bu. Fabrika verilerine göre 6.9 lt/100 km’lik değere ulaşmak zor olsa da 7.5- 7.8 lt/100 km kolaylıkla elde ediliyor ki 1700 kg’dan ağır bir otomobil için iyi bir değer bu. Ah şu ağırlığı biraz daha az olsaydı ya!
Direksiyonu belki de en başarılı yönü Insignia’nın. Bazılarına göre biraz hafif olsa da bu kadar ağır bir otomobili kolayca yönlendirmenizi sağlıyor. Evet, belki lastiklerde olup bitenler bir filtreyle size iletiliyor ama sonuç olarak bu sürüş değil, bir aile otomobili. Yine de bir Mondeo gibi tepkili ve hızlı olmadığını söyleyebilirim.
Cosmo donanımı ST’nin tek seçeneği. Burada standart olarak FlexRide şasi sistemi sunulmuyor, bu da standart süspansiyon ayarlarıyla yol alacağınız anlamına geliyor. Tatlı sert süspansiyonun konfor tarafı bir kademe daha fazla. Bazen, darbeler sert şekilde kabine yansıyabiliyor ama tali yollarda, eğim değişikliklerinde gövde çok hoş bir şekilde salınıyor ve konfordan ödün vermiyor. Bu kesinlike rahatsız edici değil, gayet rafine ve kontrollü. Yol tutuşsa bu kontrollü salınıma rağmen güven verici, 18 inç jantlar ve geniş lastiklerin yol tutuşa etkisi büyük. Çok zorladığınızda önden kayma boy gösteriyor ama o noktaya kadar gelmek için fazlasıyla cesur olmalısınız. Önden kayma durumunda ayağınızı gazdan çektiğinizde ağır gövdenin bazen ne kadar işe yaradığını görüyorsunuz; ağırlık anında öne yığılıyor ve hokus pokus! Ön lastikler istediğiniz tutuşu elde ediyor. Arka tarafsa oldukça stabil, çizgisinden çıkmıyor kolay kolay.
Ağırlığı en çok hissettiğiniz noktaysa ani yön değişilikleri ya da seri virajlar oluyor. Insignia ST bu tip noktalarda hantallaşıyor, şanzıman da istediğiniz ani tepkileri veremediği için yığılıp kalıyorsunuz adeta. En iyisi sert hareketlerden kaçınmak ve yolun ritmine ayak uydurabilmek.
Bunun dışında yüksek hızlardaki stabilitesi, motor sesi dışındaki yalıtımı ve konforu gerçekten övgüyü hak ediyor. Ayrıca kabinin kaliteli hissi de kendinizi iyi hissetmenizi sağlıyor. Insignia kesinlikle için bulunması çok keyif veren bir otomobil.
Bu sınıfta station mu?
Evet, çok alışık olduğumuz bir şey değil bu ve Opel bu gövde tipi için en çok talebi İtalya ve Almanya’dan aldıklarını söylüyor. Dolayısıyla ülkemizde çok görebileceğiniz bir otomobil değil Insignia ST. Yine de dikkatli baktığınızda günlük hayatta rastlayabiliyorsunuz ST’lere.
Hemen hemen her otomobile bindirdiğim ve fikir paylaştığım babamla bu konuyla ilgili olan konuşmamızı aktarayım sizlere:
‘2.8 litrelik 260 bg gücündeki benzinli versiyonda 4 tekerlekten çekiş de alabiliyorsun. Yani SUV’ların en büyük avantajı burada da sunuluyor. Evet belki dizel motorda 4 çekeri yok ama bence büyük bir eksi değil bu.’
Şimdi soruyorum size, 81.000 TL’ye aynı motora sahip SUV Opel Antara mı alırsınız yoksa 88.000 TL’ye Insignia ST’mi? Aradaki fiyat farkını karizma, sürüş pozisyonu ve yol tutuşa verdim gitti...
Posted by Berk Sarıoğlu at 23:38 4 comments Links to this post
Labels: Opel, Opel Insignia
Yeni fiskoslarımız var!: http://autochronicles.blogspot.com/p/fiskos-haberler.html#axzz18kSuSpdf
Posted by Berk Sarıoğlu at 14:25 0 comments Links to this post
Posted by Berk Sarıoğlu at 20:32 0 comments Links to this post
Yeni yazımız için tıklamanız yeterli:
Posted by Berk Sarıoğlu at 01:35 0 comments Links to this post
Posted by Berk Sarıoğlu at 23:05 0 comments Links to this post
Yaşlıları anlamak zordur, onlarla iletişim kurmak, yaşadıklarını anlamak, dönemlerinin getirilerini, o zamanların kültürlerini kavramak... Onlar hayatın o şekilde devam edeceğini düşünmüş, sürekli gelişen dünyadan korkmuş, sevseler de sevmeseler de bir şekilde buna ayak uydurmaya çalışmışlardır. Bu yüzden yaşlıların bizler gibi yaşamasını, hayata bizler gibi bakmasını bekleyemeyiz, beklememeliyiz.
Pekin’den Paris’e kadar yapılan klasik otomobil yarışına katılan bu tarihi otomobil örnekleri bana yaşlılar toplantısını hatırlattı. Hani şu babaannemizin, anneannemizin, dedelerimizin evlerinde yapılan ve arkadaşlarının katıldığı toplantılar olur ya, onlara benziyordu.
Hepsi kendi dönemlerini gururla yaşar, yaşatır, birbirlerine anlatır, 60- 70 yıllık dostluklarından bahseder, çay içer, el yapımı kurabiye yer, ‘ah senin kurabiyelerin eskinde böyle miydi’ gibi serzenişte bulunur, o eski zamanları hatırlatırlar birbirlerine.
O zamanlar Rolls Royce’un gümüş kaplı heykelciğine, Jaguar’ın kabininin nasıl koktuğuna, Bentley’in analog saatinin tik-tak sesine dikkat ediyormuşsunuz, o dönemler karışık otomobil konseptleri de yokmuş ortada. Sadece sedan, convertible ve az sayıda coupe. Böyle MPV, SUV, crossover, tek kapılı coupe gibi tuhaflıklar, dejenerelikler, ne olduğu belli olmayan otomobiller, kompozit malzemeler, enjeksiyonlar, havayastığı yokmuş... Otomobiller arazi içinse arazi için, hızlı gitmek içinse hızlı gitmek için üretilir, herkes kendi işini en iyi yapmaya çalışırmış. Dolayısıyla kullanıcıların ne alacakları, daha da önemlisi üreticilerin kullanıcılara ne sunacağı belliymiş.
Yaşlılar toplantısında bunları gördüm, öğrendim, deneyimledim, duydum. Otomobillerin birbirleriyle konuştuklarına şahit oldum, zaman karşısında sahiplerinden başka tutunacak bir şeyleri olmadığına...
Babaannem ne zaman okulunun önünden geçsek bana ‘bak şu pencerede sigara içmeye başlamıştım’ derdi. Bir Bentley de bana yanından geçerken ‘bak şu arkadaki yolda eskiden 150 km/s’ye çıkardım, hey gidi günler hey...’ dedi.
Ah babaanne, ne kadar haklıymışsınız, ancak bu kadar yıl sonra anladım sizi. Meğerse ne kadar güzelmiş, eşsizmiş o yıllar, herkesin birbirini tanıdığı, kavramların birbirine girmediği, dejenere olmayan değerlerin görülebildiği dönemler...
Bizlerin yapması gerekense yaşlılarımıza iyi bakmak. Onlar bugünü oluşturan, yaşatan değerler çünkü...
Posted by Berk Sarıoğlu at 16:25 0 comments Links to this post
Labels: apeks noktası, evo dergisi, yaşlılar toplantısı