Gönül Çıramız Söndü - R. Mithat Yılmaz - Günışığı Gazetesi
Bünyamin Eroğlu, Elazığ semasında bir hoş seda bırakarak kayıp gitti.
1954 yılında dünyamıza merhaba diyen sanatçı, 2 Mart 2018’de ölüm meleği ile karşılaştı ve altı ay sonra; 26 Temmuz 2018’de de ulu davete icabet etti.
Bünyamin Eroğlu, herkes tarafından sevilen, çok yönlü bir sanatçıydı. Şiir denemeleri vardı, besteleri vardı, folklorcuydu, tiyatrocuydu, birçok müzik aletini çalmasını bilirdi; güzel sesiyle iyi de bir icracıydı. Aynı zamanda zengin sosyal aktivitesi olan bir hemşehrimizdi. En son merhum Fikret Memişoğlu’nun kurmuş olduğu Elazığ Folklor ve Turizm Derneği (EFTUD)’nin başkanlığını yürütüyordu.
Eroğlu’nun diğer bir aktif yanı da ilimizde gerçekleştirilen müzik ve folklor konulu faaliyetlerin mutlaka bir tarafında yer almasıydı. Şayet müzik-folklor yarışmalarının organizasyonunda yoksa jürisinde muhakkak vardı. Başarılı, işine hâkim bir program yapımcısı ve sunucuydu. Yıllardır sürdürdüğü “Gönül Çıramız” programı, neredeyse, “Bünyamin Eroğlu” ismiyle özdeşleşmiş bir yayındı.
Onun, program girizgâhında bir epigraf olarak illa ki okuduğu o upuzun şiiri, neredeyse bütün Elazığ’ın hafızasına nakşolmuştu. Bir iki dörtlük de biz okuyuverelim:
Seksen bir ili gezdim dolaştım
Zaman oldu çok şöhrete ulaştım
Çok yerlerde, çok işlere bulaştım
Vatanın elleri çok güzel amma
Gakgoşlar diyarı Elaziz bir başga.
Kulak ver arkadaş gelen şu sese
Arap Baba denen büyük nefese
Kurmuşlar bir ilim dolu medrese
Buradan geçmemiş bizim Köroğlu
Amma tarih seni burda der oğlu
Büyük Abi ol Bünyamin Eroğlu
Onu, bu sahada en ziyade şöhrete ulaştıran eseri ise –şiiriyeti her ne kadar zayıf olsa da– güftesini kendi yazdığı, bestesini ünlü sanatçı Murat Göğebakan’ın yaptığı “Vazgeçilmiyor” adlı parçadır. İki kuple de o eserden okuyalım gelin. M. Naci Onur’un, “Elazığlı Güftekârlar” kitabından:
İnan senin için vazgeçilmiyor.
Nam-ı müstearıyla Büyük Abi’nin TV programlarını takip edenler şahit olmuşlardır. En ziyade üzerinde durduğu husus, düğünlerde-şenliklerde Elazığ harici folklor gösterilerine ve müzik parçalarına yer verilmesi idi.
Eroğlu, milliyetçi, ülke birlik ve bütünlüğünden yana duyarlı bir insandı. Hatta bu yüzden bir tarihlerde gadre uğramışlığı dahi vardır. Fakat iş, yerel müzik ve halk oyunlarına gelince, her ilin düğününde, şenliğinde kendi müziğinin çalınmasından, kendi halk oyunlarının servis edilmesinden yana katı bir tutumu vardı. Bu mevzuda haksız da değildi hani… Millî hassasiyet başka, mahallî hususiyet başka!..
Eroğlu’na göre, okul müfredatlarına millî kültür kadar mahallî kültürü içeren pasajlar da konulmalıydı. Mahalliden milliye; oradan da evrensel boyuta sıçrayan bir tekâmül gözetilmelidir. Büyük sanatçıların başarı izleğinde daima bu üçlü aşama dikkat çeker; “yerel+ millî+ evrensel.”
Temennimiz odur ki, sanatın her branşında bu üçlü aşama kendini ispat etsin ve yetkin otoritelerce başarı trendi göstersin.
Hülasaten demek gerekirse, Bünyamin Eroğlu’nun vefatıyla Elazığlının seyir perdesi kararmış, “Gönül Çırası” sönmüştür.
Sözün nihayetini, sanatçının ölümü üzerine, jet şair İhsan Nazik’in, –belki de henüz mevta yerdeyken– kaleme aldığı methiye-mersiye frekanslı şiirinden mısralarla getirelim, efendim:
Harput kültürünün mihenk taşıydı;
Eroğlu erlerden bir yiğit göçtü.
Gönülden sevenin can yoldaşıydı;
“Büyük Abi” namı, temiz mazisi
Çileler çektirdi alın yazısı
Şimdi içimizde derin sızısı;
Hak Dostu Şairim, hâlimi görün
Bir dostu yitirdim yaram çok derin.
Gül bahçesi olsun cennette yerin;