Hüseyin Toptaş Peygamber Efendimiz bütün inanlar için güzel bir örnektir - Hüseyin Toptaş
Günümüzdeki tartışma Nebi ve Resul kime denir? Hem nebi hem de resul aynı kişi olur mu? gibi daha çok kelam ilmini ilgilendiren bir konuda yapılmaktadır. Son Peygamber Hz. Muhammed olduğunu kabul ettiğimize göre Resul ve nebi olarak da Kur’an’da belirtildiğine göre peygamber sözcüğü bu kavramlar yerine geçer mi geçmez mi tartışması ile zihinleri bulandırmamak gerekir. Resul ve Nebi gibi kavramlar üzerinde yapılacak tartışmalar bir müddet sonra peygamber kavramı üzerinde de yeni tartışma ortamlarının oluşmasına vesile olacaktır.
1- Size göre nebi MUHAMMEDİN günü birlik hayatta kendisinin, kendine ait kullandığı sözl yada ifadeler varmıdır? Eğer var ise vahiy (Allah kelamı) i nasıl ayırd edersedersiniz?
2-Allahu kur’anda nebi ve resul kavramlarını neden ayrı ifadelerle kullanmıştır? Bu ifadeleri ayrı ayrı kullanmakla Allah (Sizce peygamber aynı anlama geliyorsa) lüzumsuz yere mi bu ifadeleri kullanmıştır?
3-Nur süresi 54. Ayette resule iteatten söz ettiği halde (peygambere) iteat şeklindeki meale göre 1. Maddedebelirtildiği üzere kendisine söz ve ifadelerine iteat ile resule vahyedikene iteat , yada müslümanın iteat sorumluluğu aynı düzeyde midır?
4- Haşr 7. Ayette kur’anın anlam ve bütünlüğü düşünüldüğünde Nebi yada sizin ifadeniz ile peygamber “her ne dediyse” mi anlamamız daha doğru, yoksa Allahın resulü “Allahtan size ne bildirdi ise O’nu alın” şeklinde anlamamız ha doğrudur?
5- maide 3, zümer 3, hakka 43, 44, 45, ve 46 ayetler ele alındığında Nebi muhammet dinin ortağı değil vahyin herbirerinin arzettiği önem kadar, önemli bir görev ve önem arzeden kendisine vahyedileni insanlara ulaştırmakla görevlendirilen seçilmiş bir insan ve son nebimidir?
Şaban Kıvrak hocam
İlginiz için teşekkür ederim. Allah razı olsun. Konu ile ilgili değerlendirmemi sunuyorum.
Hz. Peygamber’in inanç, düşünce, davranış ve hedeflerine yön veren, bunları belirleyen Kur’an’dan başka bir şey değildir. Bu bakımdan Hz. Peygamber’in Sünneti’ni, hayata aktarılmış bir Kur’an şeklinde nitelendirmek hiç de yanlış olmayacaktır. Hz. Aişe de, Hz. Peygamber’in ahlakı hakkında sorulan sorulara olarak” Siz Kur’an’ı okumuyor musunuz? O’nun ahlakı Kur’an idi” cevabını vermiştir.
Ayeti Kerimelerde Peygamber Efendimize itaat açık bir şekilde emredildiği halde, son zamanlarda Peygamber Efendimizin bir beşer olduğu ısrarla vurgulanarak, O’nun yaşantısı bir kenara bırakılarak, dışlanarak Kur’an bize yeter mantığı ile Müslümanlara telkinler yapılmaktadır. Bu telkinler Peygamber Efendimizi Allah ile insanlar arasında bir postacı konumuna getirmektedir. Bu zararlı ve zehirli telkinlerle inananların zihinlerinde meydana getirilecek tahribatlara karşı Müslümanlar uyanık olmalıdırlar.
“Sen ahmak adamın birisin. Kur’an’da öğle namazının dört rekat olduğunu ve kıraatın alçak sesle yapılacağını bulabilir misin? – daha sonra namaz, zekat ve benzeri huşuları zikretmiş ve o şahsa- “Sen bunların tafsilatını Kur’an’da bulabilir misin? Bulamazsın, çünkü Allah’ın Kitabı (bu konularda) mücmeldir, bunların tafsilatını ise Sünnet vermiştir” demiştir. ( M. Hayri Kırbaşoğlu, İslam Düşüncesinde Sünnet S. 129)
Allah’ın Kitabı’nın mübelliği ve en iyi tercümanı olan Hz. Peygamber, Müslümanlar için her şeyi ile örnek alınacak mükemmel bir şahsiyettir. Allahu Teala “Andolsun, Allah’ın Resulünde sizin için; Allah’a ve ahiret gününe kavuşmayı uman, Allah’ı çok zikreden kimseler için güzel bir örnek vardır.” (Ahzab 21) buyurarak inananlara model alacakları şahsiyeti göstermiştir. Bu ayet ile ilgili Muhammed Taqi Usmani şu değerlendirmeyi yapmıştır:
“Peygamberler, öğrettikleri ve davet ettikleri şeyler konusunda uygulamalı! bir örnek olmaları için gönderilmişlerdir. Onların mesajları sadece sözlü öğretilerden ibaret değildir. Hayatta izlenecek doğru yolun öğrenilme¬si, bilinmesi ve takip edilmesi konusunda gösterilecek bir çabada, onla¬rın uygulamaları da, (sözlü öğretileri kadar) önemlidir. Kuran (el-Ahzab, 21) âyetinde bu noktayı son derece açık bir şekilde ifade etmekte¬dir. Bilinen bir gerçektir ki, bir toplumu değiştirmek için sadece teorik eğitimle yetinilemez. Toplumu değiştirmenin tabiî şekli, onların izleye¬cekleri yolu uygulamalı örneklerle göstermektir… Açıkça görülmektedir ki insan önemli bir konuyu öğrenebilmek için daima uygulamada bir ör¬neğe muhtaçtır. Bu husus dinî öğretim ve eğitim için de aynı şekilde ge¬çerlidir. Bu sebepledir ki, Allah sadece kutsal kitaplar göndermekle ye¬tinmemiştir. Bilakis yeni bir kutsal kitap getirmeyen birçok peygamber de vardır, ama bir peygamber olmaksızın gönderilen herhangi bir kutsal kitap yoktur. Mekke müşrikleri de Kur’an’ın kendilerine Peygamber’in aracılığı olmaksızın doğrudan gönderilmesini defalarca istedikleri halde, bu istekleri reddedilmiş ve Kur’an Hz. Peygamber aracılığıyla gönderil¬miştir. Bunun sebebi gayet açıktır. İnsanların sadece kutsal bir kitaba değil, aynı zamanda bu kitabın içeriğini kendilerine öğretecek bir öğret¬mene de ihtiyaçları vardır. Ayrıca kendilerini eğitecek ve onsuz günlük uygulamalarında Kur’an’dan istifade etmeleri mümkün olmayan pratik örnekleri ortaya koyacak bir eğitimciye de ihtiyaçları vardır Bundan dolayıdır ki, Hz. Peygamber bütün İnsanların, kendisinin ortaya koyduğu örnekler aracılığıyla Allah’ın emirlerinin detaylarını öğrenmek ve ona itaat edip tabi olmak zorunda olduklarına dair açık bir emir ile gönderilmiştir.” ( M. Hayri Kırbaşoğlu, İslam Düşüncesinde Sünnet S. 183)
İmam-ı Azam Ebu Hanife’nin ifadesiyle, “Allah’ın Resulü, Allah’ın Kitbı’na muhalefet etmez; Allah’ın Kitabı’na muhalefet eden de Allah’ın Resulü olamaz” (Hadislerle İslam, 1/ 97)
“Şah Veliyullah Dihlevî, Hz. Peygamber’den gelen bilgileri iki kısma ayırır:
Hz. Peygamberin risâletiyle ilgili olan, onun insanlığa tebliğ etmek¬le yükümlü olduğu hususlar. Kur’an bunun başında gelir. Hukuk, ibadet ve ahlâkın ana ilkeleri de bu kısma girer. Dihlevî’ye göre, Hz. Peygamberin Kur’an dışında âhiret âlemine ilişkin verdiği bilgiler (acâibu’l-melekût) de yine bu türdendir.
Hz. Peygamber’in risâlet sahasına girmeyen, tebliğ etmekle mü¬kellef olmadığı, ancak bir insan olarak söyledikleri ve yaptıkları. Peygam¬ber (sav) de bir fert olarak toplum içinde yaşamıştır. Dolayısıyla onun da gündelik hayatı ve sade insanların yaşantısı gibi bir yaşantısı vardı. Bü¬tün bu konularda hiçbir söz söylemediğini ileri sürmek mümkün değil¬dir. Bu noktada yapılması gereken iş, onun peygamberlik görevi ile insan oluşu arasındaki dengeyi görmek ve muhafaza etmektir. Kur’an, onun bir beşer olduğunu vurgulamış, kendisi de sık sık bu özelliğini ön plana Çıkarmıştır. Beşerden bir peygamber olamayacağı iddiası, müminlerden değil müşriklerden gelmiştir.
Resulullah’ın bazı tasarrufları, onun yalnızca bir insan olarak aklına, kişisel görüşüne ya da zan ve tahminine dayanmaktaydı. Meselâ, Medine’ye geldiğinde, hurma ağaçları üzerinde bulunan bazı adamları görmüş ve onların ne yaptıklarını sormuştu. Ona, erkek hurma filizini dişisine koymak suretiyle hurmaları aşıladıklarını söylediklerinde Hz. Peygamber, “Onun bir fayda vereceğini zannetmiyorum, bunu yapmasalar bel¬ki daha iyi olur” buyurdu. Bunun üzerine onlar da bunu yapmaktan vaz¬geçtiler; ancak bu sefer hurmaların meyveleri az, verimleri düşük oldu. Kendisine durum anlatıldığında o, şöyle buyurdu: “Ben sadece bir tahminde bulundum; şayet (aşıılama) bir fayda veriyorsa yapın. Bilin ki ben de sizin gibi bir insanım. Benimki sadece bir zan idi. Zan (da bulunan) hata da eder, isabet de. Ancak ben size, Allah diyor ki, diye başlayan bir ifade nakledersem bilin ki ben, asla Allah’a yalan isnad etmem.” (Müslim)
Ancak özenle vurgulamak gerekir ki Hz. Peygamber’in tebliğ etmek¬le mükellef olduğu alanı, dinî ve dünyevî veya dünyevî ve uhrevî diye biribirinden kopuk iki kısma ayırmak ve Peygamber’in söylediklerini ve yaptıklarını sadece dinî veya uhrevî kısma yerleştirmek, getirdiği dine ve o dinin ilke ve esaslarına aykırıdır.” ((Hadislerle İslam, 1/ 113-114)
Next ArticleKıssadan Hisse: Leyleğin Yılanı avlaması