Sanırım en doğrusu bu!
Teodota Kapan'ı inceledi.
Düzenlendi: Dün 05:26Gönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
Yazarın okuduğum 3. Kitabı .. sanırım en sevdiğim kitabı olacak. Nedeni şöyle açıklayacağım öncelikle öykü kitabı değil. Başlıklar altında yazarın yaşam anekdotları ve üstünde bıraktığı düşünce ve duygu... Duygu öyle vıcık vıcık duygular değil. Yazarın kendi anlamlandırmaları somutlamalarıyla bir kaç kelime veyahut cümlede betimlediği o bakış açısında sürekli varolan duygularını sadece gerçekçi bir dille ifade şekli. Öykü kitaplarını sevmiyorum ama bu tarz kitapları seviyorum hissediş ( daha doğrusu yazarın hissedemeyişini) oldukça beğendim. 73 yaşında yazarımız hasta ama çocukluğuna dönüyor, gençlik dönemlerine, bir arkadaşıyla, hastanede ki halleri..vs vs 20 başlık altında :) hepsi birbirinden güzel anlatımlar.. kısa, net çarpıcı :) büyük cümleleri yok, kendine dair yermeleri bol. Hayatın içinde ki küçük kesitler.. Okurken hüzünlendiğim bazı bölümlerde ( hüznümü açıklamak isterim- hüzünlendim- içinde acıma barındırmayan, saygı uyandıran, bakış açısı, gerçeklikten kopmayan, abartmayan, yüceltmeyen, yaşanmışlıkları trajedi haline getirmeyen, melankolinin içinde bile o gerçekçiliğin elini bırakmayan sahicilik ) çok beğendim.. hiç bu kadar keyif alacağımı umut etmiyordum.. her başlığı kendi içinde özel anlatımlar .. okunmalı.
8.2/10 (2.376 Oy)
Düzenlendi: 11 Oca 21:03Gönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Kafesinbiri·11 Oca 21:02·Kitabı okudu
Sanırım tam olarak böyle
Bir yanıyla, hayatın bana yaptığı dozu kaçmış bir şakaydı bu. Bir yanıyla şiddet, bir yanıyla hak, bir yanıyla kâbustu. Doğrusu, o gün kendimi nasıl teselli ettim bilmiyorum. Herhalde olayı küçük gösterecek birkaç büyük cümle bulmuşumdur. Bulamamışsam bile, kaybettiğim şeylerin beni biraz daha
özgür kıldığını düşünmüşümdür en azından.
Ya da Profesör Kien’i hatırlayarak, şaşkınlıktan körleşmiş bir sesle, “Bat dünya bat!” demişimdir. Kim bilir, ruhumu bir nebze daha rahatlatayım diye, bütün bunların yanı sıra aklımdan Rilke’nin, “Kaynağı içte büyük bir haledir çünkü yoksulluk” dizesini de geçirmişimdir belki. Dediğim gibi, bu kâbusu yaşadığım gün kendimi nasıl teselli ettim bilmiyorum. Bildiğim şu ki, ertesi sabah gözlerimi açtığımda içimde kocaman bir çöl vardı. Ben de, yatağımda değil bu çölün ortasındaydım üstelik ve sürekli üşüyordum.