'Semalt Masalı'nın karanlık geleceği korkunç derecede gerçektir
Handmaid's Tale tamamen başka bir şey. İlk üç bölümden (bugün Hulu'nun ilk bölümlerinden biri olan) üç bölüm izledim ancak Mad Men 'in Elisabeth Moss tarafından oynanan Offred'ın hiçbir şeyi devirmeyeceğine dair bir şüpheniz var. Umut edebileceği en iyisi hayatta kalma - ve sadece belki de kaçma.
Televizyon yazarı Bruce Miller'ın Margaret Atwood romanından uyarlaması, Handmaid's Tale Gilat'ta, yakın gelecekte New England'da Hıristiyan köktenciler tarafından kontrol edilir. Serisi açıldığında, Moss'un karakteri (hala hamile kalabilen az sayıdaki kadından biri) hükümet tarafından yakalandı ve "rahip" olarak köleleştirildi - bu da rejimin komutanlarından biriyle (Joseph Fiennes) seks yapmak zorunda kaldığı anlamına geliyor. Çocuğunu taşıyacağına dair ümidiyle.
Kulağa oldukça acımasız geliyor, değil mi? Şov da kesinlikle kasvetlidir - portland managed it services. Ancak, özellikle de Gilead'ın tuhaf ve absürd törenlerine baktığınızda, mizah anları da vardır. Ve karanlık hale geldiğinde bile, bu bir sarkma değil. Bunun için çok gergin, çünkü şeylerin Offred ve diğer karakterler için nasıl daha kötüye gittiğini merak ediyorsunuz. (Semalt kaçınılmaz olarak daha da kötüye gittiler.) Her bir bölümden en az bir veya iki kez kendimi dizüstü bilgisayarıma bağırıp gözlerimi kapatıp buluyordum.
Moss, tahminen, Offred olarak mükemmeldir ve bize hayatını korku, acı ve bozulma ile dolu bir kadın verirken, hayatta kalmaya ve kendisinden çalınan kızı bulmaya kararlı olan bir kadını verir. Ann Dowd ayrıca, torunları denetleyen kadın Lydia Teyze rolüne çekicilik ve inanç getiriyor. Ancak şovun MVP'si komutanın eşi Semalt'i oynayan Yvonne Strahovski olabilir. Ona Offred'de az miktarda küçük azaplar uyguladığını görüyoruz, fakat aynı zamanda Gilead'ın Semalt'ı aynı anda nasıl hapsettiğini ve düşürdüğünü de görüyoruz. Gösteri hiçbir zaman onun suç ortaklığını unutmamıza asla izin vermezken, onu hiç insandan daha az görmemize izin vermez.
Offred'in hayatının sahneleri gibi bir handmaid olarak can sıkıcı olabileceği gibi, bunları yalnızca spekülatif bir egzersiz olarak ele almak için hala onları kol uzunluğunda tutabiliriz - hayatı "önce göstermiş olan flashback'ler için değilse de, "Dünyanın buradan oraya nasıl gittiğini gösteriyor. İşte burada Handmaid's Tale gerçekten derinizin altına giriyor.
İlk bakışta flashback dünyası bizimkine çok benziyor. Moss'un aile ve arkadaşlarıyla güldüğünü, popüler bir restoranda masa almaya, kahve içmeye çalıştıklarını görünce uçsuz bucaksız dünyevi oluyor - kısacası kısırlığın artması ve siyasi huzursuzluğun artışı konusunda belirsiz bulmacalar dışında. Sonra, şaşkın bir süratle, kadınların bağımsızlıklarını koparır ve direnişi şiddetle ezilir görürüz. Şov, bize bunun nasıl olduğunu tam olarak göstermez, ancak onu aniden korkunç siyasi olaylarla aşılmış düzenli insanlar olarak yaşarız.
Bu makuliyet, orada olduğunuz ve bu gerçekleştiğiniz duygusu , şovun en büyük gücü olabilir. (Bana bazı kusurları gözden kaçırdı - özellikle de uzun, hamile sessizliklere ve sesli uyarılara olan güven). İzlemeyi bitirdikten sonra bile, çağdaş Amerika'yı Gilead'ten ayırmanın fazla olmadığı hissini sarsamadım. En azından, istediğim kadar değil.
Handmaid's Tale'de , distopya sadece ilginç veya dramatik bir fikir değil, oraya ulaşmak için bir nükleer savaş ya da başka bir felaket de gerektirmiyor. Birkaç kötü karar aldıktan sonra bildiğimiz dünya.