"Duvarın dibinde resmim aldılar Ak kağıt üstünde tanıyın beni
Toros dağlarının etekleri ta Akdenizden baslar. Kıyıları döven akköpüklerden sonra doruklara doğru yavas yavas yükselir. Akdenizinüstünde daima, top top ak bulutlar salınır. Kıyılar dümdüz, cilalanmıs gibidüz killi topraklardır. Killi toprak et gibidir. Bu kıyılar saatlerce içekadar deniz kokar, tuz kokar. Tuz keskindir. Düz, killi, sürülmüstopraklardan sonra Çukurovanın bükleri baslar. Örülmüsçesine sık çalılar,kamıslar, böğürtlenler, yaban asmaları, sazlarla kaplı, koyu yesil, ucubucağı belirsiz alanlardır bunlar. Karanlık bir ormandan daha yabani, dahakaranlık!
Biraz daha içeri, bir taraftan Anavarzaya, bir taraftan Osmaniyeyigeçip İslahiyeye gidilecek olursa genis bataklıklara varılır.Bataklıklar yaz aylarında fıkır fıkır kaynar. Kirli, pistir. Kokudan yanınayaklasılmaz. Çürümüs saz, çürümüs ot, ağaç, kamıs, çürümüs toprak kokar.Kısınsa duru, pırıl pırıl, taskın bir sudur. Yazın otlardan, sazlardansuyun yüzü gözükmez. Kısınsa çarsaf gibi açılır. Bataklıklar geçildiktensonra, tekrar sürülmüs tarlalara gelinir. Toprak yağlı, ısıl ısıldır.Bire kırk, bire elli vermeye hazırlanmıstır. Sıcacık, yumusaktır.
Üstleri ağır kokulu mersin ağaçlarıyla kaplı tepeler geçildiktensonradır ki, kayalar birdenbire baslar. İnsan birden ürker.Kayalarla birlikte çam ağaçları da baslar. Çamların birer billurpırıltısındaki sakızları buralarda toprağa sızar. İlk çamlar geçildiktensonra, gene düzlüklere varılır. Bu düzlükler boz topraktır. Verimsiz, kıraç...Buralardan Torosun karlı dorukları yanındaymıs, elini uzatsan tutacakmıssıngibi gözükür.
Dikenlidüzü bu düzlüklerden biridir. Dikenlidüzüne bes kadar köyyerlesmistir. Bu bes köyün besinin de insanları topraksızdır. Cümle toprakAbdi Ağanındır. Dikenlidüzü, dünyanın dısında, kendine göre apayrı kanunları,töresi olan bir dünyadır. Dikenlidüzünün insanları, köylerinden gayrı biryeri bilmezler hemen hemen. Düzlükten dısarı çıktıkları pek az olur.Dikenlidüzünün köylerinden, insanlarından, insanlarının ne türlüyasadıklarından da kimsenin haberi yoktur. Tahsildar bile iki üç yılda birkere uğrar. O da köylülerle hiç görüsmez, ilgilenmez. Abdi Ağayı görür gider.
Değirmenoluk köyü Dikenlidüzündeki köylerin en büyüğüdür.Abdi Ağa da bu köyde oturur. Köy, düzlüğün gün doğusuna düser.Kayalığın dibindedir. Kayalar mördur. Üstlerini sütbeyaz, yesileçalan, gümüsi, türlü renkte lekeler örtmüstür.
Üst basta yaslı, yaslılıktan dalları toprağa eğilmis, dalları kıvrılmısbir çınar ağacı bütün hasmetiyle yıllardır orada durup durur. Çınarağacına yüz metre yaklasırsın, elli metre yaklasırsın ortalıkta çıt yoktur.Her bir yan derin bir sessizlik içindedir. Sessizlik korkutur insanı.Yirmi bes metre yaklasırsın gene öyle... On metrede aynı sessizlik.Ağacın yanına gelip de kayadan yanına dönüncedir ki is değisir, birdenbirebir gürültü patlar. Sasırıverir insan... İlkin kulakları sağır edecekderecede çoktur. Sonra iner, yavaslar.
Gürültünün geldiği yer, Değirmenoluk suyunun gözüdür. Göz değildir ya,bura halkı oraya suyun gözüdür der. Öyle bilir. Bir kayanın dibinden köpüklersaçarak kaynar. İçine bir ağaç parçası atılırsa bir gün, iki gün, hatta birhafta suyun üstünde oynadığı görülür. Döndürür. Bazıları iddia ederler ki,kaynayan su, üstünde tası bile oynatır, batırmaz. Halbuki suyun gözü burasıdeğildir. Ta uzaklardan, çamlar arasından yarpuz, kekik kokularınıyüklenerek Akçadağdan gelir. Burada da bu kayanın altından girer, köpürerek,kaynayarak, bir delice homurtuyla öbür ucundan çıkar.
Buradan Akçadağa kadar öyle kayalık, öyle sarptır ki Toros, bir ev yerindendaha büyük toprak parçası görülemez. Ulu çamlar, gürgenler kayalarınarasından göğe doğru ağmıstır. Bu kayalıklarda hemen hemen hiçbir hayvanyoktur. Yalnız, o da çok seyrek, aksam vakitleri keskin bir kayanınsivrisinde boynuzlarını, büyük çangallı boynuzlarını sırtına yatırmıs birgeyik, bacaklarını gerip, sonsuzluğa bakarcasına durur.
Çakırdikeni en pis, en kıraç toprakta biter. Bir toprak ki bembeyaz,peynir gibidir. Ot bitmez, ağaç bitmez, esek inciri bile bitmez,iste orada çakırdikeni keyifle serile serpile biter, büyür, gelisir.En iyi toprakta bir tek çakırdikenine rastgelinmez. Bunun sebebi,bir kere iyi toprak bos kalmaz, her zaman sürülür ekilir. Bir de,öyle geliyor ki, çakırdikeni iyi toprağı sevmez.
Ne iyi, ne kötü bos bırakılmıs orta halli toprakta da biter çakırdikeni.Çakırdikenini söker, yerini ekerler. Toros eteklerinin doruklarayakın düzlükleri bu minval üzeredir.
En uzun çakırdikeninin yüksekliği bir metre kadar olur. Bir sürüde dalları vardır. Dallar dikensi çiçeklerle donanır. Bu çiçekler besperli, yıldız gibi, uçları sert, sivri iğnelerin ortasındadır. Herçakırdikeninde bunlardan yüzlerce bulunur.
Çakırdikeni bittiği yerde bir iki, üç dört tane bitmez. Öyle üstüste, öyle sık biter ki arasından yılan geçemez. İğne atsan çakırdikenindenyere düsmez.
Baharda zayıf, açık yesildir. Hafif bir yel esse, toprağa değecekmisgibi yatar. Yaz ortalarında, dikende, önce mavi damarlar peydaholur. Sonra yavas yavas dikenin dalları, gövdesi mavilesir. Açıkça birmavidir bu... Sonra mavi gittikçe koyulasır. Bu en güzel bir mavidir.Bir tarla, uçsuz bucaksız bir ova tüm maviye keser. Gün batarken eğer biryel eserse mavi dalgalanır, hısırdar, aynen deniz gibi. Gün batarkensular nasıl kızarır, çakırdikeni tarlası da öyle kızarır.
Güze doğru dikenler kurur. Mavilik beyaza döner. Çatırtılar gelirçakırdikeninden.
Düğme büyüklüğünde sütbeyaz sömüklüböcekler vardır hani. Bunlardanyüzlercesi, binlercesi dikenlerin gövdelerine sıvanır. Diken gövdeleri boncukboncuk sütbeyaz olur.
Değirmenoluk köyü çakırdikenlik... Tarla yok, bağ, bahçe yok.Safi çakırdikenlik.
Çakırdikenliğin içinden kosan çocuk soluk soluğaydı. Çoktanberidir kidurmamacasına kosuyordu. Birden durdu. Bacaklarına baktı. Dikenlerinyırttığı yerden kan sızıyordu. Ayakta duracak hali yoktu. Korkuyordu. Hayetisti, ha yetisecekti. Korkuyla arkasına baktı. Görünürlerde kimsecikleryoktu. Ferahladı. Sağa saptı. Bir zaman kostu. Sonra yoruldu. Yoruluncaçakırdikenlerinin içine yattı. Sol yanında bir karınca köresi gördü.Karıncalar iri iri. Körenin ağzında cıvıl cıvıl kaynasıyorlar. Bir zaman herseyi unutup karıncalara daldı. Ve birden aklına gelince sıçradı. Sağa saptı.Biraz sonra da dikenlikten çıktı. Dikenliğin kıyısına dizleri üstü çöktü.Baktı ki dikenliğin üstünden bası gözüküyor, kıçı üstü oturdu bu sefer de.Bacakları kanıyordu. Kan sızan yerlere toprak ekelemeye basladı. Toprakyaralara düsünce yaktı.
Kayalıklar azıcık ötedeydi. Kayalıklara doğru var gücünü harcayarakyeniden kosmaya basladı.. En yüksek kayanın altındaki çınar ağacına vardı.Ağacın dibi bir kuyu gibi derinlemesineydi. Sapsarı, altın renkli, kırmızıdamarlı yapraklar ağacın dibini doldurmus, gövdeyi yarı beline kadar örtmüstü.Kuru yapraklar hısır hısır ediyordu. Gitti, kendisini yaprakların üstüne attı.Çınarın çıplak dallarından birisinin en ucunda bir kus duruyordu, çıtırdıyıduyunca uçtu gitti. Yorgundu. Bitmisti. Burada, bu yaprakların üstündegecelemeyi geçirdi aklından. Yumusacık. Oturduğu yerden kalkamayabilir de.Sonra, olmaz, dedi kendi kendine. Adamı kurt kus yer. Ağacın üstündekalmıs yapraklardan birkaçı dolana dolana geldi öteki yaprakların üstünedüstü. Sonra boyuna birer ikiser düsmeye basladı.
Kendi kendine konusuyordu. Sesli sesli konusuyordu. Sanki, yanında birisivar da ona söylüyor:
Giderim, diyordu. Giderim bulurum o köyü. Kimse bilmez oraya gittiğimi.Gider bulurum. Giderim iste. Çoban olurum iste. Çift sürerim iste. Anam beniarasın iste. Arasın aradığı kadar. Keçi sakallı göremez yüzümü. Göremez iste.Ya köyü bulamazsam? Bulamam! Aç kalır ölürüm. Ölürüm iste.
Ilık bir güz günesi vardı. Kayaları, çınarı, yaprakları yalıyordu.Toprak taze, apaydınlıktı. Bir iki güz çiçeği toprağı yarmıs, ha çıktı,ha çıkacak. Çirisler acı kokuyor, ıslak ıslak da parlıyordu. Dağlar, çiriskokar güzün.
Bir saat mi, iki saat'mi ne kadar kaldı orada, belli değil. Ama,gün yıkıldı gitti dağların ardına. Neden sonradır ki çocuk, söylenmeyi bırakıp,kendini toparladı. Birden aklına düstü ki, arkasından geliyorlar. Deliyedöndü. Günese bir göz atmayı da unutmadı. Günes basını almıs gidiyordu. Simdinereye gitmeliydi? Hangi yöne? Bilmiyordu. Kayaların arasından incecik birkeçi yolu geçiyordu, ona girdi kosmaya basladı. Kaya demiyor, çalı, tasdemiyor kosuyordu. Yornuğunu iyi almıstı. Duruyor, bir an arkasına bakıyor,sonra gene kosmaya baslıyordu.
Ayakları birbirine dolanıyordu. Bu minval üzre kosarken, çürümüs bir ağacınüstünde küçücük bir kertenkele ilisti gözüne. Nedense buna sevindi.Kertenkele onu görünce ağacın altına kaçtı...
Bir sallandı, sonra durdu. Bası dönüyordu. Gözleri karardı. Etrafındakidünya topağa dönmüstü. Nasıl da fırlanıyordu! Eli ayağı da titriyordu.Arkasına baktıktan sonra gene kosmaya basladı. Bir ara önünden bir keklikzurbası parladı. Kekliklerin kalkısından irkildi. En küçük bir çıtırdı duysahep irkiliyordu zaten. Yüreği, bu sebepten, hep deli gibi çarpıyordu.Umutsuzcasına arkasına gene baktı. Kan tere batmıstı. Dizlerinin bağıçözüldü. Yere oturuverdi. Düstüğü yer ufacık taslı bir yamaçtı. Eksi eksi birhos ter kokuyordu. Burnuna tatlı bir çiçek kokusu geldi. Gözlerini zorlaaçabildi. Basını ağır ağır, korka korka kaldırdı asağılara baktı. Gün battıbatacaktı. Gölgeler öylesine uzamıs. Asağıda hayal meyal bir toprak dam gördü.Sevinçten yüreği ağzına geldi. Evin bacasından duman da çıkıyordu. Duman,ağır ağır, salına salına çıkıyordu. Duman, bir kara duman değildi. Dumanınrengi hafif mora çalıyordu. Arkasında ayak sesine benzer bir patırdıduydu. Basını hızla çevirdi. Sol yanında orman kapkara kesilmis birsağnak gibi gökten yere iniyordu. Orman üstüne üstüne geliyordu.Gene konusmaya basladı. Ama bağıra bağıra konusuyordu. Hem ormandankaçarcasına, aksi yöne yürüyor, hem olanca gücüyle:
Giderim derim ki onlara... Giderim derim ki... Size derim...Size çoban olmaya geldim. Çift de sürerim... Ekin de biçerim. Derim kibenim adım Mıstık derim, Kara Mıstık... Anam yok, babam yok...Abdi Ağam da yok derim. Sizin davarınızı güderim... Sizin çiftinizisürerim. Sizin çocuğunuz da olurum. Olurum iste. Benim adım İnceMemed değil. Kara Mıstık derler bana. Anam ağlasın. Olurum iste.Gavur Abdi Ağa da arasın beni. Çocukları olurum iste.
.............." Yaşar Kemal, İnce Memed 1
Bizde gidelim bir kitap alalım.. Adı ince olsun ama, hem de okuyalım; ustanın vasiyeti yerini bulsun.. Okspor	galeri	iletişim	Giriş	Beni Hatırla