Ya nasip demek lazım, yoksa neme lazım! – kudretuğurlueminsoy
21 Nisan 2018 29 Temmuz 2018 Kudret Uğurlu Eminsoy 0 yorum helva yerken kırılır dişi, mermere geçer dişi, ya nasip
-“Haydi Hasan! Fazla oyalanmadan yola koyulalım. Çok şükür burada işimiz bitti.”
Hasan son bir kez karşı tepenin yamaçlarındaki büyük patlamalara bakarken, gecenin karanlığında, artarda parlayan kızıl alevler, kendilerini kapkara dumanlara teslim ediyordu. Haykırış ve koşuşturma seslerinin eşliğinde Hasan, atına bir hamlede bindi ve Ali’nin peşi sıra atını mahmuzladı.
Tarihi ahşap kapı gıcırtıyla açıldı ve iki genç asker içeri girdi.
-“Teğmen Ali, emret komutanım!”
-“Çavuş Hasan, emret komutanım!”
Komutan makam koltuğundan sevinçle fırladı ve gelen askerleri sevgi ve şefkatle kucakladı.
-“Aferin evlatlarım! Haberiniz bize ulaştı. Cephaneliği imha etmeniz düşmana büyük bir darbe vurdu. Çok şükür, çok şükür”
Teğmen Ali: -“Biz vazifemizi yaptık komutanım.” derken yanakları kızaran Hasan çavuş da odanın zeminindeki, ihtiyarlamış tahta döşemenin yüzündeki, kıvrım kıvrım uzanan, yılların yorgun çizgilerine bakıyordu.
-“Güzel bir iş başardınız aslanlarım. Şimdi gidin! Dinlenin! Yeni vazifeniz için, yarın sabah odamda sizi bekliyorum.”
İki asker sertçe selam verdikten sonra dışarı çıkıp, karargâhın avlusuna inen ahşap merdivenlerden inmeye başladılar. Merdiven basamaklarından bir tanesi artık son nefesini verirken, çatırtıyla ikiye ayrıldı. Çavuş Hasan büyük bir gümbürtüyle aşağıya düştü. Teğmen Ali de yardım etmek üzere peşi sıra üçer beşer merdivenleri atlayıp, Hasan Çavuş’un yanına gelmişti ki aşağıdaki bağırtı çağırtının ne olduğunu anlamak için, balkona koşan Komutanın aceleyle ve dikkatsizce dokunduğu, balkonun kenarındaki çiçek saksısı da Teğmen Ali’nin kafasına şiddetle iniverdi. Ne olduğunu bile anlamadan yere yığılıp kaldılar.
Çavuş Hasan’ın kolu bacağı sarılmış, Teğmen Ali’nin de kafası yarılmış olduğu halde ikisi de kendisini, askeri revirin hasta yatağında, yan yana yatıyor halde buldular. Şaşkınlıkla birbirlerine bakıyorlardı. Hayretle bir hallerine ve birde o sırada yanlarına “Geçmiş olsun!” demeye gelen Komutanlarına baktılar ve üçü birden neşeyle gülmeye başladılar. Onlarla beraber gülen, yan taraftaki doktor da aklından şunları geçiriyordu: “Nasip ise işin, mermere geçer dişin, nasip değişe işin, helva yerken kırılır dişin.”
← Tövbe edeni bağışlamak ve kin gütmemek
Tur Suresi →
26 Şubat 2018 Kudret Uğurlu Eminsoy 0