Ordu’ya yeni “Namık Altaş”lar lazım
Bir hizmet adamı.
Bir gönül adamı…
Vefalı bir dost…
Merhamet , sevgi , yardımseverlik ve en önemlisi “dik duruş” deyince akla gelen ender insanlardan birisiydi NAMIK ALTAŞ...
Hiç yamulmadan , doğru bildiği yolda inançla ve imanla giden bir milli eğitim sevdalısıydı o..
Ama başında “milli” olan bir eğitimci.
Eğitimin milli olması, bizden olması için gayret gösteren bir insan.
Evet, , “Gençlik bizim geleceğimizdir” ama hangi gençliğe biz geleceğimizi emanet edeceğiz. İşte onun hiç durmadan söylediği kaygısı hep bu idi. Kaygılıydı biraz gençliğin son dönemlerindeki o sosyal medya, cep telefonu ve internet ortamı ile beraber bütün vakitlerini harcadığı sanal ortam hastalığından... İman ve inanç sahibi , milletinin hizmetkarı olabilecek bir genç nesil , yani kendi milletine, milletinin değerlerine yabancılaşmayan bir gençlikti onun istediği ..
Bu gençlik her şeye değer derdi ve kurumunun en güzel, en son modern imkânlara ve donanıma sahip bir okul olması için çalıştı ve Ordu’ya güzel bir eğitim tesisi kazandırdı.
Bir tesis, bir yapı, bir kurum veya herhangi bir projeyi hayata geçirmek istediğinde, onun en güzeli, en donanımlısı ve tüm ihtiyaçlara cevap verebilen bir eser olmasını isterdi. Bunun için her türlü fedakârlıkta bulunurdu ama müsrif değildi. Gereksiz harcama yapmaz, israfı sevmeyen tutumlu yönüyle de örnek olurdu çalışanlarına.
Ordu’ya ve hatta bölgemize ve ülkemize ULUCAMİ gibi bir eseri o kazandırdı diyebiliriz. Caminin bir külliye olarak gelecek nesillere hizmet verebilmesi için tam ve mükemmel bir donanıma sahip olmasını istedi hep. Bunun için de maddi manevi her türlü çalışmanın en önünde hep o vardı. Selimiye’den sonra bir üç şerefeli camiyi biz de Ordu’muza niye kazandırmayalım ki derdi. Caminin İki minaresinin yanına iki minare daha inşa edilmesi için çalışma başlattığı sırada ayrıldı aramızdan. Bu mükemmel Külliyenin eksikliklerinin tam onun istediği gibi tamamlanması, eksik minarelerin, çevre düzenlemesinin yapılarak Ordu’luların hizmetine sunulması artık bizlerin ve geride kalanların üzerinde bir borç.
Namık Altaş bir Ordu sevdalısı idi. Yatırımlarını hep kendi şehrine yapmak isterdi ve ALTAŞ ailesi olarak da hep öyle yaptılar zaten. İnşaat alanındaki çalışmalarını, beton fabrikasını ve otomotivdeki yatırımlarını da hep Ordu’ya yaptılar. Ordu’da da en son teknolojik imkânlarla donatılmış bir televizyon kanalı olması için çok uğraş verdiler. Şimdi tüm dünyadaki Türklerin ve Ordu’luların yörelerini gördükleri ve izledikleri bir televizyon kanalı var artık.
Perşembedeki balık çiftliğini Ordu ekonomisine kazandırmak için çok uğraş verdiğini yakinen biliyorum . (Arada bir vakit bulduğumuzda burada balıkçı çalışanlarının yaptığı ve hep birlikte yediğimiz buğulamaları unutmak mümkün mü. )
Altmışlı yılların Ordu’ya bir yatırımı olan Soya fabrikasını atıl halden kurtarıp bugün tam faal bir şekilde 24 saat çalışan bir fabrikaya dönüştürmek için ailesiyle birlikte verdiği gayret takdire şayandır.
Altaş yağ sanayi olarak Türkiye’nin ikinci beşyüz firması arasına Ordu’dan 13. sırada giren bir sanayi kuruluşudur artık Ordu’luların “soya fabrikası” olarak bildikleri kuruluş. Ailesiyle birlikte Namık Altaş’ın burada da emek ve katkıları şüphesiz çok fazladır.
O’nun en büyük kaygılarından birisi de, bir fazla kişiye daha nasıl iş ve aş verebilirim kaygısıydı. Bunun için çalışırdı ve bu maksatla bir yatırım yapacaksa önce ORDU derdi hep. Tıpkı ailesi gibi. Ülkemizin bir istihdam sorunu varsa ve rabbim bize bu yolda bir imkân vermişse eğer, bir kişiye bile olsa iş ortamı sağlayacak bir yatırım yapmayı da bir borç bilirdi kendisine.
Sevgili Namık Kardeşim…
“Kim bir zerre hayır işlerse mutlaka karşılığını görür, kim de bir zerre şer isterse o da karşılığını görür”.
Okul arkadaşım, sınıf arkadaşım, mesai arkadaşım oldun.
Bu dünyada bir kul olarak yapmak istediklerinin yakinen şahidiyim.
Hep hayrı istediğinin yakinen şahidiyim…
Hep şerri defetmek istediğinin de yakinen şahidiyim.