Cesaret ve samimiyet: "Ben bir entel gafilim." | hakan akçura
Posted on 24/11/2009 by omosis
İzmirizmir.net’ten: 24 Kasım 2009 19:25
Yazık ki “gavur”luğunu unuttu İzmir, kendini “taş devrinde” sanıyor. Kendi “açılım”sızlığının suçunu başkalarında arıyor. Zaman içinde demokrasi ruhunu kaybetmiş şovenizme ve ırkçılığa soyunmuş bazıları. Batının en batısında, denizin kıyısında “malum” “dağcılara” özenmiş.
Yakışmıyor taş atmak o ellere, gül atan eller gül kokar, dikeninden kan aksa da…
“Malum” arkadaşlar “malum” arkadaşlara faşist mi demişler? Yok canım “taşist” onlar. Yani eline şehir içinde bulamayacağın kadar büyük kaya parçalarını “dağdan” indirtip getirten “malum” arkadaşlar, şehir eşkıyalığına başvurunca, buna “taşist” saldırganlık adı veriliyor. Ki bu da hiç abartılı bir ifade değil! Hele bir de bunu “medya” deresinden toplanan taşlarla yaparlarsa… Oooo ne büyük gövde gösterisi.
Biz zaten Çeşme’de serinler, evlerimizde pinekler, alışverişimizi komşumuzdan ya da dostumuzdan ya da hadi haksızlık etmeyelim bir ahbabımızdan bile yapmayız! Bizim sevgisizliğimiz kendimize, bizim aşağılık kompleksimiz “asıl” gavurlarımızdan sonra bir türlü “gavurlaşamamamız”dan. Biz İzmir’in genetiksel mirasına sahip olamayız çünkü biz devşirmeyiz. Hiç birimiz tarihi mekanların kıymetini bilmedik. Hiç birimiz İzmir için düşünmedik. İzmir bence dış gebelik yaşıyor her daim. Aidiyet geliştirdiğini sanarak boşuna gülünç duruma düşüyor. Kimse bir gram ilerlemediğini söylerken aslında en saf duygularını dile getiriyor. Sonra da taşı gediğe pardon taşı “malum” arkadaşlara attığını sanırken kendi başını yarıyor… İzmir sonradan görme “gavur”luğunu kusuyor. O, Türkiye gibi, demokrasisi olmayan Cumhuriyetimizdeki safralarını kusuyor…