Mücadelenin başarısı, doğru ve yeterli örgütlenmiş eylemli hale gelmiş kadro öncülüğü ile mümkündür
Nereden başlayacağız? Kendimizden başlayacağız, sistemden düşünce ve davranış olarak, felsefi, ideolojik, örgütsel olarak kopacağız. Nasıl yaşayacağız? İktidar ve devlet sisteminin, erkek egemen zihniyet ve siyasetin üzerimizdeki etkilerine karşı onları kusarcasına bir mücadele yürüteceğiz. Sınıf ve cins mücadelesini, nefs mücadelesini, ideolojik-örgütsel çizgi mücadelesini bu temelde geliştireceğiz, 24 saat kendimizi böyle mücadeleci kılacağız. Bu temelde de sistem içinde sisteme karşı 24 saat mücadele halinde olacağız.
Devrimci mücadelede kadro sorunu yakıcı önemini korumaya devam ediyor. Özgürlük Mücadelemizin hemen her alanında öncülük sorunu yaşanıyor. Parti öncülüğünün yetersizliği ve zayıflığı, bütün çalışmalarda istenen ve hedeflenene ulaşamamanın temel nedeni olarak ortaya çıkıyor. Parti öncülüğündeki zayıflık da kuşkusuz kadro yetersizliği ve zayıflığı anlamına geliyor. Parti öncülüğü demek; bilinçli ve örgütlü kadro gücü demektir. O halde öncülükteki yetersizlik ve zayıflık bilinçli ve örgütlü kadro duruşundaki yetersizlik ve zayıflık anlamına gelmektedir. Bu da hem nicelik düzeyinde ve hem de nitelik düzeyinde ortaya çıkmaktadır. Mevcut durumda Özgürlük Hareketimizin başarması gereken görevleri her alanda yürütebilmek için var olandan çok daha fazla kadroya ihtiyaç vardır. Aynı zamanda mevcut görevleri daha doğru ve yeterli anlayan, onları gerçekleştirmek için daha hazırlıklı olan eğitimli ve örgütlenmiş kadro gücü de gereklidir. Önder Apo kadroyu, “Örgütlenmiş ve eylemli kılınmış hakikat” olarak tanımladı. Demek ki, mücadelenin başarısı böyle bir kadro öncülüğünün doğru ve yeterli örgütlenmiş ve eylemli hale gelmiş olmasıyla mümkündür. O da kuşkusuz Önderlik ve Parti çizgisinde en ileri düzeyde eğitilmişliği gerekli kılar.
Kadrolar sorununu esas olarak büyüyen Hareketin ve ortaya çıkan yeni görevlerin ihtiyacı temelinde ele alıp değerlendirmek gerekmektedir. ‘Kadro sorunu neden ve nasıl ortaya çıkıyor?’ diye sorulursa buna en başta Hareketin büyüyüp genişlemesi ve bu temelde yeni ve daha çok görevin ortaya çıkmasından dolayı ileri geliyor diyebiliriz. Çünkü; Özgürlük Hareketimiz sürekli büyüyen, gelişen, genişleyen, yayılan her alanda kendini temsil eden bir hareket konumundadır.
Geçen 45 yıla yakın tarihsel sürece baktığımızda yüksek öğrenim gençliği içerisinde ortaya çıkan bir önderliksel doğuş ve ideolojik gruptan Bakurê Kurdistan’a yayılan bir gençlik grubuna, oradan Bakurê Kurdistan’da partileşmeye, ardından gerillalaşmaya, Rojava Kürdistan’a ve Ortadoğu’ya açılıma, oradan Başûr ve Rojhilat Kürdistan’a yayılmaya doğru sürekli gelişen, büyüyen, genişleyen bir parti hareketi gerçeğiyle yüz yüzeyiz. Dikkat edilirse, büyüme ve gelişme iki boyutta olmaktadır. Birincisi, zemin genişlemekte, alan çoğalmakta, daha geniş sahalara yayılma gerçekleşmektedir. İkincisi ise, çalışma alanları görev ve sorumluluk kapsamı çoğalmakta ve büyümektedir. Ankara’da yüksek öğrenim gençliği içinde bir grup olarak doğan Hareket dört parça Kürdistan’a yayılmıştır. Sadece bir araştırma-inceleme, eğitim ve propaganda grubu olarak ortaya çıkan bir Hareket giderek çok değişik kesimlerden toplum içinde yayılan, eğitim ve örgütleme görevleri yanında siyasi, askeri, sanat, edebiyat görevlerini de üstlenen ve adım adım gerçekleştirmeye yönelen bir Hareket haline gelmektedir.
Özgürlük Hareketi küresel düzeye yayılır hale gelmiş bulunmaktadır
Bugün bu büyüme ulusal sınırları da aşarak küresel düzeye yayılır hale gelmiş bulunmaktadır. Özgürlük Hareketimiz beş kıtaya yayılmış, bütün toplumları etkileyen Önderlik düşüncelerini tüm toplumlara yayma, oralarda bilinç, örgüt ve eylem geliştirme göreviyle sorumlu hale gelmiş durumdadır. Diğer yandan araştırma-inceleme, eğitim ve propaganda grubu olmaktan çıkılarak gerilla temelinde savaş ve siyaset yapan ve tüm toplumsal kesimleri harekete geçirerek mücadeleyi her düzeyde yürüten, demokratik kitle eylemliliğinden Devrimci Halk Savaşı’na kadar her türlü eylem biçimini kullanan, propaganda ve eğitimden demokratik toplum inşasına, Demokratik Konfederalizmin örgütlenmesine kadar çok geniş görevlerle birlikte ve iç içe yürütür hale gelen bir hareket düzeyine ulaşma söz konusudur. Dolayısıyla büyüyen hareket daha çok kadroya ihtiyaç duymaktadır. Yine çoğalan görevler daha nitelikli, görevlerin gereğine göre eğitilmiş kadrolar istemektedir. İşte kadrolar sorunu esas olarak bu temelde ortaya çıkmaktadır. Hareketimiz her gün, her an yeni kadrolara ihtiyaç duymaktadır, yeni katılımlar istemektedir. Sürekli bir katılım çalışmasını gerekli görmektedir. Aynı zamanda gelişen ve ayrışan devrimci görevlerin gereklerine göre kadroların daha derin ve bütünlüklü eğitimine ihtiyaç duymaktadır.
Kadro eğitimi günümüzde çok daha kapsamlı ve derinlikli hale gelmiş bulunmaktadır. Bu da kadro katılımını ve eğitimini temel bir öncülük görevi olarak ortaya çıkarmaktadır. Parti öncülüğünün her alanda mutlaka yerine getirmesi gereken temel bir görevi, Parti’ye yeni kadrolar katmak ve onları kapsamlılaşan görevlerin gereklerine göre yeterlilik arz edecek düzeyde eğitmek olmaktadır. Nitekim 11. Parti Kongremizin, kadroların görevleri kapsamında aldığı birinci karar, yeni kadro katılımı ve eğitimi kararı olmaktadır. Kongre, her Parti kadrosunun başarı ölçüsü olarak, yeni kadro katılımını ve eğitimini koymuştur. 11. PKK Kongresinin kadroların başarısı açısından belirlediği temel ölçü, birinci kıstas budur. Bunu herkesin mutlaka bilmesi ve her düzeyde kesinlikle yerine getirmesi gereklidir. Yani Parti kadroları nerede, hangi çalışmayı yürütüyor olurlarsa olsunlar kendilerinin başarı ölçütü olarak kesinlikle yeni kadro katılımı ve eğitimini esas alacaklardır. Partiye ne kadar yeni kadro ve sempatizan kazandırmaktadırlar, ne kadar kadro eğitmekte, çoğalan, kapsamlılaşan görevleri başarıyla yerine getirecek kadro düzeyini ne kadar ortaya çıkartmaktadırlar? İşte tüm Parti kadrolarının başarı ölçütü söz konusu bu sorulara verilecek cevap olmaktadır.
Esas itibariyle buradan ele alıp baktığımızda mevcut kadro, duruşuyla özeleştiri vermekle yüz yüzedir. Çünkü partiye yeni kadrolar katmak, kadro sayısını büyütmek için çalışma yürüten kadro sayısı, var olanın onda biri kadar bile değildir. Birçok kadro bu durumu kendisine görev bile bilmemektedir, bu yönlü bir planlaması, örgütlülüğü ve çalışması söz konusu değildir. Yeni kadro katmayı, kadro eğitmeyi kendisi için bir görev ve sorumluluk olarak bile görmemektedir. O halde 11. Kongre’nin temel kararına ters, aykırı bir kadro duruşu yaygın bir biçimde yaşanmaktadır. Parti kadroları böyle olursa, kongrenin verdiği görev ve sorumluluklara yeterince sahip çıkmaz, onları başarıyla yürüten olmazsa, o zaman kadrolar sorunu kuşkusuz ortadan kalkmaz. Ne nicel olarak ne de nitel olarak Parti öncülüğünün ihtiyaç duyduğu kadro düzeyi ortaya çıkartılamaz. Çünkü başka kimse Partiye kadro yaratamaz, kadro katamaz, eğitemez. Bunu ancak mevcut Parti kadroları yapar. Her alandaki kadrolar, Parti komiteleri birinci görev olarak önlerine yeni kadrolar katmayı ve onları eğitmeyi koyarlarsa o zaman hem Hareketimiz sürekli büyür hem de kadrolar kendilerini düşünsel ve pratik tecrübe içerisinde eğiterek daha başarılı, çalışan, nitelikli kadrolar haline gelirler. Demek ki, kadrolar sorununda öncelikli husus yeni kadro katılımı ve eğitimi konusu olmaktadır. O halde çözüm de var olan tüm kadro ve komitelerin kendilerini mevcut imkan ve fırsatları en ileri düzeyde değerlendirme temelinde yeni kadro katılımı ve eğitimi için planlamaları, örgütlenmeleri ve başaran tarzla pratikleştirmeleri olmaktadır. Bu temel bir kadro duruşu olmak, birincil parti görevi konumuna getirilmek durumundadır.
Kadın ve gençlik devrimimizin öncüsü konumundadır
Katılım konusu dikkat edilirse sadece gençliğe bırakılan, gençlik çalışmaları kapsamında ele alınan bir husus olmaktadır. Bu kesinlikle doğru ve yeterli değildir. Kuşkusuz her alanda olduğu gibi bu alanda da gençlik hareketi birinci derecede katılımla görevli olabilir, en fazla katılım yapabilir, çünkü baştan beri PKK’nin temel kadro kaynağı gençlik olmaktadır. Günümüzde de gençlik ve kadın, devrimimizin öncüsü konumundadır. O halde öncü kadın ve gençlik olduğuna göre Parti öncülüğüne kadro katılımının kitle alanının da kadın ve gençlik olması gereği açıktır. O halde her alandan daha fazla kadın ve gençlik alanı yeni katılımlar yapmak, kadro ve sempatizanlarla Özgürlük Hareketimizi sürekli büyütmek durumundadır. Fakat sadece bu görev gençlik ve kadın hareketinin üzerinde de değildir. Her Parti kadrosu, her Parti komitesi nerede olursa olsun, hangi görevi yürütürse yürütsün, Partiye yeni kadro ve sempatizanların katılımını kendisine görev ve sorumluluk bilmek, bunun gereklerine göre de kendisini pratikleştirmek durumundadır. İdeolojik çalışmalarda, askeri çalışmalarda tüm toplumsal çalışmalarda böyle bir görev ve sorumluluğu önüne koyabilir ve rahatlıkla pratik de gerçekleştirebilir. Hiçbir Parti kadrosu, komitesi ‘biz bunları yapamayız, bu görevler bizim dışımızdadır, biz farklı çalışmalar içerisindeyiz’ dememelidir. Bir kadro birçok görevi bir arada yürütebilir. Önder Apo, “Ben olsam kırk görevi birden yürütür olurdum. Sayısız komite içerisinde görev ve sorumluluk alır onun gereğine göre kendimi pratikleştirirdim” dedi. Demek ki yapılabilir. Bir komite zaten her türlü görevi birlikte yapan bir organizasyon olmak durumundadır. Dolayısıyla hiçbir çalışma alanı katılım ve eğitim yapamaz değildir. Yeter ki, bunu kendisine görev bilsin, yeter ki çalışma plan ve programını buna göre oluştursun. Elbette yeni kadro katılımı ve eğitimi bir görev olarak bilinmez, günlük yaşam ve çalışma planının içerisine böyle bir görev ve sorumluluk konmazsa o zaman bu çalışma yapılamaz. Ama görev ve sorumluluk bilinir günlük, haftalık, aylık çalışma planlamalarına ve programlarına bu görev de konursa o zaman her kadro, her komite söz konusu katılım ve eğitim çalışmasını yapmaya zaman da, ortam da bulabilir ve başarıyla da yapabilir. Demek ki, bu noktada bir düzeltmeye ihtiyaç vardır. Parti kadrosu olmanın, 11. Kongre’yle de somutlaştırılmış görev ve sorumluluğuna öncelikle sahip çıkma, böyle bir düzeltmeyi gerektirmektedir.
Tüm parti örgütlülüğümüzün yeni katılanlar için bir eğitim okulu gibi rol oynaması gerekmektedir
Eğitim konusu da kuşkusuz büyük önem taşıyor. Bu konuda özelikle yeni katılan genç yoldaşların Önderlik ve Parti çizgisinde eğitilmeleri, parti tecrübemizin dersleriyle donatılmaları, dolayısıyla güncel devrimci görevleri başarıyla yürütür hale getirilmeleri büyük önem taşıyor. Bu noktada belli bir eğitim sistemimiz de var. Temel Parti eğitimi, gerilla eğitimi var. Herhangi bir göreve temel hazırlık eğitimi biçiminde bir çalışma yürütüyoruz. Fakat dikkat edilirse gelişen devrimci mücadelenin yüksek düzeyi çerçevesinde söz konusu temel eğitim yetersiz kalmaktadır. Çok genel ve düz bir düzeyi ifade etmektedir. Önderlik ve Parti gerçeğinin çok kaba, genel tanınması ve anlaşılması ile sınırlı olmaktadır. Böyle bir düzeyde derinleşmiş devrimci mücadele görevlerini yürütmek açısından yeterli olmamaktadır. Bu bakımdan evet, temel bir eğitimimiz var ama söz konusu bu eğitim yeterli değildir. Değişik düzeylerde kadroyu devrimci görevlerin gereklerine göre bilinç, irade ve yetenek düzeyinde yeterli hale getirecek eğitim sistemlerini uygulamaya ihtiyaç vardır. Bu anlamda yeni katılmış kadro ve kadro adaylarının eğitimi konusu büyük önem arz etmektedir. Eğitim sistemlerimizi her alanda böyle bir önemi dikkate alan temelde geliştirmemize, derinleştirmemize, yeterli kılmamıza ihtiyaç vardır. Başka türlü toplumdan alınan yeni insanları Parti kadrosu, militanı haline getirmek Parti görevleriyle sorumlu kılmak, içinde bulunduğumuz dönemin devrimci öncülük görevlerini başarıyla yerine getirir hale gelmesini sağlamak kesinlikle mümkün değildir. Her düzeyde yeterince eğitim temelinde görevlendirmedikçe, sıradan yaklaşımlarla yapılan kadro görevlendirmeleri nicelik olarak belki kadro sayısını çoğaltabilir ama nitelik bakımdan dönemin görevlerini başarıyla yerine getiren bir Parti öncülüğünü kesinlikle ortaya çıkarmaz. O halde demek ki sorun sadece sayıyı çoğaltmakla çözülemiyor. Aynı zamanda görevlendirilen kadroların söz konusu görev ve sorumlulukların gereğini başarıyla yerine getirecek bir bilince, iradeye, disipline, örgütlülüğe, tarza, üsluba, tempoya sahip olması; bütün bunlar temelinde yetkince eğitilmiş ve görevlere göre hazırlanmış olması da gerekiyor.
Böyle bir düzeyi yakalamak açısından eğitim sistemimizin geliştirilmesine, derinleştirilmesine, zenginleştirilmesine ihtiyaç vardır. Tüm Parti örgütlülüğümüzün, Parti çalışmalarımızın aynı zamanda bir eğitim sistemi, eğitim çalışması, yeni katılanlara bilinç, tecrübe kazandıran bir eğitim okulu gibi rol oynaması, işlev görmesi gerekmektedir. Kuşkusuz eğitim kendiliğinden gerçekleşmez, sadece bazı okullar kurarak ya da bazı kadroların çaba harcamasıyla kadroların eğitim sorunu çözülmez. Tam tersine tüm Parti çalışmaları günlük yaşam ve komite düzeni, bir eğitim okulu gibi rol oynamak durumundadır. Diğer yandan tüm kadro ve komiteler diğer görevleri yanında, aynı zamanda birer okul olarak kendilerini içlerine katılan kadroları eğitir pozisyonda olmalıdırlar. PKK’nin diğer örgütlerden farklılığı buradan ortaya çıkıyordu. Temel bir özgünlüğü baştan itibaren buydu. Apocu tarzın, Önder Apo’nun yaşam ve çalışma düzeninin ayırt edici temel bir özelliği buydu. Her şeyi eğitim ile çözüyordu, günlük yaşamı eğitimle birleştiriyordu. Pratik çalışmanın dersleri temelinde kadroları eğitmeyi esas alıyordu. Eğitimi, örgütlenmeyi, yaşamı ve çalışmayı iç içe bir bütünlük halinde günlük olarak yürütmeyi öngörüyordu. Bunları kesinlikle birbirinden koparmıyor ayrı tutmuyordu. İç içe ve bütünlük halinde yürütüyordu. Kendi tarzı için “Yaparken düşünen, düşünürken yapan tarz” dedi. Fikir-zikir ve eylem birliği içerisinde olmayı öngördü. Dikkat edilirse bunları birbirinden koparmadı. Bu parçalılığı tehlikeli gördü, zararlı gördü ve hep farklı sınıf eğilimleri olarak değerlendirdi. Önderlik çizgisinin, tarzının dışında olma olarak gördü. O halde bizim de Önderliğin bu tarzını esas almamız ve her alanda yetkince uygulamamız gereklidir. Demek ki, kadroyu eğitmenin bir boyutu Parti örgütlülüğümüzün, yaşamımızın çalışma düzenimizin bir okul olarak kadroyu sürekli eğitmesi, her kadronun kendini ve yoldaşlarını günlük mücadele görevleri içerisinde eğitmekten de kendini sorumlu görmesini gerektiriyor. Ama bununla birlikte her kadronun kendisini eğitmesi, yani katılmış kadroların kendilerini eğitmeleri için büyük çaba harcamaları da gereklidir. İşte bu noktada da sorunlar vardır. Fazla eğitime açık olmama durumu yaşanmaktadır. Daha doğrusu ciddi bir alt yapı zayıflığı, mevcut gençlik başta olmak üzere toplumda yaşanmaktadır. Bu kadar yoğun bir devrimci mücadele yürütülüyor olmasına rağmen ve katılanlar da çoğunlukla böyle bir mücadele içerisinden gelmelerine rağmen, yine de mevcut insan duruşu gerçekten de çok sığ, dar, ezbere, düzen etkilerini çok fazla taşıyan bir niteliktedir. Hayret verici bir biçimde böyle bir kişilik duruşu yaşanmaktadır. Yani ciddi bir altyapı zayıflığı var, tarihsel bilinç azdır, toplumsal bilinç zayıftır, devrimci mücadeleye, Özgürlük Hareketinin tarihi gelişimine dair bilgi birikimi son derece yetersizdir. Bu konuda bilgisiz, ilgisiz, neredeyse tamtakır diyebileceğimiz bir kişilik duruşu söz konusudur. Bunun yanında bir de kapitalist modernite düzeninden, onun liberalizminden, küçük burjuva bireyciliğinden aşırı derecede etkilenme var.
Özel savaş saldırısını, onun psikolojik savaş boyutunu önemsemeliyiz
Çok iyi biliyoruz ki, 24 saat mücadele halinde geçiyor. PKK, Önder Apo öncülüğünde özgürlük ve demokrasi mücadelesini dayatıyor, özgür yaşamı geliştiriyor ve herkes için bunu öngörüyor. Faşist sömürgeci-soykırımcı zihniyet ve siyasette 24 saat psikolojik savaş ile saldırıyor. Özel savaşı dayatıyor. Başta gençler ve kadınlar olmak üzere Kürt toplumu üzerinde ve aynı zamanda bütün toplumlar üzerinde çok boyutlu bir özel savaş saldırısı var. Önder Apo buna, “toplum kırım” dedi. Basın üzerinden, yani medya eliyle kapitalist modernite düzeninin bireyi, toplumu propaganda bombardımanına tabi tutması olarak değerlendirdi. Böyle bir psikolojik savaş saldırısı var, özel savaş sistemi altında bulunuluyor. Bu da ruh olarak, duygu olarak, düşünce olarak, davranış olarak, maddi yaşam ölçüleri olarak kişiliği şekillendiriyor. Özel savaş saldırısını, onun psikolojik savaş boyutunu gerçekten önemsemeliyiz. Ciddi bir kişilik şekillendirmesi vardır. Ortaya özel savaş kişiliği olarak ifade edebileceğimiz bir kişilik gerçeğini ortaya çıkartmaktadır. Bu kişiliğin temel karakteri her bakımdan çok ciddi yanılgılar yaşıyor olmasıdır. Bu yanılgılar nedir? Son derece bireycidir, ama kendisini komünal ya da toplumsal sayar; son derece maddiyatçıdır ama kendisini maneviyatçı olarak görür; ruhu, duygusu, ölçüleri tamamen küçük burjuva bireyciliğini içerir ama o kendisini özgürlükçü sanır, eşitlikçi sanır, devrimci sanır. Bu konularda tamamen kendisini kaybetmiş bir durumu yaşar. Aşırı düzeyde kendini kandırma yaşanmaktadır. Aslında tamamen faşist sömürgeci-soykırımcı erkek egemen zihniyet ve siyasetin etkisi altındadır, onun ölçülerini benimsemiştir, günlük yaşamıyla, çalışmasıyla giyim-kuşamıyla, davranışlarıyla tamamen bu zihniyet ve siyasetin özelliklerine göredir, onunla donanmıştır fakat konuştuğu zaman ise kendisini tamamen onların dışında, onlardan farklı, özgürlükçü, eşitlikçi, en iyi partili, en güçlü yurtsever, en başarılı devrimci olarak ifade etmektedir. Böyle derin bir yanılgı durumu yaşanmaktadır. Kapitalist modernitenin, liberalizmi her bakımdan kişiliğe özümsetilmiştir. O modernite etkileriyle kendisini özgür kişilik ve devrimci militan oldu sanmaktadır. Böyle ciddi bir ters yüz edilmiş aldanmayla, yanılgıyla doldurulmuş bir kişilik duruşu mevcut özel savaş saldırıları altında, kapitalist modernite bombardımanı altında ortaya çıkartılmış durumdadır. Ret-kabul ölçüleri farklıdır, ruh-duyguları, düşünceleri farklıdır. Biçimsel olarak ya da sözle yurtsever, özgürlükçü, devrimci ama pratikte ve yaşamda ise tamamen kapitalist modernitenin bir kölesi bir küçük burjuva konumundadır. Ama kendisinin bir köle olduğunu kapitalist modernite özellikleriyle dolu bulunduğunu, bir küçük burjuva olduğunu fark edememektedir, bilmemektedir. İşin tehlikeli yanı budur. Büyük bir yanılgıyı yaşar konumdadır. Bu bakımdan kendisini çok bilmiş sansa da aslında bilgileri çok eklektik, çok yüzeysel ve ters yüz edilmiş bilgilerdir. Bu bakımdan da gerçekten zayıf bir altyapı var. Düzen içinden mevcut toplumsal ortamdan partiye gelen kişilikler, ciddi özel savaş etkileriyle ters yüz edilmişliğiyle, büyük yanılgılarla parti ortamına gelmektedirler. Bilgi birikimleri azdır, altyapıları zayıftır, dahası bilgileri çarpıtılmıştır, ters yüz edilmiştir.
Partiyi, PKK’yi, Önderliği ters bilmektedirler. Faşizmin, soykırımcıların zihniyetlerine, bilgilerine göre bilmektedirler ve onu olumlu görmektedirler. Böyle de katılmak istemektedirler. Bu ciddi bir eğitimi gerekli kılıyor. Böyle bir kişiliği değiştirmek ve dönüştürmek oldukça zorlayıcı oluyor. En hafifinden anlama zayıflığı yaşanıyor, en iyisi her şeyi ezberliyor anlayamıyor. Bu sefer de Önderliğe ve partiye ait olan bilgileri ezberliyor ve konuşuyor. Ağzından çıkan, söz olarak çıkan doğru şeylerdir. Önderliğe ve partiye ait olanlardır. Fakat pratik onun tam tersidir. Sözü özgürlükçü ama pratiği kölecedir, bireycidir, maddiyatçıdır. Söylem ve pratik kopukluğu çok ileri düzeyde yaşanmaktadır. Dahası yanılgılarla doludur. Zaten çoğunlukla partiyi öğrenmeye, anlamaya dönük bir kapalılıkta vardır. Kendisini doğru gören, kapitalist modernitenin etkilerini doğru devrimcilikmiş gibi sanan, her türlü küçük burjuva erkek egemen zihniyet ve siyaset etkilerini sanki devrimci, özgürlükçü bilinçlenmeymiş gibi sanıp onlara sonuna kadar sahip çıkan, bu konuda ısrarlı olan, kendini beğenen, değişime ve dönüşüme kendisini kapatan duruşlar da ortaya çıkmaktadır.
Savunmaları ezberlemek için değil özümsemek için okumak gerekiyor
Demek ki yeni kadro ve kadro adaylarının eğitimi sorunu önemli ve ciddi bir sorundur. Bir defa özel savaş etkilerini kıracak, katılanlara yanılgılarını gösterecek, onları parti ve önderlik doğrularına çekecek, bu doğruları benimsetecek bir yoğun çabaya ihtiyaç var. Bunu, somutu doğru gören ve değiştirmeyi bilen üslup ve tarzla yapabilmek gerekmektedir. Çünkü doğru yaklaşılmazsa özel savaşın yetiştirdiği kişilik tepkici kişiliktir, reddedici kişiliktir hemen redderek, tepki duyarak kendini kapatır bir noktaya gelebilmektedir. Diğer yandan ezberciliğin kesinlikle aşılabilmesi şarttır. Bazı şeyleri ezberleyip papağan gibi söylemek, gerekleri pratikte başarıyla yerine getirilmedikçe her hangi bir anlam ifade etmediği gibi büyük yanılgılar yaratarak olumsuzluğa da yol açmaktadır. O halde bu ezberciliği kesinlikle aşmak gerekiyor. Son tartışmalardan, eğitim çalışmalarımızdan, pratik faaliyetlerimizin sonuçlarını değerlendirmelerden şu gerçeği net görüyoruz ki, kendini eğitme anlamında ezberleme durumu çok ileri düzeydedir. Özellikle, Önderlik savunmaları karşısındaki genel duruş çok büyük ölçüde ezberi ifade etmektedir. Çünkü Önder Apo’nun savunmaları 10 binlerce, 100 binlerce yıllık insanlık düşüncesinin en üst düzeyde ve en son sentezi olmaktadır. Kendisinden önceki bütün düşünce gelişimini veri olarak almaktadır. Onları yeni bir senteze kovuşturmaktadır. Bu anlamda her kelimesi, her cümlesi böyle bir tarihsel bilincin birikimini taşımaktadır. Onlar bir yeniden yapılandırmayı, sisteme kavuşturmayı, bu temelde yeni bir zihniyet oluşturmayı ifade etmektedir ki, önceki düşünce ve bilgi düzeyini bilemeyenlerin Önder Apo’nun savunmalarını anlamaları, oradan yaşama ve devrimci pratiğe ilişkin sonuçlar çıkartmaları mümkün değildir. Gerçekten o değerlendirmeleri ve eleştirileri anlayabilmek için yeniden zihniyet yapılandırmalarını ortaya çıkartan bilgi birikimine sahip olmak gerekmektedir. Önder Apo ne yazmıştır, ne söylemek istemektedir, hangi düşünceleri nasıl eleştiriyor ya da esas alıyor, ne biçimde değiştiriyor, birleştirip yeni bir sentezi nasıl çıkartıyor. Bunlar bilinemezse o zaman savunmalar anlaşılamaz. Savunmaların ortaya koyduğu doğrular ve yanlışlar görülemez. Doğruya yanlış demek, yanlışa doğru diyerek sahip çıkma durumları yaşandığı gibi daha tehlikelisi cümleleri, kelimeleri ezbere söyleyen ama ne anlama geldiğini bilmeyen, dolayısıyla hiçbir biçimde de pratiğe geçirmeyen, bazı şeyleri ezberlemiş bir insan duruşu ortaya çıkar. Nitekim patikte görülen çoğunlukla bu oluyor. Bu biçimdeki bir çaba, kendini eğitme anlamına gelmiyor. Bazı bilgiler ezberlenince işin tehlikeli yanı onları anladığı yanılgısını ortaya çıkartıyor. Kendisini eğitmiş olarak görme aldatması yaşanıyor. Böyle olmazsa o zaman kendisini yanıltmaz ve aldatmaz. Ama ‘biliyorum, kendimi eğittim, savunmaları okudum, tekrarlayabiliyorum o halde kendimi eğitmişim, anlamışım, Önderlik doğrularına ulaşmışım’ gibi bir kendini kandırma, yanıltma durumu yaşanmaktadır ki, çok büyük tehlike bu oluyor. Bu kendini esas almayı, kendini beğenmeyi, kendini doğru görmeyi ortaya çıkartıyor ki, eleştiri-özeleştiriye kendini kapatma bunun sonucunda ortaya çıkabiliyor. Bunlar tehlikeli ve hatalı durumlardır. Aşabilmek kesinlikle gereklidir. Savunmaları sadece ezberleme temelinde okumamak gerekiyor. Her kelimesi ve cümlesi yaşamda ne anlama geliyor sorusunu sorarak okumak, incelemek, özümsemek ve sonuçta benimsemek gereklidir. Derinliğine bir özümseme anlama durumunu geliştirme temelinde Önderlik savunmalarını okuma, inceleme, savunmalar üzerindeki eğitimi bu temelde yapma olmalıdır. Arkadaşlar alıp okuyorlar ya da birisi okuyor, dinliyorlar ve yıldırım hızıyla geçilip gidiliyor. Sadece bir kulak aşinalığı ortaya çıkıyor ya da çok kaba bir bilgilenme oluşuyor. Bununla Önderlik zihniyetini edinmek, anlamak, özümsemek, dolayısıyla günlük yaşamda ve mücadelede tamamen onun gereklerini uygular hale gelmek kesinlikle mümkün değildir. O halde böylesi yüzeysel, ezbere olan, kendini eğitme sistemimizi kesinlikle değiştirmemiz gereklidir. Anlayan, özümseyen ve benimseyen hale kendimizi getirmeliyiz ve Önderlik savunmalarının üzerindeki eğitimimizi bu esas temelinde yürütmeliyiz.
Kadroda ciddi bir tutuculuk, kalıpçılık, dogmatizm, alışkanlıkların esiri olma durumu yaşanıyor
Diğer yandan yeni kadro ve kadro adaylarının eğitimi konusu böyleyken, var olan belli bir tecrübe sahibi olmuş olan eski kadroların yeni görevlere göre eğitimi, yenilenmeleri de daha ciddi ve daha zorlu bir sorun olarak ortaya çıkmaktadır. Çünkü belli bir birikim bilinç edinme, tecrübe kazanma, pratik mücadele içerisinde eski kadrolarda kuşkusuz oluşmaktadır. Fakat biz paradigma değişimi yaşamış bir Hareketiz, iktidarcı ve devletçi bir parti olmaktan çıktık, kadın özgürlüğüne ve toplumsal ekolojiye dayalı demokratik toplumcu bir parti haline geldik. Doğrularımız, yanlışlarımız köklü değişim yaşadı, ret-kabul ölçülerimizde değişiklikler oluştu, önceliklerimiz ve sonralıklarımız ciddi değişime uğradı. O halde bunun gereklerine göre her kadronun kendini köklü yenilemesi, değiştirmesi kesinlikle gerekiyor.
Günlük olarak yoğun devrimci mücadele içerisindeyiz. Her yeni durum onu anlamayı ve gereklerine göre yeni taktikler geliştirmeyi, yeni siyasetleri oluşturup uygulamayı istiyor. Farklı dönemler onların gereklerine göre yeni stratejiler bulmayı-tanımlamayı, o stratejinin gereklerine göre kendimizi planlayıp örgütlemeyi istiyor. Paradigma değişimi temelinde, stratejik değişimler temelinde kendini yenileme, değiştirme, değişime-dönüşüme uğratma kesinlikle gerekiyor. Aynı zamanda günlük pratik, kadrodan taktik yaratıcılık istiyor. Yaratıcı politik yaklaşımları gerektiriyor. Bu da kadronun sürekli kendisini yenilemeye, değiştirmeye, dönüştürmeye açık olmasını; sürekli kendisini eğitmesini gerektiriyor. Bu noktada ciddi bir tutuculuk, kalıpçılık, dogmatizm, alışkanlıkların esiri olma diyebileceğimiz bir durum kadro yapımızda yaşanıyor. Gerçekten de ciddi bir tutuculuk var, eleştiri-özeleştiri zayıftır ya da çok yüzeysel ve kendine göredir. Partinin, Önderlik çizgisinin gereklerine göre bir eleştiri-özeleştiri yerine kendisinin istediği düzeyde bir eleştiri-özeleştiriye açıklık var. Eleştiriyi o düzeyde kabul ediyor, özeleştiriyi ona göre yapıyor. Yani eksen ve merkez kendisi oluyor, böyle bir bireycilik kendi bildiklerinde kemikleşme durumu mevcut kadrolarda yaşanıyor. Belli bir bilinç edinince, tecrübe birikimi ortaya çıkınca aşırı düzeyde kendini doğru görme, bildikleriyle yetinme, kendini beğenme, kendini parti yerine, çizgi yerine koyma durumları ortaya çıkabiliyor, yaşanabiliyor. Kuşkusuz bütün bunlar da değişime, dönüşüme, yenilenmeye kendini kapatıyor. Eleştiri-özeleştiriyi zayıf kılıyor, sınırlandırıyor, kendi istediği düzeye düşürüyor ve ciddi bir darlık, tutuculuk, eskide kalma, yeniyi anlayamama, yeninin gereklerine göre kendini eğitememe, değişime-dönüşüme uğratamama, yeni görevlerin gereklerini yürütecek bir kadro öncülüğü haline kendini getirememe durumu yaşanıyor. Bu biçimde ciddi sıkışmalar var, savrulmalar ortaya çıkıyor. Dikkat edilirse geriye düşmeler oluyor. ‘Niye geriye düştüm’ diye kendini daraltan, sıkıştıran ve bunun sonucunda hak arayan, yetkicilik peşinde koşan, hakkının yendiğini düşünen tutumlar, anlayış ve davranışlar pratikte sıkça ortaya çıkabiliyor.
Kadro kendisini yeterli görmemeli eleştiri-özeleştiriye kapatmamalı alışkanlıklarının esiri olmamalıdır
Gerçekten geriye dönüp parti pratiğimize baktığımızda insan şunları görebiliyor: Gençken yeni düşüncelerle karşılaştığında bir iddia arayış, yeniye açıklık, dolayısıyla yeni şeyler öğrenme ve onları yapma bilinci, iradesi, iddiası pratikleşmesi ortaya çıkabiliyor. Bir dönem bu temelde çok yoğun, cesur, fedakâr bir mücadeleye insanlar katılıyorlar, ama böyle bir mücadele içerisinden belli bir donanım edindikten ve belli bir tecrübe, birikim, bilinç ortaya çıkardıktan sonra giderek kendini bireycileştirme, kendini esas alma, kendini doğru görme, ulaştığı düzeyi yeterli görme ve o düzeyde kendini sınırlandıran, savunan bir duruş ortaya çıkıyor. Bunların aşılması için eleştiriler geliştirilince ve özeleştiri istenince, eğitimlere alınınca ise tepki duyuluyor, kendini kapatma oluyor. Gizli veya açık düzeyde bunlar yaşanabiliyor. Böylece kendini yeterli gören, var olan düzeyin parti tarafından, çizgi tarafından, süreç tarafından her zaman kabul edilmesini isteyen bir tutum, duruş, tutuculuk, kendini dayatma kadro gerçeğinde ortaya çıkıyor. Fakat parti ilerleyince, Önderlik çizgisi kendini yenileyince, yeni görevler ortaya çıkınca, devrimci mücadele gelişince, değişim-dönüşüm yenilenme temelinde Parti ve mücadele yeni süreçlere girip ilerleyince de bu sefer çeşitli biçimlerde liberalize olma durumu yaşanıyor. Ya kaskatı kesilip kalıpçı dogmatik bir duruşla ortaya çıkan, devrimci görevlerden kopan, geriye düşen, o görevlerin gereğini yerine getiremeyen, dolayısıyla parti öncülüğünün istediği kadro olamayan durum yaşanıyor; dar, tutucu sıkışmış ve süreçten kopmuş bir hale düşülüyor ya da farklı arayışlar ortaya çıkıyor, çok çeşitli biçimlerde liberalize olma oluyor, kendini devrimci çizginin gereklerine göre yenileyip değiştirip-dönüştürüp eğiterek yeni görevleri yürüten olmak yerine kapitalist modernite etkilerine daha fazla açık olma, milliyetçiliğin, cinsiyetçiliğin, dinciliğin, kaderciliğin etkileri altında kalma, daha çok bireycileşme, maddiyatçı olma, tekniki hale gelme, dolayısıyla doğru çizgiden sağa-sola kayma, kadro ölçülerinin aşınması, sapma durumları ortaya çıkıp yaşanabiliyor. Böyle bir durum söz konusudur.
PKK’nin 45 yıllık pratiği irdelendiğinde böyle bir süreci görüyoruz. Bu nedenle belli bir bilinç ve tecrübe edinildiği yerde bir kadro durmamalı, kendisini yeterli görmemeli, eleştiri-özeleştiriye kapatmamalı, alışkınlıkların esiri olmamalıdır, dar ve tutucu kalmamalıdır, kendi içerisinde sürekli mücadele etmeli, bildiklerinden kuşku duymalı, kendini öyle doğru gören, esas alan, beğenen konumda olmamalıdır. Kendi içerisinde eleştiri-özeleştiri geliştirmek için çaba harcamalıdır. Sınıf ve cins mücadelesi temelinde ideolojik-örgütsel çizgi mücadelesini kendi içerisinde sürekli geliştirmelidir. Kendi bilinç düzeyini, pratiğini sürekli kendisi eleştirmeli, dıştan eleştirilere kendisini açık tutmalı ki, böylece değişim-dönüşüm yaşayabilsin, kendini yenileyebilsin, eskiyi aşabilsin, alışkanlıklarını kırabilsin, yeni görev ve sorumlulukların gereğini anlayabilsin, onları başarıya ulaştıracak yeni tarzı, üslubu, tempoyu edinebilsin, böylece kendini yenileyip yeni görev ve sorumluluklar karşısında da başarıyla öncülük görevlerini yerine getiren bir militan haline gelebilsin. Böyle yapılabilir. Böyle olursa ortaya çıkan yeni görevleri de en iyi anlayan ve onları başarıyla yürüten kadrolar haline gelinebilir, ama böyle yapılmaz da dar, tutucu yaklaşım içerisinde kalınırsa bu tehlikelidir. Sonuçta çeşitli biçimlerde liberalize olmayı ya dar tutucu, dogmatik, kalıpçı bir biçimde içe büzülüp geride kalan, öncülükten kopan bir duruma düşmeyi ya da çeşitli liberal etkilerle sağa-sola savrulan, dolayısıyla partiyi de sağa-sola savurmaya çalışan yanlış, tehlikeli, parti dışı anlayış ve tutumları fazlasıyla yansıtan bir kişilik duruşu ortaya çıkar ki, bunlar tehlikeli ve yanlıştır. Böylesi durumlar, içinde bulunduğumuz süreçte ortaya çıkmaktadır.
Toplum öncüsüne göre bilinç, örgüt ve hareket kazanır
Kadro sorunu bir de bu temelde ortaya çıkan sorunlar olmaktadır. Eski kadroların paradigma değişimi temelinde kendilerini yenileyip köklü değişim-dönüşüme uğratmaları, stratejik değişimin gereklerine göre ve günlük taktik gelişmelerin gereklerine göre sürekli kendilerini yeniler olmaları sorunu olarak ortaya çıkmaktadır. Böyle bir durumda kendini değiştiremeyen-dönüştüremeyen dar, tutucu, kalıpçı kalan ve liberalize olan, öncülük görevlerini yerine getiremediği gibi bir de öncülüğü geriye çeken, sağa-sola savuran, yanlışları-yanılgıları ortaya çıkartıp partiye dayatma durumları yaşanmaktadır. Bu ciddi bir durumdur. Böyle bir ortamda bir de sistem saldırılarıyla 24 saat karşı karşıya gelince kapitalist modernite sisteminin basın yoluyla, sanat-kültür-edebiyat her yöntemle 24 saat bombardımanıyla karşı karşıya kılınınca, milliyetçiliğin, cinsiyetçiliğin, bireyciliğin, maddiyatçılığın, teknikiliğin yoğun saldırılarıyla karşılaşılınca o zaman söz konusu dar, tutucu duruş çok daha fazla tehlikeli olmaktadır. Kendini merkezileştirme, parti yerine koyma, her türlü eleştiriye kapatma, kendini tek doğru görme, kendini fazlasıyla beğenme, her türlü eleştiri karşısında aşırı savunmacılığa girme, kendini ileri düzeyde dayatma durumları fazlasıyla yaşanabilmektedir. Bunlar tehlikeli duruşlardır. Düzeltilmezse; bireyi, Önderlik ve parti çizgisinden saptırdığı gibi parti Hareketimiz açısından da çeşitli sapma belirtileri, eğilimleri olarak ortaya çıkabilir. Bunlar da ciddi bir tehlike ortaya çıkarabilir. Bunun sonucunda mücadelede zayıflayan, liberalize olan, pasifizme uğrayan, radikalizmini kaybeden, sistemiçileşen, hep dışımızdaki güçlerden çözüm bekleyen, erken çözüm gerçekleşeceğini sanan ve umut eden, çözüm olsun da yaşayalım beklentisi ve arayışına kendini kaptıran, bireyci, maddiyatçı bir küçük burjuva ruh hali, kişiliği, anlayış ve davranışı ortaya çıkabilmektedir. Böyle olunca ciddi bir bilinç ve irade zayıflaması, anlayış savrulması ve sapması yaşanmaktadır. Bu bilinç ve irade zayıflaması da faşist sömürgeci-soykırımcı zihniyet ve siyasete karşı mücadelemizi ciddi bir biçimde zayıf düşürmektedir.
Devrim öncüye göre yürür, toplum öncüsüne göre bilinç, örgüt ve hareket kazanır. Öncü kendisi ne yapacağını bilmez, bir yenilik içermez, önde yürüyemez, çözüm gücü olamaz, özgürlükçü demokratik ölçü ve ilkeleri kendi kişiliğinde, örgütsel yaşamında hayata geçiremezse toplumu eğitemez, ileri çekemez, yönlendiremez, örnek oluşturamaz, dolayısıyla toplum da devrime yürüyemez. Devrimci ölçüler edinerek kendini değiştirip-dönüştüremez, hep var olanı sürdürür ya da başkasından bekler hale gelir, zayıf bir duruma düşer, iradi gücünü kaybeder. Bu açık bir durumdur.
Sistem içinden sisteme karşı mücadele etmek zorunludur
Çok açık ki, sistem içinde sisteme karşı temelde devrimci mücadele yürüten bir hareketiz. Önder Apo Demokratik Modernite kuramı temelinde, iktidarcı- devletçi sisteme karşı kapitalist modernite düzenine karşı mücadeleyi, sistem içinde sisteme karşı mücadele olarak tanımladı. Bu oldukça önemli bir tanımlamaydı. Bu anlamda, “Nasıl yaşamalı, nereden başlamalı, ne yapmalı?” sorularını sordu ve bunlara göre cevapta verdi. “Nereden başlamalıya”, “Kendimizden başlamalıyız” dedi. “Nasıl yaşamalıya”, “Sistemden koparak Demokratik Modernite ölçülerine, ilkelerine göre demokratik sosyalizmin özgürlük, farklılıklara dayalı eşitlik, dayanışma, kardeşlik, komünalizm ilkelerine göre yaşamalıyız” dedi. “Ne yapmalıyıza” ise, “Sisteme karşı sistemin içerisinden sürekli mücadele halinde olmalıyız, kapitalist modernitenin tüm dayatmalarını, ölçü ve özelliklerini 24 saat kusarcasına kendimizden atmalı ve bu esas üzerinde sisteme karşı bir mücadele yürütmeliyiz” dedi. Dikkat edilirse, biz böyle bir mücadele yürütmekte zorlanıyoruz. Önder Apo savunmalarda yazmıştır, pratik olarak kendisi de yapıyor. Biz bunları okuyoruz. Söz olarak da söylüyoruz, ama pratik olarak dikkat edilirse söylediğimizin ve savunmalarda yazılmış olanın gereklerini yerine getiremiyoruz. Sistem içinden sisteme karşı mücadele yürütemiyoruz. Pratik duruşumuz şu şekilde ortaya çıkıyor: Ya sistem içine girmiyor, sistem dışından sisteme karşı cepheden durmayı ve mücadele etmeyi esas alıyoruz, mücadele etmek denilince bunu yapabiliyoruz ya da “Böyle olmayalım, sistem içerisine girip sistem içerisinden mücadele edelim” deyince de bu sefer sistem içerisine giriyor ama mücadele edemez hale geliyoruz, sistem içerisinde eriyip gidiyoruz. Sistem içileşme denen savrulmalar bu biçimde ortaya çıkıyor. Peki neden böyledir? Çok açık ki felsefik, ideolojik, örgütsel çizgi duruşundaki zayıflık nedeniyle böyledir.
“Kadro örgütlü ve eylemli kılınmış hakikattir”
Felsefik, ideolojik ve örgütsel bakımdan sistemden tam kopamadığımız, kendimizi alternatif bir sistem haline getiremediğimiz için Demokratik Modernite kuramının gereklerine göre politik, ahlâki toplum ölçülerine göre kendimizi ideolojik bakımdan özgür birey demokratik komün esaslarına göre şekillendiremediğimiz için sistem içine girdik mi, kapitalist modernite sisteminin liberalizmin saldırıları altında duygu, düşünce, davranış olarak savruluyoruz, etkileniyoruz ve onlara benzeşiyoruz. Sistemin etkilerine giriyoruz. Biz sisteme karşı mücadele edip, sistemi değiştirip dönüştürecekken sistem bizi değiştiriyor. Böyle olmayı tehlikeli görünce de bu sefer de sistemin tümden dışına çıkmayı sisteme karşı cepheden durmayı esas alıyoruz. Cepheden olursak sistem etkilerinin üzerimizde az olacağını, sistemin karşıtı-alternatifi olarak durabileceğimizi sanıyoruz. Bu da sistem karşıtıymışız gibi bir durum olarak gösteriliyor, fakat dikkat edilirse yine bir ideolojik sapma ve savrulma olarak ortaya çıkıyor. Kendimizi ideolojik örgütsel bakımdan koruyalım diye sözde cepheden duruyoruz, fakat öze ve içeriğe baktığımızda o durumda da yine ideolojik savrulmalar yaşıyoruz. İktidarcı ve devletçi zihniyetin etkileri üzerimizde fazla gelişiyor, milliyetçi etkiler gelişiyor. İktidar ve devlet anlayışından kopamıyoruz. Cinsiyetçi etkiler gelişiyor, kadın özgürlük çizgisini anlama, özümseme, cins mücadelesini kendi içimizde, dışımızda etkili bir biçimde verme, bu temelde erkek egemen zihniyet ve siyaseti her türlü biçimiyle aşma durumunu geliştiremiyoruz. Ya egemen erkek yaklaşımları ya köleci yaklaşımlar şu veya bu biçimde zuhur ediyor. Ortamımızda bireycilik, maddiyatçılık gelişiyor. Özgür birey ve demokratik komün duruşuna ulaşamıyoruz. Bireyci, maddiyatçı duruş ve tutumlar ortaya çıkıyor ki, bu da küçük burjuvalık demektir. Her türlü bireycilik, küçük burjuvalıktır. İster duyguda düşüncede olsun, ister maddi durumda, yaşamda olsun aynı anlama geliyor. Her küçük burjuvalık da, tabii ki bir iktidar ve devlet düzeni demektir, iktidar zihniyet ve siyaseti demektir. Bu da kapitalizme hizmet eder.
Kapitalist modernite sisteminin en tehlikeli yaşam biçimi küçük burjuvalıktır. Bu durumu anlamamız gereklidir. Sınıf ve cins mücadelesini önemsemeliyiz, ideolojik ve örgütsel çizgi mücadelesini önemsemeliyiz. Felsefik, ideolojik, örgütsel olarak sistemden kopmayı, özgür birey ve demokratik komün sistemini derinden özümsemeyi, onunla bütünleşmeyi sağlamalıyız. Öncü militan, Apocu militan, devrimci militan kesinlikle böyle olmalıdır. Bu bakımdan da erkek egemen zihniyet ve siyasetin bütün etkilerini, iktidarcı-devletçi zihniyet ve siyaseti, kapitalist modernitenin tüm etkilerini kendi içinden Önder Apo’nun deyimiyle her zaman kusarcasına onlara karşı mücadele etmeliyiz. İç mücadele, nefs mücadelesi, ideolojik mücadele, sınıf ve cins mücadelesi 24 saat en güçlü bir biçimde sürekli yürütülen bir mücadele olmalıdır. Bu çok önemlidir. Bunu gerçekleştiren militan sistem içinde nerede olursa olsun sistemden etkilenmez, sistem içinde erimez. Sistem içinde erime korkusu ve kaygısı yaşayarak kendisini sisteme karşı mevzilendirmez. Cepheden mevzilendirmenin de sonunda sistemle bütünleşmek olacağını bilir, onunda bir zayıflık olduğunu görür, sistem içine girmekten korkmaz. Ama sistem içinde de sistemin saldırılarından etkilenmez. Ruh olarak, duygu olarak, düşünce olarak, davranış ve yaşam özellikleri olarak; felsefi, ideolojik, örgütsel bakımdan sistemden etkilenmez, tam tersine sisteme sürekli bir öfkeyle, tepkiyle yaklaşır, eleştiriyle yaklaşır. Onu yanlış görür, küçük görür, tehlikeli görür. Ruh, duygu, düşünce olarak ondan tümüyle kopar. Davranış olarak onun yaşam kalıplarını reddeder. Böyle olunca da sistem içinde kalabilir, sistem içileşme sistemden etkilenme ve sistem içinde erime durumunu yaşamaz. Tam tersine kendisi olduğu yerde hep sistemi eleştirir ve ona karşı mücadele eder, kendini sistem karşıtı alternatif bir sistem olarak tutar ve çevresine de onu yayar, çevresini bu temelde eğitir, örgütler, eyleme kaldırır, değişime dönüşüme uğratır. Yani devrimci gelişme yaratır ve sistemi değiştirir. Kendisini kapitalist modernite sisteminin etkileriyle liberalize etmez, sistem içileştirmez tam tersine kendi sistemi temelinde kapitalist modernitenin her türlü görüntüsünü, anlayış ve davranışını eleştirerek onları değiştirmeyi dönüştürmeyi, onlara karşı mücadele etmeyi ortaya çıkarır. Bu da toplumu eğitmek demektir, çevresini eğitmek demektir, örgütlemek demektir. Önder Apo bunun için, “Kadro bir lokma bir hırka felsefesiyle yaşar” dedi. Yine “Kadro da ideolojik, felsefik somutlaşma ancak böyle olur” dedi. “Kadro örgütlü ve eylemli kılınmış hakikattir” dedi. Yani sistem içerisinde erimez, toplumu sürekli eğitip örgütleyerek kapitalist modernite sisteminin erkek egemen iktidar ve devlet sisteminin ruh, duygu, düşünce, davranış kalıplarından kurtarır onları yeniden eğitir, örgütler sistem saldırılarına karşı savaşan, direnen konuma getirir.
Kuşkusuz Parti çizgisi tümden erimemiştir, kapitalist modernite sistemi hakim hale gelememiştir
Aslında ifade etmeye çalıştığımız bu hususları başta Bakur ve Rojava pratikleri olmak üzere dört parça Kürdistan ve yurtdışındaki devrimci pratiklerimiz içerisinde rahatlıkla görebiliriz. Her türlü öncülük zayıflığı aslında bu biçimde ortaya çıkabilmektedir. Toplantılarda çokça tartıştığımız fazlasıyla raporlara yansıttığımız parti dışılıklar dediğimiz durumlar böyle ortaya çıkmaktadır. Her türlü bireyciliğin, kendine göreliğin, milliyetçiliğin, cinsiyetçiliğin, maddiyatçılığın, kendini beğenmenin, hak arayışçılığının, eleştiri-özeleştiriye kapalılığının, komünal yaşam ve kolektif çalışma düzenine giremememin altında bu durum yatmaktadır. Dikkat edelim bütün alanlarda mevcut haliyle Parti öncülüğünde söz konusu hususlar yaşanmaktadır. Kuşkusuz Parti tümden yenilmemiştir, Parti çizgisi tümden erimemiştir, kapitalist modernite sistemi saldırılarıyla hakim hale gelememiştir.
Dört parça Kürdistan’da yurtdışında da erkek egemen zihniyete karşı, iktidar ve devlet düzenine, kapitalist modernite saldırılarına karşı Önderlik ve şehitler çizgisinde kahramanca direnen bir Parti öncülüğümüz, kadro duruşumuz da söz konusudur. Bu açık bir gerçektir. 24 saat faşist sömürgeci-soykırımcı zihniyet ve siyasetle savaş halindeyiz, şehitler veriyoruz, toplumu bu temelde eğitip örgütlemeye, özgür birey ve demokratik toplumu ortaya çıkartmaya, toplumsal örgütlülüğü ve eylemliliği bu temelde yaratmaya çalışıyoruz. Bütün bunlar birer gerçektir. Bu anlamda hala sistem içileşmemiş, kapitalist modernite saldırıları karşısında yenilmemiş, faşist sömürgeci-soykırımcı zihniyet ve siyasetin topyekûn saldırılarına karşı Devrimci Halk Savaşı Stratejisi temelinde topyekûn direniş yürüten bir Parti öncülüğümüz, gerilla öncülüğümüz, kadın ve gençlik öncülüğümüz söz konusudur. Büyük bir halk direnişimiz var ve bu direniş AKP-MHP-DAİŞ faşizmine karşı yürütülen mücadelede bir küresel direniş haline geldi, evrenselleşti, bütün dünyaya yayıldı, bütün toplumlar içerisinde dost ve taraftar buldu, bu düzeyde büyük bir gelişme yaşadı ve bu devam ediyor. Büyük savaş ve mücadele sürüyor. Hem de eskisinden kat kat büyük bir iradeyle zafer inancıyla sürüyor. Bu bir gerçektir.
Önder Apo’nun ‘Nereden başlamalı, nasıl yaşamalı, ne yapmalı?’ya verdiği cevabı iyi anlamalıyız
Parti öncülüğümüzün temel duruşu, Önderlik, şehitler ve savaşan militanlar gerçeğinde büyük bir mücadele duruşudur. Ama bir de bunun içerisinde bütün parçalarda, yurtdışındaki pratik içerisinde ortaya çıkan bununla çelişen buna ulaşamayan kadro duruşları var. Ruh halleri, duygu, düşünce, davranış düzeyinde ortaya çıkan pratikte tarz, üslup, tempo olarak yansıyan parti dışılıklar, çizgi dışılıklar diye ifade ettiğimiz her türlü bireyci, maddiyatçı, egemenlikçi, pasifist, kendini beğenen, komünal yaşam ve kolektif çalışmaya gelemeyen tutum ve duruşlar da ortaya çıkıyor. Bütün bunlar da erkek egemen iktidar ve devlet sisteminin zihniyet ve siyasetinin içimizdeki etkileri, yansımaları oluyor. Dikkat edilirse, bunlar da önemli bir durum ve tehlike yaratıyor. Partimizin büyük başarılarını engelliyor, geriye çekiyor, zayıflatıyor. Hata ve eksikliklerin nedeni oluyor. Doğru çizgide başarı getiren tarzla mücadele edemez kılıyor. Ya sahte biçimde kendisini cepheden tutuyor -bu durum Bakur ve Rojava’da da yaşanıyor- aslında cepheden durmak ona benzemeye götürüyor. Hiç kimse bu noktada kendisini kandırmamalıdır. Onu iyi bir devrimci duruş olarak görmemeliyiz. Sistem içinden sisteme karşı mücadele etmek zorunludur, öyle cepheden mücadele ederek bu iktidar ve devlet sistemini değişime, dönüşüme uğratmanın mümkün olmadığı ortadadır. İçinde bulunduğumuz dünya koşullarının buna imkan vermediği, böyle bir mücadelenin yeterince yürütülemeyeceği, başarılı olamayacağı açıktır. Bu bakımdan yanılgıya düşmemek lazım. Aslında doğru mücadele alanına gidememek, böyle kendini cepheden tutmak bir ideolojik-örgütsel zayıflığı ifade ediyor.
Diğer yandan sistem ‘içinden mücadele edelim’ diye paradigma değişimi temelinde önemli bir yönelim oldu. Sonuçta burada sistem içileşme, sistem içinde erime, sistemden etkilenme durumu olarak ortaya çıktı. Kapitalist modernite sistemini, faşist sömürgeci-soykırımcı erkek egemen zihniyet ve siyaseti devrimci mücadele ile değişime dönüşüme uğratacakken kendimizin onların içerisinde değişme belirtileri, tutumları ortaya çıktı. Öncülük muğlaklaştırıldı, zayıf kılındı. Bu felsefik, ideolojik ve örgütsel bakımdan düşünsel olarak sistemden kopamamanın bir sonucu olarak ortaya çıkıyor. Kadın özgürlüğüne ve ekolojiye dayalı demokratik toplum paradigmasını özümseyememenin, paradigmayla bütünleşememenin, onun militanı olarak pratikleşememenin sonucunda yaşanıyor. Bu gerçekleri görmemiz gereklidir. Bunun için de Önder Apo’nun, “Nereden başlamalı, nasıl yaşamalı ve ne yapmalı?” sorularına verdiği cevabı hepimiz doğru görmeliyiz, iyi anlamalıyız ve onların gereklerine göre hareket etmeliyiz.
Nereden başlayacağız? Kendimizden başlayacağız, sistemden düşünce ve davranış olarak, felsefi, ideolojik, örgütsel olarak kopacağız. Nasıl yaşayacağız? İktidar ve devlet sisteminin, erkek egemen zihniyet ve siyasetin üzerimizdeki etkilerine karşı onları kusarcasına bir mücadele yürüteceğiz. Sınıf ve cins mücadelesini, nefs mücadelesini, ideolojik-örgütsel çizgi mücadelesini bu temelde geliştireceğiz, 24 saat kendimizi böyle mücadeleci kılacağız. Bu temelde de sistem içinde sisteme karşı 24 saat mücadele halinde olacağız. Başka türlü özgürlük militanı olmak, özgürlük savaşçısı haline gelmek, başaran Apocu militan düzeyini yakalamak, Hakilerden, Çiçek ve Helmet’lere kadar uzanan şehitler çizgisinin başaran militanı haline gelmek mümkün değildir. Ancak bütün bunları gerçekleştirmek, bu değerlerle bütünleşmek kesinlikle kapitalist modernitenin her türlü ruhsal, duygusal, düşünsel saldırılarına karşı cilalı-ayartıcı saldırılarına karşı mücadele etmeyi bilmekten geçiyor. Dolayısıyla da kendini 24 saat sorgulamaktan geçiyor, yani sözümüzü, davranışımızı, giyimimizi, kuşamımızı her şeyimizi değerlendirmeliyiz. Kapitalist modernite sisteminin bize verdiklerine göre mi hareket ediyoruz, kelimeleri onlardan mı alıyoruz, anlayışı onlardan mı alıyoruz, onlar gibi mi yiyoruz, onlar gibi mi giyiniyoruz, onlar gibi mi ilişkileniyoruz yoksa kendi devrimci, toplumsal, özgürlükçü ölçülerimizi geliştirerek, onları reddedip, onların alternatifini doğru olanı, toplumcu olanı mı geliştiriyoruz. Sorgulamamız lazım. Bizde verili olan olduğu gibi alma çok fazla yaşanıyor. Dıştan gelen saldırılara karşı kendini sorgulama, kendini mücadele halinde tutma, onlar karşısında kuşku duyma, değerlendirme, eleştirme zayıftır. Aklımızı işletmeden gözümüz neyi görüyorsa ona kapılıyoruz, ne veriyorlarsa, neredeyse yiyoruz, giyiyoruz, liberalizmin duygulara hoş gelen şeylerini hep iyiymiş gibi görüyoruz ve kapitalist modernitenin politik ve ahlâki toplumu bitiren her türlü ahlâksızlığı, çürümeyi, yozlaşmayı geliştiren, tacizi, tecavüzü, katliamı temel yaşam biçimi haline getiren gerçeğini görmüyoruz. Bunlara karşı tutum zayıf kalıyor. Oysa dikkat edelim, sömürgeci-soykırımcı saldırılar ağır faşizm biçiminde ortaya çıkıyor. Faşizm demek, ahlâksızlık demektir. Toplumsal ahlâkın bitişi demektir, faşizm demek tecavüz demektir, çürüme demektir. Hitler “Toplum fahişe gibidir, istediğin gibi kullanabilirsin” dedi. Dolayısıyla faşizm bir tecavüz rejimidir, tecavüz saldırısıdır, her türlü toplumsal değerin, ahlâkın bitirildiği yerdir. O halde faşizm koşullarında faşist özel savaş ortamında verili olanları olduğu gibi alamayız, onlara karşı mücadelesiz var olamayız. Zayıf mücadeleyle, dar, parçalı mücadeleyle de yetinemeyiz. Böyle topyekûn özel savaş saldırısının özgür birey ve demokratik toplum açısından ne anlama geldiğini iyi bilmek, onları yenilgiye uğratacak bir özgürlük ve demokrasi mücadelesini her alanda kendi şahsımızdan başlamak üzere tüm toplumda geliştirmeyi bilmek zorundayız. Onun için de her şeye kuşkuyla bakacağız, her şeyi kendi amaçlarımız ve ölçülerimiz temelinde sorgulamadan geçireceğiz, eleştiriyle yaklaşacağız. Bunları da doğru ve yeterli yapabilmek için de kendi ölçülerimizin, amaçlarımızın, ilkelerimizin doğru olması lazım. Önder Apo’nun, kahraman şehitlerimizin ortaya çıkardığı özgür birey, Demokratik Komün yaşamının gereklerine kendimizi ulaştırmalıyız. Özgürlük felsefesini, ideolojisini doğru edinmeliyiz. Bunun için de Önderlik savunmaları temelinde kendimizi sürekli eğitmeliyiz, doğru eğitmeliyiz, onu anlayacak temelde eğitmeliyiz, savunmalarda Önder Apo’nun ortaya koyduğu zihniyeti, felsefeyi, ideolojik ölçüleri yani ret ve kabul ölçülerini, beğeni ve reddetme ölçülerini, mücadele tarzını derinliğine tüm yönleriyle özümsemeli ve benimsemeliyiz, bir de doğrular olarak benimsemeliyiz. Kişiliğimizi ruh, duygu, düşünce ve davranış olarak ona göre yeniden şekillendirmeli, sürekli eğitmeli, her zaman kişilik devrimi yapmalı, bu temelde de her türlü dış düşman saldırısına karşı sürekli bir mücadele halinde tutmalıyız. Devrimci militanlık ancak böyle gelişebilir. Hata ve eksikliklerinden kadrolar böyle kurtulabilir. Apocu çizgi bu temelde özümsenebilir. Faşist sömürgeci-soykırımcı saldırılara karşı Parti öncülüğü görevleri, kadro militan görevler ancak bu temelde başarıyla yerine getirilebilir. Eğer bunlar gerçekleştirilirse başarının sağlanabileceği de açıktır. Önderlik gerçeği, şehitler gerçeğimiz bunun kanıtlanmış somut örnekleridir. O bakımdan da hiç kimse ‘olmaz, yapılamaz, başarılamaz’ dememelidir, bu kanıtlanmış bir devrimci gerçekliktir, devrimci çizgidir, geriye kalan bu kanıtlanmış gerçekliği doğru anlamak ona iyi katılmak, derinliğine özümseyip benimseyerek tüm benliğimizle gücümüzü seferber edip, pratikte görevleri başarıyla yerine getirmektir. Böyle yaklaşan ve bu temelde kendini mücadeleci kılan her kadro başarılı olur, buna da inanmak, güvenmek insan erdeminin yenileyici, yeniden yaratıcı ve başaran gerçeğine inanmak gerekir.