frambuazlı ruh pastasıyım: nefes...
ben de filmi 28 ekim'de izledim.çok güzel bir film.öyle ki o günden beri geceleri filmden sahneler gözümde canlandıkça içimin acıdığını hissediyorum.ben de bloğumda filmden bahsetmek istedim.ama yazamadım.kelimeler boğazımda düğümlendi.
2 Kasım 2009 16:24
cok dogru kelimeler düğümleniyor boğazında... sinema salonundan teker teker ayrılırken, hiç kimsenin çıtı çıkmıyordu.
"şehitler ölmez, vatan bölünmez" diye bağırıyoruz ama kimse duymuyor, yapabildiğimiz hiçbir şey yok. sınırlarda teröristler ivedilikle affediliyor, bayram kutlamaları yapılıyor. meclise teröristler giriyor ve biz elimiz kolumuz bağlı oturuyoruz.
"bir şey yapmalı!.."
kendimi çok çaresiz hissediyorum...
2 Kasım 2009 16:31
ben de ben de ben de istiyorum izlemeek :((
ben de merak ediyorm çok görmedim daha
muhakkak izlemelisiniz, bence.