Çünkü insan doğar, büyür ve bazen ahir ömründe yaşamı alt üst oluverir.Çok şükür dese de, içinde
hüzün cirit atarda, eski mutluluğundan eser kalmaz yüzünde.
Hani bazen canımız sıkıldığında içimizi dökecek bir dost ararız.Tek çayını, kahvesini ben ısmarlasam da azıcık sohbet etsek deriz ama aradığımızı bulamayınca, birazda isyan varı olarak ‘Mübarek sanki yarı açık cezaevinde yaşıyorum’ benzetmesini yaparız. Bundan kastımız, hem serbestliğimiz vardır hem de yoktur. Çünkü çarşıda, pazarda, apartmanlarda insanlarla olan
ilişkilerimizde gözle görünmeyen kalın sınırlar çizilmiştir.
Aile büyüklerimiz elden ayaktan düşüp, temel ihtiyaçlarını kendi başlarına ikame ettiremeyecek konuma geldiklerinde, mecburiyetten ahir ömürlerini çocuklarının yanında tamamlamak zorunda kalırlar.Doğdukları, büyüdükleri acısıyla tatlısıyla yıllarını verdikleri evlerini, komşularını terk ederler.Bu terk ediş % 90 zorunluluktandır.Hele birde can yoldaşı bu yolculukta yoksa, seyahatin meşakkati bir kat daha artar ve sevincini, üzüntüsünü içine atmak
zorunda kalırlar. Çünkü günümüzde ekseriyetle; torunları internete, anneleri dizilere, babaları
spora esir bir nesil ortaya çıkınca, aile içi iletişim azaldı ve yaşlılarımızda ister istemez apartmanların balkonlarına esir oldular.TRT’de yaşlıları konu alan ‘’ömür dediğin’’ türü programları görünce, hepsi doğru deyip mazinin aşk ateşiyle yandılar.
Geçenlerde işe giderken ve akşam işten gelirken yine balkonda tek başına oturan yaşlı birini görünce birazda üzüntüyle aşağıdaki şiiri kaleme almaya çalıştım.Ümit ederim geçmişe göre imkanlarımızın daha iyi olduğu ancak aile içi iletişimin zayıfladığı günümüzde balkon mahkumu yaşlılarımızın haline tercüman olur…
Doğduğun mekanlardan ayrılık
Ama heyhat nafile…Yalnızım yine sokakta
Yaşlılık, ah yaşlılık
Demir parmaklı balkonlara mahkumluk
Bu ortamda bende balkona mahkumum
Balkon mahkumiyetinden kurtulmam için,
Balkonlara mahkum olmak,