size bir iki şeyden bahsedeyim. zorunda olmadığım halde. zaten adı da bu yüzden itiraf değil mi? işte bu isimlendirmeler oldukça sıkıntılı. itiraf deyince sanki bir suçunu anlatıyormuşsun da arınmayı bekliyormuş gibisin. ve iradeni etkileyen en ufak şey yokmuş gibi çevrende. irademi etkileyecek şeylerden de kaçınırım. alkol gibi. aşırı yoğun duygusal bağlar kurmak gibi. insan kendini özgürleştirmeden nasıl olur da özgür bir çevre bekler. ki özgürlük de bağımsızlık değildir. kendi seçimlerin ile var olmaktır. bağımlı olmayı da seçebilirsin. sana kalmış. işte bir arkadaşın zamanında ifade edemediği gibi kimsenin özgürlüğüne hiç kimse karışamaz. evet seçim yapabilme kabiliyetine özgürlük diyorum ben. bu tanım da kişiyi sonsuz şekilde özgürleştiriyor. hatta zamanın birinde şöyle bir özgürlük tanımı duymuştum; başkalarının haklarına müdahale etmeden yaşamak. sanırım böyle bir şeydi ve bana tam olarak özgür hissettirmemişti. başkalarının haklarına müdahale etmek istiyorsam ve bunu yapamıyorsam. bunun neresi özgürlük. ki bunu yapan da var. olur mu öyle şey demeyin. mesela adamın biri benim çiftlikte bir evim olsun diyor. ve oluyor. ne kadar özgürce. değil mi?
hala bir iki şeyden bahsetmedim. bahsetmiş de olabilirim ama bahsetmiş gibi hissetmiyorum. yani böyle yaptıktan sonra hiç yapmış gibi hissetmediğim bir sürü olay var. mesela birisini tanıyorum. ama nasıl oluyorsa bir süre sonra hiç tanımamış gibi hissediyorum. gerçekten de tanışmayı gereksiz bulmaya başladım. gereklilikten kastım fayda da değil. inanın hiç pragmatik bir insan olamadım ben hayatta. gereksiz bulma sebebim. ilerleyemediğimi hissetmek. karşındaki insanı ne kadar tanımaya çalışırsan çalış ve karşındaki insana da seni tanıması için gereğinden fazla şekilde imkan ver. yine sonuç aynı. bir şeyler. hem de hiç bilemeyeceğin bir şeyler oluyor. sanki seni hiç tanımıyormuş gibi. ya da kendini sana hiç tanıtmamış gibi davranıyor. böyle davranması da bir çeşit kendini ifade etme biçimi olabilir ancak bu kadar katmanlı insanlar olmak için çok genç yaştayız. kitaplarda okuduğumuz derinlikte çocukluklar geçirmediğimize de eminim. en büyük derdi güneşin batması olan bir çocuktum ben çoğu zaman. neyse işte. bazen bir şeyler oluyor ama ben olmamış gibi hissediyorum. bundan da hoşnut değilim.
hoşnut olmadığım bir iki şey daha var aslında. ama size hoşnut olduğum bir şeyden bahsedeceğim. şimdiden söyleyeyim ama sonrasında hiç bahsetmemiş gibi hissedebilir ve bunları nasıl ve nereden öğrendiğinizi sorgulayabilirim. çünkü ben hastalıklı bir bireyim. ya da insanlar bana bu şekilde baktığı için öyle hissediyorum. neyse işte son üç gündür gerçekten hoşnut olduğum bir şey var. bundan tam üç gün önce. yani iki gece üç gündüz önce. sabah uyandım. kafam nasıl bozuk. ama neye bozuk olduğunu da hatırlamıyorum. üzerime bir şeyler giyip sigara içmek için dışarı çıktım. odam bir eve. evim bir binaya. binam da küçük bir siteye bağlı benim. kafam bozuk diye sitenin bahçesi de yetmedi bana. siteden dışarı çıktım. tam karşımda bir park var. hava da çok kapalı sayılmaz ama parka gitmek istemedim. bu şehirde içim dışım park oldu zaten. neyse metro durağına doğru yürüdüm biraz. ilk sigaramı bitirmiştim bile o arada. sonra tam bir tane daha yakacaktım ki evsiz bir hanımefendi fazladan sigaram olup olmadığını sordu. sure mu desem alright mı desem diye düşünürken bir sigara uzattım o arada ve hiçbir şey söylemedim. bu saatte ne geziyorsun diye sordu. kafam bozuk ama neye olduğunu bilmiyorum dedim. bu şehir böyle yapar adamı sen bilmezsin dedi. siz biliyor musunuz dedim ve hiç de kısa sayılmayacak bir muhabbete giriştik. üç sabahtır da yaklaşık üç sigara içimlik sohbetlerimizi sürdürüyoruz. yakında ben de evsiz olabilirim. sabah muhabbeti evsiz gurubumuz giderek genişliyor. yeni evsizler tanıyorum. ve çevremde dört duvar arasına sığınmayan. korkak olmayan. istediği gibi yaşamaktan geri kalmayan insanlar var. hoşnutum.