Orta okuldayken bir tane Türkçe öğretmenimiz vardı. Bu adamı hayatımızda ilk kez sokakta görsek ve ne iş yaptığını sorup, Türkçe öğretmeni cevabını alsak hepimiz boşluğa doğru şaşkın gözlerle uzun uzun bakardık. Ne alakası vardı, komikliğe bak, hem öğretmen hem de Türkçe. Çok uzun boyluydu, çok iriydi, saçları griydi ve ağır bir şiveyle konuşurdu. Tatlıydı bence şivesi ama Türkçe öğretmenlerindeki o mükemmel telaffuz takıntısı belli ki onun için bir şey ifade etmiyordu. Kompozisyon sınavlarında kağıdı nasıl kullandığımıza, yazımızın bozukluğuna ya da çizgisiz kağıtta iki paragraf arasında oluşturduğumuz 30 derecelik açıya hiç takılmazdı. Biz kompozisyon yazarken gazetesini okur, arada espri yapardı. Hayatta umursadığı pek az şey var gibiydi. Hatta bir keresinde bizi okuldan kaçarken yakalamıştı, biz tırsmaktan adamın yüzüne bile bakamıyorken, "hadi gidin nereye gidiyorsanız ama dikkatli olun" demişti. Korkudan çokça adrenalin salgılamış, normalde yürüyeceğimiz hızın üç katı hızla yürüyerek uzaklaşmıştık oradan. Ondan bu kadar korkmamızın sebebi ise derslerde sinirlendiğinde hiç acımadan öğrencilere geçirdiği meşhur tokatlarıydı kuşkusuz. Bir keresinde çocuğun birini flütle dövdüğünü görmüştük, hemen kafamızı çevirmiştik tabii. Çok acımış olmalıydı, hem flüt hem de sarı... Tüm okulda onunla ilgili rivayetler dolaşırdı. Geldiği okulda çocuğun birini camdan atmış derlerdi. Eski okullarından birinde müdür yardımcısını dövmüş o yüzden onu önce doğuya sürmüşler, sonra da buraya gelmiş, derlerdi. Doğru da olabilirdi ya tüm bunlar ama bana öyle geliyordu ki büyük ihtimalle uydurmaydı. Herkes korkuyordu, korku büyüdükçe hikayeler de çoklaşıyordu. Garip bir insandı vesselam, sevdiği öğrencilere de çok iyi davranırdı. Bana hep takılırdı mesela, gözlüklerime laf ederdi. Kitapta okunacak yerleri bana okuturdu, aferin derdi. Nedense bana hep çok iyi davranmıştı. O yüzden ona karşı ne hissetmem gerektiğini bir türlü kestiremiyordum. Sınıf arkadaşlarımı dövdüğünü gözlerimle kaç kere görmüştüm. Birkaç kez öğrencileri çöpe doğru ittiğine de şahit olmuştum ama bana karşı çok nazikti. Sevsem bir türlü, sevmesem bir türlü. O yaşlarda bu tarz kararları vermek iyice zordu zaten. Korkuyordum ondan ama nefret edemiyordum. Savunmasız öğrencileri döven birini ise sevmem mümkün değildi. Öyle aradaydı her şey. Onun dersleri kararsızılık ve gariplikle geçiyordu benim için. Okul bittikten yıllar sonra, geçmişten bahsedip, gülüp eğlendiğimiz bir gün arkadaşlarımdan biri, bu hocayla ilgili bir anı anlattı. Hoca bir öğrenciye çok sinirlenmiş. O kadar sinirlenmiş ki hedefteki çocuğa doğru hızlı bir hareketle yaklaşmış, şöyle en sağlamından bir tane tokat atmış. Tokat o kadar şiddetliymiş ki çocuğun kafası sıra arkadaşının kafasına çarpmış, sonra sıra arkadaşından kafa yiyen çocuk, o darbenin hızıyla kafasını bir de duvara çarpmış ve çok ağlamış. Hoca özür de dilememiş. Belki de, nasılsa gelecekte bu çocuk da dayak yiyecek bir hareket yapar, onu önceden dövmüş oldum diye düşünmüştür. Ama zavallı çocuk kendisiyle bu kadar alakasız bir şey yüzünden günün en büyük dayağını yediğiyle kalmış. Bir kafa bir de duvar. Bu hikayeyi dinlerken hepimiz çok güldük, o hocanın garipliklerini hepimiz biliyorduk ama bu hikaye belki onunla ilgili hissetmemiz gereken şeyi bize net olarak açıkladığı için, sonunda rahatlamıştık. Hepimiz önce kafa sonra duvar yiyen o çocuktuk. Aslında sadece korkuyorduk. Hayat boyu karşımıza çıkacak insanların bir ön gösterimiydi o türkçe öğretmeni. Bize ne kadar iyi davranmış olursa olsun, bir tek kişiyi bile bu derece incitme kabiliyeti olan bir insan önünde sonunda başkalarını da incitecektir. Bunu anlamıştık. Belki de sırf bunu anlamamıza yardımcı olduğu için o hocayı hala bu kadar açık şekilde hatırlıyorum. Belki de temsil ettiği şeyleri unutmayayım diye zihnim onunla ilgili tüm ayrıntıları saklamıştır, hiç unutmamam gereken bir şeyi öğrettiği için bana... Yıkıcı insanlar yıkıcılardır. Sadece fiziksel olarak sizden daha güçlü oldukları için sizi korkuyla terbiye etmeye çalışsan tüm insanlar, belki de hayat boyu en uzak durmamız gereken insan tipleridir. Korku güçlü bir his, insanın tüm algısını şekillendirebiliyor. Bazen korkuyla saygı hatta sevgi bile birbirine karışabiliyor. Ama tüm kılıfların altında içten içe bir insanın size zarar verebileceğinden korkmak baş edilmesi çok büyük bir yük. Çocukken insanların kalbine, ruhuna bu korkuyu salmak ise insanlığın en çirkin marifetlerinde biri.
çeviri yaparken yine çıldırma seviyesine geldim ve çıldırma seviyesine geldiğim zamanların çoğunda yaptığım gibi bir şeyler izlemeye karar verdim. videolar arasında dolaşıp dururken bu videoyu gördüm. sonra durdum. videoyaya gelmeden önce, bon iver'i ne kadar sevdiğimi bir kez daha söylememe gerek yok sanırım. sevdiğimi bir kez daha söylememe gerek olmasa da onunla ilgili söylenecek çok şey var. grammy'deki hali mesela. bir insan ancak bu kadar samimi olabilirdi. komşunun oğlundan ödünç alınmış gibi duran kahverengi takım elbisesiyle, ne yapacağını tam olarak bilemeyen, nasıl bakması gerektiğini çözememiş gözleri ve mütevazi gülümsemesiyle, konuşmasıyla, sesiyle her şeyiyle bir insanın çıkabileceği en yüksek noktadaydı o gün. gidip sarılmak istedim ona. sevdiğim müzisyenlere hep sarılmak isterim zaten. her zaman beni teselli eden onlar olduğu halde bazen onların çok üzgün ve teselli edilmeyi isteyen insanlar olduklarını düşünürüm. öyle değillerdir büyük ihtimalle ama benim hayal dünyam -en azından o an için- öyle olmalarını istiyorsa öylelerdir. bir şarkının tam ortasında gidip onlara sarılmak, kafamı kalplerinin olduğu yere koymak, öylece durmak gelir içimden. müziğe çok sembolik anlamlar yüklediğim için hep bunlar. benim kalbime dokunan bu insanların kalplerine kulağımı dayayıp dinleme isteği çok da mantıksız değil böyle düşününce. sonra bir de bu video var. izleyince kendimi kaybettim bir süreliğine. en sevdiğim şarkılardan biri fonda çalarken arabayla bir yerlere gitme isteğinin gücü karşısında şaşıp kaldım. bir yere gitmek istedim, o arabada ben de olayım istedim. nereye gittiklerini bilmiyorum ama bir günü yolda bitirmek, günün geceye dönüşünü hareket halindeyken izleyebilmek ne güzel diye düşündüm. bazen bi yerde bulunma fikrinden çok tiksiniyorum. ama her zaman bi yerde bulunmam gerekiyor. bi yerde bulunmamazlık edemiyorum. sadece yollardayken bu bir yerde bulunmanın yarattığı kötü histen birazcık da olsa arındığımı hissedebiliyorum. yine bir yerde bulunmuş oluyorum tabii ki ama sanki o yer her saniye her kilometre değişiyor, bu da bana azıcık da olsa minnacık da olsa çarpıtılmış bir özgürlük hissi veriyor. içinde bulunduğum arabayı, otobüsü unutuyorum birkaç dakikalığına. oradayım ama değilim yanılsaması... yanılsamaları seviyorum. Gönderen
"Haftalardır, mutsuz olduğu için olaylara başka anlamlar yüklüyordu; ara sıra yoldan geçen temiz yüzlü, iyi kişileri durdurup "Mutsuzum" demek geliyordu içinden, yolda şarkı söyleyen bu ihtiyar kadın, her şeyin düzeleceğine inandırırdı Lucrezia'yı. ... Ne saçma bir düştü mutsuzluk.""Yine de zamanla şu kanıya varmıştı ki, söylenmeye değer tek şey duygulardı, içten gelenlerdi. Zeka saçmaydı. İnsan içinden geleni söylemeliydi yalnızca.Ama ben içimden ne geldiğini bilmiyorum ki, dedi Peter."
böyle bir filmin var olup olmadığı hakkında bir fikrim yok ama eğer yoksa bir gün birileri sadece rüyalardan oluşan bir film çeksin istiyorum ben. tamamı rüya olsun, gerçek hayatla da hiçbir bağlantısı olmasın. sadece tek bir insanın rüyalarını da değil bir sürü farklı insanın en renkli en garip rüyalarını bir rüya filmi altında toplasınlar. konu bütünlüğü, rüyaların benzerliği gibi kriterleri tamamen göz ardı ederek yapsınlar bunu. yok bir rüyadan diğerine yumuşak geçişler yapalım, yok her şeyi bir şekilde bağlayalım gibi dertleri olmasın, sadece üst üste bir çok rüya olsun, hatta o kadar absürt olsun ki rüyalar, hangi rüya bitti hangisi başladı tam olarak anlayamayalım. insanın kendi rüyasını film olarak izlemesi mükemmel bir şey olurmuş gibi geliyor bana. tüm renkler, tüm olaylar, gariplikler, şekiller, tüm sesler aynı olacak. uyurken gördüğün rüyayı uyanıkken izlemiş olacaksın.,tabii başka birçok insanın rüyasını da. bundan daha güzel bir şey olabilir mi? sıkıcı rüyalar değil bahsettiğim kesinlikle, en uçlardaki, en uyanınca vay be neler döndü uykumda dediğimiz türden rüyalar. flashbackli, mitolojik kahramanların bir anda belirdiği, normalde yapamadığımız şeyleri dünyanın en kolay şeyiymiş gibi yaptığımız anlarla ilgili rüyalar... mesela herkesin kendini uçarken gördüğü bir rüyası vardır ve ben o rüyaları çok merak ederim, onları izlemek isterim. alakasız diyalogları, her yere açılabilen kapıları, başka hayatları gösteren kameraları, su altındaki evleri, karnavalları, konuşabilen hayvan arkadaşları da izlemek isterim. bu tarz rüyaları dinlemeyi de seviyorum ama görsel olarak bir arada olmaları fikri çok heyecanlı bir şeymiş gibi geliyor bana. eğer böyle bir şeyi yaptılarsa ve bundan haberdarsanız lütfen benimle de paylaşın da en azından ufak tefek bir isteğimin gerçekleşmiş olduğunu görüp mini mini sevineyim kendi çapımda. Gönderen
And I see you hiding your face in your hands Talking bout far-away lands You think no one understands Listen to my hands And all of this life Moves around you For all that you claim Youre standing still You are moving too You are moving too You are moving too I will move you Bir insanın başka bir insana söyleyebileceği en güzel sözler bu şarkıda.
when harry met sally'de harry, aldığı her kitabın önce sonunu okuduğunu söylüyordu çünkü eğer kitabı bitirmeden ölürse kitabın sonunu öğrenememiş olacaktı. sally'e bunun gerçek dark side, gerçek pesimizm olduğunundan bahsediyordu. sürekli kendi ölümü üzerine düşündüğünü ama sally'nin bunu hiç aklına getirmediğini hayret ederek vurguluyordu. nasıl oluyordu da sally ölüm üzerine düşünmüyordu, gerçek pesimizmi anlamıyordu.bir nedeni yok, öyle aklıma geldi. ben kitapların önce sonunu okumanın gerçek pesimizm olduğuna inanmıyorum. alakası bile yok hatta. bence gerçek pesimizm öldüğünde sonunu öğrenemeyeceğin şeylerin var olacağı bilgisiyle ölümü düşünmektir, öyle ölmektir. her şeyi ölmeden önce bitirme çabası daha optimistik bir şey hatta. çok hayat dolu.