İşte bunu fark edemeyenlerin yarattığı uygulamalar sebebiyle enflasyon sürekli yükseliyor. "Yabancı marka isteyen parasını ödeyecek" diyenlere sürekli şunu soruyorum. "Taklidini değil aynısını üretebiliyor musun?" Cevaplar elbette tatmin edici değil.
En basit örnekle başlayayım: Nike, Adidas, Puma veya diğer bilinen markaların büyük paralar harcayarak testlere tabi tuttuğu, sakatlanmaları önleyici spor ayakkabılarını yapabiliyor muyuz? Yapamıyoruz. "Yaparız" diyenler ise büyük bir gaflet içinde. Ayakkabının görünüşte benzerini yaparak işin bittiğini sanıyorlar. Tenis, basketbol, futbol veya voleybol gibi uzun sürelerde birçok açıdan basınca ve darbeye maruz kalınan sporlar için üretilen ayakkabıların bir tanesi bile sakatlığa yol açsa, bu büyük markalar yerle bir olurdu. Olmuyorlar. Çünkü onlar ayakkabı değil, tasarım satıyorlar.
Başkasının 50-60 yıl emek vererek oluşturduğu değeri kıskanmak, "gençler bizim ürünlerimizi değil onların ürünlerini satın alıyor" diyerek engellemeye çalışmak, nihayetinde de koruma duvarlarına rağmen sapır sapır dökülmek, Türkiye'ye mahsus bir özellik. Türkiye'de 400 milyon çift ayakkabı üretiliyor deniyor ama bunun yarısı Ortadoğu'ya giden plastikten mamül ihracat. Geri kalanın göreceli olarak küçük bir kısmı kabul edilebilir standartlarda. Ayakkabı yan sanayi ise standartların altında seyrediyor. Tam 4 yıldır uygulanan korumacılığa rağmen Türk ayakkabı firmaları zar zor ayakta duruyorlar.
Bu kadar enflasyona ve ödenen faturaya ortaya çıkarılan sonuç değdi mi peki?