TUĞBA ÖZAY İLE ÖZEL RÖPORTAJ | Mavişehir Dergisi
Home / RÖPORTAJLAR / TUĞBA ÖZAY İLE ÖZEL RÖPORTAJ
By Mavişehir Dergisi on Mart 19, 2020@MavisehirDergi
Kuaförüm Sensin’e başlayalı 3 ay oldu. İlk gün acayip yorucu geçmişti ve benim burada ne işim var demiştim. Ertesi gün çekime gittiğimde hatta ilk günün gecesinde baya ağladım. Sinirlerim çok bozulmuştu. Yaklaşık on altı saat falan kaldık çekimde ve iki bölüm birden çektik. Bir anda sudan çıkmış balığa dönmüştüm. On altı saat bir stüdyonun içerisinde kalmak ilk gün bana ağır geldi. Ki ben biliyorsun setlere çok alışkın biriyim. Hayatım televizyon programlarında geçti. Özellikle dizileri bu yüzden kolay kolay kabul etmiyorum. Ama ikinci gün ve ertesi hafta özellikle tamamen attım o stresi üzerimden ve şu an çok mutluyum. Çok güzel bir ekiple çalışıyorum. Global Medya ailesinin içerisinde olmak beni sevindiriyor. Dinamik, genç bir ekibimiz var. Bir de proje de güzel… Bana yabancı olmayan bir iş içerisindeyim. Gerçi ben elimi hangi işe atsam o işin altından kalkarım. Yani bana ekonomi de, ekonomi de yaparız. Magazin de magazin olur, yarışma, eğlence, sağlık müzik… Aklına ne geliyorsa hepsini yaptım. Yüzlerce televizyon programım var. Ama ilk kez böyle bir programın içerisinde jüri olarak görev alıyorum. Modayla iç içe bir program. Her programda bir konseptle izleyicinin karşısına çıkıyoruz. Konuları genelde ben de belirliyorum. Konsepte de uygun giyinip çıkıyorum. Bu da tabi insanların hoşuna gidiyor. Özellikle kadınlar ve çocuklar çok ilgili. Çünkü takılarım, gözlüklerim, elbiselerim hepsi bir olay oluyor. Keyifli, zaten çalışma arkadaşlarım Ketenci olsun, sunucumuz Kansu olsun Ayşegül Kartal keza Adnan çok eski dostlarım. Eğleniyoruz, iyi ki şu anda bu projenin içerisindeyim diyorum. Çünkü bir de haftanın 5 günü ekrandasın. Günde 2 defa yayınlanıyor. Çok da izleniyor. Ekran beni özlemiş, ben de ekranları özlemişim. En son Survivor, sonra sağlık programı yapmıştım.
Show Turk TV ve Halk TV’de yapmıştım. Survivor’dan sonraki süreçte televizyonda bu tip projelerde yer aldım. Böyle bir projenin içerisinde yer almalıymışım demek ki çünkü gerçekten izleyici de beni çok özlemiş. Tubistlerimiz… Yaşasın Tubistler… Şu anda dünyanın dört bir yanındaki Tubistler’den çok güzel mesajlar alıyorum. Sosyal medya üzerinden bana ulaşıyorlar. Onların yorumları, eleştirileri benim için çok kıymetli. Hepsini dikkate alıyorum. Ama tabi bildiğimden şaşmıyorum.
Annem matematikçi, babam edebiyatçı ama babam aynı zamanda siyaset bilimci. İkisi de eğitimci insanlar. Bir de yazar kimlikleri var. Beni bir kere çok serbest yetiştirdiler. Kendime olan güvenimin gelişmesi açısından özgür bıraktılar. Fakat bir o kadar da nefesleri hep ensemdedir. Beni hemen her kursa göndermişlerdir. Bu dalış eğitimi olmuştur, voleybol olmuştur, yüzme olmuştur, judo, bale, gitar, tiyatro. Yaz okulu, kış okulu e zaten hayatım okullarda geçiyordu annem öğretmen olduğu için. Kundaklığımdan beri ben sınıflarda yetiştim. Fazlasıyla aile sevgisiyle ve birlik beraberlik duygusuyla büyüdüm. Gerçekten çok sevgi dolu bir ailede yetiştim. Bana birliği, beraberliği, dostluğu hep ailem öğretmiştir. İkisi de benim hayat öğretmenlerimdir. Yaşam yolumdaki en önemli ışıklarım olmuştur ailem…
Böyle bir anne babanın evladı olmak, şanstır. Kızlar genelde babasından çekinir ama bir o kadar da aşıktır. Evet, ben de babama aşığımdır ama çekinmekten ziyade ona karşı müthiş bir saygım, sonsuz bir sevgim vardır. Babam bana çocukluğumdan beri çok güzel şeyler aşıladı. Tekerleğin nasıl değiştirilmesi gerektiğinden tut da ampulün nasıl takılıp çıkarılmasına kadar… Dövüşmeyi… Eve geldiği anda babamla box maçı yapmaya başlardık. O benim hep güçlü olmamı istemiştir. Hep kendine yetebilen bir insan olmam için çabaladı. Bir o kadar da sevgiyi aşıladı bana. Hayvanları, insanları, doğayı tüm canlıları sevmeyi… Yaz tatiline girdiğimiz andan itibaren biz çok güzel şeyler yaşıyorduk. Arabamızın bagajını eşyalarımızla doldurup, gece yarısı yola çıkar tatile giderdik. 3 ay boyunca babam bizi tatile götürürdü.
Ege, Akdeniz hatta Bodrum. Direk böyle Bodrum’a gitmezdik. Babam bizi her tarafa götürür, gezdirirdi. Öyle şeyler yaşardık ki dağın tepesinde arabada uyurduk. Şimdi nerede? Ay biri bizi keser diye insan çekiniyor. O zamanlar gerçekten her şey ne kadar güzelmiş. Eskiden hiçbir şeyden korkmadan çekinmeden bir dağın tepesinde uyuyabiliyordun. Babam çok kafa dengidir. Bana yaşamayı öğretmiş bir insandır.
Tabi tabi bizde boşanma, ayrılık kolay kolay olmaz. Benim de hayalim onların ki gibi bir evlilik. Onlar çok genç yaşta evlenmişler. Annem 22 yaşında babam 23 yaşındaymış. 1 yaş bile değil 6 ay var aralarında. Böyle güzel bir ailenin içerisinde yetişmek benim için dediğim gibi büyük şans. Babam yazar olduğu için çocuk kitapları da yazıyordu. Çok paylaşımcı biridir. Heyecanını paylaşmayı sever. Kitabına hazırlık yapardı. Grafikleri, karikatürleri hep kendisi çizerdi. Hatta ilk çocuk dizesi Filiz, 10 kitapçıktan oluşan bir seri. O seride benim hayatım anlatılıyor. Ben ve arkadaşlarımın yaşamını babam gözlemlemiş ve gözlemlerini kitabına aktarmıştı. Hani Cin Ali, Ayşegül serileri falan vardır ya bu da Filiz serisiydi. O yıllarda çok tutulmuştu. Baya okunmuştu. Babam bir şey yazdığı zaman gece bile olsa bizi uyandırırdı. Heyecanını hep paylaşırdı. Sanatın, siyasetin, toplumsal konuların hem de yaşama dair tüm güzelliklerin anlatıldığı ve tartışıldığı bir ailede yetiştim. Örneğin kendime ait bir odam vardı. Bence bu çok önemli bir çocuğun gelişimi açısından. Kedi isterdim kedi alınırdı, civciv isterim, civciv alınırdı. Hatta küçükken keçi istemişim almak zorunda kalmışlar. Hayvanları da çok sevdiğim için. Bu herhalde biraz genetik. Hayata karşı sevgim ve yaşama sevincim benim genetiğimde var. Babam ben annem ve benim bir hayvanım hep beraber yaşar, her yere beraber giderdik. Çocukluğum çok özel günlerdi. O günleri özlüyorum. Allah benim ömrümden alsın anne ve babama versin.
Ben çocukluğumdan beri çok yönlü bir insandım. Voleybolu yüzmeyi hepsini severek ve isteyerek yaptım. Galatasaray Kulübü’nde yüzdüm, Fenerbahçe Kulübü’nde voleybol oynadım, İstanbul Yelken Kulübü’nde dalış eğitimi aldım, dalgıç oldum. Hatta yüzme hocasını ilk dizimde oynadım. 16 yaşımdaydım. Rahmetli Tekin Akmansoy’un oynadığı TRT’de yayınlanan “Sonradan Görmeler” adlı dizide ben de bir yüzme öğretmenini canlandırmıştım.
Şimdi yaklaşık 30 yıl öncesinin bir şarkısını okudum. Bomba bir cover geliyor. Şarkı bitti ve büyük sürpriz olacak. Çünkü o yıllarda patlama etkisi yaratmıştı. Sadece şöyle bir tüyo verebilirim. Kibariye’nin seslendirdiği bir eser. Sözü müziği değerli bir sanatçı dostumuza ait ama Kibariye seslendiriyor. Ben kafamdaki aranjeyi Suat Aydoğan’a anlattım. Aynen istediğim aranje oldu.
Yarışmada ikinci olduktan sonra ben birinci olmalıydım ya da neden birinci olamadım dediniz mi?
Aksine ben demedim ama benim dışımda o dönem bakan olan Yıldırım Aktuna, Türkan Sabancı herkes birincilik Türkiye’nin hakkıydı dediler. Kızlarımız tabi ki çok güzel ülkemizi temsil ediyorlar ama onlar için hiç böyle bir manşet atılmadı: bizim hakkımızdı. Benimle ilgili böyle manşetler atıldı. 1’inci Küba olmuştu. O da çok güzeldi. Kıskançlığım olmadı. Bana göre 40 ülke arasından dünya güzellik tacını Türkiye’ye getirmek bile çok büyük bir başarıydı.
Ben 1.82’yim. Uzun boylu olmanın tabi ki avantajları var, hep zirvedeyiz 🙂
Benim camiada kimseyle sorunum yok. Birinin benimle sorunu varsa emin ol kendisiyle ilgilidir. Kimseyle işim olmaz. Ne kimseyi kendime rakip görürüm ne de kimseyi basamak olarak kullanırım. Sosyal medyadaki paylaşımlara bile bakın kimseyle ilgili polemikler yapmam. Sevmem. Bana çok ucuz ve basit gelir. Benim her zaman yarışım kendimledir. Sosyal medyayı da ay onu takip edeyim ne yapmış ne etmiş diye merak ettiğim için kullanmam. Bu yüzden kimseyi takip etmiyorum. Bu bir ego değil yanlış anlaşılmasın. Sevenlerimle, Tubistlerimle bağlantı kurma yerim. Yoksa zaten ben arkadaşlarımla sosyal medya üzerinden görüşmem. Aksine onlarla yüz yüze görüşürüm veya telefonla konuşurum. Benim için arkadaşlık dostluk budur. Şimdi bakıyorum millet birbirini takip ediyor çıkarları bir ters düşüyor o onu engelliyor, öbürü takipten çıkıyor. Ben özel hayatımı dahi sosyal medyada paylaşmaktan hoşlanmıyorum. Millete bakıyorsun bir hafta Ahmet’e âşık oluyor, bir hafta Mehmet’e âşık oluyor. Öbürü Fatma’ya aşık diğeri Ayşe’ye sürekli fotoğraflar siliniyor. Sosyal medya benim için bir araç. Benim dünyam. Benim dünyamın medyası. Bugüne kadar basın kendi dilediği gibi beni gösterdi. Hayır, Tuğba’nın istediği gibi gösterilecek.
Ben Buradan Atlarım ve Survivor gibi yarışmalara katılırken aklınızda ne vardı?
Gelelim 27 kişinin izlediği filme: ‘Laz Kit’ Yapımcıyla aranızda bir sorun mu olmuştu? Bir şeyler duydum sanki…
Laz Kit 8 sene önce çekildi. Aslında çok eğlenceli bir film olmuştu. Kadrosu da güzeldi. Fakat üç yapımcı arasında sıkıntılar oldu ve film çok sarktı. Ödemeler yapılamadı film ancak iki-üç sene sonra bitirildi. Filmin oyuncusundan tut da yönetmenine kadar beş kişi vefat etti. Bu kadar uzun bir süre geçince zaman aşımına uğradı. Bizlere de sorulmadan çat diye vizyona sokmuşlar. Sadece gala yapılacağı birkaç gün önceden söylendi. Ben de doluydum o tarihte gelemem dedim. Tarihi değiştirelim dediler. Dedim ki herkes geliyor mu? Herkesin geleceği bir gala yapılsın. Kimse gitmedi. Ben de gidemedim. Zaten tek başıma ben gitseydim komik olurdu. Yanlış zamanda filmi piyasaya sürdüler. Madem öyle bütün oyuncu kadrosunu ara herkesin gönlünü al. Herkesin geleceği bir tarih belirleyin ve filmi sömestr tatilinde vizyona sokun. Çünkü çocukların izleyebileceği bir film. Hiçbir promosyon yok. Kendin çaldın kendin oynadın oldu. Yoksa film kötü bir iş değildi. Oho ne filmler gördü bu memleket. Film güzeldi ama promosyon yok, reklam yok, oyuncuların haberi yok. Tabi film kendi kendine müthiş reklam yaptı. Bazı olumsuz şeyler olumluya dönüştü. Ben yapımcının yerinde olsam bu filmi bir televizyon kanalına satarım. Çok da güzel izlenir. Yoksa ben Bordo Bereliler Suriye filminde rol aldım. Film sinemada hem çok büyük gişe yaptı hem de aynı zamanda üç defa televizyonda yayınlandı. İnanılmaz reyting aldı. Bu reklama bağlı bir şey. Proje tabi önemli ama reklam daha da önemli.
4- Yaşama sıkı sıkıya sarıl. Yaşamak çok güzel. Sana cenneti vadedenlere de ki çok merak ediyorsan buyur önden sen git. Cennet burada, cennet dünyada. Sen yaşamı güzelleştirmek için mücadele et.
Her şey harikaydı. Teşekkürler. Seni seviyorum. Tüm İzmir’e ve Mavişehir Dergisi okurlarına sevgi ve saygılarımı sunuyorum.
İsmail Gökgez – Tuğba Özay
Mavişehir Dergisi – Mart 2020 sayısı
← Previous Story ALTAY İLE ÖZEL RÖPORTAJ