BEN, O KÖYÜ ÇOK SEVDİM-Numan KURT - Yazanel Edebiyat
24.Mart.2016, 20:27 editör
Köyümüzün altmış yıl önceki bu vefalı, idealist öğretmenine selam olsun.
"Poyrazı dondururdu akşamları
"Ankara'ya kadar gelmişken Mucur'a kadar uzanıp can dostum Hasan Çavuş'u da ziyaret edeyim." dedi kendi kendine. Otuz yedi yıl çalıştıktan sonra şimdi emeklilik işlemleri için gelmişti başkente. Üşenmemeliydi, ne vardı ki Ankara'dan Mucur'a? Atladı mı otobüse üç saat sonra oradaydı.
Savaştepe Köy Enstitüsü'nü bitirmiş, Hacıbektaş'ın Sadık köyüne atanmıştı. Bozkırın ışığı olan köy enstitüleri kendisi son sınıfa geçtiğinde kapatılmış öğretmen okullarına dönüştürülmüştü. Asılsız söylentilerle kapatılan bu okullardan sonra Anadolu'yu aydınlatan bir ışık söndürülmüştü.
İlçeye "göreve başlama dilekçesi"ni verdikten sonra Hanomag marka bir traktörle köye ulaşmıştı 1954 yılının yaz sonu sıcak bir gününde. Köyde onu Hasan Kurt ve İlhan Tekin karşılamışlardı. İşte şimdi Mucur'a yerleşen Hasan Kurt'u ziyarete gidiyordu. Köyde kaldığı üç yıl içinde onlarla çok güzel dostluklar kurmuştu. Bu arada 1960'lı yılların başında vefat eden İlhan Tekin'i de rahmetle andı. Köyde "Hatip" namıyla anılan Hakkı Çavuş muhtardı. Koca Anadolu bozkırının ortasında düz ovaya kurulmuş bir köy. Toprak damlı evleri, çatılı okulu, selektörü ile ağaçsız; ama insanları ile samimi bir köy
Okulu gezmiş, yakın zamanda köye dönmek üzere memleketi Balıkesir'e gideceğini söylemişti. "Yook, " dedi muhtar ve ilk tanıdığı köylüler, "
gidersen geri dönmezsin." Söz vermişti döneceğine; ama yine de "Gömleğini rehin bırak, inanalım döneceğine" demişlerdi. Eee, öğretmenin gömleği de kıymetliydi o zamanlar hani. Onlarda böyle gömlek ne arar. Çoğunun giydiği yakasız işlik.
1954'ün eylülünde yüz on öğrencili okulu açtı . Okula gelen üç beş kişi. O zaman için köy yerinde iş güç bitmemiştir. Zaman içinde bütün öğrencileri okula getirmeyi başarmıştı. Bunu başarmak için denediği yollardan biri de bisikletle gidip tarlalarda, harmanda öğrencileri bulup okula getirmekti.
Okulun adına yüz elli dönüm tarla vardı. Bu önemli gelir kaynağını iyi kullandı. Bahçe duvarını yaptırdı, bahçeyi ağaçlandırdı. Her yıl okulu teftişe gelen ilköğretim müfettişinin de takdirini kazanmıştı. Bu müfettişin de önerisiyle bir 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı'nın ilçedeki daire amirlerinin, çevre köylerdeki öğretmen ve öğrencilerin katılımıyla Sadık köyünde kutlanmasına öncülük etti..
Sadık köyünde üç yıl kalmıştı.. İlk iki yılında bekardı, son yılında sevgili eşi Şennur Hanım'la birlikte geldi köye. Eşi de kültürüne, âdetlerine yabancı olduğu bu köyü ve köylüleri çok sevmişti. Çünkü onlar alçak gönüllü insanlardı. Bekarlık döneminde İzzet öğretmenin en yakın dostlarından biri de evleri okula çok yakın olan Kara Mustafa dedenin oğlu Tahir Dayıoğlu'ydu. Geldiğinin ikinci yılında da Alişan Deveci muhtar olmuştu.
Köyde okuma seferberliği onunla başlamıştı. İlkokulu bitirdikleri halde Asım Kurt ve Mustafa Taş'ı okula devam ettirdi, onların öğretmen okulunu kazanmalarına yardımcı oldu. Köyde ilkokuldan sonra ortaokula gitme olayı İzzet Ernur'un öğrencileriyle başladı.
Üç yıl içinde köylü onu çok sevmişti. Köyden ayrıldıktan sonra değişik yıllarda köyü ve eski dostlarını ziyaret etmeyi hiç ihmal etmedi. Şimdi otuz üç yıl sonra yine yollardaydı. Sadık köyünün hiç unutamadığı, "velesbitiyle tarlada öğrenci toplayan" bu idealist öğretmen.
Otobüs muavininin "Sayın yolcular Kırşehir'e geldik, otobüsümüz Mucur'a kadar gidecektir, Mucur yolcuları inmesin." Sözleriyle daldığı hayalden, gözünün önünden şerit gibi geçen otuz beş yıl önceki yaşadıklarından sıyrıldı İzzet öğretmen. Yarım saat sonra dostu Hasan Kurt'u ziyaret edecekti. İçini bir heyecan kapladı.