Onur Yaser ve Hatice Can'ın Anısına - Cami Mimarisi
1. Aşama: Plan tek bir seccade boyutlarından oluşan 80x160cm’lik bir ünitenin kıble doğrultusunda çoğaltılması ile üretilen, bir bakıma saf tutmuş inananları veya mimarlık dili ile kullanıcıları temsil eden ızgara sisteminden başlar. Bu sistem merkezine yerleştirilen eğrisel bir elemanla bir odak noktasına kavuşturulur. Bu nokta merkezi mutlak hacmin odağı, aynı zamanda bu ızgara sisteminden oluşturulacak örtünün yük dağılımının başlangıç noktasıdır. Doğrusal ızgara sistemi odak noktasına yaklaşırken deforme olup eğrilir. Bu sayede iki ana form arası geçişi sağlayan 3. Bir elemana gerek kalmaz. Oluşturulan sistem ilk aşamada 3 parametreye bağlanır:
1. Izgara birim sayısı
2. Eğrisel formun 1.çapı
3. Eğrisel formun 2.çapı
2. Aşama: sistemin oluşturduğu tekil örtünün 3. Boyutta verilen kesit değerlerine göre yükselmesidir. Bu yükseklikler avlu giriş kapılarında insan ölçeğine çekilerek 3m tutulmuştur. Avlu boşluğunu çevreleyen revaklarda 4m’ye, son cemaat avlusu ve kapalı mekâna geçiş bölgesinde 8m’ye, ana mekânın üst noktasında 16m’ye, minarede ise 32m’ye ulaşır. Bu şekilde sıfır kotundan kesintisiz yükselen, merkezden çepere yük dağılımı mantığı ile kendisini taşıyan, gerekli yerlerde yırtılan ve yükseldikçe hafifleyip geçirgenleşen mutlak bir ızgara-örtü oluşturulmuş olur.
3.Aşama: ana plan şemasının ızgaranın her birimine yansıtılarak, örtüde ışık almak için dairesel açıklıklar oluşturulmasıdır. Dik açılı form ile eğrisel formun birleşiminden oluşan ana sistem fraktal mantığı ile en küçük yapısal eleman olan ızgara biriminde tekrar edilir. Bu sayede tekil örtünün kesintisiz akışı ile birlikte açık ve kapalı mekân hissiyatları birbirine karışır, ışık ve gökyüzü iç mekana taşar. Örtü var ile yok, kapalı ile açık arasında gidip gelir. Avlu ile sahını birbirinden ayıran, yukarı yönde tamamen toplanarak açılabilen bu sayede iki mekânı istenirse birleştirmeye olanak tanıyacak, cephe sistemi de bu etkiyi tamamlar.