Etiketler: hayat insan Saygı
cecil 5 Eylül 2011 21:37
bende severim treni .. en arka koltukları secmelisin hani kalabalık aileler genelde ortalardaki dörtlü oturma alanını seçerde :) okul yıllarımda çok gittim geldim bilirim..:)
HerbiRenk 5 Eylül 2011 21:40
cecil---> arkanın bir önünde oturuyordum ben:S kalabalıktı zaten biraz tren kim nereyi bulursa oturmuş durumu:))
HerbiRenk 5 Eylül 2011 21:49
cecil---> çizimden öyle olmuş, ben masayı kaldıracaktım unutmuşum demek ki:) haklısın, masalı kısım gibi görünyor:S
birtutamkekik 5 Eylül 2011 21:49
kesinlikle canım..en azından ortak kullanım alanlarında kendimi yırtarım resmen çewremizi rahatsız ettirmemek adına çocuklara:)
ama herkes duyarlı olmuyor bu ortamlara maalesef...
ayrıca güzel ziyaretin için çok teşekkür ederim:)
HerbiRenk 5 Eylül 2011 21:54
birtutamkekik---> biz de öyle büyüdük, annemiz babamız başkalarına rahatsızlık vermemize asla izin vermezlerdi. En azından o aile için ders olmuştur umarım.
rica ederim, sizin poğaçalar da leziz görünüyordu:) takipteyim:)
Dürr-i Yekta 5 Eylül 2011 22:17
herbirenk trenle ankaradan adapazarına gitmek gibi bir gaflette bulundum, uzun yolda ilk ve son tren yolculuğum olmasını temenni ediyorum, o kadar rahatsızdı ki senin hesap arkamda oturan adam saatlerce telefonda yüksek sesle konuştu, bütün aile sorunlarını öğrendik.
Emine 5 Eylül 2011 22:17
neler çektiğini anlayabiliyorum..biz de benzer bir durumu uçakta yaşadık..aman allahım çocuk uçağı ayağa kaldırdı anne baba sadece kucağında tutuyor, ne dil dökmek, ne ikna etmek gibii bir çaba yok abartmıyorum 45 dakika ağladı..ağlamak değil parçaladı kendini çocuk..biz de sabır çekerek noktaladık yolculuğu..
saygı, görgü ne yazık ki ender bulunan değerler oldu..
temerrüt 5 Eylül 2011 22:31
evet,her şey saygıdan ibaret.
eeyore 5 Eylül 2011 22:43
tren yolculukları ne keyiflidir ya. ülkemizdeki tren yollarının daha iyi olmasını dilerdim ama yine de güzel bir seyahat aracı tren.
two 5 Eylül 2011 23:13
trenle geldim bu ülkeye başka bir ülkeden, çocuk yaşta.
çok başka bir konu ele alınsa da, tren ve çocuğu okuduğumda nerelere gittim...
Lô - Lâ 6 Eylül 2011 00:21
ben trende olumden donmusum, travmam var.
cocuklarida hic sevmem, oyle ailelere coktan bir sey demistim ben. siz yine iyi dayanmissiniz.
sen yazinca ben uyuz oldum.
Sıradan bir balık 6 Eylül 2011 07:09
İlk 8 yaşında bindim trene ve nefret ettim!Pencereden bakıp hava almak istedim ve...
Hangi hayvan tükürdüyse olduğu gibi yüzüme geldi, iyhhhh..
En son, zorunlu olarak Budapeşte de binmiştim ve yine çok hoşuma gitmedi, ama Almanya da ki hızlı trenler süper;allam sanki uçak:)
Gul/İnn 6 Eylül 2011 14:28
çok güzel yazmışssın canım maalesef herkes anne baba olamıyor..belki onlarında birsürü farklı derdi var,biraz hoşgörülü olmak gerek..ama yinede insanlar sınırları bilemli..
ben treni çok severim..tren evimize çok yakındı..bir umut gibi bişeydi o zamanlar..
Müge 6 Eylül 2011 15:56
Artık çocuklara disiplin uygulamanın modern bir yaklaşım olduğu sanılıyor ne yazık ki.. Bu sayede kendilerini, çocuklarını kasmadan büyüten çağdaş ebeveyn sananlar da var. Varsan baksan o insanlar evde çocuklara şiddet bile uyguluyorlardır. Dengeyi bulmak hem zor, hem de çok kolay.
HerbiRenk 6 Eylül 2011 17:32
Dürr-i Yekta---> :)) senin başlangıçında çok kötü olmuş:(( yüksek sesle telefonla konuşan, sohbet eden insanlarda çok rahatsız edici oluyor gereçekten:(
HerbiRenk 6 Eylül 2011 17:36
Emine---> çocuk kendini parçalarken sizi düşünmemiş madem de kendi çocuğunu da mı düşünmemiş:S çocuktur laf anlamayabilir ama en azından ebeveynlerin biraz çocuklarına saygı, iyilik, görgü bunları öğretmeleri gerek!
HerbiRenk 6 Eylül 2011 17:37
temerrüt---> İnsanlar birbirlerine yeterince saygılı davransalar zaten hiçbir sorun çıkmayacak bence:)
HerbiRenk 6 Eylül 2011 17:39
eeyore---> ankara-adapazarı yollarını yenileyeceklermiş herhalde 3 sene kapalı kalacakmış, ama bunca trafik ne olur onu bilemiyorum!
HerbiRenk 6 Eylül 2011 17:40
two---> bazen bana da olur başka bir şey okurken, beklenmedik bir anı canlanır gözümde:) hatırladıkların hoş ise sevindim...
HerbiRenk 6 Eylül 2011 17:42
Lô - Lâ---> ooy loliipopum ya bende ölümden dönsem hiç hoşlanmazdım herhalde trenlerden...
işte bizde yarım saat zor dayandık, söyledik sonunda... ben asıl öndeki kadın nasıl sabretti onu merak ediyorum:S
HerbiRenk 6 Eylül 2011 17:44
Sıradan bir balık----> ıııöğğh çok kötüüü hayatta en sevmediğim şey başkasının tükürüğü:((
Buraya da geldi hızlı tren ben hiç binmedim hızlı trene:)
HerbiRenk 6 Eylül 2011 17:47
Gul/İnn---> kesinlikle sınırlar önemli, ama günümüzde bir çok anne-baba sınır nedir bilmiyorlar. biz bir şekilde bu günlere geldik yaşıyoruz ama gelecek için ciddi endişelerim var, hoşgörüsüz, saygısız, sevgisiz hatta doyumsuz bir nesil geliyor:((
laf aramızda bu olay aslında benim treni sevmemi engellemedi:)) trenin suçu yok ki:))
HerbiRenk 6 Eylül 2011 17:51
Müge---> Çok ama çok haklısın, çağdaşlık demek sonsuz özgürlük demek değil ki, çocuklar ne isterse yapılması hoş birşey değil, o zaman çocuklar hiç bir şeyden zevk almayan bireylere dönüşüyorlar. Herşeyin kararı iyi:) çocuk yetiştirmek zor iş, söylemesi kolayda başıma gelince bakalım nasıl olacak bu işler:)
Aslısın 6 Eylül 2011 21:08
Güzelim tren yolculuğu böyle mi olmalıydı? Hayır ama insanlar sorumsuz, insanlar vurdumduymaz. Dokunma bana çok ah işitirsin arkadaşım.
Amin 6 Eylül 2011 23:19
Ben Sizinle 100-e 100 razi...
HerbiRenk 7 Eylül 2011 00:40
Aslısın---> oyy oyy tren yolculuğumun yanmasına mı yanayım, yoksa insanların sorumsuzlularına mı yanayım ben de bilemedim arkadaşım:(
HerbiRenk 7 Eylül 2011 00:41
Amin---> sizin oralarda da var mı böyle olaylar bilmiyorum ama artık sabrım taştı düşüncesizliğe, saygısızlığa:(
Bu hafta sonu kuzenimin nişanı nedeniyle halamdaydım. Halam, o hengame içerisinde sütü kaynatamadığı için sütü bozulmuş. Halam da bozulan sütü dökmek yerine, ekşimek yapıp değerlendirdi. Ben kapalı süt kullanıyorum ama bu fikri bilmeyenler için paylaşmak istedim.
Yapılışı: Bozulan süt kaynatılır. Arzuya göre içerisine yoğurt eklenir. Dibe çöken karışım, soğuduktan sonra, ince bir tülbente konularak süzülmesi beklenir ve ekşimek kullanıma hazır hale gelir. Loru, ister tatlı yapın, ister börek içi, isterseniz de kahvaltılarda bir peynir çeşidi olarak kullanabilirsiniz. Süzülen suyundan börek de yapılıyormuş, onuda öğrenip yazarım sizlere.
Şeker Portakalı, işte beni çocukluğumda en çok etkileyen kitap. Jose Mauro De Vasconcelos'un yazmış olduğu, Şeker Portakalı. Tam iki kez okudum bu kitabı ve ikisinde de kitap bitinceye kadar ağladım. O kadar üzülmüştüm ki kitap kahramanı küçük Zeze'ye, günlerce aklımdan çıkmadı.
Zeze maddi durumu iyi olmayan bir ailenin çocuğuydu. İstediği çoğu şeye sahip olamayan bu çocuk, aynı zamanda çok da yaramazdı. (Özellikle Noel de sahip olamadığı hediye kısmında resmen hıçkıra hıçkıra ağlamıştım, dün gibi hatırlıyorum.) Zehir gibi akıllı olan bu çocuk, sürekli Edmundo dayısıyla görüşür ve ondan bir şeyler öğrenirdi. Ailesi, geç de olsa ondaki bu öğrenme isteğini fark etti ve okula yazdırdı. Okulda hiç yaramazlık yapmıyordu ve öğretmeninin en çok sevdiği öğrenci olmayı başarmıştı.
Zeze ve ailesi taşınmak zorunda kaldılar. Zeze'ye dayısından ve mahallesinden ayrılmak çok ama çok zor gelmişdi. Zeze, taşındıkları küçük evin arkasındaki, dikensiz şeker portakalı fidanı kendine arkadaş…
Bir kaç gündür facebookta dolaşan bu habere, çok üzüldüm paylaşayım istedim. Atmayalım artık sakızlarımızı başı boş sokağa, hatta hiç bişeyi atmayalım, çöp tenekesi koymuşlar her köşe başına değil mi?
KUŞ ÖLÜMLERİ'nin en büyük sebeplerinden birisinin çiğnendikten sonra sokağa atılan SAKIZLAR olduğunu biliyormuydunuz..? Çünkü kuşlar bu sakızları ekmek parçası zannederek yemeye kalkışıyor,ancak ağızlarına yapışan ve gagalarını bir daha açmalarına imkan vermeyen sakızlar yüzünden açlık ve susuzluktan ölüyorlarmış..