Kızımın Annesi Olmak | Blog Şehrin Çocuk Hali
AnasayfaBüyüyoruzKızımın Annesi Olmak
Kızımın Annesi Olmak
Yazan: Şehrin Çocuk Hali , Eylül 2, 2014
14,5 aylık Ayşe Elvin’in annesi olmak nasıl mı? Öncelikle lohusalık döneminin kendine özgü hassasiyetleri hariç, beni çok da zorlayan bir bebek olmadı. İki yeğenim var ve bebeklik dönemlerinde kendileri ile oldukça fazla vakit geçirdiğimden, bebek bakımını konusunda yakın ve birebir deneyimim vardı. Dolayısıyla yeni annelerin yaşadığı bazı sıkıntıları yaşamadım. Tabii ki lohusalık dönemi özellikle de ilk haftalar çok da kolay geçmiyor. Her şeye aşırı duygulanma hali, uykusuzluk ve ilk on gün emzirme sürecinde göğüs ucu yaraları beni epey hırpaladı.
Kızım gaz sıkıntısı çok kısa süreli yaşadı, emme veya yeme problemi ise hiç olmadı diyebilirim. Diğer taraftan baştan beri düzenli bir uykusu olması için çok emek harcadık. Kızım da benim gibi zor dalan, uykusu hafif biri. Doğduğu andan itibaren gece sık uyanır ve uykuya da çok zor geçer. Elleri, kolları hiç yerinde durmadığı için ilk üç ay kundaklayarak uyuttum. Daha sonra, dördüncü aydan itibaren, Tracy Hogg’un yatır-kaldır yöntemi ile uyku eğitimi vermeye çalıştık. Bu dönemde eğitimin ilk iki-üç haftası günlük planı onun uyku düzenine göre oluşturmak, uyku konusunda evdeki herkesin tutarlı ve aynı şekilde davranmasını sağlamak gibi gereklilikler var ama beni en çok zorlayan şey yatır-kaldır yaptığımız sürelerde gözyaşlarına dayanmak oldu. Zaman zaman geri dönüşler yaşasak da uyku eğitiminin büyük oranda işe yaradığını söyleyebilirim. Halen zor uykuya dalıyor ve çok seyrek olarak uyuyana kadar yanında oturmamızı isteyebiliyor ama genel olarak sorun yaşamıyoruz ve uykusunu alıyor. Yemeklerini ise artık büyük oranda kendisi yiyor. Ek gıdaya yedinci ayını doldurmak üzereyken başladık. Ek gıdaya başladığımızdan beri dokunmasına, koklamasına, hatta oynamasına izin vererek yedirmeye çalışıyorum. Başlarda tabi büyük oranda sebze ve meyve püreleri ile beslendi. Ama sonrasında her öğün bir çeşit de olsa parmak yiyecek sunmaya çalıştık. Uzun zamandır da çatal kaşık kullanması için destek oluyoruz. Elbette her yemek sonrası bir banyo faslımız oluyor. Dışarıdayken çevreye rahatsızlık vermemek için biraz daha dikkat ediyoruz tabi, ama yardım istemediği sürece yemek yemeyi kendisine bırakıyoruz.
Bunlar dışında, ülkemizde birçok insan için çok büyük sorun olan doğum izni ve ücretsiz iznini kullanabilme, güvenilir ve iyi bir bakıcı ile çalışabilme gibi konularda da oldukça şanslı bir süreç geçirdim. Dokuzuncu ayını doldurana dek kızımla birlikte evdeydim. Çalışmaya başladıktan sonra da 1 yaşına kadar süt iznini günlük olarak kullandım. Evde olduğum dönemde kızımın bakıcısına ve evden çıkışlarımıza alışabilmesi için günlük olarak mutlaka evden çıkmaya özen gösterdim. Dolayısıyla işe başladığım süreçte ayrılık anksiyetesi sorunu da yok denecek kadar az oldu ve kısa sürede bizi öpücükler ve el sallamalarla uğurlamaya başladı.
Kızımın uyumlu ve bağımsız bir karakteri var. Aşırı zorlanmadığı sürece; iyi huylu, mutlu ve keyifli bir küçük insan. Kendi kendine hareket etmeyi seviyor ve artık bebeklikten çocukluğa doğru adım attığı için de her şeyi kendi başına yapmak istiyor. Dolayısıyla bize çok neşeli ve hatta çoğu zaman komik anlar yaşatıyor.
Günümüzde birçok aile gibi, biz de çocuğumuz oldu evde oturalım diyen bir aile değiliz. Elvin ilk bir aylık dönemden itibaren kış yaz her gün mutlaka açık havaya çıkar. Uzun kısa gezilere çıkmaya alışık, uçağa, trene, metroya, otobüse, minibüse hatta ata bile bindi J. İlerleyen zamanlarda kendisi ile kamp da yapmayı arzu ediyoruz. Bütün bunları yaparken en çok dikkat ettiğimiz şey yeme düzeni ve özellikle akşam yatma saatini geciktirmemek. Günlük düzeninde çok ciddi değişiklikler yapmazsanız size sorun yaşatmıyor. Kendisi ile rahatlıkla gezilere çıkabiliyoruz. Yolculuklarda, mümkün ise onun uyku saati olan saatleri tercih ediyor veya yanımıza onu oyalayabilecek yeni oyuncak veya kitaplar alıyoruz. Yalnızca kendi yatağında uyuduğu için şimdilik gittiğimiz her yerde bir bebek yatağı ve mama sandalyesi olmasına ve yok ise kendimiz götürmeye dikkat ediyoruz. Taşınabilir bebek yatağı olarak çok kolay açılan, toplanan ve çok hafif olan Baby Björn seyahat yatağı kullanıyorum. İnanılmaz pratik. Çok sevdiğim bir arkadaşım kızı büyüdüğü için bir sürü başka şeyler birlikte vermişti. Bebek eşyalarının elden ele paylaşımı çok önemli bence. Zira kısa süreli kullanım için çok masraf ediliyor. Ben de kızımın kullanım dönemi geçen her eşyayı hiç beklemeden hemen daha küçük bebekleri olan arkadaşlarıma geçiriyorum.
Çocuk büyütmeye dair okuduğum bütün kitaplarda bebeğinizi tanımaya ve yapılacak şeyleri ona anlatarak onunla konuşarak yapmaya çalışmanız tavsiye edilir. Biz buna baştan beri çok dikkat ettik. Zor zamanlarımız da oluyor tabi; örneğin, halen uyku konusunda sıkıntı yaşadığımız, uykuya direndiği zamanlar oluyor veya kalabalıktan çok hoşlanmadığını, on beş dakikanın üzerinde hareketsiz oturamadığını, kendisine seçim imkânı verildiğinde daha uyumlu olduğunu biliyoruz. Bunlara özen gösteriyoruz. Çok zorlanacağımızı düşündüğümüz deneyimleri de hiç sorunsuz atlattığımızı görüyoruz. Böyle zamanlarda ona minnet duyuyorum. Dolayısıyla, kızımın annesi olmak çok güzel ve çoğu zaman eğlenceli.
Anne olduktan sonra en zorlandığım ve beni en çok çileden çıkaran konulardan biri İstanbul ve hatta Türkiye’deki cadde ve sokaklarda puset kullanma hali. Kaldırımların daracıklığı, ortasında bulunan delikler, yükselen direkler, otobüs durakları, park etmiş arabalar, sürekli birinden inip diğerine çıkmak zorunda kalmak ve hele hele de kaldırım olmaması ve yol ortasından yürüme çaresizliği beni delirtiyor. Bunu özellikle son zamanlara dek, kızımla yalnız dışarı çıktığımda veya uzun süre yürüyeceğimiz zamanlarda kızımı bebek taşıyıcılarla kucağımda veya sırtımda gezdirerek çözmeye çalıştım ancak tabii ki her durumda işe yaramıyor. Bebek taşıma için ilk aylarda, hamak tarzı yan sling, emzirme ve uyutma kolaylığı ile evde dahi kullandığım bir taşıma aparatı oldu. Yine dışarıda ilk aylarda mei-tai denilen pamuklu taşıyıcılardan kullandım. Daha sonra ilk yurtdışı gezimize çıkarken sırt kısmı daha iyi oturan ve bele ve omuzlara yüklenmeyen Stokke’nin bir modelini aldım ama bebeği içine koyup çıkarmak çok da kolay olmuyor, ayrıca sırtı tam kapalı olduğundan sıcakta kullanmak çok da rahat değil. Bu yüzden de bunu pek tavsiye etmiyorum. Biz genel olarak taşıyıcılarla epey rahat ettik ve ediyoruz ama rahat edemeyen arkadaşlarım da var.
Beni zorlayan diğer bir konu ise, dışarıda bebekler veya çocuklar için sağlıklı yemekler bulmanın güçlüğü. Genelde restoran veya tatil yerlerinde çocuk menüsünden anladıkları, köfte, patates kızartması ve benzerleri. Çoğu zaman gayet tuzlu, kızartılmış, yağlı ve hatta salçalı yiyecekler. Zeytinyağlı, tuzsuz veya hiç olmazsa az tuzlu, mevsim sebzelerinden yapılmış bir haşlama veya ızgara bulmak ne kadar zor olabilir? Bunun için de dışarıda yemek yemeyi içeren bir plan yapıyorsak, kahvaltı veya brunch ayarlaması yapmayı veya sağlıklı yemek sunduğundan emin olduğum yerlere gitmeyi tercih ediyoruz. Sağlıklı yiyecek konusunda rahat ettiğimiz yerlerden bazıları, Cihangir Kahve 6, Sırçacı 14 ve Le Pain Quotidien. Ama uyarmalıyım, bunların hiçbirinde bebek bakım odası veya çocuk odası yok. Bir de çevremde benimle aynı dönemlerde doğum yapmış epey bir arkadaşım var, genelde dışarısı için plan yaparken birimizin evine yakın olmaya ve belirli bir süre dışarıda vakit geçirdikten sonra yemek yemek veya dinlenmek için eve dönmeye özen gösteriyoruz. Son olarak da bu şehirde yeşil alan azlığı ve ağaç gölgeleri altında güzel, büyük, özgürce koşturabilecekleri yerler olmaması büyük bir sorun. Bunun için de elimizdeki tek tük yeşil alanın kıymetini bilmeye çalışıyoruz.
Türkiye’ye özgü diğer bir dert ise, hamile kaldığınız andan itibaren ve sonrasında bebeğiniz ile birlikte bir nevi kamu malı muamelesi görme durumu. Her kafadan bir ses çıkması, herkesin ve özellikle yaşça büyük insanların sizin çocuğunuz ile ilgili söyleyecek bir şeyleri olması veya hiç tanımadığınız insanların çocuğunuza rahatlıkla dokunabilme hakkını kendilerine bulmaları beni epey kızdırıyor. Genelde yabancılara karşı sabırlıyım ancak bir defa, kızım pusetinde trafik ışıklarında durduğumuz iki dakikalık bir sürede, durup dururken aman kızım dikkat et diye söze başlayıp beş tane bebek yaralanmalı felaket senaryosu anlatan yaşlı bir teyze ile tartıştığım dahi oldu.
Anne olmak planlı programlı yaptığım bir şey olmadı. Çocuk sahibi olmayanlara çok klişe gelebilir ama çocuk sahibi olmak bir duygu patlamasının içinde yaşamak gibi. Aynı anda, coşku, mutluluk, endişe, hüzün, haz, umut, minnet gibi bir dolu hissiyatı yaşıyorsunuz. Deneyim ettiğim için şükrediyorum. Eşim de ben de doğumdan itibaren niçin bu işi daha erken yapmadık diye düşündük. Gerçi ben her kendiliğinden olan şeyin kendi içinde hayırlı güzel sonuçlar getirdiğini düşünürüm. Yine de bazen arkadaşlarım tavsiye eder misin, mutlaka çocuk yapmalı der misin gibi sorular soruyorlar. Benim için muhteşem ve çok çok mutluluk verici bir deneyim oluyor diyorum böyle zamanlarda ama bunda kızımın katkısı çok büyük. Ben ne herkese tavsiye edebilecek, ne de mutlaka yapmalı diyebilecek bir durum olarak görmüyorum bunu. Çok emek isteyen ve meşakkatli bir süreç olduğunu herkes bilir, söyler. Sonuçta büyümek kolay değil. Sadece bunu çok isteyen insanlara nasip olmasını dilerim.
Son olarak söyleyebileceğim tek şey, inanılmaz hızlı büyüyor, bence zaman bu kadar hızlı geçmemeli.
Not: Berna Aşık Zibel avukat bir anne, 14,5 aylık kızı Ayşe Elvin’le tattığı annelik notlarını, önerilerini ve zorlandığı noktaları Şehrin Çocuk Hali ile paylaştığı için teşekkür ederiz.
Not 2: Fotoğraflar Berna Aşık Zibel’in izniyle kullanılmıştır.