The Last Guardian - İnceleme
Yazan Yusuf Canpolat 05 Aralık 2016
Bir dönemin heyecan uyandıran oyunu The Last Guardian, uzun bir sessizliğin ardından ilk olarak E3 2015'de görücüye çıkmıştı. Kimsenin beklemediği bir anda, 6 yıl öncesindeki, yani E3 2009'da gösterilen fragmanın çok daha modern haliyle oyuncuların karşısına bir kez daha çıkmıştı. Artık tarihin tozlu sayfalarına karıştı denildiği anda tapınağın arasından hızla çıkmıştı Trico.
E3 2015, birçok oyuncunun tekrardan heyecanlanmasına sebep olmuştu. Benim o kadar da ilgimi çekmemişti ne yazık ki. Daha önce efsaneler arasında yer alan Ico'yu oynamamış olmamdan dolayı olabilir. Shadow of the Colossus'u da çok kısa PS3 versiyonunda oynamış ama vaktim olmadığı için ona da pek vakit ayıramamıştım. Sadece Adam Sandler'ın oynadığı "Reign Over Me" filmiyle Shadow of the Colossus, hafızamda ayrı bir yer edinmeyi başarmıştı (izlemediyseniz mutlaka izleyin). Team Ico'nun beyni olan Fumito Ueda'nın yeni oyununa bu yüzden tamamen nötrdüm diyebilirim. Bir yandan da en azından eskiye dönük olmasa da bir oyununu çıktığı dönemde oynamak istiyordum.
Geçtiğimiz aylarda bir kez daha erteleme haberiyle çıkış tarihinin Aralık ayına ertelendiği The Last Guardian'ı resmen oyun bolluğunda unutmuştum. Bu süreçte birçok oyun oynadım, birçoğunu da çok beğendim. Bazı oyunlara daha yeni yeni vakit bulmaya başlamışken The Last Guardian çıkageldi. O andan sonra hem vaktimi hem de gönlümü kısa sürede çalmayı başardı.
Karakterler birbiriyle bağ kurdukça biz de karakterlerle aynı zamanda bağ kuruyoruz
The Last Guardian, tıpkı önceki iki oyunda olduğu gibi kendine has bir havayla geliyor. Yönettiğimiz çocuk, kabilesinde insan yiyen hayvan olarak adlandırılan Trico'nun yanında uyanıyor. Böylece bizi 12 saat boyunca götürecek olan yolculuk başlamış oluyor. Oyunun başında biz nasıl karakterlere yabancıysak, karakterler de birbirine karşı o kadar yabancılar. İkili arasındaki uyum, aynı zamanda bizim de karakterler arasındaki uyumu yakalamamızı sağlıyor. Bu sebeple de kendimizi daha çok çocuk yerine koyarken Trico'nun verdiği tepkileri tıpkı çocuk gibi ilk defa görüyoruz. Sadece bu sebeple bile oyunu oynamak gibi bir düşünceniz varsa YouTube ya da farklı yerlerden çok fazla oynanış videosu izlemeyin, çünkü oyunla ilgili bu havanın kaçmasına sebep olabilirsiniz.
Kendine has özellikleriyle Trico!
Trico, birçok faklı türün karşımı ancak devasa boyutlara sahip bir hayvan. Biz sadece çocuğu yönetiyoruz. Oyunda ilerledikçe Trico ile bağımız artıyor ve ona komutlar verir hale geliyoruz. Trico'yu nerede olursak olalım yanımıza çağırabiliyor, ona bir yere zıplamasını söyleyebiliyor, gideceği yönü belirleyebiliyor veya saldırtabiliyoruz. Ayrıca oyun boyunca bulduğumuz bazı minik araçlarla da Trico bütünleşiyor, biz de yeni özellik edinmiş oluyoruz.
Baştan itibaren kendinize oyunun amacının ne olduğuyla ilgili sorular sorabilirsiniz. Aslında ben de oynarken etrafımda görenler genel olarak bu soruyu soruyordu. Oyunun güzelliği de bence yine burada yatıyor. Oyun bize bir hikaye anlatıyor, biz de bu hikayeyi sadece ilerledikçe görüyoruz. Baştan bize verilmiş bir sinopsis ya da özet yok. Şu olay olmuş, biz de oradan buna bağlamaya çalışıyoruz gibi bir durum söz konusu değil. Oyunun başında çocuk Trico'nun yanında uyandığında ne biliyorsa biz de onu biliyoruz. O yüzden de biraz önce dediğim gibi karakterle bağımız artıyor, onun gibi düşünüyoruz. Oynadıkça hikayeyi anlamaya başlıyoruz. O zamana kadarsa bulduğumuz engelleri Trico ile birlikte aşıyoruz.
Trico, yapay zekadan öte bir oyunda görebileceğimiz en iyi yardımcılardan biri.
Trico, yapay zeka olsa da oyundaki en büyük yardımcımız. Bazen bulmacada tıkandığımızda o bize yol gösteriyor. Bazen de çözümü bulsak da uygulamak için Trico'nun nazını çekmemiz gerekiyor. Yönü göstersek de Trico'nun kedi genleri devreye girmiş olacak ki bazen uygulamamakta inat ediyor. Oyunda yer alan düşmanları da kendi başımıza yenemediğimiz için sürekli olarak Trico'ya ulaştırmanın yolunu bulmamız gerekiyor. Ancak Trico'nun isabet aldığı mızrakları da bu savaşlardan sonra bizim çıkarmamız ve biraz olsun sevgi göstermemiz gerekiyor. Kısacası hem evcil hayvanımız gibi hem de en yakın dostumuz gibi diyebilirim. Bu da oyun boyunca yalnız olmadığınızı fazlasıyla hissettiriyor. Bunu başarmak gerçekten kolay değil, yapım ekibine ayrı bir teşekkür gerekiyor.
The Last Guardian, evde arkadaşınız varsa onların da katılımıyla oynanabilecek bir oyun. Normalde biri oynar, öteki bakar ve sıkılır. Ancak The Last Guardian, birçok bulmacanın çözümü ve haritanın ilerlemesinden ibaret olduğu için bulmacalarda iki, hatta üç kişinin olması bazen zevkli bir oynanış bile sunabilir. En azından bazı noktalarda çok takılmanızı engeller. Gerçi oyun boyunca çok takılmayacağınızı rahatlıkla söyleyebilirim.
PS4'in unutulmaz 12 saati
The Last Guardian'ın müzikleri muhteşem, bazı anlarda giren müzikler insanı havaya sokuyor. Grafikler ise güzel, hatta PS4 Pro ile 4K çözünürlükte oynanabiliyor. Ancak grafiklerin muhteşem olmadığının altını çizeyim. Yani bir Uncharted havasında grafik beklemek yanlış olur. En büyük problemse kamera kontrolleri. Bazen özellikle kameranın siyaha düşmesi, geriye atması, istediğimiz yöne bakmaması sıkıntı yaratabiliyor.
Çok uzun süren yapım dönemine, hatta bir ara iptal edilip tekrardan yapılmaya devam etmesine rağmen The Last Guardian, yeni dönemin efsaneleri arasına kesinlikle girecek türden bir oyun. Kendine has yapısından dolayı belki her oyuncuya aynı zevki vermeyebilir, ancak bulmaca türü oyunları seviyorsanız bunu biraz da platformla birleştiren bir oyun diyebilirim. Bölüm geçme gibi bir mantık yok, boyuna Trico ile ilerlemeye ve hikayeyi bir ucundan tutmaya çalışıyoruz. 12 saatlik oynanışın ortalama son 2 saati ise hikayenin doruğa ulaştığı anlar.
Bu arada oyunun Türkçe altyazı desteğiyle geldiğini belirtelim. Türkçe dublaj niye yok diye soracak olursanız; İngilizce bile yok! Oyunda sadece Japonca konuşuluyor ancak bu konuşmalar dışında altyazı, kontroller ve tüm menüler Türkçe.
The Last Guardian, uzun bekleyişin ardından kendinden bekleneni fazlasıyla veriyor. Daha önce Ico ya da Shadow of the Colossus oynamamış olsanız bile The Last Guardian sizi bir yerden yakalamayı başaracaktır. Ben her oyunun başından kalktığımda pişmanlık yaşayarak oyunu tekrar açmak istiyordum.
The Last Guardian, uzun bekleyişin ardından kendinden bekleneni fazlasıyla veriyor.RT
Yusuf Canpolat 05 Aralık 2016
+Karakterlerle bağ kurmamıza izin vermesi
+Sürekli olarak oynama isteği uyandırması
-Kamera yönetimi bazen sıkıntılı