İster Türk-i imandan gelsin, ister Türk-menend’den; Türkmen demek, Türk demektir. Oğuz Türk'ü demektir. Bu nedenle, nerede olursa olsun; Türkmen toplumunun maruz kaldığı soykırım, haksızlık, zulüm, insan hakları ihlâli… Türü ne olursa olsun, büyük meseledir. Damarımda Türk kanı taşıyorum diyen herkesin gütmesi gereken bir millî davadır. Türk-İslâm davasıdır.
Irak’taki Türklerin (Türkmenler) yaşadığı yerler, Türkiye sınırlarından başlayıp, Bağdat’a kadar uzanan geniş bir sahayı kapsamaktadır. Irak Türklerinin başlıca yerleşim alanları Musul, Kerkük, Erbil, Altunköprü, Telâfer, Diyala, Selahaddin, Mendeli gibi yerleşim birimleridir. Yine Bağdat’ın belli başlı mahallelerinde 100 binin üzerinde Türk yaşar. Kısacası Türkiye sınırındaki Telafer’den başlayıp, İran sınırındaki Mendeli’ye kadar uzanan coğrafyada üç milyona yaklaşan sayıları ile Türkler, ülkedeki üçüncü büyük etnik topluluğu oluşturmaktadır.
Irak’taki Türkler, ülkenin her tarafında zengin bir kültür varlığı meydana getirmişlerdir. Özellikle Musul, Kerkük, Bağdat, Basra, Erbil, Telâfer gibi şehirlerde Türklere ait mimari yapılar sayılamayacak kadar çoktur. Ama ne yazık ki Arapların denetimindeki (control) Irak yönetimleri bu eserleri korumadıkları gibi, bu eserlerden rahatsız dahi olmuşlardır. Misal, Osmanlılar tarafından yaptırılan Kerkük’teki tarihî Taşköprü 1954 yılında yıktırılmıştır. Ama en büyük yıkım geçmişi M.Ö. 2600 yıllarına kadar uzanan, nerede ise 4600 yıllık bir geçmişe sahip olan Kerkük Kalesi ile birlikte Ulu Cami, Danyal Peygamber Cami, Yeşil Kümbet gibi tarihî yapıların, geleneksel sokakların, köşklerin, konakların kısacası Türklere ait kültürel dokunun 1995 yılında yok edilmesi ile yaşanmıştır. Bu yıkımların ne anlama geldiğini havsalanızda canlandıramıyorsanız, bir Antalya Kaleiçi’nin, bir İstanbul Sultanahmet’in, ya da bir Karabük Safranbolu’nun bir an için yok olduğunu düşünün. O zaman durumun vahametini daha iyi anlarsınız.
Körfez Savaşı ile birlikte, Iraklı Türkler yine büyük acılar yaşamıştır. 28 Mart 1991’de Türklerin yaşadığı Altunköprü’de tam bir toplu kıyım yapılarak, bir saat gibi kısa bir sürede, içinde öğrencilerin de olduğu yüzden fazla gencimiz kurşuna dizilmiştir.
Saddam sonrasını az çok biliyorsunuzdur sanırım. Peşmergeler tarafından Milli Eğitim Müdürlerine varıncaya kadar yüzlerce Türk şehit edilmiş, binlercesi de yaşadıkları topraklardan göç etmeye zorlanmışlardır. Tapu daireleri, kütüphaneler, müzeler vb. ya yağmalanmış ya da yakılıp yıkılmıştır. Türklere ait ne varsa yok edilmeye çalışılmıştır. Irak Türkleri denince ilk akla gelen şehir olan Kerkük’ün nüfus yapısı ile oynanmış, büyük çoğunluğu Türk olan şehirde, Türklerin azınlık durumuna düşmesi için her türlü baskı uygulanmıştır.
Son zamanlarda olaylar Telâfer’e de sıçramıştır. Telâfer, nüfusunun tamamına yakını Türk olan ve ayrıca Türkiye’ye çok yakın olan bir yerleşim yeridir. Ayrıca zengin neft (petrol) ve doğalgaz yataklarına sahiptir. Yine Telâfer, Kerkük-Yumurtalık boru hattının geçtiği güzergâhtır. 300 bini bulan nüfusunun büyük çoğunluğu Avşar olup; yarısı Şiî yarısı Sünnî Türklerden oluşmaktadır. Telâfer, son aylarda toplu kıyımlara, baskı ve tutuklamalara sahne olmaktadır. Misal meydana gelen son bombalama eylemlerinden birinde onlarca soydaşımız ölmüş, bir o kadarı da yaralanmıştır. Son gelen haberler de şehrin yarı yarıya boşaldığı, Türklerin göç etmek zorunda kaldığı yönündedir. Yeri gelmişken Telâfer’in, Türkiye ile Irak arasında bir geçiş bölgesi olduğunu ve Osmanlı’nın bölgeye yaptığı bütün askeri seferlerde bu yöreyi kullandığını da belirteyim.
Amerikalı General Mc. Arthur (Mek Artur) anılarında, Ankara’da yaptıkları görüşme sırasında, Atatürk’ün kendisine “Musul ve Kerkük’ü almadan ölürsem, gözüm açık gider.” anlamına gelecek sözler sarf ettiğini yazıyor. Haliyle Kıbrıs bizim için ne anlam ifade ediyorsa, Kerkük de aynı anlamı ifade etmelidir cancağızlar. Çünkü Gâzi Mustafa Kemal’in vasiyetidir. Kıbrıs namus ise; On iki ada, Batı Trakya, Batum, Türkmeneli de namus olmalıdır. Çünkü misak-ı millîdir. Tarihimizin bize yüklediği bir millî sözleşme, millî antlaşmadır. Ünlü sanatçılarımızdan Mustafa Yıldızdoğan Bey, bir eserinde “Kerkük, elden ele düştü.” diyor. Kerkük’ün elden ele düşmesi demek, atalarımızın içtiği andın ayaklar altına alınması demektir. Şanlı tarihimizden bize bir miras, bir emanet olan Doğu Türkmeneli’ye (Kerkük ve civarı) sahip çıkmak, bizim hem görevimiz hem de şerefimizdir. Sahi şerefiniz olmadan yaşayabilir misiniz? Neyse, cancağızlar! Sözü, Anadolu Türklerine hitaben söylenmiş sitem dolu bir Kerkük türküsü ile noktalayalım:
Gül açdı hendən oldu.