BİR ANNENİN YAVVUSU:)
Şimdi sizlere biraz Balparmağın dilinden konuşmak istiyorum.Malumunuz, balparmak yani Yusuf Kağan,
benim; yaklaşık 2 yıl önce plansızca hayatıma giren 22 aylık oğlum.Nurcan'ı Nurcan olmaktan çıkarıp bambaşka bir varlığa dönüştüren,hayatımı olumlu-olumsuz bir çok manada alt üst eden,yaşadığım yıllar boyunca hissettiğim tüm duyguları zirvede yaşatan ''şeker toparlağı''.Şimdilerde haftada 3 gün 11'de işe gidip 18:00 olmadan koşa koşa eve geldiğimi varsayarsanız,24 saat içerisinde sadece 7 saat ondan ayrı kalabiliyorum,oda ancak haftada 3 gün.Bazen işler yoğun olduğunda 4 gün atölyede olmam gerektiğinde kalbimin özlemden hızlı hızlı attığını hissediyorum.
Nedir bu kadar yoğun hissettiğimiz duygu?Annelik mi?merhamet mi?sahiplenme duygusu mu?
Ben henüz ismini bulamadım.Dilimde hep aynı laf ''Anneyim ben sen anlamazsın:))''
Biliyorum beni takip eden,bir sürü anne var bu satırları okuduğunda kendi yavruları gelecek gözlerinin önüne,ve anne olmak isteyen bir çok bayan var, onlarda bir iç çekecek belkide,sizler için en büyük duam,anneler yavrularından hiç ayrılmasın ve anne olmak isteyenlere Rabbim en kısa zamanda hayırlı evlatlar nasip etsin inşallah.
Öle kolay değil anne olmak ama.Daha doğrusu iyi bir birey yetiştirmek,merhametli insanlara saygılı,dürüst bir birey yetiştirmek hiçte kolay değil.Örnek ebeveyn olabilmek,benim çocuğum kişilik sahibi olsun,karakter sahibi olsun diyebilmek için öncelikle siz kendiniz bu vasıfları taşımalı, ona göre yaşamalı alışkanlıklarınızdan vazgeçmelisiniz.Çocuk gördüğünü,duyduğunu yaşıyor ve yaşatıyor bu bir gerçek.Benim davranışlarımda ki en ufak bir değişiklik Yusuf Kağan'ı ne derece etkiliyor, bunu birebir gözlemliyorum.Ve çoğu zaman artık minnik yavvum (Yusuf Kağan'ın bebekler,ufak böcekler,yavru kediler için kullandığı tabir.Sanki kendisi çok büyümüş ya:))) için yaşamaya çalışıyorum.
Velhasıl Anne-Baba olmak çok zor meşakkatli bir vazife ama, bir o kadar da en büyük mucize.
Gördüğünüz fotoğraflar orman,park, çiçek, böcek modunda olan bir ailenin fotoğrafları.Yusuf Kağan doğduğundan beri pazar gezmelerimiz bile değiştiğinden,kaydırak tepesinde bir baba, ucunda da bir anne görürseniz bilin ki o çift biziz:)
Bu pazar da Yıldız Parkı'na gittik,gerçi havalar pek müsait değil bu sıralar ama,pazar günü güneşi görünce bir çok insan gibi bizde çok erkenden kendimizi dışarıya attık.Çok ta iyi oldu ailecek geçirilen kaliteli zamanın değeri paha biçilemez.
Son olarak ta,gökyüzüne bakıyoruz, kuşlara,ağaçlara bakıyoruz.Yaradanın yarattığı her canlıyı seviyoruz oğlumla.Ve bizi birbirimize verdiği için şükrediyoruz.
Ayrıca bu sevgi dolu fotoğrafları çeken diğer yarımız babamıza da çok tebeşşüş(teşekkür) ediyoruz.
Hepiniz sağlıcakla ve sevdikleriniz ile kalın.