HALİMİ ANCAK SEN BİLİYORSUN	HALİMİ ANCAK SEN BİLİYORSUN *
Suçu olmayan demirci, hapishanede abdest alıp namaz kıldı. Ellerini uzatıp; - Ya Rabbî ! Bir suçum olmadığını ancak sen biliyorsun. Beni bu zindandan ancak sen kurtarırsın!, diye dua etti. Bu mazlum demirci böyle yalvarırken vali evinde uyuyordu. Uyurken dört kuvvetli kimsenin gelip tahtını ters çevirecekleri zaman uyandı uykudan. Bu rüyadan çok korktu. Hemen kalkıp abdest aldı, iki rekat namaz kıldı, tevbe istiğfar edip tekrar uyudu. Tekrar o dört kimsenin tahtını yıkmak üzere olduğunu gördü ve uyandı. Kendisinde bir mazlumun ahının olduğunu anladı. Gündüzki hırsızlar hatırına geldi. Acaba içlerinden suçsuz olanlar mı vardı? Vali hapishane müdürünü çağırtıp sordu: - Acaba bu gece hapishanede mazlum birisi kalmış mı?
- Namazın rükû’unu ve secdelerini tamam yapmamakla. Namaza durmak istenince, önce dünya düşüncelerini, Allahü teâladan gayri her şeyi hatırdan çıkarıp Rabbimiz’in azametini, her an bizi gördüğünü, düşüncelerimizi dahi bildiğini göz önüne getirmeğe çalışmak lazımdır. O halde namazı, Allahü teâlanın gördüğünü bilerek edep ve şartlarına uyarak kılmağa çalışmalıdır. * “Kültürümüzün Köşe Taşları”, "AŞK ÜZERİNE" Bölümü 37-40.
Konya Kültürüne Hizmet Edenler: Mehmet EMİROĞLU	Onu, 7 Eylül 2004 tarihinde kaybetmiştik. Hiç farkına varmadan üç yıl geçivermiş. Ama acısını onu yeni kaybetmişiz gibi içimizde hissediyoruz. O, toplumda ender yetişen, kendini yetiştiren müstesna insanlardan birisi idi. Esas üzüntümüz, yeni Emiroğulları yetiştiremeyişimizden kaynaklanıyor. Böyle nice güzel insan, güzel atlara binip binip gidiverdiler. Mehmet Emiroğlu Ağabey, babamın yakın dostlarındandı. İlk tanışıklığım da bu yolla oldu. Çaybaşı'ndaki eski evinde bir bayram ziyaretinde tanıdım. Onu çok okuyan, okuduğunu dostlarıyla paylaşan, herkesin yardımına koşan, gençlerle yakınen ilgilenen, irfan sahibi ve hoşsohbet bir insan olarak tanıdım. Yatılı misafiri hiç eksik olmazdı. Son derece cömertti. Çevresindeki ihtiyaç sahibi insanların, özellikle okuyan gençlerin hamisi gibi idi. Bir derdi olan ona koşardı. Parası olmadığı zamanlar bile, Üniversite Kitabevi'nden tarih ve kültürümüzle ilgili borçla aldığı kitapları dostlarına ve özellikle gençlere dağıtır, onları okumaya teşvik ederdi. Onun ilgilendiği, elinden tuttuğu nice genç, muhtelif üniversitelerde bugün doçent ve profesör olarak görev yapmakta ve memleket irfanına hizmette bulunmaktadır. Bir kısmı da siyasette milletvekili ve bakan olarak görev yaptı. Onu tanıdığım yıllardan, yaşlanıncaya kadar hep ek işlerle uğraştı. Gençlik yıllarında bir arkadaşı ile tanıdığı esnafların defterini tutardı. Emekli olduktan sonra da uzun yıllar, Konya Noter Odası Başkatipliği'nde bulundu. Yoksa onca yardımı nasıl yapardı? Yıllar önce idi. Bir gün çarşıda karşılaştık. Zengin değildi, gelir getiren evleri, dükkanları yoktu. Varlıkta yoklukta ihtiyaç sahiplerinin yardımına koşması, muhtaç gençlere destek vermesi onu zaman zaman sıkıntıya sokuyordu. Yıllar önce bir gün onunla çarşıda karşılaştık. Efkarlı bir hâli vardı. Hal-hatır sorma faslından sonra, "Bazen kendime, ben deli miyim diye sorasım geliyor" demişti. Devamını oku...	KÜLTÜRÜMÜZÜN KÖŞE TAŞLARI - Mehmet Emiroğlu	BİRBİRLERİNİ GÖRMEDEN KONUŞANLAR	BİRBİRLERİNİ GÖRMEDEN KONUŞANLAR* Emekli olduktan sonra İsparta’da oturan Nazik Erik Hanımefendi, zaman zaman Konya’ya gelirlerdi.
Bu arada müşterek dostlarımız olmuştu. Bu dostlardan birisi de Nakşi büyüklerinden Koç Mehmet lakâplı zattı. Nakşî dervişi olmasına rağmen çok toleranslı, ileri görüşlü bir kimseydi. Birlikte ziyaretine giderdik. Sohbetler olurdu. Bir defasında sohbet sırasında Koç Mehmet:
-Koç Mehmet ağa’yı ziyarete gideceğiz artık, dedi. Ziyarete gittik. Fakat yüz yüze görüşmede aralarında geçen bu manevi cilveden ikisi de hiç bahsetmediler. Hoca Hanım’ın bir başka menkîbesi:
“Onların sahipleri gelmek üzere” demiş. Sonra biz zile basmışız... * Kültürümüzün Köşe Taşları - Mehmet EMİROĞLU, sayfa: 53 GEÇMİŞİN PENCERESİNDEN	DOSTLUK	DOSTLUK * Bir gün Hazret-i Mevlânâ, müritlerinden Siraceddin Tatarî ile birlikte bir yere giderlerken yolları bir viranenin önünden geçmekte imiş. Siraceddin, orada birbirlerine sarılarak yatan iki köpeği görmüş ve Hazret-i Mevlânâ’ya göstererek:
* “Geçmişin Penceresinden” Sayfa: 155-56. SULTAN ALÂADDİN KEYKUBAT İLE ÇOBAN	SULTAN ALÂADDİN KEYKUBAT İLE ÇOBAN * Selçuklu Sultanı Alâaddin Keykubat vüzeranın ve diğer saray halkının resmî protoklundan, hürmet gösteren davranışlardan çok sıkılmış, bir taraftan da devlet işlerinden iyice bunalmış olacak ki, gece geç vakitte sarayın gizli bir kapısından kimseye görünmeden çıkmış, şöyle kenar mahallelerde bir dolaşmak istemiş. Bir koyun ağılına gözü ilişmiş, gitmiş çobana selâm verip oturmuş. Çobanla ağır meseleler konuşmayacağı için, belki bütün gailelerimi unuturum diye düşünmüş.
*** *: Mehmet EMİROĞLU’nun 2003 yılında yayımlanan “Geçmişin Penceresinden” isimli kitabının 26-27. sayfalarından alınmıştır.