Konusu 'İlişkiler, Duygular ve Hayatın İçinden' forumundadır ve seyran tarafından 30 Aralık 2007 başlatılmıştır. 30 Aralık 2007
Kızarmış hamurlar, büyük beyaz çiçekli emaye tepsinin içinde bir kayık tabağa tepeleme yığılmış, yanına taze domates ve beyaz peynir konmuş bir halde orta sehpaya servis edilirdi. Çayların kim bilir kaçıncı turu atılırken çocuklar da diz çökerek sehpanın ucuna kıvrılır, önlerine konan kızarmış hamuru kemirmeye başlarlardı. Bütün mesele büyüklerin küçüklerin duymaması gereken mahrem konulara girmesini beklemekti. Çünkü o zaman çabucak sokağa çıkma izni verilecek, hatta arka arkaya sıralanan yasaklar bile unutulacaktı (evet, ben onlardan biriyim).
Bazen kapı önünde ayaktaki keslerin bağcığını bağlama işi uzattıkça uzatılır, içerideki yeni evlilerden birinin bir gece önce kocasıyla arasında geçen gizemli meselenin ayrıntıları üzerine, dudaklardan dökülen kıkırdaşmalar duyulurdu. Ama bir türlü o gizemli mesele de ayrıntıları da öğrenilemezdi. Sokaktan bir arkadaşın bağırtısı ile apartmanın serin merdivenlerinden koşarak inilir, havanın sıcağına uygun bir oyun saptanarak ezan okunana kadar eve girmemenin her yolu denenirdi.
Bir &#8220;resim&#8221; oturtmak için, bir imaj, bir onaylanma için oynamıyorduk daha etrafımıza. Kim olduğumuzu bile bilmiyorduk ki daha...