Efsane ve manipülasyon - modern tahakküm araçları
Yirminci yüzyıla girdi tarih Bir devrim olarak çağ olarak insanlık, kitlelerin bilinç ve davranış yönetiminde değişiyor. Televizyon ve internet de dahil olmak üzere bilgi teknolojilerinin ortaya çıkışı ve gelişimi, modern dünyanın yaşamının tüm yönlerinin ciddi bir dönüşümüne neden olmuştur. Bugün görmekte olduğumuz ve ne yazık ki, bu ülkelerin sakinleri için felaket sonuçlar doğuran birçok modern devletin hayatındaki siyasi değişimlere neden olan toplumun bilgilendirilmesidir. Toplumun bilgilendirilmesi, “masâsyon” u daha da şiddetlendirdi. Modern toplumun "kitlesel adamı", ülkede ve dünyada meydana gelen, özellikle kritik ve analitik, özel olayları anlama ihtiyacından yoksundur. Dünya görüşü hakkında, belirli bir gerçeklik anlayışına dayanan gelişmiş bir inanç sistemi olarak bahsedersek, “kitle erkeğin” kendi dünya görüşü artmaz. Dünya görüşü, medyanın ya da zihni manipüle etmenin diğer araçlarının önerdiği “dış” değerlerin özümsenmesiyle yer değiştiriyor. Ünlü İspanyol filozof José Ortega y Gasset, "kitle insanı" nı şımarık bir çocukla karşılaştırdı: "kitle adam" tüketici taleplerini ve özgüvenini sürekli olarak arttırıyor, ama aynı zamanda hayatını kolaylaştıran veya kolaylaştıran her şeye kesinlikle nankör davranıyor. Bu arada, tüketici taleplerinin karşılanması, bir kural olarak - içerik açısından çok ilkel, ancak biçim olarak sofistike, böyle bir insan için yaşamın anlamı haline geliyor. “Mass Man” manipülasyon için mükemmel bir malzemedir, yalnızca başka bir telefonu veya tableti ödünç almak için süpermarkete gitmekle kalmaz, aynı zamanda meydandaki sorgulanabilir gereklilikleri yerine getiren lastikleri de yakar.
Bilgi Toplumu "postmodernite"
Yeni bir toplum türünün oluşumuna önem veren ilk modern yazarlardan biri Fransız filozof Jean-François Liotard'dı. “Postmodern Devlet” adlı çalışmasında Liotard, “postmodernite” kavramını ortaya koymuştur: 1) dünyayı ve değişimini algılamasında evrenselliği iddia eden yerleşik bir teori ve ideolojinin erozyona uğraması (endüstriyel toplumun etkili politik ideolojisinin tüm yelpazesini içerir - - faşizm ve nazizme karşı komünizm ve anarşizm); 2) modern toplumun belirleyici özellikleri olarak çoğulculuk, "çoğulculuk" ifadesi. Ancak, Lyotard'ın dediği gibi, ideolojilerin, “büyük anlatıların” veya metanarratların fiyaskoları demokrasi kavramını etkilememiştir. Bütün Batı dünyası tarafından gerçeğinden şüphe edilmeyen tek “büyük anlatı” olan demokrasiydi ve ondan sonra Batı siyasetinin ardından takip eden, yüzleşme yoluna girmeye ve siyasi çıkmalara dönüşmeye cesaret edemeyen ülkeler. Batılı anlamda demokrasi, modern zamanların ana efsanesidir. Modern siyasi figürlerin hiçbiri, radikal hareketlerin temsilcileri dışında, demokrasi fikrini kavramsal eleştiriye tabi tutmuyor. Aynı zamanda, “demokrasi” kavramının içeriği günümüzde kırılmakta ve dönüştürülmektedir. Demokrasi artık halkın gücü değil, ABD’de ve Batı Avrupa’da “üçüncü dünya” ya da Sovyet sonrası mekândaki Batı uydularından bahsetmek yerine, giderek daha fazla totaliter özellikler taşıyan liberal-bürokratik bir diktatörlüktür. Bu arada, bugün liberalizmle özdeşleşmiş demokrasi hiçbir şekilde ona indirgenemez. Hikayeler Veliky Novgorod ve Pskov'dan Afrika'ya kadar Batı kültürünün dışında birçok demokratik toplum örneği var. Rus filozof K.Yu ile aynı fikirde olmak zor. "Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa tarafından modern dünyanın bir modeli olarak sunulan demokrasinin, kendi halklarını kontrol etmek ve diğer insanların medeniyetlerini, özellikle de Rusya halklarını yönetmeleri için yönlendirmek için tasarlanmış merkezi bir ideolojik mit olduğunu" vurgulayan Reznikov Olarak demokrasi hakkında mitler silâh Rusya'ya karşı // http://avkrasn.ru/article-257.html).
Kontrol disiplinin yerine geçer
Geçtiğimiz birkaç on yılda, Rusya toplumu demokrasinin Batıda siyasi bir gerçeklik olduğu, Rusya'nın yalnızca Batı devletlerinin çizgileri boyunca gelişmesi gerektiği ve aksi takdirde bir felaketle karşı karşıya kalacağı fikrine çarpıldı. Kontrollü propagandacıların temsil ettiği Batı, demokrasi efsanesini empoze etmeyi ve hatta kendilerini savunmak ve savunmak için ABD ve Avrupa'yı eleştiren muhalifler bile yaratmayı başardı. Demokrasi mitinin iddiasına eşlik etmeleri eşlik ediyordu - liberalizmin Anglo-Amerikan versiyonu tek ideolojik akım olarak sunuldu, aşırı durumda, uzun zamandan beri bu tür "özgürlükçü" özgürlüklerin savunuculuğuna yönelmiş Avrupalı ​​sosyal demokratik partilerin ılımlı sosyalist söylemiyle seyreltildi. eşcinsel evlilik, çokkültürlülük, hoşgörü. Liberal yazarlar, Batılı olmayan bütün toplumları demokrasiye karşı suçluyor, onları yalnızca halk karşıtı kanlı diktatörlükler olarak gösteriyor. Aynı zamanda, en son ve uygulamanın gösterdiği gibi, kitle bilincini ve davranışını yönetmek için çok etkili teknolojilerin test edildiği test alanı haline gelen Batı idi. Daha önce devlet şiddet yöntemlerine dayanarak karar verdiyse ve kitleler üzerindeki ana etki araçları baskıcı kurumlardı - mahkeme, polis, ordu, özel hizmetler, 20. yüzyılın sonuna kadar. Bilinen manipülasyon teknolojileri, bilinen kontrol yöntemlerinin yerini aldı.
Yirminci yüzyılın bir başka ünlü Fransız filozofu Gilles Deleuze, haklı olarak, modern dünyada beden üzerindeki güçle nitelendirilen “disiplin toplumunun”, bilinç üzerindeki güce dayanan “kontrol toplumu” tarafından yavaş yavaş değiştirildiğini belirtti. İnsanların zihinlerinin manipülasyonundaki bilişim teknolojileri kilit bir rol oynar, oysa doğrudan şiddet arka plana kaybolur ve yalnızca manipülasyona izin vermeyenlere karşı kullanılır, önceden belirlenmiş kurallara göre oynamayı reddeder. Eğer devlet, insan faaliyetinin ekonomik ve politik alanlarını kontrol etmek istiyorsa, bugün kişisel olarak daha aktif olarak istila ediyor. Stalinistler ve İslami köktendinciler, kişiyi halka boyun eğdirmekle suçlandı, ancak modern Batı ülkeleri, geçmişte herhangi bir totaliter rejimden çok uzak olan, insanların ve ailelerin özel hayatlarına böyle bir müdahale düzeyi ile karakterize edildi. Sert disiplin yöntemlerinin aksine “yumuşak” zihin manipülasyon teknolojileri her yerde yaygın ve her yerdedir. Bir yandan, medyanın kopyaladığı mitlerin ve basmakalıpların yardımıyla, modern devletler ve uluslarüstü güçler (şirketler) insanların aklını kontrol edebiliyor, diğer yandan bilgi ve iletişim teknolojileri insanları ve davranışlarını etkili bir şekilde izlemeyi mümkün kılıyor. En azından pek çok “turuncu devrimin” hazırlanmasında, destekçileri arama ve birleştirme, mitleri yayma ve bilgileri bozma işlevlerini yerine getirmede belirleyici bir rol oynayan aynı sosyal ağları kullanın. Modern insan çok daha fazla - geçmişin insanlarından ziyade mitlerin ve klişelerin kölesi. İkincisi, en azından, hemen hemen tüm insanlık için ortak olan geleneksel ahlaki ve etik ilkeler olan din ve ideoloji ile sınırlandırıldı. Filozof Serge Moscovici'nin modern demokrasiyi, dış gönderimin iç gönderim tarafından bastırıldığı ve egemenliğin görünmez bir karakter kazandığı ve aklın hükmüne dönüştüğü “kalabalıklar çağı” olarak tanımlaması tesadüf değildir. Ancak bir kişinin aklına sahip olan kişi davranışını kontrol edebilir. Ukrayna ve Suriye'deki, Libya ve Irak'taki olaylar, Yemen ve Tunus için iyi bir örnektir.
Kitle iletişim araçları ciddi bir silahtır
Medya modern koşullarda politik etkinin ve hatta toplumun yönetim araçlarından biri haline geldi. Bilgi ana ürün ve medya - efsanelerin ana çevirmeni oldu. Prensip olarak, medya günümüzde sadece vaizlerin değil, aynı zamanda belirli kişilerin ve insan gruplarının ve bazen de devletlerin kaderini belirleyen sorgulayıcıların rolünü oynamaktadır. Modern dünyadaki sosyo-politik gerçekliğin değerlendirmesini etkileyen bilgi birikimini ve dezenformasyonu seçer, dağıtır ve iletirler. Modern toplumun siyasal gelişim yönü, büyük ölçüde medyayı kimin kontrol ettiğine bağlıdır. Medya tarafından yayınlanan efsaneler politik seferberlik araçlarına dönüşüyor. Sosyal enerji, patlamalar ve huzursuzlukta, modern toplumda, her şeyden önce insanlar üzerindeki bilgilendirme etkisiyle tutuşturulan devrimler ve savaşlarda patlak veriyor. Bugün, bir siyasi liderin veya bir siyasi partinin olumlu imajını yaratan kitle iletişim araçlarıdır, aksine, itibarsızlaştırılıyorlar. Boris Berezovski'nin bir keresinde söylediği gibi, “bana bir kanal ver, ben de ülkenin başkanlığını yapacağım”. Sözlerine göre, belirgin bravadoya rağmen, belirli bir doğruluk vardı - sadece bireysel politikacıların değil, aynı zamanda tüm devlet varlıklarının politik geleceği de bugün medyaya bağlı.
"Dünya" (okuma - batı) medyası demokratik olmayan siyasi rejimin bir ya da bir başka devletini suçlamaya başlarsa, modern koşullarda bu aslında bir uyarıdır. Bir sonraki adım, Birleşik Devletler'in ve onu desteklemek için yürütülen diğer NATO ülkelerinin silahlı kuvvetlerinin “halk devrimi” ve “barışı koruma operasyonu” olabilir. Ancak nesnel bir bilgi sunumu, kitlelerin bilincini ve davranışını kontrol etme etkisine sahip olmayacaktır, bu yüzden medya gelişmiş manipülasyon teknolojilerini kullanmaktadır. Rus filozof Sergey Kara-Murza “bir kişiyi“ her zaman acil ”mesajlar akışına soktuktan sonra medyanın“ zaman zincirini ”kırdığını, tamamen yeni bir zaman türü - performans zamanı” yarattığını yazıyor (Alıntı: Kara-Murza SG, Bilinç Manipülasyonu) M., 2004.). Aslında modernite, aynı zamanda medyada bir mozaik olarak sunulan hayali bir dünyadır. Bilgi aktarımının mozaik yolu, izleyicinin veya okuyucunun mevcut olayları analiz etme yeteneğinin gelişmesini önler ve ikincisini sadece kısa bir şekilde oluşan duyguların kavramasına bırakır. Haberler Kural olarak mesajlar - ilgili resimler veya video sekansı ile. Bir bilgi mozaiğinin sonucu olarak, ana dünya olayları çoğu insan tarafından kısmen algılanır. Medyanın özel manipülatif etkisinin bir sonucu olarak oluşan bir ve aynı olay hakkında çelişkili fikirler bir arada bulunabilir.
Örneğin, “demokrasi” nin evrensel gerçeğinin (Amerikan anlamında), çokkültürlülüğün ve hoşgörü iddiası düşmanın imajının düzenli olarak yeniden üretimine dayanır. Çoğu zaman, bu düşman, ne olursa olsun, ABD ve Avrupa uydularının çıkarlarını tatmin etmeyen, batı dünyası dışındaki bir başka siyasi rejimi ilan eder. Ve Batı ile ilişkileri normalleştirmeye çalışan, ancak aynı zamanda belli bir ideolojik ve pratik özerkliği koruyan rejimler bile böyle bir olaydan bağışık değildir. Tipik bir örnek, Libya'nın trajedisidir. Sonuçta, saltanatının son yıllarında, Muammer Kaddafi, İtalya ve Fransa da dahil olmak üzere Avrupa Birliği ülkeleriyle oldukça iyi ilişkiler kurdu ve onlarca yıldır Libya Jamahiriya'nın ana düşmanı olarak kabul edilen ABD ile normalleşmiş ilişkiler kurdu. Bu yakınsamanın ne olduğu herkes tarafından iyi bilinir. Bir ikame ve "barış yapma" kavramı var. Batı medyası, aslen Amerikan siyasi ve askeri liderliği tarafından kullanılan “barış gücü” terimini getirdi. ABD ve NATO’nun “barışı koruma” faaliyetlerinin bir sonucu olarak, on binlerce masum insan yok olmaya başlamış, tüm ülkelerin ekonomik ve sosyal altyapısının toplam imhası gerçekleşmiştir, bu da daha sonra normal merkezi kontrol olmadan iç savaşların kapsadığı bölgelere dönüşmektedir. ABD ve NATO’nun Doğu Avrupa’daki (Yugoslavya), Asya’daki (Afganistan, Suriye, Irak), Afrika’nın (Libya, Mali, Somali) “barışı koruma” faaliyetleri sonucunda, bugünkü radikal terör örgütleri faaliyetlerinin tüm geçmişinden çok daha fazla insan öldürüldü. “dünya düzeni” için ana tehditlerden biri olarak görev yaptı. Ancak, ABD ve NATO’nun silahlı saldırganlığı, Batı ideolojik etkisi altındaki devletlerin nüfusu tarafından onaylanmadıkça, sonra anlayışlı olarak görülüyor. Elbette, her yerde Amerikan karşıtı duyguların tezahürleri var, ancak medyanın manipülatif faaliyeti, nüfusun anti-emperyalist aktivitesini, marjinal politik gruplara dönüştürüyor. Amerika Birleşik Devletleri'nin egemen devletlerin işlerine askeri müdahalesinin muhalifleri “teröristler”, “faşistler”, “demokrasinin muhalifleri” olarak adlandırılıyor ve bunlara karşı çeşitli baskılayıcı etki yöntemleri uygulama olasılığı göz ardı edilemiyor. Söylemeye gerek yok, feodal ve ortaçağ düzenlerinin hâlâ hâkim olduğu Suudi Arabistan veya Katar gibi rejimler hâlâ “demokrasinin” destekçileri arasında soru sormazken, Esad'ın laik rejimi acımasız bir totaliter diktatörlük olarak konumlandı.
- Libya şehri Sirte'ye “demokrasi” geldi
Amerikan süngülerinde "Demokrasi"
Bugün, demokrasi fikri, Anglo-Saxon'un kültürel ve politik üstünlüğü ile ilişkilidir ve Amerikan sosyal ve politik sistem modelinin özrü, ABD'nin eski Yunan polis demokrasisinin varisi ve insancıl ve demokratik kültürel değerlerin ana taşıyıcısı olarak tanımlanacak kadar ileri gitmektedir. Her ne kadar bu karşılaştırmada, politik bravado ek olarak, rasyonel bir tane var. Ne de olsa, Yunan polis devletleri sadece vatandaşları için “demokratik” idi, demokrasi dünyanın geri kalanına yayılmadı. Buna göre, Amerika Birleşik Devletleri bugün dünyayı “vatandaş” olarak görüyor, Amerikan modelini kabul etmeyen dünya ülkeleri ise neredeyse haklarından ve özgürlüklerinden mahrum, “vatandaş olmayan” olarak karşımıza çıkıyor. Birleşik Devletler ve NATO tarafından gerçekleştirilen silahlı operasyonlar, olayların dünyanın diğer ülkeleri tarafından nasıl değerlendirildiğine bakılmaksızın, yalnızca Birleşik Devletlerin çıkarları doğrultusunda gerçekleştirilir. Birleşik Devletler ve NATO Libya'ya saldırdığında, neredeyse bütün Afrika ülkeleri, Latin Amerika ve Asya, Rusya ve diğer bazı Sovyet sonrası cumhuriyetlerde bir dizi ülke Washington’un politikalarını kategorik olarak kınadı. Fakat ABD'den gelen küresel hoşnutsuzluğa hiçbir tepki gelmedi. ABD ve Avrupalı ​​müttefikleri Libya halkına karşı askeri operasyonlarını sürdürdüler ve sonunda bir zamanlar gelişen Libya devletini sürekli savaşın yıprandığı bir çöle dönüştürdüler. On binlerce Libyalı öldü, on binlerce insan daha sonra savaş korkularından ve sonra savaşın yol açtığı ekonominin olumsuz sonuçlarından kaçan kendi ülkelerinden ayrılmak zorunda kaldı. ABD’nin Orta Doğu ve Kuzey Afrika’daki agresif politikası, bu mültecilerin Avrupa ülkelerine yoğun biçimde akması için ana nedenlerden biri.
Libya'da “demokrasinin kurulması”, dünyanın egemen devletlerine karşı Amerikan silahlı saldırganlığının tek bir örneğinden uzaktır. Amerikan “barışı koruma” nın bir sonucu olarak, Irak, Afganistan ve Suriye iç savaşların sonuna kadar tamamen daldı. Suriye'de, Rus desteği ile Beşşar Esad rejimi sürdürülüyor, ancak meşhur “Arap Baharı” ndan önce varolan siyasi ve ekonomik açıdan istikrarlı bir ülke artık yok. Dahası, Ortadoğu'da ortaya çıkan yeni bir tehlikeli politik oyuncu ortaya çıktı - İslâm Devleti, ortaya çıkışı aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri ve uyduları, Basra Körfezi ve Avrupa ülkeleri tarafından bölgede uygulanan politikanın doğrudan bir sonucudur. Dini fanatiklerin ortaya çıkardığı kanlı savaşın bir sonucu olarak, Irak ve Suriye'nin geniş toprakları, bir zamanlar aşırılıkçılığını kendi topraklarında engellemeye çalışan güçlü ve istikrarlı devletler tarafından kontrol altına alındı. Suriye ve Irak'taki anlaşmazlığın sonucu, şu anda Avrupa ülkelerine geçen ve Avrupa Birliğinde paniğe neden olan yaklaşık dört milyon mültecinin ortaya çıkmasıydı. Almanya, Fransa, İtalya ve diğer Avrupa ülkeleri, Orta Doğu'dan gelen çok sayıda mülteciyle ne yapacaklarını bilmiyorlar. Avrupa Birliği üyesi olan her Avrupa ülkesinin belirli sayıda Orta Doğu ve Afrika mültecisini kabul etmesi gerektiği için bir kota sistemi uygulamaya kondu. Bu arada, bu karar, Doğu Avrupa’nın kendi ülkelerinde yabancı kültürel ve yabancı etnik mültecilerin bulunmasını istemeyen bazı ülkelerin olumsuz tepkilerine neden oldu. Bu arada, kitle iletişim araçlarının yardımıyla, Avrupa'daki mültecilerin akını için suçlama ... Rusya'da yatıyor. İddiaya göre, Suriye'deki iç savaşın nedeni olan Beşar Esad rejimini desteklemekle suçlanan Rusya, halkı Avrupa'ya kaçmak zorunda kalıyor. ABD'nin saldırgan politikası hakkında - bir kelime değil.
Sahte tarih ve politik karışıklıklar
2014-2015 içinde Benzer bir kamu bilinci manipülasyon modeli Ukrayna'da kullanılmaktadır. Nitekim, Cumhurbaşkanı Viktor Yanukoviç’in devrilmesi ve açıkça Amerikan yanlısı ve kesinlikle politik olarak bağımsız bir rejim olan Poroshenko-Yatsenyuk-Turchinov’un kurulması, Sovyet sonrası Ukrayna’nın Ukrayna’nın vatandaşlık bilincindeki uzun bir manipülatif etkisinin çok fazla olmasından kaynaklanmamıştır. Ukrayna'daki olaylarda en belirgin olanı, mitlerin, öncelikle Rusya'nın Rusya'ya çok yakın olması nedeniyle, sosyal ve politik çatışmaları körüklemedeki rolüdür. Genel tarih, kültür, din, dilsel yakınlık - tüm bu faktörler Ukrayna'da bir iç savaşın başlatılmasında göz ardı edilemezdi. Batının bu şartlarda asıl amacı, Ukrayna'yı Rusya'dan, sadece Putin’in Rusya’sından değil, aynı zamanda bir bütün olarak Rusya’dan, Sovyetler sonrası alanda Rusça konuşan ve Slavca konuşan toplulukları birleştiren “Rusya dünyasından” ayırmaktı. Bu amaçla, ABD ve Avrupa Birliği tarafından finanse edilen kitlesel medyanın yardımı ile Ukraynalıların kitlesel bilincinde, Ukraynalıların özel bir tarihi yolunu ilan eden birçok mit atıldı. Ukraynalılar, demokrasinin geleneklerini (onsuz olduğu gibi - modernitenin ana fetişi) ilan ettiler ve sırasıyla Ruslar, "doğu", "Tatar-Moğol" medeniyetinin emperyalistleri ve hamileleriydi. Bu fikirler Ukraynalı milliyetçi basınında destekleniyor ve bugün kökenindeki etnik Ruslar da dahil olmak üzere milyonlarca Ukrayna vatandaşı, aslında Kiev rejiminin propagandasıyla “zombi” ve medya tarafından yayınlanan en saçma mitlere inanıyor. Kültürel insanların gözünde, kötülük "lümen" e dönüştü, kanala takıntılı ve herhangi bir kan dökülmesine, herhangi bir suça gitmeye hazır olup, ne olduğunu anlamadı. Manipülatif teknolojilerden etkilenen modern insan, İspanyol filozof José Ortega y Gasset'in yazdığı “kalabalığın adamı” dır: “Kendisinde özel bir hediye hissetmeyen… “Tıpkı herkes gibi” ve hatta hiç de sıkıntılı değil, aksine, herkesle aynı hissettiği için mutlu ”(Ortega-i-Gusset X. Yükselen Kitleler // Felsefe Sorunları. -1989, -№ 3 -4.).
Bir başka favori efsane, Ukrayna kaynaklarına göre, düzenli Rus ordusunun savaşmakta olduğu, başta Donbas'ta olmak üzere Rusya'nın Ukrayna'ya karşı saldırganlığı hakkında. Doğru, bunun için bir kanıt yok, ancak modern dünyadaki en önemli şey kanıt değil, bilginin doğru sunumudur. Ve şimdi sadece Ukraynalılar değil, tüm "Batı yanlısı" dünya, Rusya'nın Donbas'taki agresif politikasına inanıyor. Ancak, hatırlıyorsanız, hatta Rusya'da bile, siyasi demokrasinin oluşumuna kan dökülmesi eşlik etti. Bu nedenle, Ekim ayında 1993 Amerikan ve Avrupa medyasından olumsuz bir tepki vermeyen Yüksek Kurul tarafından vuruldu. O zamanlar Birleşik Devletler, Rus devletinin çıkarlarına tam olarak tabi tutulmasına güveniyordu, bu nedenle Sovyetler Evi'nin savunucuları resmi demokratik basında çağrılmaya başladığı için “kırmızı-kahverengi” nin çekimi çoktan onay aldı. ABD’nin tepkisinin modern tepkiden, Rus makamlarının, ülke mevzuatının ihlal edildiği yetkisiz gösterilerin dağıtılmasındaki eylemleriyle ne kadar güçlü bir şekilde farklılaştığını not edelim. Rus polisinin göstericilere karşı silah kullanmadığını ve son derece doğru davranmaya çalıştığını unutmayın. Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa ülkelerinde, bu tür konuşmalar kalabalığı plastik mermilerle ve göz yaşartıcı gazla dağıtabilir. Belirli bir Rus vatandaş kategorisi de Amerikan yanlısı medya manipülasyon politikasının kurbanı oldu. Mevcut hükümete duydukları nefret, yalnızca “Putin devleti” olarak değil, bir bütün olarak bir ülke olarak, Rusya'nın herhangi bir başarısızlığında da sevinç duyduğu noktaya ulaştı. Aslında, Rus pasaportları olmasına rağmen, Rus devletinin sağladığı yararların ve garantilerin tadını çıkarsa da, ruhu olan Rus vatandaşları olmaktan vazgeçtiler. Ancak buna karşılık “muhalifler” Rusya karşıtı girişimleri destekliyor. Anekdotlar geliyor - Rus devletine karşı Batı yaptırımlarını destekliyorlar, Donbas'ta savaşan Ukrayna birliklerini “destekliyorlar”, barışçıl Donetsk ve Lugansk nüfusu arasındaki mağdurlara seviniyorlar.
“Demokratik” efsaneyi geliştiren ABD ve Avrupa ülkeleri, üçüncü dünya ülkelerindeki açık yamyam rejimleri açıkça desteklemeyi başarabiliyorlar, eğer sadece bu rejimler Batı'nın ve ulus ötesi şirketlerin çıkarları için hareket ederse. Basra Körfezi ülkelerinin Latin Amerika ve Afrika cuntaları, feodal monarşileri - Washington ve ulus ötesi şirketlerin çıkarlarını ilk elden değil, ABD vatandaşlarından çıkarmaları halinde ABD'den destek buluyorlar. ABD’nin desteğiyle var olan rejimlerin, Kaddafi’den söz etmemekle aynı Saddam Hüseyin’in rejiminden daha az kanlı olmaları pek mümkün değil. Ancak, hükümetleri devirmek yalnızca ABD’nin çıkarlarına değil, yalnızca konularına baskı yaptıkları için - asıl mesele bu hükümetlerin Amerikan’ın modern dünyadaki egemenliğini savunması için “demokrasi mitine” hizmet etmeleri. Ancak, elektronik medya ve iletişime erişimi olan ve en azından orta öğretime sahip olan ABD ve Avrupa nüfusu nasıl böyle bir efsaneye inanıyor? Cevap yüzeyde: Bu durumda, eğitimli bile “zombi” yapmanıza olanak sağlayan manipülasyon teknolojileri devreye giriyor , ama politik durumun analizinden uzak, insanlar. Tarihin yanlışlaşması da dahil olmak üzere, bilinç manipülasyonu gerçekleştirilir. Manipülatörlerin bilinç üzerindeki hareketleri, şimdiki kararmış geçmiş kategorilerinde değerlendirilmeye başlayacak şekilde tarihsel geçmişin “karalaşması” dır.
Ünlü filozof J. Huizinga'nın da belirttiği gibi, yirminci yüzyıl boyunca, tarih politik liderlerin çıkarlarına kullanılan bir yalanlar aracına dönüştü. Kişi, tarihin yanlışlanmasına dayanan sayısız "tarihi mitleri" aktarabilir. Rusya'da Amerikan medyasının desteğiyle çoğalan en yaygın efsaneler, Sovyet geçmişini itibarsızlaştırmayı amaçlayan efsaneler olmuştur. Doğası gereği açık bir şekilde yanıltıcı olabilirler (örneğin, Stalin’in altındaki yüzlerce milyon gulag ve politik baskı kurbanı) ve kendilerini bilimsel ifadeler (sosyalist sosyal gelişme modelinin başarısızlığı hakkında) olarak gizleyebilirler. 1980-x - 1990-x sonunda uzun bir süre. “Sovyet efsanesi” liberal basında ciddi biçimde eleştirildi - ortaya çıktığı gibi, demokratik efsanenin zaferi adına. Sovyetler Birliği'nde yaratılan genç nesillerin, sosyal altyapının, eğitim modelinin yıkılmasına ve yetiştirilmesine neden olanı hatırlamamak daha iyidir. 1990-ler'de Rus devletinin yönetimindeki liberallerin faaliyetlerinin sonuçları, ülke bugün - üstesinden gelmek için mücadele ediyor - SSCB'nin çöküşünden ve “pazara” geçişinden neredeyse bir çeyrek geçiyor.
Batı ülkelerinde finans çevreleri tarafından kontrol edilen elektronik medyanın yardımıyla, Batılı olmayan ülkelerdeki en eğitimli ve sosyal olarak aktif insan grupları üzerinde manipülatif bir etki söz konusudur. Gençlerin ve “orta sınıf” temsilcilerinin Amerikan propagandasının birincil hedef kitlesi olarak görülmesi tesadüf değil. Ardından, durum kritik bir noktaya “olgunlaştığında”, kent ve kırsal marjinalliği ve lumpen-proletarya kalabalıkları gençlere ve “orta yem” rolünde gençlere ve “orta sınıfa” katılır. “Muhaliflerin” liderliği ile ilgili olarak, pratikte açıkça görüldüğü üzere, neredeyse tamamen ABD tarafından satın alınan yetkililerden ve politikacılardan oluşuyor - bu durum Libya, Suriye ve Amerikan yanlısı ayaklanmaların gerçekleştiği diğer ülkelerde böyleydi. Tipik bir örnek, Euromaidan'ın Olympus yetkililerine yükselttiği tüm siyasetçilerin, önce Cumhurbaşkanı Viktor Yanukoviç’e başarılı bir şekilde siyasi kariyer yaptıkları ve Karpatların ormanlarında ve dağlarında zindanlarda veya partizanlarda zayıflamadıkları Ukrayna. Bu arada, toplam Amerikan “demokrasi” sistemine dahil olmayan ve Batı kökenli birleşmiş “kültürel değerleri” kabul etmeyen, demokratik olmayan Asya, Afrika veya Latin Amerika ülkelerinin sakinleri, Amerikalılardan veya Avrupalılardan çok daha özgürdür.
Hoşgörü ve Batı'nın diğer mitleri
Batı ülkelerinde "demokrasinin" temel ilkelerinden birini ilan eden hoşgörü, pratikte gündelik hayatın önemsiz düzenlemesine ve faaliyetlerinin en özel alanlarında da dahil olmak üzere insanların davranışlarına giden her türlü yasağa dönüşür. Hoşgörü kavramına göre, modern Batı'daki “azınlıklar” haklarının çoğunu alarak devletin koruması altındaki nüfusun ayrıcalıklı bir kısmına dönüşüyor. Herhangi bir azınlık eleştirisi faşizm, ırkçılık, yabancı düşmanlığı ve homofobinin propagandasından başka bir şey olarak görülmemektedir. Batı'nın modern medeniyetinin kaçınılmaz yoldaşı, görünüşe göre Amerikan ve Avrupa halklarının üreme yeteneklerini etkilemek için tasarlanan insanların cinsel davranışları üzerinde tam kontrol sahibi olur. Bu kontrol yine yapay olarak tasarlanan ve medya aracılığıyla yayılan mitlerle desteklenir. Klasik efsanelerden biri homofobi efsanesidir. Eşcinseller sadece diğer insanlarla eşit değil, aynı zamanda diğerlerinden daha “eşit” olarak ilan edilir. Bu, Batı şehirlerinde eşcinsel geçit törenlerinin uygulanmasıyla kanıtlanmaktadır, çocuklar ve gençler de dahil olmak üzere toplumdaki propagandalarıyla eşcinsel evliliklerin izninin verilmesi.
- fotoğraf: etoday.ru
Modern Batı'daki hoşgörü mitini inceleyen yerli filozof A. Yermakov, ulus ötesi şirketlerin çıkarlarına kamu bilincini manipüle etmenin en önemli yollarından biri olduğu sonucuna varıyor. “Hoşgörü, herhangi bir kişiye derinden kayıtsız olan ve ona düşman olan siyasi ve kültürel güçleri kapsar” diyor A. Yermakov. “Küçük dini, ulusal veya cinsel grupları, onları insan kalkanları olarak kullandıklarından ve aynı zamanda geleneksel toplumları küreselleşmeye karşı düşmanca bir biçimde ayıran takozlar gibi çok fazla korumuyorlar” (Ermakov A. Tolerans: modern bir efsanenin kökeni ve özü // http://www.pravoslavie.ru/jurnal/405.htm). Hoşgörü efsanesinin yardımıyla, yüzyıllar boyunca gelişen geleneksel değerler, ideolojik ve davranışsal tavırlar yok edildi, çünkü geleneksel değerlerin korunması nedeniyle, önemli ölçüde aşınmış bir biçimde olmasına rağmen, Dünya nüfusunun önemli bir kısmı hala Batı "dünya düzenine" karşı çıkıyor.
Sivil toplum mitleri, modern insanlığın bilincini manipüle etmenin başka bir aracı haline geliyor. Batı'da, meşhur "sivil toplum", filozof Gilles Deleuze'nin "laik bir rahip" in açık sözlerine göre oldu. Yani, bireylerin, sınıfların ve toplumun davranışını bir bütün olarak denetleme ve kontrol etme sorumluluğunu üstlenirken, aynı zamanda ceza işlevlerini de yerine getirmiştir. Başka bir efsane, çok kültürlülük, daha doğrusu, çok kültürlülüğü modern çok etnikli devletin örgütlenmesi için bir model olarak kurma olasılığıdır. Uzun zamandır, bu arada, Kanada ve ABD'de geliştirilen çokkültürlülük kavramı, ulusal ve sosyal politikaların örgütlenmesinde ana model olarak Batı Avrupa'nın çoğu ülkesinde egemen oldu. Ancak son yıllarda, Avrupa devletlerinin liberal liderleri bile çokkültürcülük politikalarının yanlış olduğunu kabul etmek zorunda kaldı. Gerçek şu ki, Kuzey ve Tropik Afrika, Güney Asya, Orta Doğu ülkelerinden, Avrupa ülkelerine yerleşmiş olan büyük göçmen kitlelerinin çoğunlukla ayrı tutulduğu, etnik yerleşim bölgeleri oluşturduğu ve kesinlikle yerli halkın görüşü ile ilgilenmeyeceği yönündedir. Sonuç olarak, etnik çatışmalar ve göçmenlik karşıtı duyguların kolayca milliyetçilik haline gelebilecek Batı devletlerinin nüfusu arasında yayılması için uygun koşullar yaratıldı. Sadece sıradan vatandaşlar değil aynı zamanda politikacılar, gazeteciler ve halka açık rakamlar bunu göremez. Ancak “çok güdük” mitini korumak, onlar için artan göçü de içeren küresel zorluklar karşısında vatandaşlarının çıkarlarını korumaktan daha önemli oldukları ortaya çıktı.
Batı dünyasının “demokrasisinin” politik değerlerinin doğrulanmasında yansıtılan modern dünyadaki ekonomik ve kültürel küreselleşme süreçleri, insanlığı yeni totaliterliğin - en vahşi diktatörlüklerden çok daha korkunç olacak “yeni dünya düzeninin” ortaya çıkması ve onaylanması tehlikesine soktu. geçmiş ve şimdiki. Manipülasyon teknolojileri, kişiliğin kapsamlı kontrolü, bir kişinin bilinci ve davranışı, kitle iletişim araçları, yeni koordinat sisteminde siyasi tahakkümün kurulmasında en önemli araç olacaktır. Bir alternatif mümkün mü? Eğer evet ise, o zaman kesinlikle sosyo-kültürel alanda, uygulanan birleşik standartların reddedilmesi ile kesinlikle ilişkilidir. Sanal alanın özerkleşmesine katkıda bulunan İnternet'in daha fazla yayılmasının, küresel standartların terk edilmesi sürecinde bir rol oynaması muhtemeldir. Zaten, İnternet sadece Amerikan yanlısı bilgi şirketlerinin bir faaliyet alanı değil, aynı zamanda dünyada yer alan politik ve ekonomik süreçler üzerine alternatif bilgilerin ve alternatif görüşlerin yayılması için mükemmel bir platformdur. İnternetin geniş dağılımı, eleştirel, muhalefet ve alternatif kaynaklar dahil olmak üzere politik bilgilere erişim sağlar. Ulus ötesi şirketler ve Batılı istihbarat teşkilatları, bütün arzuları ile birlikte, İnternet'in tüm sanal alanlarını kontrol edememektedir, bu da yasaları sürekli olarak sıkılaştırmalarına ve siber suçları ve küreselleşme karşıtı ve anti-emperyalist görüşlerin ağda yayılmasını izlemek için tasarlanmış çok sayıda polis yapısını içermesine neden olmaktadır.
1. Deleuze J. Kontrol Derneği // Elementler. №9. 2000.
2. Ermakov A. Hoşgörü: Modern bir efsanenin kökeni ve özü // http://www.pravoslavie.ru/jurnal/405.htm.
3. Kara-Murza S.G. Bilincin manipülasyonu. M., 2004.
4. Lyotap J.-F. Postmodern devlet. SPb., 1998
5. Ortega-i-Gaset X. Kitlelerin Yükselişi // Felsefe Soruları. 1989. №3-4.
6. Reznikov K.Yu. Rusya'ya karşı bir silah olarak demokrasi hakkında mitler // http://avkrasn.ru/article-257.html.
Haftanın sonuçları "Bir ata git, bir asır görülmeyecek!"
Savaşın görünmez cephesi. Kanada Ordusu'nun savunma ve saldırgan doktrinlerinde bilgi işlemleri
V.ic 16 Eylül 2015 07: 38 Yeni
Debilizasyon araçlarından biri Vladimir Vysotsky tarafından söylendi:
"İnatçı Nastya'yı nasıl ikna edebilirim?! -
Nastya sinemada istiyor - Cumartesi gibi, -
Nastya tutkuyla dolu olduğumda ısrar ediyor
Aptal için aptal bir kutuya. "
Vysotsky Vladimir. Televizyon Kurbanı
Volga Kazak 16 Eylül 2015 07: 42 Yeni
savaş yeni bir seviyeye çıkıyor. ve bilgi savaşı zaten ilk sırada - eskiden vardı ama kenar boşluklarındaydı ve çok açık değildi. adapte olacak.
Parusnik 16 Eylül 2015 07: 48 Yeni
Teşekkürler Ilya .. harika .. Küreselleşme karşıtıların uzun süredir nereye gittikleri, onları duyamıyor musun? .. Ve işitirsen .. bir tür fısıltı .. Bu hareketi kimin finanse ettiğini merak ediyorum ..
Kalibr 16 Eylül 2015 07: 49 Yeni
Ne kadar güzel bir yazı! PR öğrencilerime tavsiye etmek gerekli olacak!
RU-memur 16 Eylül 2015 09: 33 Yeni
PR karşıtı uzman - yeni bir meslek tanıtmanın zamanı geldi. Sanki Rusça'da ... "Gözün Açıcıları", tabiri caizse, herkesin yürüdüğü "gözler tamamen kapalı".
vladimirvn 16 Eylül 2015 10: 37 Yeni
- Spor ayakkabı giyemezsin!
- Dinle, köy! Spor ayakkabılarla elbise bir trend!
“Belki, ama kurallar kurallar.” Yani, adamım, üzgünüm ...
reptiloid 16 Eylül 2015 12: 54 Yeni
Öğrencileriniz şanslı, evet ve hepimizin öğrenciler için böyle öğretmenleri var, makaleyi beğendim, her şey konuyla ilgili: Eğitim, tarihin yeniden yazılması, savaşın hafızası ve özgürlüğüyle ilgili diğer doğru makalelerin de aynı anda yavaş yavaş yayınlanması iyi.
reptiloid 16 Eylül 2015 13: 36 Yeni
O "ALMOST SIMULTANEOUSLY" yazdı, ama çıktı ....
Elena2013 16 Eylül 2015 21: 34 Yeni