Sanskritçede aksiyon demek. Hareket etmek.
Karar verme hareketi de demek.
Otomatik şartlanmalarımızdan, bize öğretilenlerden, geçmiş tecrübelerden otomatik pilotumuz zaten otomatik tepkiler vererek bizi hayatta tutuyor.
Meditasyonla ve çeşitli bilinçlenme çalışmaları ile farkındalığımızı geliştirerek otomatik karar verme mekanizmalarından daha bilinçli karar verme haline geçişi amaçlamıyor muyuz?
Yani örneğin bana verilen bir söz tutulmadığında otomatik olarak verdiğim tepki küsme ve içe çekilme ise bunu sürekli yapmaya devam ederek aslında davranış kalıbını da bu deneyimi de derinleştiriyorum. Hayat da bana tutulmayan söz öbekleri getiriyor, bir şans bir şans daha diyerek. Ya da ben 'bana zaten verilen sözler tutulmaz' diyerek henüz verilmiş ve vadesi dolmamış bir sözü henüz vadesi gelmeden bozdurup bozulup karşı tarafı bozuyorum :)) Sesli güldüm.
Yani söz gününü beklemeden 'sen kesin tutmazsın sözünü' güdüsü ile ya soru sorup kontrol ediyorum, ya arıza çıkarıp kendimi sabote edip inancımı pekiştiriyorum ya da beklentiye girerek kendimi strese sokuyorum.
Sonuç bir gökkuşağının renkleri kadar farklı olsa da kurban rolü gözünden aynı...
Peki ben eylemimi (karma) bilinçli yapmak için neye ihtiyaç duyuyorum?
Farkındalığa. Otomatik davranıştan bir adım geride bir bilinç duruyor.
Bakma ve gözlemleme eylemi ise bu bilinci farkındalık olarak yöneltmeye yarıyor. Bunun sonunda da farklı bir eylem seçerek, örneğin iletişim kurmak, bilinçaltı kalıbını bir uzmanla çalışmak ve dönüştürmek vs, farklı bir sonuç silsilesinin kapısını açıyor ve eski karmamı değiştirmiş oluyorum.
Böylelikle hayat benim başıma gelen bir şey olmaktan çıkıp, benim de bilinçli kararlarım ile şekillenen ve kendi zihnimin, enerjimin, gücümün farkında bir birey olarak yaşadığım bir yere dönüşüyor.
Kendine sorulacak ne güzel sorulardan biri, 'bu hayatta tekrar tekrar başıma gelen şeyler neler?'.