Zirve katliamı davasındaki kumpası anlamak için bu videoyu izleseniz yeter
6- "Yeni 15 Temmuzlar" iddiası
7- 15 Temmuz’un tarihi ses kaydı Odatv’de
8- Almanya'dan Türkiye'ye tehdit gibi açıklama
9- Rezalet bir akşam
10- AB'den Türkiye'ye yaptırım kararı
1- AKP'nin yalan kampanyasına hap gibi cevaplar - 12.05.2019
Prof. Dr. Cem Say SON 6 AYDA EN ÇOK PAYLAŞILAN MAKALELERİ
Cem Say yazdı: Zirve katliamı davasındaki kumpası anlamak için bu videoyu izleseniz yeter
23.12.2014 20:12 Karakter boyutu :
Hukuk katliamı İstanbul Askeri Casusluk Kumpası kurbanlarından Sn. Fırat Harman'dan yeni bir mektup aldım. Aşağıda önce bu mektubu paylaşacak, sonra da kendim bir kaç şey ekleyeceğim.
Sevgili Cem Say,
Bundan tam 4 yıl önce ansızın başlayan, tüm hayallerimizi, ideallerimizi hatta hayatımızı elimizden alan Askeri Casusluk davasında geldik 2014 yılının sonuna ve ne acıdır ki yine terkedildik, yine arkada bırakıldık. Sizin gibi duyarlı ve bize sahip çıkan bir avuç vatansever sayesinde hala ayaktayız ancak içimizdeki burukluk nasıl geçer, bilemiyorum. Sizin aracılığınızla bize destek veren herkese kendi adıma şükranlarımı sunuyorum.
Biz, İstanbul Askeri Casusluk davası sanıkları olan genç subaylar ve mühendisler, bundan tam 4 yıl önce ilk defa satıldık. Dönemin Özel Yetkili Savcısı Fikret Seçen, hakkımızdaki yakalama kararını ve ev/işyerlerimizin arama kararını çıkarttırdığında çoktan Genelkurmay ve Deniz Kuvvetlerinden gerekli desteği ve izni almıştı. O zaman bizi kurtlar sofrasına yem eden bazı Saygıdeğer Komutanlar (!!!) aslında hedefin kendileri olduğunu anladıklarında iş işten geçmişti. Bu, uğradığımız ilk ihanet oldu ama son olmadı.
Dava sürecinde soruşturma açtılar. İmzasız ihbar mektupları, kim tarafından gönderildiği belli olmayan e-postalar ve yargılandığımız davanın iddianamesine dayanarak. İhraç etmek istediler beni Deniz Kuvvetlerinden. Sadece cezaevinde yatan Filo Komutanım ve sonradan cezaevine girecek olan iki saygıdeğer büyüğüm durdular arkamda, amirim sattı beni. Kimse destek olmadı, dinlemedi. Alakasız görevlere gönderdiler sırf ortalarda gözükmeyeyim diye. Hatta sınıf arkadaşlarımdan beni cep telefonuyla aramaya çekinenler bile oldu. Kısacası bana dediler ki; biz senin biletini kestik. Diyenler kim mi? Komutanlarım, silah arkadaşım bildiklerim. Bu ikinciydi...
NEDEN Mİ YENİ ŞAFAK
Sonra bir şeyler oldu ülkemde, bir anda rüzgar yön değiştirdi. Kumpas dedi herkes bu davalara. Dün kara diyenler, ak demeye başladı. Ülkemin haksızca, hukuksuzca zindanlara tıkılan politikacıları, akademisyenleri, gazetecileri ve komutanları birer birer özgürlüklerine kavuştular. Çok sevindik biz burada zira gönlümüz hep onlarlaydı zaten. Mustafa Balbaylar, Tuncay Özkanlar, Mehmet Haberallar, İlker Başbuğlar, Çetin Doğanlar, Engin Alanlar... Gururla izledik onları, cezaevindeki dik duruşlarını. Onlardan güç aldık, boyun eğmedik. Onlar çıkınca, cephemiz güçlenir dedik. Hep beraber savaşırız dedik. Bizim de hakkımızın teslim edilmesi yakındır dedik, olmadı. Çünkü kimse durmadı arkamızda. Siz aynı kumpasla cezaevine giren ve bugün özgür olan bu büyüklerimizin hangisinin ağzından duydunuz "İstanbul Askeri Casusluk Davası"nı. Bir tanesi tek bir kelime etti mi, bir tanesi tek bir yazı yazdı mı? Milletvekili olanların hangisi çıkıp Meclis kürsüsünde gündeme getirdi?
Muhalif basınımız... Hani şu cumhuriyete, Atatürk'e, onun ilkelerine sahip çıkan basınımız. Nerdeler? Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında haksızlığa uğrayanlar bu cumhuriyetin bu vatanın çocukları da, biz kimin çocuğuyuz? En çok da Sayın Yılmaz Özdil'e takılıyor aklım. Balyoz davasındaki albaylarımızla arkadaş oldu, onlar için büyük mücadele verdi, defalarca köşesine taşıdı bu hukuksuzluğu ve ciddi bir kamuoyu oluştu onun sayesinde. Komutanlarımın özgürlüklerine kavuşmasında inanıyorum ki büyük payı var. Ancak biz de o albaylarımızın kardeşleriyiz. Bizi bir kere bile ağzına almadı, mürekkebine hiç konu olamadık. Bünyesi binbaşıyla, yüzbaşıyla arkadaşlığı mı kabul etmiyor yoksa "casusluk" kelimesi mi ürkütüyor, ben bilemedim.
Geçenlerde Yeni Şafak gazetesi iletişim kurmak istedi, kabul ettim. E-posta üzerinden bazı konulardaki görüş ve hislerimi sordular, ben de yazıp gönderdim, haber yapıp yayınladılar. Sonrasında bazı tepkiler aldım, neden Yeni Şafak diyenler oldu. Hürriyet, Cumhuriyet ya da Sözcü gazetesi gelip haber yapalım dedi de biz mi "HAYIR" dedik... Her türlü haksızlığa hukuksuzluğa karşı dik duruş sergileyen, demokrat, özgürlükçü Sayın Ahmet Hakan bizi yazmak ya da TV programına konu etmek istedi de "OLMAZ" mı dedik? Ya da Sayın Saygı Öztürk ropörtaj yapalım dedi de kendisini biz mi reddettik? Sayın Emin Çölaşan, Sayın Bekir Coşkun, Sayın Mehmet Yılmaz "kimdir bu Askeri Casusluk mağdurları, nedir bu iş, neden sadece bunlar tutsak kaldı" diye sordular da biz mi cevaplamadık... Basın bile terk etti bizi. Hem de Atatürkçü, cumhuriyetçi basın...
TAMAMEN TERK EDİLDİK
Saygıdeğer hukukçularımız... Sık sık ekranlara çıkarak ülkemdeki hukuksuzlukları halka anlatmaya çalışan, hukuk bilgimizi zenginleştiren, gözümüzü açan Sayın Ümit Kocasakal, Sayın Turgut Kazan ve diğer saygıdeğer hukukçularımız, avukatlarımız neredeler? Kumpas davalardan bahsederken bile çoğunlukla "Ergenekon ve Balyoz süreçlerinde" diye lafa başlamaları bile göstermiyor mu aslında herşeyi. Büyükler kurtulduysa sadece 43 tane küçüğün lafı olmaz tabii. Meali budur galiba...
Halkımız... Atatürk'e, cumhuriyete ve onun değerlerine sevdalı halkımız. Gezi Parkında yeşili korumayla başlayıp en temel demokratik hakları için mücadele eden, bu uğurda şehitler veren halkımız bizi neden hiç görmez, gerçekten anlayamıyorum. Neden Validebağ korusundaki ya da Yırcalı köyündeki ağaçlar kadar değerimiz yok, çözemiyorum. Kendi evlatlarınıza sahip çıkmazsanız, onları göz göre göre harcatırsanız, bin tane ağacı korumuşsunuz neye yarar? O ağacın gölgesinde yatacak nesilleriniz harcanınca meyvesini kime yedireceksiniz?
Devletimiz... Ona diyecek hiç bir lafım yok zira kumpas, TSK içindeki silah arkadaşımız bildiğimiz bazı satılmışların oyunlarıyla başladı, devletin polisi devam etti, savcısı suçladı, hakimi cezayı kesti, Yargıtay'ı onadı, Anayasa Mahkemesi süründürüyor. Ama yine de devlet bizim devletimiz, kızamayız, küsemeyiz, sırt çeviremeyiz. Başımızın tacıdır.
Bugün geldiğimiz noktada görüldüğü gibi biz tamamen terk edildik. Unutulduk, harcanıyoruz. Uğradığımız haksızlık, çektiğimiz acılar, kararan hayatlar ve bir hiç uğruna feda edilen günlerimiz kimsenin umurunda değil. Üçüncü ve en çok koyan ihanet de budur...
Hani son yıllarda moda bir deyim var ya; "Askeri vesayet". Kırıldı, kırılacak, askerin ülke üzerindeki gücü eskisi gibi olmayacak, asker her istediğini yapamayacak vs. Hep böyle bir askerden korku, çekinme halidir gidiyor. Aslında görmüyor musunuz, asker bu ülkenin en garibanı, en sahipsizi. Haksızlığa uğrayan madenciler yürüyor, arkalarında binlerce insan ve medya, atanamayan öğretmenler, ağaçları kesilen köylüler, hayat tarzlarına dayatma yapılan gençler, şiddet gören kadınlar... Hepsinin arkasında bir kamuoyu desteği. Belki bugüne kadar somut sonuçlar alınamadı ama en azından sahipleniliyorlar, farkındalık yaratılıyor. Peki askerler? Yüzlerce asker yıllardır mahkemelerde, cezaevlerinde sürünüyor, bir o kadarı sudan sebeplerle ihraç edildi, hepsinin hayatı karardı, hayalleri ellerinden alındı. Kim sahip çıktı? Söz konusu asker olunca neden herkes hukuka saygı gösteriyor, adalete güveniyor? Biz tam 1 yıldır o saygı gösterilen hukuk sisteminin en tepe kurumu olan Anayasa Mahkemesinden karar bekliyoruz. Sadaka dilenmiyoruz, hakkımızı istiyoruz. 5 kişinin cezaevinde ömür tükettiği, diğer insanlar için yakalama kararı olan, 2 ay önce raportör tarafından raporu hazırlanmış genel kurul üyelerine dağıtılmış bir dosyadır bu. Hani bir gün bile haksız yere hapis yatılmasını kamu vicdanı kabul etmezdi? Nerede bu kamu vicdanı, nerede o saygı duyulası hukuk?
Son olarak; bizler, İstanbul Askeri Casusluk davasının hükümlüsü olan 43 genç subay ve mühendis... Bizler üzerimize atılan suçları işlemedik, biz bu vatanı satmadık. Aksine bu vatan, bu millet uğruna çalıştık. Bizler gerçek vatanseverleriz. Eğer ülkem, içinde bulunduğu kaostan, biz harcandığımızda çıkacaksa bir an durmayın, harcayın. Bu ülke, bu millet, bu devlet bize sahip çıkmamış olsa da bizim onlara canımız feda...
Müstafi Deniz Kurmay Binbaşı
İstanbul Askeri Casusluk Davası Hükümlüsü
KÖTÜLÜĞÜN BOYUTLARINI GÖREBİLİYOR MUSUNUZ
Fırat Harman'ın mektubu bana geçen yıl Yargıtay'ın malum ceza dairesinin Balyoz Zırvası'nda verilen cezaları onamasının ardından ziyaret ettiğim Maltepe ve Hasdal cezaevlerindeki atmosferi anımsattı. Havada sitem kokusu vardı adeta; bu kadar büyük bir kırgınlığı hiç görmemiştim. Haksız mıydılar bu hislerinde? Elbette hayır.
Bu mektubu da aynı çerçevede değerlendirmek gerek. Ben kişisel olarak örneğin Balbay'ın ve Başbuğ'un tahliye olduktan sonra İstanbul Casusluk Davası hakkındaki konuşmalarına denk geldim. Yılmaz Özdil'in "casusluk" lafından korkmadığını İzmir Casusluk Yalanı'ndan hapiste olan askerlere ziyaretini anlattığı harika yazılarından biliyoruz. Ama Fırat Harman çığlığının bir türlü duyulmadığını hissetmekte haksız mı? Elbette hayır.
Belki de sorun dava sayısının çokluğu. Bu işleri en yakından izlediğini düşünen bir insan bile bir çırpıda kumpas davalarının tümünü sayamaz. (Atabeyler davasını hatırladınız mı mesela? Enver Arpalı kimdi, hemen söyleyebilir misiniz?) Hepsini biliyorsunuz diyelim, bir tartışma programında bir cümle kuracaksınız, mümkün değil tüm davaları sığdıramazsınız! Bir tweete sığmaları zaten olanaksız. Kötülüğün boyutlarını görüyor musunuz? Yok yere hayatları çalınan masum insanları bazılarını dışarıda bırakmadan adlandıracak bir kelimemiz bile yok!
Ama bu kadar mazeret yeter. Fırat kardeşimin dediği gibi, diğerleri bu dikenli yollardan geçti ve hayata tutunabilenler özgürlüğe kavuştu. Benim izleyebildiğim kadarıyla aynı merkezde üretilen uyduruk dijital delillere dayalı davalardan sadece ikisinde masum insanlar hapiste çile çekmeye devam ediyor: Biri mektupta sözü edilen İstanbul Askeri Casusluk Martavalı, diğeriyse Malatya'daki Zirve Katliamı Davası.
TARAF’IN YALAN HABERİ
"Dur bir dakika, Zirve Katliamı diye bir katliam gerçekten oldu, o uyduruk değil ki!" demeyin; katliam oldu olmasına da, o suçu işlediğini kabul eden katillerin çoktan tahliye edildiklerini, ama "Özal'ı karısı öldürdü" palavrası da bu yakınlarda fos çıkan "gizli tanık/sanık karması" enteresan kişinin ifadesiyle davaya karıştırılan birkaç insanın hâlâ tutuklu olduğunu unutmayın. Bu "tanık" ifadesinin temelinde "TUSHAD" adında gayet hayalî bir örgüt var. Vaktiyle Taraf "gazete"since "İşte Genelkurmay'ın yok dediği örgütün belgeleri!" tantanasıyla yayınlanan şu habere bir bakın mesela, gizli örgütün üyelik kartını bile ele geçirmişler:
Ama Taraf gazeteciliğinin nasıl bir şey olduğunu bilenlerdenseniz, "işin doğrusu nedir acaba?" diye merak ediyorsanız, bir de Sezim Özadalı'nın 23 Aralık 2014'te Aydınlık'ta yayınlanan haberine bakın derim:
“SAHTE KİMLİK KARTI NASIL YAPILIR”IN VİDEOSU
Neymiş? Söz konusu kimlik kartının TUSHAD örgütünün kanıtı olduğunun yandaşlarca davul zurnayla duyurulmasının üzerinden iki yıldan fazla zaman geçmiş. İnsanlar hapislerde çürümüş. Sonra günün birinde Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi Asli Belge İnceleme Şubesi ne dese beğenirsiniz? “İnceleme konusu, İlker Çınar adına düzenlenmiş ‘TSK T.C. Genelkurmay Başkanlığı Türkiye Ulusal Stratejiler ve Harekat Dairesi’ başlıklı kimlik belgesindeki fotoğrafın düzensiz kenarlı olduğu; söz konusu kimlik belgesinin bilgisayar ve ekipmanı aracılığıyla oluşturulmuş olduğu; inceleme konusu kimlik belgesinde soğuk damga veya mühür izi bulunmadığı...”
Ya işte, bu da dijital uydurmasyonmuş meğer!
Merak edenlere YouTube'da bulduğum, istediğiniz hayalî kuruluşun kimlik kartını bilgisayarda nasıl şıp diye imal edebileceğinizi gösteren şu videoyu hararetle öneririm:
Zirve'yle ilgili ayrıntılı bilgi için de İsmail Saymaz'ın "Nefret" kitabı es geçilmemeli.
2014 çoğu kumpas kurbanı için özgürlüğün geldiği yıl oldu. Ama sahtelikleri paçalarından akan delillerle kurulmuş Zirve ve İstanbul Casusluk davalarında esaret sürüyor. Hapistekiler ayrı, dışarıdaki yakınlarının hasreti ayrı, evin direği gidince çekilen ekonomik sıkıntılar ayrı, bebeğini terk etmek veya zindanda büyütmek istemediği için yurtdışında adaletin yolunu gözleyen kadın subay ayrı, bizim vergilerimizle bizim insanlarımıza işkencenin bin bir türü yaşatılmaya devam ediyor. 24 Aralık'ta Malatya'da Zirve'nin duruşması var. İstanbul Casusluk Yalanı'nın dosyası da Anayasa Mahkemesi'nde görüşülmeyi bekliyor. Yeni yıla girerken bu son masum mahpuslar da sevdiklerine kavuşsalar ne güzel olur değil mi?
Zirve katliamı davası Askeri Casusluk davası kumpas video