Su Yolunu Buluyor
« : Nisan 24, 2019, 19:31:29 »
Ancak nefes alabiliyorum. Monte edildikten sonra kanoyu Kıyıkışlacık'a götürmeye hazır etmek için günlerce çalıştım. Canım çıktı. Kepaze oldum v.s. Sonunda Kıyıkışlacık'tayız. Hala iki üç günlük işim var. Ondan sonra tam çalışmaya başlayabilirim.
Yine yorgun olsam da biraz yazı yazmak için kendimi zorluyorum. Çünkü zaman içinde neler yaptığımı unutuyorum.
Bugün benim için önemli olan Güllük-Kıyıkışlacık rotasını yelkenle gitme fırsatı doğdu. Hava durumu öğle saatlerinde 12 knot civarı kolayına rüzgar tahmini yapmıştı. Bahar havası işte, yanılttı.
Uygun bir rüzgar yakalayınca sabah saat 9 gibi sadece ön direğin ana yelkeni (5 m2'ye yakın) açık halde kıyıdan seyre koyuldum. Kano hafif sürüklenerek apaz seyrinde ilerlerken su yeterince derinleşince önce salmayı yerleştirdim. Sonrasında dümen palasını yine kano hareket halindeyken takarken zorlansam da durum paniğe dönüşmeden başardım. Rüzgar 2-3 Beaufort gibiydi. Körfezin içinden dışa dogru esiyordu.
Bir elimde iskota varken diğer elimle dümen palasını kontrol eden halatı kavradım. Vay! Dümen çalışıyor. Denizcilikte bir aşama daha kat ettim! Zaman zaman halatı kullanmayı unutsam da kano yağ gibi düz bir hat üstünde kayıyor gibiydi. Ta ki rüzgar kalana kadar...
Durumdan fırsat çıkarıp demir attım. 7 m2'lik mizana yelkenini açtım. Rüzgar yeniden başladığında neredeyse insan üflemesi gibi zayıftı. Bir süre apaz, bir süre geniş apaz seyriyle Kıyıkışlacık limanına her iki yelken fora şekilde keyifle girdim. Limanın dibine yaklaşınca iskotaları tam serbest bırakıp pruvadan çıpayı kontrollü şekilde bıraktım. Çıpa tutununca kano döndü ve durdu. Sonrasında yelkenleri mayna ettim. Çok havalıydım.Ama nedense kimse beni izlemiyordu Resimleri görebilmek için üye olmalısınız. Üye Ol veya Giriş Yap
Yedeğimde çektiğim deniz kayağına binip kıyıya çıktım.
Ynt: Su Yolunu Buluyor
« Yanıtla #1 : Nisan 24, 2019, 22:55:30 »
Enes'ciğim, yaman adamsın doğrusu. Deniz sevgine de hayranım.
« Yanıtla #2 : Nisan 26, 2019, 14:16:58 »
Arabanın içinde uyuma, çadırda konaklama günleri sona erdi. İki gecedir kanoda uyuyorum. Bedenim bayram etti. Sebebi neden tam olarak bilemiyorum. Bildiğim ne kadar bitkin uyursam uyuyayım sabah erken ve dinç uyanıyorum. Belki nedenleri, daha önce şişme botta, şimdi kanoda esintiyi doğrudan kesen bir yapı olmaması, üstüne bunların denize çok yakın olmasıdır. Amaan, deniz üstünde olmak başlı başına keyif sebebi.
İlk gece çelikleme için ideal bir soğuk havada geçti. Gerek beş mevsimlik sentetik uyku tulumumun içinde olmam, gerekse çiy yağmaması iyi bir gece geçirmemi sağladı. Hoş bugüne kadar uyku tulumuma çiy yağınca da sorun yaşamamıştım. Beni sert denizci sanmayın. Ortalamanın altındayım.
İkinci gece yağmur yağmaya başlayınca hemen elimin altındaki iki metreye bir buçuk metre ince branda kumaşı üstüme çektim. Bazen bir çivi (Alıntı, beybabam Süvari beyden) , bazense bir kumaş hayat kurtarıcı olabiliyor.
Bugün o kumaşı tente haline getirdim.
« Yanıtla #3 : Nisan 26, 2019, 14:45:21 »
Tente iki direğin arasında.
« Yanıtla #4 : Mayıs 05, 2019, 16:37:11 »
Güllük-Kıyıkışlacık-Kazıklı koyu-Didim-Akbük-Güllük rotasını yelkenle tamamlayıp Güllük körfezini bitirdim.
4 Beaufor havada, dalgalı denizdr, pupa seyrinfr,kano yüklü halde, 7m2 mizana ve 2.5m2 ön direk yelkeniyle 4 knot üzeri hızlar yakaladım.
Kano boş ve deniz düzken daha yüksek hızlar yakalamak mümkün.
Genel olarak kanonun denge, konfor, hız, abrama konularında iyi bir seviyede olduğunu düşünüyorum. Daha erken olduğunu tekrar etmeliyim. Önümüzdeki haftalarda kanoyu daha çok zorlayacağım.
Ebabil Artık Uçuyor
Güllük Körfezi seyirlerinden aklımda kalanları aktarmak istiyorum.
İstanbul'dan güneye doğru inerken yolunu uzatıp bana uğrayan bir arkadaşımla Kıyıkışlacık'ta iki gün geçirdik. Yerel halkımızla beşeri ilişkilerim iyi olsa da geçmişten günümüze acısıyla tatlısıyla anılarımın olduğu bir arkadaşımla görüşmek kendimi daha iyi hissetmemi sağladı.
Arkadaşım geceyi pansiyon yerine kanoda geçirmem için yine ısrar etse de teşekkür edip ben kanoya geçtim. Konforla fazla arkadaşlık etmemeliydim. Aksi takdirde beni teslim alabilirdi.
İyi bir uykudan sonra şafakla birlikte uyandım. Çevreme şöyle bir bakındım. Arkadaşım o gün ayrılacaktı. Son bir kahvaltı için sözleşmiştik.
Elimi yüzümü deniz suyuyla yıkadım demeyeceğim. Öyle şeyler filmlerde olur. Deniz suyunu balık buğulama yaparken kullanırım. Ellerimle gözlerimi kuru kuru ovuşturdum. Sonrasında...
Sonrasında deniz beni çağırıyordu, bunu fark ettim. Uyku tulumu ve matımı toparladım, demir aldım. Peki arkadaşım ne olacaktı? Arkadaşım beni anlardı. Konuşmalarımızda kendisine bir çok kere diğer konularda plan yapmadığımı, aslolanın dünya turuna hazırlık için kanoyla olabildiğince çok seyir yapmak olduğunu söylemiştim.
Limandan nasıl çıktığımı anımsamasam da liman dışında mizana yelkeniylre seyre koyulduğumu biliyorum.
Körfezin içinden dışına esen sabah yeliyle yürüme hızına yakın bir şekilde tatlı tatlı seyrederek önce Ziraat adasını, sonra onun komşusu yarımadayı geçip pruvayı Karaburuna çevirdim. Geçen bir balık çiftliği teknesiyle selamlaştık. Onlar belki denize mahkum, bense bir deniz sevdalısı. Yeri gelmişken bir teşekkür de onlara. Seyirler boyunca onların önüne çıkmamaya özen gösterdim. Onlar da bana, bize yani kanoyla bana en ufak bir rahatsızlık vermediler.
Bir süre sonra Karaburun'u da geçtik. Sabah yeli artık bitmeyecek miydi? Bitmedi. Karaburun'dan sonraki koylarda bize biraz ivme kazandıran yel, iki koy arasında kesilir gibi olsa da diğer koya gelince yeniden güçlendi. Bu şekilde İnce burun'u, dolayısıyla bu iki burnu içeren yarımadayı da geride bıraktık. Bir buçuk iki mil ileride bulunan yarımadadaki Teke burnuna olan mesafeyi yarılamışken sabah yeli kesildi.
Ne yapmalıydım? Hakim rüzgarı bekleyebilir, rüzgar esmeye başlayınca Zeytinlikuyu'nun bulunduğu koya girip sabahı bekleyebilir veya beklemek yerine kürek çekip Teke burnunun açığında rüzgarı karşılayıp seyrimi sürdürebilirdim.
Motorsuz seyir yapmakta ısrar edince bu açıdan sanayi devrimi öncesine geri döndüm. Hoş kanoya takılı motor da yoktu ya. Peki o zamanlarda kaptanlar, reisler ne yaparlardı, nasıl yaparlardı? Hataysa, benim yaptığım hataya düşerler miydi? Yoksa o günkü seyri Karaburun'dan sonraki ilk koya girip sonlandırırlar mıydı?
Motorsuz seyirde benim için bir kapıyı açıp arkasındaki gizemli dünyayı keşfetme güdüsü mü yatıyordu? Yanıtlarını belki hiç bir zaman bulamayacağım, belki de gizem sona erer korkusuyla bunun üzerinde düşünmeyi sürdürmekten bile çekineceğim.
Kendimi toparladım. İkinci seçeneği yeğledim. Kürek çekmeye başladım. Çünkü aslolan bir gomina bile olsa ilerlemekti. Durup beklemek düşünmeye başlamaya, düşünmeye başlamak aileyi, yuvayı, kısaca deniz dışında herşeyi hatırlamaya yol açabilirdi. Teslim olmamalıydım!
Biraz kürek çektim, biraz dinlendim. Sonunda Teke Burnu açığına ulaştım.
Rüzgarı beklediğimi çok da hissetmeden gelen rüzgarı karşılayıp Kazıklı koyundaki küçük koylardan birine girip demirledim. Kıçtan karaya da halat çekip gece kanonun dönmesini önledim.
« Yanıtla #5 : Mayıs 05, 2019, 17:11:01 »
Tebrikler, bir de videoları olsa?
« Yanıtla #6 : Mayıs 05, 2019, 19:18:14 »
Teşekkürler. Önümüzdeki günlerde umarım çekim yapıp paylaşırım.
« Yanıtla #7 : Mayıs 05, 2019, 23:49:06 »
Büyük gıptayla takip ediyorum..
« Yanıtla #8 : Mayıs 06, 2019, 13:55:22 »
Devam sevgili Enes. Güzel ve keyifli yazının devamını bekliyorum.
« Yanıtla #9 : Mayıs 07, 2019, 03:50:30 »
Harikasınız, evet videoları bekliyoruz. Resimleri görebilmek için üye olmalısınız. Üye Ol veya Giriş Yap
« Yanıtla #10 : Mayıs 07, 2019, 13:25:10 »
Supersin Save Resimleri görebilmek için üye olmalısınız. Üye Ol veya Giriş Yap Resimleri görebilmek için üye olmalısınız. Üye Ol veya Giriş Yap
« Yanıtla #11 : Mayıs 07, 2019, 16:12:42 »
Kazıklı koyu -Didim :
Sabah şafakla uyandım. Toparlandıktan sonra yedekte çektiğim deniz kayağına binip kıçtan karaya giden halatı çözdüm.
Demir aldıktan sonra koyun dışına doğru ķürek çekmeye başladım. Sabah esen yele ulaşmak için biraz sabırlı olmam gerekti. Acaba eski zamanlarda gemiler alargada bekliyor, kıyıya gidip gelen iş tekneleri kürekle veya yelkenle ticari malları bu gemiye aktarıyor, alargadaki gemi rüzgar çıkınca mı seyre başlıyordu? Yoksa gemi limandayken yük yükleniyor, sonra çıkan rüzgarla gemi hareket mi ediyordu? Belki de limandan alargaya küçük tekneler tarafından çekildikten sonra...
Enes eski zaman gemilerinin ruhlarını rahatsız etme. İşine bak!
Sonunda rüzgarın olduğu yere vardım. Fora ve biraz seyirden sonra rüzgar kaldı. Çabalamalar boşuna, bugün kürek mahkumuyum. En azından yine hakim rüzgarın eseceği yere kadar gitmeliyim. Ama bu az buz bir yol değil. Hiç bir şey sonsuza kadar gitmez, Pİ sayısı gibi durumlar dışında. O yüzden devam!
Sanırım bir saat kadar kürek çekerek neredeyse Kartaltepe açığına kadar geldim. Kartaltepe, mültimilyarderleri içeren bir inşaat projesiymiş. Bittiğinde yedi adet koyu da kapatacaklarmış. Tabii bunlar söylentiler. Ama malikaneler yükselmeye başlamış. İş makineleri çalışıyor. Ne varlık ama!
Pruvanın ilerisinde deniz kırışıklıkkarı fark ediyorum. İskele kıç omuzluğun hizası da öyle. Oysa ufukta rüzgar görünmüyor. Bu rüzgarların nereden eseceğini kestiremiyorum. Ta ki kıç omuzluk yönündeki beni yakalayana kadar...
Apaz seyrine geçiyorum. Ama rüzgar yön değiştirdikçe geniş apaza geçtiğimj fark ediyorum. Rüzgar kuvvetli sayılmaz. Didim'in açıklarında adaya doğru dümen tutuyorum.
Yine bir soru : Adayı rüzgaraltında mı yoksa rüzgar üstünde mi bırakarak geçmeli? Rüzgaraltında bırakıyorum. Rüzgarım kesilmesin. Ama Didim'e giden rota uzayacak. Uzasın! Yeter ki ilerlemeyi sürdür. Hep aklımda olan şey,İLERLEMEYİ SÜRDÜR.
Peki ya adaya yaklaştığın sırada rüzgar kesilir ve adaya doğru giden bir akıntı olur ve sen onu kürekle yenemezsen?
Aklıma lise mezuniyet yıllığına benimle ilgili yorum yazan arkadaşlarımdan biri geliyor. Yazısında sürekli hipotezler üretmemle epey dalga geçmişti. Haksız da sayılmazdi hani.
Rüzgar adayı geçtikten bir iki gomina sonra kesiliyor. Yeniden kürek çekmeye başlıyorum.
Motor barındırmadan seyretmek eğlenceli hale gelmeye başladı veya ben durumdan eğlence yarattım. Biraz kürek, biraz yelken, her şey değişken.
Gören vah vah, belli ki motorunu suya düşürmüş der miydi?
Nerede abuk-subuk seyir hep onu bulurum zaten.
Bir saat kadar kürek çektikten sonra çıkan rüzgar hızını arttıyor. Yelken seyriyle Altınkum plajına girer girmez demir atıyorum. Çıpa derince bir yerde. Üstelik iki buçuk kiloluk katlanır şemsiye çıpa. Şaka gibi. Rüzgara ve inip çıkan büyükçe dalgalara karşı kanoyu nasıl savunacak. Kalomaya ek üstüne ek halatla durumu yönetmeye çalışıyorum. Sonradan ölçtüğüme göre çıpa ve üç metrelik zincirden sonra yaklaşık kırk metre halat sermişim. Bu benim için bir rekor. Halatın hiç bir zaman fazlalığını çekmedim.
Bir gün daha sağ kaldık mı yine?
« Yanıtla #12 : Mayıs 07, 2019, 16:43:21 »
Teşekkür ederim. Bana yazmak için şevk veriyorsunuz.
« Yanıtla #13 : Mayıs 07, 2019, 16:50:48 »
Enes reisim şu kitap belki ilginizi çekebilir. (Ücretsizdir.)
« Yanıtla #14 : Mayıs 07, 2019, 18:41:37 »
Bunun daha yeni versiyonları var diye hatırlıyorum. Yoksa tek başına yelken yapan insanlarla mı karıştırıyorum?