Değişimin Çarkı | Kasa Zaten Hep Boştu
« Holy Terror!
DC’nin dergileri tekrar başlatmasıyla ilgili düşüncelerimi devrim ve evrim yazılarında gayet açıkca anlattım sanıyorum. O yüzden artık bunun üzerinde pek laflamak istemiyorum. Yine de daha yeni biten San Diego Comic-Con’da DC’deki harekatla ilgili ortaya çıkan-özellikle Superman’le ilgili- yeni veriler, beni buna itiyor.
Pek çok kişinin kuşkulandığı gibi Lois-Clark evliliği silindi. Bekarlığa dönen tek karakter Superman de değil, Flash’da(Barry Allen) Iris’inden koparıldı şimdilik. Animal Man dışında evliliği devam eden bir karakter kalmadı sanırım. DC bu yeni harekatı başlatırken çeşitliliğe önem vereceğini söylemişti. Bu çeşitlilik sadece ırk ve cinsiyet üzerine yoğunlaşmış (bu yönde de yetersiz kaldıklarına dair eleştiriler var). Halbuki karakterlerin medeni hali de bu çeşitliliğe dahil edilebilmeliydi ama bu durum DC’nin asıl hedeflediği şeyle ters düşerdi.
Okurlarda her zaman süper kahramanların sadece kötülerle değil; hayatla, hayat problemleriyle, mücadelelerini gösteren bölümlerin daha da artamasına yönelik bir istek varolmuştur. Spider-Man okuyan her on kişiden sekizi(hepsi bile olabilir), ağız birliği etmişcesine Peter Parker’ın ne kadar kendilerine benzer bir insan olduğunu ve onu bu yüzden sevdiklerini söyleyecektir. Okuyucunun benzerlik kurarak, karaktere bağlanması işte hedef bu. Bu yüzden henüz evli olmayan genç kesime bekar ve kızı elinden bazen kaçıran bazen de tavlayan karakterler daha cazip geliyor.
Bir başka tek tipleştirme çalışmasıda karakterlerin ebeveynleri yönünden yapılıyor. Üvey de olsa anne babası sağ olan ender karakterlerdendi Superman ama bu da artık ortadan kalktı. Martha ve Jonathan Kent ikilisini her zaman iyi ebeveyn olmanın potansiyelini gösteren bir örnek olarak görmüşümdür. Bu yüzden ve tek tipliliği bozmaları açısından sağ kalmaları taraftarıyım. Karşı tarafta ise Mark Waid’ten tutun da bilimum Superman yazarı, Ma ve Pa Kent’in ortadan kalkmasından yana ama bir kimse de çıkıp sağlam bir argüman koymadı ya da ben görmedim bunun gerekliliği ile ilgili.
Tekrar gençliği yakalama hususuna dönersek; yukardaki örnekle 85’de Beverly Hills öncesinin gençliğini yakalamaya çalışan DC, aşağıdaki örnekle Gossip Girl, Twilight gençliğini yakalamaya çalışıyor. Değişimin çarkı ufak aşınmalarla başa sarıyor ve benim möbius şeridi üzerindeki karıncalar gibi hissetmeme neden oluyor.
This entry was posted on 25 Temmuz 2011 at 21:52 and is filed under Çizgi Roman. You can subscribe via RSS 2.0 feed to this post's comments.	You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.
2 Yorum “Değişimin Çarkı”
DC/Marvel rekabeti nerelere geldi…
Birbirlerinin yaptığı her şeyi kopyalayıp yapıştırmak ve okuyucunun neyi sevip neyi sevmeyeceğine karar vermek yerine herkesin keyif alabileceği hikayeler yazmaya odaklansalar keşke. Captain America ve Batman’in birbirini takip etmesi yetmezmiş gibi, Superman de Spider-Man’in klonu olmuş gibi duruyor.
“Kahraman evli olmazsa dergiler daha çok satar.” Bu tuhaf yargının temelinde DC ve Marvel’ın başındakilerinin okuyucular hakkındaki yanılsamaları yatıyor bence. Peter Parker’ı Brand New Day ile dünyanın en sorumsuz, en işe yaramaz adamına çevirip evlat olsa sevilmeyecek bir şekle soktuktan sonra bu karakteri “okurun özdeşleşebileceği bir hale getirdik” diyerek pazarlamak düpedüz dergiyi alan kitleye hakarettir. Brand New Day boyunca Peter işsiz güçsüz takıldı, bir ara paparazzilik yapıp en yakın arkadaşının görüntülerini satarak para kazandı, abuk subuk ilişkiler yaşadı, çevresindeki herkese odun gibi davrandı. Bu haliyle sözde “okuyucuya yakın” oldu Peter. “Çizgi roman okuyan kitle loser’dır, iş bulamaz, hayatı bilgisayar oyunlarından ibarettir, evlenmek mi? bir kızı yemeğe bile çıkaramaz.” Tamamen bu kafada hareket ediyor adamlar. O yüzden Superman #1’in önizleme sayfası olarak yayınladıkları Lois’in yeni sevgili bulduğunun altını çizen ve Clark’ın ezik bakışlarına sahne olan bu sayfayı da bilinçli olarak seçtiklerini düşünüyorum. “Loser’sınız hepiniz olm” der gibi. İğrendim ben.
Ek olarak,geçen yıl DC’yi kurtaracağına inanıp Superman ve Wonder Woman’ı teslim ettikleri JMS’in ana akım dergilerde çuvallarken, Superman: Earth One’da çok iyi satış rakamlarına ulaşmasının, Eylül’deki relaunch olayının fitilini ateşleyen unsur olduğuna inanıyorum. Zamanında sırf “The Dark Knight Returns’de ölüydü diye Jason’ı öldürme kararı alan DC bu kadar da dürtüsel. Earth One konsepti tuttuğu için Superman’i ona göre şekillendirecekler. Clark’in “emo” olması da olayın gerekliliklerinden tabii.
Image Comics’in artıkları gibi duran fecaat kostüm dizaynlarına girmiyorum bile. (Jim Lee’yi suçluyorum tamamen.)
Değişikliklerin hangileri kalıcı olacak, hangileri gidecek, neler başarılı olacak zaman gösterecek ama ben şimdiye kadar gördüklerimden hoşlandığımı söyleyemem. “DC evrimi” olabilecekken, her şey çizgi romanların dibe vurduğu 90’ları hatırlattığından ancak geriye evrim olur bu.
28 Temmuz 2011 23:22
Çok güzel bir bakış açısı yakalamışsın. Yazdıklarını okuduktan sonra, yayıncıları varoluşunu sürdürmek için mecbur olduğu kitleyi aşağılama suçundan mahkum ettim.
Earth One bence de etkili oldu. Taze ürün vaadi çekici geliyor okurlara ama Earth One da en az JMS’nin ana akım dergileri kadar rezalet ve bayattı. Bu relaunch da büyük ihtimalle öyle olacak.
Kostümlerin büyük çoğunluğu felaket. Jim Lee iyi bir çizer ama iyi bir tasarımcı değil. Hatta tasarımcı bile değil. Bu konuda uzman birilerini tutmuş olsaydı DC en azından yenilikçi ve gerçekçi bir şeyler görebilirdik.