ANASAYFAÖNEMLİ DOSYALAR“Nur Baba”, İbraniler, Tekkeler ve Grup Seks
Tarihin hiç değişmeyen bir gerçeği vardır. Tarihi olaylar durup dururken birden bire patlak vermezler.
Bunları hazırlayan pek çok etkenlerin asıl yangını çıkartan kıvılcımlar olduğu unutulmamalıdır.
18. yüzyılın ikinci yarısına gelinceye kadar Ermeniler ile Türkler 800 yıl boyunca birbirleriyle tam bir uyum içerisinde yaşamışlardı. Zaman zaman arlarında bir takım patırtılar olsa da bunlar kayda değer şeyler değildi. Ermeniler Türk örf ve adetlerini törelerini geleneklerini o kadar benimsemişlerdi ki bir Türk ile bir Ermeni’yi birlikte otururken, çay kahve içerken veya oyun oynarken gören bir yabancı hangisinin Türk hangisinin Ermeni olduğunu kolay kolay anlayamazdı. Musiki’de, Mimari de, Tiyatroda, Şiir de, Edebiyat da , Türkler ve Ermeniler sanki ortak bir dil , ortak bir kültür birliği kurmuşlardır. Şehir ve kasabalarda aynı işlerde çalışırlar aynı sanatı icra ederlerdi. Tek bir milletin bir ferdi gibi birbirleriyle yardımlaşırlardı. Hristiyan olmalarına rağmen pek çok Ermeni bir Müslüman gibi davranır, ramazan ayında iftara gelir, dini bayramlarda bayram kutlamaya giderlerdi. Hallaçyan Efendi’nin dediği gibi “ Bir Türk hacca giderken evinin anahtarını Ermeni komşusuna bırakır evine barkına sahip olmasını” isterlerdi.
Mısır Valisi Kavalalı Mehmet Ali Paşa’nın isyanına karşı Osmanlı Devleti’ni destekleyen İngiltere, buna karşılık 1838 yılında ‘İngiliz Ticaret Antlaşması’nı Sultan II. Mahmud’a imzalatarak, Devlet-i Aliyye’nin siyasi ve iktisadi bakımdan büyük yara almasına yol açmıştır. Bu antlaşma ile bir İngiliz açık pazarı haline gelen Osmanlı Devleti, Rumlarla Ermenilerin bu fırsattan istifade ederek güçlenmelerine de mani olamamıştır.