ÖTEKİLEŞTİRME - Edebiyat Defteri
Bu öykü, halen balkonumda yaşamakta olan ve engelli olduğu için yumurtadan çıktığı anda annesi tarafından reddedilen bir güvercinin öyküsüdür.
Engelli yavru ve bu nedenle onu ısrarla reddeden anne, bir çok şeyi yeniden sorgulamama neden oldu. Özellikle insanlar arasında ' Farklılıkları'' nedeniyle ötekileştirmeler, doğada da acımasızca yaşanıyordu. Bunun nedenini ne kadar düşündüysem de, cevap bulamadım. Bir annenin ' Özürlü'' olduğu için yavrusunu ölüme terk etmesinin bence hiçbir bir mantıklı açıklaması yoktu. Tıpkı, renginden, ırkından, cinsiyetinden, inançlarından, cinsel tercihlerinden dolayı insanların da ötekileştirildiği gibi.
Onları, bir tatil dönüşü, balkonumun köşesine çalılardan özenle yapılmış yuvaları içinde, üç yumurta halinde buldum. Anneleri bana;
'Aman yumurtalarıma dokunma ' dercesine yalvararak bakıyordu. Annelik içgüdüsü üst seviyedeydi.
'Yok, sen rahat ol, bu balkona size su ve yem vermek dışında, yavruların yumurtadan çıkıncaya kadar hiç girmeyeceğim'' dedim.
Sanki anladı. Yumurtalarının üstüne rehavetle yayıldı.
Torunlarımı bekler gibi, haftalarca bekledim. Uyanır uyanmaz ilk işim balkonun camına başımı dayamaktı. Anneyle göz göze geliyor.
'İyiyim, az kaldı'' cevabını alıyordum. Aramızda adeta 'Anne- Kız'' ilişkisi vardı. Yumurtaları kırlangıçlar kapar korkusuyla, dışarıya çıkamaz hale gelmiştim. Bu sabırlı bekleyiş sununda, bir sabah 'cik cik'' sesleriyle uyandım. Yataktan fırlayıp, doğruca balkona koştum. Artık torunlarımı görebilecektim..
Ancak gördüklerim beni şoke etmişti. Anne, üç yavrudan ikisini koruma altına almış, üçüncüyü uzağına ittirmişti. Nedenini anlayamadım. Hemen küçücük yavruyu avucuma alıp, itina ile annenin altına yerleştirdim. Henüz elimi çekmiştim ki, yavruyu hışımla ittirdi. Yumurtaların üstünde oturduğu zamandaki gibi mazlum hali yoktu. Bana bile tehditkâr bakıyordu.
' Benim işime karışma'' der gibiydi.
Annelik içgüdüsüne ve aramızdaki 'Anne-Kız'' ilişkisine ne olmuştu. Hayal kırıklığına uğradım.
Yavruyu yavaşça avucuma alıp içeriye girdim. Pamuklar arasına koydum. Damlalıklarla besledim . Göğsümde ısıttım. Biraz gelişince baktım ki, bir bacağı diğerine göre biraz kısa, pençesi ise yumruk gibiydi. Bu nedenle öz annesi tarafından dışlanmış, ölüme terkedilmişti. Anne ise balkonumda, diğer yavrularla oynaşıyor, hep beraber şakıyorlardı.
Yavru biraz palazlanınca, bir deneme daha yapmaya karar verdim. Tekrar annenin yanına koydum. Bu defa sadece anne değil, diğer yavrular da onu kabul etmeyip, yanlarından uzaklaştırdılar. Yavrucuk, diplerde köşelerde kendi kendine yaşamaya devam etti. Anne ona hiç aldırmadan, seçtiği yavrularının başında durdu. Ben ise, annenin nezdinde artık hiç yoktum. Uçuş derslerini sadece iki yavruya verdi. Benim yavrum ise köşelerde kendi kendine kanat çırpmakla yetindi. Anne ise, balkonumda işi biter bitmez, iki yavrusunu da yanına alıp, arkasına bile bakmadan uçtu gitti. Yavrum hiç 'Kuş'luğunu'' yaşayamadı. Ne mavi gök yüzünde süzülerek uçabildi, ne de ağaç dallarında yeşilliğin tadını çıkardı. Kuytu köşelerde dişisiyle gaga gagaya verip, döne döne dem çekmek onun da hakkıydı ama, bu da ona reva görülmedi. Hep tek başına yaşadı. Ben onun kanatları, o benim can dostum oldu.
Şimdilerde balkonumda sektire sektire dolaşıyor. Sevgi ve sarılma ihtiyacı duyduğumda, kucağıma alıyor okşuyorum. Boynundaki fosforlu renklerin ışığını seyrediyorum. Göğsüme bastırıyorum. Küçücük kalbinin atışları ile benim yorgun kalp atışlarım birbirine karışıyor. Öperek yere bırakıyorum. O zaman sanki daha işveli sektiriyor gibi geliyor bana.
İşte bu anlarda nasıl oluyor bilmiyorum, aklıma;
W. Somerset Maugham' ın kitaplarının birinde beni çok etkileyen ve bir çok kutsalı sorgulamama neden olan cümlesi aklıma geliyor.
'Beni bu kara topraktan sen yarattın.
Anlıma bu kara lekeyi sen sürdün.
Beni affet ve benden af dile''
Kayıt Tarihi:26 Ekim 2019 Cumartesi 10:36:14
ÖTEKİLEŞTİRME YAZISI'NA YORUM YAP
"ÖTEKİLEŞTİRME" başlıklı yazı ile ilgili
11 Kasım 2019 Pazartesi 14:54:02
Mükemmel di bir solukta okudum ve gözlerim doldu ama hayatın gerçekleri
bırakın kuşları insanlar bile yapıyor bunu
şiirlerin sultanı şairiçe tarafından 11/11/2019 2:57:34 PM zamanında düzenlenmiştir.
Ayten Tekin 11 Kasım 2019 Pazartesi 15:14:28
Şiirlerin Sultanı, çok çok teşekkürler. Beni yüreklendirdiniz.
11 Kasım 2019 Pazartesi 14:22:45
iyiye iyi dogruya dogru demek bir insanlik görevidir,mert ve dürüstlük olmasi gerekir,sucu bucu demek dogru degil cok güzel yazmisiniz elinize saglik devamli isteriz bekleriz ,ben yazmak isterim ama yazmak icin bilgi ister, saygilar efendim,
Ayten Tekin 11 Kasım 2019 Pazartesi 14:30:44
Sayın Hidayet Koçak. Çok teşekkür ederim. Yazmak için sadece bilgi değil, yaşanmışlık ve hayal gücü gücü gerek. Sizde de bunların olduğundan eminim. Sadece istemek gerek. Yazılarınızı bekliyorum.
10 Kasım 2019 Pazar 13:40:59
Muhteşem bir yazı. Candan tebrik ederim.
Ayten Tekin 10 Kasım 2019 Pazar 14:12:43
Sami bey sizin beğenmeniz beni çok mutlu etti. Sizin edebiyattaki başarılarınızı biliyorum. Teşekkür ederim
10 Kasım 2019 Pazar 08:55:50
bunu biliyorum hayvanlar hasta engelli yavrularını öldürüyorlar yiyorlar diye okumuştum sağlıklı soy devamı içinmiş bu ancak her şekilde yaşam vahşi istediğimiz kadar kendimizi törpüleyelim illaki bir yerden bir şey çıkıntılık yapıyor
hasılı adı üstünde vahşi doğa
çok rahat okunan bir yazı diliniz var sıkmıyor bunaltmıyor sakince akıyor
Ayten Tekin 10 Kasım 2019 Pazar 11:44:32
Filiz hanım çok teşekkür ederim. Evet, haklısınız vahşi hayat. Yazılarımı beğendiğiniz için çok mutlu oldum. Evet sade yazmak benim tarzım. 79 yaşındayım ,Hayatım boyunca sade ve anlaşılır oldum. Size mutlu pazarlar dilerim.
10 Kasım 2019 Pazar 00:40:17
cok süper bir yazi ve ilk defa böyle canli canli yasadim hayal ettim inanin ödül alinacak bir yazi,eelinize saglik ilk defa duydum ,anne güvercin yavrunun sakat oldugunu nasil anlamis dersiniz, tebrik ederim basarilar efendim
Ayten Tekin 10 Kasım 2019 Pazar 11:53:06
Sevgili Hidayet Koçak. Yazılarımın beeğenilmesi beni çok sevindiiriyor. Şevkim artıyor. Teşekkür ederim.
27 Ekim 2019 Pazar 13:27:13
Desenize her mahlukat dünyasında bu durum mevcut...hayvanlarin iç güdüsel olarak yaptıkları bu durum, insan dünyasında gayet düşünsel bir süreç ile gelişiyor malesef...
Yazının sonu insanı hareketsiz bırakacak bir sözle bitmiş...bitmiş ama içten içe devam etmiş...
Ayten Tekin 27 Ekim 2019 Pazar 20:23:12
Çok teşekkür ederim. Beni yüreklendirdiniz.