Gönderen Deniz Bağan Özoğul zaman: 11:58
Nazli 13 Mart 2010 21:35
Amsterdam'da, kanal kiyisindaki evimden yaziyorum. Esim is seyahatinde. Yalniz ve keyifteyim. Sadece iki gunlugune gitmis cunku, geri gelecegini biliyorum. Mumlarimi yakmis, kendime balik ve salata yapmis, sarabimi yudumluyordum. Ben esasinda Defne Suman'in arkadasiyim. Sizin blog'unuzu da onun vasitasiyla takip ediyorum. Baktim Defne'nin bloguna, yeni bir sey yazmamis, sizinkine gectim. O kadar guzel yazmissiniz ki, kanim cekildi. Nasil ifade etsem, kelimeleriniz caglamis, akmis ve akmis. Yeraltindan gitmis, gun yuzune cikmis, sonra kivrilmis, sonra tekrardan yeraltina gecmis. Duzyazi siir olmussunuz, haberiniz yok. Ne kadar begendim, ne kadar etkilendim anlatamam. Bundan evvel "outsider" yazinizi da cok begenmistim ama bu hepsinin otesine gecti. Kelimelerin gucune inanirim ben. Bazisi cok guzel konusur, bazisi kendini yazarak ifade eder. Ben ikinci grubum. Yuzyuze olsak yaziniz hakkinda dusuncelerimi sozel olarak ifade edemem, eksik kalir. O yuzden sansliyim ki bugune denk geldi yaziniz. Genelde kafasi kesilmis tavuk gibi sagdan sola kosarim cunku, hic bir sey icin vaktim olmaz. Sizin kelimeleriniz o kadar derinden, o kadar iceriden, o kadar kalpten, o kadar hucreden ve bir o kadar da sizin kaynagindan emin olamadiginiz cekirdekten geliyor ki herkesin hissedip, kendi bilgi suzgecinde filtre etmesi pek mumkun degil. Bu sizi yildirmasin. Keske imkan olsa, size sponsor olsam da publish edilseniz. Lutfen yazin, mevcut kariyeriniz yaninda kelimeleri, dizeleri publish edileceginiz gun kulaginizda kupe olarak kagida dokun. Ben edebi kritik degilim ama cok okurum ve guzeli bilirim. Sizin muhakkak yazmaya devam etmeniz gerekiyor. Emin olun siz yazdikca okuyanlar muhakkak olacaktir. Tekrar tebrik ediyorum ve esas siz sevgiyle kalin diyorum.
P.S. 30'dan korkmayin. Nedense cok abartiliyor ve bir mihenk tasi gibi goruluyor, oysa ki olmus meyve zaten dalinda durmaz. Ben gereksiz yere korkmus, panik olmustum. Simdi 36 oldum ve geriye baktigimda ne gereksiz telas etmisim diyorum...
selvin 17 Mart 2010 16:41
odamın camından, sanki bahar çok uzakmış gibi görünen havaya, rüzgarla birlikte eğilerek esnekliğini nispet yaparcasına gösteren ağaç dallarına ve genel olarak günüme anlam kattı bu yazı... harika bir anlatım, harika bir paylaşım. teşekkürler.