Defne...Ölüm...Gidenin önünden, arkasından… - Ayşe ARAL
Haberler >Yazarlar>Defne...Ölüm...Gidenin önünden, arkasından…
Defne...Ölüm...Gidenin önünden, arkasından…
Kötü bir şaka gibi, insanın bir türlü inanası gelmiyor. Üç beş gün önce bir canlı yayında uçarcasına dans eden, suratından gülücükler eksik olmayan, konuşurken herkese pozitif enerji saçan, şirin mi şirin, bıcır bıcır, çikolata tenli, bukle saçlı, gencecik bir kadının o günden üç beş gün sonra öldüğüne insanın inanası gelmiyor.
Anneciğinin, eşinin gözyaşları insanın yüreğini dağlıyor. Daha yeni “anni” demeye başlamış, bir buçuk yaşındaki bir bebişin annesinin gittiğinden bihaber; “Acaba annem nerede?”dercesine meraklı gözlerle annesine bakındığını bilmek tüm üzüntünün üzerine tuz biber oluyor.
Mekânı cennet olsun bu güzel kadının, Allah arkada kalan tüm sevenlerine sabırlar versin. En güzel yaşında aramızdan ayrılan bu gencecik kadın, çok yeni ana için aslında yazacak çok şey var da, yazarın da kalemi kırası geliyor bazen; hâkimlerin ölüm cezası verdiklerinde kırdıkları gibi.
Not: Acun sen de iyi ki yarışmana Defne’yi dâhil etmişsin, zaten seviliyordu ama yarışma sayesinde hem popülerliği arttı hem sevenleri çoğaldı hem de son günlerini “güle oynaya” geçirdi, son yolculuğuna da milyonların sevgileri ve dualarıyla uğurlandı.
Hiçbir şey tesadüf değil şu hayatta; hele ki öleceğimiz günün doğduğumuz günden belli olduğunu düşününce...
kesinlikle yaşayacağını bildiğin,
soğuk, korkunç, soru işaretli olan,
fazla düşünürsen, fazla sorgularsan aklına mukayyet olmanı imkânsız kılan,
“bari sıralı olsun” dediğin…
Ölüm ilanlarını okurken onun anneannesi, bunun dedesiydi yazdığını görünce içinden “Allah taksiratını affetsin, inşallah bana da torunlarımı görmeyi nasip eylesin” diye içinden geçirdiğin.
Hayatından en sevdiklerini sorgusuz sualsiz alıp götüren, geleceğini haber vermeyen...
Böyle ve bunun gibi pek çok şey ölüm, yazmak istemediğin, zaten yazamadığın kalemi bir kez daha kırasının geldiği.
GİDENİN ÖNÜNDEN, ARKASINDAN
“Gıcığım bu kadına.”
“Bu kadına tahammül edemiyorum.”
“Ay bu kadın bir elense de şu yarışmayı şöyle keyifle izlesem.”
“Ya hu amma göbek varmış hatunda hahah”
“Bu kadın espri yapmasa olmaz mı ya? Hani yapamıyor da”
“Dans etmek yetenek ister hanım, sen bu hafta kesin gidicisin”
Veeeeeeeeee bunun gibi bir dolusu, hatta aşağılayıcı olanları, belden aşağı vuranları, yargısız infaz edenleri...
“Aaaa gencecikti ya, çok üzüldüm valla.”
“İnanamıyorum valla biri bana şaka desin, yalan haber desin.”
“Ya hu daha geçen gece yerinde duramıyordu, ne güzel de dans etmişti.”
“Defne’nin ölüm haberini aldığımdan beri yemeden içmeden kesildim, çok kötüyüm.”
“Ölüm ona hiç yakışmadı, hepimizin başı sağ olsun.”
Veeeeeeeeeeee bunun gibi bir dolusu, üzüntü güya diz boyu.
Bunları içtenlikle yazanlara değil sözüm. Benim sözüm bir hafta önce kadıncağıza defalarca sayıp sövenlerin bir hafta sonra, ölümünün ardından aynı kişiye karşı melaike kesilmeleri.
(İsimleri de tek tek yazardım da benlik bir şey değil, almak isteyen buradan kendi payına düşeni alsın.)
“Ay niye öldü acaba? Bana biraz şüpheli geldi.”
“Aa, niye evine girmemiş de başka eve gitmiş ki?”
“Niye 112 aranmamış? Bak, adam aradım diye yalan söylemiş”
“Çantasında ilacı yok muymuş?”
“Yok, ben anlamıştım zaten, son hafta pek bir yorgundu sanki gözünün feri gitmişti.”
“Astım olan insan dans yarışmasına neden katılır ki? Çok çelişkili.”
Veeeeeeeeeee bunun gibi bir sürü komplo teorisi.
biraz zaman geçince dedikoduya başla...
İşte bu bölümde sinirlerime sahip olamıyorum. Kim insan kim değil, bunları yazabilenlerin hangileri Allah korkusuna sahip merak ediyorum.
Eleştiriyse “Niye adam gibi yapılamıyor?”, “Sevmesen de bunu haykırmalı mısın acaba?” diyorum.
“Senin gibi onun da anası, babası, evladı var” diyorum.
Giden gitmiş, iş bitmiş, boş işlerle uğraşacağına ellerini açıp gidenin arkasından ruhuna bir dua oku diyorum.
Kalemi kırasım geldi yine, insan olun insan diyorummmmmmmm.