Hayat Felsefesi: 2011
…Belki de bizim, şu anda çok fonksiyonlu robot ürettiğimizde sevindiğimiz gibi, yarın robotlarda, söz dinleyen ve misafirliğe gittiğinde akıllı uslu oturan çocuklar klonladıkları için mutlu olacaklar. Yani zamanla devrin insanı değil de devrelerin istediği gibi davranan insan olabiliriz gibime geliyor. Ne de olsa insanoğlu olarak, yaşadığımız döneme ayak uydurmayı çok iyi biliyoruz. Vals, samba, çaça, rumba, misket, tango, horon, rap, kolbastı… ve tarihe yürüyen ayaklardan üç ileri bir geri... Ne de olsa bütün dünya uzun bir süre bu kahraman savaşçıların dansını seyretti.İşte öyle, böyle derken, yeni gün tarihleri eskilerimizin arasında kaybolup gitti ve birçok gencimizi,bu kontrol edilemez akıştaki gelecek kaygısı mahvetti… Böyle havada istifa ettim/Evkaftaki memuriyetimden. /Tütüne böyle havada alıştım, /Böyle havada aşık oldum; (Pardon! Bir an kafam ORHAN VELİ KANIK’ a takıldı ve yazan yerimi durduramadım.)
Gördüğüm rüyadan aklımda kalanlar = Yıl 2101… Radyasyonlu elektronik aletler, genetiği değiştirilmiş gıdalar, atmosferdeki deliklerden sızan ışınlar…vb. nedenlerden ötürü yeşeren insanoğlu, sanılanın aksine, robotlarla değil de bitkilerle savaşıyor. Nesli tükendiği için tek başına kalan kutup ayısına, bir buzdolabı markası, son günlerinde onu mutlu etmek için, sponsor olmuş ve bir yandan da reklamlarında rol aldırıyor. Dünya’nın çekiciliği kalmadığı için, uydumuz olan Ay’ı, bizden kopup gitmesin diye zincirle bağlamışlar. Hatta dedemin her gece yatmadan önce suya koyduğu dişleri, evrim teorisi yalan olmasın diye, sürüngen olup çoluk çocuğa karışmış... Çığlık atarak uyandım.
Eveeeet… Tik tak, tik tak… Engel olmaya çalışsakta, ilerleyen zamanla birlikte birçok şey gelişecek ve değişecek. İş bu ki, değişime ayak uydurup, bide üstüne kendimizi yenilemeyi ve geliştirerek değiştirmeyi başarabilirsek, dönemimizde bir güneş gibi parlayabiliriz.Hem kendi hem de başkaları için faydalı olabiliriz. Tıpkı geçmişte, toplumlara yol gösterenlerin,ışık tutanların yaptığı gibi... Etrafımıza baktığımızda net bir şekilde görebiliriz. Okul yaşantımızda, evimizde, iş ortamımızda,arkadaş çevremizde hep bir değişim hakim. Yani geleceğin dünyası, değişik olacak. Ama korkmaya gerek yok. Çünkü değişim hepimize uğrayacak…
Gönderen Hayat Felsefesi zaman: 06:06 8 yorum:
Değişen bir ben değilim. Bak adresimde değişti. Çocuklarım beni,kendilerine huzur ortamı sağlamak için huzur evine bıraktılar. İyi ki zamanında sivil toplum örgütleriyle çalışıp,buraların problemleriyle ilgilenmişim yoksa şimdi başıma dert olacaktı her biri… Bazen acaba beni buraya değil de buradan sonra gideceğim cami avlusuna mı bıraksalardı erkenden, diyorum. Hep çocuklar bırakılmaz ya avluya,beni de bırakıp kaçabilirlerdi. Bende en masum halimle, hocanın beni bulmasını beklerdim. En azından şu anda bırakıldığım yerde “nasıl yaşarsan yaşa,gelirsin bir gün bu yaşa “ örnekleriyle karşılaşmazdım. Ama haklarını vermek lazım,örneklerin hepsi tek tek birer inci. Ama bu aralar pırlanta moda olduğundan onlarıda buralara bırakmışlar.
Gönderen Hayat Felsefesi zaman: 09:39 13 yorum:
Gönderen Hayat Felsefesi zaman: 13:16 2 yorum:
Birbirimizi tercih kumarında kaybederken, zaman poşetine, ayrılık cümleleri koyduk fakat geçirdiğimiz güzel anları yaşadığımız yerde unuttuk. Gelecek planlarımızın yapraklarının yeşerdiği ağacımızı hepten kuruttuk. Hayallerimizi hayatımıza taşımayalım diye, her şey hatalıydı bize dair. Sende, bende dahil.
Ben senden vazgeçmeyi hiçbir zaman düşünmemiştim, düşünemedim. Herşeye rağmen düşünmekte istemiyorum. Yaşananların hepsi kabus olsun istiyorum. Uyandığıma sevindiren…
Seni seviyorum ve bunun için hiç pişman olmadım. Bekleyeceğim… Gelmezsen ya da gelemezsen biter mi? Bu soruyu yazarken kendi kendime gülüyorum. Çünkü cevabı bence sende, bende biliyoruz. Bitmez… Bitmeyecek… Sadece başka güne erteleyeceğim bekleyişimi…
Gönderen Hayat Felsefesi zaman: 22:36 2 yorum:
Derdin, derdimdi. Dermanını herkes tek cümlede der giderdi. Çünkü benimle hiç kimse dışındakiler tek kelime ederdi. Ne de olsa “ayrılık” benim için harcanabilecek tek sözel değerdi. O da ölümle eş değerdi. Zaten fazla sözün üstü kalır, harf başına kulağımdan bahşiş yakalayan aklım, çoluğunun çocuğunun son rızkını da düşüncelere yatırırdı. Kiloyla kötülediğim yaşanmışlıklarım, kilo aldırırdı acılarıma. Derin bir devlet sancısıydı aslında, vücut soğukluğumda yapılan demokratik seçimlerimin başarısızlığı ve keşkelerin ağırlığıyla boynu bükülen umutlarımın titremesi.
Kusurların kusurlarımdı. Ne yedirdiysem karşımdakine duygularıma dair, ellerimde kalan onların tek nefesle kulaklarımdan kalbime kustuklarıydı. Ama kimse kusuruna baktırmadı, hep sakladı... Kendini peşin satıp, kusuru bende taksitle bulan tüketiciler, hayatıma misafir gelenler, umduklarını değil, burnumdan getirdikleriyle yetinmek zorunda kaldı. Beni her kadehte şerefine ayakta tutan ardı ve ne yazık ki damlaya damlaya ar namüsait kaldı.
yenilen yerli fikirlerim, hiç tanışamadığım yabancı fikirler kadar değerli olamadı. Bu arada herkes uyurken ben en uyanıktım. Olanı, biteni ve bitireni gördüm. Pikselleri bozuktu anlayamadım fakat, şifre kutularından akıyordu. Baktım olmuyor bende uyuya kaldım. ... Artik uyar gezerim. Eski-di’li zamanları sadece rüya kadar yorumlayanlardanım. Artik olduğum noktada yeşerip, rüzgar nerden eserse o tarafa kokumu salarım.
Eeey, eğrisi bana doğru ben! Öldüğün günü hatırla. Eskici hafızana sattığın leşlerinin ahlarla dolu kokusunu ve yediğin lokmanın toprak olduğunu unutma. Yeni günlerle sevişirken, her noktasında maziyi gündem et ki mazeret üretme. Sen seni bil, gerisini kimseye bildirme. Nede olsa bir gün, zahmet edipte zahmetime değinmeyenler, değdikleri her noktada değişimi fark edecekler. Nede olsa insanlar beni bile benden ayırdılar diye sevinecekler.
Gönderen Hayat Felsefesi zaman: 07:55 Hiç yorum yok:
Gururumu astığım cami minaresinden sela veriliyor şu an. Daha isim söylenmedi fakat şimdiden ölenin yerine koydum kendimi. Hiç olmadığı kadar temiz kokuyorum. Belki de hoca beni yıkadı, bilemiyorum. Bana soru soran yok ama mermerin soğukluğunu, tahta aralıklardan hissedebiliyorum. Ama nedendir bilmiyorum, hiç üşümüyorum. Belli mi olur, belkide haberimi alanların duygularını üşütüyorumdur. Dur hoca dur... İsmi söyleme de kendimi hazırlayayım bu duruma. Zaten fazla yakınım yok, duyup gelsin. Çünkü taze taze yaşarken, yakımdakilere hiç faydam yoktu ve insan canlısı için faydalanabildikleri, arkadaşlık-dostluk tahtasına saplanabilen oktu. Nede olsa bu dönme dolap dünyadan beklenti çoktu. Gereksizliklere insan hayatında hiç ama hiç yer yoktu. İşte şimdi söz hocada... Kazananı açıklayacak, selasının sonunda. Fakat hiç heyecan yaratmadan, yani her zamanki gibi, kaybedenlerin ismini söylemeden, söyleyip geçecek. Bu isimi hocadan duyanlar, facebooktan bakıp, teşhis edecekler kim o ölü diye. Belki üzülecekler, belki sevinecekler, belki bir boşluk daha bu karakterle dolacak, belkide google'da bile gideni bulamayacaklar. Çünkü gidenin, dünyadaki tüm hesaplarını gizli tutması veya silmiş olmasıda mümkün ... Ama bu sefer eminim, ben kazandım. En sonunda benide almaya geldi matematik ustası,kimsenin yapamayacağı işlemleri yapan. Benim için geldi hemde... Ruhumu bedenimden çıkartıp, sonuca ulaşacak ve beni sonuca ulaştıracak. Yıllardır beklediğim kuyrukta, sıra benim son nefesimde ve bu sefer iyi üfleyip bütün mumları söndürmeliyim. Hadi hocaaaa! Söyle adımı da, son bir görelim dostu,arkadaşı. Şimdi sen kazananın ben olduğunu söylemezsen, inanmazda kimse. Gerçi kimse gelmese de olur. Zahmet etmeye ne gerek var ki. Ayrıca kimse gelmese de, bu üstünde soğuk, mor dünya tatlısı bulunan tepsiyi, toprağa sunacak, tanımadığım ama keşke zamanında tanışabilseydim dediğim insanlar olacak. Hadi hoca! Açıkla şu ismimide, duysun cümle alem nasıl sonsuz yastıgına yatılıp uyunurmuş. Dünyayı üstüme örtmek için sabırsızlanıyorum. Herkes sessiz olsun! Şimdi geliyor. Ayrıca lütfen,hazine sandığını taşıyanlar dikkatli olsun. Nede olsa beni, yolculukta sallantı çok tutar.
Ve hoca söz sende... Aaaa! Mümkün değil. Sana verilen ismi tekrar kontrol et hoca. Gene kaybetmiş olamam. Bu sefer çok hazırlanmıştım, hakettiğimi düşünüyordum. Hocam! Ne olur, tekrar kontrol edelim kağıdı. Belkide puanları yanlış toplamışsınızdır. Ya da gözünüzden birşeyler kaçmıştır. Bu kadar düşük beklemiyordum. Bütün soruları da cevaplamıştım. Kesin yüksek gelir, bende bu hayattan mezun olurum diyordum. Ama gene bekle... Yine bekle... Herkes sağlam vücutlarla bile tam tadında yaşayamadığı bu dünya sofrasından göçerken sonsuzluğa, ben sıkıştım bu felçli bedene, kaldım gene iki arada bir derede... Belki de bundan sonra sıra bende.
Gönderen Hayat Felsefesi zaman: 09:49 3 yorum:
Etiketler: hayat, kuyunun gölgesinde, ölüm, yaşam