denizinkalemi: Şubat 2012
Gönderen Şebnem Deniz zaman: 11:02 8 yorum:
Bugün dün yazdığım yazının tersini yazmaya karar verdim.
Ürünümüz Gratisten alınma bu şişecikler. Bence gayet hoş ve işlevseller. Paket halinde satılıyor. İlk satıldığı zamanlarda iki paket almıştım. Paketten bir pembe bir de mavisi çıkıyor. Pembe olanın ucu sprey, mavi olanın ki pompa mı desem? Yani onun içine sıvı bir şey koyulmaz. Bir paketini iki liraya mı ne almıştım. Sonra bir daha bulamadım gratiste. Sordum satış elemanına, çok soruluyor gelir belki tekrar dedi. Geçenlerde uğradım gratise gelmiş şişeler. Ama pis fırsatçılar bir iki lira arttırmışlar fiyatlarını. Çok büyük paralar değil yani ama çok gıcık oldum. Nasıl bir g*t güvenidir bu dedim. Satılacağını biliyorlar ya arttırmışlar fiyatı dedim. Abarttım işi anlayacağınız ve kendimce bu durumu boykot ettim almadım. Ama sizde yoksa edinmenizi tavsiye ederim. Hele ki bir yere giderken ürünlerin o koca koca şişelerini yanınızda taşımaktansa bunlarını içine koyup çantaya atmak çok daha pratik. Sevgiler.
Gönderen Şebnem Deniz zaman: 10:23 1 yorum:
Etiketler: denizinkalemi, gratis, sprey, şişe, tavsiye ederim
Gönderen Şebnem Deniz zaman: 11:56 9 yorum:
Gönderen Şebnem Deniz zaman: 01:18 9 yorum:
Bizim iş yerinde yaka kartı büyük kaos genelde kimse kartını takmak istemiyor. Bense severim yaka kartı, ne bilim aynı t-shirtler falan. Takım olmak, birlik olmak benim hoşuma gidiyor. Gerçi yaka kartımı kırdığımdan beri takmıyorum pek. İşten ayrılacağım neredeyse hala bir fotoğraf getirip yenisini çıkartmadım.
Çünkü vesikalık fotoğrafım kalmadı. Vesikalık fotoğraf çektirmek, dünyanın en gerilimli işlerinden bence. Bir kere hayatında ilk ve son kez göreceğin bir adama poz veriyorsun. Hayır sıradan bir poz olsa canımı ye. Tüm mimiklerinle oyun hamuru gibi oynadıktan sonra, hiç rahat olmadığın bir şekilde seni bırakıyor, ve sakın kıpırdama diyor. O anda yüzümdeki her doku kaşınmaya başlıyor sanki saç diplerim bile. Ayrıca o gün fotoğraf gününde olman gerekli. Saçının şekil alası olmalı o gün. Sonra uykunu alıcan giyeceğin t-shirtü seçicen. Fotoğrafçı deklanşöre basıp tüm ışıklar bir anda sönüp aydınlandığında da şaşırmamalı, yüzündeki milimetrik ayarı bozmamalısın. Stüdyodan çıktığında da elinde olan 12 adet bir gözünün daha küçük çıktığı vesikalık. Pehh.
Biz iş yerinde bazen çok gülüyoruz. Mesela bazı sabahlar kartlarımıza notlar bırakıyoruz. Başka bir sabah kartımızda bunlarında bulabiliyoruz. Remzi’de çalışmak çok keyifli ve eğlenceli. İnsanlar kendilerini kaybetmediği sürece. Sevgiler.
Gönderen Şebnem Deniz zaman: 23:23 Hiç yorum yok:
Etiketler: denizinkalemi, vesikalık, yaka kartı
İşe gidip gelirken mutlaka kulağımda bir müzik olur. Eğer kendi listemi dinlemiyorsam radyo istasyonlarını zaplıyorum. Sabah 7 ile 10 arasındaysa Rock FMde Mesut Süre'nin hazırladığı Convers'le Rabarba'yı dinliyorum. Muhabbetler o kadar içten ki eminim sizinde hoşunuza gidecektir. Saat 14.00 de iş başı yaptığım zamanlarda dinleyemiyorum o saatlerde uyuyor oluyorum :) Öğlen kalkıp işe giderken enerjik-tempolu bir şeyler arıyorum o zamanda genelde pal stationı dinliyor buluyorum kendimi. Son zamanlarda bu şarkıyla çok sık karşılaşır oldum. Geçenlerde televizyon bir müzik kanalında kalmış evin içinde dolanırken "ah o şarkı yaa" oldum. Tabi ben farkına vardığımda klip son demlerindeydi. Youtubedan tamamını izledim ve çok hoşuma gitti. Film tadında olmuş. Ben normalde Rihanna ne dinlerim ne de beğenirim. Fakat bu şarkı ve kliple Rihanna kalbimi çalmış oldu. Diğer şarkılarını hala sevmiyorum gerçi neyse, öyle işte. sevgiler.
Gönderen Şebnem Deniz zaman: 01:29 Hiç yorum yok:
Etiketler: conversle rabarba, denizinkalemi, mesut süre, rock fm
güzel bir özgürlük var bu gece içimde ve dışımda.
Bütün bir gün yattım. Duş aldım fakat kendime gelemedim. Kafam kazan gibi. Aslında bu benim tek izin günüm. Yapmam gereken bir sürü şey var. Kendime ayırabileceğim tek gün ama ben yataktan çıkmamayı tercih ettim. Yanlış yaptım biliyorum ama yaptım artık. Saatler nasıl çabuk geçti. Moralim bozuldu şuan. Bütün bir hafta insanlara dert anlatmaktan izin günümde insan görmek, sosyalleşmek istemiyorum.
İnsan ne zaman işi bırakmalı. Ne zaman işini değiştirmeli. Hiç zam yapılmadığında mı, kendini tekrar ettiğinde mi, sinirleri yıprandığında mı? Daha up uzun sayabilirim buraya. Şu sıralar tek düşündüğüm iş. Yani bu benim hayatımın işi değil, biliyorum. Hatta işe başladığımda okulu bitirdikten sonra ayrılacağım diyordum. Okulum biteli 6 ay oldu hala yerimde sayıyorum. Kendimi geliştirmek için bir adım atmıyorum. Bu gidişle mezar taşıma geldiği gibi gitti yazacaklar. İşten ayrılmak için cesaretim yok resmen. Bu benim ilk işim ve bu kadar takılı kaldığım için mi acaba? Yani mağazacılık bu bir geleceği yok. Herhangi bir motivasyonda yok. Ve ben işe ilk başladığım zamanki gibi anlayışlı, sabırlı, olumlu değilim. Hem verimli olamıyorum hem de kendimi yıpratmaya başladım. En ufak bir terslikte tüylerim diken diken oluyor, gerim gerim geriliyorum.
Bir iş yerinde hele ki hizmet sektöründe motivasyon çok çok önemli. Yani sizi bir şekilde tatmin etmeliler ki sizden tam verim sağlayabilsinler. Ama bizde yıpranana kadar kullanılıp inceldiği yerden koparılıyor. İş çok güzel ve keyifli bir iş aslında fakat profesyonelce davranılmıyor. Bu kadar laf edip hala burada kalıyorum. Dedim ya cesaret edemiyorum. Sanki buradan ayrılırsam uzunca süre iş bulamayacakmışım. Bulsam mutlu olamayacakmışım gerekiyor. Ben ne zaman bu kadar korkak oldum?
Gönderen Şebnem Deniz zaman: 23:27 2 yorum:
Etiketler: cesaret, denizinkalemi, iş, mutsuz
eğer alarmdan önce uyanmasaydım sabah bu şahane parçayla ruhum bedenime dönecekti
Bugün Barış Manço’nun ölüm yıldönümü.
Bugünde saatin alarmından önce uyandım.
Sabah bulaşıkları yıkadım. Muzlu süt yaptım.
Bugün İstanbul Erenköy karlar altında.
Bugün Sabahattin Ali’nin Kuyucaklı Yusuf kitabına başlıyorum.
26sında Ebru işten ayrılmıştı. Dün Mustafa’da işten ayrıldı. Bugün yeni kasiyer personelinin işe başlama günü.
Bugün kendimi çöp gibi hissediyorum.
İşten ayrılmak istiyorum kesinlikle hiçbir keyfi kalmadı.
Bugün onda işten çıkacağım.
Ne istediğini bilememek, nereden başlıyacağını bilememek çok kötü çok zor.
Yalnızlık çok büyük bir nimet.
Gönderen Şebnem Deniz zaman: 10:50 Hiç yorum yok:
Etiketler: denizinkalemi, kasiyer, kış, mutsuz