Hatta geçici dünyevî olaylarda farklı düşünenlerle anlaşmayı bırak, dinde bile farklı düşünenlerle de kardeşçe yaşar, araya mesafe koymayı asla düşünmez. Aynı mekânda Hanefi, Şafii, Maliki, Hanbeli mezhebi mensupları farklı şekilde de olsa birlikte ibadet ederler. Farklılıklarını öne çıkarıp da bir gerginlik ve dargınlık meydana getirmezler. Demek dinde bile farklı düşünmeler kardeşliğimizi bozmadığı halde dünyevî konularda farklı düşünmeler neden kardeşliğimizi zedelesin, birliğimizi bozacak gerginliğe doğru yol almaya yönelsin?
Hücresinin mescide bakan penceresinden perdeyi kaldırarak başını uzatıp iki tarafa da bakan Efendimiz (sas) Hazretleri, iki mümin arasında bir alacak-verecek anlaşmazlığı olduğunu anladı. Müminler arasındaki anlaşmazlıklar müminlere mahsus şekilde mutlaka bir anlaşma- anlaştırma ahlakıyla sonuçlanmalıydı.
- Başım gözüm üstüne ya Resulallah! Alacağımın bir kısmını bağışlıyor, anlaşan mümin olmayı tercih ediyorum, dedi.
Bundan sonra da borçluya işaret eden Efendimiz; Kalk git, sen de hazırladığını getirip borcunu hemen öde. Senin de bu kadarını ödemeye gücün yeter artık, buyurdu. Hemen getiriyorum ya Resulallah, anlaşmayan mümin durumuna düşmek istemem, dedi. Böylece gürültülü bir anlaşmazlık, anlaşan ve anlaştıran mümin anlayışı içinde tatlıya bağlandı. Efendimiz buyurdu ki:
- Mümin anlaşan, anlaştıran insandır. Arkasından da ekledi: Anlaşmayan, anlaştırmak istemeyen müminde de hayır yoktur!
Eğer böyle itici ve kırıcı bir tavrımız varsa, biraz düşünmemiz gerekmez mi, kardeşin kardeşe karşı yakışmayan bu ötekileştirici ve uzaklaştırıcı tavrını?