HER ŞEYE RAĞMEN SİLİK HİSSETMEK
Arkadaşlar birkaç kusurumu sizlerle paylaşmak istiyorum.
En başta kıskançlık. Evet arkadaşlar aşırı kıskanç birisiyim. Öncelikle hiç sevgilim olmadı. 4-5 tane teklif aldım ama reddettim. Sebebi onları istememem. Doğru düzgün flörtte etmedim kimseyle. 2 kızla baya yakınlaştım ama birisin de işi bilmediğimden(tam betaydım) kaybettim öteki ise gene betalıktan ve biraz da kızın yollu olmasından olmadı.
Fakat bu kızları geçtim. Sosyal ortamda aşırı kıskancım. Mesela karşı sınıfta bir kız var. 2 ay önce bir ortamda tanıştık. Birkaç kez karşılaştığımda 2-3 dakika ayaküstü sohbet ettik. Arkadaşları kıza yürüdüğümü zannettiler. Biraz göndermeli konuştular. Esasen yürüme gibi bir olayım yoktu. Fakat bunlar göndermeli konuşunca ve kızında yanımda durmasından dolayı hoşuma gitti bu durum. Bu haftada vize haftası. Bugün sınav çıkışı kızla konuşurken sınıftan bir arkadaşım(arkamda duracağına emin olduğum) elini omzuma attı kızla muhatap oldu. Elini sürekli omzuna atıyor. Kendisine de dedim. Ama atıyor hala. Benden uzun boylu. Ben 181 o 190. Yanında kısa kalıyorum. Genelde de kızların ilgisini o çekiyor. Bu durumda esasen canımı sıkıyor. O kızla konuşurken kızında ona birkaç soru sorması canımı iyice sıktı. Ha normal bir durum biliyorum ama kendimi tutamıyorum direkt kıskanıyorum. Ya da faaliyet düzenlerken bir kızla konuşurken o kızın başka bir erkeğin yanına gitmesi canımı sıkıyor. Kendimde suç buluyorum. Acaba ağzım laf mı yapmıyor yoksa sıkıcı mıyım yoksa çirkin miyim yoksa o erkek benden daha mı iyi vs. Şimdi kendimde yetersiz gördüğüm olaylara geçiyorum ;
Karakterim hakkında ne olduğumu bilmiyorum. Geçen sene sessiz , ağır takıldım. İnsanlar bana karşı mesafeliydi. Bu durum bir yandan iyi bir yandan kötüydü. Bazıları çok soğuksun diyorlardı. Erkeklerin shit testleri oluyordu ama genelde susuyordum. Fakat bu sene aşırı rahatım. Herkesle alay ediyorum. p*ç erkek derler ya o mu yoksa cıvık mı emin değilim. Kızların yanında cinsel göndermeleri çok sık yapıyorum , kızlara rahatça dokunuyorum(çantalarını çekme , eşyalarına dokunma vs.) insanlarda bana karşı mesafeli değil. Onlarda bana rahatça geliyorlar. Konuşuyoruz ama konuşmaların neredeyse tamamı alay. Eskisi gibi mesafeli değiller ama saygı düzeyleri geçen seneyle aynı. Şöyle diyeyim bir kıza desem ki 4-5 kızla konuşuyorum inanırlar. Hatta öyle zanneden de var. Ama hani örnek insan olur ya. Sorumluluk sahibi , derslere çalışan , ödev yapan vs. İşte beni tam beleşçi zannediyorlar. Desem ki şu ödevde şu kadar emek harcadım inanmazlar. Ha yalan da değil. Dersleri önemsemem. Şakasına para veriyim ödevimi yap derim bir başkasına. Galiba bu dediklerimi ciddiye alıyorlar. Ha o an eğleniyorum ama kafamı yastığa koyduğumda sanki içime pişmanlık geliyor. Sanki alaycı takılınca zeka anlamında eksikliğimi düşünürler diye korkuyorum. Daha önce lisedeyken birisi demişti bana. Seni ciddi ciddi salak olduğunu düşünüyorduk dedi. Listenin son sırasındaydım puana göre. Özel öğrenci olduğumu düşünmüşler. Ciddi takılmak istemiyorum ama cıvık da olmak istemiyorum. Çünkü saygı kalmıyor.
Ya aslında aşırı rahatım bazı konularda. Aile içerisinde bile rahatım. Sofrada geğiririm , esnerim. Ayıp bilmem ne fazla takmam. Ailem ulan o benim. Onların yanında rahat olamayacaksam kimin yanında olacağım? Bazı şeyleri takarım ama bazı şeyleri hiç umursamam. Umursamadığım bazı şeyleriyse insanlar aşırı takarlar. Bu da zamanla psikolojik olarak benim canımı sıkar.
Bu konudan şu konuya gelmek istiyorum. Silik olmak. Sınıfta bir konu dönüyor. Ve ben onun üzerine uzun uzun konuşma yapıyorum içimden. Dışımdan ise aynı şekilde konuşamıyorum. Kendi sesimi duyuyorum ve bu canımı sıkıyor. Kendi sesimi düşünürken cümle kuramıyorum. Yanlış kelimeler çıkıyor ağzımdan. İnsanlar da alay ediyor. Bu gerek hocaya karşı gerek başka şeylere karşı. Neden bilmiyorum. Diksiyon kursuna gittim , sesli kitap okudum ama olmuyor. Konuşurken rahat konuşuyorum ama gene de ağzımdan anlamsız kelimeler çıkıyor. Mesela karşıdaki arkadaşa yanlış isimle hitap ediyorum hep. İsmi ahmetse mehmet diyorum sürekli. mehmet dediğim kişi de arkadaşım. sınıf içerisinde konuşurken bir anda sertleşiyorum ve herkes susuyor sanki hocaya ayar verecekmişim gibi bu da korkutuyor beni. hoca da ters bir laf ederse ve karşılık veremezsem diye. insanlarla konuşurken hep bozuluyorum. konuşacak laf bulamıyorum. bazen trollüyorum ve karşıdaki ciddiye alıp cevaplıyor bozuyor beni. ben ise hemen konuyu değiştiriyorum. bu durumda canımı sıkıyor.
kendimi geliştirecek birçok şey yapıyorum ama hep eksik hissediyorum kendimi. gelişim durmaz biliyorum ama hayatı boyunca hiçbir şey yapmamış insanlara karşı etkisiz kalıyorum. ama şunu görüyorum o kişiler çocukluktan beri çalışmış , insanlarla iletişim halinde olmuş , sağlam arka yapmış. birisi ocakta birisi çocukken esnaflarda çalışmış vs. benim ise kimsem yok. aslanlar gücünü yalnızlıktan alır doğru ama geçen gün ocaktan birisi gelip boynumu sıktı yanındaki kıza bakmışım. ha laf edemedim hayırdır vs. dedim ama karşılık veremedim. ayağa kalksam döverdim %90 boy olarak kalıp olarak minyon tipli. ama arkası var. üstelik üniversitede dövüşmek de ağır bir olay. başıma iş almak istemem. eğer arkam olsaydı o adam gelemezdi öyle. arkam neden yok? lisede ortaokulda kimseyle samimi olmadım. ocağa girebilirdim ama fişlenmek istemedim üstelik o düşünceye sahip değilim. hayatım boyunca hiç çalışmadım. çocukluğum bilgisayar başında geçti.
yani iletişimim zayıf. ya da ben öyle zannediyorum. birisi muhabbetin iyi demişti. çok sevinmiştim ama yanımdaki insanlar sıkılır diye çekiniyorum. bir eleman var gel oturup konuşalım diyorum adam bilgisayarın başına geçiyor youtube da takılıyor. tek başıma oturunca rahat olamıyorum. ha korktuğum için sıkıldığım için değil. tek başıma çok takıldım. ama boş boş oturup etrafa bakmak dışında bir şey yapmıyorum. saha açılışı olabilir ama adımın çıkmasından korkuyorum ya da canım istemiyor. konuştuğum çok fazla insan var ama arkadaşım yok. 2-3 tane. onlarla da çok sık görüşmüyorum. başka şehirlerde okuyorlar.
yani durumum böyle arkadaşlar. esasen boş vaktim yok denecek kadar az.
haftada uykuyu çıkarıp toplasam 8-10 saatim boş. o 8-10 saati ise ya bilgisayarda ya kitap okuyarak ya da tek başıma dolaşarak harcıyorum. kız arkadaş istiyorum. eskiden boş vaktim çokken çok istiyordum ama şimdi vaktim yok ve isteğim yok gibi. ya da hayal kırıklığına uğradığım için uğraşmak istemiyorum. ya da en kötüsü korktuğum için.
karşı sınıftaki kızla iletişimi sürdürmeyi düşünüyorum. bu hafta içerisinde sınavdan sonra çay kahve muhabbetine girebilirim. ama sizinde fikirlerinizi almak isterim. hem benim kendi içimdeki hislerim düşüncelerimle ilgili hemde hayatta nasıl davranmam gerektiği ile ilgili.
Tepkiler: Lightning Well ve jhda
Herkes aynı şartlarda doğmuyor bu yüzden kıyaslıyacak bir kişi görmek istiyorsan dünkü halinle bugünunü kıyasla. Dunkü halinden iyiysen zaten fazlasıyla iyisin.
Temel problemin kızları kendinden üstün görmen. Başka erkeklerle görüşmesini neden kıskanasın ki zaten o kız sana ait değildi.
Tepkiler: lerabec, Lightning Well, yıldırım11 ve 1 kişi daha
Tepkiler: Onurm3tin, kalfa, arturobandini ve 5 diğerleri
Sana ne oluyorsa fazla düşünmekten oluyor . Fazla düşünmek ruhu öldürür seni de yorar . Kıskançlıkların tamamı kendine güvensizlik ve kendini sevmemekten kaynaklı. Akışına bırakmayı öğrenmelisin . Kızla takıl , arkadaşınla konuşsun sende uyum sağla bunlarda problem yok kendinde söylemişsin . Zaten birisi bir yanlış yaparsa bundan haberin olur ona göre tavır koyarsın . Ben 2 sene yanımda sarışın yeşil gözlü ev arkadaşımla yaşadım . Çocuğu görenin dibi düşerdi kaslı falandı da . Arada bir onun altında ezilir gibi olurdum . Sonra dedim ben ne yapıyorum amk bu çocuğa kardeşim demişim aynı tabaktan çorba içiyoruz . Çocuğunda bana bir yanlışı olmamış . Bu çocuğa 5 kız geliyorsa bana 1 düşüyor ( hatta onunda çok ekmeğini yedim ) . Bir gün kız arkadaşımla konuşurken esmer erkeklerden hoşlandığını hatta sarışınların erkeksi gelmediğinden falan bahsetti . Demem o ki herkesin bir alıcısı oluyor altında ezilmeni gerektirecek bir durum yok .
İnsanların yanında etkisiz kalma konusuna gelirsek dediğin gibi çocukluğundan itibaren insanlarla iletişim halinde olanlar daha hoşsohbetler . Sosyal zeka deniyor buna . Sen ben gibi evde bilgisayar başında büyümüş olanlarda durum daha zor çünkü sosyal zekanı geliştirmemişsin . Mümkün olduğunca çok insanla tanışıp hepsinden bir şeyler kapacaksın ancak bu şekilde düzeliyor . Ben 18 yaşında evden çıktığımda 2 kelimeyi bir araya getiremiyordum . Şu an çok daha iyiyim ve daha iyi olacağım . Kafana takmak yerine değiştirmeye çalış nacizane tavsiyem .
Tepkiler: arturobandini, Trygve, Deceiver9 ve 2 diğerleri
Joker'in çok sevdiğim bir sözü vardır: Özgüven her şey, imaj hiçbir şey.
İstediğin kadar saçmala, piçlik yap, insanlar salak olduğunu bile düşünsünler, sorun değil. Eğer kendine güveniyorsan ve diğerlerinin düşünceleri seni etkilemiyorsa imajının hiçbir önemi yok. Zaten asıl imajı bu şekilde yaratıyorsun. Eğer özsaygın yüksekse insanlar sana seni ezecek şekilde gülemez. Daha çok bir stand up'çıya güldükleri gibi gülerler. Bir Alfa erkeği düşün. Eğlenceli bir tarafı var ve bazen saçmalıyor, insanları güldürüyor vs. "İnsanlar onunla samimiyet kuruyor, onunla dalga geçmiyor." Samimiyetlerinden gülüp laf atıyorlar. Aynı şeyi bir beta yapsa insanlar onunla dalga geçerdi. Onu küçümsedikleri için gülerlerdi, eğlendikleri için değil. Yeri geldi mi ciddi olmayı ve kendini ezdirmemeyi bilmelisin. Gerekirse sözlü ya da fiziksel tehditle insanların sana olan saygısını korumalısın. Olay palyaço olmak ya da insanları eğlendirmek arasındaki ince çizgide bitiyor...
İstediğin kadar saçmala, piçlik yap, insanlar salak olduğunu bile düşünsünler, sorun değil. Eğer kendine güveniyorsan ve diğerlerinin düşünceleri seni etkilemiyorsa imajının hiçbir önemi yok. Zaten asıl imajı bu şekilde yaratıyorsun. Eğer özsaygın yüksekse insanlar sana seni ezecek şekilde gülemez. Daha çok bir stand up'çıya güldükleri gibi gülerler. Bir Alfa düşün. Eğlenceli bir tarafı var ve bazen saçmalıyor, insanları güldürüyor vs. "İnsanlar onunla samimiyet kuruyor, onunla dalga geçmiyor." Samimiyetlerinden gülüp laf atıyorlar. Aynı şeyi bir beta yapsa insanlar onunla dalga geçerdi. Onu küçümsedikleri için gülerlerdi, eğlendikleri için değil. Yeri geldi mi ciddi olmayı ve kendini ezdirmemeyi bilmelisin. Gerekirse sözlü ya da fiziksel tehditle insanların sana olan saygısını korumalısın. Olay palyaço olmak ya da insanları eğlendirmek arasındaki ince çizgide bitiyor...