Çok derinden yaralandım
Ben 29 yaşlarında bir kızım. Doğuştan elimde ve ayağımda problem var.
Hayallerimin başında iken; ailem, engelli hak yasasından beni işe koydurtmaya çalışmışlardı. Bunu ısrarla kabul etmeyip okuyacağım diyerek inat ettim.
Sonra gene, ısrarla kamu sınavına girmemi istediler. Birkaç kez denedim, başarısız oldum.
Başaramadığımdan değil, beni, engelli yasasından işe koymaları için, sınav bir formalite diye düşündüklerini, düşünürdüm.
Çünkü, engelli yasasından işe girmem için beni hep zorlarlardı.
"Ben böyle doğmuşsam, benim ne suçum var? Ben engelli değilim" diyerek inat ettim.
Bu kez de engelli maaşı bağlattılar.
Bir kaç zaman buna direndim. Sonunda, anneme, "ya o maaş ya da ben" dedim. "Maaşa devam ederseniz, beni kaybeder, ziyaretime mezarlığa gelirsiniz" dedim. Bunu ciddi söyledim.
Annem gidip maaşı kestirdi.
Bu arada ben hep başkalarıyla kıyaslandım. Yakın akrabalarımızın, benden küçük kızlarıyla kıyasladılar beni.
Ben bugün oldu, bana bunları yaşatan ailemi affetmedim.
Bunu en önce nenem yaptı. Başta annem bir şey demezdi, sonra korumaya başladı ve benden özür diledi. Ama iş işten geçmişti.
Ben annemle karşı karşıya oturup derdimi paylaşmış değilim.
Beni engelliler yasasıyla işe koydurtmaya çalıştığı dönemlerde ise çok yakın bir dostum vardı ve hep ondan akıl aldığımı sanıyorlardı. Aslında öyle değildi.
"Okumak isteyen, açık öğretimde de okur" diyorlardı.
Üniversite sınavlarına girdim ve buradaki iyi bir üniversiteyi kazandım.
O sıralarda, okuduğum okulun mali zorlukları vardı. Her sınıftan çok az kişi geçiyordu. Okulda olup biten her şeyi söylerdim aileme.
Sonra biraz ara verdim okula ve başka bir bölüme geçtim. İki yıllık bir okuldu ve bitirdim.
Soracak olursanız, hayatta istediğim yerde miyim, hayır.
Annem tüm bunlardan dolayı benden özür dilediğinde, her şey için artık çok geç olmuştu.
Ve bugün oldu, hâlâ kırgınlık, dargınlık var bende. Ve ben affedemedim. Çok derin yara aldım. Çok derinden yaralandım.
Benden sonra gelen çocuklarına böyle davranmadılar.
İnan Ayla abla bir tarafım ezik sanki.
İçten içe diğer insanlardan farklı görünüyormuşum gibi geliyor.
Ve bugüne kadar tek dostum kağıt kalem oldu.
Her birimizin, çevre ile ilişkisinde uyumlu olmayan veya uyumda zorlanan bir tarafı vardır. Sadece bedensel değil, ruhsal-duygusal açıdan da dünya ile olan ilişkilerimizde zorluk, gerginlik veya şanssızlık yaşayabiliriz. Başkalarına göre, eksik veya fazlalıklarımız olabilir. Bunlar yaşamımızı zorlaştırabilir de.
Ancak, sorun yaşayan parçamızı ve yaşamımıza etkisini iyi anlamalıyız. Onu mümkün olan en iyi şekilde uyum sürecine sokmalı ve yaşamımıza yönelik olumsuz etkisini en aza indirgemeliyiz.
Hiç birimiz, hayatımızı zorlaştıracak bir sorunla yaşamak zorunda kalmak istemeyiz.
Ama her birimiz, hayatımızı zorlaştıracak bir sorunla ya doğuyoruz ya da her an karşılaşma riski taşıyoruz.
Mesele, sorun ne olursa olsun onu bütünlüğümüze vurmamakta yatmaktadır.
Demek istediğim, sorunun tek başına bizi temsil eden özellik olmadığını kavramak lazım. O bütünlüğümüz içinde bir ayrıntı sadece. Ve kendilik algımızda, değer duygumuzda, insanlarla ilişkimizde bu ayrıntı başrole çıkmamalıdır.
Eski zamanlardan bir hikaye geliyor aklıma. Kısaca anlatmak isterim sana. Çok güzel bir kızla, çok yakışıklı bir erkek birbirlerini sevmişler, nişanlanmışlar. Genç kız, sürekli ellerini saklamaya çalışırmış ve kısa bir süre sonra, bu davranışı nişanlısının dikkatini çekmiş. Genç kıza, ellerini neden sakladığını sorduğunda, aldığı cevap şu olmuş: "Benim ellerim çok büyük, çok çirkin. Ellerimi görürsen beğenmezsin, beni çirkin bulursun diye saklıyorum." deyince, genç adam hemen şu karşılığı vermiş: "Ellerinin büyük olduğunu söyler ve ellerini saklamaya devam edersen, sana baktığımda seni değil, sadece kocaman ellerini göreceğim. Sen ellerini saklamaya çalıştıkça, seni değil, ellerini göreceğim. Oysaki ellerin senin sadece bir parçan."
Evet, anlattıklarında bunu sezinledim. Kendi bütünlüğün içine seni en çok etkileyen doğumunla beraber gelen sıkıntıların, seni duygusal açıdan etkilemeye devam ediyor. Yaşadıklarına, yakınlarınla ilişkilerine bu incinmişlik duygusu şekil veriyor.
"Neden ben" sorusuna yanıt veremiyor ve öfkeleniyorsun. Öfkelendikçe, en çok sevdiklerini incitiyorsun. Onlar incindikçe sen daha çok inciniyorsun.
Aslında, ailenin iyi niyetli olduğunu çok iyi biliyorsun. Bazen iyi niyet, yaramıza tuz basar. Engelli haklarından yararlanmayı reddettin ve eminim kendi gayretinle seçtiğin bir işte çalışıyorsun. Bundan gurur duymamak mümkün değil. Ancak aileni de anlıyorum. Sadece, yaşama attığın ilk adımlarındaki şanssızlığının şokunu onlar da yaşıyorlar ve yaşamını garantide görmek istiyorlar.
Kendinle ve sevdiklerinle kavgayı bırakman gerek. Huzur, iyi niyet, hoşgörü gerek. Hem kendine hem de sevdiklerine. Bir de en önemlisi, sen kendini yeterince sevmiyorsun. Öfkenin kaynağında bu var. Kendini sevmeyi başaramadığın takdirde, başkaları seni layık olduğun gibi sevemeyecek.
Affetme konusuna gelince. Bu konuda hemen bir psikoterapi hizmeti almanı öneriyorum. En yakınındaki, en sevdiğin kişiyi affetmiyorsun. Onun iyi niyetini, sevgisini, şefkatini, dostluğunu affetmiyorsun. Bu affetmeme durumunun içinde sen de varsın, senin dünyan da.
Bunu çözümlersen, kocaman bir adım atmış olacaksın.
Böylelikle yaşam yolculuğunda, dikiz aynasına bakmayı azaltıp, dikkatini önündeki geleceğine verebileceksin.