“Dünyalara duyurun, kızımı işkenceyle öldürdüler” - Pazar
HaberlerPazar Haberleri“Dünyalara duyurun, kızımı işkenceyle öldürdüler”
09.03.2014 - 02:30 | Son Güncellenme: 09.03.2014 - 02:30 Güncelleme: 09.03.2014 - 02:30 | Güliz ARSLAN - guliz.arslan@milliyet.com.tr
Bir töre cinayetine kurban giden Hacire Göv’ün hikayesinin peşi sıra yollardayız. Hacire’nin evi de, atıldığı kuyu da, mezarı da Şanlıurfa’nın Viranşehir ilçesine yaklaşık 20 kilometre mesafedeki Tekneli köyüne bağlı Sergen mezrasında. 35-40 hanelik bu yerleşim yerinde yaşayanların çoğunluğu Arap. Geçimlerini ağırlıklı olarak çiftçilikle sağlıyorlar. Çünkü hemen hemen bütün bölgede olduğu gibi burada da toprak çok bereketli. Bize eşlik eden bir Viranşehirlinin dediği gibi “İnsan eksen, insan çıkaracak kadar” hem de...
Başlık parası 15 büyükbaş
Hacire’nin abilerinden Muhittin karşılıyor bizi avluda. Birbirlerine çok benzeyen kerpiç evlerden birine giriyoruz. Burası Göv ailesinin yaşadığı yer. Soldaki oda Hacire’nin bir zamanlar yattığı oda. İçeride annesi Münfiye Göv oturuyor şimdi. Bizi görünce ayağa kalkıp “Ehlen ve sehlen” (Hoşgeldiniz) diyor. Türkçeyi biraz anlıyor ama konuşamıyor. Urfa’nın sembollerinden biri olan mor poşu var başında. Yüzünde de yine bölgedeki kadınlar arasında yaygın olan dövmelerden... Burnunda hızma, kolunda değişik bir bilezik, parmağında taşsız, demirden yüzükler... Keşke böyle acı bir olay vesile olmamış olsaydı bu eve konuk olmama da uzun uzun inceleyebilseydim onu diye geçiyor içimden. Münfiye Hanım “50 yaşındayım” diyor ya, buralarda birinin yaşından emin olmak mümkün değil. 25 yaşında, severek evlenmiş. 15 büyükbaş hayvan vermişler başlık parası olarak. Beş çocuğu olmuş, üç erkek, iki kız. Çok hastalanmış sonra kocası. Çok geçmeden de ölmüş. Aradan yıllar geçtikten sonra, ayak ucundaki mezara da Hacire’yi koyacaklarından habersiz, köyün küçük mezarlığına gömmüşler. “Hacire çok ufaktı babası öldüğünde, ben de Mahmut’a hamileydim” diyor o günleri sorunca.
Karnında bebeğiyle vahşice öldürüldü
Münfiye Hanım’ın anlattıklarını Türkçeye oğlu Muhittin çeviriyor. Muhittin Bey’in aktardıklarının ne kadarının annesinin söyledikleri ne kadarının kendi yorumları olduğunu ayırt etmek kolay değil. Annenin yaşadıklarını anlatırken tam olarak hangi kelimeleri seçtiğini çok merak etsem de çaresiz, çevrilene razı oluyorum. Ama bir yerden sonra, o annenin acısını anlamak için anlatılanların dilinin bir önemi kalmıyor. Bizim gideceğimizi öğrenince “Hiç gitmedim, ben de bir gidip görsem” dediği o kuyunun başında yaktığı ağıdı anlamak için insan hiç dil bilmese de olur.
Aşiretçiliğin en sert uygulandığı yer
“Oraya gelin gidecekti, rahat edecekti orada”
Büyükleriniz kabul etmişler mi?
“Her iş gelirdi elinden”
Nasıl bir kızdı Hacire?
“İple arabanın arkasına bağlamışlar, kuyuya kadar öyle sürüklemişler”
Ailenin rızası olmadan sığınma evinden nasıl çıkarmışlar?
Sonra nasıl ortaya çıktı nerede olduğu?