utay: Mayıs 2014
Gönderen Ali Topuz zaman: 01:48 0 yorum
Mekanik ebabiller kaplıyor göğü yavaş yavaş. Gagalarında ateşli taşlar.
Bir yeni meydanı açıyorlar siyasete. Meleklerin çekildiği yerlerden. Kırlangıçların bir daha dönmediği. Kitapları tersten yazarak. Dalın siyasetine, yaprağın, yaprakta yuvalanmış tırtılın.
Kıpırtısız kanatlarıyla siyaset ediyorlar can yemişine.
Bir dil değişiyor her darbeyle, bir ağız kapanıyor, bir yara açılırken.
Söz taşıyor yarayı. Söz büyütüyor. Söz eğip büküyor. Pazara çıkarıyor. Süslüyor…
Yayılıyor kentlere doğru yangını sırtında çocuklar. Topraktaki sarsıntı kalplerinin ritmi. Dövülen dağların dilini susuyorlar. Niçin bilmiyorlar ama daha ağızlarını açar açmaz tanındıklarını.
Kullan-at taşlarıyla uçuyor başlarının üstünden bir ejdere vekil ebabiller. Emanet cam-gözleriyle izliyor onları. Taşlar ateşten bir halıya dönüşüyor yeri bulduğunda. Semender vermiyor onlara sırlarını alevleri aşmanın. Ateş veriyor gök, yağmur vermiyor.
Çimenlerin bilmediğini onlar da bilmiyor.
Gönderen Ali Topuz zaman: 00:24 0 yorum
Gönderen Ali Topuz zaman: 00:04 0 yorum