Korkunç Gerçekler- Bu benim suçun
Benim, anlatıp da, sizi ilgilendirmeyen bir şey, elbette, yok. Hağ, Hoğ demenin alemi de yok. O hağ ları o hoğları iyi bilirim ben. Çok gördüm de o yüzden bilirim.
Güzel bir rüzgarın ardından yine yağmur geldi. Burası torpilli bir yer gibi. Düşman istilası gibi. İçeri doluşan soğuk kuvvetleri. Biz ise sınırı geçebilen, kaçabilen Didimliler.
Nereden duyduğumu hatırlamıyorum. Kim söylemişti. Buranın havası insanı yavşatıyor, dediydi, birisi. Bir kalabalığın arasından sıyrılıp gelen bir sesle örülmüş cümle. Yaz ayları gelince buralar gerçekten farklı bir atmosfere bürünüyor. Başka bir dünyaymış gibi. Bu algıların değişiminde elbette rüzgarın etkisi var. Defalardır diyorum.
Kapılar pencereler açık. Herşeyin kokusu geliyor. Her şeyin. Sıcaklıktan da ziyade bu koku geçişlerinin insanı rüzgar kafalı yaptığına şüphe yok. Daha doğrusu, rüzgar estikçe aklı değişir insanın. Dellenişe geçen akıl, düşünceler insanları fevri bir fevriliğe de itiyor.
İki gün öncesinde söylediğini unutur oluyor insanlar. Unutmayanlar: lanetliler. Unutmamak bir lanettir. Unutur olanlar niçin unutuyor peki? Daha dün rica minnet sevgi seli; iki gün sonra ise parçalamak istercesine saldırışlar. Bunlar işte o rüzgarı bilememekten. Veya, acı dolu insanlar.. Kaçmak, daha da acı verir. Yalandan, yalancı olduğundan, türlü türlü hırsızlıktan... kaçtıkça hatırlayamazsın ve çoğaltırsın. Yaşadığın gün adedince çoğaltırsın. Bırak; teslim et kendini artık.
Fakat...nerdee! Parçalayacakmış gibi bana bakıyorlar. Gözlerimi kaçırıyorum. Eğliyor beni durduğum yerde bakamadığım gözleri. Öyleyken, gözleri beni parçalamak isterken, değil bundan, yarın beni severmiş gibi edeceklerinden korkarım. Nefret... tahammül edilebilir. Severmiş gibi yapılması...tahammül edilemez. Niye bakmıyorum sanıyorsunuz.
Merhamet. Zulüm, asildir merhametin yanında. Her merhamet kendine acımaktır. Ben gördükçe merhametini, bilmezliğin beni öldürüyor. İki arada bir derede olmaz insan. İki arada bir derede yi görür insan.
Okunma sayısı: 639	Puanı: 0