ZAMAN TRENİ İLE ANILARA YOLCULUK | Sokak Dergisi
Bazen bir şarkı,bazen bir koku,bazen de bir tat,bir fotoğraf alır bizi götürür zaman yolculuğunda gitmek istediğimiz a’na.Bineriz bu zaman trenine istediğimiz durakta durup biraz vakit geçiririz sonra yine yolculuğa devam ederiz.Bunun için hayallerimizdir bize en çok yardımcı olan unsur.Gözümüzün somut olarak göremediğini çeşitli hatırlatıcılar sayesinde beynimizde canlandırırız.
En çok da bizi mutlu edecek anıların olduğu zamana yolculuk etmektir hedefimiz.Hatırladığımızı sandığımız o gözümüzde canlanan anılar aslında o an yaşadığımız hatıraların bizde bıraktığı hislerdir.Hatırladığımız aslında hislerimizdir ve bu hisler ile görürüz aslında geçmişteki anıları.Bu sebeptendir bize zamanda yolculuk yaptırması şarkıların,kokuların,mekanların.İnsan duyguları ve duyuları sayesinde hatırlar her şeyi.Unuttuğunu sandığı bir anda,bir şarkı çalınır kulağına ve çıkar zaman trenine binip zamanda yolculuğa.Bu öyle bir haz verir ki insana mutlu olduğu o a’nı tekrar yaşıyormuşçasına hisseder.
Örneğin; Çocukken bir çoğumuzun mandalina portakal kabuklarını sobanın üzerinde kızartmışlığı vardır.Çocukluğumuzda sobanın üstünden yayılan o kızaran mandalina kabuklarının kokusu içimize dolar,beynimizin bir yerine duyularımız yardımıyla kaydolur.Anılar kategorisine işlenir.Yıllar sonra mandalina kabuğunun aynı kokusunu duyduğumuzda çocukluğumuza döneriz.Ve bu çağrışım bize çocukluğumuzdaki mutlu anılarımızın gözümüzde canlanmasına yardımcı olur.
Her zaman mutlu anları hatırlatmaz duyusal uyaranlar.Bazen bir şarkı bize geçmişte yaşadığımız mutsuz bir anıyı hatırlatabilir.İşte o zaman da o an hissettiklerimiz çıkar gün yüzüne.Belki ağlarız, belki bir ah çekeriz, belki de bu durakta inmeden anılar yolculuğumuza başka bir durağa kadar devam ederiz.Bizi mutsuz hissettirdiği için o durakta durmak istemeyiz.Ama hatırlamadan ve üzülmeden de edemeyiz.
Ölüm mesela;bir şarkı dinlediğinizde çok sevdiğiniz ama şuan hayatta olmayan birini hatırlayabilirsiniz.Bu his özlemi beraberinde getirir,özlediğinizi hissedersiniz.O’nun yüzü belirir gözlerinizin önünde,sesini duyarsınız kulaklarınızda.Her şey bir anlıktır.Sonra uyaran etkisini yitirmeye başlar ve şuanki duygularınıza geri dönersiniz.Kabulleniştir bu dönüş.Alışmaktır bazı şeylerin yokluğuna.Özlem güzel gelir bazen sonsuz olsa bile eğer pişmanlığınız yoksa yaşanan anılarda.Hatırlarsınız ve tekrar hatırlamak asla unutmamak üzere devam edersiniz hayata sadece unutmuş gibi yaparak.Özlem acı verir ancak hatıralarınız mutlu ise özleminiz bile mutluluk hissettirir.
Çocukken annenizin ya da babannenizin,ananenizin pişirdiği yemeğin tadı geliverir bazen damağınıza.Beyniniz hemen o tema ile ilgili anıları döker ortaya.Gözünüzde canlanır yıllar önceki sofralar,gülüşmeler hatıralar,o zaman olan ama artık yanınızda olmayan sevdikleriniz.Aynı tadı hissedersiniz damağınızda tekrar.Bu muhteşem bir lütuftur insanoğluna verilen.Hatırlayabilmek,duyulara sahip olabilmek.Çünkü duyulardır bize anıları hatırlatan.Hislerdir tekrar tekrar o anıları yaşayabilmemizi sağlayan.Unutmamak hayata verdiğimiz değeri arttırır, zamanın önemini hatırlatır.Sahip olduklarımızın kıymetini bilmeyi öğretir.
Anılar biriktirmektir önemli olan,anıları saklayabilmektir içimizde.Hissederek yaşamaktır her anı içe sindire sindire ki böylece yaşadıklarımızı unutmasın beynimiz kaydetsin en güzel köşesine.
Zamanda yolculuk kolaydır hissedebilen için.İçsel yolculuğumuz bizi zamandan zamana götürür.Bir çiçek kokusu,geçmişte dinlediğimiz bir şarkı,annemizin yemeği,yıllar önce gittiğimiz bir mekana tekrar uğramak…Anılar ölmez,onlar bir şekilde yaşarlar hayat döngüsü içerisinde.Hiç ummadığınız bir anda da karşınızda beliriverirler.
Geçmişten elinize geçen bir fotoğraf mesela yüzünüzde kocaman bir gülümseme oluşturuverir en mutsuz en çaresiz anınızda bile.Unutuverirsiniz içinde bulunduğunuz o size sıkıntı veren a’nı.Beyniniz yolculuğunuzu başlatır.Fotoğrafta gördüğünüz yüzlerde sesler duyarsınız o a’na dair.Yaşanmışlığı görürsünüz o fotoğrafta film gibi,sanki baktığınız fotoğraf değildir artık,anılarınızın filminin gösterimidir.
Hayallerimiz,anılarımız,iyisiyle kötüsüyle yaşanmışlığımız,tüm bu unsurların ardında kalan hislerimiz kişiliğimizin yapı taşıdır.Yaşadıklarımızı hatırladığımız şey aslında hislerimizdir demiştim.Kişiliğimiz bu hissettiklerimizle oluşur.O nedenle anılarımız iyi ya da kötü olsun hangi hisse yoğunlaşırsak kişiliğimiz de o hisler doğrultusunda gelişir.Yaşadıklarımıza yüklediğimiz anlamlar bizim duygularımızı oluşturur.Duygularımız da insanlığımız hakkında ipuçları verirler.Anılar ve yaşanan tüm hayatımız bizim verdiğimiz anlamdan ibarettir.Hayatımıza anlam katmak da bizim elimizdedir.Bu nedenle anılarımıza değer verelim ve yaşadığımız her anın kıymetini bilelim.
Önceki İçerikEski Kafalı
Sonraki İçerikBoyalı Peçe: Bir ruhani uyanış hikâyesi