Orhan Pamuk (Masumiyet Müzesi) - Madame Savon / Türkiye
by Madame Savon Türkiye on Haziran 22, 2017
1975'te bir bahar günü başlayıp, günümüze kadar gelen İstanbullu zengin çocuğu kemal ile, uzak ve yoksul akrabası füsunun aşk hikayesidir bu yaşananlar.
Orhan kemal masumiyet müzesini yazarken ve müzeyi kurarken, tüm bu malzemeleri biriktirirken ne hissetmiştir ne yaşamıştır bilemiyorum ama kitabı okuduğum andan itibaren hala etkisinden kurtulabilmiş değilim.
Dönem dönem aklıma takılan bu kitaptaki gizemli kadın kimdir?
Orhan pamuk'un kitaplarını okuyanlar bilir, çocukluk onun için çok özel bambaşka bir şeydir.
Eski İstanbul yaşantısı, babasının silüeti, annesine duyduğu derin sevgi, eski İstanbul'un Şişli'nin, Beşiktaş'ın havasından aldığı mutluluk, ve çocukluk anıları her şey ama her şey onun için çok değerli ve güzel şeyler ifade ediyor, dikkat ederseniz, tüm kitaplarından ve satır aralarından fırlayan bir ergen Orhan Pamuk'un saf temiz duyguları ön plana çıkıyor.
Orhan Pamuk resmen İstanbul aşığıdır bana göre.
İçinde yer alan biraz modern ve biraz ileri gelişmişlik duygusundan kurtulamaz, sanat aşkı ve farkındalık, ergen haller içindeki ben her şeyi yapabilirim muktedir halleri, her ne kadar Tanrıya inanmıyor gibi gözükse de içinde bir yerlerde deli gibi Tanrı'yı arama isteği vardır kendisinin.
Tertemiz bir gençtir bu Orhan Pamuk, tabi onu derinden anlamak için, duygularına tercüman olabilmek için, yazdığı kitaplarda ki satır altlarını ince nüanslarını yanlızlarını gözlemlemelerini okuyup anlamak yakalamak gerek.
Orhan Pamuk'a göre insan aşk acısını ne kadar süreyle içinde yaşayıp tutabilir ki?
Ne kadar süre boyunca gizliden gizliye karasevdaya tutulup aşk acısı çekebilir ki?
Herkes bu hayatta bir kez aşık olmuştur bundan mutlaka eminim.
Ve bana göre de tek his tek gerçek aşk budur, hani ayaklarınızın yerden kesildiği tüm vücudunuzun ateş gibi yandığı, kalbinizin daha fazla attığı tam bir hastalık derecesinde, tutkudur aşk dediğimiz şey, ilk gördüğünüz anda başınıza gelen bir illet gibidir aşk.
Size çaktırmadan tüm damarlarınıza sızıp, yörüngenizi şaşırtır aşk efendisi.
Altı sene boyunca tamamen kaybolmuş birini aramak, pişmanlık gözyaşı ve büyük bir elem keder içinde yaşamak, içinde ki umudu kaybetmeden bir gün mutlaka kendisini görme ve karşılaşma ihtimalini yaşamak, çektiği aşk uğruna yarım yamalak tanıdığı bir aileyle aynı sofrada , yıllarca aileden biri oturmak ne için? Sadece sevdiğinin küçük bir bakışını yakalayabilme, Füsun'un bir göz işareti, bir hüzün veya coşkunlukla gösterdiği sevinç anlarını hissedebilmek için.
Yeter ama bezdirdi bu aşk beni dediği anda bile, o ulaşılmaz sevdaya sıkı sıkı sarılarak ,tüm ruhu ile bu aşka inanmıştı Orhan Pamuk, kitapta yazan ismi kullanmıyorum çünkü bu aşkı yaşayan Orhan Pamuk'un ta kendisidir bana göre.
Kendini bu aşka teslim etmek, gerekirse tüm hayatını, yıllarını, senelerini , ömrünü vermeyi göze almıştı Orhan Pamuk.
Yaşadığı aşkı, hayatının merkez noktası yaparak, takıntılı bir ruh halinde yaşayarak, ruhani anlamda benliğini çok derin bir yerlerde yaralayıp hapsettiğine inanıyorum.
Masumiyet Müzesi,insanın ruh ve beden anatomisine yakın olan her şeyi güzel bir şekilde anlatmayı çok güzel başarmış, keza müzede bunu ispatlar şekilde..
Kitap sahifelerinde, adem oğlu ve adem kızının tüm hassas noktalarını anlayıp sevabıyla günahıyla, şeffaf bir şekilde karşı cinsin nasıl sevme sevilebilme yetisini gösterebilmiş.
Bu sevgi öyle bir sevgi ki , karşı cinse ait ne varsa tüm eşyalarını tarak , toka bir çift ince küpeyi, laf arasında eyleme dönüşmüş ve orada zamanda çürüyüp gitmiş bir nesneyi bile, ona sahip olamamanın acısıyla dişi kaşınan bir bebek misali kendini bu objelerle avutma isteği saklamayı başarmış.
Duyduğu elem aşk'tan sebep; hafif bir parasetomol tadında yatıştırıcı niyetine alıp sakladığı bu objelere anılar , manalar yükleyip , koca yürekli bir insanın çok büyük bir aşk içinde olduğunu anlatıyor bizlere bu hikaye.
Bu hezeyanların tümü saf olarak sevebilme duygusundan ileri geliyor olsa gerek..
İnsan sevince, hayattan da koptuğunu hissediyor, tam tersine dolu dolu yaşama enerjisi vermesi gerekirken, yemekten içmekten kesildi dedikleri kişiye dönüşüyor.
Sevmek sınırları zorlamak, sevmek sevmenin getirdiği utançları büyük bir kararlılıkla kaldırabilmek, sevmek aynı hatanın içine binlerce defa düşebilmek, sonunu bildiğin halde aynı romanı defalarca okuyabilmek gibi.
Romanımızın baş kahramanı Orhan ve Füsun böyle hisler içindeydiler, kaçış,kayıp ve kendini bulma yetileri içinde.
Sevdiği erkeği kendi iç dünyasında hapsedip hem kendine hem de Orhan Pamuk'a deliler gibi aşık olduğu halde, minik minik karakteristik işkenceler yapıp minicik bir mutluluğu çok gördü kendilerine Füsun..
İçinde ki sevgiden, öfkeden, hırçınlıktan büyük dağlar yaratan,kendine ve karşısındakine büyük duvarlar ören bir karakter olarak karşımıza çıktı Füsun kitapta..
Aceleci kararların getirdiği acı felaketler, tam mutlu olabilme şansları varken, mutluluk an be an kapılarını çalmışken ölüm meleğiyle karşılaşma anıydı belki kitabın sonunu yazan ve efsaneleştiren....
İnsan ne okuduklarına, ne de hızla gelişen bu giriş, gelişme ve sonuç bölümündeki olaylara inanamıyor.
Rüya gibi bir büyünün içinde aşk karadeliğinde kayboluyor.
Her eşyanın bir ruhu vardır.
İnsanların da bir ruhu var ve bu ruhlar sonsuza kadar yaşamak ve diğer ruh eşiyle birlikte mutlu olmayı ister. Kainatta binlerce yıldızın altında dans ederek, efsaneleşerek.
Orhan ve Füsun un kırılgan ince naif ruhlarından doğan bu aşkın elem dolu haykırışlarını sizlerle paylaşmayı istedim.
Ölümün acımasızca ayırdığı bu iki gencin, birbirlerine son bakışmaları, son sevişmeleri, ve İstanbulun çarpıcı güzelliğinin anlatıldığı şekliyle.
Son sözü Orhan'a bırakıyorum, gerçek Orhan Pamuk'a, tüm kitaplarında ki baş kahramanın kendisini olduğuna inandığım, benim çocukluğumun da aynı yerlerde geçmesi vesilesiyle, aynı duygulardan geçtiğimize acı çektiğimize sevdiğimize ve özlediğimize inandığım Orhan Pamuk'a..
''Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilirdim, her şey bambaşka gelişebilir miydi? Evet, bunun hayatımın en mutlu anı olduğunu anlayabilseydim, asla kaçırmazdım o mutluluğu.''
By Madame Savon Türkiye zaman: Haziran 22, 2017
YAZ TATİLİ VE EN İYİ OTELLER