Zarfın İçindeki Madam: Büyüdük; “Büyü artık” derlerken
Kardeş mardeş ayağına evlat edindim ben zaten bu kızı,annelik yapıyorum,bazen o bana annelik yapıyor falan böyle tuhaf bir ilişki işte siz ne dersiniz bilmem de biz dostluk diyoruz bu halimize.
Önce Billur,Nalan,Burcu ve ben vardık,önce Billur gitti sonra Nalan. Burcu,Simge ve ben vardık; Simge gitti gene biz bize kaldık.
Bugün kızımızın YTÜ baraj sınavı var. Sabahtan başlıyor telaş; sınav saat 14:00'da destek için Ali,İbo,Hasan da geliyor. Amaç Burcu'nun kafasını dağıtmak. Kahvaltı falan fişna tutturuyor erken gidelim diye. Çıkıyoruz yola,Ali'ler yolda ayrılıyor. 12:45 gibi okuldayız. Önce bir gün önceki sınavın puanını bakıyoruz da sınav saat 16:00'a alınmış :) İyi sakinleştirmek için zamanımız var,kızımız panik.
"Lan seni üniversiteli düşünemiyorum" diyorum, sebebi başka; liseye başladığımız günden beri birlikteyiz,evlat gibi birşey artık. Anne psikolojisi,büyüdüğünü kabullenemedim bir an :) Sınavlara hazırlık döneminde,benim de çalışıyor olduğum düşünülürse bayadır görüşemiyorduk biz de msn,telefon dışında. Zaman bol,amaç zaten kafa boşaltmak; bol muhabbet :)
Kızıyo bana hala, sabah biber yedirmedim,sakladım diye. Kahvaltıda turşu biber yiyecekmiş hanfendi. Miğdesi ağırır diye sakladım biberleri. "Aman doy ama çok yeme bak karnın ağırır" falanım kahvaltıda da zaten. Sınav saati yaklaşıyor, "Telefonunu kapat!". Bir ara sınav şeklini unutup (10 saniye fotoğraf gösteriyorlar,o fotoğrafla ilgili soruyu sorup 15 saniye içinde cevaplıyorlar,yeni fotoğraf geliyor) bildiğin sorulardan başla demeyi bile düşündüm. ÖSS'ye götürmeme izin vermemişti erken,sıkılırsın falan diyerek. Onun eksikliğini kapatıyorum ben de kafama göre.
Sınav yarım saat. Başladı bitmek bilmiyor,geçmiyor yarım saat. Ben sınav salonunun önünde oturmuş YTÜ dergisini karıştırıyorum. Karıştırıyorum dediysem sayfadan sayfaya geçme rekoru kırıyorum resmen. Düşünmeye başladım işte tanışmamızdan nerelere gelmişiz,neleri atlatmışız falan diye.
Onun acıları,benimkiler,gidip gelmelerim, her gidişimdeki ayrılığımız, her dönüşümdeki kavuşmamız. Ağlayarak açtığı telefonlar kapanmaz bir türlü, sürekli yanında olmadığım için bi sinir harbi. Bir günlüğüne de olsa gidip görme hayalleri. Yanında olması gerekip de uzaktan bakanlara saydırmalar, üstüne gidenlere atılan tehdit dolu mesajlar. Birimiz düştüğünde tutma çabası.
Birşey olduğunda ikimiz farklı tepki veririz ben ağız dolusu küfür ederim,sinirden çatlarım o sakinleştirmeye çalışır,o ağlar hüngür hüngür ben güldürmeye çalışırım(çok başarılıyım ama :P )
Burcu'nun sınavda olması bana koşturmacada unuttuğum bişeyi hatırlattı; büyüdük "büyü artık" derlerken. Yaş ilerliyor falan benim büyüyesim yok ama işte Peter Pan değiliz aq. Bir süre çatlaklıkla,uzun bir süre delilikle idare ederim diye düşünüyorum çocukluk hallerimi. Ederim di mi? Yemez mi? Yerler yerler :)
Zaten Foça'da da böyle 40'lık rocker abileri gördüğümde düşünmüştüm bunu ilk şimdi 18'lik çıtır çıtır dolanıyoruz,herkes "Genç işte" diyo geçiyo halimize. Nolcam ben ya! Annaaam panik atak geldi ya :D
Bize gelsin o zaman; Ayça Şen- Büyüdük
Küçücükken bir anda büyüdük
Gülecek birşeyler ararken
Yorulduk tutunmak isterken hayata
Hayaller kurarken yüzleştik
Çocuk askerler gibi
Bir sebep varmış gibi
Ve şimdi zemberekten kurtulan
Zamanla hepimizi güldüren
Komik bir oyunmuş şu zor yaşam
Ve sonra kalabalık ruhumuz
Sesler cok karışmış uğultumuz
Yapışkan büyüklük umudumuz
Büyü artık derlerken
Dünya kendini yerken
Küçücükken ne ara büyüdük...
(Ayça Şen Fan Sitesi @ Alanissa - Ale'm )
Yazan-Yöneten asi_karamelek Saat: 08:38