UNUTTUK! - Bedir HaberBedir Haber
29 Kasım 2019 - 1:29
Mekke’nin en zengin kadını durumundayken, Peygamberimizle evlenip nübüvvet süreci başladıktan sonra bir lokma ekmeğe muhtaç hale gelen Hz Hatice’nin tüm malını mülkünü Allah yolunda harcama fedakârlığını unuttuk.
Elindeki devlet imkânlarına, bolluğa ve zenginliğe rağmen başında bulunduğu topluluğun en fakiri gibi yaşayan Hz Ebubekir’in duyarlılığını unuttuk.
Müslüman ülkesinde hayvanlar aç kaldı demesinler diyen Hz. Ömer’e(ra) inat, insanlara hassasiyetimizi yitirmemizin yanında kışın soğuğunda hayvanlara yem bırakmayı unuttuk!
Hayatımızı İslam’a göre yaşadığımızda her iki dünyamızı mutlu edebileceğimizi yani hayatımızı İslam’a uygun yaşamayı unuttuk!
İslam’a ilgisizliğimizin yanında insani değerleri de terk ettik. Örfi ve geleneksel birikimlerimizden vazgeçerek imanımızın yanında beşeri güzelliklerimizi de geçmişlerde bıraktık. Kardeşliğimizi yitirdik ve sevgilerimizi kaf dağının arkasında unuttuk!
Kan ve gözyaşının gölgesinde gülmeyi unuttuk! Birlikte sevgi ve hoşgörüyle yaşamak varken, ayrılarak kin ve öfke deryalarına dönüştük.
Dünyanın bir bölgesi çok yemekten obezite hastalığına yakalanırken, diğer tarafta aç ve susuzluktan ölümle pençeleşenlere yardım etmeyi unuttuk! Komşusu açken tok yatan bizden değildir diyen Peygamberimizin uyarısına kulaklarımızı tıkadık.
Etrafımıza şöyle bir baktığımızda nuh tufanından beter bir ortamdayız, çok daha vahim bir manzara var… Günahlar yığın yığın, haramlar ulu orta işleniyor, fitne, fesat, fasıklık, almış başını gidiyor. Kul hakkı normalmiş gibi yaşanıyor ve nice nice günahlar. Peki bizi bu tufandan kim ve nasıl kurtaracak? Tabii ki Kur’an ve tabii ki Hz Peygamberin(sav) sünneti… Bu gemiye binen kurtulur, binmeyen boğulup gider… Bizler bizi kurtaracak rehberler olan Kur’an ve sünnete duyarsız kalarak kaybedenlerden olduk. Unuttuk ve unutulduk!
Hep daha fazlasını isteyip, hepsi bizim olsunların peşinde koştukça asıl kazanımların ne olduğunu unuttuk. Şeytan bizi sarıp sarmaladıkça, kısa vadeli hazların esiri oldukça ve geçici olan dünyaya ebedi âlem muamelesi yaptıkça asıl kazanmamız gerekenlerin ne olduğunu unuttuk.
Ne kadar da çok günah biriktiriyoruz, cehenneme azık hazırladığımızın farkında bile olmadan… Nasıl da savruluyor, nasıl da imansızlık yangınıyla kavruluyoruz. Nasıl da akıllarını dahi kullanmayı beceremeyen gafiller topluluğu olduğumuzu unuttuk.
Ölümsüz olduğumuzu, sınırlı yaratıldığımızı, acizlikle donatıldığımızı, zayıflıklarımızın olduğunu kısaca insan olduğumuzu unuttuk.