Gandhi Kazandı mı? Sosyal Hareketler Değişimi Nasıl Etkiler?
Mark Engler ve Paul Engler tarafından yazıldı.
Tuz Mart, Mart-Nisan 1930. (Wikimedia Commons / Walter Bosshard)
Tarih, Mohandas Gandhi'nin Salt March'ını, geçen yüzyıldaki en büyük direniş bölümlerinden biri ve İngiliz emperyalizmine kararlı bir darbe uygulayan bir kampanya olarak hatırlıyor. Mart ayının erken saatlerinde 12, 1930, Gandhi ve onun ashramından eğitimli bir 78 takipçisi kadrosu, denize 200 milden daha fazla yürüyüşe başladı. Üç buçuk hafta sonra, Nisan 5'te, binlerce kişilik bir kalabalıkla çevrili olan Gandhi, okyanusun kenarına doğru çekildi, buharlaşan suyun kalın bir tortu tabakası bıraktığı çamur düzlükleri üzerine bir alana yaklaştı ve bir avuç dolusu kepçe aldı. tuz.
Gandi'nin eylemi, Hintlilerin hükümetten tuz satın almalarını ve kendilerini toplamalarını yasaklamayı şart koşarak İngiliz Raj'ın yasalarına karşı çıktı. Onun itaatsizliği, ülkeyi tarayan ve 100,000'in tutukladığı kadar yolsuzluğa yol açan kitlesel bir uyumsuzluk kampanyası başlattı. Manchester'da yayınlanan ünlü bir alıntı olarak vasiSaygıdeğer şair Rabindranath Tagore, kampanyanın dönüştürücü etkisini şöyle açıkladı: “İngiltere'de, Doğu'dan çok uzakta yaşayanlar, Avrupa'nın Asya'daki eski prestijini tamamen kaybettiğini şimdi fark etmeliler.” “Büyük ahlaki bir yenilgi.”
Ve yine de, kampanyanın sonunda Gandhi'nin pazarlık masasında kazandıklarını değerlendirerek, tuzun çok farklı bir görüntüsü olabilir. satyagraha. Gandhi ile Hindistan Vali Yardımcısı Lord Irwin arasında yapılan 1931 anlaşmasını değerlendiren analistler Peter Ackerman ve Christopher Kruegler, “kampanyanın bir başarısızlık olduğunu” ve “bir İngiliz zaferini” ve Gandhi'nin “Gandhi'nin” olduğunu düşünmenin makul olacağını iddia ettiler. mağazadan vazgeçti. ”Bu sonuçların uzun bir emsali var. Irwin'le yapılan anlaşma ilk defa duyurulduğunda, Hindistan Ulusal Kongresi içerisindeki Gandi'nin organizasyonu içindeki içeriğe karşı acı hayal kırıklığına uğradı. Gelecekteki başbakan Jawaharal Nehru, derinden depresyona girdiğini, “neredeyse hatırlanmanın ötesinde, değerli bir şeyden dolayı büyük bir boşluğun gittiğini” hissettiğini yazdı.
Salt March'ın bir kerede Hint bağımsızlığının nedeni için çok önemli bir ilerleme olarak kabul edilebileceği ve çok az somut sonuç veren çarpık bir kampanya şaşırtıcı bir paradoks gibi görünüyor. Ancak daha da garip olan, böyle bir sonucun sosyal hareketler dünyasında benzersiz olmadığı gerçeğidir. Martin Luther King Jr.'ın Ala, Birmingham'daki önemli 1963 kampanyasındaki kampanyasının da benzer bir sonuç vermedi: Bir yandan, kenti parçalamaktan çok uzak olan, yerel aktivistleri hayal kırıklığına uğratmaktan daha fazlasını isteyen bir anlaşma olan bir yerleşim ortaya çıkardı. birkaç şehir merkezindeki mağazada küçük değişiklikler; Aynı zamanda, Birmingham, sivil haklar hareketinin en önemli itici güçlerinden biri olarak kabul edilir, belki de 1964’un tarihi Sivil Haklar Yasası’na itmek için her hangi bir kampanyadan daha fazlasını yapar.
Bu görünen çelişki incelemeye değer. En önemlisi, momentum odaklı kitlesel seferberliklerin, ana akım siyasetin varsayımları ve önyargılarıyla bakıldığında kafa karıştırıcı şekillerde değişimi nasıl teşvik ettiğini göstermektedir. Hem baştan sona hem de Tuzlu Mart'ın taleplerini nasıl yapılandırdığı ve kampanyasını sona erdirdiği şekilde - Gandhi, döneminin daha geleneksel politik operasyonlarını şaşırtmıştı. Yine de önderlik ettiği hareketler İngiliz emperyalizminin yapılarını derinden sarstı.
Günümüzün toplumsal hareketlerini anlamak isteyenler ve onları büyütmek isteyenler için, bir kampanyanın başarısının nasıl değerlendirileceği ve zaferi ilan etmenin uygun olduğu zamanlar her zaman olduğu gibi alakalı. Onlar için, Gandhi'nin hala söyleyecek faydalı ve beklenmedik bir şeyleri olabilir.
Salt March'ı ve bugünkü derslerini anlamak, toplumsal hareketlerin değişimi nasıl etkilediğiyle ilgili bazı temel sorulara bakmak için geri adım atmayı gerektirir. Uygun bağlamda, Gandi'nin eylemlerinin sembolik taleplerin ve sembolik zaferin kullanımının mükemmel örnekleri olduğu söylenebilir. Fakat bu kavramlarda neler var?
Tüm protesto eylemleri, kampanyaları ve talepleri enstrümental ve sembolik boyutları. Bununla birlikte, farklı siyasi örgütlenme türleri bunları farklı oranlarda birleştirir.
Geleneksel politikada talepler öncelikle enstrümentalSistem içerisinde belirli ve somut bir sonuç elde etmek için tasarlanmıştır. Bu modelde, çıkar grupları, tabanlarına fayda sağlayan politikalar veya reformlar için zorlanmaktadır. Bu talepler, mevcut siyasi ortamın sınırları dahilinde, neyin başarılabileceğine dayalı olarak dikkatlice seçilir. Bir araçsal talep arayışı başlatıldığında, savunucular, gruplarının, ihtiyaçlarını karşılayan bir imtiyaz ya da uzlaşma sağlama gücünden yararlanmaya çalışmayı dener. Üyeleri için teslim edebilirlerse kazanırlar.
Öncelikle seçim siyaseti, sendikalar ve toplum temelli örgütlerin dışında, Saul Alinsky soyunda faaliyet gösterseler de - uzun vadeli kurumsal yapılar kurmaya dayanan gruplar - taleplere öncelikli olarak aracı bir yaklaşımla yaklaşıyorlar. Yazar ve organizatör olarak Rinku Sen açıklıyorAlinsky, topluluk organizasyonunda “kazanılabilirliğin konu seçiminde öncelikli önemde olduğunu” ve topluluk gruplarının odak “acil, somut değişiklikler” üzerine.
Topluluğun örgütlenmesi dünyasında ünlü bir örnek, mahalle sakinlerinin tehlikeli olarak tanımladığı bir kesişme noktasında stop lambası talebidir. Ama bu sadece bir seçenek. Alinskyite grupları, yerel sosyal hizmet ofislerinde daha iyi personel kazanmayı, bankalar ve sigorta şirketleri tarafından belirli bir mahallenin ayırt edici bir şekilde yeniden çizilmesinin bir sona ermesini veya yetersiz bir alanda güvenilir ulaşım sağlamak için yeni bir otobüs güzergahı kazanmayı deneyebilir. Çevre grupları, vahşi yaşam için toksik olduğu bilinen belirli bir kimyasal maddenin yasaklanmasına neden olabilir. Bir sendika, bir işyerinde belirli bir çalışan grubu için zam elde etmek ya da bir zamanlama sorununu ele almak için mücadele edebilir.
Mütevazı, pragmatik bu tür sorunları etrafında kazanarak, bu gruplar hayatlarını iyileştirir ve organizasyon yapılarını güçlendirir. Umut, zaman içinde küçük kazanımların önemli reformlara katkıda bulunacağı yönündedir. Yavaş ve istikrarlı bir şekilde sosyal değişime ulaşılır.
Salt March da dahil olmak üzere, ivmeyle çalışan kitle seferberlikleri için kampanyalar farklı işler. Kitle hareketlerindeki eylemciler eylemleri tasarlamalı ve mücadelelerinin ahlaki önemi hakkında bir anlatı yaratarak daha geniş ilkelere giren talepleri seçmelidir. Burada, bir talep hakkındaki en önemli şey, pazarlık masasındaki potansiyel politika etkisi veya kazanılabilirliği değildir. En kritik olan sembolik özellikleri - bir talebin halk için bir adaletsizliği gidermek için ihtiyaç duyduğu halkı dramatize etmek için ne kadar iyi hizmet ettiğidir.
Geleneksel politikacılar ve yapıya dayalı organizatörler gibi, protesto hareketleri inşa etmeye çalışanların da stratejik hedefleri var ve kampanyalarının bir parçası olarak belirli şikayetleri ele almak isteyebilirler. Ancak genel yaklaşımları daha dolaylıdır. Bu aktivistlerin mutlaka mevcut bir siyasi bağlamda elde edilebilecek reformlara odaklanması gerekmez. Bunun yerine, momentum odaklı hareketler politik iklimi bir bütün olarak değiştirmeyi, neyin mümkün ve gerçekçi olduğuna dair algıları değiştirmeyi amaçlar. Bunu, kamuoyunu bir mesele etrafında değiştirerek ve sürekli genişleyen bir destekçi kitlesini harekete geçirerek yaparlar. En iddialı olanları, bu hareketlerin siyasi olarak düşünülemez olduğu düşünülen şeyleri alır - kadınların oy hakkı, medeni haklar, savaşın sonu, diktatörlük rejiminin yıkılması, eşcinsel çiftler için evlilik eşitliği - ve onları siyasi kaçınılmazlıklara dönüştürmek.
Özel politika teklifleri üzerine müzakereler önemlidir, ancak kamuoyu değiştikten ve iktidar sahipleri aktivist seferberliklerin yarattığı aksaklıklara cevap vermek için çabalıyorlarsa, bir hareketin sonuna geliyorlar. İlk aşamalarda, hareketler buhar kazandıkça, talebin temel ölçüsü araçsal pratikliği değil, halkla rezonansa girme ve bir nedenden dolayı geniş çaplı sempatiyi uyandırma kapasitesidir. Başka bir deyişle, sembolik enstrümantal trumps.
Çeşitli düşünürler, kitlesel hareketlerin, değişim yaratma yolunda daha dolaylı bir yol izlemekte oldukları için, direniş kampanyalarının sürekli bir ivme kazandığı ve iktidardakilere yeni zorluklar ortaya koyduğu bir anlatı oluşturmaya özen göstermelidir. 2001 adlı kitabında “Demokrasi Yapmak” kitabında usta bir sosyal hareket eğitmeni olan Bill Moyer, “güç sahiplerinin toplumun geniş ölçüde sahip olduğu değerleri nasıl ihlal ettiğini açıkça ortaya koyan“ sosyodrama eylemlerinin ”önemini vurgulamaktadır. yaratıcı yürüyüşlerden ve grevcilere, boykotlara ve diğer işbirliği dışı biçimlere, mekânlar ve meslekler gibi daha çatışmacı müdahalelere kadar - planlı direniş gösterileri - hareketler, Moyer'in sözleriyle “tiyatro siyaseti” sürecine giriyor “Sosyal bir sorunu kritik bir kamu sorununa dönüştüren bir kamu sosyal krizi yaratır”
Sahnelerin arkasında siyasi müzakerelerde yararlı olan dar teklif türleri genellikle etkili sosyodrama için ilham veren talepler değildir. Bu tema hakkında yorum yapan lider Yeni Sol örgütleyici ve Vietnam Savaşı karşıtı eylemci Tom Hayden, yeni hareketlerin dar ilgi alanlarına veya soyut ideolojiye dayanmadığını; bunun yerine, belirli bir sembolik yüklü mesele tarafından itilirler - yani “ahlaki bir tepkiye yol açan moral yaralanmalar”. “The Long Sixties” adlı kitabında Hayden, bu tür yaralanmaların birkaç örneğini belirtir. Sivil haklar hareketi için öğle yemeği sayaçlarının toplanmasını, Berkeley'in Özgür Konuşma Hareketi broşürünü kullanma hakkını ve çiftçi hareketinin, göçmen işçilerin sömürülmesinin sembolize ettiği bir araç olan kısa kulplu çapayı kınamalarını içeriyor sakatlanan emek işçiliği alanlarında.
Bazı açılardan, bu sorunlar başındaki “kazanılabilirlik” standardını değiştiriyor. Hayden, “Şikayetler, statükodaki ufak değişikliklerle çözülebilecek yalnızca maddi bir tür değildi” diyor. Bunun yerine, iktidarda olanlar için benzersiz zorluklar yarattılar. “Bir öğle yemeği sayacını ayırmak, daha büyük kurumların ayrıştırılması için devrilme sürecine başlar; Öğrenci broşürüne izin vermek kararlarda bir öğrenci sesini meşrulaştırır; Kısa saplı çapaları yasaklamak, işyeri güvenliği yönetmeliklerini kabul etmek anlamına geliyordu. ”
Belki de şaşırtıcı olmayan bir şekilde, sembolik ve araçsal talepler arasındaki karşıtlık, farklı organizasyon geleneklerinden gelen aktivistler arasında çatışma yaratabilir.
Saul Alinsky, yalnızca “ahlaki zaferler” üreten eylemlerden şüpheleniyordu ve yalnızca halkla ilişkiler eylemleri olarak gördüğü sembolik gösteriler üretiyordu. Alinsky'nin Organize Sanayi Bölgeleri Vakfı'nın direktörlüğünü üstlenen Ed Chambers, danışmanının kitlesel seferberlik şüphesini paylaştı. “Radikallere Yönelik Kökler” adlı kitabında, Chambers, “1960'lerin ve 70'lerin hareketleri - sivil haklar hareketi, savaş karşıtı hareketi, kadın hareketinin - canlı, dramatik ve çekici olduğunu” yazıyor. romantik meseleler, ”dedi. Odaların, araçsal kazanımları arttırmak yerine medyanın dikkatini çekmeye çok odaklandıklarına inanıyor. “Bu hareketlerin üyeleri çoğunlukla, Ulusal Muhafızların tüfek varillerine çiçek yerleştirmek, bir ya da iki dakika boyunca bir politikacıyı utandırmak veya beyaz ırkçıları kızdırmak gibi sembolik ahlaki zaferlere odaklandı” diye yazıyor. “Ahlaki zaferlerin gerçek bir değişime yol açıp açmadığına dair herhangi bir yansımadan kaçınıyorlardı.”
Onun zamanında Gandhi benzer eleştiriler duyardı. Yine de, denize karşı yürüyüşü gibi kampanyaların etkisi çok büyük bir çürütme sağlayacaktır.
Tuz satyagraha - ya da Gandhi'nin yürüyüşüyle ​​başlayan şiddetsiz direniş kampanyası - halkın desteklenmesi ve değişimin etkilenmesi için artan, militan ve silahsız yüzleşmenin kullanılmasının belirleyici bir örneği. Aynı zamanda, sembolik taleplerin kullanılmasının en azından başlangıçta, alay ve sarsıntıya neden olduğu bir durumdur.
Sivil itaatsizlik için bir hedef seçmekle suçlandığında, Gandi'nin seçimi akıl almazdı. En azından bu, Hindistan Ulusal Kongresi'nin İngiliz yönetimine meydan okumanın temel noktası olarak tuz yasası konusundaki fikrine ortak bir cevaptı. Tuza vurgu yapmakla alay etmek, Devlet adamı ünlü“Gülmemek zor, ve bunun en çok düşünen Kızılderililerin havası olacağını düşünüyoruz.”
1930’te, Hindistan Ulusal Kongresi’ndeki enstrümantal olarak odaklanan organizatörler, “egemenlik statüsü” kazanarak Hindistan’ın daha fazla özerklik kazanıp kazanmayacağı ve İngiliz’lerin nasıl bir düzenlemeye girebileceği konusundaki adımların ne olacağı anayasal sorular üzerinde yoğunlaştı. Tuz yasaları, talep listeleri bakımından neredeyse hiç yüksek olmamak üzere en küçük önemsiz bir kaygıydı. Biyografisi Geoffrey Ashe, bu bağlamda, Gandhi'nin bir kampanya için temel olarak tuz seçiminin “modern zamanların en garip ve en parlak siyasi mücadelesi” olduğunu savunuyor.
Mükemmeldi çünkü tuz yasasına meydan okumak sembolik bir öneme sahipti. “Hava ve suyun yanında,” dedi Gandhi, “tuz, belki de yaşamın en büyük gerekliliğidir.” Herkesin satın almaya zorlandığı ve hükümetin vergilendirdiği basit bir üründü. Babür İmparatorluğu'nun zamanından beri, devletin tuz üzerindeki kontrolü nefret edilen bir gerçekti. Kızılderililerin doğal birikintilerden serbestçe tuz toplamalarına veya denizden tuz atmalarına izin verilmemesi, yabancı bir gücün, alt kıtanın insanlarından ve kaynaklarından haksız yere nasıl kazanç sağladığının açık bir örneğiydi.
Vergi herkesi etkilediği için şikayet evrensel olarak hissedildi. En ağır yüklenen gerçeği öfkeye katkısı yoksul. Hükümet tarafından tahsil edilen tuzun fiyatı, Ashe, “yerleşik bir vergi aldık - büyük değil, ancak bir aileye sahip bir işçinin yılda iki hafta ücret alabilmesi için yeterli” dedi. Ve insanlar Gandhi'nin aleyhindeki suçlamasına hızla cevap verdiler.
Gerçekten de, kampanyayı gülünç kılanlar, yakında gülmeyi bırakmak için sebepleri vardı. Her köyde hangi satyagrahis yürüdüler, kitlesel kalabalığı çekti - Hacıların dua ettiğini görmek ve Gandhi'nin kendini yönetme ihtiyacından bahsettiğini duymak için toplanan 30,000 insanının sayısı kadar. Tarihçi Judith Brown'un yazdığı gibi, Gandhi “sivil direnişin birçok yönden siyasal tiyatroda, izleyicilerin oyuncular kadar önemli olduğu iddiasını kavradı.” Alayı sonrasında, yerel yönetim görevlerinde görev yapan yüzlerce Kızılderili emperyal hükümet pozisyonlarından istifa etti.
Yürüyüş, denize ulaştı ve itaatsizlik başladıktan sonra, kampanya etkileyici bir ölçekte gerçekleşti. Ülke genelinde, çok sayıda muhalif, tuz ve madencilikle doğal yatakları taramaya başladı. Madeni olmayan yasadışı paketler satın almak, kalitesiz olsalar bile milyonlarca onur madalyası haline geldi. Hindistan Ulusal Kongresi kendi tuz deposunu kurdu ve örgütlü eylemcilerden oluşan gruplar hükümetin tuz işlerine şiddetsiz baskınlar düzenledi, üretimini durdurma girişimleriyle bedenleriyle yol ve girişleri engelledi. Çıkan dayak ve hastaneye yatışların haberleri dünya çapında yayınlandı.
Kısa süre sonra, meydan okuma yerel şikayetleri içerecek ve ek işbirliği dışı eylemler üstlenecek şekilde genişledi. Milyonlarca kişi İngiliz kumaş ve likör boykotuna katıldı, gittikçe artan sayıda köy yetkilisi görevlerinden istifa etti ve bazı illerde çiftçiler toprak vergisi ödemeyi reddetti. Gittikçe çeşitlenen biçimlerde, kitlesel uyumsuzluk geniş bir alanda gerçekleşti. Ve İngiliz yetkililer tarafından baskıya alınacak enerjik girişimlere rağmen, aylarca devam etti.
Brown, “geniş bir destek alabilecek ve hareketin uyumunu koruyabilecek” konuların bulunmasının “böylesi bölgesel, dini ve sosyo-ekonomik farklılıkların olduğu bir ülkede basit bir iş olmadığını” belirtti. Gelecekteki başbakanın babası Motilal Nehru, “Hiç kimsenin bunu düşünmedeki tek harikası” dedi.
Bir talep olarak tuz seçimi tartışmalı olsaydı, Gandi'nin kampanyayı nasıl sonuçlandırdığı aynı şekilde olurdu. Enstrümantal standartlara göre değerlendirilir, tuza çözünürlük satyagraha kısa düştü. 1931'in başlarında, kampanya ülke genelinde geri döndü, ancak ivme kaybediyordu. Baskılar çok ağır oldu, Kongre liderliğinin büyük kısmı tutuklandı ve hükümeti tarafından mülkiyeti ele geçirilen vergi direnişleri çok büyük maddi sıkıntılarla karşı karşıya kaldı. Hindistan Ulusal Kongresi'ni destekleyen ılımlı politikacılar ve iş dünyası üyeleri bir karar için Gandhi'ye başvurdu. Örgütle birlikte birçok militan bile görüşmelerin uygun olduğu konusunda hemfikirdi.
Buna göre, Gandhi Şubat 1931’te Lord Irwin ile görüşmelere başladı ve Mart 5’te iki kişi bir antlaşma ilan etti. Kağıt üzerinde, pek çok tarihçi, bunun bir doruğa karışmadığını savundu. Anlaşmanın kilit şartları Hindistan Ulusal Kongresi için pek uygun görünmüyor: Sivil itaatsizliği askıya almak için hapiste tutulan protestocular serbest bırakılacak, davaları kaldırılacak ve bazı istisnalar dışında hükümet baskıcı güvenliği kaldıracak döneminde uyguladığı yönetmelikler satyagraha. Yetkililer, hükümet tarafından toplanan para cezalarını vergi dayanağıyla ve henüz üçüncü kişilere satılmayan mülkleri iade edecekler. Ve aktivistlerin, İngiliz bezinin barışçıl boykotunu sürdürmelerine izin verilecek.
Bununla birlikte, pakt gelecekteki müzakerelere bağımsızlık konusundaki soruların tartışılmasını erteledi, İngilizler iktidar üzerindeki tutumlarını gevşetme konusunda hiçbir taahhütte bulunmadı. (Gandhi, daha sonra 1931’te görüşmelere devam etmek için Londra’daki bir Yuvarlak Masa toplantısına katılacak, ancak bu toplantı çok az ilerleme kaydetti.) Hükümet, Hindistan Ulusal Kongresi eylemcilerinin kesin talebi olan protesto kampanyası sırasında polis eylemiyle ilgili soruşturma yürütmeyi reddetti. . Son olarak ve belki de en şok edici olanı, Tuz Yasası'nın kendisi, kıyı bölgelerindeki yoksulların kendi kullanımları için sınırlı miktarlarda tuz üretmelerine izin verilmesi imtiyazı ile yasa olarak kalır.
Gandi'ye en yakın siyasetçilerden bazıları, anlaşma şartlarından büyük ölçüde dehşete düştüler ve kampanyanın hedeflerine ulaşamadığı konusundaki değerlendirmelerine çeşitli tarihçiler katıldı. Geçmişe bakıldığında, Gandi'nin müzakerelerde çok fazla para verip vermediği konusunda tartışmak kesinlikle meşru. Aynı zamanda, anlaşmayı yalnızca araçsal olarak yargılamak, daha geniş olan etkisini kaçırmaktır.
Sembolik Zaferi Hak Talep Etmek
Kısa vadede olmasa da, artan kazanımlar, sembolik talepleri veya taktikleri kullanan bir kampanya başarısını nasıl ölçer?
Moment odaklı hareketler için, ilerlemenin yargılanacağı iki temel ölçüm vardır. Hareketin uzun vadeli hedefi bir konu hakkında kamuoyunu değiştirmek olduğundan, ilk önlem, belirli bir kampanyanın bir hareketin sebebi için daha popüler destek kazanıp kazanmadığıdır. İkinci önlem, bir kampanyanın hareketin daha da tırmanma kapasitesini arttırıp arttırmadığıdır. Bir sürücü, aktivistlerin başka bir gün daha güçlü bir konumdan savaşmalarına izin verirse - daha fazla üye, daha yüksek kaynaklar, daha fazla meşruiyet ve genişletilmiş bir taktik cephaneliğiyle - organizatörler, kampanyanın önemli olup olmadığına bakmaksızın başarılı olduklarına ikna edici bir dava açabilirler. kapalı kapı pazarlık oturumlarında ilerleme.
Bir müzakereci olarak kariyeri boyunca, Gandhi şartsız uzlaşma konusunda istekli olmanın önemini vurguladı. Joan Bondurant'ın prensipleri hakkındaki algısal çalışmasında gözlemlediği gibi satyagrahaPolitik ilkelerinden biri “taleplerin gerçeğe uygun bir şekilde asgariye indirilmesi” idi. Gandhi'nin Irwin ile yaptığı anlaşmanın, harekete onurlu bir şekilde son vermesini ve gelecekteki mücadele. Gandhi'ye göre, vali yardımcısı, sınırlı olsalar bile, tuz yasası istisnalarına izin verme anlaşması, eleştirel bir ilkenin zaferini temsil ediyordu. Dahası, İngiltere'yi eşit olarak pazarlık etmeye zorladı - bağımsızlık konusundaki sonraki görüşmelere genişletilecek hayati bir emsal.
Kendi tarzlarında, Gandi'nin muhaliflerinin çoğu, antlaşmayı emperyal güçler için kalıcı bir sonuç yanlışı olarak gören bu imtiyazların önemi konusunda anlaştılar. Ashe'nin yazdığı gibi, Delhi'deki İngiliz resmi görevlisi “daha ​​sonra… Irwin'in Raj'ın asla geri kazanamadığı ölümcül hava boşluğu olarak harekete geçti” dedi. Şimdilerde rezil bir konuşmada, İngiliz İmparatorluğu'nun önde gelen savunucusu Winston Churchill “Bay Gandhi'yi görmek için… endişe verici ve ayrıca mide bulantısını yaptı… Kral İmparatoru'nun temsilcisi ile eşit şartlarda parlağa yardım etmek için Vali vali sarayının basamaklarını yarı yarıya çırpındı.” dedi. - “fanatik” ve “fakir” olarak gördüğü bir adam - hapishaneden çıkmak ve “sahnede muzaffer bir muzaffer” ortaya çıkarmak için.
İçeridekiler kampanyanın sonucuyla ilgili çelişkili görüşlere sahip olsa da, geniş halk çok daha az eşdeğerdi. Hindistan Ulusal Kongresi’ndeki Gandhi’nin antlaşmasına kuşkuyla yaklaşan radikallerden Subhas Chandra Bose, kırsal bölgedeki tepkiyi gördüğünde görüşünü revize etmek zorunda kaldı. Ashe dediği gibi, Bose Bombay'dan Delhi'ye Gandhi ile gittiğinde, “daha ​​önce hiç tanık olmadığı gibi alkışlar gördü” dedi. “Mahatma doğru bir şekilde karar vermişti” diye devam ediyor Ashe. “Tüm siyaset kurallarına göre kontrol edildi. Ancak halkın gözünde, İngilizlerin herhangi bir ayrıntıdan daha ağır basan emirler vermek yerine müzakere edilmesinin açık olduğu gerçeği ”dedi.
Günümüzde hala yaygın olarak okunan Gandhi'nin etkili 1950 biyografisinde, Louis Fischer Salt March'ın mirasının en çarpıcı bir değerlendirmesini sunuyor: “Hindistan şimdi özgürdü” diye yazıyor. “Teknik olarak, yasal olarak, hiçbir şey değişmedi. Hindistan hala bir İngiliz kolonisiydi. ”Ve yine de tuzdan sonra satyagraha“İngiltere'nin bir gün Hindistan'ı yönetmeyi reddetmesi ve bir gün Hindistan'ın yönetilmeyi reddetmesi kaçınılmazdı.”
Daha sonraki tarihçiler, Gandhi'nin Hint bağımsızlığına katkısı hakkında daha ayrıntılı bilgiler sunmaya çalıştılar ve kendilerini Gandhi'yi “bir ulusun babası” olarak belirsiz kılan ilk jenerasyon biyografik biyografilerden uzak tuttular. ve İngiltere'nin Hindistan'dan ayrılmasına katkıda bulunan ekonomik baskılar, özellikle de İkinci Dünya Savaşı'na eşlik eden jeopolitik kaymalar. Yine de, Salt March gibi araçların kritik olduğunu, Hindistan Ulusal Kongresi'nin örgütlenmesini ve popüler meşruiyetini inşa etmede merkezi rol oynadığını kabul ediyor. Her ne kadar kitlesel protesto gösterileri emperyalistleri kovmasa da, siyasi manzarayı derinden değiştirdiler. Sivil direniş, Brown, “İngilizlerin Hindistan'ı ne zaman ve nasıl terk edecekleri konusunda karar vermeleri gereken ortamın çok önemli bir parçası olduğunu” yazıyor.
Martin Luther King Jr.'ın otuz yıl sonra Birmingham’da yapacağı gibi, Gandhi, araçsal değeri sınırlı ancak hareketin sembolik bir kazanım iddia etmesine ve güçlenerek ortaya çıkmasına izin veren bir anlaşmayı kabul etti. Gandhi'nin 1931'teki zaferi son değil, Kral'ın 1963'inde değildi. Günümüzde sosyal hareketler ırkçılık, ayrımcılık, ekonomik sömürü ve emperyalist saldırganlıkla mücadeleye devam ediyor. Ancak, eğer seçerlerse, ahlaki zaferi kalıcı değişime dönüştüren güçlü ata örneklerinin yardımı ile yapabilirler.
Mark Engler ile kıdemli bir analist Odakta Dış Politika, editör kurulu üyesi muhalefetve katkıda bulunan bir editör Evet! dergi.
Paul Engler, Los Angeles'taki Çalışma Zayıflama Merkezi'nin kurucu direktörüdür. Politik şiddetsizliğin evrimi hakkında bir kitap yazıyorlar.
Web sitesi üzerinden ulaşılabilir www.DemocracyUprising.com.
Buradasınız: Anasayfa > Sosyal ve Politik > Demokrasi > Reformlar > Asla Olmadığın Şeyleri Rüyada Tut ve 'Neden Değil?'
Sistemle Savaşmalı mıyız, Değişim Olmalı mı?