20 Ocak 2017 Soda içince bile geçmeyen iç sıkıntısı
26 Ocak 2017 Bi’ de beni ölümüne tek çek
Allah kelamı, İnşirah Suresi'nde ”Boş kaldın mı hemen bir işe koyul” buyuruyor. Eskiler de “kendini fazla dinleme, yok yerden hastalık çıkarırsın” derler. Bugün eskilerin kendini fazla dinlemek diye adlandırdığı şey, hayatımıza ilk depresyon olarak girdi.
Durup dinlemek eylemini de bize şehir yaşamı “kazandırdı.” Modernizm ve kent yaşamı, insanları bedenen ve ruhen yorduğu gibi birtakım ayrıcalıkları da beraberinde getirdi. İmkanlar ve olanaklar arttıkça hayattan beklentimiz değişti. Depresyonun ne olduğunu bilmeyen ve yaşadığı hayat bugün bizim için her yönüyle depresyon sebebi olan anne babalarımız, “başka türlü bir hayat”ı hayal etmenin mümkün olmadığı aynılık çevresinde söylenmeyi bile ayıp sayarlardı.
Bugün hayatımızda hiçbir şey onlarınki ile aynı değil, yaşadığımız sıkıntıların türü, nefes aldığımız çevre, motive olduğumuz şeyler, beklentilerimiz, aldıklarımız, verdiklerimiz hiçbir şey benzemiyor.
Sıkıntı da burada başlıyor. Eskiler, hayatlarından memnuniyetsizlikleri başladı mı hemen daha kötüsünü düşünürlerdi. Daha kötü hayatları, daha kötü şartları düşünerek içinde yaşadıkları hayatı sevmeyi öğretirlerdi kendilerine. Bugün biz öyle miyiz, öyle olabiliyor muyuz? Her yerde, her mekanda eşyanın daha iyisine maruz kalıyoruz. Ne zaman bir şeylerden rahatsız olsak, pusuda bizi bekliyormuş gibi bir “iyi” çarpıyor gözümüze. Bizden iyisi, daha iyisi, en iyisi olarak pazarlanan her şeyin şiddeti altında eziliyoruz. Bizden daha kötüsünü düşünmek aklımızın ucuna bile gelmiyor.
Çünkü modern yaşam, “hep en iyiye, daha iyiye” koşulluyor bizi. “Şehrin-merkezinde-havuzlu-bahçeli-avmli-otoparklı-teniskortlu-ve-geri-kalan-her-şeyli” konut reklamları, asansörsüz apartmanlardaki iki artı bir hayatları zehirliyor. Sobadan değil, “daha iyi”den zehirleniyoruz.
Dolayısıyla biz, yerinme duygusunu bastırmaya antidepresanları aspiratörün üstüne koyarak başladık ilkin. Antidepresan almak herkes için olağan bir şeydi çünkü herkes depresyondaydı ve yine herkes bu duruma razıydı. İlaç alıyor olmak sadece kişinin kendisinin bildiği bir şeydi, ulu orta bahsetmenin lüzumu yoktu. Sonra bazılarımız, birtakım rahatsızlıklardan konfor devşirebileceğini fark ettiler.
Birtakım insanlar, diğer insanların da depresyonda olma ihtimalini es geçerek, daha fazla tolerans ve ilgi bekleyerek başladılar işe… Sonra bu da normalleşti… Diğerlerinden farklılaşmak adına verilen abartılı tepkiler, hastalık kisvesine büründürülünce herkes tarafından tolere edilmesi gereken bir şeymiş gibi algılandı.
Ne doktor kontrolü ne bir şey… Herkes, kendisini durup dinleme doktoru olarak, başkalarının hayatını zorlaştıran hastalık isimleri koydu kendine…
“Bende panik atak var, ben borderline'ım, bende bipolar bozukluk var” demek mühim bir şey oldu. Sanki yaka kartımıza bir yıldız ekleniyordu böyle olunca…
Halbuki gerçekten 'borderline'dan muzdarip bir kişi böyle bağırır mı kendisini?
Şehrin insanına bunca mahremi böylesi bağırmayı kim öğretti?
# İnşirah Suresi
# Kendini dinlemek
# Depresyonda olma ihtimali
# Bipolar bozukluk