simvesedef: Aralık 2014
Gri bir sis serildi önümüze. Kapıları yitirdik sonra. İçine gizlenilir tek bir oda kalmadı. Ayaklarımız silik çizgiler boyu ilerledi, yorulduğumuzu söyledik. Her yol kendi sonsuzluğuna varıyor, dediler. Hiçbir yolu sonsuza dek izleyemeyeceğimizi düşündük. Gönderen
Susup öylece gidebileceğimizi söylediler. Sorduk sonra: '' Nereye?''.
Dünya, bir gün, kutuplardan ölümcül birer ısırıkla ısırılmış gibi acıyla haykırdı. Hızını arttırdı, öfkeyle. Gittikçe daha büyük bir hızla dönüyordu. Yörüngesi kanamaya başladı. Önce taşları çatırdadı evlerimizin. Savruk rüzgârlar gibi noktadan noktaya umarsız ve dağınık gezindik. Cebime gizlenmek istiyorsun örümcek, hayır! Sen de benimle nesnelerin çözülüşünü, yaşamın ağarışını izlemek zorundasın! Dünya parçalara ayrıldı sonunda! Biz nasıl oldu da kurtulduk? Ben, bir bisiklet pedalı, bir örümcek... İşte koca dünyadan üçümüz kalakaldık. Birbirimizin ne dilini biliriz ne varlık bilincini
Uzayın boşluğuna, sizi, dağılır ve çözülürken izliyorum ben. Şimdi. Sesimi duyabilmeliydiniz..Çevirmekten hep korktuğum pedalı, bana örtük bir kahkaha ile bıraktınız demek. Elbette, elbette siz, her şeyi bilirdiniz. Birbirinize karışırken üstelik; siz, bir baykuş, bir iki dost, birkaç yol mesela, karışırken en gizli sırlarınıza kadar... Siz birbirinize bu denli karışırken bir tanrının bilgisine, aklına erişebilirdiniz. Sesimi duyabilmeliydiniz. Açık ki bizi üzerinde durduğumuz gök taşına siz fırlattınız. Bunca ölümü ve çözülüşü izlemenin gözlerime düşürdüğü dehşeti kalbinize haykırabilmeliydim. Hayır bir pedal ve bir örümcekle asla dost olmayacağım! Sesimi duyabilmeliydiniz. Burada beni, aklımın içinde bir avare gibi dolaşan sesimle baş başa bırakmamalıydınız. Ama ne yaptığınızı biliyorum. Üzerimde tozuyorsunuz, ellerim ağırlaşıyor, dünyanın mezarlığı olacağımı nerden bilebilirdim? Sesimi duyabilmeliydiniz. Bu kadar tozla ne yapabilirdi ki insan?
SARI Ablamın eltisidir Sarı. Sarı'nın çiğ sesi o daha merdivenlerdeyken duyuluyordu. Gürültüsüyle girdi içeri, girer girmez de ağzından sözcükler boşaldı:
- Vah ablam vah, duydun mu? Vallahi delirttiler kızı.
Omuzlarında kar taneleri eriyordu. Ellerini göğsünün altında birleştirmişti. Oturdu. -Ne olmuş kimi delirttiler, diye sordu ablam.
-Bizim, dedi, Hatice zehir içmiş. Vah ki vah, yirmisinde daha.
Telaşlanmadık, haberi önden almıştık zaten.
-Siz de hiç sahip çıkmadınız be ablam, hiç sahip çıkmadınız kıza.
Durduk, yüzüne bakakaldık.
-Bizimle ne ilgisi var? Anası babası sahip çıkmamış...
-Aah, ah, dağ gibi ağabeyim ah, bilse kızı ne hallerde!
-Be, sahip çıksaydın sen Sarı'm.
-Biz kavgalıyız ablam o anası olacak zebaniyle, ben ne edeyim? Elimden gelse yapmaz mıyım?
-Kız evinizde yatıp kalkıyor.
-Yok, ablam yok. Bir iki geldi yatıya. Gitti gidiyordu vallahi. Gencecik kızı. Midesini yıkamışlar.
-Evet, duyduk, iyiymiş çok şükür.
-Ölebilirdi. Mavi gözleriyle gözlerimizi delerek baktı uzun. Vebali kimin boynuna, vah kimin boynuna kalırdı? Konuşurken lezzetli bir şey yemiş gibi neşeliydi dudakları. Ağzını şapırdatıyordu. Elini dizine vurdu.
-Bizim köşedeki bakkaldan almış ya zehiri. Vallahi büyük vebal, çok büyük.
-Sana gelseymiş, dedim.
Zehir senin ağzından da dökülüyor zaten, yazık yorulmuş bakkala çakkala kadar...
-Anlatsaymış yani sana bir sıkıntısı varsa, diye söylüyorum, dedim.
-Siz de onun yaşıtısınız be kızım. Bir günden bir güne aranıza alıp da konuşmadınız, eğleşmediniz yavrucakla.
Ablam bana baktı. Sus anlamında gözlerini kırptı.
-Kusura bakma Sarı abla, bize etmediğini bırakmamış o şeytan kadını da onun çocuklarını da insan yerine koyup konuşacak değiliz. Yeğenlerime de laf söyletmem. Daha kaç yıl oldu? Acımız, öfkemiz tazedir. Ağu kussalar koşmam yardımlarına. Kıza yazık, itilip kakılırdı hep, Allah biliyor ya, içim sızladı. Ama ölseler hiçbirinin cenazesine gitmem. Çok düşünüyorsan, git ilgilen, senin ağabeyinin kızı. Bizim nemiz ya? Biz sildik onları. Ne görür ne duyarız.
-Sen de pek sinirlisin. Bak hep gece yarılarına kadar oturmaktan, ağzına iki lokma ekmek atmamaktan bunlar. Rengin atmış vallahi. Aynı Elif'in kızı. O da iştahsız, kuş gibi yiyor, şu kadarcık kalmış yüzü. Kızım yanlış anlama, iyiliğini istediğimden söylüyorum. Gencecik kızlar deliriyor bak, açsın kızım açlık da insanın aklını bozuyor. Maazallah, rabbim korusun seni de kötülüklerden.
Sustum. Ablama döndü yine.
-Abla, bir geçmiş olsuna git e mi? Git bak bir ihtiyaçları, bir şeycikleri var mı diye. Ablam, git ne olacak?
A: Şimdi kaldıracak mısın taşları önümden? İteleye iteleye ayak parmaklarımı kanattım.
B: Sen, şu peçeni indirecek misin önce?
B: Öyleyse buraya taş yığmaya devam edeceğim. A: Öyleyse gözlerimi de kapayacağım. Üstelik senden gelecek tüm seslere sağır olacağım.
B: Hayır. Öylece kapanıp gidemezsin. A: Ben, senin gibi değilim. Gülümseyemem, dudak bükemem, dudaklarım yok benim, bu peçenin altında bucaksız bir karanlık var yalnızca. Bir gözenekten evrenin boşluğuna bakar gibi, anlıyor musun? Göreceğin kapkaranlık, uğultulu bir boşluk olacak sade.
B: Onu görmediğimi mi sanıyorsun?
A: Öyleyse peçemi indirmemi neden istiyorsun?
B: Peçeni indirmeni istiyorum çünkü. Kendi ellerinle o karanlığı herhangi birine gösterebilmeni... Bu saklı niyeti, örtüye çarpıp düşüveren, görünmez sözleri görmeyi... İyiliğini, küçük kıvraklıklarla gizlediğin ham kötülüğü, hinliği, pespayeliği, seni yani, insanı...
Dip dibe kavakların yapraklarının arasından evler parçalanmış görüntüler halinde seçilirdi. Bir gün yapraklar hiç var olmamış gibi tüm dallardan silindi. Çıplak dalların ardında uzaklar da çıplaklaştı. Evlerin çatılarını, sıkı sıkı kapanmış pencerelerini, alelacele boyanmış duvarlarını da görür oldum. Gökte yıldızlar, yerde kar ışıyordu. Balkonun içine ince bir rüzgar girdi. Etrafımdaki küçük dünya gözüme uçsuz bucaksız göründü. Gönderen
Bulutlar kümelendi. Ufuk kızıla döndü. Kızıl yaprakların üzerinden gölgeler geçti. ,
-Bugün kar yağacak, dedim.
Sustu, balkonun korkuluğundan
çekilerek mutfağa girdi.
-Burda soğuktan ve sessizlikten öleceğiz, dedi
içerden. -Hayır, sadece uyuyacağız. Uzun
bir uykuya dalacak, bahar inince uyanacağız, dedim.
-Bahara dek insan olmak dışında
her şey olacağız. Tuğlaları birbirinin ağırlığından ve dip dibeliğinden
bunalmış bir evin gürültüsü, kavgası ve huzursuzluğu var içimde.
-Peki, bahar inince mutlu olacak
-Hayır, yitirilmiş bütün bir
kışın ve seslerin yasını tutacağım.
Genco Erkal'ın vurucu sesinden Nazım Hikmet bize şöyle seslenir: ' Bu dünya soğuyacak günün birinde'.
Aklımda sıklıkla yankılanır bu ses. Çünkü bilirim ki soğuyacak olan dünya, çekirdeğine çekimlendiğimiz dünyadan ibaret değil.
üstünde kara iri, uzun, upuzun bir yılan var. Dertop olmuş. Kuyruğunu arıyorum gözlerimle. İki kadran
arasına kıstırılmış gibiyim, yalnızca izliyorum. Uzadıkça uzayan karanlıktan bir baş daha çıkıyor. O ve ben birbirimizi
üstünde iki kara yılan var. Uydurulmuş hikayelerin hemen hepsinde görmeye
alışkın olduğum bu değişmez ve bayağı yılan imgesinden usanç duyduğum yetmezmiş
gibi, karşımda aldırmaz ve pişkin bakışlarla içimi deşiyorlar. Beni
kadar sıradan! İşte böyle dökülüyor çatal dillerinden, aynı anda, aynı anda
birbirlerine dönerek söylüyorlar bu sözcüğü. Başları kayboluyor, şimdi iki
kuyruğu görüyorum yalnızca. Suya batıp çıkar gibi bir görünüp bir yitiyor
kuyrukları. Kerpiç evin duvarları üzerime eğiliyor. Yılanlar, yokmuşum gibi
birbirlerine burulmaya, akmaya devam ediyor. Hayır, kaçmıyorum. Aralarına
girmek, onlara karışmak, zehir zemberek sözlerle onları incitmek istiyorum. Ama
kapı, ayaklarımı çekiyor, odadan çıkıp salonda buluyorum kendimi. Üzerinde
uyuduğum kanepedeki sert yastık, mavi yorganımın kimsesizliği ve benek benek
olmuş yağ lekeleri beni eziyor. Geri dönüp, hesap sormaIıyım. Korku
sarıyor omuzlarımı. Hiçbir yılanı okuyabilecek gözlerim olmadığını ve onları
incitecek sözcükleri asla bulamayacağımı biliyorum. Odadaki küçük, bozuk
radyodan cızırtılar yükseliyor. Köşede bir piknik tüpü var. Evi yakabilirim,
yakabilirim! Onları küle döndürebilirim, onlardan gelecek bir harfe dahi
tahammülüm yok. Konuşmalarına fırsat vermeden... Öldürebilirim! Sen,
diyecekler, bıldırcın yumurtasının incecik kabuğundan da incesin. Ve saydamsın.
zehir var, diye bağırıyorum. Beni
böyle zehirlediler! Ayaklarımdan dilime bir ateş alıyor beni. Kireçle sıvanmış
duvarların soba dumanından kararmışlığı, toprak damı tutan soyulmuş kütüklerin
yoksulluğu, kanepemin önüne yuvarlanmış patates ve tanıdığım tüm nesneler beni
boğuyor. Dış kapıya koşuyorum. Dut ağacından dut kuşlarının çığlıkları
yükseliyor. Çimenler hızla uzuyor, göğe değiyor başım, gök mü alçaldı? Koşmaya devam ediyorum. Ayağımın altında lavlar
kaynıyor. Yokuş iniyorum. Buğday tarlasında ince bir rüzgar geziniyor.
Kulağımda derenin cılız sesi... Kanımda, biliyorum, zehir dolaşıyor. Suya
gitmeliyim. Çoban çocuklar çelik çomak oynuyor. Koyunlar, telaşsız eğik başlarla geziniyor. Dilimin ağzımın içinde uzadıkça uzadığını
seziyorum. Soluk almak için dilimi dışarı yolluyorum. Dilimin ucunun
çatallaştığını ben, şimdi görüyorum. Kemiklerim eriyor. Emekleyerek suya
ulaşmaya çalışıyorum. Kurbağalar kaçışıyor, çekirgeler renkli incecik kanatlarını
açarak göğe sıçrıyor. Dünya uzuyor, kısalıyor, yassılaşıyor. Mavi göğü ak
bulutlar sarıyor, ak bulutlar bir bir kanıyor. Şimdi çatlayarak damarlarım,
çatlayarak öldürecek beni. -Bizi izliyor. Kapıda, bir aptal
gibi, taşlaşmış gibi izliyor. Ona bakmalısın.
-Başımı eziyorsun, izin verirsen
bakacağım. -Varlığı canımı sıkıyor. Ama
yerimden kıpırdamayacağım. Hem burda ölmesini, acı çekerken çığlıklar atmasını
istemiyorum. Gidecek nasılsa. Ona bakmalı ve içine korku salmalısın.
-Hantal gövdeni gövdemden biraz
ayırırsan onu görebileceğim.
- Al işte, orda, bak.
-Haklısın, sürüne sürüne yanına
varmaya, onu sarmaya, sokacak bir yer bulup, dilimden zehir akıtmaya değmez. Düşünsene, bunca çaba! Oraya ben de
gitmeyeceğim. Nasıl da sönük bakışları! Hiç böylesini görmemiştim, gözleri
bataklık gibi. Uykuya daldığımda senin başının ezilmiş olduğunu, tadını
sevdiğim o dilinin dışarda olduğunu ve bir parça ip gibi cansız uzandığını görüyorum
bazen, şimdi bu bataklıkları görünce aynı sıkıntı doldu içime. Onu burdan
uzaklaştırmalıyız. -Rüyalarına girdiğimi bilmiyordum.
-Şimdi biliyorsun işte. Ama konumuz
-Peki, kızma hemen. Onu
uzaklaştırmalıyız. Baktın ona, neler gördün, sen onu söyle.
-Ona bir masal anlatacağız.
-Bir masal mı?
-Evet. Aklında çok fazla sözcük var.
-Bazılarını yakalayabilir misin? Ona
kendi masalını anlatabiliriz.
-Harika! Öyleyse işimiz kolay
olacak. Çünkü tek bir sözcük yeterli olacak.
-Yok. Ona ‘yok’ diyeceğiz.
-Ama bu çok anlamsız. Hangi masal
tek sözcükle, üstelik böyle önü sonu belirsiz bir sözcükle yazılır?
-Dedin ya, ona kendi masalını
anlatacağız. Ve o, bizi anlayacak.
Gri bir sis serildi önümüze. Kapıları yitirdik son...
Susup öylece gidebileceğimizi söylediler. Sorduk s...
Dünya, bir gün, kutuplardan ölümcü...
SARI Ablamın eltisidir Sarı. Sarı'nın çiğ ses...
A: Şimdi kaldıracak mısın taşları önümde...
Dip dibe kavakların yapraklarının arasından...
KIŞ UYKUSU Bulutlar küm...
Genco Erkal'ın vurucu sesinden Nazım Hikmet bize ş...