EYVAH KARDEŞ GELİYOR
Anne- babalar çocuğun yeni bir kardeşle hayatı paylaşmanın zorluklarını zaman zaman anlayamayabilirler. Çocuk, yeni gelen bebekten nefret edebilir hatta ondan kurtulmak için iç dünyasında hayaller bile yaratabilir. Bu çocuğun kötü bir birey olduğunu veya olacağını göstermez. İnsanlar doğumundan itibaren birine bağımlı doğarlar. Bağımsızlaştıktan sonra bile ilgiye, sevgiye ve şefkate ihtiyaçları vardır. Yeni gelen bebek ile çocuk bunların azalacağını hissedebilir ve yeni gelen bebeği, kendi güven ortamını tehdit edici bir unsur olarak görebilir. Anne- babanın, kardeşi doğmadan önce çocuğa, onların ilişkisinin ne kadar güzel olacağını, ne kadar iyi geçineceklerini, beraber oyunlar oynayacaklarını söylemeleri, büyük çocuğu beklentiler içine sokar. Büyük çocuk kardeşiyle oyunlar oynayacağını düşünürken onun küçüklüğü karşısında bütün hayalleri yıkılır. Oyun oynamak istese oynayamaz, sarılıp öpmek istese, anne- babasının ikazları karşı karşıya kalır. Herkesin ilgisinin de bebeğin üzerinde olması çocuğun kardeşini sevmemesine, hatta yok olması isteğine kapılmasına neden olabilir. Eve bebek geldikten sonra bir zamanlar evin küçüğü olan çocuk artık abi olmuştur. Herkes ona “sen artık büyüdün”, “artık abi oldun”, “kardeşine örnek olmalısın” gibi öğütler verir, fakat aksine çocuk hiç de büyümek istemediği bir yaşta olabilir.