Eşek Muhabbeti |
Written By: Genç Öğrenci - Haz• 13•13
Bir meclis tahayyül ettim. Bir sohbet ortamı. Kimler mi var? Necatî, Şeyhî, Ziya Paşa, Namdar Rahmi Karatay, Âli Bey, Kaygusuz Abdal, Neyzen Tevfik, Hüseyin Rif’at Işıl, Ömer Hayyam, Said Bey, Mehmet Akif, Hoca Hayret Efendi…
Yatmadan önce düşündüğüm bu değerli zevat-ı kiram rüyamda karşıma çıkmasın mı? Rüyada bile olsa heyecanlandım tabii.
Şöyle kenardan seyrediyorum onları. Beni görmüyorlar. Muhabbet ateşi alevlenmiş olmalı ki ortadaki delikanlı, semaver çayının birini doldururken biri boşalıyor. Tavşan kanı gibi çaya ağzımın suyu akmadı desem yalan olur. Birden Ziya Paşa parladı. Sinirli sinirli:
“Bre densiz mendebur. Sen ne olduğunu sanırsın ki olmayan aklınla akıl vermeye kalkışırsın!”
Eşşek âlim olmaz taş taşımakla tekkeye
Dostlarım, akıl vermek kadar aklı kime verdiğine dikkat etmek gerekir. Değil mi efendim!
“Ah iki gözüm” dedi Namdar Rahmi Karatay. “Her mecliste söylemişim, insan kendi sınırlarının farkında olacak. Kimle muhatap olduğuna dikkat edecek.”
Bir hamal kayığını sarhoş bilmez, yat sanır
Eşeğe gem vurmayın, kendisini at sanır
“Böyle akıldan piyade olanlara her fırsatta haddini bildireceksin. Kıymetleri üstünde değer verildiklerinin farkına vardıklarında önleri alınamaz olurlar.”
“Mamafih, azizim değişen bir şey yok yani.” dedi Ziya Paşa.
Zerdûz palan ursan eşek yine eşektir
“Pek müşkil bir hâli enfes tarif ettin azizim Ziya. Eğer insanlık mekân ile irtibatlı olsaydı benim çok öncelerden söylediğim şu beyit içindekini bizden de ulvî mertebeye itila eylerdi ki mansıb da şöhret de ona layık olurdu.”
“Nedir o beyit?” dedi Mehmet Akif Bey.
Necati Bey, beyti okudu.
Kûyine gelmek ile aşık dirilmesin rakîb
Hacı olmaz bellüdür varmağ ile har Kabe’ye
“Azizim, aşık dedin rakîb dedin de sevgiliye benden başka aşık olanları eşek kisvesine münasip gördüğümü burada size itiraf etmek isterim.” dedi Âli Bey.
Sa’y idüp kûyın tavaf eylese düşman gam degül
Âdem olmaz varsa yüz bin kerre bir har Kabe’ye
Çayını yavaş yavaş yudumlayan Hoca Hayret Efendi’ye hayret ediyordum; çünkü hiç lafa karışmadı, öylece minderin üzerinde oturuyordu. Yerinde kımıldanıp durmasına bakılırsa bir şeyler söylemeye hazırlıyordu kendisini. Ve beklediğim gibi de oldu.
“Efendim, geçenlerde garip bir âdemoğlu gelip yazdığı gazelde bikr-i mazmundan dem vurdu. Alıp bir bakıver hoşuna gidecek, dedi. Aldım gazeli, gazel demek ne kadar isabetli olursa tabii, şöyle bir nazarımı gezdirdim. Bırakın bikr-i mazmunu kadim mazmun da yok zırvaların arasında. Herife kızdım ve şu beyti başından aşağıya üfürdüm. Belki istifadesi olur diye.” “Neymiş o azizim” dedi Mehmet Akif Bey.
Bikr-i mazmundan dem urmuş bakın divaneye
Bikr-i mazmun nerde, sen nerde behey eşşek
“Hay ağzına sıhhat” dedim gizlendiğim sütunun arkasından. Eyvah, sesimi duydular mı acaba? Neyse ki ortamdaki takdir sesleri duyulmama mani oldu.
Muhabbet, insan ve eşek odaklı olmaya başlamış; hemen hemen herkes bir şeyler söylemişti. Bütün bunları dinledikten sonra Akif de bir şeyler söyledi çok mütevazı bir şekilde.
Ölen insan mıdır ondan kalacak şey eseri
Bir eşek göçtü mü ondan da nihayet semeri
Der demez semaverin kenarındaki mangala uzanıp çubuğundaki tütününü yakan Şeyhî cılız bir ses tonuyla “Evet evet, eşek ölünce semeri kalır. Zaten ondan yadigâr olarak iki şey kalır. Biri budur, yani semeri. Diğerine de itler sevinir.”
Gicesi karganın baykuşa gündür
Eşeğin ölümü ite düğündür
“Eşek ölse bile eşşeklik bâki kalır” dedi Kaygusuz Abdal. “Eşek ölür, doğru; ancak insan suretindeki eşşeklere ne diyeceksiniz?”
Terk etmedim benliğimi
Hiç yeri olmasa bile kenarda demlenen Neyzen söze karıştı. Nereye oturtulacağı belli olmayan bir dörtlük savurdu.
Sanma ciddiyetle sarf ederim san’atımı
Bezm-i mey’de sufehânın saza meftûn oluşu
Bunu işitince Akif bir kahkaha salıverdi ki salon çınladı.
Bunu duyan Hüseyin Rifat Işıl geri durur mu?
Şehirde men olundu gezmesi eşşeklerin amma
Bunun tatbiki mümkün mü diye herkeste bir şek var
Kolaydır dört ayaklı cinsi men etmek lâkin
Ben insanım diyenlerden yularsız pek çok eşşek var
Sütunun arkasında dudaklarımı ısırıyordum kahkaha atmamak için. Ne olurdu Akif gibi bir kahkaha da ben salıverseydim. Duyarlar diye korkuyor, kımıldayamıyordum bile. Muhabbetin seyri değişmiş gibi geldi bana. Ama olsun. Bakalım daha neler söylenecek diye U biçiminde sıralanmış minderlerin sol kısmına bakıyordum. Hintli bir fakir gibi oturan Hayyam, başını kaldırdı Neyzen’den tarafa bakarak
Acaba bunu Neyzen’e alkolik diyenler için mi söylemişti? Kim bilir? Dedim ya muhabbetin seyri, yelpazesi genişlemişti.
Said Bey, sanki dünyada nasıl yaşarsan öyle hatırlanırsın dercesine Hayyam’dan sonra şunları dillendirdi.
İtme bîhûde felekten şekva
Hoşça hazm it yidüğin darbeleri
Eskidir hiç değişmez bu usul
Eşek oldun mu vururlar semeri
Allah’ım ömrümde böyle harikulade bir muhabbete şahit olmamıştım ve şu an gözümün önünde kimler neleri konuşuyorlardı. Bulunmaz bir devlet benim için. Daha neler neler söylenecekler diye iştahla kendimi gizlemeye çalışırken bir anırma sesi duydum. Duymaz olaydım, rüyadan uyandım. Hep sütçü beygiri geçecek değil ya. Sokaktan sütçü merkebi geçiyordu. “Aaaaiii… aaaaaaaiiiiiiiiii…”
“Hay Allah belanı vermesin eşşek! Tam da yerinde anıracak vakitti doğrusu. Ne yaparsın eşek işte.”
Sanırım gördüğüm rüyanın etkisiyle olsa gerek o anda aklıma bir şeyler geldi ve dilimden dökülüverdi.
İnsan içinde bulunmadı yitti
Dünyaya sıpa gelip eşek gitti
Bir önceki yazımız olan Sunumda Güven Sorunları başlıklı makalemizde başarılı sunum, sunum ve sunumda güven hakkında bilgiler verilmektedir.
Posted in Genç Öğrenci , eğlenceli yazılar, Eşek Muhabbeti, hımaroloji, ilginç yazılar	| No Comments »