İmam hatipler halkımızın gözbebeği gibi kolladığı eğitim kurumlarımız. Devlet destekli okullara inat halkın katkı sağladığı hatta neredeyse tüm masraflarını üstlendiği devlet okullarıdır.
Eyüp İmam Hatip Lisesi 1977 yılında müftülüğün bir odasında faaliyete başlamış olan bir okulumuz. 1980-87 yılları arasında benim de o zamanki şartlarda kıt imkânlarla, her türlü yokluk ve yoksunlukla eğitim gördüğüm okul.
Okul sıralarında derslerle boğuşurken zaman o kadar hızlı akıp geçmiş ki fark etmeden. Yıllar sonra bir veli olarak okuluma gittiğimde o ihtişamlı bina, gelişen şartlar beni şaşırtmıştı. 28 Şubat’ın baskılarına, katsayı zulmüne rağmen öğrencisi azalsa da kapatılma, el konulma tehlikesi atlatsa da okul dimdik ayaktaydı. Bir imam hatipli olarak biri mezun iki çocuğumu okulumda okuttum/okutmaktayım hamdolsun.
Eyüp İmam Hatip Lisesi önemli bir faaliyete imza attı geçtiğimiz günlerde. Okuldan mezun olan öğrencileriyle yeni öğrencilerin kaynaşması adına bir “Enler Ödül Töreni” tertip eylemişler. Geçmişte o sıralarda dirsek çürütmüş ve belli bir noktaya gelmiş mezunlarına ödül taktim ederek hem hatırlanma duygusunun yaşanmasına hem de şimdiki öğrencilere ufuk açıcı canlı örnekler gösterilmesine vesile oldular.
Bu sene ikincisini organize ettikleri programda bendenize de yer veren ve güzel bir etkinlik düzenleyen; başta okulumuz müdürü Sn. Mehmet Erdem AKAYDIN’ı, Niyazi GEDİK’i, ÖNDER Eyüp Şube Başkanı Süleyman ÜÇAL’ı ve diğer emeği geçenleri tebrik eder; böyle faydalı ve hayırlı çalışmalarının devamını Yüce Allah’tan niyaz ederim.
İttihat ve TerAKki PARTİsi
Osmanlı’nın en sıkıntılı günlerinde birden ortaya çıkıverdiler. Kendilerine önceleri Jön Türkler adını vererek faaliyetlerine başlamışlardı. Genelde belli bir eğitim almış, toplumun aydın diye tabir ettiği kesimden pek çok destekçileri vardı. Sürekli yeni bir anayasa yapılmasını istiyor, özgür olmaktan dem vuruyorlardı. II. Meşrutiyet’in ilanında önemli rolleri oldu. Ülkeyi tek adam yönetiminden kurtarıp “Ortak akıl”ın galip gelmesini istiyorlardı.
Üstün gayretleri sonucu Osmanlı, Birinci Dünya Savaşı’na girmiş ve kendilerinin tecrübelerinin enginliğinden olsa gerek yanında savaşa girdiği devletlerin yenilmesi sonucu yenik sayılmış ve ülkemiz cephede bizi geçemeyen gavurun çizmeleri altında ezilmeye başlamıştı.
Tecrübesiz insanları sırf kendilerinden oldukları için önemli görevlere getirmiş ve devletin düzenli işleyen mekanizmalarını bozmuşlardı. O kadar yandaş kayırması yapıyorlardı ki gece er yatan bir “Jön Türk” sabaha paşa olarak uyanabiliyordu. Kendilerine verilen desteğe o kadar güveniyorlardı ki şımarma derecesine varmışlardı. Onlar sayesinde 22 milyon km2 olan vatan toprakları bir bir elden çıkıyor ve kala kala günümüzdeki topraklara indirgeniyordu. O da işgal altındaydı.
Zamanla hepsi tarih sahnesinden silinip gittiler. En büyük yanlışları kendilerine çok güvenmeleri oldu. “Ortak akıl” olarak kurulan komite zamanla bir iki adama kalmış ve kararları o birkaç adam verir olmuştu. Pek çoğu zorla azlettikleri cennet mekân sultan Abdülhamid handan özür dilemek ve hata ettiklerini ifade etmek zorunda kaldılar. Fakat iş işten geçmiş, yıkılmaz sanılan devlet çökmüş ve halkımız çok zor şartlar altında kurtuluş savaşı vermek zorunda kalmıştı.
Adamın biri bankayı soyar. Paraları çantaya koyduktan sonra müşterilerden birine sorar:
- Beni banka soyarken gördün mü? Adam; “gördüm” der. Soyguncu adamı alnında vurur. Daha sonra bir karı kocaya yönelir ve sorar:
- Siz beni banka soyarken gördünüz mü? Adam hemen cevap verir:
- Ben görmedim ama karım gördü.
Kıssadan hisse: En olumsuz durumda bile eşlerden biri kendini öne çıkarıyorsa o evlilikte bir sorun var demektir ve dikkatli olunması gerekir.
Sana güvenen insana yalan söyleme, sana yalan söyleyene asla güvenme.
Bazen insan öyle özlenir ki özlenen bile yokluğundan utanır!..