Şubat 2012 – Salih Cenap
Ülkemizde her yeni teknoloji adeta coşkuyla karşılanır, günlük hayatımıza derhal nüfuz edip sür’atle kullanılmaya başlanır. Maalesef çağa intibakımızı hızlandıran bu yatkınlığımız, teknolojiye bu denli maruz kalışımız, bizleri bir türlü teknolojinin “tüketicisi” konumundan “üreticisi” konumuna getirememiştir.
Çok partili hayata geçildikten sonra ekonomik imkânlar genişledikçe, özellikle sağ iktidarlar yeni teknolojilerin halka sunulmasının siyasî anlamda nasıl bir “geri dönüş” sağladığını fark ettiler ve teknoloji kullanımı neredeyse bir amaç haline getirdiler. İnşaat mühendisi olan ve “Barajlar kralı” olarak anılan Demirel’in, makine mühendisi ve “ağır sanayi hamlesi savunucusu” Erbakan’ın, elektrik mühendisi ve “otoyollar kralı” Özal’ın meselelere mühendis perspektifiyle bakmalarının da bu süreçte etkisi gözardı edilemez. Tayyip Erdoğan’ın da portföyünde -bu açıdan bakıldığında- “duble yollar” ve “hızlı trenlerin” çoktan yerini aldığını görüyoruz. Bu günlerde ise bu portföye “tablet bilgisayarlar ve akıllı tahtaların da” ekleneceği bir süreci yaşamaya başladık.
Siyasi kadrolarımız ve bürokrasimiz bugün teknolojiye bir çeşit sihir yahut işleri kolaylaştıran sihirli bir sopa, teknoloji üreticilerine ise “büyücü” gözüyle bakmakta. Ulaştırma Bakanımız Binali Yıldırım’ın bir konuşmasında sarfettiği şu sözler bu bakışın manifestosu gibi:
“Bu bilişime fazla kafa yorarsan sıyırırsın. Kullanacaksın. Nimetlerinden kullanıp, yararlanıp işini göreceksin. Kafayı taktın mı o zaman işin kötü. Hikmetine fazla şey yapmamak lazım.”
Son yirmi yılda neredeyse diğer tüm teknolojilerin önüne geçen bilişim teknolojileri uygulamalarında kamu sektörü, bu yanlış perspektifin bir neticesi olarak, sürekli başarısız olmaktadır. E-devlet projelerinin neredeyse tamamı başarısız projelerdir. Ama maalesef kamu idarecileri teknoloji konusunda “kafayı yormamayı” seçtiklerinden, başarıyı-başarısızlığı ölçme kabiliyetinden bile yoksundurlar. Biraz bu yüzden, biraz da işlerine gelmediğinden kamu bilişim projelerindeki derin başarısızlığın farkında değilmiş gibi görünmektedirler.
Her şeyden önce şunu belirtmek istiyorum ki Fatih Proje’sinin “dünyada ilk” olması ise gururdan çok endişe katsayısının artmasına neden oluyor. Bir projenin “dünyada ilk” olmasıyla övünmek için projenin en azından bir kısmının başarıyla uygulanmasını beklemek gerekmez mi?
Fatih projesinde vaziyeti diğer projelerden farklılaştıran unsurlardan en önemlisi, projenin büyüklüğü ve tek bir noktada değil, tüm ülke sathında, uygulanacak olması. Yani bir noktada değil çok geniş bir coğrafyada, birkaç değil binlerce, hatta on binlerce kişiden oluşan ekiplere ihtiyaç bulunması.
Eğer bu bir baraj ya da hızlı tren projesi olsaydı iş nispeten kolay olacaktı. Olumlu bir senaryoda, “bir şeyler” yapmak ateşi ile yanan siyasetçi talimat verecek, kendini göstermek için “çırpınan” üst düzey bürokratlar ellerinden geldiğince iyi bir teknik şartname ile dürüst bir ihale yapıp işin erbabı bir mühendis ekibini bulup, “parası neyse” verip -ellerinin altında yapılan işi denetleyebilecek, muayene ve kabulünü doğru yapabilecek nitelikli personel bulunmadığından- işlerini doğru dürüst, hatasızca ve zamanında yapmaları için dua edeceklerdi.
İnternet bağlantısının kesilmesinin eğitim akışına etki etmeyeceği, offline olarak derslerin işlenmeye devam edeceği ileri sürülebilir. Fakat internet olmasa da, akıllı tahta ve tablet PC’lerin birbirleriyle iletişim kurabilmesi için kablosuz ağın doğru çalışıyor olması gerekmektedir. Kablosuz ağ teknolojileri hâlâ oldukça kırılgan ve sık sık arızalanmaya açık teknolojiler. Bu tür arızalarda atadan kalma yöntemlere dönmek mecburi olacaktır.
By salihcenapde Eğitim 21 Şubat 2012 31 Ekim 2019 1,542 Words3 Yorum