Fatih Terim'le Yolların Ayrılması Üzerine..
Bilmiyorum bugüne kadar ne sıklıkta burayı takip ettiniz, ne kadar okudunuz. Genel olarak 'gazete' jargonunda yazmaya çalıştık, cahil cesaretiyle. Bu akşam, şahsen ben, bunu yapamayacağım..
Fatih Terim'in takımdan gönderilmesinde emeği geçen herkesin Allah belasını versin..
İnce Memed, Topal Ali ve Fatih Terim..
Yaşar Kemal'in ölümsüz eseri 'İnce Memed'in önemli karakterlerinden biridir Topal Ali. Kendisi iz sürme konusunda inanılmaz yeteneklidir ve biri kendisinden iz sürmesini isterse bunu bir meydan okuma olarak görüp hemen yollara düşer. Bir gün, doğru bulmasa bile, İnce Memed'in izini sürmek zorunda kalır, çünkü konu iz sürmek oldu mu, ne karakteri onu durdurabilir, ne doğruları ne de başka bir şey..
Ülkemizde geçen haftanın en önemli spor olayı, Fatih Terim'in üçüncü kez Milli Takım'ın başına geçmesi oldu. Daha önemlisi, Terim bu görevi kabul ederken asli görevi olan Galatasaray teknik direktörlüğü görevini de bırakmadı.
Terim'in ne kadar milliyetçi, ne kadar bu ülke insanına inanan biri olduğunu hepimiz biliyoruz. Ancak geçen yıl ceza aldığı maçların akabininde, TFF ile ilgili yaptığı sert açıklamalardan sonra, kendisini o kurumun başındaki kişinin yanında imza atarken görmek benim içimi acıttı..
Terim, geçen yılki olaylı Ordu maçından sonra yaptığı açıklamalarda, kendisinin sadece adaletin olduğu yerde var olabileceğini, hakem seminerlerinde kendi için özel sunumlar yapıldığını açıkladıktan sonra TFF bünyesinde görev alması gerçekten benim açımdan çok üzücü. Kendisi milli görevden kaçmadığını cümle aleme göstermek istedi pek tabi, açıkçası aldığı görev de çok riskli değil. Hali hazırda kimsenin şampiyonaya gitme gibi bir beklentisi yok. Ancak olur da Terim bu konuda da başarılı olursa, kendi efsanesinin daha da pekişeceğinin farkında.
Kariyer açısından elin gavurunun 'challenge' dediği 'meydan okuma'lara hiç doymayan biri Fatih Terim. Hep kazanmak isteyen, kazanılma ihtimali olan her şeyi süpürmek isteyen bir spor adamı. Topal Ali'nin iz sürme konusundaki zafiyetinin bir benzeri de Fatih Terim'de var. Mevzu 'meydan okuma' olduğunda, şartlar çok inandığı gibi olmasa da, o 'challenge'ı kabul etmeden duramıyor imparator.
Umarım bu hamle, Terim'in Galatasaray'da en ufak bir hatasını gözleyen dahili ve harici düşmanlarına herhangi bir malzeme vermez..
Etiketler: A Milli Futbol Takımı, çağlar gökgün, Fatih Terim, Galatasaray
zaman: 12:53 1 yorum:
Yazının başında, tüm lise hayatının hayran hayran tvden Galatasaray tribünlerini izlemiş/dinlemiş biri olduğumu, ultraslanın en büyük destekçilerinden biri olarak üniversitede salt İstanbul'u tercih ettiğimi belirtmeliyim. Denizli'de, İzmir'de aralarında bulunmuş, onlarla birlikte bağırmıştım. İstanbul'a gelmeyi, en çok bir ultraslan olabilmek için bekliyordum, hatta gelir gelmez ultraslan polarımı aldım, hala durur evimde.
Ultraslan'ı en iyi nereden okuyabiliriz? Sanırım en başa gidebiliriz. Her devrin adamı olduklarının ilk kıvılcımları, o gün kapalıda çakacak, o gün orada olanlar tarafından sonraları anlatılacaktı. Fatih Akyel, Galatasaray'ın altyapısından çıkmış, UEFA Kupası'nı alan kadronun bir ferdi olmuş, taraftarın sevdiği güvendiği bir oyuncuyken hayallerini gerçekleştirmek üzere İspanya'nın Mallorca takımına transfer olmuştu. Fakat işler gurbette iyi gitmemiş, Fatih ülkeye geri dönme kararı almıştı. Camianın evladının adresi belliydi bizlere göre ama o, herkesi şoke etmiş, karşı kıyıyı, Fenerbahçe'yi seçmişti. Üstelik Fatih'in aileden Galatasaraylı olduğu, kardeşinin Galatasaray tribünlerinin tanınan, sevilen simalarından biri olduğu biliniyordu. Gitmeden önceki Kadıköy deplasmanlarından birinin sonrasında "Bir dahaki maçta helikopter tutup bok döktüreceğim bu ..........larının üstüne" dediği bilinirken, Fenerbahçe'ye gitmişti. Üstelik Mehmet Topal gibi efendi efendi topuna bakmamış, döndükten sonraki ilk derbide, sahada Galatasaray Ali Aydın tarafından doğranırken Fatih eski kaptanı Bülent Korkmaz'a sahada saldırmış, Fener taraftarının gözüne böyle bir şovla girmek istemişti. Bu şiddette bir ezeli rekabette bunları yapan oyuncuya elbette eski takımının tüm kapıları kapanır. Fakat enteresan gelişmeler oldu o dönem. Yönetici Ergun Gürsoy Fatih'i almak istediklerini açıklayınca, derdi Galatasaraylılıktan başka birşey olmayanlar tribünlerde buna tepki gösterdi. Ultraslan da bu tepki gösteren gruba. Tek farkı, ultraslanın tribündeki saldırısının temelinde salt Fatih sevgisinin yatmamasıydı. Benim gözümde,"Yönetimin adamı" yaftası, sonraları hiç silinmeyecek şekilde yapıştı üstlerine bu olaydan sonra.
Bunlar dinlediğimiz hikayelerdi. Sonra yaşadıklarımız, gözlerimizle gördüklerimiz geldi. Her platformda, yönetime tepki olarak Kayseri'ye otobüs kaldırdığını duyurup, Kayseri'de otobüs parasını yönetici Ali Gürsoy'dan isteyip (2005-06 Erciyes deplasmanı), yönetim aleyhinde kimseyi konuşturmadıklarında belki de bitirmeliydim aralarında olma isteğimi. Ya da anlata anlata bitiremedikleri o deplasman otobüslerinde beni uyuyor sanıp boynumaki atkıyı çalmaya kalkan ultrayla karşılaştığımda, münferit deyip geçmemeliydim, yanılmışım.
Sezonun en kritik derbisinde, Sami Yen'de Fener'i yensek şampiyonluğa yürüyeceğimiz bir ortamda, 60.dakikada yeni duruma düştüğümüzde (Selçuk Şahin'in Leo Franco'ya attığı gol) staddan çıt çıkmadı son yarım saat. Sebebi ne miydi? İnlemesi, yıkılması, takımının arkasında olması gereken o stadda o gün birçok ilk kez gelen taraftar birbirine "aa bak Arda, bak Servet" diye oyuncuları gösteriyordu. Evet ultraslan yönetimden aldığı onca bileti, onca kombineyi Sami Yen önünde karaborsa, fahiş fiyata satmıştı. Gözlerimle kaç tanesine şahit oldum, kaç tanesi gelip bilet teklif etti o gün maçtan önce bize.
Her yerde "biz olmasak deplasmana gidemezsiniz, biz olmasak Kadıköy'e giremezsiniz" diyen bu grup, Maltepe, Ortaköy, Cevahir, Libadiye Migros, Beyoğlu, Capitol gibi Biletix gişelerinde, (evet hepsini tek tek denedim) defalarca kez geceden sabaha kadar sıra bekleyenleri tehdit ederek en öne geçip, polisin de yardımıyla istediği kadar bileti gözlerimizin önünde almıştır. Kim bilir belki onlar var diye gidemiyoruzdur aslında? Sıranın en önüne "mahalleden" getirdikleri ellerinde onar onbeşer farklı kimlik fotokopisi bulunan (her kimliğe 2 bilet satılıyordu) adamları en öne geçirip, dakikalarca kimseyi sıraya sokmayıp, ardından bilet biter bitmez daha orada taze aldıklarını 3 katı fiyatla bize satmaya kalktıkları, dün gibi gözümün önünde hala.
"Armanın Peşindeyiz" dediler her fırsatta, Galatasaray taraftarı oyuncusunu yuhlamaz, medenice koyar ortaya tepkisini dediler yıllarca...
Petre'ye siktirol git diye dakikalarca bağırdılar.
Arda Turan meselesi. 2 ay içinde önce yeni Metin Oktay'dı, sonra sinemada alem yapmakla suçlandı. Tribüne getirdikleri 14-15 yaşındaki çocuklara, şampiyonluk olamadan geçen 1973 - 1987 arasını kastederek, biz yeri geldi 14 sene bekledik, diye bağırtıp, Arda'yı ruhsuzlukla suçladılar, tribünden izlemek zorunda kaldık.
Konya'da, havaalanında reiscikleri takımın oyuncusu Necati Ateş'i tokatlamaya kalktı, sinirden delirdik.
Atatürk Havaalanında bir Ankara deplasmanı dönüşü Hasan Şaş'ın kafasına cep telefonu attılar, kahrolarak izledik.
Peki bunca zaman biz neden izledik sadece? "Tam bağımsız taraftar oluşumu" ultraslan, sadece kendi bağımsızlığını önemsediği için olabilir mi? Galatasaray tribünlerini bilmeyenler için söylüyorum, o dışardan gıpta ile izlediğiniz Arena içersinde tam bir Türkiye yer alır. Çoğunluk bir gruptur (ultraslan), yüzde 50 bile değildir ama geri kalanlar örgüt olmadığı için yaşamalarına müsade edilmez. Mesela, Arena'da üstünde ultraslan arması olmayan, adı yazmayan bir pankart asamassınız! Dünyanın neresinde vardır bu kural? Emek emek hazırlasanız da sesinizi onların boyunduruğu altına girip onayını almadan duyuramazsınız. Bunu Galatasaray Sözlükteki arkadaşlara sorun, hani şu emek emek hazırlanan, Milan Baros'un sakatlıktan dönüşündeki "Return of the King" pankartı.
Gelelim Seyrantepe meselesine. Galatasaray aşkı ve Galatasaraylılık ile sürekli atıp tutan grubumuz, rahmetli başkanlarına, hem de kendi stadlarında galiz sözcüklerle hakaret etmekten çekinmeyen TOKİ başkanına tepki gösteren Galatasaraylıları susturmaya kalkmışlardır. Başbakana medenice tepkisini koyan tribünlere müdahale etmeye kalkmışlardır. Ha Özhan Canaydın vefat ettiğinde de tribünde ona olan sevgi saygılarını göstermek için dev bir pankart da açmışlardı. Tutarlılık ve omurga, ultraslan sözlüğünde yer almayan sözcüklerdir, doğruları tektir.
Geçtim bunları, başka tribünden başlatılan tezahurata bile katılmadıklarına, Arena sakinleri defalarca kez şahit olmuştur. Tam bir hükümet kafasıdır onlardaki. Çıkar gelen yere ihanet etmezler. Söylemleri ile eylemleri asla birbirini tutmaz. Kendinden olmayanların Galatasaray'a faydasına bile saygı duymazlar. Onlar için tek doğru, kendilerininkidir.
Bunlar benim aklıma gelenler. Hayatını Galatasaray'a adamış binlerce taraftar bu grubun iç yüzünü biliyor. Galatasaray baharının yaşanacağı günü bekliyor. Galatasaray tribünün çok acil alternatif bir oluşuma, hatta birden fazla oluşuma ihtiyacı vardır.
Tüm bunların ışığında, geliyoruz son 10 güne. Tarih 31 Mayıs 2013, Taksim direnişi başlamış, insanlar meydana akın etmekte. Ultraslan da diğer tribün grupları gibi sessiz kalamamış ve twitter'dan da, desteğini veriyor: "Gezi Parkı Dayan Orada #ultrAslan!" https://twitter.com/ultrAslancom/status/340569005423202305
Dedik ya, direnişin tam ortasında konumlanmış bazı sözcükler bu grubun sözlüğüne uğramamıştır diye, ardından 1 Haziranda önce azalsa da süren bir destek, sonra Banvit maçları, ardından da ultraslanın olaylara herhangi bir şekilde müdahil olmayacağı açıklaması. O zaman baştan neden umut verildi Gezi Parkı'na? Ne değişti aradan geçen zamanda? Kimler, ultraslan'a ne görüş bildirdi bu geçen sürede?
Sadece yeşili koruyacağız demişler en başta, onu bile yapmadılar. Yumdular gözlerini. Beyoğlu Galatasaray'ındı, en azından biz öyle bilirdik.
zaman: 23:56 6 yorum:
12 Mayıs'da oynanacak Fenerbahçe - Galatasaray maçı'nın kağıt üzerinde bir önemi kalmayınca yüce Türk Basını olarak gündeme getirdiğimiz yeni bir mevzumuz oldu, acaba Fenerbahçeliler, Galatasaraylı futbolcuları alkışlayacaklar mı?
Birkaç soru-cevap üzerinden biz de konuya müdahil olalım;
- Diyelim ki Galatasaray bu hafta Kadıköy deplasmanı yerine Akhisar deplasmanına gidiyor, Akhisar taraftarlarından ve futbolcularından Galatasaraylıları alkışlaması beklenir miydi? Yada Akhisarlıların alkışlamaması toplum tarafından garip karşılanır mıydı? Bu durum neden Fenerbahçelilerden bekleniyor ki? Bir Anadolu takımının bile şampiyonu alkışlaması beklenmezken neden ezeli rakipten alkış beklenir, anlamış değilim..
- Bu alkış olayı üzerinden spordaki olgunluğumuzun seviyesinden şikayet eder durumdayız şu aralar. Daha rakip takımın stadına taraftar gönderemeyen takımlarımız varken, biz hangi alkıştan bahsediyoruz acaba? Deplasman yollarında biber gazıyla terbiye (!) edilen bir ecdadın çocuklarıyız ve sportmenliğimizden dem vuruyoruz, gömün beni bu ironinin dibine!
- Bir kereliğine İngiltere'de olmuş bir olay üzerinden neden bu noktaya bu kadar takıldık, onu anlamış değilim. Bizim coğrafyamıza, kültürümüze yakın ülkelerin hangisinde bu tarz olaylar görülmüş, ben çok merak ediyorum. İtalya, İspanya, Portekiz, Yunanistan gibi ülkelerin hangisinde bu alkış olayı görülmüş? Figo'ya atılan domuz kafasını, sahaya inen AEK taraftarlarını, Luz Stadı'nda ateşe verilen pankartları, meşale isabet eden kaleci Dida'yı ben çok net hatırlıyorum. Bu yazdıklarım üzerine bu olayları desteklediğim anlaşılmasın lütfen, anlatmaya çalıştığım, bize benzer ülkelerde de bu tarz emsallere rastlayamazsınız. Günümüz futbol coğrafyası ne yazık ki bu tarz hareketleri kaldıracak olgunlukta değil.
Tüm bu noktalar, bu alkış beklentisinin aslında ne kadar saçma bir beklenti olduğunu çok net gösteriyor. Bizim tek beklentimiz güzel futbol olmalı, gerisini hep beraber bekleyip göreceğiz..
Saygı Notu: Bu olgunlukta biri vardı aramızda, başkanlığını yaptığı takımın sahada ezeli rakibinden yediği 6. golü alkışladı, başta Galatasaray taraftarları olmak üzere herkes kendisini deliler gibi eleştirdi.. Ruhu şad olsun..
Etiketler: AEK;, çağlar gökgün, Fenerbahçe, Galatasaray, Inter, özhan canaydın
2012-2013 sezonu Galatasaray için adeta rüya gibi geçti. 30 hafta zirvede kalıp 2 hafta kala şampiyonluğu ilan etmek, Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek final oynamak ve çeyrek finalde Real Madrid'i 3-2 yenmek bir sezon içersinde yaşanabilecek 'fazla' güzel şeylerdi..
Sezon özetini şu zafer sarhoşluğunu atlattıktan sonra yaparız. Ancak unutulmaması gereken şey şu; önümüzdeki hafta prestij için de olsa bir derbi oynanacak. Yıllardır Saraçoğlu'nda galibiyete hasret bir takım var, hem de şampiyon apoleti ile karşı yakaya gidiyor bu takım. Amerikan filmlerinde dillere pelesenk olmuş bir replik vardır. Polis eskisi abilerimizi son bir operasyona ikna etmek için kullanılır bu düstur genelde: 'Son bir iş, sonra çiçekler içinde bir ev dostum!'
Eminim ki Terim de hafta boyunca öğrencilerine bunu anlatacak: son bir iş, sonra huzurlu bir tatil..
19. şampiyonluğumuz herkese hayırlı olsun!
Maç bittiğinden beri Terim'in 3-5-2 tercihini düşünüyorum. Futbolla haşır neşir çoğu Galatasaraylı gibi Terim'e taparım. Gerek önceki dönemlerinde yaşattığı gurur ve mutluluklar, gerek bugün yaşattıkları, dibe vurmuş bir takımı getirdiği nokta hayatımın en önemli mutlulukları ve gururları arasındadır.
Bilenler bilir hocanın tarzını, rakamlara takılmaz, felsefe koymaya çalışır ortaya. Fakat rakamlar da futbolun gerçeği, nasıl 4-3-3, 4-4-2 ile değiştiğinde şampiyonluk getirmiş, nasıl 4-4-2, 4-3-1-2'ye evrildiğinde Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek finalin kapılarını aralamışsa, dün geceki 3-5-2'i de iyi oynayan, ne yaptığını bilen takımı bir anda değiştirdi. 3-5-2 gibi radikal bir geçişin o esnada değil de maç hazırlığında, alternatif varyasyonlardan biri olarak düşünüldüğü kanısındayım. Gerçi hoca keskin geçişleriyle ünlüdür. Fakat dün geceki sorgulanabilir.
Schalke deplasmanında Farfan-Riera eşleşmesi devşirme sol bek açısından kabus olacak korkusunu pek çoklarımız taşıyorduk. Hele Riera'nın önünde sol kanat rolünde kimse olmadığını görünce bu korkumuz artmıştı. Ama o gün sahada topu rakibine vermeyerek Farfan'a ulaşmasını engelleyen, top yapan bir Galatasaray vardı. Kazanacağına inanmış, cesurca pas yapmaktan çekinmeyen, bol göbek oyuncusuyla çok alternatifli pas düzenine sahip modern bir Galatasaray. İşte dün gece de Barnebau'ya ısındıktan, Realle kafa kafaya oynayabileceğini fark ettikten sonra da bu Galatasaray'ı izlemeye başlamıştık. 30-45 arasını Real'den üstün oynamamızın tek nedeni skorun 2-0'a gelmesiyle açıklanamaz. İkinci yarıda da bu özgüvenin ve pas temposunun artacağını, Di Maria'nın da topla daha az buluşmaya başlayacağını ön görüyorduk ki Terim 3'lü savunmaya dönmeyi tercih etti. 4-3-1-2 sisteminde kanatlarda tek oyuncu olduğundan bu beklerin hücuma
çıkması bir zorunluluk. Tabi ki top kaybı olduğunda az adamla yakalanma da bir risk. İlk yarı boyunca, özellikle ikinci bölgede kaptığı toplarla, Real bunu iyi yaptı. Dikine, hızlı oynarak ileride bıraktığı 4 adamını topla çok buluşturdu. Terim öncelikli planı bunu durdurmaktı. Wesley Sneijder'in oldukça kötü bir gününde olması da bu kararda önemli bir etken olsa gerek. Kadro mühendisliği yapılmayan, devre arasında çehresini önemli ölçüde değiştiren Galatasaray'da bir çok oyuncunun direkt alternatifi yok. Böyle olunca da dün akşamki gibi Sneijder çıktığında ya da savunma oyuncuları yetersiz kaldığında sistem değişikliği gerekebiliyor.
Kanımca hoca biraz daha devam edebilirdi. İkinci yarıda, yıllar sonra ilk kez denenen 3-5-2'de orta saha organizasyonumuz çöktü. Pozisyon bulamamamızın başlıca nedeni bu. İyi oynayan takım, 2-0'lık dezavantaja rağmen her geçen dakika kendi güveni gelmeye başlayan takım Sneijder'e bir süre daha sabredebilirdi.
Daha riskli olsa da, 3-0 ile 4-0 arasında çok da fark göremiyorum. Fakat senin atacağın bir golün daha değerli olduğu sahada hücum devam etmemek negatif bir tercih olarak değerlendirilebilir. 2-0 olmuş bir maçta atıp yemek, pozisyon vermemekten daha evla değil midir?
Bu sezon muazzam bir ger dönüş oldu bizim için. İmparator da Avrupa arenasından oldukça uzak kalmıştı. Pasını attı bu sene. Takım da, her ne kadar bireysel olarak tecrübeli oyunculardan kurulu olsa da, deneyimsiz sayılır hala. Bu seviyede oynanan futbol gerçekten çok başka. Özellikle topsuz oyunda hissediyorsunuz bunu. Braga bile parıltıdan uzak kadrosuyla gösterebildi bunu. Galatasaray da gelişiyor. Her yıl buralarda olmalı. Her yıl gruptan çıkmalı. Bu sezon oynanan 6-7 üst düzey maç bu anlamda çok iyi oldu.
Galiptir bu yolda mağlup.
Etiketler: Fatih Terim, futbol, Galatasaray, Kamil Gün, Şampiyonlar Ligi
Tam bu noktada insanın aklına 96-2001 dönemi geliyor. 5 küsür yıl boyunca bu seviyede kalan Galatasaray'ın çehresi tamamiyle değiştirmişti önceki dönemlere göre. Nöşetel sonrasında oynanan yarı final ve sonraki süreç, Galatasaray'ı Avrupa'da en çok tanınan Türk markası haline getirmişti. Sonrasında gelen başarısızlıklar bile Galatasaray'ın Avrupa'daki imajını tamamen silememişti, hala Dünya'nın neresine giderseniz gidin, eğer ki futbolla ilgilenen biriyle karşılaşırsanız, nereli olduğunuzu söyledikten sonra size vereceği ilk tepki 'Galatasaray' olacaktır.
Yarınki karşılaşma çok önemli. Kişisel olarak Galatasaray'ın uzun zaman sonra Şampiyonlar Ligi'ndeki ilk sezonunda bu noktaya gelmesini zaten çok büyük bir başarı olarak görüyorum. Tabi ki sahaya kazanmak için çıkacağız, Terim takımları için imkansız diye bir şey olmadığını hepimiz biliyoruz. Ancak Terim'in de dediği gibi, netice ne olursa olsun, peşinden koşmamız gereken şey 'sürdürülebilir başarı' olmalı. Uzun yıllar bu platformlarda kalmalıyız, Avrupa'sız geçen sezonumuz olmamalı.
Etiketler: çağlar gökgün, Fatih Terim, Galatasaray, Real Madrid, Şampiyonlar Ligi
2012-2013 sezonu başlarken, Galatasaray taraftarının beklentileri genel olarak belliydi aslında. Burak Yılmaz, Hamit Altıntop, Umut Bulut, Nordin Amrabat gibi transferlerden sonra ligde mutlak şampiyonluk parolası ile sezona başlayan sarı kırmızılıların Şampiyonlar Ligi'ndeki hedefi ise gruptan bir üst tura çıkmaktı. Devre arası transferlerine kadar bu başarıyı yakalayan Galatasaray'ın adı Spor Toto Süper Lig'in puan tablosunun da en tepesindeydi. Yani devre arası itibariyle hedeflere üç aşağı beş yukarı ulaşılmıştı.
Ancak ne olduysa devre arası transfer sezonunda oldu, Galatasaray iki çok önemli transferle kadrosunu güçlendirdi. Bir yıl önce Şampiyonlar Ligi Finali'nde maviler içinde MVP seçilen Didier Drogba ile daha önce bu kupayı Mourinho liderliğinde kazanmış Wesley Sneijder, Galatasaray kadrosuna katıldı. Bu transferlerden sonra Avrupa beklentileri birden bire arttı, Top 16'da eşleşilen Schalke 04 beğenilmedi, Galatasaray'ın vurup geçmesi beklendi.
Çok şükür ki Galatasaray, Schalke engelini aştı ve çeyrek finale geldi. Çeyrek finaldeki rakip ise Real Madrid oldu. Bence turnuvanın, bu kupaya en çok odaklanmış takımı ile karşılaşacak Galatasaray. Ligden beklentisi olmayan Mourinho'nun giderayak iç mihraklarına gücünü gösterme şansı Şampiyonlar Ligi kupasından geçiyor, bunu hepimiz biliyoruz..
Hikaye aslında tam olarak da burda başlıyor. Milli maçların bitiminden itibaren herkes Real Madrid-Galatasaray eşleşmesinden, Ronaldo-Burak yarışından, Hamit'in olası golüne sevinip sevinmeyeceğinden, Ünal Aysal'ın CNN'e açıklamalarından bahsediyor..
Atladığımız en önemli nokta, Cumartesi günü Türk Telekom Arena'da Galatasaray Futbol Takımı'nın çok önemli bir takıma, İstanbul Büyükşehir Belediyespor'a karşı bir maçı var. Ligin boyu kısaldıkça maçların öneminin ne kadar arttığını anladığımızı zannetmiyorum. Şu transferlerden, beklentilerden sonra şampiyonluğun kaçmasının yaratacağı sıkıntıları bir düşünün.. Şu an Real Madrid'e karşı oynama keyfini yaşarken, önümüzdeki sene bu turnuvada bile olamama tehlikesi mevcut ve biz bu tehlikenin farkında değiliz..
Avrupa Arenası'nda sürdürülebilir başarı için önce Türkiye Ligi Şampiyonu olmamız gerekiyor. Şampiyonluğun anahtarı ise, böyle kritik maçları kazanmaktan geçiyor, bu da sağlam konsantrasyon gerektiriyor !
Etiketler: çağlar gökgün, Galatasaray, istanbul büyükşehir belediye, Real Madrid, Şampiyonlar Ligi
Hiddink'in günah keçisi ilan edilip Abdullah Avcı'nın Milli Takım'ın başına geçmesinden sonra düzenlediği basın toplantısında, Avcı yeni bir yapılanmadan bahsetmişti. Yanında Mehmet Ali Aydınlar vardı hoca ile beraber verdikleri parola çok netti: Milli Takım'da bir kan değişikliği lazım ve biz bu jenerasyon değişimini yapacağız.
Bu parola ile yola çıkmak gayet mantıklıydı Türk Futbolu'nu yönetenler için. Sonuçta ortada bir başarısızlık ve miyadını doldurmuş bir jenerasyon vardı. Bu değişimi de genç bir teknik adamla yapmak makul bir seçimdi. Özellikle Avcı'nın U21 Milli Takımı'nın başında kazandığı başarılar da göz önünde bulundurulduğunda, seçim doğru gözüküyordu.
Ancak ne olduysa Hollanda maçından önce oldu. Köprünün altından sular aktı, ülkede şike depremi yaşandı, federasyonun başına ülkenin en başarılı futbol adamı (!) Demirören geldi ve belki de tüm bu olanlar Avcı'nın parolasının değişmesine (değiştirilmesine) sebep oldu. İmza töreninde 'yeni bir yapılanma'dan bahseden Avcı, Hollanda maçından hemen önce '2. olarak değil, direkt olarak şampiyonaya gidecek bir takım yaratacağız' açıklamasını yaptı. 'Yeni bir yapılanma ile yarışmacı takım yaratacağız' demedi mesela, direkt başarı endeksli bir hedef koydu önüne ve bu hedef için geçmesi gereken bir Hollanda Milli Takımı vardı. Romanya, Macaristan gibi takımları daha söylemiyorum bile..
Hollanda gibi futbol geleneği olan bir ülkeyi geride bırakıp direkt şampiyonaya gidecek bir takım kurarken, yeni bir jenerasyon yaratmak, cümle olarak kulağa rüya gibi geliyor. Ancak bu iş pratikte, okunduğu kadar kolay olmuyor tabi ki. Eğer ki Hollanda maçından önce, başta dile getirdiği parolayı değiştirmemiş olsaydı, bu paralelde oyuncu tercihleri de değişecekti kanımca..
'Yapılanma' parolasından 'acil başarı' parolasına geçen milli takım ne yazık ki güvenlik sorusunu unutarak sınıfta kaldı.. Bu başarısızlığı Semih'in hatasına bağlayanlara da sözüm şu: şu maça kadar toplam 6 (yazıyla altı) puan alan milli takımın tüm yükünü bu genç omuzlara yüklemek isterseniz, buyrun, hiç tereddüt etmeyin..
Etiketler: A Milli Futbol Takımı, abdullah avcı, çağlar gökgün
Kendisiyle uzun süre hep rakiptik. Fen sınıfının en kral takımının beyniydi kendisi, savunmakta zorlandığımız olurdu çokça. 1-0 biten halı saha maçımız alemde nam salmıştı adeta, özel seyircileri olan halı saha maçları yaptık hep.
Sonra lise bitti, mezuniyette saygıdeğer babasının bize attığı efsane tirad hala aklımdadır. 'Hiç kopmayın' dedi bize, 'Nerede olursanız olun, kopmamalısınız..'
Sonra üniversite için o İstanbul'a göçtü, benden önce Sami Yen tayfasına katıldı, ben ona okul sonrası katılma şansını yakaladım. Üniversite süresince sık sık görüşmesek de bir yerlerde 'iyi' olduğumuzu bildik en azından. Ben de İstanbul'a göçünce sıkça görüşmeye başladık tekrar, Gün ailesinin reyisinin sözlerini unutmamıştık belli ki..
Sonra beni Galatasaray Sözlük ile tanıştırdı, oranın etkisiyle bu blogu yazmaya başladık. Sertifika Programları, yazılar falan hep birbirimizden etkilendik. Bu sene başında da beraber yeşil sahaya indik, Espora takımında birbirine en uzak 2 oyuncuyduk saha içinde, saha dışının tam aksine..
Kısacası bu adamı çok seviyorum, 'Godfather' Gün'ün de dediği gibi hiçbir zaman kopmayacağımızdan da adım gibi eminim..
Doğum günün kutlu olsun kardeşim, doğum günün kutlu olsun Kamil Gün..
Etiketler: çağlar gökgün, Kamil Gün
Maçtan 2 Gün Sonraki Dış Basın Analizlerini Özlemek
Pavlov'un klasik koşullanmış köpekleri gibi, Zadok the Priest'i duyunca, Salı ve Çarşamba gelince, Star TV deyince (Gerçi bir DSmart gerçeği de var artık ne yazık ki) ve de Galatasaray deyince her Türk'ün aklına Şampiyonlar Ligi geliyor. Ve bu takım, isimler değişse bile çoğu zaman standart üstünde bir performans sergiliyor..
Dün geceki Schalke maçının ilk yarısı bize Terim'in maça nasıl muhteşem hazırlandığını gösterdi. İlk maçtaki aynı oyuncuları kullanarak oynanan oyunu bu kadar değiştirmek tam bir sanat eseri oldu. Oyun içerisinde yapılan ve yapılmayan değişiklikler için ise aynı şeyi söylemek mümkün değildi açıkçası. 60. dakikaya kadar 'iyi oynayan takımı bozmama' kuralına sonuna kadar katıldığım Terim'in 60-90 arasındaki kararları çok yerinde bulduğumu söyleyemem. Ama Terim öyle sağlam hazırlanmış ki maça, turu aslında o hazırlığıyla bizlere getirmişti. İşte bu yüzdendir ki o jenerasyonda babamdan sonra en çok güvendiğim ve sevdiğim adamdır Fatih Terim..
Birkaç isim inanılmaz öne çıktı maçta, Muslera bize hocasının 2000'de Parken'deki performansından kesitler sundu, Semih bilinç kaybı yaşarken kademesine dönmeye çalıştı, Selçuk İnan, 90+5'de sadece kendinin attırabileceği bir gole imza atarak, dünya üzerinde her takımda (evet, Barça dahil) oynayabileceğini bir kez daha gösterdi, Hamit yine direği dövdü ama bu sefer devamında top içeri girdi, Burak Yılmaz ise Hollywood filmine benzer futbol kariyerine bir imza daha çaktı.
96-2001 yılları arasında, benim jenerasyonumdakiler iyi bilirler. Şampiyonlar Ligi maçlarından bir gün sonra Türk Basını takip edilir, iki gün sonra ise Türk Basını üzerinden dış basının Galatasaray ile ilgili yazdıkları okunurdu. Günümüzde ise sosyal medya sayesinde bu romantizmi yaşayamıyoruz ne yazık ki. Bu ufak değişiklik haricinde her şey aynı, yine bir Avrupa Kupası maçı ertesi, yine sokakta yüzlerce insanda sarı kırmızı formalar, gazetelerde yine 'Fatih'in Aslanları' başlıkları ve yine benim mutluluğumun rengi sarı kırmızı, adı da Galatasaray..
Bir futbolcu düşünün, bir buçuk senedir takımı sırtında taşımış, hem oyunuyla, hem beyefendiliğiyle tam bir Galatasaray kaptanı gibi hareket etmiş, herkes tarafından saygı gören bir lider haline gelmiş. Bu futbolcunun yanına uluslararası platformda çok daha büyük isimler gelmiş, ancak bu durum diğer oyuncunun değerinden bir şey götürmemiş pek tabi ki.
Bu büyük isimlerden bir tanesi geçen hafta son dakikada kazanılan serbest vuruş için topu eline aldı ve topu takımı sürekli sırtlayan oyuncuya bırakmadı. Aynı durum bu gece son anlarına 1-0 girilen maçta kazanılan penaltıda yaşandı. Üstüne üstlük o penaltı da ne yazık ki kaçtı..
Olayı somutlaştıralım artık, neden bahsettiğimi zaten biliyorsunuz..
Şampiyonlar Ligi'nde Top 16'da oynayan bir takım düşünün ki, penaltıcısı sahadayken o penaltıyı ona attırmıyor. Çünkü Drogba topu eline almış, ben atacağım demiş. Belki Çin'de bunları çok rahat yapıyordu ancak buranın Galatasaray olduğunu ona kimse anlatmamış, ironiktir ki kenardaki Ümit Davala yada Hasan Şaş da Drogba'ya 'Kardeş çok büyük topçusun ama, bu takımın penaltıcısı Selçuk'tur, şimdi o topu ona bırak' dememiş..
Daha fazla yazmak isterdim ama gerçekten çok sinirliyim, Terim takımlarında olmaması gereken şeyler olmaya başladığı için.
O penaltı kaçacaksa Selçuk İnan kaçırmalıydı, Drogba değil..
Etiketler: çağlar gökgün, Didier Drogba, Galatasaray, Selçuk İnan
Tarih 23 Nisan 2003'tü ve kutlanan tek bayram Milli Egemenlik ve Çocuk Bayramı değildi. Old Trafford'da Man Utd, Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek final rövanş maçında Real Madrid'i konuk ediyordu.
- İspanya'daki ilk maçı Real Madrid 3-1 kazanmıştı.Goller Real adına Raul (2), Figo ve Manu adına van Nistelrooy'dan gelmişti.
- Quinton Fortune'a ve Ryan Giggs'e göre Manchester United'ın Old Trafford'da şansı yüksekti.
- Real Madrid teknik direktörü Del Bosque, ilk on birde düzenli oynayan Santiago Solari'nin yerine
İngilizlerin yakından tanıdığı eski Liverpoollu Steve McManaman'ı tercih etmişti.
- Manchester United'da David Beckhamla Alex Ferguson'ın arası, Federasyon Kupası'nda Arsenal karşısında alınan yenilgi sonrası yaşanan ayakkabı fırlatma olayı yüzünden açıktı ve ünlü yıldız kulübede, yerine Ole Gunnar Solskjaer sahadaydı.
- Maçın hakemi, uğurlu İtalyan Pier Luigi Collina'ydı.
- 12. dakikada Ronaldo, kaleci Barthez'i avlayarak Real'i deplasmanda 1-0 öne geçirdi.
- 43'te cevap van Nistelrooy'dan geldi ve ilk yarı 1-1 bitti.
- "Gerçek Ronaldo" ikinci yarıya da golle başladı, dakika 50, skor 1-2.
- Ivan Helguera bu golden iki dakika sonra kendi ağlarını gördü: 2-2.
- O gün yine Ronaldo'nun durdurulamaz olduğu günlerden biriydi. Hattrick için 59 dakika yetti
Brezilyalı'ya : 2-3
- 63'te Beckham Veron'un yerine oyuna girerken, 67'de Ronaldo yerini Solari'ye bıraktı.
- Sahne artık Beckham'ındı. 71'de frikikten harika bir golle skoru eşitledi, ve 85'te takımını öne geçirdi: 4-3.
- David Beckham'ın daha sonra yaptığı açıklamya göre, maç içersinde üç kez Realli oyuncular kendisiyle konuşmuştu. Önce Guti gelip maç sonu forma değiştirmek istemiş, ardından Roberto Carlos "Bize geliyor musun?" diye sormuş, son olarak forma isteme sırası Zidane'a gelmişti. Beckham'a göre, o çabalasa da Realli oyuncular kazanacaklarından son derece eminlerdi.
- Maç sonunda Ferguson'un övgüleri Ronaldo içindi.
Etiketler: futbol, Kamil Gün, Manchester United, Real Madrid, Ronaldo, Şampiyonlar Ligi
Birinci Lig'de yırtıcı bir forvetin takımlara sınıf atlattığını daha önce çok kereler gördük. Yabancı oyuncuya izin verilen son yıllarda Emenike, Gohou Bi, Jallow, Zenke gibi oyuncuların kimi takımlarını, kimi de hem takımlarını hem de kendilerini yukarılara taşıdılar. Bu nokta transferler başarılı örnekler olurken, şu sıralar ligde bu durumun tersine ilginç bir örnekle rastlanılıyor. Az sonra vereceğim rakamlar kümede kalma mücadelesi veren Kartalspor'un neden bu mücadele içinde olduğunun cevabı belki de. Bordo - beyazlı İstanbul temsilcisi attığı 19 golle Göztepe (14) ve Ankaragücü (18) ile birlikte ligin en az gol atan üç takımından biri olurken, takımın beş forvetinin toplam gol sayısı, takımın 5 gollü defans oyuncusu Mehmet Uslu'dan yalnızca bir gol fazla. Evet yanlış okumadınız. Takımın golcülerinden Ferdi Başoda 23 maçta 3 gol, Yaser Yıldız 19 maçta 2 gol, Eser Yağmur 2 maçta 1 gol kaydederken, Burak Akdiş 14 maçta, Ali Zitouni 4 maçta ve Uğur Yıldız 1 maçta gol kaydedemediler.
Bu golcüler form durumlarını yükseltemezlerse, kümede kalmak için yoğun bir mücadele veren takımlarıyla birlikte önümüzdeki sene bir alt ligde oynamaları muhtemel. Transferde böylesine nokta atışı tercihler yapan yönetimi de ayrıca kutluyoruz.
Etiketler: birinci lig, futbol, Kamil Gün, Kartalspor
Son on iki haftaya girilirken Birinci Lig'de yarış yavaş yavaş şekillenmeye başlıyor. Devre arasında yaptığı beş transferin üçünden iyi verim almayı başaran Kayseri'nin Inter'i Erciyesspor üst üste üçüncü deplasman galibiyetini alarak üçüncü Trabzon 1461 ile farkını dört puana çıkardı (41-37). Tecrübeli golcü Emrah Bozkurt ve geçen sezon Denizlispor'daki performansını katlayan Gerard Gohou takımı sırtlamaya devam ediyor. En yakın takipçisi Manisaspor ise haftayı kötü oynadığı Bucaspor deplasmanında bir puan alarak kapadı. Kahe, tecrübesiyle lige ağırlığını koyuyor (23 maç/14 gol). Bu oyuncunun geçtiğimiz sezonu sıfır(0) golle kapadığını unutmamak lazım. Diğer yandan kariyerinde ilk kez birinci kaleci olarak görev yapan Volkan Babacan da ligin en az gol yiyen kalecisi konumunu sürdürüyor. Manisaspor iç sahadaki başarısını kalan altı deplasmana yansıtırsa, Süper Lig'e geri dönmesi çok olası.
Playoff sıralamasında Karadeniz ekiplerini Adana temsilcileri izliyor. Süper Lig'e çıkma hakkını elde etmese bile bunu gerçekleştiremeyecek olan Trabzon 1461 iki mağlubiyetten sonra Karşıyaka'yı 3-2 yenmeyi başardı. Bu maçta üç gol atan Yusuf Erdoğan'ı İstanbul'da Galatasaray'ı 2-1 mağlup ettikleri maçta canlı izlemiş ve çok beğenmiştik. Genç oyuncu çıkışta. Özellikle bir garip transfer hikayesiyle en önemli oyuncularından ikisini Ç.Rizespor'a (Sercan Kaya-18 maç, Eren Albayrak-12 maç), birini de ağabeyi Trabzonspor'a (Abdullah Karmil-15 maç) kaptırdıktan ve hedefsiz kaldıktan sonra Ligin en iyi hocalarından Mustafa Reşit Akçay'ın takımının bu amaçsızlıkla neler yapacağı meçhul. Dördüncü Ç.Rizespor ise sansasyonel teknik direktörü ve devre arasında yaptığı üçü yabancı yedi transferiyle lige inişli çıkışlı bir giriş yaptı. Mustafa Denizli'ni daha önceki Birinci Lig deneyiminde Manisaspor'u Süper Lig'e taşıyamamıştı. Hocanın takımı çok önemli oyuncuları kadrosuna kattı ama devre arasında bu kadar fazla transferin yarattığı uyum sorunu baş ağrıtacağa benziyor. Küme düşmeme mücadelesi veren ve ikinci yarı ile birlikte şaha kalkan Samsunspor karşısında 4-0 ile sürklase oldular bu hafta.
Kuzey uçtan güney uca, Adana'ya kayalım. Ligin ilk yarısında teknik direktör Mustafa Uğur'un gelişiyle muhteşem bir çıkış yakalayarak düşme potasından zirveye çıkan Adana Demirspor, derbi öncesi sahasında K.Erciyesspor'a kaybederek önemli bir yara aldı. Mavi-Lacivert, önemli oyuncusu Raheem Lawal'ı Mersin İdman Yurdu'na kaptırdı. Yerine alınan Guy ve Taha ise henüz beklenen katkıyı yapamadılar. Lawal'ın adı bu transfer döneminde Bursaspor ve İBB ile de anılmıştı. Saha içinde yetenekleriyle sivrilen oyuncu için saha dışında aynı olumlu söylemler yok malesef. Derbi arefesinde Adana'nın Turuncu yakası ise lige tekrar döndü. İkinci yarıya Şanlıurfa deplasmanında 0-0'lık beraberlikle giren Adanaspor, ardından sahasında lig sonuncusu Ankaragücü'ne 1-0, ve deplasmanda Bucaspor'a 4-0 yenilmişti. Ardından oynanan son derece kritik maçta 89.dakikada gelen golle alınan 3-2'lik Trabzon 1461 galibiyeti takımı hayat döndürdü. Son maçta da ligin zor deplasmanlarından Gaziantep B.B'den beraberlik çıkardılar.
Şampiyonluk yarışı tüm hızıyla sürerken, ilerleyen haftalarda ilk altı yolunda bu takımları iyi bir istikrar yakalamaları halinde Boluspor, Bucaspor ve Torku Konyaspor'un zorlamalarını bekliyorum.
Etiketler: birinci lig, futbol, Kamil Gün
17 Şubat'taki Galatasaray MP - Anadolu Efes maçından önce kağıt üzerindeki ibre, net olarak Efes tarafını gösteriyordu. Galatasaray'ın sakatları, cezalıları derken rotasyon 7 kişiye inmiş, 3 numara namına takıma en son katılan Markoishvili (adının telaffuzu zor diye biz ona kısaca Şota diyoruz, Gürcü kontenjanından) kalmış,şubede ödemeler ile ilgili hafta içinde ciddi sıkıntılar yaşanmış, bütün kaleler zaptedilmiş ve bütün tersaneler alınmıştı. Ancak parkede yaşananlar tam tersini gösterdi..
1. periyotta 3. faulünü yapan Şota bile Ataman rüzgarının önüne geçemedi, koç 3 numaraya Macvan'ı aldı ve inanılmaz bir savunma çizdi takıma. Oyuncuların ekstra gayreti, Ndong'un pota altındaki ezici üstünlüğü, Engin'in adı gibi 'engin' basketbol zekası, Arroyo'nun liderliği derken Galatasaray 3 çeyreği ezici bir üstünlükle tamamladı. Son çeyrekte dar rotasyon sebebiyle oyuncuların performansları doğal olarak düştü ancak Galatasaray maçı 77-70 kazanmasını bildi.
İlk parantezi galibiyetin mimari Ergin Ataman için açalım. Sanıyorum ki kendisi dar rotasyon seviyor. Şaka bir yana, geçen yıl Beşiktaş'ta da benzer rotasyonlarla benzer savunmalar yaptırmıştı takımına ve koç 3 kupalı muhteşem bir seriye imza atmıştı. Kriz anında verdiği kararların tamamı isabetli oldu ve Galatasaray çok önemli bir galibiyete imza attı. Maçtan sonra yaptığı açıklamada kendisi de belirtti, Galatasaray'ın elinde bir tek lig kaldı ve Ataman bu hedefe gitmek için elinden gelen her şeyi yapacak gibi gözüküyor.
Bir diğer parantezi Oktay Mahmuti için açalım. Maçı izleyenler biliyor, koç 2. çeyrekte çift teknik faulden diskalifiye oldu. Yaklaşık 5 dakika aralıksız itiraz ettiği pozisyon çok bariz bir pozisyon değildi, gerçekten de tartışmaya açıktı. Öyle ki, LigTV yorumcuları bile 2 farklı açıdan 2 farklı yorum yaptılar. Oktay hoca'nın karakterinde bu sinir her daim var, bunu zaten biliyoruz ancak henüz 2. çeyrekte bu kadar ortada bir pozisyona bu kadar çok itiraz etmesi gerçekten bana enteresan geldi. Diskalifiye kararından sonra Mahmuti'yi alkışlayarak saygılarını gösteren Galatasaray taraftarına ise asıl büyük alkış bizden. 2 sezon boyunca takımına harika anlar yaşatan Mahmuti'yi Galatasaray taraftarının unutması mümkün değil tabi ki, dünkü alkışları sonuna kadar hakediyor koç..
Etiketler: Anadolu Efes, çağlar gökgün, Ergin Ataman, Galatasaray, Oktay Mahmuti
Dibe vuralı henüz yalnızca bir buçuk sezon geçmiş Galatasaray'ın taraftarlarının algısı şu günlerde şaşmış durumda. Bir sezonda değiştirilen üç teknik direktör, kalitesi yerlerde bir kadro, umudunu yitirmiş taraftar, "kümede kal" dokundurmaları eşliğinde sekizinci bitirilen lig. Ruhu yorulmuştu Galatasaraylıların.
Şu günlerde ise bir garip heyecanla yerinde duramıyor aynı ruh. İnanamıyor akil Galatasaraylılar gelinen noktaya. Bir sezonda baştan inşa edilen kadro, üst düzey konsantrasyon, sezon ortasında değiştirilen sistem, ve gelen, en manidar şampiyonluklardan biri.
Böyleydi sezon başında Galatasaray'ın bir yılının özeti. Yeni kurulmuş kadroya, çok önemli ilk on bir oyuncuları takviye edildi. Risk denilebilecek düzeyde transferlerdi bunlar. Kolay olan, oturmaya henüz başlayan takımı korumaktı. Ama revizyon devam ediyordu. Belki de plan yine dört yıllıktır, hoca bilir bunu.
En büyük değişim, Elmander - Necati ikilisinin yerlerini gol kralı Burak ve Umut'a bırakmasıydı. Hoş Elmander devre boyunca rotasyonda yer aldı fakat geçen seneki Elmander'in pres temposunu bu sene yakaladığını söyleyemeyiz. Geçen sene, Uğur Meleke'nin tabiriyle, 4-5-2 oynuyordu takım. Elmander'in üstün pres gücü, rakipler orta sahayı üçlü göbekle savunsalar bile üstünlüğü G.Saray'a geçiriyordu. Tabi ki bunda Melo'nun üst düzey formuyla, Engin ve Emre'nin sürekli içe kat ederek hem pres gücünü arttırmalarının, hem de pas oyununa alternatif sunmalarının payı büyüktü. Bu sezonsa taşlar yerinden oynadı. Sol çizgiye yerleşen Amrabat hücumda çeşitlilik sağlasa da ısıran Galatasaray'ı olumsuz yönde etkiledi. Keza yaz hazırlık sezonunu doğru dürüst çalışmadan geçiren Melo'nun koca bir ilk devre yaşadığı kayıp, Engin'in bu süreçte cezalı olmasıyla yaşanan alternatifsizlik, ve Hamit'in sürekli maç temposunu yakalama süreci Galatasaray'ı çok olumsuz etkiledi. Elbette bu nokta omurganın temel taşı Ujfalusi'nin sakatlanmasının payını unutmamak gerekir. Cris'in bir alternatif olamayarak akılları karıştırması, geçen sezon sonsuz güven duyulan savunma göbeğinin bu sezon zaman zaman soru işareti haline gelmesi de olumsuzluklardan biriydi.
Böylece Galatasaray, özellikle orta sahayı kalabalık tutan takımlara karşı oyun üstünlüğünü kaybetti, bir türlü topu ayağında tutamadı, geçen sezonki o delici oyun kayboldu, Burak üzerine kurulmaya çalışılan oyunlar geldi. Bunun önemli örnekleri, içerdeki ve deplasmandaki Braga maçları, içerdeki Karabük, ve yine içerdeki Gaziantep maçlarıdır. Keza Mersin deplasmanını da sayabiliriz.
Bu durumda yanlışta ısrara gerek yoktu. Hatırlarsak, UEFA kupasını almaya gidilen yola da 3-5-2 ile çıkılmıştı. Oyun neyi gerektiriyorsa, ona dönüşmek çağın gereği. Bu dönemde de oyun ortayı kalabalıklaştırmayı gerektiriyor. Elmander, biraz yaşı gereği, biraz da rotasyon gereği, asla geçen sezonki Elmander olmayabilir. Melo, geçen seneki üstün formunu yakalayamayabilir. Her şeyi geçtim, Şampiyonlar Ligi çok üst bir seviye. Bu kadar tecrübesizken temkinli oynamak en akılcısı olacaktır. Fatih Terim de Sneijder gibi bir transferle birlikte bu opsiyona kavuştu. Maç eksiğini giderdikçe yapacağı katkıdan şüphe duyulmaz.
Yazının başında, yerinde duramayan ruhtan söz etmiştim. Üstün bir karakter olan, hiçbir hocanın hayır diyemeyeceği bir futbol efsanesi, Drogba bunun sebebi. Taşlar dışardan göründüğü kadarıyla, Sneijder ile birlikte yerine oturmuşken, bu muazzam adamın getirdiği heyecanla birlikte yeniden karışıyor işler. Kendini Terim'in yerine koyuyor bugünlerde herkes, her yere Galatasaray onbirleri yazılıyor, çiziliyor. Tatlılığı abartılmış bir telaş Fatih Terim'i bekliyor. Bırakalım da hoca çıksın işin içinden, her zamanki gibi. Burak'ı küstürmeden, Drogba'dan ve Sneijder'den maksimum verimi alıp, Selçuk'un liderliğine toz kondurmadan, bu takımın savaşçı ruhu Melo ve Sabri'nin emeklerinin hakkını vererek, Hamit'in tecrübesini unutmadan, nasıl bir yapı kuracak, bilemiyorum.
Son olarak, Schalke eşleşmesi. Şampiyonlar Ligi bambaşka bir seviye. Bunu Braga ve Manchester maçlarında çok iyi bir şekilde gördük. Buralara alışık olmak, tecrübeli olmak çok önemli. Yalnızca teker teker futbolcu kalitesinden ziyade takım oyununu bu seviyeye çekmek gerekli. Her ne kadar Schalke'de işler kötü gitse ve önemli oyuncuları sakat olsa da, Almanların son beş sezonda iki çeyrek, bir de yarı final oynadıklarını unutmamak gerekir. Sabırlı, sakin olmalıyız. Tur asla çantada keklik değil. İlk maçta işler yolunda gitse de gitmese de ikinci ayağın olduğunu hiç unutmadan oynamalıyız. Girilen hava beni korkutuyor.
Etiketler: Fatih Terim, futbol, Galatasaray, Kamil Gün