Şafak YOLCU En Çok Beni Sev!
03 Kasım 2017 - Cuma 20:59 Bu yazı 850 kez okundu
Yeni tanışan iki insanın muhabbeti günün birinde dönüp dolaşıp, illaki geçmişlerine uzanıyor. Sanırım bu, kaçınılmaz bir durum. Kadın olsun, erkek olsun, bir gün mutlaka bu tür soruların muhatabı oluyorsunuz.
Bazen kasıtlı anlatıyorsunuz eski ilişkilerinizi. Hani karşınızdaki sizi daha iyi tanısın, ayağını ona göre denk alsın, gidenin hatalarını tekrarlamasın, o da kara kaplı deftere yazılmasın, elinizde avucunuzda en azından o kalsın diye. Hatta bazen boş boğazlığınızdan, sırf geyik olsun diye döküyorsunuz eteğinizdeki bütün taşları!
Bazen ise gizliden bir sorguya çekilme durumu söz konusu oluyor. Dolambaçlı sorularla ağzınızdan laf alma durumları… Siz de farkında bile olmadan zokayı yutuyorsunuz. Yaşadığınız mutlulukları veya düş kırıklıklarını anlatıveriyorsunuz karşınızdakine. Onun, içinize ayna tutmasına izin veriyorsunuz. Bütün dehlizlerinizi, kuytularınızı, belki halen inceden kan sızan yaranızı görmesine göz yumuyorsunuz. Sonra ne mi oluyor? Sonra vay halinize!
Ne oluyorsa ondan sonra oluyor. Hani siz anlattınız ya, hani paşa paşa döküldünüz ya, hani o da sizi kuzu kuzu dinledi ya. İşte o öyle değil! Sizi dinlerken kuzu olan o kişi, günü geldiğinde şeytana ter döktüren bir kişiliğe bürünüyor.
Cep telefonu numaranı değiş, mail adresini değiş, sana kimse ulaşamasın, geçmişin geçmişte kalsın…. Vay onu benden çok sevdiydin, vay onun gözlerine bakarken eridiydin, vay ona aşk şiirleri yazdıydın, vay beni onun kadar sevmediydin… Sizin anlayacağınız din din de din din…
Muhabbetin en can sıkıcı kısmı da burası arkadaş! “Hay dilim tutulaydı da sana tek kelime anlatmasaydım” deseniz de artık nafile… Hedefe oturtuldunuz bir kere, “yemem yok yeycen” misali, dinlemem yok, dinleyeceksiniz bütün bu serzenişleri. Tabi becerebilirseniz…
Ben mi? Yok, ben beceremem! Ben kapıyı çarptığım gibi çeker giderim o ortamdan. Gitmişliğim de vardır. Bu yüzden muhabbetin tatsızlığını biliyorum. Şimdi ne mi yapıyorum? Olay artık aynen şöyle cereyan ediyor:
Soru: iyi de nerde doğdun?
Cevap: taşın kovuğunda
Soru: evli misin?
Cevap: hiiiiç öyle bir niyetim yok!
Soru: hmm, anlaşılan canını yakmışlar
Cevap: yok, prensip gereği öyleyim…
Soru: hiç aşık oldun mu?
Cevap: aşk mı? o ne ki?
Soru: ama şiirlerinde aşkı anlatıyorsun?
Cevap: aşk sadece insana duyulmaz, bütün canlılara duyulabilir
Soru: kendinden bahsetsene biraz
Cevap: 206 adet kemiğim, 600’den fazla kasım var. Ha, bir de yüksek lisans yapan bir kızım var!
Bu mudur? Evet, olay tam olarak budur arkadaşlar! Hadi şimdi bunların içinden evirsin çevirsin, bana karşı silah olarak kullanacak tek bir cümlemi bulsun da görelim!
Siz siz olun, yeni tanıştığınız birisine –ortak bir gelecek ihtimali olsun yahut olmasın- iç çamaşırınızın rengine varana dek anlatmayın kendinizi. Sonrası zül oluyor, işkence oluyor. Hatta günün birinde o kişiyle evlenseniz bile, boşanma sebebi oluyor!
Hayat güzel, hayat biricik. Değer mi boş boğazlığımız yüzünden kendimize zindan etmeye? Sizin olan, sizinle mezara gitsin. Giden zaten gitmiş. Değeri olsaydı zaten şu an yanınızda olurdu, değil mi? E, olmadığına göre aynı mezarın toprağını ha bire havalandırmanın kime, ne faydası var? Orada artık çiçek bitmez, bitse bitse azgan biter, diken biter!
Aslında şöyle de bir gerçek var; hayatımıza en son giren kişi, en çok sevme ihtimalimiz olan kişidir. Çünkü yangınlardan geçip gelmişizdir onun kucağına. İtildiğimiz, kovulduğumuz veya bin tövbe edip terk ettiğimiz bütün kucakların aksine, ana kucağı gibi şefkatlidir o yeni kucak. Aksi takdirde sığınmazdık, değil mi?
İnsanın doğası bu. Sevgiye açız hepimiz. Yaşımız, deneyimimiz ne olursa olsun, söz konusu sevgi ise bütün kurulu düzenler alt üst olabilir. Bildiğiniz bütün doğruların üzerini çizip, yeniden belirlersiniz geriye kalan yıllarınızın rotasını…
Ama n’olursunuz çenenizi tutun! Zira ne çektiysek, dilimizden çektik!
Etiketler: En, Çok, Beni, Sev!,