2019 şükran günü. – Hep 5 Yaşında
Posted by puercorde on November 28, 2019 November 29, 2019
şükran gününü, hiçbir neden olmadan mutlu hissettiren bir bayram olarak tanımlarım ben. bu sabah nedenini bilmediğim bir mutlulukla kalktım. hatta şu an bir kraldan bile mutlu olduğuma emin olabilirsiniz.
bir yandan kola eşliğinde bisküvili pastamı yiyor ve diğer yandan macy geçit törenini izliyorum. bu sabah 2-3 saat kaligrafi de çalıştım. öğleden sonra eşimin ailesine yemeğe gideceğiz. kocaman bir hindi pişmiş olacak. tatlıyı da bana yaptırdılar aslında ama ben dayanamadım, pastayı ısırmaya başladım şu an.
fotoğrafta gördüğünüz ayılar ise yarınki “teddy bear toss” aktivitesi için. her yıl şükran gününün ertesinde buz hokeyi takımları, hastanede yatan çocuklar için oyuncak ayı toplar. ilk sayı skor sireninin çalması ile yüzlerce kişi sahaya ayı fırlatır. buradan nasıl bir şey olduğunu izleyebilirsiniz: teddy bear toss
o an aklımı kaybediyorum, aklımı. mutluluktan deliye dönüyorum havada uçuşan ayıları görünce. bugün mutlu bir gün ama yarın daha çok mutlu olacağım nerdeyse kesin.
yarından itibaren resmi olarak da noel başlamış oluyor. amerika’da, şükran gününün aradan çıkması gerekiyor tam noel ruhuna ulaşabilmek için. yarın gökten buz da düşse evi süsleyeceğiz eşimle. ben de noel pijamalarımı giyip, noel nevresim takımlarımı sereceğim. aslında noel pijamasını sadece 24 aralık gecesi giyerim ama o gece için başka alınca dedim, eski olanını hergün giyeyim. böyle de bir şımarıklık yapayım.
yaşıyorum ya bu hayatı.
bu haftasonu büyük ölçüde noel hediyelerimi de kutulamaya ve paketlemeye başlayayım diyorum. 5’inde kanada’ya erken noel tatiline gidiyoruz. 10’una kadar yokuz ve noel yaklaştığından dolayı işyerinde de aktivitelerimiz yoğunlaştı. döndüğümde bir çok gün mesaiye de kalmam hatta eve iş getirmem de gerekecek.
13’ünde ise saat 3.05’i vurduğunda arkadaşıma göndereceğim kutu gidiyor. aslında korkuyorum da. ya geri yollarsa kutuyu diye aklım çıkıyor. kesin öldürürüm kendimi bu sefer, öyle buraya yazmam kendimi öldürmeye gidiyorum diye, bu sefer kesin yaparım. yüksek bina da buldum zaten. ya da zaten o an epilepsi nöbeti geçirir bitkisel hayata girerim. ufak ufak bir korku basmaya başladı beni.
ama yapmaması da lazım, açık açık sadece mutlu olmanı istedim, mesajı gidiyor. yani durumu kabullendim ama noelini de kutlamak istedim, tarzında bir şey gidiyor. aslında az önceki korkularımı düşündüğümde içim iyi bir his ile de doluyor ama bilmiyorum hiç.
karmakarışık duygular işte.
dün 2019 yılı için hayatımın en kötü yılı yorumunu yapmıştım ama şükran günü olunca bu yıl yine beni mutlu eden çok şey olduğunu farkettim.
2019 yılında küçük mavi bir oğlumuz oldu. sonra evden kaçtı ve mucizevi bir şekilde eve geri döndü. bir sürü sincabım ve başka hayvanlarım oldu. annem ve kardeşim amerika’ya geldi. arkadaşım libya’dan ayrıldı. harika bir türkiye tatili yaptım. sağlığım düzeldi. zor da olsa çalışma hayatıma geri döndüm. hatta eşim de dönüyor yakın zaman içinde çünkü tamamen iyileştiğimi düşünüyor.
yeniden yazı yazmayı öğrendim. kuzey ışıklarını gördüm. ilk gün olay çıkarsam da akıl hastanesinde yatmaktan çok büyük keyif aldım. çok mutlu etti beni orası. bana verdiği huzuru özlüyorum.
2019’un en mutlu edeni ise burada kurduğum dünya. inanın ne instagram ne de facebook kullanıyorum. arada mutsuz olduğumu düşünmesinler diye birkaç hikaye atıyorum o kadar. ne kimsenin hikayesine bakıyorum ne de paylaştığı fotoğraflara. hatta bazı günler hiç açmıyorum bile.
kendimi roman yazarı gibi hissediyorum burada. aslında tüm yazdıklarım doğru ama birgün bloğun bir yerine “karakterler ve yaşananların tümü gerçek değildir” ibaresi koyabilirim. çünkü burada gerçeklerden bile daha gerçek şeyler var. dünya bu kadar gerçek bir yer değil. insanlar bu kadar gerçeği duymaya hazır değil.
2019 ile içimi acıtan en önemli şey ise babaannemi kaybetmem oldu. 80 yaşında olmasına rağmen kabul edemedim ölümünü. o da çocuk kalpli’nin dilinden anlayan biriydi. çocukluğundan beri annesi gibi davrandı ona. son birkaç yıldır kötüydü. onun öncesinde dizilerimiz vardı, haftanın bir günü mutlaka bir araya gelip onları izlerdik beraber. aşk-ı memnu’nun tüm heyecanını beraber yaşadık. sonra ben boğaziçi’nde master’a başlayınca adını feriha koydum, adında bir dizi izlemeye başladık oralarda çekildiği için.
çok gerizekalı bir diziydi ama babaannem ile çok zevkli oluyordu. cesaret edebilirsem sanırım bir daha izleyeceğim. bugünün şarkısı da o diziden gelsin. dizi aşırı maldı ama bu şarkıyı hep çok sevmişimdir.
Previous Post coles corner.
November 28, 2019 at 11:15
Senin blog Feriha’dan 100 kat daha kaliteli yapım olur, ben de izlemiştim birkaç bölüm o diziyi, bizim mahallede çekiliyordu, anlayamamıştım. Çocuk kapıcı kızına aşıktı diye kalmış kafamda.
Bear Toss’a kalbimi bıraktım. ❤️❤️❤️❤️
November 28, 2019 at 11:20
Şimdi bu Feriha denen kız kapıcı kızı, asıl çocuk Emir de İstanbul’un en zengin, en yakışıklı, en über artık neyse bunlar aynı okulda okuyorlar, Feriha burslu kazanıyor Emir’in okuduğu okulu. Aralarında aşk başlıyor. Feriha söyleyemiyor fakir olduğunu, Emir birgün çöp toplarken yakalıyor Feriha’yı, ahahaha. Ya offf.
Emir’in bir de arkadaşları öğreniyor bu durumu, Feriha’ya doğum gününde çöp tenekesi alıyorlar. Sonra evleniyorlar ama. Evlendikten sonrada Feriha alakasız bir şekilde ölüyor.
Babaannemle çok zevkliydi. Yoksa 5 dakika izlenebilecek bir dizi değildi.
November 28, 2019 at 11:29
İzlemiş gerçekten 😁😁
Happy Thanksgiving!!! 🐔🐔🐔🐔🐔🐔