On 18/07/2012 By AYDIN SEZERLeave a comment
Ekonomik veriler günlük hayatımızı büyük ölçüde meşgul ediyor. Enflasyon oranı, işsizlik oranı, ihracat artış oranı, zam oranları, asgari ücretteki artış oranı gibi sayılar, kendimizi daha iyi veya daha kötü hissetmemize neden oluyor. Bireyler ve işletmeler mali durumlarını sahip oldukları kendi maddi verilerine göre değil de, açıklanan rakamlar ışığında analiz etmeye çalışıyor. Hatta, işsizler, asgari ücretteki düşük artış oranına bakıp, işsiz olmaları ile asgari ücretli olarak çalışmaları arasında bir fark olmadığını fark edip, kendilerini daha iyi hissediyor.
Küresel ekonomik krizin Türkiye’ye sağladığı en büyük yarar işte bu noktada devreye giriyor. Zira, hepimiz içerisinde bulunduğumuz ekonomik açmazın temel sebebi olarak yaşanmakta olan küresel krizi görüyoruz. İktidarıyla, muhalefetiyle, medyasıyla bu konuda hemfikiriz. Yaşanmakta olan ekonomik durgunluk, kriz bulutları dağıldığında ortadan kalkacak, hatta sayıları 3 milyon civarındaki işsizler ordusuna da istihdam yaratılacak. Kriz öncesi dönemde, Türk ekonomisinin sürdürülemez bir cari açıkla yaşadığı artık hatırlanmıyor. O rakamlar artık tarih oldu. Şimdi küresel kriz cari açığımızı düşürüyor. Tıpkı, dış ticaret açığımızı düşürdüğü gibi. Bence, küresel krizin bize sağladığı en büyük yarar yapısal sorunlarımızı unutturması oldu. Kriz şartları ortadan kalktığında, eski mutlu (!) günlere geri döneceğiz.
Kriz öncesi ürettiğimiz katma değeri düşük ürünleri tekrar üretmeye başlayarak, dikiş dikerek, cıvata sıkarak bu defa farklı bir sonuç almaya çalışacağız. Bu nasıl mümkün olacak bilinmez ancak, krizin sağladığı ‘iyimser’ hava bu.
Son günlerin moda deyimi ‘asimetrik tehdit’ kavramıyla ekonomik durumumuz arasında bir bağ var mıdır sorusuna takıldım.
Bu kavramın aslında tam olarak ne anlama geldiğini araştırdım. Milli Güvenlik Kurulu web sayfasında yer alan tanıma göre, asimetrik tehdit şöyle açıklanıyor. ‘Yarattığı ani ve hazırlıksız durum nedeni ile ülkelerin siyasi, sosyal ve ekonomik sistemlerinde istikrarsızlıklarına neden olan, düşük seviyede kuvvet ve teknoloji kullanarak etkin olmayı amaçlayan tehdit algılamasıdır.’
Bu tanıma katılmadığımı belirtebilirim. Zira, ülkemizdeki siyasi, sosyal ve ekonomik istikrarsızlık ani ve hazırlıksız bir durumdan kaynaklanmıyor. İktidarıyla ve muhalefetiyle uzun süren uğraşlar sonucu ortaklaşa hazırlanan bir süreç bu. Burada kollektif bir çaba var. Dahası milli bir çaba da var.
Bu kafayla devam edersek, iş kurmanın ve başarı bir şekilde faaliyet gösterebimenin ön koşulu olan ‘doğru iş iklimi’ni tesis etmedikçe reel ekonomiyi değil de, rakamlara dayalı sanal ekonomiyi konuşmaya devam edeceğiz. Bu açıdan Türkiye’nin acilen, kayıtsız ve şartsız normalleştirilmesi gerekiyor. Bu sağlanmadığı takdirde, ekonomide kaydedilecek iyileşmenin bir anlamı ve sürekliliği olmayacak. Küreselleşmenin son aşaması olan finansallaşma olgusu yerine katma değeri yüksek ürünlerin üretimine yönelik bir stratejiye odaklanmak gerekiyor.
Bugünkü ortamda bunu başarabilir miyiz?
Siyasi hayatta normalleşmeyi sağlayabilirsek neden olmasın ? Bence asıl zor olan da bu. Zira, yeni bir kalkınma stratejisini harekete geçirecek insan kaynağımız, hatta kurumsal kültürümüz var. Ama, galiba niyetimiz yok.
Suriye ile vizenin kaldırılması kararı görkemli bir törenle yürürlüğe girdi. Hükümet son bir ayda Davutoğlu üzerinden Türkiye’nin gündemini ve tüm dikkatleri dış ilişkilere çekmeyi başardı. Bu açıdan Davutoğlu’nun AKP için oynadığı rolün önemini ve büyüklüğünü teslim etmemiz gerekiyor. Davutoğlu’nu da içtenlikle kutlamak gerekiyor. Ancak bizim gibi az gelişmiş bir ülkede dış politika, bu denli iç politika malzemesi yapılabilir.
Malum, içeride işler gayet iyi gidiyor. Kısa bir süre önce suni bir şekilde yaratılan bir sorununun dışında şükürler olsun ki, başka sorunlarımız yok. Ekonomik sorunlarımız yok. Zaten, kriz Türkiye’yi teğet geçti.
İçerideki tek sorunumuz ; Kürt açılımı ya da Demokrasi açılımı ya da Anayasa sorunu denilen sorun. Davutoğlu’nun baş döndürücü dış ilişkiler trafiği, kamuoyunu olduğu kadar, medyanın da başını döndürüyor. Birden bire tamamına yakını dış politika uzmanı olan köşe yazarları, Ermeni açılımı, Suriye açılımı, Irak ile ortak Bakanlar kurulu toplantısı, İsrail’e karşı ‘dik’ duruşumuz gibi başlıklar altında, bazı basit gerçekleri öğrenmek için zaman bulamıyorlar. Medyada gün geçmiyor ki, Davutoğu’nun başarılı dış politikasına değinilmesin. Başta Boğaziçi’nden okul arkadaşı Nuray Mert olmak üzere, tecrübelerini konuşturanlar, Türk dış politikasının kamuoyu gündemini işgal etmesine adeta çanak tutuyorlar. Hükümetin psikolojik harekatının medya desteği de bu şekilde yerine getiriliyor. Türkiye Cumhuriyetin’nin yabancı ülke vatandaşları için uygulamakta olduğu vize rejiminden zerre kadar haberi olmayan bu kalemler, ‘alaturka bir şekilde düzenlenen törenleri’ dahi, ‘Türkiye bunu hak etmiyor’ diye yazamıyorlar.
Ermenistan açılımına büyük destek veren, son 2 ayda Ermeni dostu kesilen bazı kalemlerin, ‘Hepimiz Hırant’ız, hepimiz Ermeni’yiz’ diyenlere karşı yazdıklarını çıkartıp okumak ve hatta ‘normal bir insan evladı, bu kadar kısa sürede nasıl olur da, ırkçılıktan Ermeni sempatizanlığına dönüşmüş olabilir diye araştırmak gerekir. İşin içerisinde, Hükümetin psikolojik harekatının olduğunu tekrar ifade edelim. Ayrıca, köşe yazarlarının görevlerini iyi yapmakta olduklarını söylemek de mümkün. Bir görevin en iyi şekilde yapılması için mutlaka bir karşılığının olması gerekir.
Şimdi, Suriye ile vizenin kaldırılmasını alkışlamaktan elleri yorulanlara küçük bir bilgi vermek istiyorum.
Ey ahali, sanmayınız ki, Türkiye Cumhuriyeti katı bir vize rejimi uyguluyor. Diplomatik ilişkilerimizin olmadığı Ermenistan vatandaşları bile, bu ülkeye sınır kapısında vize alarak girebiliyor. İranlılar vizeden muaf, Gürcüler de. Iraklılar belli şartlarda sınır kapılarında vizelerini alabiliyorlar. Kıbrıs Rum Kesimi’nden gelen ‘Umuma mahsus’ pasaport hamilleri bile 30 gün ikamet süreli müteaddit giriş vizelerini sınır kapılarında alabiliyorlar.
Bu anlaşmanın, Suriye ile ortak sınır bölgelerimizde yaşayan akrabaların, karşılıklı olarak birbirlerini ziyaret etmelerine olanak sağlanmasını küçümsememeliyiz. Bu gerçekten önemli bir gelişmedir. Fakat, bu konunun bu kadar büyütülmesi psikolojik harekatın ne denli planlı olduğunun bir kanıtıdır. Geçtiğimiz yıl Suriye’de konaklama yapan Türk turist sayısı 85.000 civarında. Toplam giriş sayısı ise 500.000’e yaklaşıyor. Ayrıca, Suriye mafyasının isteyene bir saat içerisinde pasaport temin edebildiği gerçeği, özellikle mülteciler konusunda kötü bir şöhreti olan Suriye’ye dikkat etmek gerektiğini ortaya koyuyor. Suriye’nin, özellikle kadın ve çocuk trafiğinde stratejik bir önemi vardır.
Sayın Mehmet Altan'’a Mektup, Haber3, Aralık 2009
On 18/07/2012 20/07/2012 By AYDIN SEZERLeave a comment
Ordu, askeri mahkeme ve darbe kelimelerinden ne denli nefret ettiğinizi gayet iyi biliyorum.
Türk Ordusunun, Danimarka ordusuna benzemesi gerektiğini ifade ederek, sürekli olarak, Danimarka vatandaşlarının, Danimarka Genelkurmay başkanının ismini bile bilmediklerini vurguluyorsunuz.
Danimarka ordusu hakkındaki bilgi düzeyinizin seviyesini bilemiyorum. Ama, Danimarka Ordusunun, Türk Silahlı Kuvvetlerine benzemek için çok çaba sarfettiğini ben gayet iyi biliyorum. Bunu, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti”nde, Birleşmiş Milletler Barış Gücü Danimarka Sektörü nezdinde bir yıl görev yapmış bir irtibat subayı (P.Astğ) olarak rahatlıkla belirtebilirim.
Belgeler ve gerçeklikleri konusundaki engin görüşlerinize sığınarak diyorum ki, keşke bizim hukuk sistemimiz de, Almanya”daki hukuk sistemine benzeseydi. Ya da, İngiltere”deki gibi, bakanları istifaya kadar götüren o basit gerekçe karşısında takınılan ahlaki tavırlara sahip olabilseydik. Almanya”da yaşamadığı halde, Alman yargısının ortaya çıkartmak için peşine düştüğü zihniyet ve uzantılarıyla Türkiye”de demokrasicilik oynayan sizin gibi Prof. ünvanlı kişilerin mevcudiyeti, bizim gerçek demokrasiye ulaşamamızın en büyük nedeni. Biliyorsunuz, Danimarka”da da, Hükümet seçimler öncesi halka üçlü kanape dağıtıyor.
Başyazarı olduğunuz Gazetenin de demokrasi anlayışını içinize sindirip, insanlara demokrasi dersi vermeye çalışmanızı anlamakta güçlük çekiyorum. Demokrasiyi savunmanın! bir bedeli vardır. Sanırım, siz bu bedeli peşin aldınız.
Askerin olduğu iddia edilen belgenin peşine düştüğünüz kadar, "sivil" belgenin peşine de düşebilseydiniz keşke! Üstelik, sivillerin belgesi, demokrasi kültürünün yerleşebilmesi acısından, askerlerin belgesinden daha vahim. Gazetenizin de yok saydığı bu sivil Alman belgesini, özgür ve demokratik bir şekilde gündeme getirememenizin üzüntüsünü yaşıyor musunuz?
İşte, “O” belge ile ülkemizde demokrasi tesis ediliyor, sayın Altan. Yaşadığınız bu üzüntü de, umarım bahsettiğim bedelle fazlasıyla tazmin edilmiştir.