Lohusalık Kabusu | no:27
01 Şubat 2011 — no:27
Genel kategorisinde yayınlandı. 21 Comments »
21 Yanıt to “Lohusalık Kabusu”
01 Şubat 2011, 13:28
Bu sanırım herkeste böyle oluyor: Lohusanın etrafındakiler, lohusadan daha fazla lohusa oluyorlar.
Ne oluyor dda bir anda tüm anlayış, empati vs kesiliveriyor bilemiyorum.
Herkes bir anda bebeğe odaklanıyor. Oysa ki anne bebekten daha önemli o ilk günlerde…
01 Şubat 2011, 14:28
kesinlikle anne daha önemli.. anne sağlıklı olmazsa bebek nasıl sağlıklı olabilir ki? ama bunu anlamıyorlar işte, herkesin basireti mi bağlanıyor nedir ben de çözemedim ki…
01 Şubat 2011, 13:30
Yaşadıkların benim yaşadıklarımın hemen hemen aynısı… Ben bunları geçen sene bu zamanlar yaşadım… Benim de içimde kalanları yapabilmem için ikinci bebişi yapmam mı gerekir 🙂
01 Şubat 2011, 14:29
iki çocukla yaşamak da ayrı bir depresyon konusu aslında 🙂
eğer 2 çocuk istemiyorsan bırak içinde kalsın! yağmurdan kaçayım derken doluya tutulma aman :))))
02 Şubat 2011, 09:29
Ben tek çocuğum. Kardeşsiz büyümenin dezavantajlarının manevi yönde olduğunu çok iyi biliyorum. Mesela, benim içimden atamadığım yalnızlık duygusunu oğlumun hissetmesini istemiyorum. Amaaaaa, günümüz şartlarında da ikinci çocuk bizim için maddi olarak çok zorlayıcı… Hayırlısı olsun diyeyim ve bu yorumu dallandırıp budaklandırmadan son vereyim 🙂
02 Şubat 2011, 15:53
ben de tek çocuğum, bu yüzden 2 çocuğum var 🙂
01 Şubat 2011, 14:00
Neredeyse aynısı…Her lohusa bu cümleyle başlasa da benim ki duygularını ifade edişinle de çok benzerlikler gösterdiği için…hele bir de şu Kuzey deki emzirme olayını da okuyunca…Üstüne üstlük ikinci çocuğun Defne nin benim ilk ve tek kızım Defneyle adaş olunca….
1 ekim 2010 sabahında,köründe başladı macermız.Ben normal doğum diye öttürürken kendimi son dakakada sezeryan masasında epiduralle kesilirken buldum.Benim tercihim oldu.Bne anlayacağın bir sıfır korkak modelle başladım.Üstelik eşim 9 ay boyunca normal doğurmam!! konusunda bana o kadar gaz !! vermesine rağmen..
Herşey iyi giderken evimizde geldiğimiz günü ertesi günü başladı Defne ağlamaya ve susmadı 15′ uyumaları saymazsak.Sonunda hastanelik olduk ve mamayla tanıştık.İşte bildiğin durumlar.Annem 2 ay yalnız bırakmadı beni.Eşim ve ailesi ! anlamsızca düşman kesildiler anneme…ben bir kenarda sus pus kaldım emziremedikçe kayınpeder ve valide düklenmeye başladılar.’Bu kızı annesi mamaya yönlendiriyor sağmaya alıştırıyor’ dediler.Eşim suskundu.Nefret ettim insanlardan.Öyle böyle derken 4 ay geçti işte.Pompayşa geçiyor anne sütü olayımız,tabii memeler sinyalleri tam alamadığından dolamıyor.Defne memeye 2 aylıkken küstğü için artık takla atsan da olmuyor.Bi şekilde kotarıyorum işi.Sağlıklı gördüğüm her ana dualar ediyorum.İkinci dönem okular açılıyor ve ben görevimin başına dönüyor olacağım.Ben mi nasılım?
Kendimi bir halta yaramayan şişko çirkin kocası tarafından artık hiiiç bir zaman istenyecek bir kadın gibi hissediyorum.Ve sanki çok sevdiğim o adam elimden kayıp gidiyor.Bunu düşündüğüm için de kendimi affedemiyorum,herkes evladının derdinde olur,kocayı iplemez.Ben ise aynen liseli modeliyim.
01 Şubat 2011, 14:32
mevzu bebek olunca koca da bir yere kadar oluyor aslında. düzeliyor düzelmesine de kadın kısmısı unutmayı affetmeyi pek bilmiyor, en azından ben hiç beceremiyorum diyebilirim. kırıla döküle nereye kadar? çok fazla miktarda anlayış ve özen gerektiriyor bu durum. birisi güçlü olsun da beni çekip çevirsin istiyor insan ama herkes farklı bir şeyi takıyor. her halükarda olan bebeklere oluyor diye düşünüyorum. stresten annelerin sütü gidiyor, aç kalan yine çocuk oluyor sonuçta, kimseye bir şey olduğu yok aslında.. geçip gidiyor. ben hep elimdekileri düşünerek atlattımç pollyanne’cılık oynadım. ağlasa da bir bebeğim var dedim, süt yoksa aptamil var dedim, ne bileyim kandırdım işte kendimi geçti gitt, koca bir çukur kaldı içimde.
03 Şubat 2011, 11:07
Allahiiim ayni cukurdan bir tane de bende var ve eskiden sahip oldugum tum yetilerimi kaybetmis gibi dolduramiyorum bir turlu icini, kapatamiyorum ustunu…
Blogcu Anne’de rastadim size, o gunden beri de takip ediyorum. Hep yorum yazmak istiyorum, isten ayrildiniz, hayirlisi olsun, ne guzel yaptiniz,demek istedim ama hep yogunluktan erteledim. Ama bu konuyu gorunce dayanamadim artik. Uzun uzun anlatmak istediklerim var hem lohusalik hem de anne sutu-mamaa ile ilgili ama burayi bir aglama duvari olarak kullanmali miyim bilemiyorum.
Velhasili Mehtap Hanim, bu sayede sessiz bir takipci iken sesimi cikarmis oldum, insallah devamini da getiririm.
Bu arada, Pelin ben, 9,5 aylik Defne’nin annesi, ozel sektor kolesi…
03 Şubat 2011, 21:00
kesinlikle ağlama duvarı olarak kullanmalısın.. 🙂 memnun oldum..
01 Şubat 2011, 15:19
kadınların doğum, erkeklerin askerlik anıları hiç bitmez. asla da unutulmaz…sizlerden hamilelik, doğum, lahusalık günlerinizi büyük merak ve dikkatle dinliyorum. kocamdan da halaa (2002 den beri:) ) askerlik anılarını…bu konuda çok eksiğim.böyle iştahla anlatacak,acı çekerken de mutluluğu yaşadığım anılarım yok henüz. şu aralar iştahla dinlemekte ve okumaktayım:) birgün aynı sabrı sizden de bekleyeceğim demedi demeyin 🙂 nazlanacağım eşime anneme babama size de tabi. ee halden anlarsınız. tecrübeniz var. bebekten çok annenin ilgiye ihtiyacı olduğunu savunanları arayacak gözlerim…önce yaratanım,sonra no:27 , eksik bırakma beni olur mu!…
01 Şubat 2011, 15:23
herr zaman yanında olacağımı biliyorsun 🙂 kulak tıkaçlarımı alıp gelirim!
01 Şubat 2011, 18:40
ben de bir bunalım yaşadım evet, ama bu kadar ağırdı diyemem. sadece sürekli suratım beş karış, eve gelen herkesin hemen gitmesini isteyen, evin eski haline dönmesini dileyen bir halim vardı. bebeğin geleceğini biliyor olsan da, dokuz aydır “o” günü bekliyor olsan da doğduğunda alışman zaman alıyor. ben zaten yapı olarak alışkanlıklarına bağlı biriyimdir. evdeki yeni düzen oturana kadar depresif bir durumdaydım. bebekle yalnız kalmak istemiyordum, bakamam diye kaygı duyuyordum. bir de eşimle bir daha hiç bir şey eskisi gibi olmayacakmış gibi geliyordu. off, hatırlamak bile kötü o hali. çok şükür ki başka bir problwm yaşamadık, sonrasında herşey oturuyor, oturtuyorsun mecburen. şimdi ece 7 aylık. ben halimden memnunum, inşallah o da memnundur benden 🙂
01 Şubat 2011, 20:14
Merhaba Mehtap ve benzer hikayeleri yaşamış arkadaşlar. Ben de fena yaşadım bu süreci. Ve yalnız olmadığımı anladığımda biraz daha kendime geldim. Tüm bu yazılanları okudukça aklıma lohuslaıkla ilgili bir blog yapmak, denk gelenlerin okudukça kendilerini daha iyi hissetmelerini, tavsiyelerle daha da iyileştikleri bir platform oluşturmak geldi.Şöyle bir şey yaptım:
Mehtap bu postunu orada yayınlayabilir Miyim? Diğer arkadaşlardan isteyenler lohusahikayeleri@gmail.com a hikayelerini gönderirlerse zengin bir içerik oluşturabiliriz. şimdiden herkese teşekkür ediyorum.
tabii ki! bir foruma üyeyim, bu konuyla ilgili hemen konu açıyorum, ne hikayeler var bir bilseniz..
Orada da duyurabilirseniz çok sevinirim. Çok teşekkürler.
MERHABALAR DÜNYADA YALNIZ OLMADIĞIMI BİLMEK NE HOŞ
03 Şubat 2011, 17:59
Bende lohusalıyken en çok eşimden nefret etmiştim. Onun bana destek olmamasından, bana karşı sevgisiz yaklaşımından. Doğumun üzerinden 2 sene geçmesine rağmen o zamanlar ki davranışlarını maalesef içimden söküp atamıyorum.
Çocuğumun kardeşsiz kalmasını hiç istemiyorum ama yine bu adamdan bir çocuk doğurmak ve bakmak nasıl olur diye düşünmeden de yapamıyorum .
Oğlum doğduğunda kıştı ve hava çok soğuktu bende hasta olmasın diye haftada 1 yıkıyordum oğlumu. Bebeği severken pasaklı annen seni yıkamıyor mu , ekşi ekşi kokuyor bu çocuk deyişleri, oğlum her normal bebek gibi kustuğu zaman veridği anormal tepkileri, anneme sanki düşmanmış gibi davanışlarını, oğlum sabah erkenden kalkıtığında onu emzirip oyalamaya çalışırken onun yatakta öküz gibi uyumalarını ve daha bir çok şeyi unutmam mümkün değil.Ben bebek sahibi olduktan sonra eşime olan hislerimi anlamış oldum, keşke flört zamanında anlamış olsaymışım..
03 Şubat 2011, 20:10
Ben hic lohusalik sendromu yasamadim, Amerikada yasiyorum, burda normal dogurdum.
Bence bunalima girmeme sebebim suydu; yanimda annem vardi baska da kimse yoktu. Her kafadan ses cikmiyordu, cok bilmis kayinvalidem (cok bilmis olmasa bile boyle hassas donemlerde hersey batiyor) yoktu.
Yeni dogmus bir bebek gercekten kolay degil, benim size onerim cok fazla kalabaliktan uzak durun, cok sevdiginiz insanlar bile boyle durumlarda sinirinizi bozabiliyor. Burda dogum oncesi egitimlere katiliyorsunuz, cok basit seyler, hemsirenin dedikleri hic aklimdan cikmiyor. Arkadaslariniz,tanidiklariniz sadece yardim edecekse, yemek falan birakip gidecekse gelsin, asla kimseyi misafirlige kabul etmeyin.
06 Temmuz 2011, 09:43
Yaşadıklrın benimkiyla aynı. Kızıma bende çok mama verdim. Kolik bir bebekti. lohusayken bir gece ben bu çocuğu istemiyorum dediğimi hatırlıyorum. sabah başlayıp gece 3 e kadar durmadan ağlayan bir bebekti.uyuyabildiğim zamanlarda bile ağlama sesi duyar gibi olurdum. Şimdi kızım 7 yaşında. Oğlumda 1 aylık. Oğlum uslu. Ona pek mama vermiyorum. Bol bol emziriyorum. Annem bu çouk aç gel mama verelim diyor. Dinlemiyorum. o kadar komikki. 2 haftalık muayenede doğum kilosunu 150 gr geçmişti. Annem ‘Doktor mama verin dedi mi’ diye sordu. Anneme göre bir çocuk sanki sadece açken ağlar. Birde sürekli sütün az deyip duruyor. Ama galiba 2. çocuk olduğundan denilenleri artık duymuyorum. İnşallah aylık muaeyenemizde istediğimiz kiloya ulaşırsak rahatlayacağım.
Lohusanın etrafındakilerin birazda anneye he demesi lazım.
07 Temmuz 2011, 09:58
kesinlikle haklısın… azıcık tolerans sadece!
« Hayatı Kendine Zehir Etme Sanatı
Defne Joy Değil, seda sayan! »