Suçlu Ayağa Kalk... | Milli Takımlar | A Bayan | VoleybolunSesi
30 Eylül Pazar 2007 20:45:59
Muhalefet ile ahlaksızlığı karıştıranların voleybola yaptığı hasar büyük. Elalemin maşası olmuş, özel olarak takipte ve de Türkiye’nin yenilişine sevinen uzaktan kumandalı gazeteciler (maalesef gazeteci) var. Bunun adını koymak gerek, vatan hainliği.
Gelelim erkek ve bayan milli takımlarımızın Avrupa Şampiyonası’nda aldıkları kötü neticelere. Moskova’da, Universiade şampiyonu ve çok iyi kadroya sahip erkekler fosladı ve 15. oldu. Şimdi teknik komitenin boynu vurulacak. Parşin mi yoksa başkası mı getirilecek erkeklerin başına bekliyoruz. Ama şu bir gerçek, erkeklerde "ışık" söndü.
Hep bizi heyecanlandıran bayanlara gelince... Ankara’da Grand Prix Avrupa Kıtası Elemeleri’nde bir üst tura çıkarak ilk hedef tutturuldu. Kimse "Takım galibiyete ve turu geçmesine karşın kötü oynuyor" eleştirisine kulak asmadı. Veya asmak istemedi. Grand Prix rehavetinden hemen sonra Belçika’daki Avrupa Şampiyonası, Filenin Sultanları için sallantı oldu. Çünkü çok yorulmuşlardı. Hamile olan Natali de yoktu üstelik. 2 yıllık anlaşması olan yeni İtalyan Antrenör de henüz bir adaptasyon devresine girmiş, bayan voleybolcularımızı tanımıyordu. Tanısa, Belçika’da Çiğdem gibi her mevkide başarılı olan deneyimli bir voleybolcuyu yalnız blok için tek pozisyon için oyuna almazdı. O Çiğdem, Sırbistan zaferinin kahramanı oldu sonra. Birçok ülke gibi biz de İtalyan antrenör ile işi götürmeye kararlıyız galiba. Gazetecilik hayatımda ilk kez bir voleybol kafilesinin 27 kişi olduğuna tanık bulunduk. Allah’ı var, federasyon her türlü olanağı da sunuyor Filenin Sultanları’na ve erkeklere. Demek ki, yalnız olanak sunmak yeterli değil.
"Dereyi görmeden paçayı sıvama" ve "El yumruğunu yemeyen kendi yumruğunu bilemez" gibi atasözlerimiz var. Bu atasözlerimiz maalesef bizim voleybol yöneticilerine "cuk" uyuyor. Neden mi? yazayım, Ankara’da Grand Prix elemelerini (biraz da Almanya’nın yardımıyla) geçip ikinci tura yükselince, "At martini debreli dinlesin" şarkıları başladı. Başta federasyon başkanımız Erol Ünal Karabıyık ve İtalyan antrenörümüz "Hedefimiz Avrupa Şampiyonluğu" dedi. Ne oldu 10. olduk. Şampiyonluğa oynayan bir takım asla 10. olmaz. Burada bir yanlışlık var. Ya çok havalarda uçuyoruz, ya da umut hakikaten simit. Şunu unutmayın, 2003’te kazanılan Avrupa ikinciliği Türkiye’nin en iyi derecesi. Bundan sonra o dereceyi çooook arayacağız. Federasyon başkanı çok iyi niyetli. Disiplinli ve programlı olması en büyük artısı. Ancak, bu disiplin ve program çoğu kişiyi yanından kaçırdı. Her işi tek başına yapmaya çalışıyor ve o ölçüde yoruluyor. Camiada herkes başkanın etrafından kaçmış durumda veya kaçmaya çalışıyor. Sözün özü, Başkan Tek Adam. O kadar ki, Lüksemburg’ta 2009 için bayrak teslimine gitmedi ve "Çocuklarla döneyim" dedi başkan. Başkanın bu kadar işin içinde olması bazılarını çok çok sıkabilir, sıkıyor da. Her işin bir görevlisi olur, başkan görevi verir ve hesabını sorar. Bir kimse etrafındakilere görev vermiyor, kendisi her işi yapmaya çalışıyorsa, kimseye güveni yoktur. Bu güvensizlik, aksi görüntüye yol açar. Yani etraftakilerin de güveni kaybolur.
Hiçbir zaman, kapı arkasında konuştuğumu bu sayfalardan saklamadım. Bakıyorum, başkanın etrafındakiler kapı arkalarında fiskoslara başlamışlar ve sallıyorlar da sallıyorlar. Hepsine aynı şeyi soruyorum : "Peki, kendi halinde biri iken başkanı siz koltuğa oturtmadınız mı?"