Ben varım – Bölüm 11
Akşama doğru zihninin yorgunluğundan sızıp kalmıştı oturduğu yerde. Telefonun sesiyle açtı gözlerini.
“Kapıdayım” yazıyordu gelen mesajda.
Sersemlemiş bir şekilde kalktı koltuktan ve gidip kapıyı açtı.
“Ben her şeyi halletim” diyerek davet edilmeden girdi içeri Vedat.
“Neyi halettin?” dedi Füsun. Zihni henüz uyanamamıştı.
“Yemek aldım bize, yerken konuşuruz” diyerek mutfağa gitti bu sefer, Füsun’da peşinden gitti. O kadar hızlı düşünüyor ve haraket ediyordu ki bu adam şimdi beyninin ona ayak uydurması mümkün değildi bu halde.
“Neyi hallettin söylesene?” diye sordu paketten aldığı patates kızartmasını ağzına atarken.
“Talip ve babanla konuştum, her şey tamam” dedi heyecanla ona dönüp Vedat.
Patates ağzında kalıverdi Füsun’un.
“Talip için üzüldüğünü biliyorum ama onu ikna ettim, sana kızgın değil. Hatta hâlâ hayran, sadece üzgün tabi Nehir olayı için. Ona senin ona inandığını söyledim.”
Füsun kulaklarına inanamıyordu bir türlü. O kadar şaşkındı ki sadece ona bakıyordu öylece.
“Ağzındaki patatesi yutsan iyi olur” diyerek anlatmaya devam etti Vedat.
“Talip’e ölümcül bir hastalığım olduğunu zavallı büyükannemin evlenmemi çok istediğini, seninde yüce yüreğinle beni kurtarmayı kabul ettiğini söyledim. Ancak bunu kendin nasıl yapacağını bilemediğin için beklediğini. Bu yüzden gelip benim anlattığımı ve bu davranışımdan da senin haberin olmadığını anlattım. Zaten de yoktu. Sana öyle hayran oldu ki anlatamam. Görmen gerekiyordu.”
“Babama ne söyledin peki?”
“Senin ne kadar harika bir insan olduğunu, seni görür görmez aşık olduğumu en kısa zamanda evlenip evimin kadını olmanı istediğimi söyledim.”
“O ne dedi?”
“Şoka girdi, ailemi tanıyor” diyerek kocaman bir kahkaha attı Vedat, “Gördün mü artık düşünmen gereken bir şey yok.”
Aslında ona kızması gerektiğini düşünüyordu tam olarak şimdi. Ona sormadan hayatı ile ilgili bir sürü şey yapmıştı bir günün içinde ama garip bir şekilde kızmıyordu. Hatta neredeyse mutluluktan uçacaktı az sonra.
Yüzündeki gülmek ile bağırmak arasındaki karmaşayı gülümseyerek izledi Vedat.
“Haydi ama bir takdiri hakkediyorum sen asla bu kadar çabuk çözemezdin.”
“Hayır çözemezdim” dedi yine o garip ifadeyle Füsun.
“Yemek yiyebilir miyiz artık çok açım” diyerek hazırladığı masaya oturdu Vedat hemen.
Onun bunca sorunu bir çırpıda ve eğlenerek halletmiş olmasına inanamıyordu Füsun şimdi. Kendi tarafına oturuken ona büyük bir hayranlık duyduğunu farketti. Bu nasıl bir adamdı böyle. Hayatına bir fırtına gibi girmiş, bir sürü fırtına yaratmış, tüm fırtınaları bir fırtına hızıyla dindirmiş, şimdi sanki hiç bir şey olmamış gibi keyifle yemeğini yiyordu. Sanki böyle şeyler her gün oluyor gibi.
“Sen nesin sahiden?” dedi yemeğine uzanırken.
“Senin kahramanın. Bir kahramanın olmasını istemiyor muydun?”
“Evet istiyordum ama kendimiz olacağımızı sanmıştım.”
“Olacağız ama son bir kahramanlığın kimseye zararı olmaz herhalde diye düşündüm. Ayrıca gerekiyordu. Mutlu olmadın mı?” diyerek merakla baktı Füsun’un gözlerine.
Şimdi yaramazlık yapmış ya da annesi mutlu olsun diye bir şeyler yapmış küçük bir çocuğa benziyordu bu haliyle.
“Oldum” dedi gülümseyerek, “kızmam gerek ama çok mutlu oldum” diyerek sandalyesinden kalkıp sarıldı Vedat’ın boynuna.
“Yarın gelinlikçiye gitmemiz gerek, büyükanneme bu gün hasta olduğunu söyledim.”
“Tamam gideriz” diyerek yerine oturdu Füsun ve iştahla yedi tabağındakileri. Uzun zamandır kendini hiç böyle iyi ve hafiflemiş hissetmemişti.
Nehir, Füsun’un ülkenin en tanınmış ailelerinden birinin oğluyla evleneceğini duyduğunda şoka girmişti. Talip neden oldukları için onunla konuşmaya geldiğinde öfkeyle bağırarak kovdu onu. Artık Talip’in bir önemi kalmamıştı.
Kemal bey kız kardeşi ve karısı günlük sosyal işleri için evden çıktıktan sonra Nehir’in odasına gitti yeniden. Füsun’un evleneceği haberi dışında da söylecekleri vardı ve bunu kız kardeşi ve karısının yanında yapmak istememişti.
Nehir amcasını görünce hemen munis yüz ifadesini takındı yeniden.
“Ah amcacığım Füsun’un evlenceğine çok sevindim elbette ama sizden izin alarak yapmasını tercih ederdim. Biliyorsunuz uygun olanı buydu.”
“Kapa çeneni” diye bağırdı Kemal bey bir anda.
Nehir yıllardır parmağında oynattığı ve kendisine hayran olmasını sağladığı amcasının neden böyle bağırdığını anlayamamıştı.
“Şimdi derhal eşyalarını topluyorsun ve defolup gidiyorsun bu evden. Annene anlatmak için bir hikaye bulacağını umuyorum ama asla benim seni kovduğumdan bahsetmeyeceksin.”
“Ama amca?” dedi Nehir hıçkırarak. Şoka girmişti.
“Bu güne kadar kızımı görmeze geldim senin yalanların yüzünden, bütün o harcamaları onun yaptığını sandım. Ona yapmadığımı bırakmadım. Senin bir yılan olduğunu öğrenmem için kızımı gerçekten seven ve onu benden iyi anlayıp, koruyan bir adamın gelmesi gerekti ne yazık ki! Hesabına yüklü bir miktar para yatırdım. Şimdi defol git bu evden anladın mı? Eğer kız kardeşimi üzecek bir hikaye uydurur veya benim ya da Füsun’un hakkında bir nedene dayandırırsan, seni beş parasız bırakırım” diyerek odanın kapısını vurup çıktı Kemal bey.
Vedat’ın ona anlattıklarını sessizce dinlemişti önce, inanmakta istememişti aslında ama Vedat Nehir’in gerçek karakterini görebilmesi için öyle zekice şeyler söylemişti ki direnememişti daha fazla. Bu kadarla da kalmamış, bir güzel paylamıştı Kemal beyi. Vedat kapıdan çıktığında yaşadığı şoku atlatması bir kaç saat sürmüştü Kemal beyin. Onun söylediklerini düşündükçe haklı olduğunu anlamıştı. Bir kez olsun kızının haklı olabileceğine inanmamıştı. Bir kez olsun onun kendi kızı olduğunu hatırlayamamıştı. Aslında amacı kızkardeşi ve yeğenini korumak iken, kendi kızını koruyamamıştı.
Vedat kızını ona getireceğine söz vermişti giderken. Çünkü Füsun bir daha babasını görmek istemiyordu. Haklıydı ama Vedat bunu halledecekti öyle söylemişti. Ancak Nehir’in artık bu evde olmamasını istiyordu koşul olarak. Sevdiği kadının hayatını mahveden birini görmek istemiyordu çünkü. Eğer Kemal bey bunu çözerse o da kızıyla arasını düzeltecek ve harika bir aile olacaklardı beraber. Elbette bu durumda kendi ailesine Kemal beyin kızına yaptıklarından ve evde yaşayan herkesin birer hayalete dönüştüğünden de bahsetmeyecekti. Büyükannesi asla böyle şeyleri tasvip etmezdi. Büyükannesinin tasvip etmediği şeyleri babası da tasvip etmezdi. Babasının tasvip etmediklerinin de iş hayatlarında başarıyı devam ettirmeleri kolay değildi tabi.
Füsun ailesi ile yeniden görüşmeye gittiğinde, Nehir’in nerede olduğunu ve neden gittiğini öğrenemedi elbette. Füsun gibi ayakları üzerinde durmak istediği için başka bir şehirde yaşama kararı aldığını söylediler ona. Vedat ile birlikte dönmüşlerdi eve, bu yüzden gerçeği saklıyor olabileceklerini düşündü. Babasının ona karşı tavırlarındaki değişikliği de anlayamadı önce. Neredeyse Nehir’e davrandığından bile iyi davranıyordu ona. Ayrıca annesine ve halasına olan tavırlarında da bir değişiklik vardı. Vedat’ın yanında rol yaptığını düşündü önce ama sonra Kemal bey bir fırsatını bulup çalışma odasına çekti onu.
“Senden bu güne değin yaptığım tüm hatalar için af diliyorum kızım” dedi onun gözlerinin içine bakarak.
“Ne değişti baba?” dedi Füsun merakla. Bir anda gerçekleşen bu değişimi hiç samimi bulmuyordu. Ne yani durduk yere Nehir’e olan hayranlığı tükenmiş ve Füsun’u mu anlamaya başlamıştı bu adam ve evdeki diğer herkesi.
“Vedat iyi bir çocuk” dedi babası, “benim göremediğim şeyleri görüyor”
Bu arada içeriden seslendikleri için çıkmak zorunda kaldılar odadan.
Füsun’un başka cevaba ihtiyacı yoktu zaten. Gidip sevgiyle sarıldı nişanlısının koluna.
“Sen benim kahramanımsın” dedi sevgiyle fısıldayarak.
“Sen de benim dişi kopyam” dedi gülümseyerek Vedat
Eylül 30, 2018 Ekim 1, 2018 leylakagaciarkası yarın, Ben varım
Önceki yazıBen varım – Bölüm 10
Sonraki yazıYürek yemini – Bölüm 1
Masal - Bölüm 5