Rengarenk bir dünya ver banaYemyeşil olsun gökyüzü,Masmavi çimlerin içindenSarı nehirler çağlamalı.Rengarenk bir dünya ver banaİnekler gökyüzünden bakmalı
Kuşlar turuncu topraklardan kanat çırpmalı.Güneşi pembeye boya ne olur!Ay dede mor sakallıRengarenk bir hayat ver banaRengarenk avuçlarımda bin ömürNefes almalı.
Kızlar, erkekler rengarenk, neşeli. Buranın gençleri ile yeni gelenler hemen farkediliyor. Beyşehir olup, BEY lakabını haketmemiş bir ilçe burası. Günler geçtikçe bunu daha iyi anlıyorum.
Denizli demek Kontes ve Karamel demekti. Şimdi onlarsız bu hayat eksik bir Newbahar. Çok özlüyorum onları ve zaman zaman fotoğraflarına bakıp bakıp ağlıyorum. Öpüyorum, öpüyorum... ağlaya ağlaya uyuyorum. Onlarla yaşadığım eşyalar yok, ev yok, şehir yok. Dün balkonda ölüme terk ettiğim mum çiçeği onların oyuncağıydı. Ne vakit balkona çıksam bana onları hatırlatan o çiçeği nihayet kuruttum.
Benim kedilerim yoksa hayatımda, onunda köpeği olmamalıydı. Ne vakit Efeden bahsetse, ben sadece sustum. Şimdi öldü Efe. Öldü. Burası bir tuhaf yer. Halkı tutucu görünsede genç takımı şöyle bir tarz yapmış kendine. Erkeklerin saçlarının ortaları dik dik fırça gibi havada, yanları jöleye bulanmış şekilde kulaktan aşağıya yapışık. Altlarında kıçlarından düştü düşecek kot pantolonlar, cırtlak renkte gömlekler.
Seni şanslı pisi, evdesin ve evde kalacaksın. Bazen balkon demirleri arasından sarkıyor, güneşte pencerede yalanıyor bi güzel. Benim yavrularımda balkondan ayrılmazlardı diyorum. Nereye baksam, evde nerelere adım atsam hep onların izi. Bu evi tümden yakmadan, kendimi yok etmeden silinmeyecek bu izler.
Ne haldeler onuda bilmiyorum. Bazen kalan tüyleri yapışıyor kıyafetlerime. Alıyorum öpüyorum. Bu Kontesimin diyorum kısa ve kırçıllı olanına. Sarı veya beyaz upuzun ise Karamelimin. Bi öpücük kondurup tüylere bırakıyorum rüzgara.
Bugün bebeklerimden ayrılalı bir hafta oldu. Onlardan ayrılmak hiç kolay değildi. Hayatımda unutamayacağım en büyük üzüntülerden biri. Ama ben onları çok özledim. Asla göremeyecek olmak ne kötü. ''Oh be gözüm arkada kalmadı'' diyememek daha kötü. Nasıl ayrıldığımızı anlatmayacağım.
Tepkiler: 31 Mayıs 2012 Perşembe
Nihayet mayıs ayı bitti. Ve 36. yaşımın 10 gün geçmişliği ile ilk yazımı yazıyorum. Havalar ısınamadı bir türlü, şu saatlerde çok üşüyorum. Şu bahsi geçen kırkikindi yağmurları dinmek bilmedi. Hep ağlıyor gökyüzü...
Ramazan ayı gelirse kedilerim tam 1 yaşında olacak. Aylardır onlara gözümün arkada kalmayacağı yuva arama çabalarım boşuna. Kimse onları sahiplenmek istemiyor. Bir kız öğrenci talip olmuştu, kediciklerin ikisini birden taşıma sepetlerine koyamadım, Kontes'im kaçtı. Karamel'i alıp yağmurlu bir cumartesi yollara düştüm. Yanımda uyudukları minder, kum ve mama kapları...
Bugün yüzümü astım. Çaresizlik işte bu. Onları sokağa mı bırakacağım Allahım...
Yarın beni mutlu edecek bir haber istiyorum. Yarın gece başımı yastığa huzurla koyup, hemencecik uykuya dalmak istiyorum. Bir kaç hafta sonrasında şöyle demeli Newbahar '' Ohhh be! beklediğime değdi. Kontesime ve Karamelime iyi bir yuva buldum. Orası tam onlara göre. Benim kadar iyi bakacaklar eminim. Kedilerim orda mutlu ve uzun bir hayat sürecek''
Üzerime bir pike alıp koltuğa uzandığım zaman koluma gelip yatıyor. Nasıl seviyorum onları, daha fazla yazamayacağım. Ayrılmak düşüncesi içime oturdu yine :(
Cumartesi günü fen lisesinin tanışma çayı var. Oldum olası böyle çaylardan, günlerden, protokolün olup kasım kasım kasılınan askeri törenlerden nefret ederim. Bu şehit haberinin üzerine çaya katılmak istemiyorum. Alperen gitmemi çok istiyor, biraz sosyalleş anne diyor ama bir anlayabilse!
Hava bugün kapalı. Sabah çıktığım keyifsiz yürüyüşü kısa kestim. Zaten tartı beni şaşırttı. Kesin pili zayıfladı o yüzden fazla gösterdi. Alperen dünden beri grip, Levonun canı sıkkın. Anneleri onlara belli etmesede mutsuz, düşünceli, karamsar...
Yağmur yağıyordu şehrime, kaldırımların yalancı şahitliğinde... Adımlar can çekişiyordu ıslak ıslak. Mahşer yerine dönmüş bu kalabalık, nerdeysem bul beni, nerdeysek bul bizi. Tozuyordu ortalık, topraktan boyumca ayrılık fermanı geçiyordu. Okudukça uzuyordu yollar, uzadıkça dönen olmuyordu. Bir firari seferdeydi sanki millet. Herkesin bildiği lakin bildiklerini azat ettiği hükümsüz kelimeler geçiyordu akıllardan. Gönderen