tarih aşk Ümit Özdağ sevgi eğitim Meral Akşener ihanet adalet şehit milliyetçilik ülkücü yalnızlık ülkücü camia Ozan Arif kültür Türkçülük yol muhalefet iyi parti CHP Recep Tayyip Erdoğan vefa Atatürk akp veda Türk başkanlık ülkücü duruş gelecek millet Cahil islam Türk Milleti mazi kurultay ahlak umut biz yaşam vatan 12 Eylül ekonomi fetö acı din Türklük hayat çocuk yalan gönül ülkü MHP hasret özlem demokrasi yeni oluşum şiir zaman toplum devlet cehalet bahçeli ABD Türkiye Cumhuriyeti Türk Milliyetçiliği kadın seçim Türkiye ülkücülük siyaset dava İstanbul devlet bahçeli fikir ölüm insan cumhuriyet edebiyat terör referandum
Cumartesi, 06 Ekim 2018
Tahmini okuma süresi: 1 dakika (216 kelime)
Kızım sen çıkma, kal. Vermem gereken bir zarf var sana.
Kitabımı masaya bırakıp saate doğru yüzümü döndüm.
Kızım annen bir mektup bırakmış daha doğrusu annenin adına bir mektup bırakılmış. Sana verilmesi gerektiği söylendi.
Annemin olduğu belliydi. Güllü mühüründen kokusuna kadar annemdi bu mektup.
5 dakika sonra bu gül mühürlü zarfa kanmamam gerektiğini anladım. "Bir daha kanmayacağım." Demek istedim çok.
Yağmurların ve bu şiddetli şimşeklerin lüzumunu, seranatını da anladım. Mektubu yanıma koydum, saate bakmaya başladım. Kaderimden kurtulmayı düşünmek istedim ama ne kadar düşünürsem o kadar kaderim beni daha çok içine çekecekti. Ayağa kalkıp montumu giydim, cebimde annemin sabah verdiği el işi peçete ve gülüm duruyordu.
Kızım, iyi misin?
Annesi ölen bir çocuk ne kadar iyi ise o kadar iyiyim hocam.
Endişeli gözlerle bana bakmaktan kendini alamıyordu, gözlerinin doluşunu kaçıramıyordu.
İyiyim yani hocam siz merak etmeyin iyiyim gerçekten.
Tebessüm edip müsaade istedim ve çıktım.
İnsan bazen kaçmak isteyince kaçar ama benim ne kaçacak halim ne de bu hicrana dayanacak yüreğim vardı. Yürüdüm, yürüdüm de ne yürüdüm. Bana artık hiç bir şey ifade etmeyen bu beton ev önümde dikiliyordu. Anahtarı çıkarıp kapıyı açtım. Etrafa baktım ve yerde bir not buldum. "Masada kitabın duruyor, sevgililer günün kutlu olsun Goncam. Yemeğini ye."
Her yıl sevgililer gününde beni kitaplarla sevindiren, yüreğimi okşayan kadın şimdi kim bilir nerelerdeydi.
Bu yüreğimi okşayan kadını kaybetmek vatanımı kaybetmekten farksızdı.
özlem ölüm veda Anne kayıp
Tasarruf, Nakliye masrafları ve Yeniden İpekyolu ü...