Renkli Daktilo: 02.08.2015 - 09.08.2015
Kendi kendime kurduğum dialogları bilsen
öyle ani oldu ki bu,
hayret etmeye fırsat bulamadım.
artık bendeki varlığın,
anılara kalıyor sadece..
büyük ödül senin,
büyük ödül sensin.
Gönderen Funda Özdoğan zaman: 12:28 Hiç yorum yok:
Gönderen Funda Özdoğan zaman: 19:14 4 yorum:
Gönderen Funda Özdoğan zaman: 15:20 Hiç yorum yok:
Elimizde olmadan büyüyoruz.."İçindeki çocuk hep yaşamalı" deniyor ama "çocuk" kalma hakkın günlük yaşamda hiç denecek kadar az. Ne yazık ki durdurulamayan büyümenin inadına "inanmak" küçülüyor. İster istemez kendi içimize dönüyoruz. Ne dışarı çıkmaya ne de yeni birini tanımaya dermanımız kalmıyor zamanla. Belki kendimizi kollamak istediğimizden bu dermansızlık. Belki sevmenin acıtan etkilerinden kaçınmak için güzelliklerine de kapatıyoruz kendimizi. Ama hayat her zaman süprizlerle doludur. Tüm bu içe kapanıklığına rağmen güç bela üşengeçliğini yenebildiğin birine rast geldiysen; içindeki heves tomurcuklanır, şaşırarak hissedersin. İçinden çıkmak, paylaşmak istersin. İşte o "heves" öyle değerli ki aslında. Yeniden canlanmaya çaba gösteren kırılgan bir çiçek kadar değerli. İnsanın hoyratlığıyla kolayca kırılmaya öyle müsait ki... Kolay mı ruhunun derinlerine sakladığın kelimeleri ortaya çıkarmak ve sevmeye başladığın birine o kelimelerden cümleler kurmak? O cümlelerin bir başka ruha dokunması gerekirken, geriye dönüşü yakıcı kelimeler olursa hevesin tuzla buz olur. Anlatmaya gücün yetmez. İçine dönmek ve yeniden saklanmak istersin. Cümlelerin tekrar kelimelere bölünür ve içine bu kez daha derinine gizlenir. Vazgeçmez sadece içinde yaşamaya kaldığın yerden devam edersin. Kelimelerin nerede ne zaman cümleye dönüşeceğini bilemeden..
Gönderen Funda Özdoğan zaman: 11:54 Hiç yorum yok:
sense böyle hesapsız, böyle sevinçle...
Gönderen Funda Özdoğan zaman: 13:19 Hiç yorum yok:
Ne denmelidir bilemiyorum sevgim acıyor
Gönderen Funda Özdoğan zaman: 13:15 Hiç yorum yok: