Doğum: 1921, Varşova, Polonya
Varşova gettosu isyanından sonraki tepkileri anlatıyor [Görüntülü röportaj: 1991]
Gerçekten her şeyin bittiğini hissettim. İşte sona gelmiştik. Kendimleilgili bir şey düşünmüyordum. Yaşayıp yaşamayacağımı, hayatın devam edip etmeyeceğini ya da insanlarlabir araya gelip gelmeyeceğimi ya da... Sona gelmiştik. Ben... Bazen kendimekızıyordum. Kaldığım için... Niçin orada değilim ki? Oradaolmalıydım. Onlarla birlikte olacağım yer orasıydı. Süreklionlarla birlikteydim. Yalnızca onlar için yaşıyordum ve benim için her şeyinsonu gelmiş gibiydi. Tabi, Polonyalı bir kız olarak gidip etrafı dinlemem benimiçin çok acı vericiydi... İnsanların nasıl orada oldukları, hayatlarının böyle bir şekildesona ermesinin iyi olduğu hakkında konuşmalar... İyi ki Almanlar en azından onlara bu şekilde baktı. Polonyalıların hepsi böyle değildi, ama bunuduyuyordunuz. Getto duvarları etrafında, orada olan bitenin bir parçası olmakyerine, her şeyden önce yıllardırkomşuydular. Hiçbir şey hissetmiyordum... Ne dayanışma, ne acı,ne merhamet, yıllardır tanıdıkları, kapıkomşusu olarak yaşamış insanlar ve her şeyin alevler içinde yok olduğunu, duman olduğunugörmek. Acı veriyordu. Öyle acı veriyordu ki.