BİZ DAHA O KONUYA GELMEDİK: 13_01
Dünyanın en iyi kitabı!
Ömür Akkor'u tanırsınız.
Ben de tanırım.Hem de çok yakından.
Evimize gelir gider,görüşürüz,takılırız birbirimize.Kişisel olarak çok sevdiğim,enerjisine hayran olduğum biridir.
Çünkü siz on dakika mesafeye gitmek için dolmuş ararken,o sırf kaz yemek için Kars'a gider."Ya bi dur Allah aşkına yaaa" derim kesin,ben olsam.Fakat o sürekli gezer,yürür,tadar,yazar.Hep daha iyisini,daha lezzetlisini bulmak için çabalar.
Takdir etmekten başka ne yapabilirim değil mi?İşine bu kadar aşkla bağlı olan kaç insan var?
Hayatımıza girdiğinden beri evde pişen yemeklerden sunumlara kadar her şey baştan aşağı değişti.Daha önce hiç tatmadığım şeyler tattım,"Ya Ömür abi yaa,geçen gün yumurtalı bişi yaptın,yapsana bize ondan" dedim,asla ikiletmedi.Hatta ve hatta ben söylediğimi unutmuştum,o unutmamıştı...
Yani onca hızlı akan hayatında bize de yer açmış,kırmamıştı...
Bu arada kendisinin "Bursa Mutfağı" adında bir kitabı var.Bursa'nın iskenderi ve pideli köftesi dışında bir yemeği yok derler.Doğrudur da.Mesela bir Tarsus,bir Adana gibi olamayız.Biz kendimizi bu kadar "bahtsız bedevi" zannederken Ömür abi geziyordu.Bursa'nın adı duyulmamış köylerindeki 80lik teyzelere yemekler sordu."Bu yemek daha önce Tevfik Fikret tarafından yazılmış,sadece Umurbey'deki seksen yaşında bir teyze nasıl yapıldığını biliyordu.Ondan öğrendim,çok teşekkür ederim kendisine" diyor,bundan heyecan duyuyordu.Ve bu "Fransızların Yemek Kitabı Nobel'i" sayılan "Gourmand World Cookbook Awards"ta, "Yerel Mutfak" kategorisinde 2009 birincisi olan kitabıyla,"Hayır abi,Bursa'da çok yemek var.Sadece siz ya hiç duymadınız,ya da unuttunuz" diyordu.Okuyunca gördüm.
Şimdi de "Selçuklu Mutfağı" adında bir kitap çıkarıyor.Okuyan üç beş şanslı kişiden biriyim ve gururla söylüyorum ki içeriği hakkında yazan da tek kişi.
Bitirince "Vay be" dedim,çünkü daha önce hikayesi olan bir yemek kitabı okumamıştım.
Ömür abi,birçok insanın inanmaktan uzak olduğu bir şeye gönlünü veriyor ve önceki hayatında Beyşehir'de bir aşçı olduğuna inanıyordu.Sultan'a yemek pişiren biriydi.Sadece Allah onun orda doğmasını istememişti.Onun dışında bütün ibareler bu yöndeydi.
Beyşehir'e büyük bir aşkla bağlıdır.Bu uğurda yine gezmiş,konuşmuş,yazmıştır.Oraya kaç kez gittiğini bilemiyorum bile,varın siz düşünün.En sonunda bu kadar çok yemek öğrenince,kitaplaştırmaya karar vermiş olmalı.
Kişisel görüşüm,bu kitabı ona Beyşehir'in havası,suyu,insanların yaşayışları ve tabaklarının yazdırdığı yönünde.İnsan bir şeye hayran olunca,anlatmadan duramıyor.Ömür abi bunu çok güzel,sade,anlaşılır bir şekilde yapmış.Kendisini minyatür olarak gösterme fikri de dahiyane.
23 Şubat'ta Paris Kitap Fuarı'nda beş kitapla yarışacak.Dünyanın en iyi kitapları arasında olup,birinciliğe oynayacak.Ben kazanmasa bile dünyanın en güzel kitabı olduğuna dair imzamı atarım.Piyasaya çıktığında alın derim.Okurken öğretiyor da çünkü.
Ömür abicim,sana gönülden başarılar diliyorum.Dualar seninle.
"Bakın, siz benim 5 almamı bekliyosunuz ama imkansız.Zor çünkü ve benim seviyem de bunun için yeterli değil."
"Olsun Hazal hanım,bir deneyin şansınızı yine de.Bakarsınız alırsınız ha?"
"Tamam,öyle olsun bakalım.Hem ben de bi kendimi denemiş olurum"
IELTS öncesi böyle konuştuk resmi ve ciddi hanfendiyle.
Sınava girdim,anlatmıştım.Beklentimin düşük olduğunu da yazmıştım.
Sonuçların açıklanacağı gün,Zeynep ve Ayça'yla beraberdim.Doğum günü kutlamasına gidicektik Ayça'nın.
Bakalım kaç aldık dedik.Hemen gereken bilgileri girdik ve bir baktık kiiiiiiiiiiiiiiiiiii
5 ALMIŞIM LA 5!
"OHAAAA" dedi İpek,kızlarda sevinç çığlıkları...
Ben hala "Olamaz" diyorum.Üç haftalık bir çalışmayla,yetersiz bir ingilizceyle mümkün değil.
Ama almışım işte.Bazen ben bile şaşırıyorum yaptıklarıma,yapabildiklerime...
Çünkü kendime inanmıyorum bazı konularda.
Demek ki birkaç ay sıkı bir çalışma yapsaymışım,rahat bi 6-7 alırmışım.
Vay be!Bu da bir şeydir.
5 almak birkaç şey üzerinde etkili oldu.
Ve gidişatı da olumlu yönde değiştirdi.
Öpücükler bizden canım!
Bu geceyi yine bir The Beatles gecesi ilan etmiş bulunuyorum.
(Bir tanesi Sezen Aksu,diğeri de bu)
Çok sevdiğim,merakla dinlediğim bir grup.Her şarkılarını tabiki bilemiyorum ama öğrenmeye çalışıyorum.Çok da zevk alıyorum.
En tatlı üye,bana göre solist Paul McCartney.Herkes için söylemem bunu ama,hayat enerjisine,deliliğine hayran kaldığım nadir insanlardan biri.İngilizcedeki en basit kelimeleri kullanarak 2 dakikalık şarkılar yazarak dünyayı ayağa kaldıran bir dahi!(Zaten videodaki şarkının türkçesinin 'Şimdi oturacağım ve kendime bir mektup yazacağım' olduğunu düşünürsek,çıkarımıma daha kolay onay veririz)
Ve bu şahane adam,6 şubatta "Kisses on the Bottom" adında bir jaz albümü çıkardı.
Dinlemek bu ara nasip oldu...
En son 16 yaşındayken Red Hot Chili Peppers'ın "Stadium Arcadium"unu almış,dünya para bayılmıştım ama halen pişman değilim.Çünkü değdi.Severek dinledim.
Korkarım şimdi de bunu alıcam.Çünkü uzun zamandır beni bu kadar heyecanlandıran bir başka albüm daha olmadı.
Şarkıların hepsi,hani şu filmlerde gördüğümüz siyah mini elbiseli,elinde şarap kadehi olan;saçları dağınık,evi mumlarla dolu,dans eden kadınları hatırlattı bana.Dans etmek istedim-tabiki şarap kadehi falan olmadan ki zaten içmeden sarhoş olabilirim-,ağır ağır,gülerek...Ya da kulağımda sadece bu şarkılarla gece vakti uzun yola gitmek arabayla...Elimi hafifçe dizime vurarak tempo tutmak...
Ne kadar ilgilenirsiniz,ne kadar hoşunuza gider bilmem ama jaz sevdiğimden belki,bu albüm bana ilaç gibi geldi.
Bi dinleyin derim:)
Biraz can sıkıntısı.Biraz kitap.Biraz limonlu kek.
-3 saat elektrikler kesilmese kitap okuyamaz,sudoku çözemez,ingilizceye yüklenemezdim.
-Elektrikler geldi,kombinin suyu bitti.Biraz fazla açmışım,şarrrrr diye her yere aktı.Temizlemesi uzun zaman aldı.
-Bir kek tarifi gördüm,yapabileceğime nedense inandım.Anane köfte patatesinden sonra çayla iyi gider diye düşündüm,denemek istedim.Şeker kavanozunu açarken ellerim acıdı."Zaten bugün nedense her şey ters gidiyo" dedim.En sonunda başardım,çünkü kafaya koymuştum.(Düşün,evde limon yoktu,üst kat komşuda da yokmuş,onun da bir üst katına çıkmak zorunda kaldım.Bir de 'Napıcan?' diye soruyo manyak.Tövbe yarabbim,bişi derdim de yeri değil)
-Ananemde saatlerce göbek attım,dünyanın en anlamsız danslarını yaptım,deli gibi güldük.Dönüşte kardeşime yol boyu bağırdım ve radikal kararlar aldım.Şu an suratım şu şekilde .
Üzerime büyük ve oldukça ağır bi ciddiyet hakim."Beni ilgilendirmez" diyorum,hafifliyorum.Takmıyorum,ilgilenmiyorum,her şeyi aynı anda yüklenmeye çalışmıyorum.
Bak kötünün de iyiye kapısı varmış.
Yeni yılın ilk kareleri!
Bir sürü hediye.Bazıları iç içe.
Zeynep'in içindeki gizli Antonio Banderas!
Pek güzel,eğlenceli,neşeli,bol göbek atmalı,tombalalı,kestane şekerli bi yılbaşı oldu.
İnşallah böyle de devam eder,bu sene beklenti büyük qh@nqseler yh@ hahah:D