Yer: İzmir'in küçük bir kasabası
Mekan: Anneanne ve dedenin yaşadığı taş ev
Sorun: Herkesin uyumuş olması ve okuyacak kitap getirmeyi unutmuş olmak
Sonuç: Barbara Cartland okumak
Elimdeki kitap kime ait bilmiyorum. Anneanneme ait olsa büyük olasılıkla müptelası olup daha fazla alır, seriyi tamamlardı diye düşünüyorum. Büyük olasılıkla, bir kitap değiş tokuşunun ailemden bana kalan mirası. Kitabımız Altın Kitaplar Yayınevi'nden 1986 yılında basılmış. Türkçe'ye Füsun Doruker tarafından çevrilmiş. Benim elimdeki kitap şu an çıplak, gömleği herhalde yıllar önce kayıplara karıştı. Kahverengi deri gibi bir kapağı var. Aslında çok da yabancı değilim ben bu kitaba. Şöyle ki, annem çalıştığı için ilkokula başlayana kadar, anneannemin yanında kaldım, annemler 2 günde bir gelip akşam beni görüp sabah işe gittiler. Bu dönemde en büyük zevkim yapboz yapmak, evcilik oynamak ve annemin kütüphanesindeki kitapları taciz etmekti. Taciz genelde, kitap gömleklerinin çıkarılması ve kapağa mürekkepli kalemle, iğrenç bir yazıyla kitap isminin yazımı ile başlar, boş sayfalara resim çizmekle devam ederdi. Bu kitabın kapağında da var, ama pek belli olmuyor. Bir de hani kitabın son cümlesi sayfanın ortasına gelir ya, işte ben kalan boşluğa bizim bir son yazmamız istendiğini düşünür ve kendi alfabemle yaratıcılığımı konuştururdum. Bunları yaparken 5 yaşlarındaydım ve okuma bilmiyordum, bilsem belki biraz daha saygılı olabilirdim. Neyse, kitaba dönelim.
Ben okumaya başladım ve yaklaşık 45 dakika içinde bitti kitap, inanın siz olsanız 30 dakika bile sürmezdi. Çünkü cümleler daha çok şöyle:
"Prens Albert dans edenleri izledi"
"Langstone Kontesi çok güzeldi"
"Dük Tynemouth çok yakışıklı bir o kadar da centilmendi"
"Mumlar çok parlaktı, pırlantalar da parlaktı"
Garip durum da şu. 255 sayfalık bu kitap, 175. sayfada bitiyor ve ardından Rachel Lindsay (takma isim olduğu çok belli) adlı diğer bir yazarın Mavi Gül adlı hikayesi başlıyor. Zaten Cartland'ın hikayesi o kadar *pat* diye bitiyor ki neye uğradığınızı şaşırıyorsunuz. Ben Cartland'ın bölümünden bahsedeceğim.
Kitabı elimden bırakamadım. Bu samimi bir itiraf. Öncelikle okuması çok kolay, anlattıkları Türk dizi sektörünün de katkılarıyla bana çok uzak konular değil. Aldatmanın üçlü, beşli kombinasyonlara kadar gidebileceğini gayet iyi biliyoruz. Ben bu kiabı okuduktan sonra şunu düşündüm ve sizlerin ne düşündüğünü merak ediyorum. Kadının güzelliği. Bakım, estetik vb. şeylerden bahsetmiyorum. Katıksız güzellik benim üstünde durmak istediğim. Bazıları bu konuda daha şanslı oluyor artık genlerden mi, yediğinden içtiğinden mi bilemiyoruz. Kitapta güzel bir kısım varsa o da kadın güzelliğinin hangi kapıları açtığıydı (bir de kıyafetler anladığım kadarıyla epey hoş). Honora mesela. Annesi, babası yok. Parası da yok. Sadece zengin amcası var ama ona da yük olmak istemiyor. Elindeki tek sermaye güzelliği. Kaba bir anlatım oldu ama böyle. Sadece Honora değil, isimlerini bilmediğimiz bazı adsız kızlar, kötüleşen aile ekonomisinin tek umudu. Başlık parası değil buradaki mesele. Evlendikten sonra damatlar bir gelir kapısı olarak görülüyor anladığım kadarıyla. İşte bu nedenle kızlar, kadınlar güzellikleri konusunda rahatsız edici derecede takıntılılar. Şimdi nasıl peki, günümüzde? Elbette istisnalar vardır ama en azından benim çevremdeki kadınlar, kızlar kendilerini iyi hissetmek için kendilerine bakıyor ve özen gösteriyorlar. Geleceği garantilemenin bu yoldan olamayacağını bilen insanlar arasındayım anlayacağınız. Güzellik geçicidir, önemli olan iç güzelliğidir gibi kalıplardan bahsetmedim farkındaysanız. Bence gerçekçi olmalıyız. Eğer makyaj yapıyorsak, sokağa çıkarken saçımıza fön çekiyorsak bunun tek nedeni karşı cinsi etkilemek olamaz, olmamalı. Samimi olalım. Bir erkeğin size iltifat etmesi güzeldir ama aynaya baktığınızda dönüp bir daha bakmak istemek ondan daha güzeldir, bence.
Zamanla kadınlar mı değişti yoksa erkekler mi? Yoksa değişen hiçbir şey yok, balo salonlarının yerini okul kantinleri, parfüm sıkılmış mektupların yerini Twitter mesajları mı aldı? Bence kadınlar, erkekler, alışkanlıklar kısacası her şey değişti. Artık hiçbir şeyi kaçırmak istemiyoruz. Bu nedenle niyetimizi de 140 karaktere sığacak kadar kısa ve öz tutuyoruz. Tek değişmeyen entrika oldu belki de. Kısacası, herkes bir gün 15 dakikalığına kendini bir entrikanın içinde bulacak. O 15 dakikanın artması ya da azalması ise size ve içinizdeki Barbara Cartland'a bağlı.
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 22:59 3 yorum:
Bunu beklemiyordunuz, biliyorum
Eğlenceli bir yazı sizi bekliyor!
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 14:00 2 yorum:
Kadınlar. Erkekler. Aşk. Aldatma. Affetme. Aşk. Ayrılma. Barışma. Aşk.
Her insan gibi ben de ara ara düşünürüm ilişkileri. Şimdi bu yazı birazcık ilişkilerden dem vuracak, ama çok da derinlere inmeden. Çünkü derinlere inmek kişinin kendinden bahsetmesini gerektirir, bunu da yapmak istemiyorum çünkü buranın bir kitap blogu olarak kalmasını daha çok istiyorum. Olmasına olur da erkek okuyucularım bir yerden sonra benim kafa karışıklığımdan usanabilir. Yoksa ben de sizlerle sonsuza dek erkekleri çekiştirmek isterim, kızlar. Doğamda var çünkü. Vakit kaybetmeden hemen yazara ve kitaba geçelim.
Gülayşe Koçak, 1956 yılında New York'ta dünyaya gelmiş, doğduğu şehrin, eksiksiz her ülkeden insan bulundurmasından mı etkilenmiş yoksa sadece anne baba peşinde sürüklenmekten mi bilinmez, büyüdükçe yeni yeni şehirlerde yaşamış, yeni insanlar tanımış. En az ismi kadar güzel bir kadın. Ama ben en çok ismini sevdim. Sonra da kelimeleri yan yana getirişini.
Ve kitap. Bana olmadık bir zamanda, ilişkileri sorgulatan kitap. Kimler var peki? Yasemin, Mehmet ve diğerleri. Onlar gerçek anlamda diğerleri benim için, adları olmasına rağmen. Yasemin ve Mehmet evli. Çok mu birbirlerine aitler, bağlılar da diğer karakterlere diğerleri dedim? Hayır. Çok kendilerine aitler. O kadar kendilerine ait kapalı dünyaları var ki, bir çiftten çok otobüs yolculuğunda yan yana koltuklara düşmüş iki kişiyi çağrıştırdılar bana. Yasemin ve Mehmet'in, her çift gibi sorunları var. Erkek sevgisini gösteremiyor, kadın sevgiye dokunamadıkça emin olamıyor. Aldatan var, aldatılan var. Ama aldatma gerçek anlamda bir aldatma mı kimse emin olamıyor. Bir de çok büyük bir vazgeçiş var. Kitabı okursanız, hele bir de kadınsanız eminim çok etkileneceksiniz. Hoş, bundan etkilenmek için kadın olmanıza gerek de yok. Neyse. Bundan daha fazla bahsetmiyorum, yoksa tüm heyecan kaçar.
Bu kitabı okuduktan sonra, çoktandır ilişkileri bu kadar güzel inceleyen bir kitap okumadığımı fark ettim. Belki de kendi ilişkime o kadar dalmıştım ki, diğer ağızlardan başkalarının ilişkilerini dinlemek bana zor geldi. Aslında parmaklarımın kopmayacağını ve sizi de sıkmayacağını bilsem kitapta daha doğrusu anlatıda bahsedilen her konuya söyleyecek bir söz bulurum ama ben içlerinden birini seçtim. Aldatmak.
Mars ve Venüs'ün arasındaki uzaklık 56,3 milyon kilometre. İki dudak arası mesafe ise bir, bilemedin bir buçuk santim. Sadece iki kelime demeyin. O dudaklardan çıkan kelimeler zaman zaman milyonlarca kilometre uzaklığı aşar da gezegenleri buluşturur.
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 23:40 6 yorum:
Etiketler: Gözlerindeki şu hüznü gidermek için ne yapmalı?, gülayşe koçak, oğlak yayınları
Kısacası. Yorumlarınızı merakla bekliyorum. Belki çok uzun yazıyorum, ki öyle, okuldan gelen bir alışkanlık, olabildiğince çok konuya değinmek istiyorum. Belki bu yorucu oluyordur. Belki de kitap hakkında daha fazla/az bahsetmemi istersiniz, bunda da anlaşırız. Yani demek istediğim, vaktiniz oldukça, canınız istedikçe yazın, hep beraber konuşalım kitapları. Kitapların yetmediği yerlerde, canımızın istediğini konuşalım ya da susalım.
Hepimizin işleri, sıkıntıları ve yetişmesi gereken yerler var. Yine de bir düşünün, sevdiğimiz şeyler hakkında konuşamayacak kadar yorgun ve yoğunsak, birazcık kendimize zaman ayırmanın vakti gelmemiş midir?
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 22:06 9 yorum:
Ankete 27 kişi katılmış
3 kişi, ben kitaplarıma dokunamam, asla işaretleme yapmam demiş
10 kişi, evet evet ben genelde karalarım bir şeyler sayfalara demiş
14 kişi de, eh işte ara sıra demiş
Ben kitap sayfaları üstünde işaretleme yapmakta hep kararsız kalıyorum. "Aman sen de, bu da sorun mu!" demeyin, bence önemli. Kitaplar tertemiz kalsın demiyorum ama açıkçası sapsarı fosforlu kalemlerle işaretlenmiş bir kitap da bence biraz sevimsiz. Her neyse, kitaplar okundukları sürece sayfalara bizim eklediklerimizden pek şikayetçi değillerdir herhalde...
Kendi tarzını paylaşan herkese teşekkürler (:
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 20:50 11 yorum:
Kahve içmezsem, kütüphaneye gitmezsem, elimi kağıtla kesmezsem...
Yok sanırım, zaten o kadar az uyuyorum ki... Ama belki güzel ama pahalı bir kitap ya da dudak koruyucusu (milyonlarca olduğu için kendime yasak getirdim)
Şambali (bir İzmir tatlısı)
Maalesef yok, kedimi saymazsak. Ama o da her yere taşınmaz ki...
El yazım sürekli değişir, bir kaç gün üstüste aynı yazı stilini koruyamam. Kalem-kağıttan bahsediyorum, ajan olabilirmişim, yazımı kimse bilemezdi. Ciddi bir takıntı olduğunu düşünüyorum.
Moskova- özledim, Libya'yı merak etmekteyim ama korkabilirim, cayabilirim. Tekrardan, Fas.
Mental - Eels
Masanın üstünde: yarına yetiştirmem gereken Türk Siyasi Ekonomisi adlı dersin okumaları, bir adet mor renkli fosforlu kalem, bir taneyle yetinemediğim ikinci soda şişesi, kumanda, aseton (!), dudak koruyucusu, kalem kutusu.
En en solda, tuvalet kapısı.
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 23:55 2 yorum:
Biraz da kadın-erkek ilişkilerine bakalım
Kitabın adı, Gözlerindeki şu hüznü gidermek için ne yapmalı?
Giderilir mi o hüzün? Kim giderir?
Soru çok, tahmin edersiniz...
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 21:04 1 yorum:
Biliyorum çok yaratıcı bir soru değildi. Fakat ben merak ediyorum insanların nereden kitap alışverişlerini yaptıklarını.
Soruya 35 kişi katılmış, cevaplar şöyle olmuş
11 kişi (%35) - internet
27 kişi (77%) - kitabevi
14 kişi (%40) - sahaf demiş
3. soru hazıır!
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 09:08 3 yorum:
Bu nedenle başvuracağım bölümle alakalı, alakasız hep okuyorum.
Yolda okuyorum, yemek yaparken okuyorum (okuma tablası aldım, öneririm), yatarken okuyorum, uyanınca hala okuyor oluyorum.
Yani, Perşembe'den sonra kitap yazılarım yayınlanmaya devam edecek. O zamana kadar panikle etrafta dolanıyor ve sakinleştirilmeyi bekliyor olacağım.
Şans dilerseniz çok sevinirim, Twitter'dan dileyenler oldu bile, umarım işe yarar tüm iyi niyetiniz. Mülakat sırasında panikleyip mekandan koşarak uzaklaşmasam bana yeter.
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 01:45 8 yorum:
Küçük kasabanın taş evlerinden birinde
Avluya bakan balkonda
Bana bakan kedi
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 14:24 Hiç yorum yok:
Bu benden kısa haberler faslından sonra gelelim kitaba! Dediğim gibi bugün evden çıkmadığım için bol bol okudum, kahve içitim, camdan top oynayan çocukları izledim. Bu kitap olmasaydı günüm güzel geçmezdi, eminim.
Jean Philippe Toussaint (tusse diye okunuyormuş) 1957, Brüksel doğumlu, epey tanınan bir yazar. Aslında Siyast Bilimi eğitimi almış üniversitede. Biyografisinden Suç ve Ceza'yı okuduktan sonra yazmaya başladığını öğreniyorsunuz. Şu ana kadar 9 kitap yazmış, Türkçe'ye çevrilen kitapları ise Mösyö ve Banyo. Oldukça yetenekli bu yazar, yazı yazmanın dışında fotoğrafçılık ve film yapımcılığı da yapıyor. Toussaint hakkında daha fazla bilgi almak istiyorum, ne kadar ilginç bir yazar diyorsanız buraya tıklayıp, kendi sitesine gidebilirsiniz.
Olaylar Paris'te bir sürücü kursunda başlıyor. Bir de kadın var, adsız adamın sevgilisi, Pascale Polougaievski. Genelde uyuyor, uyumadığı zamanlarda da uykusu var, esniyor. Sürekli düşünen, var olmasının kanıtı sürekli düşünmek olan bir adamın yanında düşüncelerden uzak boşlukta süzülen bir kadın. Adam sanki her ikisi yerine de düşünüyor. Mükemmel çift bu olmalı! Diğer karakterlere gelirsek, görüyoruz ki hepsi sorunlu. Sorunludan kastım, hepsinin ufak takıntıları, gariplikleri olması. En tasasız olanının bile kafasını ileride birgün ayak başparmağında tırnak batması olma ihtimali kurcalıyor.
Toussaint'nin dili hoş, okuması keyifli. Diğer bir hoşluk ise yazarın metinde kullandığı parantezler. Birazdan okuyacağınız alıntılarda ne demek istediğimi anlayacağınızı düşünüyorum. Bir nevi iç ses olan bu parantez içleri o kadar eğlenceli ki, tek düze olayları dinlerken adsız karakterin ağzında, çoğaldıklarını görüyorsunuz. Fakat heyecanlı heyecanlı bir şeyler anlatmaya çalışıyorsa, size kendini açıklayacak zaman bulamıyor, es geçiyor.
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 02:34 4 yorum:
Etiketler: ayrıntı yayınları, fotoğraf makinası, jean philippe toussaint
37 kişi oy kullandı
8 kişi kuralları olduğunu, yazın başka kışın başka kitap okuduğunu belirtti
29 kişi ise her mevsim her kitabı okuyabileceğini iddia etti
sonuçları zaten görebiliyordunuz, özet geçmek istedim (:
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 10:26 Hiç yorum yok:
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 13:04 Hiç yorum yok:
Modiano 1945 yılında İtalyan bir baba ve Belçikalı bir annenin çocuğu olarak Fransa'da doğdu, yazar olmaya karar verdi, yazdı ve yazmaya halen devam ediyor. Kötü Bir İlkbahar, Yıkıntı Çiçekleri ve En Uzağından Unutuşun benim çevremdeki insanlar tarafından bilinen kitaplarından bazıları. Benim okuduğum kitapsa kütüphane kitabıydı. Zamanında 1.000.000 liraya alınmış. 1993 yılında Varlık Yayınları tarafında basılmış, Fransızca'dan çevirisi Filiz Nayır Deniztekin tarafından yapılmış. Kapağı yayınevinin klasik çizgisinde, ben beğendim.
Romana gelecek olursak, öncelikle belirtmeliyim ki Modiano'nun dili oldukça farklı. Kesik kesik, kısa cümleler kullanıyor. Halihazırda esrarlar ve gizemlerle dolu bu öykü, okuyucu için daha da karmaşık bir hal alıyor. Kitap boyunca Paris'ten birçok sokak ve kafe adı okuyorsunuz, ben ancak kitabın ortalarına geldiğimde ana karakter nerede oturuyor, önemli kafe hangisi öğrenebildim. Kafam epey karıştı. Diğer bir gariplik ise kitabın sonuna geldiğimde tüm olayların aslında sadece 4 gün içerisinde gerçekleştiğini öğrenmek oldu. Oysa bana aylardır Paris'in arka sokaklarında dolaşıyoruz gibi gelmişti.
Romanda genç bir adam ve genç bir kadın var. İsimlerinin romanda önemi yoktu, kim oldukları dahi belli değildi. Yani isimler var ama yok, aileler var ama yok, beraber geçen 4 gün hem var hem yok. Her şey bir polis sorgulaması sonucu başlıyor, adam ve kadın tanışıyor. Sanırım adam beni de kandırmış yaş konusunda çünkü aslında adam falan değil. 18 yaşında bir yeniyetme olmasına rağmen herkese 21 yaşında olduğunu söylüyor. Sonra mavi gözlü güzel kadın var. Ne yaptığı belli değil, beraber yaşamaya başlıyorlar, ara sıra gidip eski evinden bavullar taşıyor bu eve. İçlerinde ne var belli değil. Sonra genç adamla beraber yaşayan yaşlı bir adam var, neden onunla yaşıyor belli değil, sadece babasının eski bir arkadaşı olduğunu biliyoruz. Onun dansözlük yapmaktan utanan bir kız arkadaşı var o neden romanda, bilmiyoruz. Çocuğun babası İsviçre'de, annesi İspanya'nın herhangi bir yerinde, ne koordinat ne gidiş sebeplerini biliyoruz. Pis işler yapan bazı adamlar var, amaçları ne, kadını nereden tanıyorlar, bilmiyoruz. Kadın adamı seviyor mu, adam kadını seviyor mu bilmiyoruz. Ortadan kaybolan insanlar bir gün tekrar ortaya çıkarlar mı, hele bunu hiç bilmiyoruz.
Ben yine de Modiano'ya denk gelirseniz okumanızı isterim. Bence kişinin kitabı okurken içinde bulunduğu ruh hali de oldukça önemli. Ben o güzel, güneşli haftasonuna rağmen biraz sıkıntılıydım. Önümüzdeki dönem alınacak dersleri seçme, bir hafta sonra yüksek lisans için yapılacak yazılı sınav ve mülakata hazırlanma stresi hem beni hem yüzümü mahvetti. Sanırım kafatasımın içi bile sivilcelerden muzdarip. Her neyse. Sakin olmaya çalışmalıyım.
Bir Sirk Geçiyor, ilerleyen yıllarda aklımda kalmaya aday değil. Benim sevdiğim bir yazım tarzı da değil. Kitap boyunca karakterlerin kasveti bana eklendi, benimki onlara. Son sayfada sanırım hepimiz rahat birer nefes aldık.
Okuduklarım hakkında kesin yargılara varmayı sevmesem de, sanırım çok beğenmedim ben bu kitabı. Başta akıcı gelen kısa cümlelerin sonundaki her nokta beynime çakılmaya başladı sayfalar ilerledikçe, nefesimi daralttı.
Kitabı okurken benim yakınlarımdan sirk geçmedi. Küçükken bayılarak gittiğim sirklerden de son senelerde çok soğumuştum zaten. Gerçek hayat bize ateşi her gün istesek de istemesek de yutturuyordu, lastik kız olmasak da her şekle giriyorduk. Her birimiz kırbacın gölgesinde boşa kükreyen aslanken, başarısız bir kopyayı izlemek niye?
Hem romandaki sirke de kimse gitmedi bence.
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 11:29 8 yorum:
Etiketler: bir sirk geçiyor, filiz nayır deniztekin, patrick modiano, varlık yayınları
Ben İzmirliyim. 17 yıl İzmir'de- zaman zaman Rusya'da, yaşadıktan sonra geldim İstanbul'a. 3 senedir bu dev şehirde yaşamama rağmen hala rahatlıkla kaybolabiliyorum, düzenli olarak yanlış otobüslere binip yanlış duraklarda iniyorum.
Bu yazıda İzmir ve İstanbul'da bildiğim birkaç sahaftan bahsetmeyi planlıyorum. O zaman önce İzmir'e uğrayıp, biraz dolaşalım, lokmamızı, boyozumuzu yiyelim, Kordon'da bir şeyler içelim, sonra tekrar kürkçü dükkanımıza dönelim.
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 13:25 7 yorum:
Etiketler: eski kitap, istanbul, izmir, sahaf
Bugün oldukça tembeldi
Tüm gün güneş altında yattı
Bu nedenle, bugün bu evde pek kitap okunmadı
En kısa zamanda eski formumuza kavuşmayı planlıyoruz!
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 21:35 6 yorum:
Etiketler: kedi, okuyan kedi
"Gençliğinde, Roma'da, arkadaşlarıyla birlikte bir kafenin terasında oturduklarını anlatıyordu bana. Portakal suyunu en uzun sürede kim içebilir diye aralarında yarışırlarmış. Çoğunlukla da, yarışma öğleden sonra başlayıp akşama kadar sürermiş."
Hala bitmedi bu roman, pek de ince olmasına rağmen. Yolu yarılamama rağmen ortada bir sirk yok! Arayışım devam ediyor. Akşama doğru yazısı gelir diye tahmin etmekteyim.
Sirk dedim, hayvanat bahçesi dedim. Benim aklıma hem benim hem babamın, annemin çocukluğunun en tatlı detayı olan Fil Bahadır (Pak Bahadur) geldi. İzmirliyseniz bilirsiniz, değilseniz duymuşsunuzdur. Hiç görmediyseniz onu, umarım çocukluğunuzda onun yokluğunu telafi edecek güzellikler yaşanmıştır. Mutlaka yaşanmıştır.
O artık yaşamıyor, çocukları mutlu etmekten emekli oldu. Umarım kocaman pembe bulutlar üstünde tombul ayaklarının üstünde zıplıyorsunudr ve çok mutlusundur.
Nereden nereye, demek bugün Fil Bahadır'ı anmak, anaokulunda senin kafesinin önünde beni görmen için Bahadır diye sesimin yettiği kadar bağırışımı hatırlamak da varmış...
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 15:48 4 yorum:
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 20:21 5 yorum:
Etiketler: kitap, okuma listesi, okunmayı bekleyenler
Bu kitap elime geçene kadar yazardan hiç haberim yoktu. O kadar garip bir soyadı var ki, duysam daha önce kesin hatırlardım. Bu güzel kadına gelirsek, 1903 yılında Brüksel'de doğmuş, annesi Belçikalı, babası ise Fransız. 1980'de Fransız Akademisi'ne kabul edilen ilk kadın olmuş. Fransız Akademisi ne derseniz, buradan bakabilirsiniz. Bu başarının yanı sıra çok beğenilen romanlar yazmış. Zenon, Hadrianus'un Anıları, Doğu Öyküleri bunlardan sadece birkaçı.
Mavi Masal Sosi Dolanoğlu ve Hür yumer tarafından Türkçe'ye çevrilmiş, İletişim Yayınları tarafından 2000 yılında basılmış. Kapakta Rene Magritte'in The Seducer tablosundan bir detay kullanılmış, açıkçası benim hoşuma gitmedi. Fransızca aslının kapağını ise öykülerle pek bağdaştıramadım. Her neyse, moralimizi bozmayalım. Çünkü hayli ilginç 3 hikaye bizi bekliyor.
Aslında bu kitabın enteresan bir öyküsü var. Yourcenar 1987 yılında ölmüş.Mavi Masal'ın basım tarihi ise 1993. Josyane Savigneau tarafından yazılan önsözde bu mucizenin(!) sırrı ortaya çıkıyor. Onun da dediği gibi, bazen çok sevilen yazarların hayranları, ondan geriye kalan belgeleri, dosyaları, defterleri hatta kişisel mektupları didik didik ederler ki geriye okunacak yeni şeyler çıksın. Ben açıkçası bunu çok sağlıklı bir davranış biçimi olarak görmüyorum. Ölümü kabullenememenin getirilieri olduğunu düşünüyorum. Fakat bazen güzel sonuçlar da doğurabiliyor ki, Mavi Masal buna bir örnek. Yourcenar'ın ölümünden sonra ondan kalanlar incelendiğinde, üzerinde çalıştığı birkaç roman haricinde bu üç hikayeyi buluyorlar. Yayınlanış yılı 1993 olmasına rağmen 1923-1930 yılları arasında yazılmış bu hikayeler, yazarın erken dönem çalışmaları. Önsöze geri dönecek olursak, bu incecik kitabın neredeyse yarısını o kaplamış ve hikayeler hakkında gereğinden fazla detay vermiş. Eğer bu kitabı okuma fikri varsa kafanızda, bence önsözü sonsöz yapın ve hikayelerden sonra okuyun ki kitabın tadı kaçmasın.
Gelelim hikayelere. Dediğim gibi, kitap 3 kısa hikayeden oluşuyor. Mavi Masal, İlk Gece ve Kara Büyü.
Benim en sevdiğim farklı ülkelerden gelen tacirlerin serüvenini anlatan ilk hikaye oldu. Büyüklere masal böyle bir şey olsa gerek. Neler yok ki içinde? Mağaralar, deniz kızları, değerli taşlar, korsanlar ve ufak bir aşk. Aynı zamanda yılanlar, ölümler ve kötü adamlar...Vereceğim en küçük detay dahi, hikayeden alacağınız tüm keyfi kaçıracağı için ağzımı sıkı tutuyorum. Ama şunu söylemeden de geçemeyeceğim: tacirlerin yolu İzmir'e düşüyor sonlara doğru. Kim bilir belki Kordon'da bir Türk kahvesi bile içmişlerdir.
Bu anlatıma hayran kalmamak imkansız, her ne kadar zorlayıcı olsa da.
Belki okumak istersiniz ama ben bu ismi kitapçıya nasıl söylerim de kitabı var mı diye sorarım diyorsanız, sizin için soyadının nasıl okunduğunu öğrendim (: Gönül rahatlığıyla şu cümleyi kurabilirsiniz: "Merhaba, elinizde Margırit Osinağ'ın Mavi Masal kitabı var mı acaba?"
Gönderen Okuyan Kedi zaman: 00:19 6 yorum:
Etiketler: Hür Yumer, iletişim yayınları, Josyane Savigneau, kitap, Marguerite Yourcenar, mavi masal, Sosi Dolanoğlu