Dünya Barışı Konu Başlığı - inploid
Savaş denince akla ilk gelen şüphesiz ölüm, kan, gözyaşı, silah, bomba.. Vs.
İnsan ırkının kendi kendisiyle girdiği her savaşın nedenleri, sonuçları, kazanım ve kayıpları tarih sayfalarında yerini alıyor. Fakat kazanım ve kayıplar bile toprak, asker, tazminat üzerinden değerlendiriliyor çoğunlukla. Ve ben daha hiçbir tarih kitabında şu istatistiği görmedim. Savaşta şu kadar kadın, şu kadar çocuk öldü; şu kadar insan evsiz kaldı, şu kadar insan psikolojik travma geçirdi, şu kadar insan göç etti diye. Bunları yapanlar bile yıllar sonra yarası olduğu için unutamamış veya duyarlı ve imkanı olan birileri oluyor hep.
Diyelim ki Türkiye Suriye ile savaşa girdi. En basitinden ben, savaşın nedenlerini göründüğü kadar anlayıp safımı tutup, savaşa girer veya kaçar giderim. Peki mahalleme düşen her bombada can veren yaramaz çocukların, dedikodu ve alış-veriş hastası kadın komşularımın, veya ekmek derdinde olan esnaf adamın o bombaların altında paramparça oluşunu reva gören hangi ideoloji, hangi felsefe veya hangi inanç şekli bunu savunacak kadar yüzsüz olacak. ''Savaşta kurunun yanında yaş da yanar'' sözünün arkasına saklanacaklar için de bir çift sözüm var. Çok değil, birkaç yüzyıl öncesine kadar çoğunlukla imparatorlar, krallar savaşacakları krallıklarla askerlerini büyük meydanlarda karşı karşıya getirip savaşırlardı. Tamam kabul ediyorum, bu da saçma olabilir, ama olanca gücüyle bir şehre saldırıp kadın-çocuk-yaşlı demeden katletmekten daha onurludur.
Sadece son 24 yılda savaşlarda 5 milyon 300 binden fazla çocuk ölmüş,35 milyon 740 binden fazla çocuk travma geçirmiş ve bunların en az 19 milyonu evsiz. Başka ülkelere/şehirlere göç etmiş mültecilerin sayısı ise bunun üç katından daha fazla.
'En kötü barış, en haklı savaştan daha iyidir' demiş ya Cicero, haklı olsa da;
Biz en iyisi birbirimizi yok edene kadar savaşalım şu köşede, Dünya çocuklara kalsın.
Kardeş payı yapmak için mi uzattın süngünü elimdeki elmaya Kan emici vampirlere ve silah tüccarlarına inat, Dünya Barış Günü kutlu olsun...
"Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür, ve bir orman gibi kardeşçesine.." (Nâzım Hikmet)
Barış Günü hatırlatmaları... Kemal Okuyan
İşin gerçeği, savaş daha öncesinde başlamıştı. Hitlercilerin 1933’te iktidara gelmesi bir savaş ilanıydı örneğin. Daha öncesine, söz gelimi İtalya’da 1922’de, Almanya’dakinden tam 11 yıl önce gerçekleşen faşist darbeye kadar da gidilebilir. Kapitalist-emperyalist sistem savaşsız zaten yapamaz ama faşizm özellikle militaristtir. İçeride işçi sınıfına savaş ilan etmekle kalmaz, temsil ettiği sermaye sınıfının yaşadığı kriz ve sıkışmayı uluslararası alanda savaşla, yayılmacılıkla çözmeye çalışır.
1939’a gelinceye kadar neler oldu neler! İtalya Etiopya’yı işgale kalkıştı, Japonya Çin ve Moğolistan’ı… Almanya Avusturya’yı faşistleştirdi, Çekoslavakya’nın kuzey-batı tarafındaki Sudetland’ı ilhak etti… İspanya Cumhuriyeti, Berlin merkezli karşı devrimci enternasyonal tarafından yıkıldı… Bütün bu dönem boyunca diğer emperyalist güçler; İngiltere, ABD ve Fransa olup bitenleri biraz kaygı ama çokça umutla takip etti. Kaygının kaynağı, Almanya’nın hızla büyüyen ekonomisi ve askeri gücünün emperyalist dünyadaki dengeleri değiştirecek noktaya gelme olasılığıydı. Hukuk-mukuk tanımayan Hitler ve onun Roma ile Tokyo’daki dostlarının komünizme karşı başlattıkları haçlı seferini, SSCB’yi ortadan kaldırma noktasına kadar götüreceklerine dair beklenti ise bu kaygıyı dağıtıyor, her ırk ve boydan kapitalisti umutlandırıyordu.
Hitler manyağını elbirliği ile besleyip büyüttüler, ona göz yumdular, pışpışladılar. Savaş başladığında bile Alman savaş endüstrisi ile Amerikan tröstleri arasındaki ahlaksız ilişki sürdü.
Neymiş? Bugün İslami Devlet’le ABD arasındaki aşk-nefret diyalektiğinin kökü faşizm yıllarına kadar gidiyormuş!
Bunları neden yazıyorum? Bugün olanlar iyi anlaşılsın diye.
Aşağımızda ve işin gerçeği yanımızda, içimizde İslami Devlet ya da eski adıyla IŞİD. Tereddütsüz bugünün meselesi. Kapitalizme rağmen değil, kapitalizm sayesinde ortaya çıkmış bir güç. Faşizm gibi…
Yukarımızda, Ukrayna’da doğrudan NATO tarafından örgütlenen faşist milisler. Azov Tugayları’nı duymuşsunuzdur. Emperyalist akıl ve destekle kurulan benzer yapılar içinde en fazla adı duyulup öne çıkanlardan biri. Kılıçla kafa uçurmuyorlar ama söylenirse bunu da yapacak denli fanatikler. Katiller. “Faşist” tanımlaması da öyle bize ya da onlarla savaşan “ayrılıkçı güçler”e ait değil. Batılı kaynaklar bile böyle nitelendiriyor Ukrayna’daki “özgürlük savaşçı”larını, hatta “özgürlük için savaşan Naziler” türü iğrenç başlıklar kullanıyorlar!
Evet bir tarafta Naziler, diğer tarafta IŞİD. ABD’nin, NATO’nun, uluslararası tekellerin elinden gelen bu!
Ne yapalım? Bütün bunları unutalım, görmezden gelelim.
NATO operasyonlarını “özgürlük savaşı” diye alkışlayalım, sahte baharları “devrim” diye alkışlayalım, gericileri “demokrat” diye alkışlayalım, emperyalistleri “müttefik” diye alkışlayalım. Alkışlayalım, birlikte türkü söyleyelim!
Bir seçenek bu.
Diğer seçenek, “Emperyalizm varsa, barış yok” demek.
1 gün barış, 364 gün savaş olmaz!
Rüyalar gerçek olsa.