Gönderen burçin başak zaman: 03:40
Miss Tuti 11 Eylül 2014 03:51
çok güzel olmuş gerçekten yüreğinize sağlık...
burçin başak 11 Eylül 2014 12:38
modaHİCdegil 11 Eylül 2014 04:59
Elinize sağlık. Kanayan tüm yaraları ne güzek öztlemişsiniz. Gecenin en karanlık olduğu zamanda doğarmış güneş. Ümit etmek zorundayız çocuklarımız için. İnşallah toplum olarak silkinip kendimize geliriz.
burçin başak 11 Eylül 2014 12:40
İnşallah öyledir ve inşallah artık unuttuğumuz değerleri hatırlarız.
Hayal Hayall 11 Eylül 2014 06:40
Harika bi yazı olmuş,söylediklerinizin tamamına katılıyorum maalesef:( O kadar asosyal olduk ki artık,arkadaşlarımızla buluştuğumuzda bile herkesin elinde telefon facebook paylaşımı ve malesef ben de elinden tel düşmeyenlerdenim ve gerçekten sonumuz için huzursuzum nasıl bi bağımlılık oldu bu böyle:(
burçin başak 11 Eylül 2014 12:42
Aslında bu bağımlılıktan kurtulabiliriz bu bizim elimizde. Ama işte.:\
Hayal Hayall 12 Eylül 2014 01:47
Evde dikkat etmeye çalışıyoruz eşimle birbirimize daha fazla zaman ayırmak adına.Zaten bu yüzden tv almadık. Mümkün olduğunca da teli almamaya çalışıyoruz elimize.Ama o odadan çıktığı an hemen bakıyorum faceye filan:) Allah kurtarsın ne diyelim:(
burçin başak 12 Eylül 2014 11:02
Aynen öyle. Bazen internette geçirdiğim zamanlarda vicdan azabı çekiyorum. Yapılacak daha güzel şeylere daha az vakit harcayınca kızıyorum kendime.
karamelvekurabiye 22 Eylül 2014 11:33
Çok faydalı , bilgilendirici yazı olmuş ve aslında içimizdeki benliğimizi uyandırmamız için güzel bir kıvılcım olmuş .
burçin başak 23 Eylül 2014 03:33
Teşekkürler. Sadece okunmasi bile benim için çok değerli.