KAOTİKA // ULUS FATİH »Tılsım // Salih Aydemir »Yarın // Deniz Gezmiş »ACININ BELLEĞİ // Şafak Çubukçu »Mağdur Kardeş // Ulaş Başar Gezgin »‘Hiçbir şeyin olmadığı yerde, hiçbir şey yoktur’ /... »Sus Ağıdı // Mehtap Atila »METRONOM // ULUS FATİH »YAĞMUR // ÖMER SERDAR »KAYBEDEN // Aylin Güven » ‘KÜTÜPHANE’DEN YOKSUN BİR KENT: İSTANBUL! // Hamuş Published Perşembe, Mart 28, 2013 by borges defteri. “ Geçmişi ölçecek yeterlikte gücü olmayan kimselerin bulunduğu yerde tarih duygusu, duyuşu karıştırır, şaşar kalır bu durumda” – Nietzsche
Yıllardır değişik platform ve öbekte bir “İstanbul Kitaplığı” oluşturma fikri gezer durur, fikrin kendisi onu dile getirenlerden menkul bir tuhaf şey! Nedenine gelince: İstanbul kentinin kendisi bir dünya anlayışı ve bilinen format ve boyuttaki kütüphaneden hala yoksun! Yoksun evet! Kentin eski ibadethanelerine ta 200-300 yıl önce kurulan küçük çaplı okuma mekanları, arşivleri, Beyazıt Halk Kütüphanesi, Taksim Kitaplığı vs dahil, tamamı birer “ilçe” ve “çok küçük ölçekli” çağın ötesinden , berisinden kalan cılız ışıklı yerlerdir. Bugün çok dağınık ve yer yer düzensiz biçimde sayısız eski, yeni yayını barındıran bu küçük mekanlar bir kapasite sorunuyla da karşı karşıya kalmışlar. Arşivler büyütülemiyor, kitap listeleri genişlemiyor, adeta yerinde sayıyor, verilen hizmetler yetersiz , çağın gereklerine uymuyor. İstiyoruz ki İstanbul kenti en az 5 milyon başlığı barındıran ve yine 2000-3000 okuma masasına sahip dünya ölçeğinde bir kütüphaneye kavuşsun. Basılan başlık sayısını, yayın sayısını bir kenara iterek, bir gereksinim ve zorunluluktan söz ediyoruz. İstanbul’da neredeyse soluklanacak yer bırakmayan inşaat sektörünün zehirli mantar tarlalarının hangi kör noktasından ve kimin inisiyatifinde bir yudumluk nefes gibi fışkıracak böylesi bir rüya bilmiyoruz, bildiğimiz tek şey 7000 yıllık devasa kentin bir kütüphane çölü olmasıdır. Alttaki görsel örnekler özellikle seçildi, uygarlık eskiyi mimesise uğratarak ve zoraki bir yapıştırmayla olmadığı gibi, birer çirkinlik abidesi sayılan ve İstanbul gibi inci gerdanlığa orta yerinden katline ferman çerçöp gökdelenlerle de ifade edilmez. İstanbul’un kendini savunacağı yeterince estetik miras ve yadigarı var, kimse sözde sıradan yapıtlarla onunla bir zarafet ve mana yarışına girişmesin, onun ruhunda Mimar Sinan’ın Süleymaniye külliyesi, Ayasofya’nın ağırlığı, sade, kendi ölçeklerinde birer yeryüzü yadigarı ve tarihi selamlayan su ayini çeşmeleri, Milion taşı ve derin tasavvufi izlerini barındıran yerleri zaten var(Tuzcu baba, Ekmekçi başı baba türbeleri, İstanbul dışında başka hangi dünya şehrinde var?). Sultan Fatih İstanbul’a girmeden önce, düşünde Bizans kütüphanesinde saklı duran Felsefe tarihinin devlerini okumak vardı. O devasa kütüphaneyi en büyük hazine olarak görüyordu, bunun içindir ki kısa süre zarfında İstanbul’da kendi kütüphanesini yaratarak, nadide eserleri korumaya alır. Aradan kaç yüzyıl geçti? Neredeyiz? Kütüphanesiz bir İstanbul mu? Yoksa AVM tarlası bir deri na-saadet mi? Evet, Toki haklı, Çamlıca tepesine inşa edilen ve minderli tribün izleyicisinin bütçesine uygun yapılan “Şehrizar” villa evler, kentin kütüphane açısından nasıl “Zar” çığlığı attığını da açıklıyor.(zar: farsça sözcüktür ve ‘inleme’ anlamında!) Gerçekten de Şehrizar mış! :inleme kenti! Ne ala ne ala. İstanbul için tersinden ve sarsıcı bir “take-off” 1950’lerden itibaren başladı, umarız bu tatsız süreç en azından bir dünya değeri, ölçeği İstanbul Kütüphanesi şaheseriyle az da olsa gönülleri okşar. Sihirli “Kün” sözcüğünü bekliyor Deri Saadet. 1995 yılında yenilenen bir araştırmada, Türkiye’deki 35 Üniversite Kütüphanelerinde toplam 3,7 milyon cilt kitap olduğu tespit edilmiş, oysa Oxford (İngiltere), Berkeley(Amerika) Üniversitelerinin kütüphanesinde(her birinde) 2000 yılındaki verilerde 17 milyon cilt kitap bulunuyordu! Bu işler öyle “fert başına” kitap sayısı gibi akıl dışı mihenk taşlarıyla ölçüşmez, örnekleri altta, “görmek” isteyenler için. Yayınevlerinin ne suçu ne kabahatleri var? Kitap basmak, yayınlamak bir ülkede “son kişotluk” değilse de nedir? Varoluşları umudun ta kendisidir. Bu ülkeye adım attığım günden beri, 1960 askeri darbesini konu eden bir yığın yazı okudum, merak ettim, mesela kentin merkezi noktalarına o yıllarda ne gibi kültürel yadigarlar bıraktılar? Taksim meydanına kocaman, devasa bir çelik süngüden(güya heykelmiş!) başka bir şey dikmemişler! Fotoğrafı arşivlerde var. Tarihin garip cilvesidir ki o çelik süngü heykel(?) başka bir darbeyle(1980) yerinden olur, güler misiniz? Ağlar mısınız? Hariçten haber: Osmanlı arşivi mekan değişikliğine hazırlanıyor, Haliç civarındaki yeni yapılan resmi bir binaya taşınması söz konudur, çok yanlış, vahim bir karardır bu, Topkapı sarayına 20 metre mesafede bulunan Başbakanlığa bağlı tarihi mekanda özenle korunan arşivin- milyonlarca belge- şu anki tasnif edilmiş biçimiyle aynı mekanda tutulması gerekiyor, böylesine devasa bir arşiv yerinden kıpırdatıldığı takdirde çok vahim ve geri dönüşümsüz sonuçlar doğurabilir. Örneği çoktur. Hamuş DÜNYA'dan KÜTÜPHANE ÖRNEKLERİ!!!
Published Salı, Mart 26, 2013 by borges defteri. “Bir kubbe inşa etmek”, “bir kubbe yapma” cümlesine göre daha doğru ve temelde çok daha demokrat bir önerme.
İlk taşın, taş üstüne konulduğu, ilk duvarın, ilk megaron’un , ilk kubbenin inşa edildiği bir coğrafyanın tarihine sahibiz. Cümleye buradan başlamanın getirdiği yükün ağırlığı, aslında evrenin bu zamanında yaşadığımız paradoksların üzerimize yıktığı ağırlıkla eşdeğer. Tarihsel yansıma , simetri ve senkretik dalgalarla gelen bağlamlar perspektifinden bakınca Süleyman’ın Kudüs’teki Kubbesi ile bugün Çamlıca’ya yapılmak istenen kubbenin psikolojisi ve statiğindeki ortak gerilimi hissetmemek mümkün değil. Kubbe – gök kubbeden gelme bir özlemdir. Dünya’nın değil onu çevreleyen kosmos’un , aşağıdan yukarıya bakanın anlamlandırmaya çalıştığı “Kutsal”ın global-optik yansımasıdır. Gök kubbeyi anlamlandırmadaki kutsallık yasası, kent-yer kubbedeki yansımada dünyevi tanrı-devlet-hükümranlığında kendini ifade eder. Kubbenin çapı ve yüksekliği iktidarın ölçeğine sahiptir.
Kubbenin statik olarak getirildiği problemler dik duvarlar üzerine , yatay geçilen çatı sisteminin yerine, yeni yükün ağırlığını bir noktaya yüklemek yerine dairesel bir düzlem üzerine , sonsuz eşit noktaya dağıtma mantığı üzerine kurulmuştur. Statik yük gerilimini, her noktaya uyguladığı basınç, her yapı elemanını bu kuvvete karşı taşıyıcı gücü fiziksel maddesi ile direnci aynı zamanda “katılımcı” enerji olarak yorumlanmalıdır. Dış faktörlerin (yağmur- kar- rüzgâr- deprem vs.) etkisi de düşünülerek dağıtılan bu dengeli sorumluluk hata kabul etmez.
Binadaki tuğlanın maddesi ile toplumsal konsensüsün tuğlası insanın hamuru aynı “rıza” ile karılır. Oysa tarihte her büyük formun harcı, baskın olan ideolojinin konsensüsteki hâkim karakteri üzerinden bir zaman dilimi içinde, diğer faktörlerin (fizikteki kuvvet bağlamında da kullanılabilir) zorunlu katılımı ile çözülmüştür. Çözücü gücün büyüklüğü, paranın merkezileşmesi, enerjinin büyüklüğü ve zaman olarak uzunluğu ile ölçülebilir. Mısır ve piramitleri, Babil ve Ziguratları, Roma ve Panteon, Bizans ve Ayasofya, Osmanlı ve Süleymaniye, Vatikan ve St. Pierre , aynı kurulum-yıkım sürdürülebilirlik göstergelerine sahiptir.
Kutsallığa olan inancın çöküşü, binanın da çöküşü demektir. Veya tersinden söylersek kutsallığı inşa etmek , taşın , tuğlanın , harcın, işçinin , mimarın , mühendisin, sermayenin (Bani) rızasıyla olur. Rıza yoksa kutsallık da yoktur. Bu anlamıyla bir kubbe bir konsensüstür ve Rancier’in dediği gibi, her konsensüs bir iktidar sistemidir. İktidarlar rızayı şiddet veya armağan sistemleri içinde çözerler. Çözümsüzlük beraberinde disconsensüs’ü, yani yıkımı getirir. Globalizm çağında kubbe formu sınırlarının limitine uzandı. İlk defa yer kubbe ile gök kubbenin örtüştüğü zamandayız.
M. Müfit İşler, böyle bir zaman üzerinden , tarih (zaman), coğrafya (mekân), insan üçgeni üzerine resimsel dilini kurmaya çalışıyor. Her şey olmadan, bir şey olmanın imkânsızlığını bilmek onun itici gücü. Tüm zamanların üzerinden uzanarak , tüm zamansal arketiplerin, mitlerin, toplumsal- tarihsel bilinçaltının dışavurumu olarak çıkıyor karşımıza. Marks’ın, İbni Haldun’un, Dr. Hikmet Kıvılcımlı’nın ortak itirazları üzerinden oluşan bir tarihsel öznenin evrensel Batı aklı modeline uyumsuz, dolayısı ile şizofrenik dışavurumu olarak çıkıyor karşımıza. Sigmund Freud’un psikanalizine sığmasına imkân olmayan bütün cinleri, devleri, perileri, yecuc mecucleri, İlm-i Ümran sofrasına çağırıyor. Evrensel bir kubbenin mimarlığına soyunurken karşımıza çıkan bu güçlerle zaman zaman masalın Nasrettin Hoca, kimi zaman Battal Gazi kimliğinde çarpışıyor. Akademik gelenek üzerinden değil, Lokman Hekim geleneğiyle reçete yazıyor. Bir ressam olarak mimari ile buluşması, bir mimar olarak Cihat Burak’ın resimle buluşması ile aynı duvarda yürüyor. Yazar gibi çiziyor, resim yapar gibi yazıyor. Zihin dünyası – bedeni – tuvali tek bir organ haline dönüşüyor, organikleşiyor. Kişisel bocalamaları- toplumsal, tarihsel sorunlar oluyor. Zaman ve mekânla git- gelleri, insanlığın tüm açmazlarını tuvale taşıyor.
Tuvaline vurduğunda , bir kubbenin yüzeyindeki gerilimi bir çömlekteki tınıyı hissedersiniz. Fırçasındaki sismik titreşim binlerce yılın yükünü omuzlamış kubbenin basıncıdır. Sudaki dalgalar gibi yayılır, sizi de içine alır. FEYYAZ YAMAN
Published Cuma, Mart 22, 2013 by borges defteri. İskenderiye doğumlu olan şair Toskana’lı bir ailenin çocuğudur. Fütürizmin, Apollınaıre’nın ve gerçek üstücülüğün yeşerdiği, serpildiği yıllara tanıklık etti, şiir dilini neredeyse bu üçgen üzerinden yükseltti, onlardan derin izler taşıdı. Genellikle çok kısa, yalın ve etkili şiirleriyle Hermetizm’in önderlerinden sayılır. Daha sonra Petrarca ve Loepardı’nin dünya görüşleri, anlayışlarına da sıcak baktı, bu yakın duruş ona daha da özgür bir poetic alan kazandırdı. Onbir heceli dizeleri bu dönemin ürünleridir. “Kardeşler” şiirini dilimize İtalyanca aslından Hale Oyal aktardı. / P.M
Hangi bölüktensiniz? Söz uçuşur,
Published Perşembe, Mart 21, 2013 by borges defteri. "Yaşadığımız dünyayı, pazarlamacılık, reklamcılık, reklamcılığın bir kolu olarak görülen politika, özgün tepkinin yerini televizyon ekranı aracılığıyla deneyimin alması gibi çok çeşitli kurgu türleri yönetiyor. Bizler kocaman bir romanın içinde yaşıyoruz. Özellikle yazar romanına kurgusal bir içerik bulmaya gitgide daha az gereksinim duyuyor. Kurgu zaten önünde. Yazarın görevi gerçeği icad etmek..."
Published Çarşamba, Mart 20, 2013 by borges defteri. Şair Ahmet Ada'nın 21 Mart Dünya Şiir Günü için kaleme aldığı mektubun alıcısı bütün genç kalemler, şiir okurları ve şiirin ta kendsidir, ilk kez borges defteri'nde yayınlanıyor. Mersin, 28 Ocak 2013
Adını Şiir koyduğumuzda bir gün gelecek şiir yazacağını düşünmemiştim. Bugün küçük ayrıntıların, varlığının acıyla yoğrulan yönlerini ortaya koyan şiirlerini okuyunca sevindim. Her şeyin göründüğü gibi olmadığını şair sezgisiyle algılayıp duyarlığına taşımanı bir başarı olarak görüyorum. Gerçekten de, nesnelerin bile şairden geçen bir yönü var. Hiçbir şey saf değil, karmaşık ve grift her şey. Duygularımız, duyarlığımız da öyledir. Hiçbir şiir saf ve kusursuz değildir. Çalışmayla ortaya çıkan iş türkülerinden, klasik ve modern şiire uzanan çizgide şiir düz değil, dolambaçlıdır. Dolambaçlı oluşa sözün imgeli, değişmeceli, benzetmeli, eğretilemeli olarak kullanılması yol açarsa da, asıl amaç anlam kurmak, anlamı güçlü kılmaktır. Sevgili Şiir,
Published Pazartesi, Mart 18, 2013 by borges defteri. Hepinizin bildiği gibi kolaj geniş bir malzeme yelpazesinde üretime açık
plastik bir alandır.
Günceldir : köklerini ; cansuyu Dadaistlerden, Sürrealistlerden,
Sitüasyonistlerden, ’68 baharından besler.
Avangard’tır ; Neo-Avangard’tır, harc-ı alemdir, Post-Modern’dir, alternatif
Tarihçi’dir : bunların hepsi ve hiç biridir..
Kolaj sanatı son yıllarda çok konuşulur, üretilir, paylaşılır oldu. Üstüne
farklı farklı beslenim alanlarından sözler üretildi.
Bu bahis ile Defter Kazıyıcılar Kooperatifi olarak 23.mart.2013 tarihinde
yapacağımız kolektif sergi “ ben ölümü eskittim , geliyorum” ** ile ;
Türkiye’de üretilen çağcıl collage sanatına assemblage’dan digital collage ‘a ,
photomontage’dan détournement’e , collaboration’a uzanan bir çerçevede güzel
İstanbul’un iki yakasını bir araya getirerek gündeme taşımayı, daha sonraki
süreçte uluslararası katımlıcıların da dahil olacağı bir başka serginin
muştulayıcısı olmayı amaçlıyor
Sergimizin oyun alanı KargArt, koordinatörlüğünü Defter Kazıyıcılar Kooperatifi
Sergimize ayrıca katalog, performans, blog, sunum, sokak, işlik çalışmaları,
atölye çalışmaları, fanzin de eşlik ederek geniş, aynı zamanda koordinatsız bir
“ara bölge” yaratmayı beraberce deneyimlemeyi amaçlıyoruz : omuzomuza..
Published Cuma, Mart 15, 2013 by borges defteri. Suyumuz yetmiyor çiçeklere, kanımızı kullanıyoruz, sıkıntı öyle bir sardı ki dört bir tarafı, yüz kere söylendiğinde anlamını yitiren sözcükler gibi olduk. Resmi yapan ressam, yanlış tuvale çizmiş yüzlerimizi. Yetmeyecek azıklar aldık yanımıza, dönmek üzere giderken…
‘Dünyanın en güzel Arabistan’ı’ da yok artık ey dost. “The End” yazarken, herhangi bir yerde, herhangi bir insanın düşleri bitirir kendini. Doğrulup yerimden, merhaba demeye bile yetmeyecek bir derman över ölüyor içimde ey dost…neredesin? İçimdeki acı bitmiyor. Aramızdaki uzaklık demiştim ya, birbirini gören iki duvarda asılı resimlerin yaşadığıdır benimkisi. Bu öykünün hiç başlangıcı ve sonu olmadı ki. Uykusuzluğa dayanamayan baykuş, unuturmuş gecenin rengini. Kırgın dönüp dolaşmaların labirentinde nar rengi bir susuş olur gece, ey gece koru bizi… biz biliriz gece olunca gündüzün perdelerini kimin çektiğini. Ve de günlerin sarnıcında her şey o kadar berrak değil artık ey dost. Ve ırmaklardaki balıkların acılığı deniz özleminden midir bilmem. Bin yıllık ayrılıktır benimkisi. Sıkıntı! İçimdeki! Tavana veya yere bakarak uslanmaz adımızın baş harfleri. Acılara tarih atmayanlar, unuturlar miladı ve nedensizce toprak yorar insanı.
Published by borges defteri. I.
Published Salı, Mart 12, 2013 by borges defteri. “Hayvanlara sığın, ki
Kuzey Kore’de yayınını sürdüren Numhuk edebiyat dergisinin künyesi ve giriş bölümünde bir ifade yer alır: “Edebiyat, insanlığın Cuçe eksenli insanlığın bayrağıdır, yaşam felsefesidir ve yaşamın sanatsal ifadesi ve sorulan tüm sorulara verilecek türlü yanıtlardan bir tanesidir”. Peki nedir Cuçe veya Cuşi kavramının anlamı? Bir Kuzey Kore terimidir, halkın yaşam biçimini açıklayan kültürel kod olarak da bilinir. Sadece Politik erkin amaçları doğrultusundaki bir yönlendirme değil, sırf hakim siyasal partinin felsefi, ideolojik açılımını da barındırmaz, izler taşısa bile politik dengelerle açıklanacak bir şey değil. Bir yaşam yolu, biçimi, inancıdır. Kuzey Kore’ye ama sadece bu ülkeye özgü yaşam biçimine aittir. Kuzey Kore’nin tüm hayat alanında ondan izler var. Özgüveni, insanın bütün zorluklar, öznel- toplumsal sıkıntılar karşısındaki başarma, direnme gücünü açıklar. Bir insanın karşılaştığı zorluklar her ne kadar onun varoluşundan da büyük olursa olsun, özgüvene, kendine olan inancın sağladığı olumlu kazanımlarla tümünün üstesinden gelebilme yetisidir. Fakir ve yoksunlukla dişe diş mücadele eden ve bir başına, yapayalnız kalan bir halkın kendi aralarında kurdukları insanlık abidesidir Cuche. Batı toplumlarının, hele ki Kuzey Amerika coğrafyasının asla anlayamayacağı, kavrayamayacağı bir bilinmez denizidir. Kuzey Kore şiiri, edebiyatı, sanatına sinen bu olgu aynı anda şiirin, sanatın gücü ve etken maddesidir. Batı dünyası , daha bir toplumun(Kuzey Kore) yas tutma, bir toplumsal olay, matem karşısındaki o içsel ve de oldukça samimi, saf ve her türlü sahtekarlık, riya, ikiyüzlülükten uzak tepkisini anlamış değil, anlayamaz da. “Obese” bir toplumun ve neredeyse dünya gelirinin üçte birini tek başına hoyratça , çılgınca, insafsızca ve de adice tüketen bir toplumun (Amerika)başka bir coğrafyadaki açların “insanlığını” anlamaları ve onlarla empati duygusunda olabilmeleri uzak bir olasılıktır, olsa olsa onları dehşet bir toplumsal şizofreni duygusuyla karşılar, geriye türlü türlü akla ziyan sorular kalır, yetinmezler George Orwell diliyle ve dünyasıyla paranoyalarına yanıt bulurlar. Kim kimi kandırıyor! Dünyada idam sayısında hangi ülkelerin listenin başını çektiğini biliyoruz, hangi ülkeler gazeteci, yazar, şair tutuklamasında da nerede duruyorlar, onları da herkes biliyor. Varsın bir ülkenin “interneti”, face book' u ve 800 tv kanalizasyonu hiç olmasın! Ama hala şiir, öykü , roman okuma kulüpleri var, benim için önemli olan da budur, öyle bir takım suni ithal teknoloji ürün öçlü değil. Belki de yeryüzünde bu geleneği ( edebi okuma kulüpleri)inatla ve disiplinle sürdüren ender ülkelerin başında geliyor. Kuzey Kore’de edebiyat denilince ona yüklenen anlam, beklenti de başka yerlere pek benzemez, benzemiyor da. Kadın- Erkek ilişkilerini aralamak, kadınların dünyasını anlamak, eğitime olan ciddi katkısı söz konusudur. Edebiyat onlar için Ütopya yolculuğudur. Yaşamın farklı sayfalarını, mevsimlerini “halkın evine” taşıma görevi demektir. Yer yer ideolojik mesajlar da taşır ve politik erk bunu kullanmaktan hiç çekinmez. Her ne kadar toplumsal gerçeklik ağırlık kazansa da kıyıda köşede üretilen sanatsal-edebi yapıtlar gerçekliğin belini bükecek ağırlığa sahiptir, eğer bu üretimler ve yapıtlardan Batı dünyası habersiz ise bu onları yaratanların vebali değil, Batının aymazlığı , sağırlığı ve vurdum duymazlığıdır. Bu gerçeklik karşıtı anlatımlara örnek olarak “halk ve onun kaderi” yayın dizilerini sayabiliriz. Öyküleri, şiirleri kapsayan bu alanın konusunu sıradan bir vatandaş, her hangi bir sanatçının, yalnızın, tutunmak isteyenin içsel dünyasını kapsayabilir. Yayımlanan romanların birçoğu belli bir süre sonra sinema filmi olarak gösterime sunuluyor. Yanı başımızdaki ülkelerin yaratım süreçlerinden haberimiz yok, ilgimiz de yok, K.Kore de neresi? Bizim süslü, boş beyin renkli basın ancak önüne çıkan her renk, kültür farkına kin güder, eski alışkanlıklarıyla safsata dolu yanıtlar ararlar. Kestirip atarlar. Sonra yılda 230 Roman yazdığımızla övünürüz, hangisi yeryüzü edebiyat çıtasında? Diye bir soru sorulursa, o çıtayı ya bir ya iki yapıt (ancak) aşar, gerisi çöptür. Farklı diller, ülkelerin şiirine yönelmek ve de özellikle o ülkelerin izbe, sessiz, tutunamayan şiir yapraklarında gezinin şairlerin diline, dünyasına dokunmak bence de önemlidir. Ne olur bu cılız ışıklarımız sekteye uğramasın. Çünkü politik yönelimlerden arındırılmış olarak yapılıyor bütün bu işler, özellikle Poetic Mind oluşumu tarafından sunulan şiir-şairlere çoğu şiir okuruyla beraber benim de ilk kez ulaşma fırsatım oldu . “İşe yarar kısım” da budur, yoksa ister bir kişisel kültür politiğimiz olsun ister hiç olmasın, ama bu kazanımlar mutlak surette olmalıdır. Bir Ebu Nuvas şiirini, dünyasını, bir Afrika sonra Kürt, Gürcü, Semerkant, Irak, hatta İbrani…vs.. şiirini başka nasıl okuyabiliriz? Hem kimin derdi, tasası ki? Şiirin ruh avcıları ve zamanın yara izlerinden haberdar olanlar gerek bize ve de modern münzevilerin berehutuna adım atanlar, çünkü yaşam genelde gerçekleşmiş bir eskatolojidir! Enis En
Published Perşembe, Mart 07, 2013 by borges defteri. Öykünün kıyısı gövdeyi çiğniyor, yutuyor, yok ediyor. Ne güzel, hep bunun peşinde olmadık mı? Ama bu kez galiba her şey belli bir planın çevresinde yürüyor, bu can sıkıcı. Geleceğe ve tarih okumalarımıza dair pek de parlak olmayan bir iz peşinde sürükleniyoruz hep beraber. “O öyle dedi, öteki ise şöyle yanıt verdi” çağı pek tuhaf bir çağ doğrusu. Bu garipsenecek tavırlarımızı bir başka kuşak nasıl okuyacak, değerlendirecek, bir fikrim yok. Ama ben de Hamuş dost gibi işin karanlık kısmını görmekteyim, ışığı görene aşk olsun. Elle, tırnakla çözülecek düğümler hep dişlere havale ediliyor. Güncel gidişattan tutun yüzeysel kültür-politikamıza kadar durum bundan ibaret. Tabakhane misali deriler özenle soyuluyor ya da görmezlikten geliniyor. Fırsat kaldıysa kendi harabelerimiz üzerinden manzarayı izlemeye koyuluyoruz, sonra yine gürültülü ve sisli ortamdan aynı sesler yükseliyor. Dünyanın her köşe bucağı artık bu durumda, evrenin küçülmüş köyünden ulaşan işitsel, görsel hücrelerin tümü aynı rengi barındırıyor. Birbirini iten, besleyen periferi-merkez çelişkisi yok edildi. Bir potanın gürültüsü olduk. Gördüğümüz şey bir sergi salonu, sinema , tiyatro yapıtı değil, gerçekliğin saldırgan ruhudur. Rehabilitatörün rüyası dipsiz kuyu artık. Bir dönem tutunamayanlarının “Eros ve Uygarlık”ın Marcuse’’ünde gördüğü fakat Marcuse’ün onlarda göremediği şey üzerine tekrar mı düşünmek gerek? Dolayımsız hazza açık ve anlam, gerçek cesaretten yoksun bu topluluktan kim nasıl bir muhalefet bekliyor ki? Yeni hegemonik sistem daha önceki yaşam tarzını ve toplumsal örgütlenmeyi köklü bir biçimde dönüştürmüştür. Kapitalist üretim ilişkilerin pervasızlığı yalnızca üretim faaliyetlerini değil, bireysel ve kolektif hayatın birçok alanına nüfuz etmiştir. Toplum, insan faaliyetinin tüm ürünlerinin birer meta haline geldiği ve ihtiyaçların artmakta olan bir bölümünün artık yalnızca Pazar yoluyla giderildiği büyük bir tezgaha dönüşmüştür. Sonuçta “çarmıha geren ve gerilen yine insan” olduğu için, ruh ve madde tedirginliği devam edecek. “Çok kez bir kusur olur yaradılışında,
Published Salı, Mart 05, 2013 by borges defteri. …UYKU CİNİ… M. Ekim Yıldız'a Armağan...
koydum heybeye mendireği çalınan limanı arıyorum gece terörü ansızın bastıran siren çağrısı denizin sancısı bundan etçil kuşlara verdim kanatlarımı yem diye en uysal kırlangıcımı şiir iskelesine vuran hoyrat rüzgâr -az! dedi; -kıyma kuşlara! sen uykuyu bul önce zamanın köpürdüğü yerde… Naime Erlaçin
Published Cumartesi, Mart 02, 2013 by borges defteri. Kuşlar gelecek, dedilerdi. Bekledim. Sonrasında olan biten her şeyin nedeniydi kuşların gelmeyişi ve gelmeyeni bekleyişim. Kuşlar gelmedi, ben uykumu kaybettim. Ardından hayatıma, nereden çıkıp geldiği belirsiz o cin giriverdi. Uyku cini.