Çocuk eğitiminde sorumluluğun geliştirilmesi | Okulilk
Ana Sayfa/Anne Olmak/Olumlu Düşünme Hayata Etki Eder mi?
Son yıllarda batıl inanç mertebesine varmış olan, ama oldukça bilimsel şekilde enerji akımları vs ile açıklanan bir inanç etrafımızda konuşulup duruyor.
“Öyle olumsuz düşünme başına gelir.”, “Negatif enerji yollama evrene!” diyorlar. Olumsuz düşünürsen olumsuz sonuçları olur diye anlıyorum ben bunu. Bu nasıl oluyor diye çok düşündüm. Belki gerçekten fizik teorileri ile açıklanacak boyutu vardır bu işin, ama ben “psikolojik düzeyde ne oluyordur” kısmını anlamaya çalıştım.
Çözümü kendinde aramazsak, problemlerin oluşumunda kendi etkilerini görmezsek, tabii sürekli dışarıya bir enerji veriyor, ya da psikolojik deyimlerle açıklarsak “yansıtma” yapıyoruzdur.
Bu kişiler fazla hassas, kolayca kırılan, dünyayı düşmanca algılayan, insanlara karşı güvensiz, haksızlıklara karşı sürekli savunma halinde ve hep suçu başkalarında arayan insanlardır. Eleştiri ve suçlamayı kesinlikle kaldıramazlar, kendileri ile meşguldürler ve hep etrafta bir suçlu ararlar. Kendilik algıları, tümgüçlü bir mükemmellik ile, kendinden emin olmayan, hatta yetersizlik duyguları ile boğuşan iki uç arasında gidip gelmektedir.
Bu kişilerin, paranoid-şizoid pozisyonda oldukları söylenebilir. Onlar içlerinde taşıyamadıkları kadar “kötü” duyguları dışarıya yollarlar. Yani kendi başa çıkamadıkları bu olumsuz duygular kendilerinden değil de dışarıdan geliyor gibi hissederek bu yıkıcı duygulardan korunmaya çalışırlar.
Mesela kendi yetersizlik ve güvensizlik duyguları ile baş edemeyen bir kişi, iş arkadaşları tarafından sevilmediğini, küçük görüldüğünü düşünebilir. Burada kendi yetersizlik hissini görüp bunu anlamaya çalışmaz, kendisini o arkadaşı ile kıyasladığını bu yüzden kötü hissettiğini, olumsuz tavırlar sergilediğini düşünmez. “O benden hoşlanmıyor, zaten işte kimse beni çekemiyor.” gibi açıklamalarda bulunur. Yani o duyguyu karşısındaki insanlara önce yerleştirir sonra da orda bulunca “İşte ben haklıyım, kimse beni sevmiyor.“ diyerek kehanetini ispat eder.
Bu duygusal kapasiteye sahip insanların “depresif pozisyonda” olduğu söylenebilir.Bu durum depresyon ile karıştırılmamalıdır.
Hepimizde de bu her iki pozisyonun öğeleri zaman zaman az ya da çok oranda ortaya çıkıp kaybolmaktadır. Ama herkes bu durumlardan birine daha yakındır.Gergin ve stresli ortamlarda “paranoid şizoid pozisyona” yaklaşma eğilimi gösterirken, endişesiz ortamlarda daha çok “depresif pozisyonda” fonksiyon edebiliriz.
Peki; evrene negatif veya pozitif enerji veren insanlar nasıl yetişiyor??
Bu sorunun cevabı; bu kişilerin doğuştan getirdikleri mizaç özellikleri ve bunun üstüne gördükleri anne baba tutumlarının etkileşiminde yatıyor.
Zor bir mizaca sahip bir bebek ile sakinleştirici ve kapsayıcı bir ilişki kurulamadığı durumlarda depresif pozisyona geçme şansı verilmemiş olur. Ve bebek büyüse bile, savunmaları bu ilkel, paranoid şizoid pozisyona özgü renkleri taşır.
Regülasyonun temeli, anne ve bebek arasında ilk iki ayda yoğun duyusal ve duygusal yüklerin yaşandığı ve yüz yüze ilişkinin başladığı dönemlerde atılır. Bu yüz yüze ilişki bebeği zihinsel ve sosyal pek çok bilgi ile zenginleştirir. Saniyeler içindeki uyumlu bir karşılıklı alışverişle gelişen bu anlar, bebeğin paramparça olan algısını ve farkındalığını annenin zihnini ve psikolojik alanını kullanarak düzene sokmasını sağlar.
İnsan yavrusu doğduğunda kendisiyle dış dünyanın sınırlarını ayırt edemez.Birkaç aylık olduktan sonra kendisinin annesinden ve diğer insanlardan ayrı bir varlık olduğunu anlar. Bu çok önemli bir ruhsal gelişmedir ve bebek açısından ortaya çıkardığı birkaç hayati gerçek vardır. Bunlardan birisi beslenmesi ve bakılması için başkalarına ihtiyacı olduğudur. Bebek kendisini bazen rahatlatan bazen de bu rahatlık anlarını kendisinden esirgeyen kişinin aynı varlık olduğunu anlamak için pek çok olumlu tecrübe yaşamaya ihtiyaç duyar. Bebek için başlangıçta tek bir anne yoktur. Onun ihtiyaçlarını hemen karşılayan, hep mutlu eden bir iyi anne ve onu ağlatan, hemen rahatlatmayan, hemen karnını doyurmayan bir de kötü anne vardır. Böylece annesini bazen iyi bazen kötü, bazen cömertçe veren bazen esirgeyen, bazen sevgi dolu bazen düşman gibi algılar. Şimdi önemli noktaya geliyoruz. Bebeğin bu gelişim düzeyine varmadan önceki çözümü iyi ve kötüyü birbirinden ayırmak, bölmektir. Yani insanın hayatının başlangıcında, ruhsal gelişiminin bir evresinde iyiyle kötüyü birbirinden ayırdığı, iyiyi kötüden korumaya çalıştığı bir erken dönem vardır. Sonraları büyüme ve olgunlaşma sayesinde sağlıklı insanlarda bu durum ortadan kalkar ve iyi ile kötünün aynı bünye içinde var olabileceği anlaşılır.
İşte,dünyaya pozitif enerji yollayan insanlar böyle yetişir.
Diğer taraftan, duygularını pozitif şekilde idare edemeyen insanlar da; hayatta başlarına gelen olayları değiştirip dönüştürebilme becerisine sahip olamadıkları için hayat onlara hep haksızlık yapıyormuş hissi ile olumsuz yaşantıların döngüsüne girebilirler. Arzu edenler bu duruma, evrene negatif mesajlar yolladıkları için başlarına negatif durumlar geliyor da diyebilir.