Gönderen Fatih Alper zaman: 14:50 Hiç yorum yok:
Etiketler: dagur kari, noi albinoi, paul dano, the good heart
Gönderen Fatih Alper zaman: 00:57 2 yorum:
Black Swan'ı genel olarak beğendim diyebilirim ama kesinlikle yönetmenin en iyi filmi değil bana göre.Filmin drama ile başlayan psikolojik gerilim ile devam eden,yer yer çok kısa bile olsa korkuya kayan türler arası gezinen bir yapısı var.Oyunculuklar olağanüstü,herkes döktürmüş.Kamera kullanımında ise biraz requiem for a dream havası buldum ve sahnelerine göre yerindeydi bu kullanım
Finalini tahmin etmek zor değil,sanırım iyi bir sinema izleyicisi filmin ortalarında kızın kendini işine(veya sanatına) fazla kaptırmasından dolayı işlerin çığrından çıkacağını,gödüklerinin bazılarının halisülasyon olduğunu ve tıpkı sergileyecekleri oyunda olduğu gibi finalinde hayatını kusursuz rol için feda edeceğini tahmin edebilir.En azından benim için çok da sürpriz bir final olmadı.Yalnız filmde beğendiğim nokta yönetmenin bize kızın neden bu kadar rolü için tutkulu olduğunu inceden göstermesi oldu.Kızına aşırı düşkün,onu sık sık telefonla arayan,gece onunla uyuyan,sürekli odasının kapısında biten anne,hala 12 yaşında bir kızmış gibi bol ayıcıklı bir oda dekoru.Kızımız dünyasında sıkışmış,mastürbasyon sahnesinde bu sıkışmışlık çok iyi iletilmiş izleyiciye,tam yatağında kendini tatmin esnasında yanındaki koltukta annesini görüp vazgeçmesi herşeyi çok net açıklamış.Geçmişinde başarısız olmuş ebebeyn kızını dünyaya getirdikten sonra bir nöbetçi gibi beklemiş ve odasından çıkarmamış onu.Kendisinin gerçekleştiremediği başarıları hep ondan beklemiş.Hatta bir sahnede anne-kız tartışmalarında "ben senin için kariyerimi bıraktım" diyecek kadar ileri gidiyor sanki kariyeri çok önemli bişeymiş gibi.Kariyer denilen bela modern insanın en büyük düşmanlarından.Bu açıdan bakılırsa Haneke'nin La Pianiste filmindeki ana temaya yakın bir söylem söz konusu.Tabi LaPianiste çok daha sert bir film ve orda bastırılan duygular Black Swan'daki gibi içe değil dışa vuruluyor..Neyse efenim kısacası kızın hayatta tek kaçış yolu oynayacağı oyun ve sahip olduğu bu rolü öylesine sahiplenerek oynuyor ki tüm hayatını oyuna dönüştürüyor bize de bu oyunu izlemek düşüyor.
Aronofsky iyi filmler yapmaya devam ediyor,sürekli üstüne katıyor,sıradaki filmini şimdiden merak ettiriyor.
Gönderen Fatih Alper zaman: 12:54 1 yorum:
Tarkovski'nin oğluna ithaf ettiği,sanat yaşamındaki son filmi.Yine anlaması zor,hiçbir şeyin kesinliğinin olmadığı rüyalarla örülü bir eser.Düşüncelere iten sahneler,inanılmaz geçişler.Usta üstünde saatlerce düşünülcek,konuşulcak bir film yapmış
Filmin kanımca büyük bir bölümü rüya içersinde geçiyor,fakat o rüya hangi sahnede başlıyor bunu kestirmek oldukça güç.Rüya sahnelerinde inanç ve varoluş ile ilgili monologlar çok fena,durdurup düşünerek izledim çoğu sahneyi yine de çıkamadım işin içinden.Filme hakim olamadım.Aslında Tarkovsky'nin de her zaman bahsettiği şey bu : "Filme kendini teslim etmek,teslim olmak".Kitabında okumuştum o bizden filmi anlamaya,gördüklerimize anlam vermeye çalışmamızı istemiyor,tabii ki anlamları var ama bunları sadece o biliyor.Tarkovski her zaman kişisel filmler çekiyor ve dolayısıyla anlamlarını sadece o biliyor,izleyip izlememesi ise bize kalmış.Filmdeki ağaç mesela.Oğluna ağacı bırakıyor giderken.O ağaç ise inancı mı yoksa başka birşeyi mi simgeliyor kestirmek güç.Adamın sanat anlayışı bu.Biraz "sanat için sanat" söylemini destekler biçimde yani.Yalnız bunu yaparken yöntmenliğini yani işin teknik tarafını mükemmel yapıyor.Final sahnesi yönetmen olmak isteyenlere ders niteliğinde.Yani o sahneyi görmeyeni mezun etmemek gerek( yuh abarrttım ).Bu film gerçekten zor bir film.Yönetmenin Zerkalo filmi ile beraber en kapalı filmi diyebilirim.Ayrıca filmi izlerken oyuncuları düşündüm,gerçekten böyle bir filmde rol yapmak çok zor olsa gerek,çünkü ortada klasik bir oyunculuk yok,uzun monologlar,tiradlar var,oyuncular çoğu zaman kamerenın içine bakarak konuşmuş,baş hareketleri oldukça ağar,ifadeler mutsuz,oyuncu yönetimi ise tabi ki üst seviyede.Filmin başlarında evin içinde toplandıkları sahne bir tiyatro havasında geçiyor ve oyuncuların kadrajdaki dağılımları müthiş.Özellikle televizyonun yayının kesildiği sahnede masanın etrafında dizilişleri ve aralarından görünen televizyon harika olmuş.Siyah beyaz kanımca rüya içersinde geçen sahneler ise sinemanın en üst noktalarından.
Uzun lafın kısası teknik-taktik açıdan kesinlikle izlenmesi gereken film ama ben filmde herşeyi anlamalayım diyenlerdenseniz zaten Tarkovski filmlerini sevmeniz mümkün değil.
Gönderen Fatih Alper zaman: 11:46 Hiç yorum yok:
Etiketler: Offret, sinema, Tarkovski, Tarkovsky
Fazla söze gerek yok.İnsanın ağzını açık bırakacak yetenekteler.Neden bir enstrüman çalamıyorum diyorum bazen.Gerçi bu adamlar çalmıyor,vücudunun bir parçası olmuş enstrümanları.Romanlar gerçekten müzik için doğmuşlar.Hazır keyfim yerindeyken dinliyim.
Gönderen Fatih Alper zaman: 14:14 Hiç yorum yok:
Etiketler: Taraf De Haidouks
Gönderen Fatih Alper zaman: 13:44 2 yorum:
Trt2 de İngiltere Süper Lig i ( o zaman ki adıyla ) özetlerini izlerdim,yanılmıyorsam Salı akşamları verirlerdi.Okay Karacan sunardı genelde.Collymore-McManaman-Fowler üçlüsünün küçük bir futbol aşığının hayatına damga vurduğu yıllardı.O zamanlar bırakın interneti pc bile yok evlerde,kağıt kalem elde o hafta oynanan maçların skorlarını,golleri kimin attıklarını,gol krallığını falan tutardım küçük bir ajandada.Bir ismin yanında isi yıldız atmıştım.Adı Matthew LeTessier ben onu o zamanlar Fransız zannederdim adı itibari ile.Babamla izlerken özetleri baba bak şimdi nasıl gol atıcak derdim ve evet yanılmazdım.Zira o yıllarda sıradan gollerine rastlayamazdınız,genelde uzaktan,büyük beceri ve teknik gerektiren goller atardı.Misal vermek gerekirse...
Gönderen Fatih Alper zaman: 12:15 Hiç yorum yok:
Carlo,Mahir,Veysel,Hrant ve tüm halklar için.
Gönderen Fatih Alper zaman: 13:43 Hiç yorum yok:
Ken Loach bize hikayeler anlatıyor.Her zaman "medeniyetin merkezi" olarak gösterilen Büyük Britanya'dan hikayeler.Bu da onlardan biri,daha doğrsu ilki.Film yanılmıyorsam Barnsley'de bir kırsalda geçiyor.Çok özelliği olan,çarpıcı bir hikaye değil,sıradan ama Billy'nin saf hikayesi.Altmetin yok,imge yok,duygu sömürüsü yok.Aslında sinema denilen sanatın o kadar da çok ekstralara gerek duymadan da yapılacağını gösteriyor Ken Loach bize.Yarı belgesel kadar gerçekçi anlatım,oyuncular amatör,müzik yok,kamera gizli gibi.Yarattığı kasaba atmosferi bunaltıcı,anne ilgisiz,abi maden işcisi umutsuz,öğretmenler ise filmin en gaddar karakterleri.Adaletsiz bir okul,öyle ki beden eğitimi dersi için çıktıkları futbol sahasında bile adalet yok.Billy de sıkışmış ve tek uğraşı bir doğan,sebepsizce ve amaçsızca bir kuşu eğiterek kaçıyor tüm dertlerinden.Doğan'ı eğitmek için bir kitap almak istiyor,kütüphane vermiyor,güvenmiyor Billy'e o da kitapçıdan çalıyor kitabı.Okulda evde sorunlar gırla o ise herşeyini Doğan'a veriyor.Billy o yırtıcı kuşun asla evcilleşmeyeceğini biliyor ve bunu bile bile kuşu bir yere kadar çıkarsızca eğitiyor.Okuldaki sevgisiz eğitmenler ise çocuklara film boyunca bunu asla yapmıyorlar.Bildikleri tek şey dayak.Bir hikaye dinlemek gibi,sinemayı sevmeyenlerin bile zevkle izleyeceğini düşünüyorum.Bir de şu var ki,film 1969 yılında çekilmesine rağmen gerek çekim kalitesi gerekse kamera kullanımı 90'lı yıllar gibi,zamanın çok ötesinde yani.Tarihini bilmeden izleseydim bu filmin 90lı yıllarda çekildiğine iddaya bile girebilirdim..Ken Loach yaşayan en büyük yönetmenlerden.Sadece bu film bile bunun net bir kanıtı.
Gönderen Fatih Alper zaman: 05:02 3 yorum:
Sinemamızın 3 büyüklerinden(Zeki-Nuri-Reha) Reha Erdem'in rüyasal sahneleriyle Yahya Kemal Beyatlı'nın eşsiz şiiri.Hem kulağa hem göze ama en önemlisi ruha hitap eden bu kısa filme bayılıyorum.Şiirin son cümlesi ise başlıbaşına bir yaşam felsefesi.
Gönderen Fatih Alper zaman: 01:59 Hiç yorum yok: