Gönderen Kaan zaman: Çarşamba, Aralık 31, 2008 2 yorum:
Tamamiyle bilimsel amaçlar uğruna, yeni bir reality show olan Yemekteyiz adlı programın ismini, yataktayız olarak değiştirdim. işte sonuçlar:
-Bu akşam şunu anladım ki, biz yatağa değil, arkadaşımızın şovunu izlemeye gelmişiz.
-Servis çok yetersizdi
-Profesyonel ellerde çok daha iyilerini tattım. bu akşamkinden ise keyif alamadım.
-Damak tadıma kesinlikle uygun değildi. çok daha iyilerini tatmıştım.
-Kesinlikle çok tatlıydı ve hemen su içmem gerekti.
-O an dayanamadım. tansiyonum yükselecek sandım. çıkarmak zorunda kaldım.
-Siz muz sevmiyorsunuz sanırım.
-Çok kötü bir akşamdı. hiç zevk alamadım.
-Yarışmacımızın vakti daralırken, konuklar da yavaş yavaş gelmeye başlamıştı.
-Veee ilk konuğumuz geldi!
-Çok pisti. eğer böyle olduğunu bilseydim asla yemezdim.
-Ben aranızda en küçüğüm.
-Ben onu da sevmem.
-İşin püf noktası, aslında abartılı olmamak.
-Çok stresliydi. performansı hiç iyi değildi.
-Üste çıkmaya çalışıyormuş gibi geldi bana.
-Bu hafta onu da göreceğiz!
Büdüt: Esprilerin çoğunun sahibi Melody Hanım'a sevgi kelebeklerimi yolluyorum. Bu kadar minyon, şeker bir kızdan böyle espriler nasıl çıkıyor ben bile anlayabilmiş değilim bu arada.
Gönderen Kaan zaman: Çarşamba, Aralık 24, 2008 2 yorum:
Otobüsle gidiyorum sabahları. Sabah 7'den önce kalkmaya çalışıp soğukta titreyerek biniyorum yeşil otobüslerden birine. Kulağımda bazen Air, bazen Mogwai... Ama uzun zamandır değişmeyen tek şey, kendimi uykuyla uyanıklık arasında sıkışıp kaldığım o yerden kurtarmaya çalışırken gözüme ilişen görüntü: otobüsün buğulu camları...
Bakıp geçilebilecek bir şey belki; ama alamıyorum gözlerimi. Gözlerim kapanırken zihnimdeki tek şey o buğulu camlar oluyor. Otoyolun ışıkları bulanık ve hızlı akıp gidiyor gözleriminin önünden. hiçbir şeyi seçemiyorum onlardan başka. Silemiyorum camı, çünkü dışardan buğulanmış. anlayamıyorum durağıma gelip gelmediğimi. etrafımdaki insanları gözlüyorum sürekli. Kıpırdanmalar başlarsa ben de kalkıyorum yavaş yavaş; ama asla göremiyorum dışarıyı. Otoyol ışıkları da yoksa eğer, tamamen karanlıktayım.
Uzun zamandır düşünüyorum. hayatımı sürekli bir şeye benzetmeye çalışıyorum. Sürekli bir anlam aramaya, hareketlerimin ve kararlarımın bir şeyleri değiştirdiğine kendimi ikna etmeye çalışıyorum. Sanırım bir sonuca vardım en sonunda:
Benim hayatım, otobüsün buğulu camlarından dışarı bakmak gibi. Amaçlarımı veya varış noktalarımı anlayamıyorum, etrafımdaki insanların hareketlerinden çıkarımlar yapmaya çalışıyorum. Camı silemiyorum, dış etkenleri değiştiremiyorum. Yalnızca sönük ışıkların hızla süzülüp geçmesini izliyorum. Kafamda planlarla, kulağımda huzurlu notalarla uyuyakalıyorum. en iyisini umarak.
Gönderen Kaan zaman: Çarşamba, Aralık 24, 2008 Hiç yorum yok:
Al işte, ben de aldım en sonunda bir tane blog. Bilumum iyimser düşüncelerimi burada kötüleyeceğim, başka yerleri kirletmeyeceğim. Yemekten önce ellerimi yıkayıp sonra dişlerimi fırçalayacağım.
Gönderen Kaan zaman: Çarşamba, Aralık 24, 2008 1 yorum: