Figueres'li Salvador Dali | Sen ve Ben
Figueres’li Salvador Dali
Barselona’ya gitmek istememdeki en büyük sebeplerden biri Salvador Dali Müzesi’ni görmekti. Bundan dolayıdır ki uçak bileti ve otel rezervasyonundan sonra yaptığım ilk iş, müzeye bilet almak oldu. Müze biletini önceden alma fikri, daha önce yaptığım İtalya seyahatinde Leonardo da Vinci’nin ünlü “İsa’nın Son Akşam Yemeği” tablosunun sergilendiği müzeye rezervasyonum olmadığı için girememiş olmamdan kaynaklanıyor. Bu sefer işi baştan sıkı tutup, online olarak ayırttığım bilet bilgilerimle ve içimdeki huzurla Barselona’dan müzeye doğru yola çıktım.
Figueres, Dali’nin doğduğu ve belli bir döneme kadar yaşadığı bir kasaba. Barselona’dan yaklaşık 1,5 saat uzaklıkta, Girona şehrine ve Fransa sınırına çok yakın.
Barcelona – Figueres Tren Yolculuğu
Bu arada tren yolculuğum sırasında bu Güney Doğu İspanya bölümünü de az çok görme fırsatı yakalamış oldum trenin camından. Dikkatimi en çok çeken ise geniş üzüm bağları oldu. Bu bölgenin Fransa sınırına yakın olması, sanki İspanya’dan çok Fransa’daymışsınız hissini veriyor.
Geçerken görme fırsatı yakaladığım Girona şehri ise bana oldukça ilginç bir şehirmiş gibi geldi. Buram buram Orta Çağ kokan bir şehir. Game of Thrones’un bazı sahnelerini burda çekmişler mesela; hiç şaşırmadım…
Herneyse efendim, etrafı seyrede seyrede saat 16:00 sularında Figueres’e vardım.
Burası küçük ve şirin bir kasaba. 15-20 dakikalık bir yürüme mesafesiyle müzeye ulaştım. Zaten yaklaştıkça, sokakların kalabalıklığından anlıyorsunuz az kaldığını.
Binanın dışı, insanı dumura uğratan bir tarzda olduğundan içeride neler olabileceğini oldukça merak ediyorsunuz. Salvador Dali’nin eserlerini az çok bildiğim için, bu beni daha çok heyecanlandırdı.
Dali, 1904-1989 yılları arasında yaşamış, sadece bir ressam değil aynı zamanda müthiş bir zeka ve yaratıcılığa sahip bir sanatçı. Zekasını, az sonra bahsedeceğim tasarım harikası eserlerinden de anlıyorsunuz.
Museu Teatro Dali
Bir zamanlar Figueres Belediyesinin Tiyatro olarak kullandığı bir bina, Museu Teatro Dali.
Dali, burayı belediyeden devralıp, bütün dekorasyonu ve iç tasarımlarıyla bizzat ilgilenerek 1974 yılında müze haline getirmiş. Bina, 3-4 katlı olup ortasında genişçe bir iç avlu olan bir yapı. Bu iç avluda sizi ünlü gangster Al Capone’un kendisine hediye ettiği siyah Cadillac ve onun üstündeki çıplak Pers Kraliçesi heykeli selamlıyor. Avluya bakan bütün iç pencerelerde altın rengi kadın heykelleri, duvarlarda birbirinden ilginç figürler, nasıl bir yere geldiğinize dair ipuçları aslında…
Bu avludan, büyük camekanlı bir bölüme geçtiğinizde o meşhur devasa yağlı boya tabloyu görüyorsunuz. Bu tablo Dali’nin sevgilisi Gala’yı sembolize ediyor. Aynı yerde, uzaktan bakıldığında Abraham Lincoln, yakından bakıldığında ise denize doğru bakan bir kadın gördüğünüz tablo var. Dali’nin bu akıl oyunları, bütün bu küçük yolculuk boyunca karşınıza çıkacaktır.
Binanın içini gezerken bu avlu etrafında dönüp durursunuz koridorlar boyunca. Bu koridorlardan küçük küçük odalara girersiniz, bu odacıkların her biri farklı tasarımların yer aldığı galerilerdir.
Örneğin ünlü Venüs de Milo heykeli, son derece ilginç bir tasarıma sahip yatak odası, bu yatak odasının içinde bulunan bir İstanbul seyahati sırasında arkadaşı Ara Güler tarafından kendisine hediye edilen ayakkabı boyama sandiğı, Christian Dior için tasarladığı kıyafetler, ilginç mücevher ve takılar bunlardan bazıları…
Ara Güler & Salvador Dali
Bu arada geçtiğimiz günlerde kaybettiğimiz fotoğraf sanatçısı ve büyük usta Ara Güler’i, çektiği Salvador Dali fotoğrafları vesilesiyle, saygıyla anıyorum.
Ara Güler Arşivleri | Ressam Salvador Dali | 1001 No’lu Suit, Hotel Meurice, Paris
Dali’nin sadece bir ressam değil aynı zamanda sınırları zorlayan bir sürreal tasarımcı olduğunu söylemiştim. Zekası da bu yaptığı işlerde kendini çok belli ediyor haliyle. Örneğin, bir kağıda çizip boyadığı ilk bakışta anlamsız gelen bir desenin aslında dış bükey bir aynaya tutulduğunda nasıl olur da bir kuru kafaya dönüştüğünü görebilirsiniz.
Müzenin benim için en heyecan verici kısmı ise şu meşhur Mae West odasıydı. Sanatçının hayranı olduğu film yıldızı Mae West’in yüzü olarak tasarladığı bu oda neredeyse Dali denince akla gelen ilk şeylerden biri. Odayı gezerken, içindeki her bir objenin bağımsız olarak sıradan olduğunu ama tam belli bir noktadan (merdivenle çıkıp, özel bir lensten) odaya baktığınızda ise bir kadın yüzüne dönüştüğünü görürsünüz.
Müzede ayrıca sanatçının ünlü tabloları Kürelerle Galatea ve Kozmik Atletler başta olmak üzere, birçok self-portrait çalışması, onlarca yağlı boya, karakalem ve suluboya eserler ile birbirinden ilginç objeler ve tasarımlar mevcut.
Fakat giderken ,göreceğim umuduyla heyecandan öldüğüm The Temptation of St.Anthony (Aziz Anthony’nin Baştan Çıkarılışı) ve The Persistence of Memory (Belleğin Azmi) tablolarının orda olmadığını öğrendiğimde bir hayalkırıklığı yaşamadım değil. Nedenini sorduğumda, bu ve bikaç çok ünlü tablosunun başta New York olmak üzere dünyanın farklı şehirlerindeki müzelerde sergilendiklerini öğrendim. Ve biraz da boynu bükük olarak müzeden ayrıldım.
Bu arada ben, zamanın nasıl geçtiğini anlamaz bir halde avare avare müzede dolaşırken, birden tren saatinin geldiğini farkedip koştura koştura istasyona kadar depar attım. Çünkü günün son treniydi o. Neyse ki kıl payı, soluk soluğa bir halde yakaladım treni. Kaçırsaydım eğer ne yapardım da Barselona’ya dönerdim o saatten sonra bilemiyorum. Bu da güzel bir anı olarak kaldı bende.
Hayatın her anı, keşiflerle ve yeni maceralarla güzel. Benim için çok özel bu deneyimi sizlerle paylaşmak istedim. Umarım bu yazımı okurken siz de benimle birlikte o müzede gezinmişsinizdir.
Şimdilik hoşçakalın diyorum ve güzel bir pazar günü diliyorum.
1975 yılında Bursa da dünyaya geldim. İlk, orta ve lise eğitimimi Bursa'da tamamladıktan sonra, lisans eğitiminde tercihimi inşaat mühendisliğinden yana kullandım. Mezuniyetten sonra çeşitli kurumlarda kontrol mühendisliği ve hakedişler üzerinde çalıştıktan sonra 2006 yılından itibaren aile şirketimizin şantiye koordinatörlüğünü yürütmekteyim. Amatör bateristim. Çocukluğumdan bu yana gelen 80'li ve 90'lı yılların müzik ve sinema kültürüne olan ilgim, yıllar geçtikçe tutkuya dönüşürken Bursa’da yerel bir radyoda film müzikleri eşliğinde bir sinema programı yaparak birikimimi paylaşma fırsatı buldum. Şimdi de Sen ve Ben sayfasında , müzik ve sinema tutkumu sizlerle paylaşacak olmak beni çok mutlu ediyor. Hayatın her zaman sanatla güzelleşip, anlam kazandığını düşünenlerdenim. Eğer siz de aynı fikirdeyseniz iyi anlaşacağız demektir.
Toscana’da İki Önemli Kent:
Montecatini ve Pisa
Tatlı Selanik – 1