Girişimci Bir Taksiciden Öğrenmemiz Gerekenler | Yusuf Ucuz
2 March 2015	/ Lifestyle, Turkish	/ by yusufucuz
Taksicilerle çok fazla muhabbet etmeyi sevmem. Genelde kendi işim varsa onunla ilgilenir, yapacak bir şeyim yoksa telefonumda bir gezintiye çıkarım.
Bu yazısız kuralımı dün akşam muhabbeti çok tatlı olan bir taksici ağabeyim sayesinde gayri ihtiyari değiştirdim ve yarım saatlik bir taksi muhabbetinin bir insana neler katacağını deneyimlemiş oldum.
Gelelim bu değerli ağabeyimizin kim olduğuna. Ağabeyimiz, 2010 yılına kadar kendi tekstil atölyesini işleten bir iş adamı. 2008 yılında yaptığı makina yatırımının ardından global krizin sektörü oldukça olumsuz etkilemesiyle ancak 2010 yılına kadar direnebilmiş. Tüm her şeyini kaybetmesinin yanında yüklüce bir miktar borca girmiş.
Evde ekmek bekleyen 3 çocuk ve anlatırken gözlerinin içinin parladığı değerli bir eş. Ağabeyimiz o krizde çoğu aile dağılırken biz daha da birbirimize kenetlendik diyor. Ne mutlu ona.
Firması battıktan sonra çıkış yolu arıyor bir süre. Çevresinin yönlendirmesiyle Tekirdağ’a taşınıyorlar. O kadar yıllık tecrübeye rağmen taş çatlasa en fazla asgari ücretle çalıştırıyorlar diyor. Laf arasında “Allah düştüğümüz durumu düşmanımın başına vermesin” diyor.
Bir mermer fabrikasında işe başlıyor. Yılların birikimi olan tecrübesi tabii ki de hemen fark ediliyor. Bir hafta içerisinde şef yapıldığını farklı bir heyecanla söyledi. Bir yandan borç diğer yandan geçim sıkıntısı. Öyle böyle 2 seneyi deviriyor Tekirdağ’da.
İstanbul’a geri dönmeyi kafaya koymuş olan değerli ağabeyimiz bu emeline ulaşıyor. Tekrar bir tekstil fabrikasında çalıştığını söylüyor. Sadece Pazar günleri, tatillerinde taksiye çıktığını bildiriyor. Taksisine binip sen taksiciye benzemiyorsun diyenlere 2008 krizinden sonra bir çok tekstilci otobüse basacak akbil bulamazken ben tüm gün arabayla geziyorum dediğini anlatıyor. Hayata o kadar tutunmuş ki kendimden utandım açıkçası.
O kadar yaşanandan sonra 40bin’e yakın borcunun kaldığını söyleyen ağabeyimiz “şu borçlar bi’ bitsin o zaman sen beni gör, daha ne işler yapacağım inşallah” diyerek ne kadar hayat dolu ve girişimci ruhlu olduğunu kanıtlıyor ve ekliyor “ben de bu girişimci ruhu tükenmez kardeşim”.
Azim, hırs, kararlılık, inanç, mantık, risk alma yeteneği, hayata tutunma, ticari zeka; ne ararsanız ağabeyimizde. Baktığımız zaman belki de bir girişimcide olması gereken tüm özellikleri taşıyor. Allah yolunu açık etsin diyorum.
Not: Taksiye dün akşam geç saatlerde Ataşehir’den en yakın metro durağına gitmek için binmiştim. Anadolu yakasının yabancısı olduğunu söyleyen ağabeyimize ben de yabancısıyım, asıl amacım karşıya geçmek dedim. O da utana sıkıla bana ben de karşıya geçiyorum, nasıl olsa boş gideceğim, seni 30 TL’ye evine kadar bırakayım dedi. Ben de Pazar akşamı son metroyu kaçırma telaşına girmeme adına kabul ettim. Sonra o mesafenin aslında ne kadar tutacağını hesapladığımda 62 TL gibi bir rakamla karşılaştım. Sonuç olarak ağabeyimiz bedavaya karşıya geçeceğine yaptığı akıllı teklifle 30 TL kazanmış oldu. Hem o kazandı hem de ben. Bu ticari zekaya tebrikler!
Tags: Business, girişimcilik, iş hayatı, Taksi, Taksici
Doing Social Media in Turkey is Like Walking on a Tightrope