Lohusalar ve Küçük Vahşi Anneler* | Uykusuz Anneler Kulübü
Anne Ruh Sağlığı Lohusa Depresyonu Farkındalık Haftası Lohusalık
Yeni bir şehre yerleştiğim alışmaya çalıştığım bu dönemde, tam da yeni evimize yerleşirken Nisan ayının başında, bahar kapıdayken, yola beraber çıktığım Peri’den her sene olduğu gibi yine bu güzel haftayı planladığını öğrendim.
O zaman da hersey dağınıktı, fakat o zamana ait hatırladığım güzel bir his var, bir ipin ucunda o hissi yakaladım, duygusunu, kokusunu ve ipliği çekmek yerine ilmek ilmek örmek istedim bu sefer.
Bu nereden gelmişti? Ne hissetmiştik de o yazılar, o sözler, manifesto, kendimizi anlatmalar ve kucağımızda minik bebeklerimizle bilgisayar başında çalıştığımız saatler, ve görseller ve seminerler, ve televizyon programları ve daha bir çokları.. çıkıvermişti?
Neden anlatmak istemiştik? Ve en önemlisi nasıl o denli güçlenmiştik?
Bugün o gücü kalbimin ta derinliklerinde tekrar hissettim, ve dışarıdan, hiç yargılamadan, eleştirmeden, eksik fazla aramadan o dönemdeki ikimize baktım.
Ne kadar da güzeldik dedim, sonunda buna erdim.
Dönem dönem açıp okuduğum, son dönemin en popüler kitaplarından birinde vahşi anneden bahsediyor , hem sezgiden hem de küçük vahşi annelerden bahsettiği bölümde şöyle diyor;
“Bütün bu insanlara küçük vahşi anneler denilebilir. Genellikle herkesin bir tane küçük vahşi annesi vardır. Şanslıysak, ömrümüz boyunca böyle birçok annemiz olur. Onlarla karşılaştığınızda genellikle ya büyümüşsünüzdür ya da en azından geç ergenlik dönemindesinizdir. Bunlar fazla-iyi anneden çok farklıdır. Küçük vahşi anneler size rehberlik eder, başarılarınızdan büyük gurur duyar. Yaratıcı, duyumsal, tinsel ve entellektüel hayatınızdaki ve bunların etrafındaki tıkanıklıklar ve yanlış kanılara ilişkin eleştireldirler. Onların amaçları size yardım etmek, sanatınızı gözetmek, sizi yeniden vahşi içgüdülere bağlamak ve kendinize özgü en iyi yönünüzü ortaya çıkarmaktır. Sezgisel hayatın yeniden kurulmasına rehberlik ederler”*
Kurtlarla Koşan Kadınlar, Clarissa P.Estes
Büyük olaylar yaşamanıza, dağları delmenize, çok ses getirmenize ve herkes tarafından tanınmanıza gerek yok sezgilerinize ulaşmak için ve dahası kimseyle bir ve bütün olmanıza da gerek yok. Bir şekilde yollarınız kesişir, hayatınızın bir döneminde bir cümle kurarsınız birlikte , oradan bişeyler akar. Belki başka yollarda, başka nehirlerde coşarsınız, ama küçük vahşi annenizle yolunuz kesişmiş ve sezgilerinize tutunmuş, onlarla yönlenmiş olursunuz, buradan bir sürü kadına ulaşmanıza yardımcı olmuşsunuzdur bile.
Kimler neler yaşadı, kimler geceleri ağladı, kimler çocuğuna sarıldı ve anlaşılmadığını hissetti, kimler kendini çok çirkin, kimler çok güçsüz, kimler çok değersiz, kimler yapayalnız hissetti, hepsini duymaya başlarsınız, bir yumağın ipini hep birlikte çeker gibi koca bir destanı paylaştık ve her yeni doğan bebekle aynı destan yazılmaya devam ediyor, her yeni gebelikle başlıyor ve kimin için ne zaman sonlanıyor bilmeden..
Bu sıkıntılar, üzüntüler, anlaşılmamalar, anlamamalar, arada kalmalar, yalnız hissetmeler ve bazen gerçekten yapayalnız olmalar, gelen yardımı bile duymak istememeler yüzyıllarca devam etti, edecek. Kadın gücünü kendinden alacak, birisi kendi gücünüzü bulmanıza rehber olacak ama doğmak kimseye kolay olmayacak ve sonuçları da tek bir insanın yüreğinde karşılanamayacak.
Birlikte olmalı sezgilerimize güvenmeli, doğumun sadece çocukta gerçekleşmediğini, bir anne ile duygularını, sezgilerini yeniden ve yeniden ele alan bir kadının doğduğunu unutmayalım.
Her şeyin bir yolunun olduğu bu dünyada bir çocuktan sorumlu olmanın ne kadar zor olduğunu hiç unutmayalım, o hislerin hele de en başında normalin katbekat hissedildiğini, sanki bütün dünyanın sesleri kulağımızda ve korumaya çalıştığımız bir yavru var gibi hissedilebileceğimizi unutmayalım. Sezgilerimize güvenmeyi, onlarla yoğrulmayı unutmayalım, yüzeyde tutalım ve sezgilerimizden tamamen koptuğumuzda ruhumuzu gören küçük vahşi kadınların farkına varalım.
Ve yine de bazı günler çok kolay iken bazı günler çok zor olacaktır bunu hiç ama hiç unutmayalım..
Bugün yeni hayatımda da hissettiğim benzer duygular, bir doğum sancısı gibi başladı sanki, yeni bir hayatı başka bir ülkede kurmak çok güzel ve zor, hele de belirli bir yaşta bunu yapıyorsanız deneyiminiz daha zorlayıcı fakat daha farkında seyrediyor. Dönüp baktığımda hatırlayamadığım gücümü bana hatırlattıkları için tüm lohusa annelere ve en çok da küçük vahşi annem Peri’ye teşekkürü bir borç bilirim.
Birlikte çok güzeliz. Sonunda buna erdim.
“Doğa izin istemez. Ne zaman canınız çekerse, çiçek açın ve doğurun”*
Alıntılar: Clarissa P.Estes / Kurtlarla Koşan Kadınlar sf.132-133