Son yüzyılda dünyada egemen olan iki ideoloji/sistem vardı. Sosyalizm ve Kapitalizm. İki kutuplu dünya dedikleri ve emperyalizmin iki ayağını oluşturan bu ideolojiler, son İslam Devleti Osmanlı’nın yıkılışı ve yaşanan Cihan Harplerinden sonra şekillenen yeni dünyada, Müslümanların yaşadığı coğrafyada devletlerin/iktidarların bu iki ideoloji/sistemden birisine yaslanmak/paryası olmaktan başka bir seçeneği olmadı.
Hem güç ve imkân açısından, hem de gücü oluşturup kullanacak olan, bu ideolojilerin karşısına alternatif şekilde dikilecek bir dünya görüşü, bir sistem anlayışı koyamadığımızdan olmadı...
Devlet planında çöken sosyalist sistemi, bizdeki yaşantısı kapitalist, ideali kapitalist yaşam tarzını ayakta tutmak olan ve zihni kiralık belirli kesimler dışında öne süren de pek kalmadı.
İdeolojilerinin hâkimiyetini sürdürmek için başlattıkları savaşlar, katlettikleri milyonlar, işgal ettikleri ülkeler, yetiştirdikleri nesiller, dayattıkları yaşam tarzı ile demokrasi ve özgürlük vaat ederek köleleştirdikleri milletleri, eşitlik vaadiyle paryalaştırdıkları insanları, modernlik hikayesiyle robotlaştırdıkları zihinleri ve hepsinden öte insanı ayakta tutan temel sabiteleri yıkarak (mukaddes bildiği her şeyi yıkıp maddeye tapar hale getirerek) insanlığın ruhunu iğfal edişlerini, siyasi, içtimai, iktisadi ve sosyal her hadisede görüyor, yaşıyor hissediyoruz.
Egemen dünya düzeninin çatırtıla6rını duyuyor olsak bile düzen hâlâ emperyalist düzendir. Çünkü emperyalizm ile emperyalistlerin koyduğu kurallarla mücadele etmeye çalışıyoruz.
Süreci gören, hadiseleri okuyabilen ve vicdanının sesini duyabilen her insan bu zalim çarkın yıkılmasını istiyor ve fakat bunun nasıl olabileceğine dair “alternatif dünya görüşü/sistem/anlayışın” hakim olması için adım at-a-mıyor.
Bu Gün: 58 || Bu Ay: 1239 ||	Toplam Ziyaretçi: 1607995 || Toplam Tıklanma: 40693848