© Sütçüler'e Ayrıntılı Bir Bakış - GIYMATLI EŞYA
''Eskilere rağbet olsaydı bit pazarına nur yağardı'' deseler de madalyonun öbür yüzü bana göre bunun tam tersi.Eskileri anlattıkça eskiler eskilerde kalsa da özlem duyuyoruz.Zaten bu hikayeler değilmidir bize eskileri aktaran? '' kıssadan hisse'' dersler veren? Hep hikayelerden anlamıyormuyuz eskilerin bir başka güzel olduğunu? Tıpkı bugün yaşadıklarımızında geleckete bir başka güzel hatırlanacağı gibi.Önemli olan elimizdeki değerlerin kıymetini kaybetmeden anlamak
Her şeyden önemlisi eskiler üretkenmiş.O zamanki insanlarımız pazar ihtiyacı görmezlermiş.''Sakla samanı gelir zamanı'' misali her şeyi bollukta hazırlarlar saklarlar yeri geldikçe kullanırlarmış.Küçükler büyüklerin küçülenleri ile idare ederler.Hiçbir israf olmadan gül gibi kanaatkar geçinip giderlermiş.Şimdilerde tam tersi.Tüketici ve israfçı olduk.
Merhum kayınvalidemden dinlemiştim.Mahalledeki İstanbullu komşularına çocuklarından birinin önlüğünü diktirmeye gider.Oturur bir müddet hoş sohbet ederler.Sıkılarak -Bayz çocuğun önlüğü vardı şunu bi diküğüvrümisiyz? der..Dikiş makinesi sahibi komşu,kırıcı bir şekilde -Ben öğnük falan dikemem,git nerde diktirirsen diktir kusura bakma...der.Kayınvalidem neye uğradığını anlayamayarak gittiğine dediğine pişman ağlamaklı bir şekilde üzgün eve döner.Öğleyin memur kocası kayınpederimin gelmesini dörtgözle bekler.
-Tamam hanımefendi derhal şehre ısmarlıyorum yarından tezi yok makine yakında evinde endişen olmasın sen bunun için üzülme...der. -Peki kim kullanacak bunu sen mi? -Hayır Allah ömür versin gız evlatlarım maharetli ve meraklıdır.Çabıcak öğrenirler...der
Ismarlanan makina bir kaç gün sonra meşhur hamal Karataş'ın sırtında -Aman bi yanına bişey olmasın -Yavaş -Dikkat et..yalvarışları ile eve gelir.Eve gelişiyle evde bayram yelleri eser.Meraklı bakışlar,dokunuşlar..
Bizimde bir dikiş makinamız vardı.Evimizin karşısında İstanbulda sütçülük yapan Çetinkayaların evi boştu.Yıl 1962.İlk defa bu evde biçki dikiş kursu açılmıştı.Giresunlu bir hocanım eşi Ortaokulda ağabeyimin Fizik Hocası Halil Akkaya. Küçük ablam da bu kursa yazıldı.Büyük ablam kız meslek lisesinde okuyordu. Ablam hem evde halı dokuyor, hem de bu kursa gidiyordu.Merhum babam -Öğrenirsen sana dikiş makinası alıvercem'' diye onu teşvik ediyordu.
Hani ne derler? ''Mal canın yongası''
Çok geçmeden ablamın kazandığı halı parasının üstünü denkleştirip o zamanlar gelinlik her genç kızın rüyası 'Dikiş makinesini'' aldı evimize.