Renkler, Şarkılar, Buralar, Oralar, Rüzgar..: Ev Kazaları
Gönderen Iraz zaman: Pazartesi, Ocak 04, 2010
Irazcım geçmiş olsun.
Anneliğin iki türü var ben uydurdum bu türleri. Kolayı seçenler, zoru seçenler. Sen de zoru seçen annesin. Etraftaki tehlikeleri ortadan kaldırmadan, güvenliği sağlamak zor olan.
Dikkat etmesi gerektiğini öğret ona. Dikkatin ne demek olduğunu bilsin ve dikkatli olsun.
4 Ocak 2010 14:49
Iraz geçmis olsun... Anneme "bir şey olmaz anne Mira biliyor yemeğin sıcak olduğunu" dedikten hemen sonra elini ocağa değdirip yakınca ben de kendimi çok kötü hissetmiştim...
Ama şimdi 22 aylokken cam bardağı elinde "dikkat dikkat" diye taşıyan, ben fırından sıcak kurabiye çıkartırken bakıcısına "hatice dikkat, cekii, sicak..." diyen kızım ile gurur duyuyorum.
Çocukları buyuk bazı arkadaşlar "eee ne var ki bunda nasıl olsa oğrenecek bunları? çok küçük daha" diye tepki verirken ben ne kadar erken öğrenirse kendine o kadar güvenir ve kendinden o kadar menun bir kişi olur diye düşünüyorum :)
Sandalye konusunda senin koydugun örneğe benzeyen Stokke'nin Tripp Trapp modeli Turkiye'de de satılıyor.
Teşekkür ederim Ayten geçmiş olsun dileklerin için,
Evet aslında "dikkat" gibi öğretmedik, sıfatlar yükledik. Şimdi "sıcak", "pis" "yavaş" "çabuk" sıfatlarıyla birleştirdiği durumlar var..Genel olarak "dikkat et" demek istemedim, ürkütmemek için..Ama artık zamanı geldi, dikkat etmesi şart oldu :)
Ve evet, etraftaki tehlikeler..Bizim ev için tehlikeli eşya yok, tehlikeli "durum" var sanırım..
Rüzgar da durum insanı..Hareketli ve meraklı..Her çocuk gibi..
Benden de Kucuk oglan cocuguna gecmis olsun. Siz de bizdensiniz. Belli bir doneme girdikten sonra artik "DIKKAT" kacari yok; tecrube edecekler tabii ki. Bir grupta; cocugu montessori okulundaki annenin yazdiklari tartisilmisti. Egitmenlere sunu soruyordu:"cam malzemeler tasitiyorsunuz. Dusmus&elini kesmis&dikis atilmis.Bunun savunmasi ne?"Hepbir agizdan"gecmis osun. Cocugunuz artik cam malzeme tasirken daha dikkatli olmasi yonunde harika bir tecrube edinmis!" :)))
Banu evet ya, en fenası da "o biliyor" dedikten sonra olanlar..Bir şekilde bildiği tehlikelerden korusa da kendini, bilmediklerini de keşke başına gelmeden öğrenmesinin bir yolu olsa :)
Algıları açık ve farkındalığı yüksek bir çocuk olmuyor mu sen öğrettiğinde, küçük ne demek, nasıl olsa öğrenecek yaklaşımı bana çok saçma geliyor, Rüzgar' ın kendinden memnun olduğu anlardaki - ki bağımsızlık anları bunlar sıklıkla- yüzündeki ifadeye öyle aşığım ki ben, nasıl olsa öğrenecek ama bu anlar geri gelmeyecek!!!
Mama sandalyesi için geç kaldım..Stokke' nin Türkiye de de satıldığını bilmiyordum!!!Çok yakın bir arkadaşım kullandığı için yazın haberdar oldum Stokke' den ama içime sinmese de Chicco Polly almıştım çoktan..
Şimdi yenisi için çok geç, yakında sandalyede oturmak isteyeceğinden çok eminim, hatta hala neden istemedi şaşkınım..O kadar herşeyi bizimle aynı yapmak istiyor ki, inanamıyorum bu konudaki "dikkat"ine :)
4 Ocak 2010 15:35
Evet mümkün olduğunca korumak gerek ama o kadar ani oluyor ki herşey bir baktın oynuyor bir baktın kaza gelmiş bile çok hareketliler çokk bazen yanındada olsan engelliyemiyorsu . Çok geçmiş olsun
Elif harika bir örnek..
Tecrübe etmesine izin vermek..Onun aldığı hazza tanıklık etmek, öğrenmenin heyecanını hatırlayabilmek..
Dikkat etmeli evet, ama ben yolumdan dönmem :))
Iraz, çok geçmiş olsun...
Tüm bu anlattığın nedenlerden dolayı iyi ki kızımın anneannesine ve özellikle babaaannesine yakın oturmuyoruz diye seviniyorum :)) Uyarı makinesi gibi bu büyüklerimiz. Sağolsunlar daha adım atamandan kızım (ki tehlikeli şeyler yaptığını gören pek olmamıştır :P)"amann, düşersin, kayarsın, şöyle olur, böyle olur" diye başlıyorlar engellemeye. Biraz küçük insanlara keşif alanı bırakmalılar :))
Rüzgar'ın yara berelerini Ekin'le beraber öpüyoruz, çabucak geçsin diye :) Sevgiler...
4 Ocak 2010 15:43
Abiciğim canım benim, Rüzgar' ı delice sever, şu masanın köşelerine sünger falan mı taksak dedi dün, niye dedim, ya çarparsa dedi..Yuh dedim :) 18 aydır çarpmadı da şimdi neden çarpacak, çarparsa çarpmamayı öğrenir..Güldük geçtik..Herkese böyle gülüp geçebileceğimi sanmıyorum..
Sokakta koşuyor diye önüne geçen teyzeler var, durdurup aman düşersin diyorlar!!
Sonra bir ömür ya düşersem diyen cesaretsiz yetişkinler dolanıyor kolumuza bacağımıza..Kızdım bak :)
Canım benim yaaa kıyamam ben ona..çok geçmiş olsun hepsi için.. allah beterlerinden korusun..o fotolar ne öle içim parçalandı be Iraz :=)) canım benim..
öğrenecek emin ol düşe kalka..:=)
4 Ocak 2010 22:28
Iraz çok geçmiş olsun. Fotografları gördükçe bol bol "kıyamam"larla eşlik ettim yazına.
Bu kazaları yaşayacaklar, işin kuralı. Beteri olmasın. Son paragraflarda hemfikiriz. Ne iyi olmuş yazdığın.
Her birimiz bir macera filminin başrol oyuncuları gibiyiz :) Ama bazen filmin içinde olmaktan ziyade, izlemek daha çok heyecan veriyor bana.
Hemencecik de suçlu hissettim kendimi fotoğraflar sebebiyle..Ağlıyor da ama işte, güldüğüne oranla az olsa da ağlıyor..
Ama hiç için parçalanmasın, hepsi numaracıktan ağlama fotoları, biri fotoğraf makinasını ver ben çekecem krizi, öbürü bağlamayı ver ben çalıcam :)
Gerçekten ağladığı anlarda sarılıyor oluyoruz :)
5 Ocak 2010 00:26
Evet macera filmi!!!Tam karşılığı bu!!!
5 Ocak 2010 00:27
Ben de yazmıştım, kendini odaya kilitleme, bulabildiği! kibrit kutusuyla odasında gizlice oynama, sudafed şişesini kafasına dikme!! Bİzimkiler biraz daha hayati :) ama çok şükür ucuz atlattık hepsini.. ortak noktaları: saniyeler içinde olmaları
5 Ocak 2010 07:18
Evet sizinkiler gerçekten daha hayatilermiş, yaş farkından olsa gerek !!!
Geçmiş olsun size de :)
Geçmiş olsun yaralı böceğe , okurken hiç kıyamadım gözyaşlarına ama kıyamamak sorun çözmüyor böyle durumlarda gerçekten.. Rüzgar' ı izleyip bir kaç ay sonra başımıza geleceklere hazırlık yapıyorum :) Biz henüz sakince güzel güzel yürürken birden bir şey görüp heyecanlanıp burun üstü düşüşlerimizi yaşıyoruz şu aralar..Çok güzel yazmışsın Iraz, tam bir "unutma dön dolaş oku" :) yazısı olmuş, eline sağlık :)
çok geçmiş olsun ben de kıyamam küçük kuzuya, rüzgar fazlaca hareketli ve heyecanlı sanırım, bu kadar kaza yaptığına göre...
son yazdıklarını hep evet evet diyerek okudum, çok güzel olmuş, bu arada aktivite paylaşımına çok çok açığım tabi ki, sorulur mu:)
Teşekkür ederim..Gözyaşları en fazla 30 saniye içinde sonlanıyor, dert etmiyorum o yüzden, aman daha fenası olmasın da :)
6 Ocak 2010 00:13
Hem de ne hareket!!! Hani psikolog olmasam ve az takılsam çocuklu muhabbetlere, "aaay ,hiperaktif bizimki canım" diyen güruhun bir parçası olabilirdim..
Aslında yaşıtları gibi, sanırım :) Kız çocukları gözlemliyorum oyun gruplarımda da,erkekler bariz daha hareketli, Rüzgar ise hem meraklı hem hareketli, heyecanlı mı, yeni birşeyse evet, ne yapması gerektiğini bildiği durumlarda sakin..
Aktivite ekleyeceğim en kısa zamanda buraya, bir de oyun grubu için blog hazırlıyorum..
BENDE ÖĞRENMELİYİM SAKİN OLMAYI! HEM DE EN İVEDİSİNDEN! BAŞKASININ ÇOCUĞU BİLE YANIMDA DÜŞSE-HATTA DÜŞECEK GİBİ GÖRÜNSE-AKLIM ÇIKIYOR! YA İKİZLERLE NAPICAM...
ŞİMDİDEN KORKUYLA KARIŞIK BİR ENDİŞE İÇERİSİNDEYİM...
13 Ekim 2010 21:33
Göreceksin çok kolay olacak, ben gelir seni sakinleştiririm hiç olmadı :)
15 Ekim 2010 17:17