Muhittin BULUT DELİ!
19 Kasım 2019 - Salı 09:46 Bu yazı 377 kez okundu
Sabahın mahrem, el değmemiş ölümsüz bir anı tokat gibi çarpıyor yine suratıma. Ve bir ses parçalıyor adeta ortalığı. Kaldırımda öylece duruyor boylu boyunca bir ses, bir nefes. Duruyor öylece saç baş karışık, üst baş perişan. Ve gülüyor ağıtı andırır bir halde. Gülüyor da gülüyor bir adam öylece…
Sabahı deliyor, yeri deliyor, göğü, rüzgârı, uzakları deliyor arsız ve fütursuz gülüşü o meczup adamın. Belki adına deli diyor herkes. Yanından gelip geçenler tuhaf tuhaf bakıyor. Belki korkup yanından hızlıca uzaklaşıyor. Ama o, sabahın yalnızlığında, sokakların kimsesizliğinde, kaldırım taşlarının ruhsuz yamacında gülüyor da gülüyor.
Bağıra çağıra hem de. Bıkmadan. Yorulmadan. Farkında bile olmadan kendinin. Kendini herkese duyumsattığının bile farkına varamadan. Hayatın farkında olduğunu anlamadan. Gelip geçen adamın ve kadının ve çocuğun varlığını bile duyamadan. Kedinin, köpeğin, kuşun zikrini anlayamadan. Bıkmadan ve yorulmadan ve usanmadan gülüyor da gülüyor.
Bir ürkünçlük katıyor gülüşü sabaha. Bir tatsızlık, bir yavanlık bırakıyor gülüşü öylece. Öylece dipdiri kalıyor gülüşünden geriye kekremsi bir tat, kaybolmaya yüz tutmuş yüzlerce hayat. Ve yüzlerce hayat ki, kim akıllı kim deli. Ve yüzlerce hayat ki, ne biliyoruz akıllı ne biliyoruz deli. Ve yüzlerce hayat ki, hem akıllı hem deli.
Anlamıyor çünkü olup biteni. Yaşadığını bile anlamıyor. Güldüğünü, ağladığını, düştüğünü, kalktığını bile anlamıyor. Bilmiyor. Bilmediğini bile bilmiyor zavallı. Bilmek de neymiş, neye çareymiş, ne kadar ağır bir şeymiş, onu da bilmiyor. Akıl ne büyük bir nimetmiş, onu da bilmiyor.
Gelip geçen ve gittikçe kalabalıklaşan insanlardan azade bir halde gülüyor adam sadece. Hayat nedir, memat nedir, gülmek nedir, ağlamak nedir, sevinç nedir, keder nedir, onu da bilmiyor.
Sabahın bir kuytu tenhalığında adamın biri; gülüyor da gülüyor…
O gülünce, hayat insanların gözünde sanki daha kara, kapkara bir hale eviriliyor. Hayat susuyor, hayat konuşmuyor. O gülünce çocuklar ve kadınlar bir bir korkup kaçıyor. Yol değiştiriyor. Yola girmeye, yoldan çıkmaya takati olmayan bir adam yüzünden hayat sanki renk değiştiriyor, insanlar daha bir karanlıklara, yalnızlıklara gömülüyor.
Ve sonra upuzun bir suskunluk çöküveriyor hayatın üstüne. İnsanların üstüne bir bir göçüveriyor suskunluk. Ve büyük deli, dahi deli Nietzsche alıyor sözü, bir suskunluğu yayarak ömrümüze:
hakikat çılgınlığımdan aşağıya
gün özlemimden aşağıya
-anımsıyor musun hala, anımsıyor musun, sıcak gönül