Ben ihtiyar Karikatürist Ressam Sedat Alkan. 1934 yılının 22 Nisan?ında Gebze?nin Cuma Köyü?nde dünyaya gelmişim. Yedi yaşıma kadar Gebze?de oturduk. Mollafenari Yolu?nun hemen başındaki üç katlı ahşap bir evde çocukluk yıllarım geçti. Evin sahibi ?Pembe Teyze? adında yaşlı bir Osmanlı hanımı idi.
Gebze?den çok yakın olan Hereke?ye taşınmak zorunda kaldık. Hereke?de Sümerbank Fabrikası vardı. Ablam ve abim orada çalışacaklardı. Ben de okula başlayacaktım. Öyle de oldu. Aradan yıllar geçti. Resme çok meraklıydım. Harp yılları ve fakirlik kağıt kalem almamı zorlaştırıyordu.
Hereke?de benim karikatür çizdiğimi bilmeyen yoktu. Her gün geçen posta trenlerine fabrika idare amiri Cevdet Yakup beyin emri ile tebeşirle devrik Demokrat Parti ileri gelenlerinin karikatürlerini çizerdim. Fabrika müdüründen tutun karakol amirine, nahiye müdürüne, belediye başkanına kadar her mevkide subaylar vekalet ediyor, tabi hayatta devam ediyordu.
Resim hocam beni hazırlıklarımla birlikte büyük, köklü bir resimli çocuk dergisi olan Türkiye Yayınevi?nin çıkardığı Çocuk Haftası dergisine gönderdi. İmtiyaz sahibi Tahsin Demirağ ,yazı işleri müdürü Oğuz Özdeş olan dergide çizmeye başladım. Haftada bir yayınlanan dergide ilk çizgi karakterlerim olan Aliş ile Maviş,i çiziyordum.
Daha sonra aynı dergide ?Bastı? adında bir köpek karakterinin komik maceralarını, ?Tango ile Lingo? , ?Katibim? ?Turistcim? gibi birkaç çizgi karakterlerimin daha maceralarını çizdim. Çocuk Haftası mecmuasında benim çizgi karakterlerim olan Aliş ile Maviş tek sahifede biten esprili çizgilerdi.1966 yılına kadar devam ettim. 1967 de yine Türkiyemizin en büyük çocuk dergilerinden biri olan ?Doğan Kardeş? mecmuasından bir teklif aldım. Çalışmalarımla birlikte yazı işleri müdürü Yavuz Herkmen beni davet etti.Anlaştık ve uzun yıllar devamlı hikayelerden ibaret Aliş ile Maviş?imi çizdim.Bu arada zamanın şair yazarı Necdet Rüştü Efe ?nin manzum olarak yazdığı Nasrettin Hoca hikayelerini resimlemem istendi.Bunun için bir Nasrettin Hoca tipi bulmam lazımdı. Uzun çalışmalarım sonunda çizdiğim hoca tipini yazı işlerine takdim ettim, beğenildi ve resimlemeye başladım. Çocukların çok hoşuna gitmiş olacak ki Nasrettin Hoca çizgilerime uzun yıllar devam ettim.
Elime kağıt kalem alıp camda oluşan bu şekli çizmeye başladım. Sonra kâğıdı çatlak camın üzerine koyup çizmeyi denedim. Odamızdaki bu çatlak cam yerine yenisi takılıncaya kadar çizmeyi sürdürdüm. Bu vesile ile elim portre adam çizmeye alışmıştı. Çok uzun yıllar sonra, o çatlayan cam çizgilerinin oluşturduğu erkek profilini andıran çizgilerin tıpkı profilden Atatürk?e benzediğini anladım. Yıllardır resim ve karikatür çiziyorum. Hiçbir akademik öğrenimim yok. Tabir-i caiz ise ?hilkat akademisi? mezunuyum diyebilirim. Tabi kabiliyet de önemli, önemli olan Allah vergisi. Bu arada akademileri ve öğrenim müesseselerini önemsemiyor değilim. Tabi ki; okul ve eğitim çok önemli. Rahmetli resim hocam Atıf Saynaç?a ?Hocam akademi veya dengi bir okuldan diplomam yok. Bana kim iş verir! Her işte diploma soruyorlar.? demiştim. O da elime kâğıt kalem vererek ?Gel şuraya bir el, şuraya da bir at resmi çiz bakalım.? dedi. Söylediğini yaptım, kâğıda bir el ile bir at resmi çizdim. Hocam kâğıttaki çizgilerimin üzerine başparmağını basarak ?İşte böyle oğlum, bir gün gelecek kişi isterse Oxford Üniversitesi?ni isterse Michigan?ı bitirsin! Elinde dört tane diploması bile olsa, yönetim senin diplomalarına değil yaptığın işe, becerine önem verecek.? demişti. Hocam haklı çıktı. Bu gün dediklerinin aynısı geçerli. Şakacı hocam beni teselli için bir de yarı uyduruk, yarı doğru kendine özgü espri yapmış, oğlum ?Akademi demek sağında odun deposu, solunda kömür deposu içinde asker kaçağı olan bir okul.? demişti. Gülüşmüştük. O zamanlar güzel sanatlar akademisi İstanbul Fındıklı semtinde hakikaten sağında, solunda kömür ve odun depoları olan bir okuldu. Asker kaçağı meselesine gelince izahı çok acı, komik ve isabetli idi. Çünkü askere gitmek istemeyen, tecil ettirerek kaytaran zengin çocuklarının tercihi idi.
Ben zamanında kırık bir cam parçasını kendime resim hocası yaparak yetiştim. Asfalt yollara kırmızı kiremit veya kömür parçaları ile resimler çizerek mesleğimi ilerlettim. Bugün özel ve devlet sanat okulları var. Öğrencilerin kâğıt, kalem, boya, tual, fırça gibi resim yapmak için ne lazımsa alacak maddi güçleri olan aileleri var. Öyle olduğu halde 60 senedir bir tane Cemal Nadir, Sururi ve Ramiz gibi karikatür veya resim üstatları gelmedi. Senesini tam hatırlayamadığım bir yıldı. Zamanın Hindistan Başbakanı Nehru Türk çocuklarına yavru fil hediye etmeye karar vermiş ve fili Türkiye?ye göndermişti. Yavru fil daha Türkiye?ye gelmeden Türk çocukları ona bir isim vermişti bile. Yavru file Mohini diyeceklerdi. Yine aynı yıllarda İstanbul?da yayınlanan büyük bir çocuk dergisi vardı. ?Doğan Kardeş? isimli bu güzel çocuk mecmuasını, Yapı Kredi Bankası kurucularından Kazım Taşkent adında bir zat çıkarıyordu. Anlattıklarına göre Kazım Taşkent?in İsviçre?de okuyan Doğan isimli bir çocuğu okuldaki sınıfı ile birlikte gittikleri kır gezisi sırasında toprak kayması sonucu yaşamını yitirmiş. Kazım Taşkent çocuğunun anısını yaşatmak için ?Doğan Kardeş? isimli bir çocuk mecmuası çıkarmaya karar vermiş. Mecmua 1945 yılında yayına başlamış.
İşte bu Doğan Kardeş mecmuası yavru fil Mohini?yi karşılama karikatür yarışması düzenlemişti. Ben de yarışmaya katıldım. Bana altın uçlu bir dolma kalem ve birkaç hediye vermişlerdi. O gün bugündür karikatür çizer ve illüstrasyon resim yaparım.
Ben de kömür-kiremit parçalarıyla fabrikanın asfalt yollarına çiziştirip duruyordum. Fabrika müdürü iyi bir insandı. Bendeki kabiliyeti görmüş olacaktı ki ?aynı zamanda mereklı biri olduğu içi- beni yanına çağırdı. Korka korka gittim tabi ama korktuğum gibi olmadı. Bana yolları çizgilerle kirletmememi, kağıt kalem alacağını söyledi ve aldı da.
1950?lerde ?Doğan Kardeş? isminde bir haftalık çocuk dergisi Hindistan Başbakanı Nehru tarafından Türk çocuklarına hediye edilmek üzere yavru bir fil göndermeye karar verdiği için çocuklar arasında bir karikatür yarışması düzenlemişti. Konu yavru fili karşılama şenlikleriydi. Ben de bir karikatür ve dereceye girdim. 14 yaşlarında idim.
Yıllar sonra Doğan Kardeş?ten bir mektup geldi. Çalışmalarımla birlikte beni bekliyorlardı. Fakat ben çalışmalarımla birlikte İstanbul?a yine aynı yıllarda yayınlanan çok güzel bir çocuk dergisi olan ?Çocuk Haftası? dergisine başvurdum. Orada senelerce çizerlik yaptım. Hatta benim tiplerim olan ?Aliş ile Maviş? adlı çocuk kahramanlarımı çocuk haftası dergisinde tasarladım ve maceralarını devamlı çizdim.
1972 yılında Sümerbank Hereke İpek ve Yün Halı Fabrikası?nda desinatörlük olarak uzun yıllar çalıştım. Türk süslemesi, Tezyinat üzerine erbap Türkiye?de üç kişi varsa biri de benim diyebilirim. Analar neler doğuruyor. Muhakkak biri vardır fakat biri benim. Türk süslemesi üzerine çok iddialıyım.
Sümerbank?tan 1981?in sonlarında emekli oldum. Daha da çalışabilirdim, gençtim fakat askeri darbe beni bitirdi. İş zevki kalmadı. Kaos ve korku her yanı sarmış, herkes birbirine şüpheyle bakıyor, tatsız bir dönem sürüyordu?
Benim bu halim Mayıs 2012?nin sonlarına doğru Demokrat Gebze Gazetesi sahibi Murat Dağdeviren?i tanıyana kadar sürdü. Genç, dinamik, sanatsever, aynı zamanda içinde insan sevgisi dopdolu birisi. Bana önem verdi, ilgi gösterdi. Çalışmam için bana masa verdi. Kağıt kalem verdi. En önemlisi dedesi yaşındaki bütün umudunu kaybetmiş bu yaşlı karikatüriste yaşama gücü verdi. Ben Demokrat Gebze Gazetesi?ne çok güzel eserler çizerek borcumu ödemeye çalışacağım.
Sonbaharın çoktan geçip kışın sonuna geldiğimi biliyorum. Ben artık beklemelerdeyim ama Murat Dağdeviren?in başarılarına sağlık ve esenlikle devam edeceğine inanıyorum?
Duyduğumuz anda yüzümüze yerleşen tebessümü gizleyemediğimiz, kalbimizi dolduran, duygularımızı canlandıran, anılarımızı tazeleyen ve her defasında dans etme isteği yaratan kendi dilimizden kendi kültürümüzden, bizden bir şarkı?? Hüznün mağrur hali? ?Mazi??..
İncesaz'ın 2005 yılında çıkardığı albüme isim olan, 1970'lerde Esin Engin'in de yorumlayarak bize tekrar sevdirdiği şarkının sözleri Necdet Rüştü Efe Tara?ya aittir. 1928 yılında Necip Celal Andel tarafından bestelenen ve ilk Türk tangosu olan eser, 1932'de dönemin ünlü seslerinden
Sirkeci'de Necdet Rüştü Efe ile karsılaşır.Ayaküstü konuşurlarken Neyzen Tevfik,cumhurbaşkanı İsmet İnönü?nün diktatörlüğünden söz etmeye baslar.Necdet Rüştü,dönemin her taşın altından çıkan polislerinden birinin köse başında durup kendilerine kulak kabarttığını görünce tedirgin olur,kısa kesmeye çalışır.O sırada polis bıyık altından gülümseyerek yanlarından uzaklaşır.Olup bitenler Neyzen'in gözlerinden kaçmamıştır.