antiparadiqma: Aralık 2012
Denizaşırı, günaşırı, gün ortası,öğle yemeği,güneş ışığı ,akşamüstü,kurabiye kokusu öğleden sonra, özlediklerin, hafta sonu, akşamüstü serinliği,gece ayazı, hiç özlemediklerin,
sıcak peteklerin yanındaki kocaman minder,uyku öncesi,gözlerini kapatış anı, yagmur sesi,kar aydınlıgı , kitap kokusu, kahvaltı sonrası, bir miskinlik,bir boşluk hissi,bir gülümseme,bir ses, bir dokunuş, bir ayılma, bir çarpıntı,bir hayal, bi sarılma hissi.
Etrafımdaki herkesten sakladığım o aleni içsel yolculuğum istek hattı olmuşken zatıalinize falda çıkan o devasa kaya yuvarlanarak geliyor üzerimize..
olamaz mı.. oldu bile..
herkesin yaşadığı bu hayatla olan kısmi ilişkme çomak sokmak derdindeymişçesne sdece kendi dinamizmine yardmcı olan o kadnı dürtüyorum ara sıra.. uyah hadi diorum !
her zman sözcük frlatan dudaklarım kayboluyo o ruyada, resmen cezalıym..
şu bir gerçekki , uçamayan bi kuştan öte , kendi gerçekliğmn vrsayımını yaparken şu huzurlu khvltı msamda , ismi anlı şanlı gzeteleri okuyp, ballı börekli isimlern ,sosyetklerin
sayfasna gözgezdren efsanevi bnca gvezeliği bir çrpıda okuyuveren bulmca sayafasna hakknı vererek kenara ayıran belli belirsiz,üstelik zamanı olmayan bi manşettim bu dünyada.. sağdan sola 10 harf yukardan aşağı yine 10
boy boy kumbaralarımız var bizim seninle. içi kelimelerle dolu. bazen açmışken kutuyu ,söylemişken güzeli diyip kapatıyoruz o bahsi ve çekiyoruz o kucuk yeşil keseden yeni cümlenin ilk harfini.
içip ,içimizi ısıtıyor, en sevdiğimiz peynirin de yardımıyla aklanıyoruz tüm davalardan. yürüyoruz, evin odalarını geziyoruz, ev büyüyor gözümüzde . bazen aynı anda bazen bi kaç gün farkla kusur etmiyoruz kaygıda , yoklugumuzda müziklerimiz var, kitaplarımız var.dikkatlice okumuyoruz belki ama sırf söylerken içimiz ısınsın diye deniz koyuyoruz her karakterin adını. çiziyoruz o cümlenin altını , kulağına fısıldayıp güvercinin, yolluyorz tahahhutlu , adres değişikliğinde haberimiz olsun diye.
bazen de beni'i , biz'in üstünü örterken
söylediğimiz son kelimeye kızarken buluyoruz kendimizi , sahi.
(belki bi fikriniz vardır) yanağıma düşen bu kirpik hangi kelimenizden düşüyor sizce .
Bugünlerde sıklıkla canımı sıktıklarını görüyorum bende onlar yerine bol bol zaman öldürüyorum zihnimin içinde mevsim kış, kış ama sıcak yani normal ;bazen de yaz , akılla karışık yağmurlu evet
belki biraz huzurluyum ama beni somurttular , ne gereği vardı ki beni niye soğuttular girdiğim gülme krizlerinden cıkmayı pek guzel bildim de
sana geldim, yanına; yogundun basını bile kaldıramadın, yorgundun bnde yastıga koydum dizin yerine başımı nasıl olsa bunu da unuturdum. *
birşeyleri bırakıyoruz bazen yada bırakmasakta geldiğimiz yerde kalıyor o birseyler, arkamızda. - bazen istiyorsun ve olmuyor işte - leri uzanıp yerden toplamak gereksiz oluyor , oyle gecelerde saçlarımız uykudan önce fazlasıyla kavga ediyor yastıklarla. *
Uyuyabilirim gibi hissetmek aklımı yarım kalmış bişiylerin içinden çıkarmak ve yıldız tasıyan kamyonlara binmek , uyku dagınık bıraktıgım yerleri toplamadan uyuyabilirsem, rüya *
Dünya üzerinde bulunduğum nokta Güneşten uzaklaştıkça , havada gitgide serinleyip , kararmaya baslıyor..
Eş zamanlı benimle bunları düşünen insanların varolup olmadığı sorgusuyla birlikte dün gecenin dili dolanan cümlelerinden kalan artıkları ve uzaklık,burukluk,öfkemsi bi takım harflerleharmanlayıp,
fırlatıyorum bir bir tüm gücümle dudaklarımın arasından.. ve peşi sıra ses gelmesini bekliyorum karşımdakilerin sol tarafında bulunan o avucları kadar olan o 3 oda bi salondan. taşlaştı sözcüklerim ,