Aynen öyle.: 2013
burada günler yavaş geçiyor. farklı bir şehir. bana hiçbir yeri anımsatmıyor. sevemedim nedense.
bütün insanların e harflerini açık söylediği öğrenci şehri samsun. eğğlibeş.
istanbul'dan bunaldım bıktım derken kafam neredeymiş acaba? şimdi herkese yabancı gözlerle bakıyorum. kendi şehrimi özledim ilk defa. antalya'da böyle hissetmiyordum mesela.
ama sahili çok güzel. üstüm başım kum olana kadar uzun uzun yürüyorum. kimseler de yok.
kafa dinliyor muyum bilinmez. uzun zaman oldu zaten ben düşünmeyi falan bırakalı. kafam genelde boş. 1 kere ağladım ama.
tırnaklarıma bakım yaptıramadığım şehirlerde yaşamak içimdeki büyük şehir kaşarını ziyadesiyle üzse de buna alışmaya çalışıyorum. zira geldiğimden bu yana yüzüme zerre makyaj da yapmadım. organik halimleyim. galiba döner dönmez ilk işim kendimi kuaförüme atmak olacak. sonra günlerce diyet, spor salonu. ve en sevdiğim avmlerde fink atmaca. izlemek istediğim öyle çok film var ki.
herkese o'nları da özlediğimi söyleyip duruyorum. oysa kimseyi zerre özlemedim. sadece şehrimi. sadece hayatımı.
hala haber yok bu arada.
Gönderen n ツ n ツ zaman: 14:27 Hiç yorum yok:
oturup adamakıllı bir günlük yazayım diyorum ama üşenmenin dibini gördüm yine.
işim gücüm istanbul'dan kaçmayı hayal etmekken, istanbul'dan uzak kalışımın 3. gününde bu kadar özlüyor olmak da kafa karıştırıcı.
esasında bu bende biraz da karakter özelliği olmaya başladı, uça kaça hayatımdan çıkardığım her şeyi sonradan eşşek gibi özlüyorum niyeyse.
neyse, beklendiği gibi uçak düşmedi ve ölmedim. 1 şansım daha var. burası yazlık bir şehir bence. bana biraz kasvetli geldi. neden bilmiyorum, belki de ben kasvetliyim, belki de sokaklarında hoş bir erkeğe rastlamadım diye. öğrenci şehri bir de burası, bana biraz bizim İzmit'i hatırlattı.
yine de istanbul'umun kalabalık sokaklarında gezmeyi tercih ederim ben.
işsizlik sıkıcı. benim kafamın her daim meşgul olması lazım patlamaması için. esasen antidepresanlardan fersah fersah kaçsam da psikiyatristimin odasında koca bir seans boyu ağlamayı da özledim.
içiyoruz. çok içiyoruz. hadi benim gündemim karanlık o'nlar neden içiyor bilmiyorum. kafam dumanlı gezmeye de epey alıştım. çok acıklı şarkılar dinliyoruz biz burada. masaların altında ağlarken buluyorum ben bizi. sonra çok gülüyoruz. sabahları zor uyanıyorum. dudaklarım şişiyor nedense içince. hoşuma da gidiyor, hep küçük ağızlı olmaktan yakınmıştım zaten.
müthiş bir sahil var burada. bomboş. bir romandan fırlamış gibi, köşesinde koca bir starbucks olan upuuuzun bir sahil. yürümekten nefret etsem de bayıla bayıla uzun uzun yürüyorum orada. kumlara şekiller çiziyorum. midye kabuğu topluyorum.
arkadaşlarımı da özlüyorum. avm köşelerinde buluşup sinemaya kaçak çilekli lila pause ve maden suyu sokmalarımızı, kafelerde eski sevgililerimizi çekiştirip, flörtlerimizle kafa bulmamızı.
sokaklarında bir eski sevgiliye veya bir dosta rastlama ihtimali olmayan şehirler bir değişik.
ben burada yaşar mıyım diyorum, sonra hayıııır diye bağırarak istanbul'a kadar koşasım geliyor.
antalya var sırada. burası olmazsa orası. orada da aynı his peşimi bırakmazsa bunu bir daha değerlendiririz.
gidip biraz daha içeyim. umarım alkolik olurum.
Gönderen n ツ n ツ zaman: 23:17 Hiç yorum yok:
yukarıdan torpilim var aslında. evet dönem dönem her şey kötü gidiyor. dönem dönem ayrılıklar özlemler yaşıyoruz ama bunun sadece yeniliklerin başlangıcı olmadığını kim söyleyebilir?
önceki işimden ayrıldığım dönem özel olarak zor zamanlar geçirdiğim bir dönemdi. bitmiş bir ilişki, bitmiş bir dostluk.. her şey kapkaranlık görünüyordu gözüme. hani her şey niye tek tek elimden gidiyor hesabına girmiştim. bari işi olsundu, bari onla oyalansaydım?
akabinde çok eskilerden gereksiz kırgınlıklarla birbirimizi yitirdiğimiz arkadaşım buldu beni. tabir-i caizse sahip çıktı. 7-24 birlikte ağladık. gezdik. içtik. alışveriş ettik. kaldığımız yerden devam ettik..
belki o an tam ihtiyacım olan da böylesine bir dost eliydi. bir diğeriyle yakalayamazdık bunu. bir diğeri hala hayatımda olsaydı o'nunla yeniden birbirimizi bulamazdık.
derken 15 gün içinde eski patronum aradı 1 ay gibi bir süre için bir organizasyonda yardıma ihtiyacı vardı. acaba ben boş muydum? birkaç arkadaşımla organizasyonu kotarabilir miydim?
kabul ettim. yanıma da biri yıllardır görüşmediğim ilkokul arkadaşımı diğeri sözlükten tanışıp çok eğlenceli bulduğum başka bir arkadaşı aldım. niye o'nları seçtiğimi ben de bilmiyorum.
derken bizim 15 gün oldu 7 ay :) ilkokul arkadaşım gitti yerine başka bir arkadaşımı çağırdım. onun da gitmesi gerekince o 2 arkadaşını yönlendirdi bize.
bizim dönüm noktamız da böyle başladı :) bir gün saçma sapan başlayan bir muhabbet rezalet bir hale dönüştü ve hepimiz birbirimizin içindeki salakları keşfettik.
o gün bugün o 7 ay hayatımın en eğlenceli 7 ayına dönüştü. hergün kahkaha krizleri, hergün başka bir delilik.
şimdi düşününce o 7 ay boyunca eski işimde devam ediyor olsam galiba hayatıma bu kadar rahat devam edemeyebilirdim. burada attığım her kahkaha beni hayatımdaki sıkıntılardan çok uzaklara attı.. iyi ki diyorum, iyi ki işten çıkıp da buraya gelmişim. bugün son günümüz ama bir dakikasını dahi yıllara değişmem. çok şahane arkadaşlarım oldu benim burada :)
kaybolan şeylerin ardından çekilen acıya isyan etmemek gerek.
zira yaşanan onca güzel şey bir anda bitiverince gerçeklik duygun da zedeleniyor. tüm yaşananlar yalan mıydı diyiveriyorsun.
işte ondan kalan acı senin mirasın.
ondan kalan acı, onun bir zamanlar gerçekten seninle olduğunun ispatı. belki de tutunman gereken tek şey..
ben yarın gidiyorum. zamanında benden uzağa gidiyor diye çok üzüldüğüm birinin yanına. belirsiz bir süre yokum buralarda. kadere bak ki tam da her şeyden uzaklaşmak istediğim bir zamanda zamanında acı olanın lehime dönüşmesini izleyerek hem de.
bunun için biten şeyler elinden tutup zor yollardan geçmeni sağlayan birer yol arkadaşı belki...
sevgi bizimle olsun :)
Gönderen n ツ n ツ zaman: 16:34 Hiç yorum yok:
her şey çok komik geliyor artık.
çok istesem de özlediğimi söylemek bile...
Gönderen n ツ n ツ zaman: 14:59 Hiç yorum yok:
ben çok büyük yanlışlar yapmak üzereyim.
bir umut varsa gel toparla beni.
yüzün hafızamdan siliniyor yavaş yavaş.
Gönderen n ツ n ツ zaman: 00:14 Hiç yorum yok:
her gece rüyamda görüyorum.
böyle bir özlemek.
Gönderen n ツ n ツ zaman: 12:44 Hiç yorum yok:
Camus'dan en sevdiğim...
Zor zamanlarınızda yardımcı olsun diye, size en güvendiğim şiiri, naçizane bir çevirisiyle bırakıyorum..
Kaosun tam ortasında, ben nihayet, içimde yenilmez bir sükunet olduğunu öğrendim.
Kışın en soğuk zamanında, ben nihayet, içimde yenilmez bir yaz olduğunu farkettim.
Gönderen n ツ n ツ zaman: 13:03 Hiç yorum yok:
özlem sadece birine duyulmuyor işte.
ben bazen bir yeri de çok özleyebiliyorum.
ne zaman huzura ihtiyacım olsa aklım şarköy'e kaçıyor.
hani uzun zaman üstüne kasabaya ilk ayak bastığım o an,
meraklı gözlerle etrafa bakıp bir şeyler değişmiş mi diye anlamaya çalıştığım o an.
deniz kokan havasını derin derin soluduğum o an.
açıklayamadığım bir şekilde dolan gözlerime mukayet olmaya çalıştığım o an.
ya sen hiç bir sokağı özledin mi?
hiç bir kaldırım taşını, duvar briketini özledin mi?
köşedeki üzüm asmasını, seyrek yapraklı incir ağacını.
yol kenarındaki marketi.
sokak lambalarını özledin mi hiç?
çatal bıçak seslerini özledin mi?
hani desem orada çatal bıçak sesleri bile daha bir melodik, iyice delirmiş der misin bana?
yerin sıcaklığını daha çok hissedeyim, ayağıma kumlar yapışsın diye geceleri hep yalınayak dolaştım.
o hissi unutmamak istedim. aylar sonra özlediğimde tabanlarımdaki o sıcaklığı düşünebilirdim mesela.
bir şey daha olurdu orayla benim aramda. bize özel.
açıklayamadığım bir şeyler var.
bu yaz oradayken gözümü hep yola dikip sevdiğim adamın gelmesini bekledim.
çünkü güzel şeyler ancak orada olurdu.
gelmedi ama gelebilirdi de.
daha evvel gelmişti.
aynı yollarda yürümüştük.
bir daha yürüdüm.
zamanın birinde oradan sarmaş dolaş geçen bizi gördüm.
zamanın birinde biz orada mutluyduk..
insanların hep mutlu olduğu bir zaman dilimi vardı. o hep başka yerlerde akıyordu.
ben görmüyordum ama emindim. hissediyordum.
oradayken mutlu olduğum zamanları yaşıyordum.
ve yine bir gün orada mutlu olacağımı biliyorum.
içimden çıkmaya çalışan o yeni kadın gelecek zamanların birinde yine mutlu mesut gezinecek orada.
fısıldadı kulağıma. uzun sürmeyecek dedi.
nasıl dayanıyoruz sanıyorsun mutsuzluklara.
ve o mutlu kadın oralarda gezerken geçmişte kalan üzgün hayaleti görüp fısıldayacak kulağına.
üzülme. uzun sürmeyecek.
Gönderen n ツ n ツ zaman: 20:58 Hiç yorum yok:
nazan öncel'in "gidelim buralardan" şarkısı beni çok ağlatıyor.
ki yine haklıydı.
cuma günü gidiyorum..
Gönderen n ツ n ツ zaman: 15:29 Hiç yorum yok:
ve ne kadar çok istersen iste, iste, iste
gökyüzü kırmızı olsun diye dilemekten farksızdır...
Gönderen n ツ n ツ zaman: 13:25 Hiç yorum yok:
insanların acılarına şahit olmaktan rahatsızım.
kendi acılarımdan değil belki.
ama insanların acılarından fevkalede rahatsızım.
gökyüzünü izlemek için balkona çıkıyorum geceleri. belki de bu ülkede izlediğim son gökyüzü onlar.
karşı balkonda bir kızla göz göze geliyoruz.
elini tutuyor birileri, gözleri kan çanağı.
"babam yok artık" diyor.
"babamı geri istiyorum." diyor.
sabah denize gitmişler babasıyla, deniz yutuvermiş babasını sonra da geri getirmiş cansız bedenini.
bu dünyada çok acı var.
bana ait olmayanlar beni çok daha fazla üzüyor.
hadi diyorum ben çekerim bir şekilde ama o?
insanlar anne babalarını kaybetmemeli.
kendi babam geliyor aklıma.
hemen ağlamaya başlıyorum fikrine.
o'nun annesi. durun ben ona da ağlarım o'nun yerine.
geçen gün bir köpek gördüm sokakta.
çok yorgun ve açtı. tir tir titriyordu. eve koştum köfte buldum dolapta.
ama hep korktu benden. sevmeme izin vermedi.
yaklaştıkça ben titredi.
cinsdaşlarım belli ki ona hep kötü davranmıştı.
siz sokak hayvanlarına neden kötü davranıyorsunuz?
onlara çok yazık değil mi?
hayvanların acılarına şahit olmaktan da çok rahatsızım.
bazen yorgun hissediyorum. erken uyuyorum.
ben genelde acılarımı yazılarda yaşıyor, hayata yansıtmıyorum.
ben aslında çok gülüyorum.
"belki de bu kadar gülmemelisin" diyor bana.
"gülmek ne zamandan beri kötü bir şey yahu??" diyorum.
"arkasına gizlenenleri gördüğümden beri" diyor.
off bazısı ne çok biliyor.
karanlık yaşamak için fazla gururluyum.
benim mutsuz olmama izin verdiğim tek yer karman çorman cümlelerim.
biliyor musun bana hep " bu kadar enerjik ve neşeli olmanın sırrı ne?" diyorlar.
bu yazıdan ayrılırken seni bir yere götürmeme izin ver.
Gönderen n ツ n ツ zaman: 22:41 Hiç yorum yok:
Is just to love and be loved in return.."
duygularım çok yoğunken yazmak istiyorum.
çünkü eğer o an yazmazsam sıcaklığını yitiren duygular kelimelere dönüşebilme sihrini kaybediyor.
isteyip de yazamadığım her şey içimde birikiyor.
bana ait olmayanları da çok canımı acıtıyor bazen.
şimdi yazmak istiyorum.
bu duygu beni ezip geçmeden yazmak istiyorum.
savaşçı özelliği yazabilmek olan süper kahramanınız bugün gücünü yitirmiş görünüyor.
ıspanak çözüm değil.
beni alt etmesine izin vereceğim.
Gönderen n ツ n ツ zaman: 01:05 Hiç yorum yok:
el ve ayak aman yarabbi.
kesip atasım geliyor.
aypodumu bozdum. aytunsun da alla belasını vere.
şarkı yüklemeye çalıştım beceremedim, eşzamanlayayım derken hepsi silindi.
steve jobs ters dönüyordur mezarında yeminle.
sikim sokum işler afedersin. yani tak usb'yi aç hafızayı at şarkıyı bitsin.
nedir bu kadar ıncık cıncık?
benim kafam ermiyor hacı amca? alla alla.
aşırı sinirliyim şu an lan.
camdan dışarı sarkıp bütün dünya göttür diye bağırmak istiyorum.
bilhassa sen en büyük götsün.
bedelini ödersin ama.
ağırlıklı olarak burada yoğun duygusal yazılara yer veriyorum.
benim duygularımı ifade edebildiğim tek yer yazılı ortamlar.
bu demek değil ki ben hep 7*24 bir melankoli bulutu ortasında yaşıyorum.
üstelik bulutlar bana göre içinde yaşamak için değil yemek için ideal.
ve bu demek değil ki ben yazdıklarımın hepsini hissediyorum/yaşıyorum/adıyorum.
beni devamlı takip eden birileri varmış burada,
sözlükten bulup mesaj attılar, güzel güzel sözlerle onore ettiler.
çok içten bulmuşlar yazdıklarımı.
onları kelimelerle cisimlendirmeyi seviyorum.
benimle olduğunuz için teşekkür etmek istedim.
ve kim olduğunu bilmediğim ama her gün giren;
o mac sahibi
umuyorum ki sizler aynı kişilersiniz. her gün farklı bir mac kullanıcısı, firefox browser seven, ukrayna'lı farklı insanlar beni ziyaret etmiyordur.
bu 3 kişi her kimse, tanımak isterim.
diğerleri zaten selamlarını eksik etmiyorlar.
benimle olduğunuz için teşekkürler.
buraya düşen her harf sizin için biraz da. bilin istedim :)
Gönderen n ツ n ツ zaman: 15:47 Hiç yorum yok:
gün hiç aydınlanmıyor.
o zaman hafif uykulu yattığım yerden doğrulup kalbime dönüyorum.
"geceler mi uzadı? bu karanlık ne?"
kalbim beni affetmiyor..
Gönderen n ツ n ツ zaman: 12:45 Hiç yorum yok:
bugün biraz asiliğim üzerimde.
"neden ben hep bir şeyleri özlemek zorundayım bana bir izah edebilir misin acaba?" dedim benim tanrım.
"ben bunu hakedecek ne yapıyorum sence" dedim?
sonra verdiğin güzel şeyler geldi aklıma. biraz korktum.
tamam o'nlar için teşekkür ediyorum ama hep özlüyorum ve biraz yoruldum.
esasen çok yoruldum.
kimi sevsem sonradan çok özlüyorum..
bu sebeple kimseyi sevmek istemiyorum.
bu sebeple çok yakın arkadaşım olsun istemiyorum.
eski sevgili "neden her gün ayrılalım diyorsun" sevgimi mi sınıyorsun derdi.
alakası yok aslında.
nasıl olsa gün gelecek özleyeceğim daha çok sevmeden gitsin bari psikolojisi bu.
şimdi şimdi farkediyorum..
nilüfer'cimler taşınıyor. tayinleri çıktı samsun'a..
çocuklukta zaten birlikte yaşadık. evlendi izmit'e gelin gitti 1 sene sonra ben üniversite'yi kazandım yanına gittim.
1 sene yanlarında yaşadım. sonra ayrı evdeydim ama hep beraberdik.
sonra ben döndüm. o'nlar İstanbul'a döndü.
konuşabildiğim, anlaşabildiğim, anlayabildiğim, her şeyi paylaşabildiğim yegane insanlardan.
en az 2 haftada bir mutlaka beraber kalıp vakit geçiririz.
tam 10 gün sonra kilometrelerce uzağa gidiyor. en az bir 5 yıl dönmeyecek..
ben yine burada. yine özlemle..
bizim tatlı yudum. ilkokul arkadaşım. benimle birlikte işe başladı sağolsun.
aşırı naif ve sevgi doludur. geldiği günden beri beni ilgi alakaya hiç alışık olmadığım bir sevgiye boğdu.
zaman zaman cinnet noktasına geldiğim de oldu. hani bilen bilir içten içe duygusal olmama rağmen gösteremem.
biri bana gösterdiğinde de taş kesilir kalırım.
yudum işte öyle bir kız. devamlı sarılır, öper. dokunur. konuşur.
kahve getirir, çay getirir. saatlerce sırtımı kaşır ben çalışırken, saçımla oynar.
hayatı kolaylaştırır. dinler.
bazen saflığa varan naifliği beni çıldırtsa da çok alıştım varlığına.
beni kayıtsız şartsız seven ilgilenen biri iyi geldi..
ani bir şekilde başka bir iş buldu evine daha yakın. ağlaya ağlaya gitti "sensiz ne yapacağım" diye.
esas ben seni çok özleyeceğim diyemedim tabiki.
ben yine aynı yerde kaldım. özlemle..
en iyi arkadaşımdan, sevdiğimden, ankara'daki dostumdan, antalya'dakinden bahsetmiyorum bile artık.
ben yerimde özlemle kalakalmaktan çok yoruldum.
sevmeye yüz tuttuğum birilerinin hep gitmesinden de biraz..
özlemeyi bir hayat biçimi haline getirmeyi reddediyorum benim tanrım.
sonra varsın bana sevemiyor, soğuk, arkadaşlık edemiyor desinler.
bir gün sonunda kendini hiç özletmeyecek biri çıkıp gelirse,
Gönderen n ツ n ツ zaman: 13:16 Hiç yorum yok:
ismi ne basit oldu.
ama ne bileyim. şu an aslında yoğun bir baş dönmesinden muzdaribim. pek yazcak halim yok ama şimdi yazmazsam belki hiç yazamam...
güzeldi. hep güzel olur.
kopamadım. dile kolay 27 sene. çocukluğum boyunca kendimi en mutlu hissettiğim yer orasıydı.
hala seviyorum. bir ucundan diğerine 10 dakikada yürünen minicik bir sahil kasabası. meydanından araba geçmez.
en gelişmiş yeri küçücük bir migrostur mesela :)
3 gün boyunca tırım tırım tarak arayıp bulamadım yahu :)
herhangi bir markanın varolmadığı bir yerdir orası. ne bilindik bir cafe, ne bir lokanta, ne bir butik yoktur.
her şey yerel ve oraya özgüdür. lokantalarında ne varsa onu yersiniz, butiklerinde ne varsa onu giyersiniz..
pazarları şahanedir. sebzenin meyvenin en şahanesi, en tazesi, en ucuzu.
insanı bir tanedir. has trakyalı. saf. sapına kadar cumhuriyetçi. donla gezseniz ne giymiş bu diye dönüp bakmazlar.
r'leri vurgulayarak hafif hızlı konuşurlar, ilk harfi h ile başlayan kelimelerde h harfini hep yutarlar. be demeyi çok severler. ya demeyi de.
güleç yüzlüdürler. uzun yaşarlar.
tatilcilere bayılırlar. yere göre sığdırmaz, kendi özel misafirleriymişcesine yardımcı olurlar.
simidi meşhurdur. 75 kuruştan satılır. her daim sıcaktır. istanbul simidine benzemez. en ünlü fırını şenol'dur.
köftesi lezizdir. ayhan'ın yeri en şahane köfteyi yapar. çiftlik market 20'den fazla yıldır en çok işleyen marketidir.
lunapark'ı çok şirindir. gidip de görmemek, görüp de bir gondol'a binmemek şarköy'e ihanettir.
erkan motel'e gittim yine. her seferinde" yav burası eski ne demeye buraya geliyorum her sene" dedim yine.
cadı cadı indim aşağı bu çarşaflar pis bu oda pis diye carladım her zamanki gibi.
soktular kadınları odaya. baştan aşağı temizlediler. çarşafları değiştirdiler.
yine ikna olmadım ama alıştım.
yine yatağın yayları battı. yine yastık sert geldi. yine banyo küçük geldi :)
ama biliyorum ki seneye yine oraya gideceğim koştur koştur.
saatlerce güneşlendim. içtim. yedim. müzik dinledim. şarkı söyledim. dansettim. ağladım. güldüm.
tanışmak için gelip gidenlere ben evliyim dedim :)
sokağın kokusunu içime çektim.
gece sahilde şezlonglarda yatıp dalga seslerini dinledim.
eski evime gittim..
uzunca bir süre balkonumuzu izledim.
komik gelecek belki ama belki 15 dakika orada öylece izledim..
sonra dayanamayıp girdim içeri.
hafif kumlu yine. denizden gelenlerden kalma..
benim bisikletimin yerinde başka bisiklet zincirli ama.
sonra kapımızın önüne geldim.
biz denizden döndüğümüzde ev kumlanmasın diye kapının önüne bi kova su koyar ayaklarımızın kumunu arıtır eve öyle girerdik :)
kapıda bir süs asılıydı kapı açılıp kapandıkça çınlardı. 12 numara...
zilimiz bile aynı kalmış :)
o kapının önünde merdivenlere oturdum...
kim bilir kaç kez, kaç farklı duyguyla inip çıktım o merdivenleri.
ne çok anı, ne çok duygu biriktirmişim.
dışarıdan biri görse halimi deli bu derdi.
deliyim belki de.
özlediklerimi bazen çok özlüyorum.
bazen geride kalanları çok özlüyorum.
ben uzun zamandır bir şeyleri çok özlüyorum sevgili okuyucu.
sonra kendimi oralarda buluyorum.
hem çok güzel. hem yaraya neşter gibi..
canım pelin'le gitmiştik geçen sene. gelemedi.
pelin'in sevdiği şeyleri de yaptım.
istediği yerlerde gezdim. birlikte oturduğumuz şezlongda oturdum o gece.
emre'yle yürüdüğümüz yollardan geçtim. o'nun çok sevdiği köfteden yedim.
tuğçe'ciğim benimleydi. mutsuzdu. unutmak için gelmişti.
unutabildi mi bilmiyorum.
ama çook içtik. çook dansettik.
çook güldük. unutsun diye elimden geleni yaptım.
harika sesi olan bir müzisyenle tanıştım. oradaki bir mekanda çalıyordu. fazla iyiydi.
son akşam senin için dedi ve kardan adam'ı söyledi gözlerime baka baka.
ilk kez başıma geliyor. heyecan vericiydi.
ama doğru şarkıyı seçmişti. çünkü şarkı bitince gözlerimle teşekkür ve veda edip gittim.
benden daha fazlası olmazdı.
selçuk sana çok selam söyledi, seni özlemiş ve en yakın zamanda bekliyormuş haberin olsun.
Gönderen n ツ n ツ zaman: 23:30 Hiç yorum yok:
dünyadaki tüm acıları hissedebilmek mümkün mü?
emre ve arkadaşları tarafından kapıcı çocuğu diye dışlanan özgür'ün acısı,
okulda "emre'yi yok etmece" oynayan arkadaşları emre'yi tekmeyince emre'nin acısı.
bir anne olarak kardeşimin acısı.
bir anne olarak özgür'ün annesinin acısı.
pelin'in dinmeyen mutsuzluğu.
bay monk'un yalnızlığı.
evet evet bay monk'un yalnızlığı ve çaresizliği.
tuğçe'nin itiraf edemediği kalp kırıklıkları.
annemin geçmişinden taşıdığı mutsuzluk izleri
gamze'nin kanser oluşu.
dünyada kanser oluşu.
birilerini hasta olması.
mc donald's da oğluna bir hamburger patates alıp karşısında bir şey yemeden oturan baba.
çoktan ölüp ben sensiz de yaşarım diyen o dilim.
ah bütün mutsuzluklar..
hepsini hissediyorum bazen.
çok acı var dünyada.
verdiğin ilaçlar da bir boka yaramıyor esasen.
ben yine seans boyunca ağladığım gibi tüm dünya için ağlıyorum.
çok acı var.
bir süre için acıları,
hani hep değil dönünce yine teslim alırım diyerek
tam buraya bırakıyorum.
gözyaşlarımdan ıslaklar biraz.
dönene kadar kururlar ben.
ve 6. sezon 6. bölüm.
bay monk hala çok yalnız.
hala çok zavallı.
hala trudy'i çok özlüyor.
sizi tahmin edemeyeceğiniz kadar çok seviyorum Adrian :)
Gönderen n ツ n ツ zaman: 13:56 Hiç yorum yok:
şimdi ben çok başka bir yazı yazacaktım.
sonra bu şarkıyı ilk kez dinledim.
19 saatten beri ağlamıyordum.
Gönderen n ツ n ツ zaman: 11:38 Hiç yorum yok:
mey dey mey dey.
bu hayattan kurtarın başka bir hayata atın.
şaka yaptım hayatımı seviyorum.
hayatımdaki tüm insanları itibarsızlaştıran bir mod kurdum kendime.
uzun saçlarını topuz yapan kirli sakallı erkeklere ilgi duymaya başladım.
ben uzun saç sevmezdim.
hızla değişiyor her şey.
ya da kalmayın.
kendi mutluluğum dışında hiçbir şey umrumda değil artık..
Gönderen n ツ n ツ zaman: 14:38 Hiç yorum yok:
çivi çiviyi söksün istemedim.
çok kişiyle tanıştım.
olur gibi gelen de oldu.
ama olmasın istedim.
sen nasıl ki senden öncekini unutturdun,
o da seni unutturacaktı. istemedim.
seni unutmak istemedim.
senin için üzüldüklerime değsin istedim.
aylar sonra senin de diğerleri gibi "öylesine biri" haline gelmeni istemedim.
senin olduğun yerde başkası olsun istemedim.
sana söylenmiş sözleri başkasına söylemek istemedim.
sana dokunmuş ellerim başkasına değsin istemedim.
senin adından başka ismin yanına sevgilim koymak istemedim.
gel gör ki elimden bir şey gelmiyor.
böyle olmasına sebep oldumsa
böyle olmasını da istemedim...
Gönderen n ツ n ツ zaman: 17:13 Hiç yorum yok:
durup dururken araya mesafe koyuyormuşum.
senden sebep değil.
ayrılalım sevgilim sorun sende değil bende.
bittabi bunlarla en çok ben alay ettim.
fakat cidden sorun kimsede değil.
bazen konuşmak çok yorucu geliyor.
ben insanlara sıkıntımı anlatırken bunalıyorum.
insanlar bana akıl verince de bunalıyorum.
duymak istemediklerimi duyunca da bunalıyorum.
fekat heyhat! sadece duymak istediklerimi söyleyen o mübarek varlık henüz bahşolunmadı bana.
ama daha mutlu zamanlarım da olmuştu.
yaptığı hataları göremeyen insanların varlığında rahatsızım.
bulunduğun yerde takılıp kaldığını hissediyorsan yer değiştirmelisin dostum.
hayır sezen bu sefer yanılıyor. tebdil-i mekanda bal gibi ferahlık vardır.
devamlı normalin üzerinde bir hızla atan kalple yaşamaktan da yoruldum.
sol bileğime bak Anderson!
ben iki sefer boşuna mı deştirdim orayı lanet bir iğneyle.
tam damarımın üstüydü üstelik.
riski kabul ediyorum diye imzalar attım.
şimdi orada kendime söz verdiğim şey yazarken..
olmaz böyle devam etmek kendime haksızlık.
mutsuz da değilim üstelik.
halden anlayanlar bunu yanlış yorumluyor.
aşk mı diyorlar.. vah vah.
ya bırak sevdiceğim şu saatten sonra yenisi gelene kadar da kim siker aşkı.
sanıyorum ki bu son yazım..
bu zamana kadar beni okuduğunuz için teşekkürler.
yolumuza başka yerlerden devam etmek üzere, kesişirse ne ala diyerek hepinizi tek tek kucaklıyorum.
Gönderen n ツ n ツ zaman: 23:54 Hiç yorum yok:
"öyle düşünme ama olacağın önüne geçilemez.."
son birkaç gündür sıkça duyduğum cümlelerden biri.
oysa ben tam da öyle düşünüyorum.
aklımda hep o sahne.
hastane odasında eli elimdeyken soruyorum.
"dayı sen antalya'ya gitmek istiyor musun?"
"istemesem n'olcak? bu durumdayken annen bakamaz bana. kızlarım çalışıyor."
"istemiyorsun yani" diyorum..
gözlerindeki o acı içime doluyor.
"sizden, annenden uzakta ölürüm diye korkuyorum."
zaten kızları kararlı.
oranın havası iyi gelir diyorlar. doktoru da orda. bakılır.
annem teyzemi de kanserden kaybetti. o'na baktı. aylarca toparlayamadık.
ya yine bir şey olursa, ya kaldıramazsa diye korkuyorum.
en azından birkaç hafta antalya'da kalsın. belki toparlar vücudu, kemoterapi alır hale gelir. o zaman geri getiririz diyoruz.
hastaneden çıkmadan O'na biraz harçlık bırakıyorum.
şimdi öğreniyorum ki benden sonra her gelene gururla göstermiş. "gönül bana harçlık bıraktı" demiş...
öpüyorum O'nu resimlerini çekiyorum.
son görüşüm olduğunu bilmeden aceleyle atıyorum kendimi dışarı.
ertesi gün antalya'ya götürüyorlar.
gittiği gün fenalaşıyor. hastaneye yatırıyorlar..
doktorlar ertasi gün durumu iyi görüp ameliyat etmeye karar veriyorlar.
sonra hiç uyanmıyor.
750 kilometre öteden bir kadın sesi "hastanız kötü durumda, son saatleri olabilir başına gelin" diyor..
kızları gidiyor önce.
ertesi gün biz gideceğiz.
ertesi gün oluyor. telefonum çalıyor.
arayan nilüfer. biliyorum.. açmak istemiyorum.
ağlıyor. gitti diyor.
gülşah'ın kollarında odama geldiğimi hatırlıyorum ofiste.
sonra tolga'yı görüyorum. "canım?" diyor.
gardım düşüyor. kendimi masama kapanmış hıçkırırken buluyorum..
sonunda tolga'yı duyuyorum omzuma dokunup hadi diyor.
her şeyim toplanmış.
tüm itirazlarıma rağmen beni eve o götürüyor.
bir ara yolda emniyet kemerimi taktığını duyuyorum..
dayım son zamanlarda bizde kalıyordu.
kızlarıyla uzun süre küstü.
sonra annem bir akşam zorla barıştırdı. ölümünden 1 ay evvel.
o akşam kızlar gidince, biz annemle mutfakta otururken dayım da sevinçten evi turluyor. gece olmuş saat 10.
hasta. ama kanser olduğunu bilmiyoruz. sadece çok zayıf ve devamlı kusuyor.
anneme laf arasında canım cips çekti diyorum.
bir bakıyoruz o haliyle montunu giymiş.
"noluyo yakışıklı" diyorum.
"sevgilim cips istemiş gidip almaz mıyım" diyor.
"dayı etme eyleme hastasın gece saat 10!"
dinlemiyor. "iyi" diyorum "ben de geliyorum o zaman."
beraberce yürüyoruz. çok yavaş yürüyor sadece o dikkatimi çekiyor.
kol kolayız. "biliyor musun evlatlarımla barıştım ya, 3 sene üstüne ilk kez bu gece rahat bir uyku uyuyacağım" diyor.
o gece cidden yatağına girdiği an uyuyor..
kafamda hep bu sahne canlanıyor.
ah.. yazdıklarım da kafam gibi dağınık..
çok vicdan azabı çekiyorum ben.
buna mahkum edildim.
göndermeyecektim. ne olursa olsun göndermeyecektim...
bizden uzakta, burdan uzakta tecrübesiz doktorların yanlış kararı yüzünden ölmeyecekti..
bilmediği bir şehirde, kimsesinin olmadığı bir mezarda, taa anasını sattığımın 750 km ötesinde yatmayacaktı..
çok acıyor kalbim..
bununla nasıl yaşanır...
Gönderen n ツ n ツ zaman: 00:41 Hiç yorum yok:
Gönderen n ツ n ツ zaman: 13:30 Hiç yorum yok:
Gönderen n ツ n ツ zaman: 17:24 Hiç yorum yok:
Gönderen n ツ n ツ zaman: 23:25 Hiç yorum yok:
"...ve sen sonunda bir gün çıkar gelirsin diye,
Gönderen n ツ n ツ zaman: 12:17 Hiç yorum yok:
"sırtımı kaşısana" diye mızıldanıyorum. iki kaşıyıp bir duruyorsun.
temelde mutlu olmak bu kadar basit.
Gönderen n ツ n ツ zaman: 23:21 Hiç yorum yok:
inanılmaz bir his. bunu tarif edemiyorum. o kadar mutluyum ki ilk dövmecim 2. seansa hık mık ettiği için. yoksa burayı bulamazdım.
ilk yapıldığında güzel durduğunu düşünmüştüm evet fakat çok inceydi, kalemle yazılmış gibi. benim istediğim görüntü ise tam olarak buymuş. yapıldıktan sonra anladım.