Gelibolu17: Sevgi dolabı/ymış:)
Düşünün ki önünüzde bir dolap var.
Bu dolapta 4 bölüm var.
Her bölümde kutular.
Bu kutuların içinde sevginiz ve nefretiniz var.
Dolabınızın en üst bölümündeki kutuları ASLA atmayın. Değerli bir hazine gibi saklayın. En alt kattakileri de her hafta çöpe boşaltın. Göreceksiniz, gün gelecek dolabınız sadece ‘SEVDİKLERİNİZ’ ile dolacaktır. İşte o zaman gerçek mutluluğu bulacaksınızdır…
O sizin sevginizi barındırdığınız
Şu günlerde böyle bir dolaba/pardon/kalbe o kadar çok ihtiyacım var ki:(
Gönderen Gelibolu Onyedi zaman: 07:25
Gelibolu. Çok ama çok güzeldi. İçim açıldı sabah sabah. teşekkürler paylaşım için. Eyvallah.
28 Eylül 2010 09:07
Günaydınlar :) Bu ne akıcı, ne duru bir anlatımdır, su misali :) Teşekkür ederim :) Böyle bir dolap için, kuvvetli bir aday olduğun aşikar, çok uzun sürmeyecektir :)
28 Eylül 2010 09:15
ben teşekkür ederim canım,değerli yorumun için..
28 Eylül 2010 09:22
çok teşekkürler,yorumlamaya layık gördüğün için...
sen öyle diyosan:)
uzun sürmesin o zaman lütfen:)
28 Eylül 2010 09:24
NEFRET ETTİĞİMİZ YADA SEVMEDİĞİMİZ BİRİ YA DA BİRİLERİ VARSA ARAMIZI DÜZELTENE KADAR PSİKOLOJİMİZ DÜZELMEYECEKTİR.
28 Eylül 2010 10:23
Ama bu en çok da sana bağlı :) Kendimizi iyileştirmek, çevremizdeki insanları iyileştirmekten daha kolaydır :)
saygılı sevgiler :)
28 Eylül 2010 11:38
sevgili arkadaşım, doğru tespitler, güzel örneklemelerle bizlere tasvir etmişsin. Ama neden kendini böyle bir kalbe sahip değil gibi gördün anlamadım. Seveceğin insanların olmaması mı yoksa başka bişey mi?
28 Eylül 2010 13:01
çok doğru söylüyosun sevgili adsız.
kişi kendini düzeltmedikçe niye etrafındaki insanların eğriliğinden yakınırki?
28 Eylül 2010 13:56
bu yazıyı blogcuda yayınlamıştım günler önce o gün ne hissettiysem artık öyle yazmışım,altına..
burayada taşırken,hiç ellemedim o kısmını,o günden hatıra kalsın istedim belkide,bir uyarı,bir mesaj,okudukça tanıdığımı sandığım insanları aslında hiç tanımamış olduğumu görmek için.
aynı bu olay yazdığımız şiirlere benziyor,
kötü ruh haliyle yazdıklarımızı keyfimiz yerindeyken,okuyunca,Allah Allah demiyomuyuz,benmi yazdım bunu nasıl olur diye,
ama hayat işte,
her günü aynı olmuyor,aman zaten iki günü birbirine eşit olanda ziyandadır,
ne mutluki,sevinip,üzülebiliyoruz,daha duygularımız körelmemiş,
yani daha insanız,ELHAMDÜLİLLAH....
benim dolabin alt cekmecelerindekileri hep attim
icinde ise yaramaz hic birsey yok.
Dolabimin icindekiler dunyanin en buyuk mucevherlerinden daha kiymetliler benim icin. Ve insallah rabbim onlari bana beni onlara bagislar daim
29 Eylül 2010 04:04
Siyah Gül.... dedi ki...
tatlım benim için yorum yazmışsın adresimi istemişsin....tanışmak istersen buralardayım.bi yorum yapman yeterli..bi blogum daha var bu sırada erkek arkadaşımla birlikte yazmaya çalışıyoruz.
3 Ekim 2010 18:51