"Standart" olarak gönder
05: 33 08 Nisan
İlk savaş uçaklarının ortaya çıkışı, denizdeki askeri operasyonlarda hemen ayarlama yapmadı. I.Dünya Savaşı'nda, deniz üzerindeki gökyüzü çok nadiren savaş gemileri için bir tehdit oluşturuyordu. Ancak, bir sonraki dünya savaşında, uçaklar zırhlılar, kruvazörler ve denizaltılarla oldukça etkili bir şekilde savaşabildi. Ve önümüzdeki on yıl, tüm ülkelerin yüzey filosunu zor bir seçimden önce koydu - ya da gemiler saldırıları itebilecek havacılık ve yeni ortaya çıkan güdümlü füzeler, ya da sahneden bağımsız bir savaş gücü olarak ayrılmak zorunda kalacaklar. Bundan, 1950'lerde oldukça anlaşılır hale gelen Amerikan coşkusu. gemilerini çok çeşitli uçaksavar silahları ve başta füzeler ile donatmaya başladılar.
VM-1 Norton Ses Tersanesi
Bu çalışmaların, John Hopkins Üniversitesi, Uygulamalı Fizik Laboratuvarı'na bağlı olan "Bumblebee" projesi araştırmasıyla Aralık 1944'te başlatıldığına inanılıyor. Geminin hava savunma sisteminin bir parçası olan ilk roket, "Konver" firması tarafından 2'te geliştirilmeye başlanan "Terrier" (RIM-1949) idi. İlk testleri 1950'lerin başında yapıldı. deneysel “Norton Sound” gemisinde, bir sonraki on yıl boyunca tüm Amerikan gemi füzelerinin denenmesi için test alanı haline gelen eski plavbazy hidrojeliğinden dönüştürüldü. İki aşamalı katı yakıtlı roket "Terrier", 27 km'ye kadar olan mesafelerdeki hedeflere ve 1,5'ten 18 km'ye kadar olan irtifalara ulaşabildi.
İlk silâh ilk neslin hacimli uçaksavar füzesi sistemleri (SAM) daha küçük sınıf gemilere uymadığından daha önce yapılmış kruvazör aldı.
Ek olarak, cephane 144 roketi idi. 1952'te, iki ağır kruvazörün (Boston ve Canberra) güçlendirilmesi, bu amaçla besleme kulelerinin ve uçaksavar silahlarının sökülmüş olduğu Terriers'ın altında başladı. Yeni bir sistemle donatıldıklarında, 1955-1956'te görevlendirildiler.
Ağır kruvazörlerin ardından, savaştan sonra rezervlere konan Terriers'ın yeniden inşası ve donanımları, 1950'lerin sonunda yeni hava savunma sistemleriyle birlikte işletilen Cleveland tipinde birkaç hafif kruvazörle başladı.
Ağır kruvazör "Boston" tipi "Baltimore
1960'ların başında, Amerikan cephaneliği filo Terrier-2 roketinin bir modifikasyonu 40 km'ye kadar menzil ve 1 ila 26 km arasında bir çalışma yüksekliği aralığıyla gelmeye başladı. 1960'larda bu füzelerle. Büyük Amerikan gemilerinin çoğu, birkaç uçak gemisi, fırkateyn ve Long Beach nükleer enerjili kruvazör de dahil olmak üzere donatıldı.
Uçaksavar füzesi sistemi RIM-24 Tartar
Buna karşılık, yıkıcılar ve fırkateynler gibi daha küçük yer değiştiren gemileri donatmak için Pomona firması, iki katı büyüklüğünde, aynı zamanda ilgili taktik ve teknik özelliklere sahip tek aşamalı bir Tartarus füzesi (RIM-24) yarattı - 27'e kadar km ve 13 km'ye kadar irtifaya ulaşın. Bu füzeler aynı zamanda ağır toplayıcıları "Chicago", "Albany" ve "Columbus" un silahlandırdığı silahlarla neredeyse tamamen topçunun sökülüp yerine hava savunma sistemi "Tartar" ve "Talos" un iki pili koydu.
İki aşamalı “Talos” roketi (RIM-8), 100 km'den daha uzak bir mesafedeki hedefleri vurabilen ilk uzun menzilli deniz füze savunma sistemi idi. Testleri 1951'ta başladı ve son haliyle 1959'te hizmete girdi.
Önümüzdeki birkaç yıl boyunca, T serisine dahil edilen Talos, Terrier ve Tartar füzeleri, gemi hava savunma sistemleri konseptinin tonunu belirledi. Tabii ki, bunlar ideal silah değildi, onlarla pek çok sorun “sık sık“ korkunç T ”olarak adlandırıldı. Bununla birlikte, ABD uzmanlarına göre, bu füzelerle birlikte hava savunma kompleksleri, güverte uçaklarıyla birlikte, gemilerin orta ve yüksek irtifada nispeten küçük grupları uçan bombardımanlara karşı yeterince etkili bir koruma sağladı.
Bununla birlikte, gemi karşıtı füzelerin, yüksek manevra kabiliyetine sahip uçakların, elektronik savaş ekipmanlarının giderek daha yaygın bir şekilde piyasaya sürülmesi nedeniyle, hava savunma füzesi sisteminin önemli ölçüde iyileştirilmesi, füzelerin manevra kabiliyetinin arttırılması, gürültü bağışıklığının iyileştirilmesi, etkilenen alanın daha düşük sınırlarının azaltılması, müdahalenin azaltılması ve hedef müdahale sürecinin daha da tam otomatik hale getirilmesi yönünde gerekli olmuştur. . Bu yöndeki ilk çalışmalardan biri, daha önce geliştirilen "Terrier" ve "Tartarus" un yerine geçmesi beklenen bir roket "Standart" oluşturulmasıydı.
“Standart” çalışması Ekim 1963'te başlamış, uygulamalarının teknik rezervi önceki yıllarda “Advanced Tartar” ve “Homing Terrier 3” projelerinin uygulanması ile atılmıştır. Birikmiş deneyim, gemi hava savunma sistemlerinde çalışmanın, hava savunma füze sisteminin kontrol sistemlerine getirilen yeni elemanların azaltılması, mevcut fırlatıcıların, gemi depolama ve yükleme sistemlerinin kullanımına odaklanması gerektiğini kanıtladı.
1963 sırasında - 1964 General Dynamics ön tahminlerde bulundu ve Aralık ayında 30 1964 yeni bir roket oluşturmak için sözleşme imzaladı. İlk seçenek olan - geliştirici tarafından önerilen RIM-66A, görünüm ve kütle boyutlu özellikler açısından bir "Tartarus" roketine benziyordu. Yeni füze savunma sisteminin uzunluğu, 4,3 m'ye, ağırlık - 485 kg'a eşitti (gelişme tamamlandığında, ağırlık, 617 kg'a yükselirken, yoğun yerleşim nedeniyle uzunluk biraz arttı).
"Standartlar" ın tüm diğer versiyonları gibi, modüler bir tasarıma sahip ve normal aerodinamik konfigürasyona göre yapılmış, dört kanatlı küçük uzama ve katlanır aerodinamik kontrol yüzeylerine sahip bir roketti. Roketin tasarımı beş ana bölümden oluşuyordu - baş enstrümanı, dövüş ekipmanı, enstrümantasyon, motor ve kuyruk.
Öndeki baş bölmesinin ekipmanı, ogival şeklin kaplandığı bir radyo saydam plastik ile kapatılmıştır. Bölmeye yarı aktif bir radar güdümlü başı, bir sinyal işleme birimi, bir radyo sigortası ve yerleşik bir analog bilgisayar yerleştirildi.
Savaş ekipmanı bölmesinde, bir radar sigortası tarafından başlatıldığı ve daha sonraki bazı modifikasyonlarda, vurma hareketinin bir temas sigortası, bu amaç için kullanıldı. Füzenin güvenli bir şekilde çalışması için, savaş birimi dört derece koruma derecesine sahip emniyet uyarıcı bir mekanizma ile birleştirildi.
Enstrümantal bölmede otopilot ünitesi, voltaj dönüştürücü ve elektrik bataryası yerleştirildi.
"Standart" ın ilk versiyonu, "Tartar", motor ve Mk.51'un savaş ünitesi ile aynı şekilde tamamlandı. Aynı zamanda, selefinden farklı olarak, RIM-66A:
- mikromodüller üzerine yapılan radyo elektronik cihazları;
- hidrolik olanlar yerine kontrol yüzeyleri için elektrikli aktüatörler;
- tek kullanımlık gümüş-çinko pil.
Bu yeniliklerin bir sonucu olarak, roketin elektronik teçhizatı, T serisi füzelerin teçhizatının yaklaşık iki katı kadar olan, daha kompakt hale geldi. Ayrıca, kaçak olmaması ve düşük enerji tüketimi nedeniyle füzenin daha fazla güvenilirliği ve verimliliği sağlandı.
RIM-66A tahrik sistemi çift modlu motor Mk.27 modunu kullandı, "Aero-jet" şirketi hakkında. Bu motorun marş ve yürüyen ücretleri eşmerkezli olarak düzenlenmiştir. Yanma odasının kabuğuna, silindirik bir tüp şeklinde yapılmış olan yürüyen bacaya bitişik ve bunun içine başlangıç ​​yükü yerleştirildi.
Füze, patlayıcı 62 kg olan çekirdek bir savaş başlığı kütlesi 30 kg ile donatıldı. Hedefin imhası, bir şok dalgası ve 400 m'ye kadar hasar yarıçapına sahip bir 15 birbirine bağlı metal çubuk halkası ile sağlandı.
Kuyruk bölümünde motor nozülü ve aerodinamik kontrol aktüatörleri yerleştirildi.
Standart roketler oluşturulurken, geliştiricilerin gerekli bakım miktarlarında önemli bir azalma ve gemilerde yapılan teftişler arasındaki sürenin artmasını başardıkları unutulmamalıdır. Bu, T-serisi füzelerin savaşa hazır olmalarını sağlamak için kullanılan sayısız test ekipmanı ve ölçüm ekipmanı türünü hava savunma kompleksinin dışında bırakmayı mümkün kıldı. Tamamen monte edilmiş "standartların" montajı ve testi, üreticiden roketin bireysel bileşenlerini alan Donanma cephanelerinde gerçekleştirildi. Montajdan sonra, füzeler depolandı ya da gemiye gönderildi. Bir arıza veya arıza durumunda, füzeler inceleme veya tamir için geri döndü.
RIM-66A füzelerinin pilot üretimi 1965'te başlatıldı ve aynı yıl gemi hava savunma sistemlerinin bir parçası olarak test edilmeye başladı. "Standard" ın yaratıcılarına başarı kış aylarında geldi
1966, füzenin destroyer güvertesinden ilk fırlatılması QF-9F hedefindeki bir jet uçağı üzerinde gerçekleştirildi. Genel olarak, geliştiricilerin belirttiği gibi, füzelerin yer ve uçuş testlerinin yaklaşık% 70'inin başarılı olduğu ortaya çıktı, bu da füzenin tasarımındaki önemli iyileştirmelerden vazgeçmeyi mümkün kıldı. Bununla birlikte, roketin ilk üç modifikasyonu (RIM-66A mod.1, mod.2 ve mod.Z) yalnızca geliştirme aşamasında ve 1967'ta standart 1 MR roketinde (RIM-66B) mevcuttu. .4), zorlu elektronik karşı önlemler koşullarında hava hedeflerinin yakalanmasının iyileştirilmiş özellikleriyle ayırt edilen, minimum hedef imha aralığını azaltmıştır.
“Standartlar” operasyonunun ilk sonuçlarının gösterdiği gibi, lansman için hazırlıkları 2'ten daha az sürdü, çünkü T serisi füzeler için tipik olan ekipmanın uzun süreli ısıtılmasına gerek yoktu.
Standard-1 MR varyantlarının ilki, 32 km idi ve 60 km'ye yükseltilmesi için, RIM-12B roketine yerleştirilmiş Hercules X. 1 hızlandırıcı (Standart-66 ER varyantı) kullanılması önerildi. doğrudan gemide.
Ancak, zaten 1969'ta, “Standard-1 MR” üretimi durduruldu ve 1974'ten önce, RIM-66B mod.5 piyasaya sürüldü. RIM-66B mod.5 arasındaki temel fark, Mk.90’in yüksek patlayıcı parçalanma savaş başlığının ve Mk.27’in uzun menzilli ve hedef imha yüksekliğini sağlayan çift modlu motorun kullanılmasıydı. Aynı zamanda, Standart-IER'in bir başka versiyonu olan RIM-67A, görünümü ve genel boyutları bakımından Terrier roketine benzeyen daha da geniş bir yelpazeye ulaşmak için geliştirilmiştir. Atlantik Research çift modlu tahrik motorunu ve Mk.12 hızlandırıcısını kullandı ve ayrıca daha hızlı bir otopilot ve yeni bir homing head (GOS) ile donatıldı. Bu "Standard-1ER" versiyonunun üretimi 1973'a kadar devam etti.
Toplamda, General Dynamics Ltd, RIM-66B'de altı eleman modifiye etti ve bir dizi elemanın tasarımında birbirinden farklıydı. Üstelik, ilk değişiklikler (1 Bloğundan 4 Bloğuna), yalnızca bazı elektronik ve parazit önleyici cihazlar tarafından birbirinden farklıydı. Sonuçta, bu çalışma, tek bir darbeli hedef arama (konik taramayla aramak yerine), dijital bir yerleşik bilgisayar (analog bilgi işlem cihazı yerine) yerine uyarlamalı bir uzak sigorta Mk içeren bir roket “Standard-IMR” 6 bloğu (RIM-66E) oluşturulmasıyla sona erdi. .45 4 (TDD) ünitesi ve alçaktan uçan hedefleri küçük bir radar sinyali ile yakalarken operasyonunun etkinliğini arttırmayı mümkün kılan çift başlatmalı savaş ünitesi. Roketin bu versiyonunun seri üretimi 1980'te piyasaya sürüldü ve 1985'a kadar sürdü.
Standart Füze 1 MR RIM-66B
Tüm bu yıllar, Standart roketin uçaksavar varyantlarına paralel olarak, farklı amaçlara sahip roketler de geliştirilmiştir. Bu nedenle, 1966'te olduğu gibi, radarla donatılmış yüzey hedeflerini vurmak için tasarlanan RGM-66D gemi karşıtı füze “Standard” ın geliştirilmesi, RIM-66B temelinde başladı. Standart versiyonun aksine “Standart”, hedeflemesi hedefin koordinatlarını depolamak için pasif radar ve ekipman yöntemi kullanılarak yapıldı. Bu roket 1970'ta hizmete girdi.
Ertesi yıl, bu roketin iki çeşidinin geliştirilmesi başlatıldı: Asrok antisubmarin kompleksinin Mk.66 rampalarını başlatabilen RGM-112E ve aktif bir radar ekipmanı nedeniyle Standart Aktif olarak bilinen RGM-66F GOS şirketi "Reyteon" tarafından geliştirilmiştir. “Standard Active” tasarımı “Standard-IMR” ile aynıydı ve sadece yeni rehberlik, fuarcılık ve bilgisayar bölümlerinde farklıydı. Aynı zamanda, roket uzunluğu 25 cm ve kütle - 45 kg arttı. 1973'in başlangıcında, General Dynamics, Pomona, birkaç Standard Active örneği hazırlamıştı. 7 Nisan 1973, hedef geminin ilk lansmanı olan ve doğrudan isabet alan Point Mugu noktasında. Ancak, BİK "Zıpkın" ın yaratılmasından sonra, Standart Aktif ile ilgili çalışmalar durduruldu.
Denizaltı füze sistemi "Asroc"
Daha başarılı olanı ise, standart roketin radar karşıtı varyantlarının, telsiz teçhizatını, SAM radar istasyonlarını ve uçaksavar topçularını imha etmesinin kaderiydi. Standard-ARM roket (AGM-78), RIM-66A'ya dayanarak geliştirildi ve 80 km'ye kadar olan mesafelerde radar yaymayı hedefleyen pasif GOS kullanıldı. Bu roket için, farklı çalışma frekansı aralıklarına sahip çeşitli genişbant pasif radar GOS varyantları yaratıldı. Ana bölmede, GOS'a ek olarak, ekipman, hedefin koordinatlarını ezberlemenizi sağlayan ekipman kuruldu, böylece füzenin yönlendirmesi, radar kapatıldıktan sonra bile devam edebildi. Ayrıca, radyo-şeffaf radomlar, GOS'un çalışma alanı dahilindeki tüm radar istasyonlarından gelen sinyalleri iletmek için özel olarak tasarlanmıştır. AGM-78 roketi, 150 - 15 m yüksekliğinde, parçalanma yarıçapı 20 m'ye ulaştığı için hedefin üstünde patlayan, yaklaşık 600 kg kütleli güçlü bir yüksek patlayıcı parçalanma savaş başlığına sahipti. patlamadan sonra, diğer uçakların saldırıları için referans noktası haline gelen bir duman bulutu oluşturan bir sinyal yükü kuruldu.
"Standart-ARM» 1968 içinde hizmete girmiştir ve gelecekte onun farklı varyantlar (AGM-78A mod1-3, AGM-78B mod1-3, AGM-78C mod1-3 ve AGM-78D moda 1-2) kullanılan F-105DF, A-6A ve F-4E uçaklarında. 1976'ten önce, bu türden yaklaşık 3000 füzesi üretildi.
Daha sonra yapılan değerlendirmeler modern hava hedeflerine ulaşmanın üç standart 1 füzesi alabileceğini gösterdi. Bu zamana kadar, niteliksel olarak yeni Standart-2 uçaksavar füzelerinin testleri atık depolama ve gemilerde başladı. Yeni gemi tabanlı uçaksavar silahları müşterileri ve geliştiricileri için ilk “standartlar” üzerine yapılan çalışmaların ilk aşamalarında bile, yeni füzelerin yaratılması da dahil olmak üzere mevcut gemi tabanlı hava savunma sistemlerinde iyileştirmeler yapılmasının, kendileri için karşılaşacakları tüm sorunları çözemeyeceği açıktı. Bu nedenle, 1960'in başında bile. Amerika Birleşik Devletleri'nde, Aegis çok amaçlı roket kompleksi (Zeus kalkanı adı verilen antik Yunan efsaneleri olarak), 1970 - 1980'lerin tipik olabilecek saldırılarını engellemek için tasarlanmaya başladı. "Aegis", radyo dirençli cihazlar kullanırken ve tüm hava koşullarında çeşitli yüksek hızlı hava yardımcılarını (uçaklar, gemi karşıtı füzeler) küçük, etkili bir yansıtıcı yüzeyle engellemeye yönelikti.
Bu kompleks ayrıca, yer ve yüzey hedeflerinin imhası için bir silah olarak kullanılmasıyla da hesaplandı. Zamanla, Ajis kendi Standart füzelerinin versiyonlarını istedi.