Kazanan Diyarbakır olmadı
Haftalardır merakla beklenen Türkiye Kupası Finali Yeni Diyarbakır Stadyumu’nda oynandı. Final maçına yönelik günler öncesinden ‘Kazanan Diyarbakır olacak’ söylemi sürekli dillendiriliyordu. Fakat göründüğü kadarı ile Yeni Diyarbakır Stadyumu hem organizasyon hem de yapım itibari ile eksik bir görüntü verdi. En azından sporseverler açısından ‘Diyarbakır kazanacak’ söylemi boşa düştü diyebiliriz. Kazanan, Manisa’nın mütevazı bir ilçesinden gelip İstanbul saltanatının temsilcilerinden biri olan Fenerbahçe’nin elinden kupayı alan Akhisarspor oldu.
Anlaşıldığı kadarı ile Erdoğan’ın açıklamalarından sonra Stadyum için hummalı bir çalışma başladı. Stadyum için çalışmalar devam ederken, Türkiye Kupası’nda da ilginç gelişmeler yaşandı. Öncelikle Galatasaray tüm Diyarbakır’ı hayal kırıklığına uğratarak sahasında gecenin şampiyonu Akhisar’a yenilerek kupadan elendi. Ardından olaylı Fenerbahçe-Beşiktaş maçı oynandı ve Diyarbakır’a gelen ikinci takım TFF’nin tuhaf kararı ve Beşiktaş’ın da maça çıkmaması ile birlikte Fenerbahçe oldu. Maç için stada doğru gittikçe caddelerde yoğun bir güvenlik önleminin alındığını gördük. Stada yaklaşınca maça olan ilginin beklendiğinden az olduğu her halinden belliydi. Stadın çevre düzenlemesi ve organizasyondan da görüldüğü kadarı ile final maçının Yeni Diyarbakır Stadyumu’nda zorlama bir şekilde oynandığını söylemek yanlış olmaz. Stadın çevresinde ellerindeki biletlerle yüzlerce insan stadyuma nasıl gireceğini bilemez bir şekilde stadı tavaf edercesine dönüp duruyordu.
Stadyuma giriş yaptığımızda şekilsel olarak büyüleyici bir atmosfer ile karşılaşsak da stadın eksiklikleri ve alınan yanlış kararlar stattan etkilenmemizin önüne geçiyordu. İlk etapta göze çarpan en önemli şey tribünlerin neredeyse yarısının boş olmasıydı. Tribünlerin yarısının boş olmasının başlıca sebepleri; Maça her iki takıma ait passolig kartları olanların alınma kararı ve Akhisarspor’un taraftar grubu Akigolar’ın maçı boykot ederek Diyarbakır’a gelmemesi yatıyordu. Oluşan tablo ile birlikte tribünlerde yaklaşık 400-500 civarında Akhisarspor’lu, binlerce Fenerbahçe’li vardı. İşin en ilginç kısmı ise Diyarbakır Stadyumu’ndaki finali Diyarbakırlıların izleyememesi oldu. Sokakta muhabbet ettiğim Diyarbakırlılar “ Diyarbakır Stadyumu’ndaki finale Diyarbakırlılar giremeyecek” bundan daha saçma ne olabilir ki?” diyerek tepkilerini dile getiriyordu.
Tribünlerin en dikkat çeken bir başka detayı ise stadyumda boş kalan yerlere polislerin yerleştirilmiş olmasıydı. Bu tablo da ‘Çarşiya Şewiti’deki bir esnaf abémizin dediği gibi “Kuri kalabalığ’tan” başka bir şey değildi. Sahanın çimlerinin bir bölümünün de pantolon yaması gibi görüntüsü de halının altına süpürülecek türden bir eksiklik değildi.
Tüm bu zorlama final atmosferi ile birlikte maç başlamış, tribünlerde maçı seyrettiğimiz birçok basın mensubu arkadaşımız ile birlikte kupayı Anadolu’nun bağrından kopup gelen Akhisarspor’un almasını istiyorduk. 90 dakikanın sonucunda Diyarbakır’lı Muğdat Çelik’in yıldızlaşarak 2 asist yaptığı finalde Akhisarspor, Fenerbahçe’nin elinden kupayı hak ederek almanın gururunu yaşadı. Tüm bu olumsuzlukların içinde sevindirici olan tek şey buydu. Sonuç olarak ‘Kazanan Diyarbakır olacak’ denilerek haftalardır konuşulan final; boş tribünler, kuru kalabalık yaratılsın diye tribünlere doldurulan polisler, yamalı çim zemin, Diyarbakırlıların Diyarbakır’da oynanan finali izleyememesi ve organizasyondaki vasatlık sebebi ile oldu-bitti maşallaha getirilen görsel bir ihtişamın eşliğindeki bir dünya aksaklıkla sona erdi. Kazanan Diyarbakır olmadı. Kazanan, Manisa’nın bir ilçesinden Diyarbakır’a gelip Fenerbahçe’nin elinden kupayı alan Akhisarspor oldu. Finalin en sevindirici olan tarafı Akhisarlıların Diyarbakır denilince kazandıkları kupanın onlara Diyarbakır’ı mutlulukla hatırlatacak olması.